Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było, nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez--
no, no, ja do tej pory jestem w szoku, bo
to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera, jak o tym myślę. Ja w tym śnie się
schowałam tak jakby pod stół. Niby byłam
pod stołem, a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Ależ niektórych z Państwa zaintrygowała
okładka towarzysząca dzisiejszej audycji
na YouTube. Nie pierwszy to już raz, gdy w warstwie wizualnej podcastu Mówią
Świadkowie zagościł... No właśnie. Wilkołak? Diabeł? A może jeszcze jakiś
inny, osobliwy uciekinier z rubieży naszej
rzeczywistości? Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Nie wiem, czy przy panujących
obecnie temperaturach wypada witać gorąco, ale na pewno wypada przywitać Państwa
serdecznie. Szczególnie że w dzisiejszym
odcinku będziemy mieli kolejną, niezwykle
intrygującą, paranormalną spowiedź. Gdy umawiałem się na nagranie z moim
dzisiejszym rozmówcą, początkowo zapowiadało się na krótkie przekazanie
historii nasuwających skojarzenia z żywym
folklorem. Z czasem jednak powychodziły
różne ciekawe szczegóły dotyczące okolicy,
w której doszło do tych obserwacji... i
nie tylko. W trakcie rozmowy trochę sobie
ze słuchaczem pospekulowaliśmy na temat
opisanych przez niego postaci. Czy byli to
uciekinierzy z domeny żywego folkloru, czy też może jakieś emanacje
nagromadzonych w tamtym obszarze negatywnych energii? W dalszej części
rozmowy słuchacz opisał swoją drogę do głębszego zrozumienia różnych swoich
doświadczeń i obserwacji, której jednym z elementów był udział w warsztatach OB
Intensive organizowanych przez Rafała Nieradzika. Tu pojawi się ciekawy wątek ze
spotkaniem swojego wcześniejszego wcielenia w obozie koncentracyjnym i
odprowadzenia związanego z tym aspektu oraz uzyskania w ten sposób informacji do
późniejszego zweryfikowania. Jak Państwo
zatem widzicie, dzisiejsza audycja będzie
obfitowała w interesujące wątki z różnych
kategorii. Dlatego tym bardziej zachęcam do słuchania. Najlepiej na słuchawkach,
bowiem rozmowę, jakiej za chwilę wysłuchacie, odbyliśmy przez telefon.
To możemy zacząć. Możemy przejść do, do rzeczy, jeżeli pan jest gotów.
Tak, jestem gotów, jak najbardziej. Historia miała miejsce... Mniej więcej to
był rok dziewięćdziesiąty piąty dziewięćdziesiąty szósty. Ja miałem wtedy
około siedmiu, ośmiu lat. Okolice wakacji,
zawsze w wakacje rodzice nas zabierali do dziadków. Byłem wtedy ja i moje dwie
starsze siostry. W tym miejscu, gdzie to
się odbywało, to jest miejscowość Grochów
Szlachecki. To jest miejscowość, która się znajduje w powiecie sokołowskim, w
województwie mazowieckim. Między Węgrowem a Sokołowem właśnie znajduje się ta
miejscowość. No i jak zawsze, jako małe
dzieci bawiliśmy się tam na wsi, łącznie z
innymi moimi siostrami ciotecznymi, bo tam oprócz budynku
domku naszych dziadków były jeszcze dwa poboczne. No i tam też były osoby mniej
więcej w moim wieku, czyli tam siostry cioteczne. No i była taka sytuacja, to
było w okolicę sierpnia, tuż przed koszeniem zboża. Bawimy się tam na
podwórku, jak to małe dzieci. I nagle moja
siostra cioteczna tak podchodzi do nas, do naszej grupy, gdzie się bawiliśmy i
mówi taki tekst: "Szatan siedzi na krzyżu". My bawiliśmy się na takiej drodze
polnej. Ta droga polna do tego krzyża to
jest około dwustu metrów i ta droga polna łączy się z szosą. No i do tej szosy
wyjeżdża się na drogę krajową i jest tam
około kilometra, tak żeby to zobrazować.
No i ona powiedziała ten tekst, że szatan siedzi na krzyżu. Ja takie wielkie
zdziwienie, jak i wszyscy tutaj, którzy
tam byliśmy. No i tak wyszedłem troszeczkę sobie
bliżej tej naszej drogi polnej. Patrzę, no
faktycznie, coś tam było widać, krzyż, jakaś czarna postać siedząca na, na
ramieniu. Więc jako jedyny chłopak z naszej całej tej grupy zacząłem się powoli
skradać. Przygarbiony, tak troszeczkę starając się być przykryty tutaj tym
zbożem, żeby nie być widoczny. No i tak podszedłem mniej więcej około
pięćdziesiąt, sześćdziesiąt metrów. No i
patrzę, faktycznie. Siedzi coś na krzyżu, na prawym ramieniu. Postać, która była
cała czarna, odwrócona plecami do mnie. I
to, co mnie najbardziej szokowało, to to,
że zamiast nóg miało takie końskie racice. I tak sobie tak
delikatnie, powoli nimi machało. No, taki byłem dosyć zszokowany. Stanąłem w
miejscu, ale tak z ciekawości zacząłem podchodzić coraz bliżej, bliżej. No i
podszedłem tak, że byłem w okolicy, no nie
wiem, tak w połowie drogi, czyli około stu metrów, gdy nagle ta postać szybko
odwróciła głowę w moją stronę. I ten fakt
tak mnie przeraził po prostu, że uciekałem stamtąd do domu babci, do dziadków.
Stanąłem w sieni, zanim jeszcze wszedłem do pomieszczenia, gdzie byli moi
dziadkowie. Złapałem kilka oddechów i pomyślałem sobie w ten sposób.To nie był
sen. To się stało naprawdę. Taka po prostu wielka emocja wtedy we mnie żyła, że,
żeby jakoś to zapamiętać. Nie wiem, dlaczego tak sobie o tym wtedy pomyślałem,
ale takie coś, że mam to jakby zapamiętać, że to nie był sen, że to się
stało naprawdę. Wszedłem do domu dziadków, nie podzieliłem się z nimi żadnymi
informacjami, no i po prostu jak się dzień
skończył, poszedłem spać. To było jeszcze tak, na pewno to było po południu,
jeszcze nie było ciemno, wtedy jeszcze było jasno i tyle. Za
jakiś czas przyjechała moja ciocia do tej miejscowości, tego Grochowa. No i tak
kiedyś podzieliłem się z nią tą informacją
i ona powiedziała, że ona mi wierzy, bo od jej strony, rodziny jej męża była
sytuacja tego typu, że ktoś tam był w rodzinie na grzybach. Spotkał też taką
postać, którą ją opisywałem, se z takim dodatkiem, że bardzo śmierdziało, mówiąc
tak nieprzyjemnie, odchodami od, od tej postaci. I generalnie miałem
tylko to opowiedzieć parę dni temu, tak
jak próbowaliśmy się ze sobą skontaktować, ale niestety nie wyszło. Ale w
międzyczasie chciałem się tak troszkę przygotować, żeby tak bardziej
powiedzieć, jakie są te miejsca i tak dalej. No i
zacząłem sobie tak szperać kilka dni temu po internecie, w sensie po, po mapie
Google'a. I jest tak, no bo się zastanawiam, dlaczego to w ogóle
miało miejsce, to, to całe wydarzenie, no
i jaki to miało wpływ na mnie, na, na to wszystko, bo tak naprawdę nic później
takiego nie zaobserwowałem, żeby coś takiego
w moim życiu się stało, żeby to zdarzenie
miało jakieś znaczenie dla mój dalszy los.
No, że co to była w ogóle za postać? Idąc
w przeciwnym kierunku, czyli od krzyża do tego miejsca, te dwieście metrów do
naszych obszarów tych domków, idąc dalej za około kilometr, jest
już tak na dzień dzisiejszy niedziałająca, takie-- zakład o nazwie Bakutil. To w
Polsce były takie zakłady, które zajmowały się przeróbką padlin czy jakichś
takich części zwierząt do utylizacji i oni to
przerabiali na przykład na paszę dla zwierząt, na jakieś mydła, jakieś takie
kosmetyki tego typu. W pewnym momencie sobie pomyślałem, że być może to jest
jakieś, nie wiem, coś zmutowane zwierzę, które stamtąd uciekło. Do tego jeszcze
bardzo często, pomimo tego, że to był kilometr od tego zakładu, bardzo często
był taki charakterystyczny smród pochodzący od tego, od tego
zakładu. Idąc dalej tą drogą po lewej stronie mamy las. No i około tak dwa
kilometry mniej więcej od tego krzyża jest
cmentarz. Jest droga polna, można pójść
sobie tą drogą polną na cmentarz, ale też
można iść sobie tą szosą. Generalnie to tak to wychodzi. Ale jak sobie tak
chciałem na mapie Google'a zobaczyć miejsce ile jest mniej więcej do tego
Węgrowa, czy to-- bo nie wiedziałem jeszcze do tej pory, czy to jest powiat
węgrowski, czy sokołowski. Więc sobie odpaliłem mapy Google'a no i tak patrzę,
kurczę, że jest też bardzo blisko do tego
Węgrowa. No i pytanie, co Węgrów ma z tym w ogóle wspólnego? No i tak sobie
przypomniałem, że przecież w Węgrowie jest lustro
legendy Twardowskiego. I zacząłem sobie tak szukać informacji o Węgrowie i
znalazłem informację, że kiedyś, chyba tam w XVIII wieku, nawet przez takich
konserwatywnych katolików, miasto to uważane było za najbardziej satanistyczne
miasto w Polsce z tego względu, że było tam dużo
takich kultur zajmującymi się jakimiś sprawami ezoterycznymi. No i plus do tego,
że jest te lustro i że to jest związane z lustro Twardowskiego. No i ja nawet
szczerze mówiąc, ja nie znam, na czym polega ta legenda. Wiedziałem, że tylko,
tym Twardowskim, no i gdzieś tam był związany z nim diabeł czy szatan, tak? No
i tak w skrócie tak sobie patrzę, na czym to polegało, że tamten Twardowski i on
był tam kiedyś jakimś tam alchemikiem, magiem i zawarł pakt z tym diabłem
czy tam szatanem, jak to w zależności, jak kto tam to rozumie. No bo tak jak
my byliśmy tymi dziećmi, no to wiadomo, diabeł to tak
kojarzy się, jest taka czerwona postać z wrogami, tak? Więc-
No tak powiedzmy czerwona, czarnawa. Tak, dokładnie. A szatan to tak, mówię,
tak z perspektywy dzieciaka, tak? Bo oczywiście ciotka mogła powiedzieć
cioteczna wtedy krzyknąć, że to siedział
diabeł, tak? No ale krzyknęła szatan i mi
to tak utkwiło w głowie. No bo tak raczej,
że tak powiem, też mi się tak kojarzy.
Okoślenia diabeł i szatan przez wiele osób są traktowane synonimicznie. Tak.
Tak, tak. W ogóle jeszcze tak przez parę lat już w ogóle zapomniałem o tej
historii. Tak się później zastanawiałem w ogóle nad czymś takim, czy to w ogóle
miało miejsce? Czy mi się w ogóle przyśniło? Bo to było tak dawno, że mi się
przyśniło, żebym to nawet zapamiętał to, ale nie. Ale tak
z jakieś trzy lata temu tak spytałem innej siostry ciotecznej, mówię tak ty
pamiętasz tą sytuację z tym szatanem? Mówi
no pamiętam, więc, więc nie wydawało mi się. No po prostu było to na tyle dawno,
ale, ale jednak nie to, to, to miejsce miało wtedy wydarzenie. No i kontynuując,
jeśli chodzi tutaj o tutaj Twardowskiego,
bo nie wiem, czy każdy ze słuchaczy mniej
więcej będzie wiedział, na czym polega ta
legenda, chociaż jedni piszą, że to jest
jakby legenda. Niektórzy mówią, że postać
Twardowskiego była postacią niefikcyjną, tylko miała miejsce. I on tak
zawarł pakt z diabłem na to, żeby on użyczył mu pewnej mocy, gdzie będzie mógł
tam na przykład pomagać ludziom na zasadzie tam leczenia i innych rzeczy.
No i zawarł z nim pakt. Tylko tyle, że tam podpisał ten cyrograf z nim, aby
diabeł mógł zabrać czy ten szatan?Jego duszę dopiero wtedy, kiedy
znajdzie się w Rzymie. No, jest tam ta historia też, że
Twardowski królowi Zygmuntowi Augustowi
przywołał zmarłą jego drugą żonę, Barbarę
Radziwiłłównę. Pojawiła się ta zjawa. Tak,
to, to, to o to chodzi w tej legendzie. No w każdym bądź razie, kiedy Twardowski
został jakby przez szatana, jakby tutaj zaproszony do karczmy, ona zwierzym, no
wtedy został przez niego oszukany, oczywiście. No, wtedy Twardowski
został porwany przez diabła. No i tu jest
ta historia, że tam się modlił i zdołał
uciec chyba na kogucie i wylądował na tym księżycu. Oczywiście. No mówiąc tak
pokrótce, tak. Jak to, to wyglądało. No wiadomo, to jest dosyć, myślę, że
tutaj słuchacze będą, będą wiedzieli mniej więcej, o jakie motywy chodzi.
Tak, tak no możemy tak pokrótce. A tutaj związek tej, tej okolicy, tego
wydarzenia z postacią Twardowskiego. On
daje na pewno dużo do myślenia. Natomiast ja mam tutaj takie pytanie, właściwie
kilka pytań. Czy byliście pewni tak na sto procent, że była to jakaś taka
humanoidalna postać z raciczkami, a nie na
przykład jakiś nie wiem, duży ptak czy coś? Nie, nie, bo
znaczy pewne to mogę być tutaj tylko opowiadać ze swojej osoby, bo jako
najbliżej podszedłem z naszej grupy, a właściwie jako jedyny i stałem po prostu
jak wryty i się przyglądałem tak naprawdę, co to w ogóle jest zwrócone
do mnie plecami. Cała czarna postać. No i przede wszystkim to, że tak te końskie
racice. Tak, jak to też czarne całe. To mi
dało takiego największego szoku. I dwa, że no też
tak później patrzyłem kurczę, jednak na
ten krzyż, no trochę tak wysoko jest, żeby
tak się wdrapać. Oczywiście nie jest to niemożliwe, tak? Ale, ale no to coś się
wdrapało. No i się też zastanawiałem, dlaczego w ogóle to siedziało na ramieniu
krzyżu i sobie tak to tłumaczyłem, że ta postać,
ten byt, nie wiem, na przykład sobie rozmawiał z Jezusem, który był przybity na
tym krzyżu. Oczywiście w sensie jako figurka, tak? Nie jako tam człowiek w
postaci Jezusa. Być może tam była jakaś rozmowa, być może oni rozmawiali o mnie.
Ja sobie to tak w większości tak od czasu
tłumaczyłem, że może to jest to, że oni brali jakiś zakład, że jeśli ja zobaczę
jakiś byt, to że zmieni się na tyle moje postępowanie, na
tyle moje życie, że na przykład da mi to
pewien rodzaj dowodu. Na przykład, że coś jest więcej niż tylko ten świat i że
mam żyć zgodnie powiedzmy w cudzysłowie z nauką chrześcijańską. No tak sobie to
tłumaczyłem wtedy to zjawisko. Można tutaj też pointerpretować, że to
mogła być jakaś, nie wiem, materializacja
jakichś ciemnych energii, które z racji
braku szacunku do symboli chrześcijańskich
postanowiły się zmaterializować w postaci
takiego ni to człowieka, ni to zwierza i sobie po prostu usiąść na tym krzyżu,
prawda? Jak najbardziej. Tutaj też, jak jeszcze
szperałem po tych mapach, a wziąłem sobie map z 3D, żeby sobie zobaczyć, jak to
wygląda, czy w ogóle tam jest to miejsce. No i sobie kliknąłem na ten krzyż i
patrzę, że tam jest taki troszeczkę, mówiąc kolokwialnie, tak troszeczkę
No tutaj tu się pojawiła bolączka właśnie
wynikająca ze sposobu działania aparatu w smartfonie, bo to nie obejmuje jakby
całego kadru, tylko skanuje tak pasek po pasku. Tak.
Tak, tak dokładnie. I akurat jak sobie przejechałem po tej mapie tak dosyć długą
drogę w jedną i drugą stronę i akurat na tym krzyżu jest taki troszeczkę
błąd, że tak powiem, w Matriksie jest taka
troszeczkę odbitka. Ten krzyż, który jest aktualnie na dniu dzisiejszym on jest
krzyżem, który jest od dwutysięcznego pierwszego roku starego nie ma, bo on był
już dosyć stary i po prostu został na jego miejsce odbudowany
nowy krzyż. Ale to tak wygląda troszeczkę
na tym zdjęciu, na tych mapach, jakby to
było cień tego starego troszeczkę i akurat po tej stronie, gdzie
to w ogóle jest tak dziwnie, że tylko krzyż jako
jest jakby cały, a tylko część jest tego paska nie jest, idzie od dołu do góry,
tylko jest tak mniej więcej w połowie.
Więc takiego glitcha na mapach to jeszcze,
to jeszcze nie widziałem, a dopiero co go tak naprawdę 3 dni temu zauważyłem.
Dlatego też wysłałem panu na maila, żeby
sobie tak można było to podejrzeć, ale to nie o podobnej.
Na podobnej zasadzie działają aparaty zainstalowane na tych na, na pojazdach
używanych przez Tak, tak, tak, bo właśnie widzę, że to był
właśnie ten pojazd, tego Google'a, bo jeszcze tam jego cień pojawia się tego
pojazdu, że to jest ten, tym aparatem na
tym dachu. Więc oczywiście ja nie mówię, że to ma być coś wspólnego, tylko jako
taka mała ciekawostka całej sytuacji. Jeszcze jedna taka rzecz, bo jak
rozmawiałem z tą ciocią wtedy na ten temat, która opowiadała, że mi
wierzy, bo też miała takie miejsce podobnej sytuacji, tylko spotkania takiego
bytu w lesie i to miejscowość były Złotki i to też
nie jest jakoś tak daleko. Jak sobie zobaczyłem te, te Złotki i powiększyłem
sobie mapę. Patrzę, obok jest miejscowość Treblinka. No Treblinka
znana jest z tego, że niestety był tam w czasie drugiej wojny światowej obóz
koncentracyjny. No i tak patrzę sobie na tę mapę. Kurczę, no to nawet nie
wiedziałem, że to jest około pięciu kilometrów od tego miejsca, więc też byłem
zszokowany, że coś takiego jest tak blisko po prostu. No nie wiedziałem.
Dopiero kiedy miałem się przygotować do rozmowy z panem,
dopiero co zauważyłem. A ja kiedyś w tej Treblince,
bodajże cztery czy pięć lat temu byłem, bo
jak zawsze jechałem przez Węgrów tutaj do tego Grochowa, do swojej rodzinnej
strony, to za Węgrowem zawsze był znak
Treblinka. No i tak mówię kurczę, a kiedyś się tam wybiorę, zobaczę, jak to tam
wygląda. Oczywiście w Treblince takiego nic nie ma, bo jak Niemcy uciekali, to
oczywiście niszczyli dowody jak popadnie.Są tam tylko oczywiście jakieś
miejsca typu płyty po barakach czy jakieś inne takie
pozostałości, ale tak żeby sobie wejść jak
na przykład do Oświęcimia, to tam nic nie zobaczymy. Ale mówię, a przejdę się,
zobaczę, jak to wygląda po prostu tak ze zwykłej ciekawości. No i akurat
pamiętam, że bardzo, ale to bardzo dziwnie
się czułem w tym miejscu. Takie miałem wewnętrzne takie jakby poczucie, że mam
jakiś związek w ogóle z tym miejscem. Takie, no-
No i taka ciężka atmosfera, prawda? Intuicja, tak. Do tego jeszcze, bo
myślałem: a może wjadę sobie tam samochodem, ale zobaczyłem, że droga jest
taka dosyć zbyt kamienista. Mówię, a zostawię samochód. Poszedłem sobie na sam
koniec drogi, to tam chyba taki od punktu a Treblinka jeden do Treblinka dwa
jest tam chyba, nie wiem, około dwóch kilometrów z tego, co pamiętam. I zaczął
wtedy padać deszcz, gdy byłem w tym najdalej oddalonym miejscu od samochodu.
Myślę sobie no kurczę, wziąłem sobie specjalnie lepszy aparat, żeby sobie
porobić lepsze zdjęcia i nie miałem czym go za bardzo zakryć. Więc taka dziwna
sytuacja, bo oprócz tego już się tam dziwnie czułem, to musiałem stamtąd
uciekać. No taka trochę patowa sytuacja,
że no uciekam z obozu, tak? I generalnie
też teoretycznie mógłbym na tym zakończyć jakby tą całą historię, ale jeszcze
poczekam, bo prawdopodobnie są jakieś pytania jeszcze do mnie, tak?
Teraz, na ten moment to może. No tak, ja tutaj mam parę jeszcze pytań, bo
pan nie był jedyną osobą, która widziała tego, to coś siedzące na tym krzyżu.
Nie, było nas tam- Właśnie dyskutowaliście później o tym w
gronie rodzinnym, w gronie znajomych. Może dzieci, które tam wtedy były, też coś
mówiły? Nie, nie, bo to tak jakby po prostu było, że tego dnia było nas tam
kilkoro dzieci, no bo to w wieku od sześciu, powiedzmy do dziesięciu,
jedenastu. Faktycznie ja i same moje siostry, siostry cioteczne. I tak naprawdę
jak ja już zbiegłem do tego domu, to od tamtej
pory jakby no nie rozmawialiśmy na ten,
na ten temat. Też się kiedyś zastanawiałem
nad tym, czy czasem, jak sobie graliśmy w pewną grę wtedy na wsi, o nazwie Nóż.
Czyli po prostu robiliśmy takie koło nożem. No i w zależności, ile osób to
grało dwie, trzy, cztery czy pięć, dzieliło się te koło w tym piasku na tyle
części, ile było nas osób i rzucało się w pole przeciwnika tym nożem. Jak się
trafiło dobrze, no to się tam ucinało linie, żeby zabierało się pole tego
innego, innego dzieciaka. Czyli po prostu
te koło było tak kreślone tym nożem, że aż się zastanawiam, czy czasem myśmy
jakiegoś pentagrama tam w końcu nie wylosowali, czy jakiegoś innego znaku,
który mógłby to po prostu przywołać. Ale to mówię to tylko taka moje, takie
myślenie o tym, ale wątpię, żeby to miało
jakiś związek. Ale, ale być może, być może w jakimś małym procencie to się
przyczyniło do tego. No można tutaj też pospekulować o tym, o
tej wspomnianej przeze mnie materializacji
czy też jakby emanacji różnych ciemnych
energii, różnych negatywnych aspektów. Bo
tak z jednej strony jest ten Bakutil, ten zakład przetwarzania resztek po
zwierzętach, a z drugiej strony jest Treblinka. No tam dosyć duże pole do jakby
nagromadzenia się tych negatywnych energii było tak? To mogło się
zmaterializować. W ogóle to mi się skojarzyła pana historia z kotem. Co ma,
co ma wspólnego diabeł z kotem? To zaraz
wyjaśnię. Kiedyś czytałem w takiej książce
doktora Karla Shukera Tajemnicze zjawiska na planecie Ziemia. To jest taki zbiór
różnych dziwnych, paranormalnych, mniej
lub bardziej paranormalnych historii, bez
zahaczania o UFO. Bardziej tam takie wątki
typu coś, co nazwalibyśmy żywym folklorem
i tak dalej, i tak dalej. Tam jest opisana
taka historia, nie pamiętam, gdzie się to działo, ale pamiętam, że działo się w
Anglii w czasach drugiej wojny światowej.
Jacyś, chyba żołnierze schowali się przed
nalotami w, w domu takim starym. Tam były schody i na szczycie schodów zobaczyli
takiego demonicznego, mega demonicznego, w-w-wkurzonego maksymalnie kota. I
zgodnie z tą relacją ten kot w pewnym momencie zaczął na nich warczeć, syczeć i
się na nich rzucił. Są jakby takie dociekania, że ten kot miał-- mógł być
właśnie taką zmaterializowaną formą jakichś negatywnych energii, że w
tym domu dochodziło do maltretowania zwierząt i różnych innych bezeceństw.
Także no, całkiem możliwe, że tutaj też jakby zmaterializowały się w takiej
postaci te negatywne moce. Też tutaj ten aspekt, że demony podobno nie darzą
zbytnim szacunkiem świętych przedmiotów typu krzyże na przykład.
No tak, bo tutaj w tym przypadku, no to dla kogoś mogło to być oczywiście
obrażaniem uczuć religijnych, tak? Bo, no,
jakbym nie wiem, teraz gdzieś wszedł na jakiś krzyż, to oczywiście dostałbym
niezłe zroganie za, za taki czyn, no więc No zależy, kto byłby świadkiem tego,
prawda? Też. Tak. I tutaj à propos właśnie tutaj tego uczucia, takiej dziwnej,
dziwnego uczucia, tego miejsca, w którym właśnie byłem.
Odpowiedź mi dopiero dało, kiedy właśnie byłem-- odbyłem warsztaty u Rafała
Nieradzika na Aube Intense. To były pierwsze w ogóle warsztaty, które Rafał
wtedy poprowadził. Na tych warsztatach poznałem naszego Jarka
od naszej grupy badawczy, badawczej Jarka. No chyba kojarzę, że to chyba ten sam
Jarek, który występuje na spotkaniach TMI Polska, tak?
Tak, dokładnie, dokładnie o niego chodzi. No i tak jak pierwszy w ogóle raz się
zobaczyliśmy tutaj na żywo, on tak się od razu uśmiechnął do mnie. Później tak
troszeczkę wyszło, że na jednych z ćwiczeń, gdzie mieliśmy
zobaczyć, kim się było w poprzednim wcieleniu, no Jarek powiedział taką
ciekawą rzecz, że Jarek i ja-W poprzednim
wcieleniu byliśmy braćmi, ale trafiliśmy do obozu koncentracyjnego, w którym
nie zginęliśmy od razu poprzez komorę gazową, tylko z
wycieńczenia organizmu. No ja sobie wtedy
tak przypomniałem tą sytuację z Treblinki i mówię no kurczę, tak mogło być, ale
wcale. Wciąż jakiś związek się nasuwa na myśl, tak? Tak. I
właśnie w momencie, kiedy przeprowadzaliśmy te całe ćwiczenie
z Rafałem, który nam przeprowadzał, żeby sprawdzić, kim się było w poprzednim
wcieleniu. No ja miałem pewien zarys tego,
no wiedziałem mniej więcej, czego, kogo szukać. W tym ćwiczeniu pojawił się mój
przewodnik, zwany czasami moją totalną
jaźnią czy wyższym ja i pokazał mi okrągłe lustro, w którym jak zacząłem się
przeglądać, to byłem jako ja, ale w kraju pasiaków. Więc wszedłem do tego
lustra i zobaczyłem na ziemi leżącego chłopaka. No jakoś tak niewiele
myśląc, wziąłem go na ręce i myślę sobie, a wyciągnę go stąd i być może go
odstawię do miejsca zwanego parkiem, bo kiedyś miałem takie, jak się później
okazało, na warsztatach Rafał mi wytłumaczył, że miałem takie spontaniczne
wtedy ube, gdzie znalazłem się w tym parku, zwanym oczywiście w cudzysłowie
parkiem, tam, gdzie zazwyczaj osoby opisują te miejsce jako takie piękne.
No to taka izba przyjęć dla świeżo przybyłych.
Tak, tak, dokładnie. Miałem takie wtedy spontaniczne, więc
w ogóle tak na marginesie jak porównać ten park z tym naszą
rzeczywistością? Ja kiedyś po tym właśnie
wydarzeniu szedłem gdzieś po hipermarkecie
i szedłem do jakiegoś takiego sklepu z RTV AGD i sobie zacząłem tak patrzeć na
telewizory. I wtedy jakoś to było, że wchodziło to ten
4K i jakaś taka ta wysoka rozdzielczość. Tak sobie patrzę na ten telewizor, bo
oczywiście dużo w tych miejscach są specjalnie pokazane takie obrazy, żeby
wyłonić jak najbardziej taką kolorystykę
tych telewizorów, żeby zachęcić klienta do
zakupu. No taki zabieg marketingowy. No i tak sobie patrzę i kurczę, sobie
przypomniałem właśnie to, co wtedy widziałem w tym parku, że to jest właśnie
taki obraz taki żywy tego wszystkiego, tylko po prostu w formie 3 a nawet 4D. No
bo oprócz tego czuje się tam i wiaterek, i trawka pod stopami. No, no tak na
marginesie. Więc powracając, staram się wyciągnąć
tego chłopaka jakoby nie z poprzedniego wcielenia, o ile by to tak dziwnie nie
zabrzmi. Nie odstawiłem go do tego parku i
wyciągając go, wychodząc z tego lustera,
Rafał powiedział coś takiego, żeby zapytać
o dowód realności tego zdarzenia. No i patrzę na te swoje poprzednie wcielenie,
patrzę na numer, pokazał się na rynku 11 44
i taka krótka. Widzę, że mam tego szukać w
tym ośrodku, w którym tam przebywaliśmy na tych warsztatach u Rafała. Po
zakończeniu tego ćwiczenia tak pośpiesznie
wróciłem do siebie, do swojego pokoiku, który mi tam wynajmowałem i mówiłem może
chodziło o kod kreskowy, który jest na paście do zębów, być może na maszynce, na
piątce do golenia maszynką, ale i tak No 11 44 to tak bardziej mi się z datą
jakąś kojarzy. Być może w każdym bądź razie
nie było tamtego, ale, że mam gdzieś tam poszukać. No i akurat na tym ośrodku
mieliśmy stołówkę na zasadzie szwedzkiego stołu. Odsunąłem szufladę
z herbatami i później, jak liczyłem, było chyba tam czternaście rodzai herbat,
różnych do koloru, do wyboru, jak to się mówi. Wziąłem pudełko i tak mówię, a
zobacz numer. Patrzę, był jakiś długi numer i pierwszego cztery cyfry 11 44. Tak
spojrzałem, mówię Wow! Oczywiście mógłby to być jeden wielki przypadek, ale dla
mnie to było takie zszokowanie, że miałem to znaleźć i było.
No i taki dowód. Dowód na to, że, że to działa. Że te zdolności nabyte działają.
To tak jak u Pawła Byczuka też, też na podobnej zasadzie.
Dokładnie, bo to ćwiczenie myślę na tej samej zasadzie, której wykonuje tutaj
Paweł, czyli metodę Bruce'a Moana, tak? I
takie same ćwiczenia mieliśmy takie same,
podobne właśnie na zasadzie jak Bruce'a wtedy. No ale oczywiście mógł być to
czysty przypadek, tak? Gdyby nie to, że następnego dnia tak było śniadanie.
Nałożyłem sobie na swój talerzyk rzeczy,
usiadłem sobie do stoliku i podsiadł się
Jarek. I Jarek mówi coś do mnie w sposób
takiego, że ale ty się nim nie przejmuj,
jego tam zostaw, jemu tam jest dobrze, on nie chce do tego wracać. A ja myślami
byłem wtedy— mentalne wyjście z otwartymi oczami i troszeczkę myślałem o tym
wydarzeniu, że zostawiłem tego więźnia, czyli te swoje poprzednie wcielenie na
ławce samego i tak dalej. I się zastanawiałem, czy jemu tam jest dobrze i
tak dalej. I nawet nic nie musiałem mówić,
gdy Jarek do mnie podszedł i powiedział, żeby go zostawić, bo jemu jest już tam
dobrze i on nie chce wracać do tych, do
tego miejsca, do tych sytuacji. Ja byłem w takim szoku po prostu, że
nie wiedziałem, co powiedzieć w tamtym momencie. Jeszcze tak nawiązując do
takiego jednego ćwiczenia, gdy mieliśmy w ostatnim dniu sprawdzić
osobę zmarłą, którym się nie znało, ja,
zanim przeszedłem do tego ćwiczenia, zanim Rafał nam powiedział, co mamy robić,
miałem się spotkać jakby z babcią naszej
jednej uczestniczki, której kompletnie nie
znałem i nie znałem żadnego uczestnika na
tych warsztatach, no jedynie tylko Rafała
z YouTube'a czy z Facebooka. I znalazłem się w takim momencie, że trzymałem--
miałem bardzo świecące dłonie, taką wizję i w którymś momencie trzymałem dłoń
jakiejś starszej kobiety. I tak sobie myślę kurczę, to chyba nie to, bo to
jeszcze Rafał nam nie powiedział, co mamy robić, a ja już tutaj trzymam jakąś
starszą kobietę, jakąś nie wiem, w bardzo
białejPościel, białe poduszki, biały... O co w ogóle chodzi? Ale ja ją trzymałem
za rękę i tak myślałem, że taka sympatyczna była ta staruszka, która,
która tam leżała na tym łóżku i tak mówię
do niej jak coś, to ja wrócę po prostu tak żartobliwie, bo nie wiedziałem, o co
chodzi. No ale później się okazało, że mniej więcej tak ją żegnała ta nasza
uczestniczka, trzyma ją po prostu za rękę.
To był ten moment prawdopodobny. Gdy ta
jej babcia umierała, straciła świadomość. Wówczas
cały czas ta babcia czuła, że ktoś ją trzyma i prawdopodobnie trzymałem ją ja,
bo w momencie, kiedy wyciągałem siebie z tego obozu, to ja zobaczyłem, że mam
bardzo takie świecące ręce na jasno. I prawdopodobnie było tak, że
z perspektywy siebie z poprzedniego wcielenia, kiedy ktoś, poczułem, że ktoś
mnie wyciąga, to była taka jakby świadomość tego mojego poprzedniego
wcielenia, że odbiera mnie anioł, świetlista osoba. Takie dosyć
ciekawe, ciekawe doświadczenie. Ale po tym
całym kursie, który czuję, że na pewno odmieni moje życie. U Rafała przede
wszystkim spotkanie też Jarka dużo mi tutaj dało. Postanowiłem, że pojadę sobie
odwiedzić Auschwitz w Oświęcimiu. W tamtym
momencie pojechaliśmy tak sobie z grupą przyjaciół. Wzięliśmy sobie przewodnika,
bo tam naprawdę można się troszeczkę pogubić. Jak nikt tam
nie był wcześniej, to troszeczkę ten obszar jest duży, więc fajnie moim
zdaniem, że wzięliśmy sobie tego przewodnika, który nam tłumaczył miejsce i
tak dalej. A na końcu całej tej wycieczki
pani przewodnik się nas pytała, czy mamy
jakieś pytania. No i ja zadałem pytanie, czy można znaleźć osobę więźnia po
numerze samym u państwa? I ona mi wytłumaczyła tak, że na stronie można
spokojnie wpisać numer i tam, jeśli ten numer jest, no to ta osoba może się
pojawić. Więc najeżdżając do domu byłem tak zmęczony, że poszedłem spać, bo
wycieczka była dosyć męcząca dla mnie.
Następnego dnia z ciekawości wpisuję sobie ten numer 11 44. No i wyskoczyło mi
osoba pod imieniem i nazwiskiem Czesław Bałdys. Tylko tam było po 11 44. Ale to
taki mały szczegół. No i tak sobie zaczynam czytać historię, bo też
oczywiście jak pisałem ten 11 44 po mnie
wyskakują numery podobne. No i wyskoczył
mi numer 111 42. Bałdys — też takie samo nazwisko, tylko tyle, że imię
Bronisław. No i tak sobie patrzyłem, że różnica między tymi dwoma panami to było
chyba tam 7 lat, jak dobrze kojarzę. I historia też tam była pisana, że ja jako
Czesław przetrwałem tam półtora roku, bo było podane
tam informacje, kiedy tam zostałem zarejestrowany w tym Auschwitz, a kiedy
jest tam data zgonu, a ten brat no, bo moim zdaniem siedem lat różnicy i bardzo
podobno te dwie osoby były takie twarze.
No to moim zdaniem to raczej był brat, bo
nazwisko się zgadza, tylko są inne imiona. I ten Bolesław przeżył tam dziesięć
miesięcy. Czyli potwierdziło się to, co
mówił Jarek w rok wcześniej, że my byliśmy braćmi. Zginęliśmy w obozie, ale nie
poprzez komory gazowe, tylko z wycieńczenia organizmu. I to, to się
zgadzało. Po tym numerze 11 44. Jakiś czas później
zacząłem sobie zastanawiać się kurczę, co
w ogóle znaczy ten numer? No i tak sobie korzystając najprościej z Internetu
zobaczyłem, że to jest informacja taka, że
niedługo nadejdzie miłość czy, czy coś
takiego. Ja w tym momencie mam trzydzieści pięć lat i dopiero od roku czasu
znalazłem miłość. Ja przez całe swoje życie nie mogłem sobie po prostu nikogo
znaleźć. No jakiś auto pecha, to nic, a tutaj no pokazał się ten numer i
niedługo później no jestem w związku, więc taka dosyć
ciekawe w ogóle udowodnienie tego, co to było na tych warsztatach. Czyli oprócz
tego, że był ten numer na tej herbacie, to
jeszcze oprócz tego to, co mówił Jarek,
więc taki mam taki fajny zbiór niektórych dowodów tego, tego-
No taki ciekawy przekaz, który można interpretować, który może się właściwie
można powiedzieć, sprawdzić na wiele różnych sposobów, prawda?
Tak, tak. No ja się czasami śmieję, jak czasami do kogoś opowiadam. Oczywiście
tam, kto tam było więcej na warsztatach, nie chcę zdradzać, żeby tutaj
Rafałowi nie robić jakoś. Nie wiem, żeby za dużo nie powiedzieć, tak? No bo moim
zdaniem to powinno się pójść do świadki.
Mi się tutaj bardzo podobają słowa Bruce'a Newmana, że nie wierz mi, po prostu
spróbuj, bo to jest najlepsza moim zdaniem metoda. Nawet tak z ciekawości-
Albo słowa Toma Campbella. Wszystko jest prawdziwe.
Tak, tak. Nawet z ciekawości sobie zrobiłem takie ćwiczenie wczoraj, że tak
próbowałem takiej podróży mentalnej, ale żeby sobie
zobaczyć Krzyż. Bo pomyślałem sobie a może w ten sposób może zobaczę tą postać z
tamtego okresu? I faktycznie miałem takie
kilku sekundową urywkę tego krzyża, ale nie widziałem żadnej tam postaci. No ale
po prostu tak sobie pomyślałem, a może spróbuję, może coś też w tą stronę się
uda. No ale są jeszcze inne możliwości, bo teoretycznie mógłbym też
zapytać Jarka, żeby mi wytłumaczył, jak to wyglądało, jaki to miało przekaz, ale
stwierdziłem, że będę miał chyba większą
frajdę, jak sam dojdę do prawdy, dlaczego tamto zdarzenie w dzieciństwie miało
jakby jakieś znaczenie czy wpływ na, na to tutaj moje życie.
No to zawsze daje największą frajdę, jak
się samemu coś zweryfikuje, prawda? No ja tak miałem, miałem kiedyś. Ja czasami
wspominam o takim moim przyjaciółce Emilii. Miałem takie kiedyś na przykład
motyw, że jestem sobie w Katowicach. Chyba
też o tym kiedyś wspominałem. Załatwiłem tam jakieś swoje sprawy. No i co?
Już mam się zbierać do domu. Już idę na przystanek, a tu nagle wszystkie moje
myśli zostają wymazane myślą o białym kocie. Biały kot, biały kot, biały kot,
biały kot. W tym czasie przez kilka dni, bo ją odprowadziłem w trakcie
medytacji do światła, też do tego parku. Jakieś 2 tygodnie po tym odprowadzeniu
przez kilka dni powtarza mi się w głowie taka prośba czy byłbyś taki uprzejmy i
sprawdził, czy w Google ktoś się pode mnie
nie podszywa? A w końcu jak ten biały kot się pojawił? Jak już w ten sam
wieczór pojawiła się po raz nie wiadomo
który, ta sama prośba w głowie to w końcu
spasowałem i zacząłem wrzucać do Google Grafika jedno zdjęcie, drugie zdjęcie,
trzecie zdjęcie, wszystkie zdjęcia do jakich miałem dostęp i zaprowadziło mnie
na jej Instagrama. A tam co? Biały kot. Ok.
I tak coś mi podkusiło jakieś parę dni później, żeby sprawdzić, co ten kot może
oznaczać w senniku i się okazało, że to
jest symbol szczęścia, spokoju i błogości. O, to ciekawe.
Także też taki ciekawy motyw mam i to niejeden.
Jedną z takich podróży mentalnych, które
zrobiłem pierwsze takie po warsztatach u Rafała, żeby pomóc
przyjaciółce, której w sumie to dopiero co
poznałem, a na dzień dzisiejszy właśnie jesteśmy ze sobą. Jej największym
marzeniem zawsze było, żeby odwiedzić grób taty. Jak ona miała około czterech,
pięciu lat i tata zmarł i nie wiedziała, gdzie on jest
pochowany. Ja podchodziłem do tego trzy razy
do tego ćwiczenia. Za każdym razem jakieś nowe informacje dostawałem, ale
najbardziej takie, które mi utkwiło w głowie, to było to, że po prostu chciałem
go się zapytać, gdzie jest jego grób. Więc on mi coś tam zaczął mówić
po niemiecku, ale ja tak mówię, że tak nie
bardzo niemiecki rozumiem. Więc pokazał
mi mapę i punkcik na tej mapie, że to jest te miejsce. Więc się
szybko przebudziłem. Ocknąłem z tego, żeby wziąć kartkę, długopis i szybko
zapamiętać jakiś skit, taki porobić tego miejsca. Wcześniej oczywiście tam
widziałem, że to jest jakieś miejsce, gdzie wiedziałem, że za plecami mam
autostradę lub trasę szybkiego ruchu, ale tego nie widziałem, ale po prostu to
czułem. Przed sobą miałem jakieś takie domki, około maksymalnie dwupiętrowe.
Takie budownictwo właśnie niespotykane w Polsce, ale, ale
coś takiego właśnie zauważyłem. Szukałem nawet jakichś grafik podobnych w
Internecie, ale aż takich podobnych nie znalazłem i Wszystko wysłałem wówczas
mojej przyjaciółce, żeby jej powiedzieć, jak to wygląda. Oczywiście ona w to nie
wierzyła, była trochę sceptyczna, ale ja
mówię do niej wiesz co, ja nie ma powodów,
żeby cię oszukiwać czy coś, ja mówię, ja
jestem tym żółtodziobem w tych sprawach,
ale to, co się dowiaduję, to wiem. No i co
się okazało? Mój brat cioteczny, który obecnie mieszka w Niemczech, poprosiłem
go, żeby zadzwonił do pewnego miejsca w miejscowości Teraz
to już się nauczyłem tego wymowy. Mówi okej, tu jest to miejsce mniej więcej na
tej mapie. Tu faktycznie jest jakaś trasa szybkiego ruchu, tu jest cmentarz i
zadzwonił. I faktycznie okazało się, że tam od prawie dwudziestu lat jest ta
osoba, którą moja wówczas przyjaciółka na dzień dzisiejszy
dziewczyna poszukiwała. Więc mieliśmy taki
fajny motyw, bo ona chciała oczywiście pojechać do tego taty i odwiedzić ten
grób, a ja byłem mega ciekawy tej wizji,
tego miejsca, tych domków i to, co miałem za plecami, żeby sobie zobaczyć to na
żywo, bo to można było zweryfikować. No i kurczę, nie zawiodłem się, że to są
rzeczy, które kurczę można zweryfikować. I to jest dla mnie
kolejny taki dowód, który pcha mnie w tym
kierunku, jakby do przodu. I jestem coraz bardziej ciekawy
tego świata, tych rzeczy, których w ogóle jeszcze kilka lat temu, jakbym komuś--
ktoś by mi to opowiadał, to bym tak samo
był sceptycznie do tych rzeczy nastawiony. Co ty mi to w ogóle mówisz? Tak, ale
właśnie to jest to, że po prostu trzeba
próbować doświadczyć i to jest najlepsze, co może nam tutaj zostać, tak? Przede
wszystkim. Najważniejsze to mieć zaufanie do swoich
doświadczeń, do swoich zdolności nabytych
bez oglądania się, prawda? Na innych, co inni powiedzą.
Tak. Ja na przykład nie mam problemu, jeśli chodzi na przykład podejdzie do mnie
Świadek Jehowy, chce sobie ze mną na przykład porozmawiać. No to, ja go
wysłucham i ja mu powiem swoje doświadczenie, a on powie swoje i ja nie
odrzucam jego jakby na tej zasadzie, a bo ja wiem lepiej, bo,
bo ja wiem tamto. Nie, nie, ja po prostu ok, szanuję jak najbardziej, wysłucham,
powiem jak to wygląda z mojej strony i nie
ma problemu, nie ma jakichś takich kłótni czy z jednej, czy z drugiej strony.
Ale mówię jeśli, jeśli tam w przyszłości udałoby mi się jakoś tak rozwiązać tą
moim zdaniem zagadkę. Bo być może to mógł być tylko oczywiście przypadek, że tę
postać zobaczyłem, ale tak właśnie jak zacząłem szukać w internecie po tych
mapach mówię kurczę, to się zaczyna trochę łączyć, troszeczkę z tym łączyć i tak
dalej. Nie wiem, być może się wybiorę następnym razem do Węgrowa przy okazji
i wejdę do tego miejsca, gdzie jest lustro, prawdopodobnie się w nim nie
przejrzę, bo no tak chyba z tego, co widziałem tam na
terencie, troszeczkę wysoko stoi, ale byłoby to ciekawe. Aczkolwiek jak
próbowałem się przejrzeć w ogóle w lustrze i
tak bardzo, bardzo długo w siebie się wpatrywałem, no to tak, zacząłem się
troszeczkę bać swojej osoby. W sensie jakoś tak. Nie wiem, miałem wrażenie, że
postać za lustrem. Prawdopodobnie tak zwany efekt krwawej
Mary, że mózg wycina fragmenty obrazu, który już zna. Gdy się na coś długo
patrzy. Być może, być może. No po prostu jakieś
takie dziwne, dziwne wrażenie po prostu wtedy miałem.
A skoro wróciliśmy do tej sprawy, tego czegoś, co się działo na krzyżu, to może
ja tu mam jeszcze takie pytanie. Może dziadkowie coś opowiadali albo inni
członkowie rodziny, bo tam ten motyw z ciocią to już wiem. A może dziadkowie coś
mówili? Nie, nigdy, nigdy takiej sytuacji nie
było. Ja w ogóle żałuję w tamtym czasie, że nie spytałem się cioci o więcej
szczegółów, że jak to się skończyło? Jak to się zaczęło wtedy w tych Złotkach,
które były koło tej Treblince, Treblince, ale myślę, że czas się będzie pewnie
wybrać do cioci i przypomnieć jej tę historię. Być może ona też będzie więcej
tam pamiętać od strony tam rodzinę swojego męża, więc jeśli coś tam
będzie wiedzieć więcej, to ja z chęcią prześlę tutaj maila z jakimiś dodatkowymi
informacjami, o ile by udałoby mi się takie zdobyć.
No może pan nawet z ciocią zrobić wywiad.
Heh, ok, no myślę, że nie będzie problemu.
Trzeba korzystać w ogóle, póki jeszcze ciocia żyje. Bo ciocia nie jest jakąś
starszą osobą, czy już taka- Nie, nie nie nie, no ona
jest bodajże od sześciu, czterech lat na emeryturze, więc.
No to jeszcze żywa babcią, ale skorzystać warto.
Jasne, jasne, no bo dziadkowie jak to dziadkowie? Jeśli coś wiedzieli, no to
zabrali ze sobą tą tajemnicę w zaświaty.
Chociaż, yy, no nie wydaje mi się, bo, bo raczej
jeśli już, to na przykład dziadek czy babcia by mnie straszyli nie wychodź za
krzyż, bo tam straszy, bo oczywiście jak
to dziadkowie, tak? No, yy, no, było coś
takiego, że jako mały dzieciak nie mogłem
wychodzić dalej niż za ten krzyż, no bo po prostu tam zaczynała się szosa i
samochody jeździły, więc po prostu tylko na tej zasadzie. No ale
nigdy mnie nie straszyli nie wychodź, bo
coś cię tam może spotkać na tej zasadzie, więc no.
Niedawno w odcinku Mówią Świadkowie Żyją w
Szokle, że był ten motyw gdzie tam babcia kogoś straszyła, żeby nie wychodził na
pole, bo bo te dyski latają i zabijają, prawda?
A z tymi łańcuchami chyba tak też związane. Chyba tak, coś tego typu.
Ja tam nie wszystkich audycji zdążyłem odsłuchać, ale to jeszcze akurat
ten motyw kojarzę z tymi deskami, że to
było chyba tam jeszcze, nie wiem, tysiąc, no dobra.
To spotkanie tej rodziny z tymi, z tymi dziwnymi skrzatami czy nastolatkami, jak
to, jak to określili? No tak, ja dlatego mniej więcej chciałem
się zgłosić tutaj, porozmawiać z panem na
ten temat, bo po prostu jestem ciekaw, czy ktoś miał taką
podobną sytuację, czy taką podobną postać spotkał, bo
myślę, że jeśli ja spotkałem i tam w tej okolicy Złotek, więc jest dosyć duża
szansa, że niejeden człowiek jeszcze widział takie coś, taki byt.
No ja tutaj mam z adnotacją, żeby tego jeszcze nie
emitować. Mam takie, ale mogę powiedzieć w
skrócie, że mam zgłoszenie chociażby o obserwacji
jeźdźca zakapturzonego, takiego dziwnego
czarnego jeźdźca zakapturzonego. Nie było
widać w ogóle szczegółów, jakby wyglądu, szczegółów twarzy. Tylko taki jeździec,
jakby z horroru wyciągnięty z jakiejś powieści.
No okej, tutaj jak ja sobie próbowałem też
pamięcią tak wrócić do, do tamtej chwili,
aż mocno się aż cofnąłem do, do tamtego,
że nawet kurczę, przecież tu stało drzewo, tutaj chodziłem na maliny, a już tam
dwadzieścia lat nie ma tego krzaku. Jakieś takie rzeczy. I naprawdę sobie tak
wszystko zacząłem szczegółowo przypominać na zasadzie takiej no troszkę
autoregresji, w sensie tam cofnięcia się
tutaj pamięcią, żeby sobie jak najbardziej
szczegółowo zobaczyć tą, tą postać, którą spotkałem. No po prostu, no dosłownie
cała, cała była czarna, cała. I moment tego odwrócenia twarzy niemal
zarejestrowałem tak na tyle, bo po prostu
jak to zaczęło się jakby odwracać w moją stronę, spowodowało to, że ja po prostu
uciekłem. Ja jeszcze pamiętam, że w tamtych latach
oglądałem z Archiwum X. Bałem się niesamowicie. Bałem się na przykład pójść
w nocy do toalety. Po prostu taki tchórz
ze mnie był. Jeśli chodzi o- o ciemności.
Więc tak, zobaczyłem ten odruch tego, że
pomimo, że się skradałem do tej, do tego
bytu, do tej postaci, która była plecami, ona w jakiś sposób wiedziała, czy
widziała, że ja się zbliżam? No bo ja skradałem się po cichutku, tak, więc być
może albo mnie zauważyła, że ja się skradam. Ewentualnie wiedziała już
wcześniej, że się będę skradać. I ten moment odwrócenia był taki, że ja po
prostu zwiałem. Nie zaobserwowałem całej jakby twarzy, tylko tak jakby
długie czarne włosy, tak jakby i troszeczkę, nie wiem, czy to było ucho
kawałek, ale po prostu moment, że się ta
postać skruszyła i ja uciekłem jak tylko-- jak najszybciej tylko mogłem w tamtym
momencie. No wiadomo, reakcja małego dziecka raczej
będzie tylko jedna w starciu z takim czymś.
Dokładnie. A jeszcze mi się jedna taka
rzecz przypomniała. Jeszcze w dzieciństwie
miałem, jak-- miałem takie spontaniczne obawy, też tak miałem mniej więcej w tym
wieku, ale też było u mnie w, jakby w domu
rodzinnym. Wówczas to była Warszawa. W każdym razie jakoś tak pamiętam, że
przebudziłem się w okolicy, środku pokoju i we framudze stała też taka ciemna,
demoniczna postać. I za każdym razem, kiedy
to się ten sen-- wtedy myślałem, że ten sen się pojawia, to postać mnie uderzała
jakoby w twarz. Ja padałem na podłogę i zachowywałem się po prostu tak, żeby
udawać martwego leżącego, żeby ta postać
sobie odeszła i nie zostawiła. I w tamtym
momencie zawsze pamiętał, że czułem pod plecami
część mojego pułko tapczanu, więc mój pułko tapczan zawsze się rozkładał. To na
dole była taka drewniana deska. Ja pamiętam zawsze tymi plecami strasznie
uczyłem. I później te charakterystyczne dzwonienie w uszach, ten taki klik i
budziłem się w ciele fizycznym w nocy. I
to mi się tak powtarzało cyklicznie, ten
moment, aż do momentu, kiedy wiedziałem,
że znów mnie ta postać zaatakuje, więc ją
wyprzedziłem i sam ją zaatakowałem. Ja tam
z tego momentu tego już-Myślałem wtedy, snu nie miałem. Z tej perspektywy czasu
wiem, że to wtedy było jakby wyjście z
ciała. Ale to mi właśnie bardzo przypomina tą postać, którą wtedy widziałem na
krzyżu. W szczególności też się trochę tak lekko z tego śmieję. No bo kurczę,
co ja mogłem wiedzieć o jakimś takim, nie wiem, bić się, czy z taką walki, mając
tam, nie wiem, siedem czy osiem lat, tak? No ale jakoś zaatakowałem ja tą postać
wtedy, po prostu taka sama autoobrona była po prostu. I od tamtej pory
nie miałem już tych. Jak wtedy myślałem snów.
No to tak troszeczkę przywodzi na myśl pewne motywy opisywane przez Roberta
Monroe'a. Co prawda nie zdążyłem z racji różnych tam spraw
przebrnąć przez całe jego książki, ale pamiętam, że
coś kiedyś próbowało też do niego wleźć, tak podczas tych jego doświadczeń.
Tak, tutaj ja obstawiam prawdopodobnie, że
to mogły być tak zwani strażnicy, czyli takie byty, które są takimi troszeczkę
botami i które nie pozwalają jakby eksplorować
tego świata, ale oni jakby nie są do końca groźni, tylko oni pod różnymi jakby
formami mogą się pojawić, pokazać tak, żeby po prostu nie eksplorować tego
świata. Bo obstawiam, że jeśli by tego, w
cudzysłowie, strażnika wtedy nie było, no
to ja na tamten czas na pewno bym bardziej
się zagłębił wówczas jako mały chłopiec w te tematy, doświadczając OBE. Ale
obstawiam, że wówczas z moją psychiką 7-8 latka mogło by to być dla mnie zbyt
ekstremalne przeżycia, bo nie pamiętam kto to, kurczę, opowiadał któryś z takich
doświadczonych OBE-nautów, że no właśnie
ktoś, kto zaczyna eksplorować taki świat niefizyczny, to tak jakby puścić
niemowlę na świat fizyczny i go zostawić. No po prostu
ciężko będzie miał sobie poradzić w tamtym momencie.
A dzieci z jednej strony są bardziej, mówi się, otwarte na
postrzeganie pewnych rzeczy niefizycznych,
a z drugiej to ich jeszcze ta pamięć nie jest na tyle zapełniona, żeby wiedzieć,
co i jak interpretować, jak sobie z czym radzić. Także no może to rzeczywiście
wpłynąć nieciekawie na psychikę. Ja pamiętam, jak ja go miałem Piotrka, jak
w dzieciństwie odczuwałem coś takiego, jak
też chyba taki objaw powrotu do ciała,
takie uczucie spadania, że spadam, spadam,
spadam i nagle ląduję z całym impetem w łóżku i buch, budzę się.
Mhm, tak. No tak, to typowe uczucie dla właśnie powrotu do
ciała. Tutaj myślę, że dużo osób ma takie przygody, tylko zazwyczaj, no,
zazwyczaj świadomość to interpretuje jako
sen albo bardzo realistyczny, realistyczny sen. I gdyby, moim zdaniem była taka
większa świadomość ludzi, że to może być więcej niż sen, wtedy myślę, że
bardziej byśmy tak ogólnie rozmawiali na takie
tematy tego typu. Tak jak też ostatnio słuchałem sobie Pana audycji o pewnej
pani, która myślała, że zwariowała, ale dzięki słuchaniu tutaj podcastów
zrozumiała, że to jednak nie jest wszystko w porządku, tylko to, co ją spotyka w
życiu, jakieś przygody, to właśnie były związane z tym,
że miała po prostu u siebie ducha męża, tak? Że te wszystkie sytuacje, które się
wydawały, to nie były, się nie śniły w jej
głowie, tylko faktycznie takie rzeczy są możliwe. No, ja mam, można powiedzieć,
troszeczkę też szczęście, że byłem w stanie jeszcze to oprócz tego zweryfikować
i- i udowodnić niektóre rzeczy. A tak chyba- chyba wiem, o którą panią
chodzi. Bodajże 10 czy 11 odcinek "Mówią świadkowie" czy-
Jeden z pierwszych. Tak, bo... Tak. Tak, tak, bo staram się tak
je tak po kolei odsłuchiwać. Jeszcze mi tam troszeczkę zostało, ale tak, tak, to
dokładnie o tą panią chodziło. No w każdym razie już sama świadomość
tego, że nie jest sama ze swoimi doświadczeniami, że się nie jest samym
człowiekiem, tylko że ktoś jeszcze tego doświadcza i potrafi to jakoś
zinterpretować sensownie, to już, to już też dużo daje. Dobrze, będziemy chyba
powolutku kończyć, bo już prawie godzina nam zeszła. Rozumiem,
że to jest wszystko, co pan chciał tutaj przekazać.
No tak, w większości, no ale są jakieś takie drobniejsze szczegóły. Może tylko
jeden, tylko wspomnę o takiej ciekawostce. Kiedy
miałem w pewnym momencie taki stan nadświadomości
i zacząłem wracać do tego, jak było w obozie. Ja pamiętam, że Jarek
dzielił się ze mną zdobyczą, pożywieniem, jako opiekował się mną jako młodszym
bratem, dlatego troszeczkę szybciej zszedł wówczas z tamtego świata
niż ja. Ale mi powiedział jedną taką rzecz
wtedy, żeby po prostu żyć nadzieją. I ja
w tamtym czasie miałem taką nadzieję. To, co mnie trzymało tak mocno przy życiu
wtedy, tak jeszcze taka ostatnia resztki sił, żeby no taki plan w głowie, żeby
ukraść pociąg i zabrać tych ludzi, którzy przebywają po prostu jakąś taką akcję
przeprowadzić. Chodźcie, zbieramy się, chcę was stąd wyciągnąć. Wyjeżdżamy
pociągiem. Po prostu takie... No na dzień dzisiejszy tak sobie może przypuszczę
sobie, że to nierealne, ale miałem coś takiego, że któregoś dnia może zdobędę
jakiś plan, jakiś tego. A wtedy wiedziałem, że nie umiem jeździć pojazdem
szynowym typu właśnie pociąg parowy, tak? Na dzień dzisiejszy
pracuję, akurat wożę ludzi tramwajem i zawsze się zastanawiałem, dlaczego ja mam
taką głupią satysfakcję, jak podjeżdżam w
miejsca, gdzie jest ich najbardziej gęsto
tych ludzi. I mam satysfakcję, że im ich
więcej zabiorę, tym się czuję lepiej. No bo z jednej strony kurczę, no to zawsze
jest większy problem, no bo to się stoi,
więcej czasu się traci, trzeba potem ten czas gonić, jedzie się szybciej, jest
niebezpieczniej, jest większa szansa, że się trafi jakiś awanturujący
pasażer, bo powie, że na przykład jednemu
jest za zimno, drugiemu za-Za gorąco, no
bo to wiadomo, są sytuacje losowe. Zawsze się oczywiście najlepiej jeździ, kiedy
jest najmniej ludzi, jest pusto i tak dalej, no bo wtedy jest taki lepszy
komfort psychiczny, tak? No bo jest mniej.
Ja się wtedy zastanawiałem, skąd mi się to wzięło, taka satysfakcja. No i potem
sobie właśnie uświadomiłem wtedy, że chciałem tych ludzi z obozu zabrać i ta
nadzieją cały czas trzymała, że to zrobię, to zrobię. Taka motywacja i na dzień
dzisiejszy z wielką satysfakcją wożę ludzi.
No jakby nie było, ratuje ich pan od dalszego stania tam. No tak.
To nie jest to komfortowe dla nich na pewno, stać jak najdłużej. Wiem, bo dużo,
dużo jeździłem kiedyś do Sosnowca, studiowałem. Co wystałem i wysiedziałem,
to moje także też kierowcy mnie ratowali. No dokładnie, więc
ok. To tylko tak z małych ciekawostek. Ale
jeśli tak, bo już widzę, że się godzinka zbliża naszej rozmowy, ale mówię to
jeszcze, można by sobie pogadać, pogadać, ale ja bym wolał porozmawiać tam może
kiedy indziej, jakbym zdobył jakieś inne doświadczenia, inne jakieś informacje
potwierdzone, to wtedy się jak najbardziej tutaj z panem, jak i z państwem tutaj
słuchającym chętnie podzielę. Oczywiście jak najbardziej. No i liczę na
to, że uda się coś z cioci za przeproszeniem, wydusić.
Tak, tak, tutaj myślałem, że po prostu pojechać ze swoją mamą, bo nie byliśmy w
sumie nigdy w tych Lwowskach, a moja ciocia tam od niedawna się
tam wybudowała, wprowadziła, więc kiedyś zapraszała, więc myślę, że będzie
odpowiedni moment, żeby tam do niej wpaść
i porozmawiać, sobie przypomnieć na ten temat.
No na pewno warto taką dłuższą rozmowę, może mamie też się coś przypomni, może,
może się coś przypomni mamie i cioci, coś, co mogły zasłyszeć od dziadków na
przykład. W sumie, kurczę, nie pytałem. Być
może warto podpytać. Dziękuję bardzo za to, że zechciał się Pan podzielić tymi
zdarzeniami, szczególnie tym diabłem na
tym krzyżu, czy co to tam się działo. Tak, to też taki wątek zahaczający o żywy
folklor, prawda? Tak, właśnie ja z tego tytułu właściwie
chciałem tak. Na początku się tam nagrałem, że chciałem właśnie porozmawiać
o folklorze, ale tak jak zacząłem właśnie
szukać. Dosłownie trzy dni temu chciałem
się przygotować do tej rozmowy. No i tak zacząłem sobie pewne łączyć fakty. O
kurczę, to to chyba w ten związek troszeczkę, to w ten, więc kurczę, fajnie
byłoby się podzielić, myślałem, no czymś większym, tak? Bo tak jak mówię.
Tak, wyszliśmy od żywego folkloru, a przeszliśmy przez zaświaty, można
powiedzieć. Tak, no dokładnie. Aczkolwiek myślę, że w jakimś stopniu folklor i
zaświaty mają, mają, mają coś wspólnego. Nawet, nawet dużo bym powiedział, mają
wspólnego. To są w zasadzie światy, które
się przenikają z naszą rzeczywistością. Dokładnie tak.
I to tyle, jeśli chodzi o relacje przekazane przez tego słuchacza. Dajcie
znać w komentarzach, co sądzicie o usłyszanych dziś historiach. Ja jeszcze
tylko dodam, że opisanymi dziś obserwacjami istot przypominających diabły
mocno zainteresował się Arkadiusz Miazga i z tego, co mi wiadomo, to Arek i nasz
rozmówca nawiązali ze sobą kontakt. Czy wyniknie z tego jakaś interesująca
publikacja? Okaże się za jakiś czas. A dziś już pora powiedzieć dobranoc.
Pamiętajcie, żeby zadbać o odpowiednią temperaturę w sypialni, no bo przecież w
piekarniku to tak średnio przyjemnie się
śpi. A jeśli macie jakieś swoje niezwykłe historie o spotkaniach z nieznanym i
chcielibyście się nimi podzielić — zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa
Marek Sęk Ivellios Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych. No i
czytajcie, czytajcie i jeszcze raz czytajcie "Nieznany świat", bowiem nowy
numer w punktach prasowych czeka właśnie na Was.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493 530 620 493. Skype:
radio.paranormalium.pl Numer Gadu-Gadu 3608 80 02 3608 80
02. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Ufo Relacje Polska Baza relacji o
obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza relacji o obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl.