Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery os. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez.
No, no, no i do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie
coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera. Jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Dobry wieczór państwu przy mikrofonie
Marek Sęk Ivellios, witam i zapraszam do
wysłuchania kolejnego odcinka najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
Internecie. Podcastu, na początku którego jedni tupią nóżkami i wyczekują, czy
dzisiaj padną jakieś strzały. Inni zaś wyraźnie bulwersują się, słysząc w ogóle
cokolwiek o strzelaniu. I choć nie jestem
w stanie stwierdzić, czy obcy rzeczywiście
boją się z nami komunikować, myśląc, że
zostaną odstrzeleni, pewny jestem jednak,
że na dzisiejszy odcinek wielu z Państwa z
wytęsknieniem wyczekiwało i mam nadzieję, że Państwa apetyt zostanie dziś
przynajmniej po części zaspokojony. Nie
bez powodu na okładce dzisiejszego odcinka
na YouTube zagościł Leszcz, czyli znany z mitologii słowiańskiej opiekun lasu i
przyrody. A dlaczego zagościł? Przekonacie
się w dalszej części tej audycji. Cały dzisiejszy odcinek wypełnią relacje o
spotkaniach z żywym folklorem i to nie tylko w lesie. A słuchając przygotowanych
na dziś historii, być może podobnie zresztą jak ja, odniesiecie Państwo
wrażenie, że bohater dzisiejszej okładki w kilku przypadkach się pojawił, a w co
najmniej jednym wręcz zainterweniował. Tyle słowem wstępu. Proponuję, abyśmy
przeszli teraz do pierwszej części dzisiejszego programu, a będzie to
prezentacja wybranych relacji nadesłanych do Radia Paranormalium drogą tekstową.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium we wrześniu 2022 roku. Była
noc. Mieszkałam w kamienicy na parterze. Wersalkę miałam
przy ścianie oddzielającej korytarz od mojego pokoju. Była zima. Drzwi od
kamienicy ciężkie. Trudno było je otworzyć, aby wejść. Światło było
zgaszone. Właśnie miałam zasypiać. Słyszę:
biega coś od piwnicy na podwórko, w tę i
z powrotem. Pomyślałam: pies. Potem myślę: ale jak ten pies przechodzi przez
zamknięte drzwi? Wstałam i podeszłam do
okna. Księżyc świecił jak szalony. Stoję i patrzę, czy pies nie biega po
podwórku. Już miałam odejść od okna, gdy
nagle widzę coś ciemnego, wielkiego, przy ścianie garażu. Myślę sobie: "Ale duży
pies" i chciałam ponownie odejść, ale to coś wyszło na oświetlony śnieg i
zobaczyłam ogromną, kosmatą postać, która
poruszała się na trzech nogach, a jedną łapą odbijała się od ziemi. Zaciekawiło
mnie, co to jest i stałam przy oknie, pomimo wewnętrznego niepokoju. Owa postać
zmierzała w stronę drzwi bramy i pod moim oknem się wyprostowała. Miała ze dwa
metry. Wbiegła przez zamknięte drzwi, stanęła pod moimi drzwiami od domu. Stoję
pod tymi drzwiami, chcę otworzyć, zobaczyć, ale coś mi mówi "nie". Słyszę,
jak dyszy. Raz chcę otworzyć, raz się boję. Rezygnuję. Odwracam się od
drzwi. W tym momencie to coś rykło i wpadło z hukiem do piwnicy, a ja pod
kołdrę, trzęsąc się ze strachu. Do rana
nie mogłam zmrużyć oka. Rano sprawdzałam, czy są ślady na śniegu, bo w nocy nie
padało. Nie było żadnego śladu. Relacja nadesłana do Radia Paranormalium
drogą SMS-ową w styczniu 2023 roku. Tę historię opowiadał mi dziadek,
gdy miałem jakieś siedem lat. Między moją
miejscowością rodzinną Szawlami a Łosicami jest most, tak zwana Wołośnica, przy
którym znajduje się lasek, a wszędzie wokół są pola. Dziadek mówił, że na wojnie
działy się tam złe rzeczy i że niedługi czas po wojnie jechał tamtędy koniem z
wozem. Był chyba z jakimś kolegą czy z kimś, bo na pewno nie był sam. Jadąc
tamtędy, zobaczyli w polu nieopodal drogi
barana. Był tłusty i miał ładne, czarne,
gęste futro. Dziadek zatrzymał wóz i wraz ze swoim towarzyszem złapali barana i
wsadzili go na wóz. Baran, jak każde zwierzę, beczał i się szamotał. Dziadek
poganiał konia, jednak ten stawał dęba, szła mu piana z pyska i nie chciał się
ruszyć. Myślę, że to przez szalejącego baranka na wozie, więc zaczął mówić:
"Baranku, baranku, czarny baranku, uspokój
się". Po chwili baranek ludzkim głosem, jednak jąkając się, odpowiedział:
"Baraaanku, baraaanczku, czarny baraaanku". Zeskoczył z wozu i zniknął na
ich oczach, a koń sam gwałtownie ruszył
galopem. Dziadek opowiadał mi to dwa razy,
ale więcej już nie chciał, gdy go o to poprosiłem. Wiem tyle, że ludzie mówili,
że tam kiedyś straszyło. Konie się zatrzymywały i nie chciały dalej jeździć.
Wspomnę też, że raz, gdy wracałem nocą z
festynu rowerem, w nocy tuż przed mostem spadł mi łańcuch i się wciął między
zębatkę a ramę i musiałem kilka minut się z tym szarpać. Kilka lat później w
samochodzie zabrakło mi paliwa i auto zatrzymało się przed mostem, również w
nocy. Jednak nie stało się nic nadzwyczajnego, poza tym, że mając w
pamięci tę historię, bałem się.Relacja nadesłana do Radia Paranormalium bardzo
11 marca 2022 roku. Słuchałem w Radiu ciekawej rozmowy na temat żywego folkloru.
Chodzi o audycję z udziałem etnograf magister Marty Kalety. Wywiad opublikowany
został w cyklu Debaty Niekontrolowane. W
odcinku sześćdziesiątym drugim mój tato, który bardzo lubił wędrówki po lesie, w
2016 roku wysiadł z samochodu na leśnej drodze. Tuż przed jego stopą był wbity w
ziemię mały drewniany krzyżyk, wisiorek, o
ile dobrze pamiętam. Tato nie był jakiś bardzo wierzący, ale zabrał krzyżyk i od
tej pory nosił go przy sobie. Tydzień później od tego spaceru tato trafił do
szpitala w ciężkim stanie. Okazało się, że
ma białaczkę i po paru miesiącach zmarł. Moja siostra przykłada wagę do symboli.
Wzięła więc ten krzyżyk i parę innych drobiazgów i wsadziła tacie do kieszeni
garnituru pogrzebowego. Do dziś zastanawiamy się, co to mogło znaczyć.
Zanim tato zmarł, przyjaciółka mojej siostry miała sen. Tato leży pod dużym
świerkiem, a inni przychodzą do niego się
przywitać. On podaje im rękę. Na cmentarzu Tata jest pochowany blisko dużego
świerka. Korespondencję przekazałem mgr Marcie
Kaletcie. Oto kilka słów komentarza od niej. Jest to historia bardzo ciekawa i
mnie osobiście przypomina taką przestrogę,
jaką słyszałem jeszcze w dzieciństwie, mówiącą, że nie należy zabierać niczego z
cmentarza, bo jakiś duch, do którego mogło to należeć, może się na nas zemścić.
Bardzo podobną historię to te, jaką przedstawiła słuchaczka zasłyszałem od
jednej ze swoich studentek pochodzącej z
powiatu ostrowskiego. Jej dziadek znalazł na polu coś, jakiś przedmiot, bardzo
stary. Potem w tym miejscu przeprowadzono jakieś wykopaliska archeologiczne i
okazało się, że znaleziono tam kilka ciał z minionych epok. Chyba nawet koń
suprzężony tam był zakopany. W każdym bądź
razie, zanim te wykopaliska ruszyły i w ogóle sprawa została nagłośniona, to ten
dziadek zabrał ten przedmiot do domu. I
właśnie od tamtej pory w domu zaczęły się
dziać dziwne rzeczy. Jakieś szepty, dziwne odgłosy. Ktoś z rodziny zachorował na
jakąś chorobę nowotworową. Albo ten dziadek, albo ktoś mu bliski. W końcu
przedmiot ten trafił do nauczyciela, który
miał przekazać go archeologom do dalszych badań. I wówczas wszystko dziwne, co
miało się dziać w tym domu, ustało. Chyba
nawet choroba weszła w stan remisji. Ale co do tego nie jestem pewna. Historia
mojej studentki okazuje się bardzo zbieżna z tą opisaną przez słuchaczkę. Inny
informator działający w lokalnej grupie Badaczy Tajemnic Historycznych z powiatu
kaliskiego opowiadał mi taką historię. Kiedyś ktoś im doniósł o jakimś
zapomnianym cmentarzu czy miejscu, gdzie rozstrzeliwano ludzi. Może jakaś
partyzantka się toczyła? W każdym razie ginęli tam ludzie, a ich ciała miały być
zakopywane w tamtych okolicach, gdzie udała się owa grupa badaczy historii.
Osoba, która mi tę historię opowiadała, mówiła, że znalazła tam w czasie takich
roboczych wykopalisk łyżkę z czasów pierwszej lub drugiej wojny światowej. Ten
pan zachował ją dla siebie i gdzieś tam w
składziku, w dobrze sobie znanym miejscu schował. Tego samego dnia lub kilka dni
później jego żona miała sen. Śnił jej się
jakiś żołnierz niemiecki z czasów wojny, mówiący, że ta łyżka należała do niego.
Miał ją przy sobie w czasie swej służby, więc teraz pozwoli ją sobie zabrać z
powrotem. Żona opowiedziała mężowi sen.
Ten, średnio dając wiarę, poszedł tą łyżkę sobie obejrzeć, odczytać jakąś
wygrawerowaną na niej inskrypcję, bo takowa była. A wówczas okazało się, że
łyżki nie ma. Człowiek ten szukał jej wszędzie. Najpierw tam, gdzie schował, a
wiedział, gdzie dokładnie schował, bo ma tego typu znaleziska u siebie
pokatalogowane. I nic. Nigdy tej łyżki nie
udało mu się znaleźć. Osoba ta wydaje się
być dla mnie wiarygodna, bo jest to znana postać wśród lokalnej społeczności.
Grupa, do której należy, cieszy się uznaniem, a on sam sprawuje lokalnie ważną
funkcję. Nie sądzę więc, by bawił się w
wymyślanie tego typu historyjek. Co zatem
stało naprawdę? Tego wyjaśnić nie umiem, ale to kolejna opowieść, którą daje się
dopisać do historii o tajemniczych przedmiotach, o których mówimy. Po emisji
audycji z moim udziałem odezwała się do
mnie pewna osoba z ciekawymi opowieściami z okolic Radomska, ale prosiła o
zachowanie tych opowieści dla siebie. Historie są ciekawe, nawet pomijając fakt,
że Radomsko to już nie mój region. Śledziłem też komentarze pod nagraniem.
Starałem się na nie odpowiadać. I też pojawił się pan, który opisywał historię
swojego taty z ulicy Owsianej w Kaliszu.
To dość ciekawa relacja o tej tajemniczej czarnej postaci, gdyż dotarłem do
materiałów archiwalnych na temat podobnej istoty z okolic tego miejsca. Relacja,
którą znam, tyczy się ulicy Warszawskiej.
Obie ulice łączy bliska odległość. Relacja ma pochodzić z czasów przed lub
powojennych. Dokładna data nie jest znana.
Wiem tylko, że relacja została spisana w
latach osiemdziesiątych XX wieku. Wówczas
dwie kobiety miały uciekać przed goniącą je czarną postacią bez głowy, jak to
opisywała jedna z nich. Być może więc istnieje jakieś ziarenko prawdy łączące te
dwie relacje — i z ulicą Owsianej, i z ulicy Warszawskiej. Różniłby je tylko
czas. Jeden pan wspominał w komentarzu także coś o Rogimucie występującym na
krainie straszydle na dzieciaki. Przyznam,
że nie słyszałem o nim. Poprosiłam o to,
by ten pan spróbował dowiedzieć się czegoś więcej, bo sam wątek brzmi ciekawie.I
jeszcze jedna, niezwykle interesująca relacja, która pojawiła się już po
premierze audycji z panią magister Martą Kaletą. Nasz słuchacz Marcin pisze:
"Pozdrawiam z Kalisza. Mieszkałem na Tyńcu od dziecka. Mój tata miał tam dziwną
przygodę. Dokładnie na ulicy Owsianej, około czterdziestu lat temu. Sytuacja
miała miejsce dokładnie 1 stycznia 1980 roku. Moja mama była wówczas w ciąży z
moim starszym bratem, który urodził się na
początku marca. Rodzice mieszkali wtedy z
moimi dziadkami od strony mamy. Z uwagi na stan mojej mamy nie byli nigdzie na
Sylwestra i spędzili go w domu. Na następny dzień wczesnym popołudniem ojciec
robił jakieś porządki na podwórku, kiedy przyszedł do niego kolega z propozycją,
aby poszli odwiedzić ich wspólnego znajomego, który mieszkał w polach, pewnie
na Kielicha. Nasza ulica wtedy była ostatnią w mieście. Za nami były już tylko
pola i sady. Ojciec się zgodził i ruszyli
w stronę pól. Do kolegi mieli około dwóch kilometrów ulicą Owsianą, która kiedyś
była zupełnie niezabudowana. Idąc, zobaczyli w oddali idącą za nimi postać,
która była w czarnym płaszczu. Nie wzbudziło to w nich żadnych podejrzeń czy
też strachu, ponieważ na osiedlu w Tyńcu w okolicach ulicy braci Niemojowskich
mieszkał mężczyzna, który w takim płaszczu właśnie chodził. Będąc na wysokości
obecnie znajdującej się tam gazowni, mój
tata z kolegą stanęli na stronę. Ojciec,
załatwiając swoją potrzebę, nagle poczuł,
jak ktoś łapie go za ramię. Odwrócił się i
zobaczył czarną postać bez twarzy, która
cofnęła się i rozpłynęła się w powietrzu.
Przerażeni popędzili w stronę gospodarstwa
kolegi. Będąc już na jego podwórku, mój ojciec mówi "Co to było?" Kolega mojego
ojca, zdziwiony, spojrzał i zapytał "O czym mówisz?", zupełnie jakby ta sytuacja
nie miała miejsca. Zaznaczam, że ojciec nie nadużywał alkoholu, ani... nie wiem,
nie brał jakichś leków, czy też nie był pozakrapiany bimbrem imprezie. Dzień
wcześniej z teściami zjedli kolację i dla smaku napili się małej ilości wódki.
Ojciec też o tym zapomniał i po czasie kiedyś mi tą sytuację opowiedział, a mama
dodała tylko: "No, coś takiego było". Teraz w tym miejscu stoją już bloki i
funkcjonuje duża firma. Na końcu tej drogi
kiedyś powiesił się mężczyzna, ale to już było wiele lat po tej sytuacji mojego
taty. Jako małolaci baliśmy się tam chodzić, bo drzewo, na którym to zrobił,
nadal stało. Pozdrawiam i zaznaczam, że nie szukam atencji, a ta historia jest
prawdziwa. Witam. Niedawno zacząłem słuchać
archiwalnych odcinków podcastu "Mówią Świadkowie". W odcinku numer osiem
słuchacz z Krakowa opowiedział historię z
bransoletką. Historia miała się wydarzyć na ulicy Fabrycznej. Ja i moja rodzina
pochodzimy z tej części Krakowa, więc zapytałem tatę o ten adres. Tata ma
obecnie siedemdziesiąt pięć lat. Jak mówił, w czasach jego dzieciństwa
znajdowały się tam zwykłe kamienice mieszkalne, ale zamieszkane były w
większości przez kilka rodzin żydowskich, które wróciły po wojnie. Była tam też
siedziba klubu sportowego KS Grzegorzecki,
ale tata nie pamięta, pod którym to było
numerem. Nie wiem, czy to w czymś pomoże, ale takie informacje na ten temat mam.
Chciałbym również opowiedzieć historię,
którą znam z opowiadania dziadka, a która wydarzyła się w pobliżu. Otóż miejsce
zdarzenia to ulica Siedleckiego i Miodowa.
Miejsce, gdzie Siedleckiego przechodzi w Miodową. Dokładnie wyjście z jednej z
kamienic przylegających do starego cmentarza żydowskiego. Było to zimą.
Niestety nie znam dokładniejszej daty. Co do roku najprawdopodobniej między 1980
a 1982. Mój dziadek musiał udać się do nocnej apteki. Wtedy nie mieli
telefonu, a najbliższa apteka znajdowała
się przy ulicy Starowiślnej siedemdziesiąt siedem. Jak dziadek wspominał, było
bardzo zimno, a na chodniku była warstwa
świeżego śniegu. Nagle zauważył, że ktoś wyszedł z bramy i idzie w tym samym
kierunku co on. Miał około dziesięć do dwudziestu metrów zapasu. Dziadek zawołał
na nieznajomego. No bo zawsze to raźniej
iść we dwoje, ale tamten się nie odezwał.
Dziadek postanowił dogonić nieznajomego,
ale kiedy doszedł do owej bramy, z której
ten wyszedł, zauważył, że nie ma na śniegu
żadnych śladów butów. Zdziwił się, ale poszedł dalej. Mniej więcej na wysokości
bramy cmentarnej dogonił nieznajomego.
Tutaj opiszę, jak wyglądał. Na głowie miał ciężką futrzaną czapę typu uszanka.
Ubrany był w brązowe, ciężkie futro aż do
ziemi. Kiedy dziadek miał już się odezwać,
nieznajomy odwrócił się. W miejscu twarzy była ludzka czaszka, lekko świecąca
żółtym kolorem. Dziadek tak się wystraszył, że rzucił się do panicznej
ucieczki. Kiedy dotarł do apteki, dopiero
wtedy obejrzał się za siebie, ale nikogo nie było. Podobno w aptece musieli mu
podać krople na nerwy, bo był tak bardzo wystraszony. Mój dziadek przeżył piekło
drugiej wojny światowej, obozu koncentracyjnego. Nie był człowiekiem,
który bałby się byle czego, a na pewno nie zmyśliłby tej historii.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium we wrześniu dwa tysiące
dwudziestego drugiego roku.W 2011 roku przeprowadziłem się do Szwecji, do
małej miejscowości pod Sztokholmem o nazwie Ackersberga. Na wstępie muszę
dodać, że mam taką dziwną zdolność. Mianowicie moje uszy podnoszą się do góry,
kiedy ktoś jest za mną, a ja tego kogoś
lub to coś dopiero co usłyszałem bądź, co
ciekawsze, nie słyszę. Mam tak chyba od
urodzenia. W tamtym czasie miałem niecałe czternaście lat. W wieku szesnastu lat
zacząłem palić i w sumie chyba tutaj zaczyna się ta historia. Nigdy nie byłem
fanem wychodzenia w nocy na dwór, także rzadko to robiłem, bo w Polsce mogłem na
zewnątrz być tylko do momentu, aż się ściemni. Mieszkając w Szwecji w lato
obserwujemy tak zwane białe noce. Po prostu jest jasno nawet w nocy. Nie będę
ukrywał, że boję się ciemności, kiedy Jestem sam. Z kimś ok, sam — nie ma mowy.
Wracając do tematu tego, co zobaczyłem. Było lato 2013 roku. Jak
wspominałem, zacząłem wtedy palić papierosy. Miałem też pieska, cocker
spaniela, który przy moim nocnym graniu w Counter Strike'a po prostu zaczął mnie
dziubać nosem i piszczeć. Więc stwierdziłem, że wyjdę z nim, chociaż na
taras, żeby mógł załatwić potrzebę, a ja będę miał pretekst, czemu wychodzę po
nocach, gdyby mama otworzyła drzwi wyjściowe. A więc wychodzimy. Schodzę z
górki, na której był mój dom i skręcam w
lewo za śmietniki, bo postanowiłem, że jak
już wychodzimy, to sobie zapalę. Dom jest w małym lasku, więc jest dość ciemno,
nawet przy białych nocach. Dopalam papierosa i wracam. Jestem w połowie drogi
do domu. Nagle pies staje dęba, wpatruje
się w las i podnosi prawą przednią łapę.
Zawsze tak robi, jak ma zamiar wystartować
na przykład na kota albo innego psa. Więc
podbiegam i z automatu biorę go na ręce,
bo nie wziąłem smyczy, ponieważ mieliśmy iść tylko na taras. I idziemy do domu i
czuję, że mój pies drży i nagle zrobiło
się totalnie cicho i dziwnie. Przy samych
drzwiach podnoszą mi się uszy. Spanikowany instynktownie patrzę w stronę lasu i
widzę... No właśnie, co widzę? Nie wiem do końca, co to było. Głowę to miało
dorodnego, pięknego jelenia, ale sylwetkę
to miało humanoidalną. Przestraszyłem się i uciekłem do domu.
Mam jeszcze dwie sytuacje, które wydają
się być powiązane. Od zawsze mam szczęście
do znajdowania poroży jeleni, gdy jestem na spacerze z psem w lesie. Zawsze
podnoszę i odkładam na jakąś gałąź. W sumie to nie wiem, dlaczego to robię. Może
z szacunku do zwierzęcia, które je pozostawiło? Odkąd mieszkam w Szwecji
cierpię na paraliż sanna i często śni mi się ta postać, którą widziałem wtedy w
lesie. Po małym śledztwie stwierdziłem, że najbardziej przypomina to norweskiego
Jotuna albo naszego słowiańskiego leszego. Tylko, że według mitologii byli oni
ogromni na około trzy do pięciu metrów
wysokości. To, co ja spotkałem, miało może
maksymalnie dwa metry. Mieszkam teraz w innej miejscowości i od tego czasu mam
mniej paraliży i mniej śnię o tym czymś.
Niedaleko tego domu, w którym mieszkałem,
jest kamień runiczny z czasów Wikingów. Zawsze, kiedy tamtędy przechodziłem,
przypominałem sobie o tym, co zobaczyłem
wtedy w lesie. Po pięciu latach wróciłem tam, żeby pospacerować i pooglądać, jak
się pozmieniało, odkąd tam nie mieszkamy.
Na miejscu domu stoi nowa willa, pół lasu wyciętego. Autentycznie zrobiło mi się
smutno i zacząłem płakać, co do mnie jest niepodobne. Tak jakby mnie coś
emocjonalnie związało z tym lasem. Poszedłem dalej, po medytować przy tym
kamieniu runicznym. Siedząc obok niego,
usłyszałem, że coś biegnie w moją stronę, że u nas jest dużo łosi i od razu się
zerwałem, żeby obczaić co to jest. W momencie, kiedy się obróciłem, zemdlałem i
to był pierwszy i jedyny raz w moim życiu, gdzie straciłem przytomność.
Obudziłem się parę minut później z siniakami pod kolanami od wewnętrznej
strony. Od tamtego momentu zawsze, gdy jestem niedaleko tego lasu, czuję
niepokój, ale zarazem coś mnie ciągnie, żeby znowu iść i usiąść koło tego
kamienia.
Zanim opuścimy na dobre naszą skrzynkę mailową i przejdziemy do prezentacji
przygotowanych do dzisiejszego odcinka rozmów telefonicznych, pozwolę sobie
przypomnieć kontakty do Radia Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarnie 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer Gatugatu 3608 80 02. 3608 80
02. Czekamy także na Państwa i maile pod adresem Radio@paranormalium.pl. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Przechodzimy zatem do prezentacji
przygotowanych na dziś rozmów telefonicznych. Rozmówcę, którego za
chwilę usłyszymy niektórzy z Państwa mogą pamiętać. Ten słuchacz gościł już w
audycji "Mówią Świadkowie", w odcinku dwudziestym czwartym, w którym opisał
dziwne zdarzenie, do jakiego doszło w kamienicy przy ulicy Wiejskiej w Łomży w
roku 1956. Opisany przez niego incydent okazał się na tyle intrygujący,
że śledztwo w tej sprawie podjął znany wielu z Państwa badacz Damian Trela.
Polecam Państwa uwadze artykuł zatytułowany Łomża, zjawa lecąca w
obiekcie UFO, który znajdziecie na blogu Damiana pod adresem czas tajemnic blog
spot com. W rozmowie, jakiej za chwilę wspólnie wysłuchamy, główna część będzie
poświęcona zdarzeniu z dziwną istotą, jakiego doświadczyła matka naszego
słuchacza. Będą też wspomnienia o innych zdarzeniach przywodzących na myśl
spotkania z żywym folklorem. Przejdźmy zatem do słuchania.
Może zacznę od tego, że pan na pewno pamięta tą relację, którą opowiadałem o
tej, o tym jaju, w którego wnętrzu była ta postać kobiety, prawda? Łomża, ulica
Wiejska. To zacznę od tego, że to w tym samym, na tej samej kamienicy miało
miejsce. Jak moja mama opowiadała, to była
końcówka lat pięćdziesiątych, względnie
początek sześćdziesiątych. I wtedy tam tak jak mama opowiadała, tam też, też
przepytałem parę dni temu, także dla odświeżenia, że została wtedy puszczona do
kina wieczorem moja mama tak jako dziewięcio, dziesięcio, góra dwanaście lat
mogła mieć wtedy tak. Wracała z kina po prostu z koleżanką. Tam rozstały się.
Wróciła do domu. Mama tam przebrała się do
snu, pościeliła sobie łóżko. Tak z tego,
co pamiętam mama, to reszta domowników już spała z tego, co tak odświeżyła sobie
ostatnio z tego przeżycia. No i położyła się spać do łóżka. Po prostu. I
w pewnym momencie zobaczyła już światło pogaszone. Przyłożyła głowę do poduszki,
zobaczyła, że coś leży na poduszce i tak wyciągnęła rękę i powiedziała Murka,
to ty? Chodziło o kotkę. Była kotka Murka w tym domu, tamtaka przechowana.
Wychodziła czasem na podwórko, wracała i
tak dalej. No domowy kotek klasycznie, że
tak powiem. Powiedziała po prostu Murka to ty? I chciała ją pogłaskać. Jak tego
dotknęła, to powiedziała, że się przeraziła, bo to było coś tak twardego,
jak napięte druty czy taka szczecina po prostu jakaś, że, że mama
cała zdrętwiała zaczęła krzyczeć na cały
głos. Wszyscy tam się pobudzili, otworzyli
drzwi do pokoju mamy, zapalili światło i
co ciekawe, właśnie drzwi były szczelnie zamknięte, okna były zamknięte. Po
zapaleniu światła przeszukano całe mieszkanie. Wszystkie okna w całym
mieszkaniu były zamknięte, drzwi także. Nie było możliwości, żeby cokolwiek
uciekło z tego domu. Według relacji mamy oczywiście. No i co ciekawe, na drugi
dzień znaczy na drugi dzień, po prostu mama tak jak opowiadała tooo,
tym zaalarmowanym domownikom. Tam jej mama była, bodajże wujek już nie tam. No
dokładnie nie pamiętam. Mama tam opowiadała, ale już to mi się akurat nie
wyryło w pamięć. W każdym razie dowiedziała się w tym momencie, że kotka
Murka tego dnia zniknęła na cały dzień, a wróciła, jak się później
okazało, dopiero nad ranem następnego dnia.
No czyli to raczej nie mogła być ona? Nie, nie, właśnie chodzi o to, że były
drzwi szczelnie zamknięte, okna były pozamykane, nic nie mogło się wydostać po
prostu. Mama opowiadała, że to, jak zobaczyła, no to myślała, że to kotka
Murka jest. Dotknęła tego ręką- Widziała, widziała, czuła jakby, że coś z
tym, z tym czego dotyka jest nie tak. Tak?
Coś nie tak. Po prostu mówi, że zdrętwiała
cała i zaczęła krzyczeć. Momentalnie tam
wpadł, wpadła reszta domowników, zapalono
światło. No i powiedziała co się stało? No
zaczęli szukać po całym domu, też myśląc,
że to może jakiś zwierzak czy coś, jakiś szczur i tak dalej. No bo potem się
dowiedziała, że kotka Murka zniknęła na cały dzień, że to nie mogła być ona, a
wróciła dopiero nad ranem, tak jak mama opowiada. Bo okazało się, że sąsiad, z
tego, co mama pamięta dzisiaj, że sąsiad powiedział, że
u niego w ogródku cały dzień była ta kotka
i że do samego rana też była tam u niego. Mówi, że to jest takie zagadkowe i co
ciekawe, co mi się skojarzyło, bo podczas
odsłuchu jednej z debat, już nie pamiętam, czy to byli Nocni Goście, czy żywy
folklor. Pan Piotr Celewiarz bodajże, opowiadał podobną historię trochę świadka,
który też w dzieciństwie zobaczył, tylko
że ta relacja działa się w dzień bodajże.
W każdym razie ten świadek zobaczył taką dziwną jakoś postać kosmatą na oparciu
fotela, która znikła po chwili, jak spojrzeli sobie w oczy. Świadek opowiadał.
I później ta postać zeskoczyła i znikła
gdzieś w głębi domu. I co ciekawe, właśnie
ten świadek też opowiadał, że wszystkie koty z tego domu zniknęły na cały dzień
wtedy. I tak mi się to skojarzyło. Potem przypomniała ta historia mojej mamy, to
taką zbieżność zauważyłem po prostu, czy jakieś podobne siły nie mogły tutaj
działać, czy- Może coś, coś się przedostało przypadkiem
bądź celowo z jakiegoś innego wymiaru i po
prostu zareagowało w taki sposób na to, że jak sobie zdało sprawę, że zostało
odkryte, kolokwialnie mówiąc. Mhm. A mama coś, mama coś mówiła na temat yy
wyglądu bądź wymiarów tej istoty? Bo skoro, skoro mamie się
wydawało, że to jest kot, to ta istota musiała być chyba taka nie za duża.
No nie za duża. Właśnie tak opisała to jako taką kulkę, taką-Kuleczka, jak się
wydawało puchata, no. Kosmato puchata tak to mówić. Dotknęła, bo myślała, że to
kotka. No, a jak tego dotknęła, to poczuła tak, jakby
najeżoną szczecinę, jakby, jakby dotknęła drucianej szczotki, czegoś takiego. To
było po prostu takie szorstkie, twarde, nieprzyjemne żywo.
Sparaliżowało ją po prostu w jednym momencie i za chwilę dopiero, jak złapała
trochę przytomności, zaczęła krzyczeć po
dłuższej chwili i tego po prostu już nie było. W momencie zapalenia światła
domownicy raz, raz się zbiegli po prostu do pokoju mamy i. No i nie było
możliwości, żeby cokolwiek mogło się wydostać.
Z tej relacji wynika, że ta postać jakby
spokojnie, jak gdyby nic sobie zniknęła.
Czy, czy mama coś wspominała o ruchach tej postaci, tej istoty?
Nie, tego nie. Po prostu jak tego dotknęła, od razu doznała tego paraliżu.
Oderwała rękę i tylko zaczęła krzyczeć i momentalnie wpadła. Wpadła reszta
domowników, zapalono światło i tego już
nie było. Po prostu śladu po tym nie było. Tak, bo tak sobie myślałem, że gdyby,
gdyby to był rzeczywiście jakiś szczur czy inny gryzien, to on by chyba jakoś
wzdrygnął w po dotyku jakiś dźwięk tam wydał czy coś.
Nawet ugryźć by mógł przecież i tak w odruchu obronnym czy. No proste. Mama
mówiła, że jeśli chodzi o początek zdarzenia. No to po przyłożeniu do głowy
zobaczyła, że coś leży sobie po prostu tam. Tylko to mówię, to jeszcze nie, nie
tak, nie do końca koniec tej historii, bo
potem z jednej strony no to mówię to, to
wygląda trochę jak coś z innego wymiaru. Potem mama się zaczęła dopytywać, bo to
było nowe łóżko w ogóle, na którym się położyła, to po paru dniach bodajże się
zaczęła pytać, skąd to łóżko? Bo to pierwszy bodajże, któryś to
z pierwszych dni, podczas którego, podczas których ona spała
już na tym łóżku. To był świeży mebel w domu, tylko on był odkupiony od sąsiadów
podobno. I na tym łóżku podobno zmarł sąsiad, który bardzo dobrze żył z mamą
mojej mamy, moją babcią. I że babcia powiedziała podobno wtedy, że widocznie
już nie pamiętam, jak na imię miał ten pan, że on widocznie nie chce, żeby, żeby
ktoś spał na tym łóżku i że prababcia wtedy powiedziała, że ona się będzie. Ona
wymieni łóżko z moją mamą, ona będzie na tym spać. Nie wiem, na ile to jest
sprawdzalne, czy to faktycznie tak miało miejsce. No znam to z relacji mamy po
prostu tak jak znam. Moja mama dosyć dobrą
pamięć ma. Raczej wierzę po prostu tak bez zastrzeżeń, że mama nie ma skłonności
do fantazjowania tutaj i taka raczej rzeczowa jest. I tak to by można było
określić. Mówię z jednej strony kojarzy się z czymś z innego wymiaru, jakimś
nocnym gościem, z drugiej strony to też niewykluczona tutaj działalność osoby
zmarłej, że tak powiem. No tutaj interpretacji można właściwie
bez liku wysnuć, bo z tego, co zrozumiałem, to też mama nie wspominała
nic o jakichś zapachach, prawda? Nie, nie, nic, zupełnie nic.
Bo gdyby to było jakieś zwierzę, to też mogłoby, mogłoby jakiś zapach wydawać. A
skoro nie było żadnych zapachów, to raczej
chyba też zwierzę możemy. Przynajmniej takie dzikie zwierzę możemy wyeliminować,
jakiegoś tam szczura czy coś. Po prostu jak oni tam zapalili światło,
przeszukali to w domu była cisza. Po prostu każdy kąt tam każdy, każdy mebel
podobno odsunięty został, bo tak mama była
przerażona tym i no mówię no, góra mogła mieć góra dwanaście lat, no to mała
dziewczynka jeszcze była. No to nie znaleziono tam, rozumiem,
żadnych jakby śladów bytności gryzoni? Nic, żadnych dziur, żadnych jakichś
nadgryzień? Nie, nie, zupełnie nic. No i okazało się,
że kotka wróciła dopiero następnego dnia. I tak mi się to skojarzyło z tamtą
relacją, która była tam przytoczona. Której z audycji tam debat ufologicznych?
Bodajże. To taki punkt zbieżny. Zauważyłem, że ten kot i te koty, i kotka.
A czy może ktoś z domowników miał jakąś
swoją interpretację, co to mogło być? Może
mama doszła po jakimś czasie do jakichś wniosków, czym, co to mogło się jej, że
tak powiem, władować na łóżko? Mama po prostu tutaj mówi do dzisiaj, że
kto mówi, że za cholerę nie wie do dzisiaj, co to było? No myślę, że na tamte
czasy może nie próbowała tego interpretować aż tak bardzo. Może, może chciała.
Przerażenie, pewnie też strach tutaj zadziałał. Spróbowała, próbowała to jakoś
wyprzeć i dopiero po jakimś czasie tam się zaczęła zastanawiać, co to mogło być.
No to dosyć dziwne takie. No parę punktów zbieżnych zauważyłem tutaj po prostu z
tym, co usłyszałem w audycjach, to mówię to, to po wielu latach były też to
relacje, to od małego słyszałem, że tak powiem, kilka razy, kiedyś, jeszcze tam
koniec lat osiemdziesiątych mama opowiadała to potem jeszcze kilka razy
prosiłem, żeby powtórzyła. No i teraz niedawno sobie o tym przypomniałem,
właśnie po tej jednej z audycji, kiedy tam pan Piotr opowiadał coś takiego, że-
No to tak czasem przypominamy właśnie, jak
słyszymy, że ktoś przeżył coś podobnego, że też coś takiego.
Zastanawiające dla mnie się zrobiło, w tym
momencie tak zauważyłem, że być może to może coś mieć wspólnego z bedroom
visitors. Może nie, nie w klasycznym ujęciu, ale-
Równie dobrze może to być, coś mieć coś
wspólnego z tak zwanym żywym folklorem, bo
to też te różne prawda dusiółki, jakieś inne, inne cuda odwiedzające ludzi w
domostwach. To też zawiera się w domenie żywego folkloru.
Co ciekawe, właśnie jeszcze kiedyś dzwoniłem do pana ze swoim przeżyciem o
tym-To co się tak rozmywało, przybierało kształt takiego
małego płodu. Takiego dzieciątka, które usiadło, usiadło mi na ramieniu i
wyleciało przez okno potem. No się zapytałem,
czym to jest? No powiedziało, że to jest zwierzę. No i znikło po drugiej stronie
okna. Potem sobie tak trochę nie wiem,
pobrykałem po internecie, szukając właśnie
w folklorze. To znalazłem podobną postać do tego, co zobaczyłem. Nazywa się jako
demon Poroniec. Nie wiem czy czy pan kojarzy?
Być może tego, co akurat nie słyszałem sobie zapiszę.
Poroniec no po prostu bardzo podobne to było w kształcie do
tego co zobaczyłem najbardziej. A może nie było? Nie jest to identyczne, ale
najbardziej podobne to było to właśnie i takie ryciny. Zauważyłem, że próby
rekonstrukcji tego demona. No że podobno to jest
duch dziecka zmarłego w połogu czy coś takiego. No i tak mi się to po prostu
przypomniało jak teraz ten żywy folklor właśnie. No to sobie
czasami zadaję trochę trudu, żeby tam poszukać czegoś. No i też mówię, jeśli
chodzi o żywy folklor, to folklor. To też
przypomniała mi się historia pewna, którą
ciotka mi opowiadała. Tylko tutaj nie mogę ręczyć za prawdziwość tego. Niemniej
takie, bo to też słyszałem pierwszy raz bodajże tą historię na początku lat
dziewięćdziesiątych, jak byłem w odwiedzinach u ciotki tam w Warszawie. Ona
obecnie w Łomży mieszka, to jeszcze mógłbym ją wypytać ewentualnie o to tylko.
No trochę absurdalnie to brzmi, aczkolwiek później to
tak jakbym potwierdzenie tego usłyszał. Ale mogę to opowiedzieć.
No może pan opowiedzieć jak najbardziej. To też prawdopodobnie był początek lat
sześćdziesiątych. No już tam kilkanaście lat ciotka miała. Była jak szkolna
wycieczka na starą Łomżę, kierunek tam stara Łomża nad rzeką, tam wioska Siemień
bodajże. Dalej jeszcze jest Pniewo, takie okolice. Jeśli mam to
geograficznie tak umiejscowić. No i podobno tam zaszli na polanę, tylko już
nie pamiętam, czy on, czy to była wycieczka z nauczycielką, czy samowolka
jakaś. Już tego nie jestem w stanie tak
przypomnieć sobie. W każdym razie trafili na taką polankę, na której podobno
zobaczyli taką chatkę, która stała. Tak jak ciotka opisywała, to była chatka na
kurzej łapce, że wyszła stara kobieta z
tej chatki. Powiedziała, że bodajże nazywa się babcia, jakaś tam jakieś imię
wymieniła. Już nie powiem, jakie nie pamiętam i że zaprosiła, że jeśli ktoś
chce coś zobaczyć ciekawego, to mogą wejść. Tam trzy osoby się podobno wybrały.
Na chwilę wyszły. Po chwili, po paru, po paru minutach, całe blade były podobno
wystraszone i pozostali zaczęli pytać, co oni tam zobaczyli.
Te dzieci odpowiedziały, że lepiej nie pytajcie. Nic wam nie powiemy. Nigdy. No
tak to wyglądało. No nie jestem pewien. Nie, nie ręczę za tą historię po prostu
tutaj, aczkolwiek kilkanaście lat później już nie pamiętam kto w jakich
okolicznościach, ale najprawdopodobniej na
jakieś tam spotkanie na imprezie to było. Ktoś powiedział kolega mój bądź jakaś
koleżanka, że kiedyś tam na starej Łomży ktoś kiedyś mówił, że stała chatka na
kurzej łapce, że jakieś jakaś zła sława ją otaczała. To była zupełnie niezależna
relacja, taka jakby potwierdzenie tego i
mówię wbrew temu, co opowiedziałem przed
chwilą, że tak absurdalnie to wygląda, no to jednak wydaje mi się, że jakieś te
elementy żywego folkloru w tym się zawierają. Nie wiem, co pan na ten temat
sądzi. No mówię, to wygląda trochę jak w bajce o Jasiu i Małgosi bodajże.
No takie trochę rzeczywiście bajkowe klimaty. No.
Ja tutaj tej relacji postaram się oczywiście podesłać badaczom
współpracującym z Radiem Paranormalium. Zresztą widziałem tam, że chyba Damian
Trela jakieś śledztwo zrobił w sprawie tej
istoty złej z Łomży, tej z tej kamienicy. Tak, tak, tak, to już tam na czasie
tajemnic jest udokumentowane nawet. To jakby pan,
jeżeli to oczywiście nie będzie jakiś problem, to jakby pan mogło tam w wolnej
chwili ciotkę podpytać o szczegóły tego zdarzenia, to. Bo to też póki ciotka
jeszcze żyje, to warto to zarejestrować. No to będę w kontakcie. No na pewno
wypytam przy okazji. Dosyć dobrze się miewa jeszcze.
Dobrze. Rozumiem, że tutaj jakby zapis tej, tej historii przekazanej przez pana
mamę jakby, mogę tutaj wykorzystać w którejś z audycji też?
Tak, tak, oczywiście. Nie ma problemu. Próbowałem mamę namówić do
rozmowy, ale tak nie bardzo chciała akurat, ale powiedziała, że jeśli ja-
No to ja mam tak samo. -to nie ma problemu.
No i też mam tak samo. Tutaj. Tutaj moja mama też sporo takich różnych rzeczy.
Kilka razy na przykład w życiu UFO widziała, ale jakoś nie za bardzo chyba
się ogarnia do rejestrowania tego swoim głosem. Także muszę to kiedyś też ją
podpytać, jakiś taki wywiad z nią zrobić,
bo też dosyć takie ma ciekawe przeżycia z
tym związane. Dobrze, ja tutaj już nie mam
żadnych pytań odnośnie tych relacji. Tak
jak mówiłem, postaram się przesłać zapis tej rozmowy. Też badaczom tutaj
współpracującym z Radiem Paranormalnią
i jeżeli będą jakieś pytania mieli do tych historii, to do tego zdarzenia to jak
najbardziej się skontaktują. Bo jeśli chodzi o pana Damiana Trele to ja
mu przesyłałem bodajże to tą relację. Moje mamy to też mu przesyłałem w formie
maila bodajże, ale to im więcej pan.Im więcej pan o tym wie, tym
lepiej. Im pan im więcej zna, czy będzie wiedzieć, tym lepiej. Także nie mam nic
przeciwko temu. Może pan to wysyłać po prostu.
Możliwe, że Arek Miazga tutaj jakieś podejmie śledztwo, bo on bardzo siedzi
mocno w tych tematach właśnie związanych z żywym folklorem. Też
cały cykl artykułów na ten temat opublikował Magonia po polsku. Nie wiem,
czy pan kojarzy? Tak, tak, wiem, już tam kupuję Nieznany
świat, tam Czwarty wymiar i tym podobne. I w internecie też oczywiście śledzę to
pasjonuje mnie ostatnio najczęściej. Niedawno jeszcze mówię tak mówimy o
literaturze. Przeczytałem książkę Kosmiczne Wrota Johana Fibaga. To też tam
czytając tą książkę, zauważyłem takie pewne koincydencje. Po prostu może. Znaczy
mnie dotyczące. Może chodzi o doświadczenia senne, że niektóre, niektóre
moje sny były bardzo zbieżne z niektórymi relacjami ludzi. Tam o tej
drabinie, która sięgała nieba w odniesieniu do Drabiny Jakubowej bodajże.
Nie wiem, czy pan czytał w ogóle tą książkę? Pewnie tak. Podejrzewam.
Nie kojarzę. Znaczy czytam, kojarzę autora, ale książki jeszcze nie miałem
sposobności czytać. Kosmiczne Wrota czy Gwiezdne Wrota to jest
właśnie książka o Bedroom visitors takich dosyć szeroko pojęte
szerokie ujęcie tematu. W każdym razie
zauważyłem wiele zbieżnych takich punktów. Tam w jednej relacji też bodajże było
coś, że o jakiejś plazmie, która przybierała
kształt i konkretny i zatracała. No to, to tak jakby odniesienie do tego, co ja
widziałem tam nie było w tej relacji w książce akurat żadnej postaci takiej
humanoida idealnej. No ale niemniej w paru
punktach po prostu to coś mi się tam, że tak powiem, zmroziło krew w żyłach. Tak
sobie pomyślałem, że mógłbym być uprowadzany czy coś takiego. No ale tak
sobie przetłumaczyłem na zdrowy rozum też po prostu, że to dużo zależy od pracy
mózgu przecież też. No chociaż sen to jest też taka, taka sfera, w której
pewne rzeczy, pewne nasze lęki się robią.
W takich właśnie humanoidalny też sposób materializować także to można na różne,
różne też takie bardziej przyziemne sposoby tłumaczyć.
No mówię, no na pewno nie wszystko jest,
że tak powiem, od razu z innego świata. No ale
niemniej, niemniej no zamykać się na wszystko też nierozsądnie mówię czasem.
Dokładnie. Najbardziej dziwne rzeczy mogą się
okazywać prawdą. Mówię tak pewnie jeszcze
więcej miałbym do opowiedzenia, tylko moja siostra kiedyś coś przeżyła z takim
błędem leśnym, jakby może na następny raz zostawię ewentualnie tą historię.
No warto, będzie też warto byłoby też siostrę podpytać o detale, jeżeli to
będzie możliwe. A moja siostra, moja siostra kilka razy
coś tam przeżyła, to mówię musiałbym z nią porozmawiać, to odpowiednio, że tak
powiem, opisać. To tak, tak, tak na szybko. To, co mogę
powiedzieć, że kiedyś siostra opowiadała mi, że,
że przebudziła się w środku nocy, to taka
krótsza relacja i zobaczyła, że coś stoi w
progu naszego pokoju, bo mieliśmy wspólny pokój w dzieciństwie, że zobaczyła
takiego jakby karzełka, który stoi przy
postaci kobiecej w progu i próbowała mnie
obudzić. Ja nie reagowałem po prostu. I ten karzełek chodził tak jakby w
kapelusiku jakimś takim jak skrzacik jakiś. Takie zgrabne nogi miał, długie jak
pasikonik bodajże. Opisywała. Szczupły bardzo był i chodził. I takie jakieś
bąbelki wokół niego buzowały. I próbowała. Krzyczała do mnie siostra, ja się nie
budziłem. No to takie klasyczne bedroom visitors mi się kojarzy. I taka milcząca
postać kobieca stała obok tego karzełka.
No bedroom visitors czasami się pokazują w większym składzie.
No właśnie, właśnie. Tutaj też właśnie teraz jest emitowany
odcinek Mówią Świadkowie, gdzie w tej części z relacjami tekstowymi jest
zgłoszenie, gdzie pojawiły się nie dość, że świadkowi pojawiły się w domu cztery
takie różne dziwne postaci, to jeszcze przyprowadziły ze sobą coś, co wyglądało
jak pies. Także tutaj też takie hardkorowe przypadki
też się tu zdarzają w tego typu zdarzeniach.
No niestety mówię to. Czasem sobie też coś przypomnę z dzieciństwa, to też się
zastanawiam po prostu, co to było. Gdzie
uparcie powtarzające się sny. Dokładnie w tym samym, yyy, w tych samych, że tak
powiem, konfiguracjach co do joty się powtarzające.
Różne tego typu po prostu zależności od
psychiki, że mówię nawet tam pamiętam, że coś takiego w dzieciństwie widywałem,
bawiąc się na dywaniku jeszcze jako dziecko, że coś, co nazywałem taką
klasyczną mumą, którą się straszy dzieci,
to wyglądało tak jak nie wiem, taka szara istota, z takimi dziwnymi nogami, bez
kopyt, takie jakby na takich ostrogach jakby stała, nie ostrogach, tylko takich
szpikulcach. Jakieś rogi miała i takie dziwne
oczy, które wyglądały jak kreski. To mówię, to tak mi się przypomina, to, że do
pewnego wieku, do wieku pięciu lat, to widywałem ustawicznie coś takiego.
Oczywiście tam przez długie lata, dopóki tam nie zacząłem jakoś tak bardziej
dorosły sposób rozumować, to, to kategorycznie myślałem, że to sny były po
prostu i nic więcej. No ale teraz, z dzisiejszej perspektywy, takiej osoby
dorosłej, no to można sobie naprawdę zadać
pytanie, czy faktycznie do pewnego wieku
nie jesteśmy zdolni do postrzegania czegoś więcej później to, to tracimy jakąś
zdolność tego. No z czasem jesteśmy urabiani,
kolokwialnie mówiąc też przez rodziców, przez szkołę, przez środowisko, w którym
się obracamy. Także tracimy. Większość z nas traci jednak te pewne zdolności.
No właśnie. Także mówię, no, cały czas tam z tymWszystko tak co
jakiś czas sobie coś tam przypominam, że
ktoś coś tam opowiadał. No i to faktycznie
tak logicznie pasuje do tego. Oczywiście
nie jestem w stanie ręczyć za prawdziwość
wszystkiego tego, co się zasłyszę, bo to wiadomo, że. No wiadomo.
Jaką drogę plotka ma też wiadomo. Dokładnie. No.
Dobrze, to ja dziękuję w takim razie, że zechciał się tutaj pan podzielić tą
historią mamy i-i-i tak jak mówię, trzymam kciuki, że-żeby się
udało wyciągnąć szczegóły od ciotki i od
siostry z tych ich zdarzeń, bo to też no
warto, to warto, to na pewno będzie jakoś zarejestrować.
No, warto to kolekcjonować, że tak powiem,
i zarejestrować, żeby to było gdzieś. No to. Mhm, Dokładnie.
Też tak uważam, że to nie może ulec zapomnieniu.
Coś to musi znaczyć jednak, skoro się pojawia. Jakakolwiek przyczyna za tym
stoi. Przyznacie państwo, bardzo niezwykłe to
historie. Niezwykłe, a przy tym trudne do skategoryzowania. I tak też będzie z
kilkoma kolejnymi zdarzeniami, których
opisy za chwilę usłyszymy. Jakiś czas temu
z Radiem Paranormalium skontaktowała się słuchaczka, która przekazała opisy
licznych zdarzeń różnego rodzaju, w tym całą kolekcję historii przywodzących na
myśl kontakty z żywym folklorem. W mitologii słowiańskiej pod różnymi nazwami
funkcjonują istoty zwane niekiedy zbiorczo złośliwymi leśnymi skrzatami.
Zwodzą ludzi, prowadzą ich na manowce,
namawiają do zrobienia czegoś i tak dalej.
Opis dość szokującego bliskiego spotkania z leśnymi skrzatami w miejscowości
Burletka opublikował niegdyś Arkadiusz Miazga. Podobnych zdarzeń jest oczywiście
dużo więcej. Dziś natomiast usłyszymy opis
bliskiego spotkania ze zwodniczą siłą w okolicach Borów Tucholskich.
Pierwsza historia to była za dziecka. Nie
pamiętam, który to był rok, ale pamiętam
miesiąc. To był sierpień, bo ciocia wtedy miała urodziny. Moja ciocia i-i w ten
dzień byliśmy na wsi, a babcia nasza mieszkała w lesie
na takiej polance. Tam miała taki drewniany domek. Stary, już nie żyje
babcia i w dzień urodzin ja, mój brat i kuzynka mieliśmy udać się do tej babci.
Babcia jakieś tam bukiety dla nas przygotowała, na ciocię, na urodziny i
wierszyki. Mieliśmy się nauczyć wierszyków
dla cioci i mieliśmy iść całą trójką i w pewnym momencie mój brat mówi, co wtedy
mnie zaskoczyło. Mówi, że on teraz nie idzie. On przyjdzie sam. My poszłyśmy z
kuzynką, wróciłyśmy. No i się okazało, że
brat zaginął. I to jest jak najbardziej prawdziwa historia. I on się odnalazł
dopiero pod wieczór, w godzinach wieczornych. Oczywiście ciocia zapłakana,
ale co wtedy opowiada mój brat? To takie trochę dziwne. On miał z nami iść, tak
opowiadał, ale usłyszał głos w głowie i on poszedł w innym kierunku. I on do tej
pory twierdzi, bo tam rozmawiałam z nim kilka lat temu na ten temat, że on
wiedział dokładnie, gdzie ciocia, gdzie
babcia mieszkała, ale głos go poprowadził
i poszedł zupełnie do innego lasu, w innym
kierunku i tyle co pamięta, to wszedł i
ujrzał taką olbrzymią kulę światła, która się uniosła do góry. I chwilę później,
zaraz w chwilę później pojawiła się starsza kobieta tam. No, powiedziała mu
Dziecko, co ty robisz? I zaprowadziła go do domu. To była taka historia.
No to takie zdarzenie trochę przywodzące na myśl. Z jednej strony zdarzenie z
udziałem UFO, a z drugiej coś z klimatami żywego folkloru, prawda?
On uważa, że się więcej nic nie stało, wie pan, ale jego nie było cały dzień w
sumie. Rzadko poruszył ten temat. No ale dziwna, dziwna historia.
A teraz kolejny już raz w dzisiejszym programie pojawi się Leszy. Kolejny raz
bowiem, o ile mnie pamięć nie myli, jakiś
jego szwedzki odpowiednik zagościł już w części z relacjami nadesłanymi drogą
tekstową. Usłyszymy teraz opis zdarzenia,
w którym tajemniczy głos znikąd próbował powstrzymać dwie młode dziewczyny przed
popełnieniem pewnego strasznego głupstwa.
Tutaj sobie zapisałam, co my tam jeszcze
przeżyłyśmy, bo jeszcze nie każdą historię sama przeżyłam. Tutaj zatytułowałam
"Jaskółki". Też miałam taką historię jako
nastolatka. Z kuzynką byłyśmy u wujka, tam
właśnie, tam, gdzie ta babcia mieszkała, która robiła nam te bukiety. No miał
pole, gospodarkę i on gdzieś-- my czekałyśmy, aż wyjedzie, bo gdzieś tam
miał jechać. No i pojechał, bo chciałyśmy w tym czasie, wie pan,
iść do obory. No taki głupi pomysł i dwie jaskółki sobie wyhodować, zabrać małe,
małe z gniazda i wyhodować sobie. I jak się wujek już oddalił daleko poszłyśmy,
wzięłyśmy drabinę i kuzynka się wspinała na tym. Drabina. Ja trzymałam
drabinę i w tym momencie, kiedy ona wyciągnęła rękę, w tym momencie rozległ
się krzyk, męski krzyk dookoła nas. Ale tam żadnego mężczyzny w pobliżu nie
było. Nie było. Tam była babcia. My nawet nie
jesteśmy w stanie powiedzieć, co to-- to był męski krzyk. Ale co najdziwniejsze,
ten męski krzyk to był głos wujka. Tyle że
wujka nie było na sto procent. Pojechał i
to było takie, no tak jakby obok nas, tak bliziutko.
Tak jakby was coś próbowało powstrzymać przed jakby ingerencją w życie tych
jaskółek. Obie to słyszałyśmy. Ona wtedy jakoś
potrąciła to gniazdo. Gniazdo spadło. Tam
było chyba z pięć jaskółek. My uciekłyśmy.
Poszłyśmy się upewnić, czy wujek na pewno nie wrócił, ale to by nawet nie było
możliwe, bo przecież widziałyśmy, jak jechał. A to było chwilkę. Babcia nas
upewniła, upewniła, że nie. Ale ten głos
słyszał-- słyszałyśmy autentycznie obie. I
to był taki donośny głos, krzyk. A nie jestem w stanie powiedzieć, co, co ten
ktoś powiedział. Czyli tak jakby to, jakby ten głos po
prostu próbował was stamtąd przegonić, tak?
Chyba tak. Nie miałyśmy chyba tego zrobić.
Tak doszłyśmy później do wniosku, że to było chyba złe. Zresztą ta sprawa z
jaskółkami. Później wzięłyśmy te jaskółki, chowałyśmy. One później nam zdechły.
Grzeszek młodości. Teraz poznamy krótki, acz intrygujący opis
jak to kuzynka naszej słuchaczki, wybrawszy się pewnego dnia na grzyby,
zobaczyła na środku polany chatę, której
nigdy wcześniej ani nigdy później tam nie było.
I jeszcze chciałam tutaj opowiedzieć bardzo ciekawe historie. To chyba, yyy,
moje historie, to chyba na tyle koniec. Ale mam kuzynkę, która kiedyś właśnie
wybrała się na grzyby. Kiedyś były takie czasy, gdy na grzybach się dobrze
zarabiało, jeszcze chodziła do szkoły. I poszła do lasu, i mówi do mnie tak:
"Słuchaj, mówi, że nie wierzę, nie wierzę". To są jej słowa. Do lasu, do
którego chodziła często, codziennie i tam była taka polana, popalała papierosy.
Mówi, że któregoś dnia idzie i mówi, że
nie wierzy własnym oczom. A tam stoi dom, dom. Ale ten dom był tak jakby z innej
epoki. Ona nawet rzuciła coś takiego: "Słuchaj, no tak jakby z tej
Baby Jagi, tylko że nie na kurzej łapce,
tylko taki normalny dom, ale tak jakby z innej epoki". Powiedziała mi Aha, a na
dworzu były. Taka jakby stara chata. Tak, stara chata na dworzu suszyło się
białe prześcieradło. Ona obchodziła ten dom trzy razy. Mówi, że nie mogła
uwierzyć, skąd ten dom się tam wziął. No i poszła oczywiście do domu i poszła na
drugi dzień. Tego domu już nie było. To taka na pewno-- ona strasznie to
przeżywała. Ona mówiła to bez przerwy: "Skąd ten dom?" No na pewno widziała, bo
jest prawdomówna. No to też tak przywodzi ta historia na
myśl, jakby też coś z pogranicza żywego folkloru czy obserwacji jakiegoś
czegoś, co, co było w tym miejscu, się z
jakiegoś powodu, że tak powiem, nagrało i odtworzyło akurat kuzynce.
Tak ja teraz niedawno czytałam taką historię, bo wcześniej też nie miałam
pojęcia, ale no coś takiego jej się na pewno wydarzyło.
Bywa, że grzybiarze podczas grzybobrania widują w lesie dziwne rzeczy. Taka
przygoda przytrafiła się kuzynce naszej słuchaczki i jej koleżance.
I teraz jeszcze chciałam opowiedzieć taką historię. To też i koleżance, też to w
biały dzień i też w lesie. Przepraszam, bo tutaj znowu przerwało. To
się, to się zdarzyło koleżance? Jeżeli dobrze zrozumiałem.
To koleżance i kuzynce. One szły też na
grzyby. Też to się działo latem do lasu. I
to nie było w samym lesie, tylko tak na
pograniczu lasu. One szły do lasu i nagle
zobaczyły, jak do lasu wchodzi istota. I
to tak, jakby pełzało. Ona opowiada. I ja
się pytam, jak to wyglądało? Ona mówi, że to był pół człowiek, pół zwierzę i to
pełzało, ale mówi, że najbardziej, bo one
były blisko tego, że to taki chrust jakiś
ten, że nie było żadnych odgłosów. One to
widziały w ciszy, jak to wpełzało do lasu.
Udało im się jakby zarejestrować jakieś szczegóły wyglądu tej istoty?
Tylko tyle wiem, że to był taki pół człowiek, pół zwierzę i pełzało. Wchodziło
do lasu. One się tak przestraszyły. One
nie mogły uciekać. Na pewno. One zamarły.
Dopiero jak to tam weszło, schowało się do
lasu. Uciekły. Koleżanka nie chciała o
tym rozmawiać. Płakała. Bardzo płakała, bo była przestraszona. Kuzynka mi to
opowiadała. No to też taka relacja przywodząca na myśl
tak zwany żywy folklor, czyli obserwacje różnych skrzatów leśnych
między innymi. No, ja się takimi rzeczami nie
interesowałam. No nie wiem, no tak mi opowiedziała. Jest osobą prawdomówną i
zresztą ta koleżanka też płakała. Nie chciała na ten temat w ogóle rozmawiać.
No to są takie przypadki bardzo wysokiej dziwności, że to tak, tak ujmę tak, że
ciężko się tym-- ciężko to w ogóle jakoś sklasyfikować, ciężko o tym rozmawiać.
Nawet wielu badaczy zjawisk paranormalnych
unika tego tematu. Po prostu ciężko to, ciężko, ciężko. To są takie historie,
które da się najczęściej skomentować, tylko mówiąc Aha.
Tak, ja tam nieraz opowiadałam, to może
mnie nie-- raz mnie na forum wyśmiali, że naćpana czy piana. Nigdy nie brałam
narkotyków, ani nie piłam. Jeżeli pani to opowiadała na Facebooku, to
się nie dziwię, bo Facebook to takie zbiorowisko różnych randomów, że to tak
powiem. Tak, ale takie coś tam się na pewno zdarzyło w naszej rodzinie.
Na koniec przykład tego, w jak różny sposób świadomości dwojga świadków
potrafią interpretować zdarzenie, które
stało się udziałem obojga. Dziwna przygoda
naszej słuchaczki i jej brata z okresu
dzieciństwa. Potem wysłuchamy jeszcze paru
uwag końcowych z nawiązaniem do pierwszej z relacji przekazanych nam dziś przez
naszą słuchaczkę. Miałam jeszcze historię kiedyś z bratem,
tylko to była chyba straszna historia. Tylko wie pan, ja chyba ją wyparłam z
pamięci. Pamiętam co nieco. Mój brat opowiada inaczej. Ja już wiele rzeczy nie
pamiętam. To było tak, że poszliśmy, kolegowaliśmy się jako małe dzieci, tam z
sąsiadami i kiedyś nam ci sąsiedzi jakieś tam zabawki pokradli. No i tak się
kłóciliśmy. I kiedyś wieczorem poszliśmy. Oni mieszkali koło kościoła, w takich
krzaczkach mieli domek, jak to za dzieciaka. No i my tam poszliśmy. W nocy
było, było ciepło, lato, ale już wieczór,
może sierpień, nie wiem, bo to już było ciemno. No i była cisza. I w momencie my
brały-- braliśmy tak w koszulki sobie te nasze zabawki. I w momencie, kiedy
chcieliśmy już kroka dać do odejścia, to coś tam się zaczęło dziać.
I tu ja tylko pamiętam się łamiące, łamiące patyki, oddech, a mój brat mówi,
że ptak, ptak, jakiś ptak, tak jakby przy twarzy tak głośno skrakał. Tego
też nie pamiętam. Się strasznie tego przestraszyłam. Wiem-- Byłam wtedy tak
przestraszona, bo wtedy nie mogłam. No nie
sypiałam. Musiałam z mamą, ale wyparłam trochę kosać. To mój brat tak
przypominał mi tego ptaka i ja pamiętam tylko kroki, jakiś oddech i patyki.
No to musiało być zdecydowanie coś, co wykraczało dalece poza wasz, poza wasz
jakby zasób wiedzy o świecie, tak? O świecie i o życiu.
To było, że brat tam starszy o dwa lata
ode mnie. Te słowa pamiętam do dzisiaj, że
"A teraz opuść powoli te zabawki i chodź
powoli za mną". No i tak szłam powoli za
nim i później to już noga. No i tam już na
tej ścieżce, jak wyszliśmy z tych krzaków
i wiatru nie było, tych patyków, nie mam pojęcia, co to było tam brat trochę
inaczej tą historię pamięta. Ja byłam zbyt
wtedy przerażona jakąś-- chyba wyparłam to z pamięci.
No to musiało być na pewno coś, z czym-No
tak, z czym jakby intelekt pani i brata nie mogły sobie poradzić. Coś takiego
totalnie nowego, totalnie jakby spoza takiej osobistej bazy danych wiedzy o
życiu w świecie. Tak to ujmę. To było. Ja tam zresztą miałam koleżankę
za dziecka, to pamiętam, jak kiedyś tylko
poszłam, opowiadała mi o tej sytuacji. To ten sąsiad powiedział, że tak, by tam
straszył, bo on, jak sobie tam czasami wypije, to tak mi powiedział, to zwracał
tam gdzieś i ktoś tak jakby koło niego stał i to samo robił, tak jakby
się z niego nabijał. Tyle powiedział. Także nie wiem, co tam się działo. No coś
tam się może działo, tylko że ja mówię, że
tak, nie, nie pamiętam. O tej historii miałam w ogóle nie mówić, no coś tam się
na pewno stało. Mój brat pamięta bardziej.
No to może kiedyś przydałoby się brata namówić, żeby to jakoś opowiedział swoimi
słowami, jak on to, jak on to widział.
No brat wyjechał, ale może, może go kiedyś poproszę.
Może się uda. Jeszcze jakby tak brat opowiedział o tym, tym UFO, to byłoby
zupełnie fajnie. No to zawsze warto skonfrontować zeznanie
Boże i zdarzenie widzi kilka osób. To warto jakby porównać to, co, to, co każdy
ze świadków widział. Tak, to brat akurat sam widział. Znaczy
nie, on widział kulę światła unoszącą się
do góry. Ciekawe, bo mówi, że on do tej pory tam cztery lata chyba rozmawialiśmy
na ten temat, bo cztery lata temu u niego
byłam, to mówił, że to nie było tak, że on sam chciał iść do tego.
Tylko coś, coś go jakby ciągło. Głos. Mówi, że w głowie słyszał głos. Na
pewno powiedział, że w głowie słyszał głos, który go doprowadził na, do lasu, na
taką polanę i tyle, co pamięta. On wszedł, zobaczył taką ogromną kulę
światła, która wystrzeliła do góry i chwilę później pojawiła się ta kobieta z
pytaniem "dziecko, co ty tu robisz?" I to na razie tyle, jeśli chodzi o
historie przekazane przez naszą słuchaczkę. Jeszcze się kiedyś z tą panią
usłyszymy, bowiem w trakcie bardzo długiej rozmowy pojawiły się również wątki
ufologiczne, monicje i inne ciekawe zdarzenia. Teraz zrobimy krótki
przerywnik, po którym przejdziemy do prezentacji ostatnich przygotowanych na
dziś relacji. Pamiętajcie: Leszy wszystko widzi.
Bardziej niż nieprawdopodobne. Niemożliwe. Niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. Ufo Relacje.
Polska Baza relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl. Podziel się już dziś
swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych.
Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska Baza
relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl. Pisz artykuły,
rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor.
Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Archiwum Radia Paranormalium.
Pełne archiwum audycji najbardziej paranormalnego radia w polskim internecie.
Setki gigabajtów wciągających paranormalnych empetrójek czekają na
Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie o każdej
porze dnia i nocy dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i pokaż im świat, o
jakim boją się nawet pomyśleć. Archiwum Audycji Radia Paranormalium znajdziesz w
zakładce Podcasty na www.paranormalium.pl. Nieograniczona przestrzeń do
nieskrępowanej dyskusji na tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko. W
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.
W rozmowie z prezenterami i innymi słuchaczami na żywo wejdź na naszego czata
z dala od Facebooka na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Na
koniec dzisiejszego odcinka przygotowałem
fragment jednej z najświeższych rozmów,
jakie w ostatnim czasie miałem sposobność
odbyć. W trakcie, a jakże długiej rozmowy jeden z naszych słuchaczy z Radomia
podzielił się kilkoma wątkami zahaczającymi o żywy folklor, włącznie z
opisem dziwnego spotkania, jakiego doświadczyła cała jego rodzina podczas
leśnej przechadzki. Czy cały ten folklor? Wie pan, co mnie, mnie
zawsze zastanawiało? Moja ciocia to był rocznik chyba dziewięćset
piąty. Ona jeszcze pracowała u dziedzica.
Kobieta pracowała od szesnastego roku w polu i to dosyć ciężko. Żelazko, które w
domu gdzieś tam wszystkich kopało, bo miało przebicie. Ona, ona brała to żelazko
i prasowała tym żelazkiem. Miała taką skórę, że, że, że, że po prostu ona nawet
nie czuła tego. Ale co mnie zaintrygowało. Też pamiętam, byłem młody
człowiek, młody łebol i słuchałem, jak rozmawiała moja ciocia z moją babcią. I
mówi, że mówi: "A wiesz co?" — mówi — "Sama to w pole nie pójdę, bo, bo latają
te talerze i tymi łańcuchami biją, jak kto
sam w pole pójdzie". Ja? Wie pan co? Taki
mały byłem i tak mówię: "O co tu chodzi?"
Ale od razu to jak gdyby wyjąłem z całej tej dyskusji, z tego, z tego, z tego,
z tej, z tej rozmowy ich i te talerze mi
utkwiły w głowie z tymi łańcuchami. Mówię: "O co tu chodzi?" Później się pytałem
babci.I babcia mówi: "Nie można chodzić w pole, bo to-" mówi
jeszcze tak po wiejsku mówi: "-lutają taliże i tam sam jak pójdziesz, to jeszcze
cię zabiorą. Albo tymi łańcuchami dostaniesz". I ja mówię Matko Boska! A
ja pamiętam też taki brzdąc mówię, o co tu
chodzi? Ale zaraz i tak. Ale później już jak zacząłem dopytywać się mamy czy
innych, to już bardzo, już nie. Zresztą byłem dzieciakiem, to mnie każdy zbywał.
Już mnie nie, nie, nie, nie traktowali tu w tej kwestii poważnie, a mnie to tak
interesowało. I później, jak byłem starszy, jeszcze zagadywałem, ciocię
dopytywałem, ale ona już, tylko machała
rękami. A wie pan, a też się, też się nie powiem, bo tam za, za dzieciaka
nasłuchaliśmy się trochę takich, takiego właśnie polskiego folkloru.
O tych duchach, o tych, o tych zjawach, o tych różnych
fajnych takich rzeczach. Też tam mój, mój wujo, no to naprawdę potrafi opowiadać
godzinami takie rzeczy. No my żeśmy wszyscy tam słuchali ochoczo.
Bardziej to traktowałem chyba wtedy jako takie bajki, bo dla mnie to było nie do
uwierzenia, że, że jakieś tam, wie pan, muzyk, który nie
został zaproszony na wesele, przyszedł pod
to wesele ze skrzypkami i te skrzypki mu same grały na plecach, tak? I on tak
chodził wkoło tego wesela. A więc bardziej my, jako dzieci traktowaliśmy to jako
takie, takie opowieści. Ale, ale niektóre dosyć były takie, no naprawdę
ciekawe. I my jako dzieci zawsze pamiętam,
nastraszyliśmy się tymi opowieściami i później wracaliśmy wieczorem biegiem
zawsze do domu. Bo ja mam takie dziecinne,
gdzieś tam mówię zabawy w te straszonka, w te rzeczy. Ale, ale, ale historie.
Pamiętam wuja, on to opowiadał też trochę tak żartem, ale
dużo, dużo bardzo takich. I tutaj, jak słucham właśnie Damiana
Treli czy, czy ten folklor, właśnie nas to
dużo opowieści tu ze Śląska, z Dolnego Śląska, to mówię tu ja jestem Radom
Mazowieckie, to tutaj też bardzo dużo się
nasłuchałem takich rzeczy, jak opowiadały ciotki o tych duchach, o tych innych
rzeczach. Tylko mówię, ja kiedyś to się
bałem tych rzeczy. Zresztą tak jak mówiłem
sam, ja mi się wydaje, że wie pan co, ja
nieustannie tutaj szukałem wyjścia dosyć długo, aż do tego momentu, kiedy, kiedy
nie wiem, tak mi się wydaje, że gdzieś byłem zabrany chyba, czy, czy nie wiem,
czy, czy jakaś istota mi deklarowała, że
jednak ja muszę tu być. Muszę zostać. Nie
wiem po co, nie wiem na co, ale. Ale nie wiem, jak to czasami łączę do kupy, tak
jakby powoli mi się gdzieś tam zlewa w jakąś może całość, chociaż nie wiem, ile
jest mojej jak gdyby nadinterpretacji, ile
jak to wszystko naprawdę wygląda. Czy to,
czy to sobie człowiek sam sobie funduje
pewne zdarzenia, pewne rzeczy? No ciężko, ciężko tu jednoznacznie
gdzieś tam za czymś optować. No powiem
panu, że ja jeszcze z pierwszą żoną kiedyś mieliśmy takie zdarzenie.
Szliśmy z dziećmi, troje dzieci, nas dwoje
dorosłych i jeździliśmy sobie do jednego lasu na spacery. I w pewnym momencie
powiem panu, widzimy z daleka z ziemi zaczyna wydobywać się bardzo skondensowany
dym. Zaczyna się dymić tak, jakby ktoś, nie wiem, zrobił taką
świecę dymną, odpalił. Ja mówię do żony, mówię: "Zobacz, co się tam dymi". No i
wszyscy to widzimy. Tak? Ale to tak podymiło się i przestało. Ale, ale mówimy
no co? Skąd? O co chodzi? Bez mała w środku lasu, tak? Mówię. Może ktoś
tam kurde, no, zostawił jakąś petardę? Czy wie pan, czy to nie odpaliło?
Ale to musiałby być teraz. No nie, no nie ma tam nikogo. W pewnym momencie z
prawej strony wychodzi grupa dzieci. Znaczy dzieci. No to były takie nastolatki
siedemnaście, szesnaście, może do osiemnastu lat, taki przedział wiekowy.
Ale powiem panu, co było dziwne i takie może niespotykane, bo te dzieci, ta
młodzież w sumie, to, to była bardzo taka
uprzejma, co w dzisiejszych czasach się, no rzadko zdarza. Byli bardzo
grzeczni, wszyscy nam bez mała chóralnie powiedzieli dzień dobry i z takimi
uśmieszkami lekkimi. Ale te uśmieszki to, to
były tak intrygujące, że no naprawdę. Moja
żona, też mogę powiedzieć, moja pierwsza żona, ona zawsze się bała zaglądać w te
rzeczy, ale ja śmiem twierdzić, że jest jakimś tam medium, a już na pewno
zdolności jakieś, jakieś prekognicji, takich rzeczy na pewno posiada. I ona
później do mnie nawet powiedziała, że mówi: "Wyczułeś, czułeś te dzieci to i to
nie były takie zwykłe dzieci, nie?" Ja mówię: "Co ty?"
A ona mówi: "Nooo"- mówi- "na moje oko to
coś tu się zadziało". Ale jak gdyby- no
te dzieci przeszły. Powiedziały nam dzień
dobry, my wszyscy odpowiedzieliśmy. Tak
jak mówię, oni chóralnie, my bez mała też. Taka fajna atmosfera się zrobiła. One
przeszły, przeszła ta grupa i my poszliśmy też dalej. Ten dym, patrzyliśmy, z
którego miejsca to było. Doszliśmy tam, skąd ten dym się pokazał.
Na miejscu nie było nic, żeby była jakaś tam osmolona trawa czy cokolwiek.
Przeszukaliśmy tam- Żadnych jakichś, prawda, petard, śladów po petardach. Nic.
Nic, nic, tak. Nic kompletnie. Czyściusieńko wszystko. Trawka tak jak
było. Nic. Nie mieliśmy pojęcia, skąd ten
dym. Pamiętam jeszcze wróciliśmy z tego lasu. Pojechaliśmy później do znajomych.
Bodajże to była chyba niedziela.Tak, bo na tygodniu to raczej takie spacery
są niemożliwe, były niemożliwe. A więc to
była niedziela. Pojechaliśmy jeszcze do, do znajomych i pamiętam jeszcze żona to
opowiadała właśnie takie, taką ciekawostkę, zdarzenie, tak? I sami nie
wiedzieliśmy tak naprawdę, z czym mieliśmy
do czynienia i co to, co to było. No niby nic, ale mówię, to są takie, takie
ciekawe rzeczy. A te dzieci były jakby tak po ludzku
ubrane, czy, czy nie zauważyliście, jakby
nie przyglądaliście się bardziej dokładnie ich wyglądowi?
No ja właśnie, ja, ja z tego, co ja pamiętam, to, to te dzieci miały bardzo
takie sympatyczne buzie. Były bardzo takie grzeczne
i uprzejme, ale jeśli chodzi o ubranie, nie potrafiłbym powiedzieć, w co były
ubrane, jak były ubrane. Nie wiem. Nie mam pojęcia. Musiałbym się spytać
żony, ale to w tym momencie to raczej--
znaczy jest to niemożliwe. Mnie osobiście by nie odpowiedziała, ale, ale
podejrzewam, że jakbym zagadał syna, żeby
z nią porozmawiał o tym fakcie, bo oni też
byli wtedy z nami, jeszcze byli młodsi, to myślę, że może ona by pamiętała, w co
byli poubierani i tak dalej, ale też bardzo takie, no dziwne, dziwne to było i
mówi ona też zwróciła na to uwagę. A tak jak mówię, zdolności jakieś w sobie
ee no nie, no, no sto procent ma, tak? Bo potrafiła patrzeć tak,
że, że no widziała rzeczy, widziała rzeczy jak gdyby nie będąc tam, a,
a opisywała i to robiła to niejednokrotnie. Byłem tego świadkiem, jak, jak
opisywała coś, co się zadziało, a ewidentnie wiem, że tam nie była, no bo
była przykładowo ze mną czy była z nami w domu, tak? A opowiadała, co tam się
działo. To jest takie dziwne tylko, że ona zawsze mi powtarzała, że się boi tam
zaglądać, bo to nie jest przyjemne, a do
tego ona w nocy cały czas czuje kogoś i, i ona jak gdyby-- ja to myślę, że nawet
może przychodziły do niej istoty o pomoc,
ale ona jak gdyby, no nie chciała tutaj się otworzyć na ten, wie pan, na tą
kwestię i sobie nie życzyła. O, tak do mnie bynajmniej mówiła, że ona sobie nie
życzy, ona się jeszcze tego boi, to ona
tego nie chce, tak? A spoko. Ale to takie mówię, zdarzenia życiowe.
I tak oto poznaliśmy dzisiejszego wieczora kolejną, dość sporą garść dziwnych
zdarzeń z pogranicza naszej rzeczywistości. Zdarzeń trudnych do
sklasyfikowania i prowokujących trudne pytania o prawdziwą naturę otaczającego
nas świata. Gorąco zachęcam do dyskusji o
nich i wymieniania się spostrzeżeniami w
sekcji komentarzy pod dzisiejszą audycją
bądź, jeśli Państwo wolicie na forum Radia Paranormalium pod adresem
forum.paranormalium.pl. A jeśli macie Państwo jakieś swoje historie o
spotkaniach z nieznanym, którymi chcielibyście się podzielić, zapraszam do
kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium -
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny 32 746
00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493. 530 620
493. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gatugatu:
3608 80 02. 3608 80 02. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem radio@paranormalium.pl. Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu.