Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. Z sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było-- nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez--
no, no, ja do tej pory jestem w szoku, bo
to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Debaty ufologiczne mają wakacyjną przerwę, jednak Radio
Paranormalium od tematyki ufologicznej odpoczywać nie zamierza. Dzisiejszy
odcinek audycji Mówią Świadkowie wypełnią w całości relacje o obserwacjach UFO i
zdarzeniach łączonych z tym fenomenem. Niektórym relacjom będą towarzyszyły
nadesłane przez ich autorów materiały ilustracyjne. Linki do załączników
znajdziecie Państwo w opisie tej audycji. A na dobry początek proponuję, byśmy
zajrzeli do radiowej skrzynki mailowej, gdyż właśnie tam czeka na nas niezwykle
interesująca relacja o zdarzeniu, jakiego doświadczyła para młodych ludzi w
1989 roku. Całonocne spotkanie z UFO w Grzybowie w 1989 roku.
Jest to relacja, którą spisałem ładnych parę lat temu i którą zostawiłem mniej
więcej w tej samej formie, poza zmianami stylistycznymi. Na początku ustalmy, że
znam się na lotnictwie w stopniu wystarczającym, żeby odróżnić nalot
samolotu. Pozwolę sobie od razu przejść do
rzeczy. Podejrzewam, że to, co napiszę,
będzie wiązało się być może z raportami, a
nawet mam nadzieję, że wiedzą państwo coś
konkretniej o pewnej manifestacji z lata 1989 roku nad Kaszubami.
Bardziej dokładnie na odcinku Kościerzyna-Grzybowo. Jest to dość długa
historia, więc być może będę pisał ją na raty. W wieku lat szesnastu, jako młody
metalowiec wyruszyłem ze swoją dziewczyną
z Kościerzyny w kierunku owego Grzybowa,
gdzie mieliśmy zamiar pomieszkać parę dni
w namiocie nad jeziorem. Bywałem tam już
wcześniej z kolegami, więc znałem drogę.
Przyjechaliśmy zgodnie z konwencją filmów grozy ostatnim PKSem i okazało się, że
jesteśmy w Kościerzynie około jedenastej w
nocy i nie ma już żadnego połączenia do
rzeczonego Grzybowa, więc jedyna opcja to marsz paręnaście kilometrów z ciężkim
PRL-owskim namiotem na mych plecach szosą
do celu. Więc idziemy. Piękna letnia noc, pusta szosa. Nagle pierwsza dziwna
sprawa. Widzę jakby liźnięcie reflektorów
po koronach drzew przed nami, pomimo tego,
że nic nie jęczę i niczego nie słyszę.
Mówiąc szczerze, już mi coś nie grało, ale
OK, idziemy dalej. Wychodzimy w okolice Sycowej Huty. Po prawej stronie pole, za
nim około dwa, trzy kilometry las. Było chyba około dwunastej w nocy. Żadnych
samochodów. Nul. Po lewej opuszczona żwirownia, płot, jasne światła fabryczne i
rozbita, opuszczona dyżurka. Po prawej pokazuje się nad lasem pomarańczowa kula
wielkości, powiedziałbym, Księżyca. To
było tylko zerknięcie, ale było już pewne.
Oboje wiedzieliśmy, że coś tu nie gra. Nawet nie chodzi o fakt jej ukazania się,
ale ten kolor był dziwny, o jakiejś niezwykłej tonacji, częstotliwości. Nie
potrafię tego określić. Po chwili światło zgasło jak wyłączona żarówka, a po
następnej pokazało się znowu. Dalej nie pamiętam, co się działo. Nie sugeruje to
wcale jakiegoś porwania. Myślę, że to bardziej wynik szoku i faktu, że minęło
jednak trzydzieści ileś lat. Parę razy ten zanik się powtórzy. Następną rzeczą,
którą pamiętam, jest światło w formie jakby figury geometrycznej płynącej w
naszym kierunku nad polem. Poruszało się
bez żadnego dźwięku. Wyglądało trochę jak
połączone z sobą dziwaczne rurki neonowe. Nie jestem pewien, jak blisko to coś
zbliżyło się do nas. Pamiętam tylko, że cofnąłem się pod tą bramę z dziewczyną i
byłem dość mocno przerażony. Mam wrażenie, że to coś było parę metrów od nas, po
drugiej stronie drogi. Następne, co pamiętam to, to że idziemy dalej. Droga
wznosiła się z zakrętem, a po prawej było jakieś jezioro. Nad tym jeziorem
zobaczyłem latającą kulę koloru pomarańczowego. Widziałem jej odbicie w
wodzie. Nie pamiętam, jak zniknęła, czy
też może my poszliśmy dalej. Droga biegła potem względnie prosto przez parę
kilometrów. Straciliśmy to coś z oczu. W
każdym razie manifestowało się to zawsze po prawej stronie. Teraz rzecz ciekawa.
Jak szliśmy tą drogą, to na niskiej wysokości przeleciał nad nami Mig. Nawet
chyba więcej niż jeden. Myślę, że był lub były to Mig-21. Pamiętam, że
widziałem wyraźnie dysze wylotowe. Dwa, trzy kilometry drogi minęły spokojnie.
Kiedy mieliśmy zejść do Grzybowa, tu droga odbijała w bok i wioska była poniżej
poziomu szosy. Po prawej stronie pokazała się znowu ta kula wielkości
Księżyca.Potem, schodząc, straciliśmy ją z
oczu. Było tam dosłownie tylko parę domów
i piaszczysta droga, którą mieliśmy iść
dalej. Na samym końcu wioski, koło drogi,
rosło drzewo. Nagle za nim pokazało się bardzo ostre światło koloru białego.
Podobne natężenie i jasność, jakich używają na nocnym planie filmowym, które
zaczęło się zbliżać. Było w powietrzu, za
koroną drzewa. Nie było widać nic oprócz tego narastającego, ostrego, białego
światła przebijającego się przez koronę drzewa. W żadnym domu nie zapaliło się
światło. Wieś była jak wymarła. Ja sam
miałem już kamień w ręce, gotów wrzucić go w jakąś szybę tylko po to, żeby kogoś
obudzić. Potem światło nagle zniknęło. Minęło dużo czasu, zanim odważyliśmy się
wyjść z wioski. Powoli niebo na wschodzie
robiło się jaśniejsze. W końcu dotarliśmy do jeziora docelowego. Chyba było to
Jezioro Schodlo. Kiedy zeszliśmy na dół do jeziora, nad wysepką, nad cyplem, po
prawej stronie zobaczyliśmy znowu unoszącą się kulę — oczywiście koloru
pomarańczowego, która wypuściła z siebie
niebiesko czerwone światła. Jakby sondy.
Nie pamiętam, czy do niej powróciły. Nie pamiętam też, jak zniknęła. Następne co
pamiętam, to kulę, która ukazała się naprzeciwko nas po drugiej stronie
jeziora, w odległości jednego do dwóch
kilometrów. Był to już ranek. Kula zaczęła
jakby drgać i rozmieniła się na mniejsze kule, które utworzyły owalną formację i
zaczęły lecieć w naszym kierunku nad wodą. Kiedy ostatnio porównywałem relacje z
dziewczyną, twierdziła, że na jeziorze jacyś goście uciekali łodzią przed tymi
kulami. Nie pamiętam, do którego momentu kule dotarły. Pamiętam tylko, że ta
formacja leciała w naszym kierunku dwa razy.
Wymieniając korespondencję ze słuchaczem, dopytałem, czy dziewczyna widziała
dokładnie to samo. Odpowiedź: "Jakiś czas temu z nią rozmawiałem. Widziała to
samo. À propos tego dziwnego kształtu płynącego w naszym kierunku — to, co
narysowałem, to tylko takie mgliste wspomnienie. Byłem tak zaszokowany
dziwacznością tego kształtu, że z jakiegoś powodu umysł tego nie utrwalił jako
odbitka. Być może nadmiar bodźców. Co ciekawe, zapamiętałem jeszcze jedną rzecz,
bardziej myśl — kompletnie irracjonalną. Kiedy przeleciały nad nami Migi, byłem
strasznie rozżalony, że tak sobie przeleciały. Być może nie zauważyły tego
obiektu i nie bronią nas przed inwazją z
kosmosu. Kompletnie nie powiązałem faktu,
że ich pojawienie się jest powiązane z tym
obiektem. Z drugiej strony nie zawróciły, nie krążyły, tylko przeleciały. Z
trzeciej, był to ten moment, kiedy straciliśmy to zjawisko z oczu i
zobaczyliśmy je dużo później przy zejściu z szosy do wsi, więc być może w tym
momencie po prostu było niewidoczne. Chociaż stawiam na to, że było za
drzewami, które na tym odcinku zasłaniały widoczność. Co ciekawe, gdy piszę te
słowa, słucham właśnie debaty ufologicznej
"Najdziwniejsze teorie o UFO". Naprawdę fajnie jest słyszeć ludzi podobnie
zastanawiających się nad rzeczywistością w tym morzu oszołomów."
Moja odpowiedź: Być może nie zarejestrował
pan takich czy innych szczegółów, a może zarejestrował tylko te wspomnienia są
jakby zablokowane z innego powodu. Pewne elementy tej obserwacji mogły wykraczać
poza Pana zakres postrzegania do tego stopnia, że umysł nie wiedział, z czym
skojarzyć obserwowane zjawisko. Istniejące w naszej świadomości element zwany
interpretatorem nie był w stanie przywołać
z pamięci żadnego skojarzenia. Często się
tak może dziać u osób obserwujących lub doświadczających czegoś z pogranicza.
Interpretator dostaje jakieś bodźce czy inne informacje, których nie rozumie, a
dokładniej nie znajduje w pamięci czegoś, co byłoby do nich podobne, co skutkuje
powstaniem na przykład luki w pamięci czy doznania szoku przez świadka.
Myślę, że teraz jest świetna pora na szybkie przypomnienie kontaktów do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z Nieznanym. Następnie
przejdziemy do prezentacji wybranych relacji zarejestrowanych drogą
telefoniczną. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32 746 00 08. 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493. 530 620 493. Skype: Radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu. 36 08 80 02. 36 08 80 02. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy
ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Przechodzimy zatem do zarejestrowanych
drogą telefoniczną rozmów ze świadkami obserwacji UFO. Na początek wysłuchamy
rozmowę ze słuchaczem, którego niektórzy z Państwa mogą pamiętać.Jest to były
wojskowy, który podzielił się z Radiem
Paranormalium kilkoma dość spektakularnymi obserwacjami w odcinku czterdziestym
szóstym podcastu Mówią Świadkowie. Osoby
mające za sobą przeszkolenie wojskowe, a w
szczególności długoletnią pracę w wojsku, charakteryzują się pewną cechą,
szczególnie przydatną przy obserwowaniu i rejestrowaniu dziwnych obiektów
poruszających się po niebie. Jest to mianowicie zdolność do rejestrowania i
zapamiętywania dużej ilości szczegółów w
krótkim czasie. I taką dość obfitującą w
szczegóły relację z krótkiej obserwacji za
chwilę usłyszymy. Rok temu nad Wolsztynem szybko przeleciała eskadra trzech
osobliwych obiektów, które utworzyły formację trójkąta. Jeżeli mogę panu trochę
czasu zająć w związku z tą relacją, to
jakbym mógł pana prosić o w miarę dokładne opisanie okoliczności tej, tej
obserwacji. Obserwacja była bardzo krótka. Było to
dokładnie w zeszłym roku, dwa dni przed świętami Bożego Ciała. Szykowałem
samochód do wyjazdu na, na parę dni, na ten dłuższy weekend, taki czterodniowy.
Akurat żeśmy się z żoną wybierali na wyjazd. No i tak wie pan, spakowałem
samochód. Jeszcze tak chwilę sobie na podwórzu przed domem usiadłem, żeby się
zastanowić, co po prostu jeszcze tam zapakować, przyszykować. I w pewnym
momencie-- aha, jeszcze powiem, że, że zdarzenie miało miejsce gdzieś koło
godziny osiemnastej piętnaście, osiemnasta dwadzieścia. Ła-- południe było
zachodzące słońce, ale ładny dzień. Chmury
błękitne na niebie, lekko poprzetykane
takimi jasno utkanymi chmurami. I w pewnym
momencie wie pan, jak siedziałem i tak na tym podwórzu rozmyślałem, w pewnym
momencie coś zauważyłem, że coś leci. I-i-w pierwsze, pierwsze moje odczucie to
było, że czasami wie pan, jak gołębie lecą to, że to są gołębie. No ale w tym
momencie to, to przykuło mój wzrok. Spojrzałem w zasadzie prosto pod kątem
prostym w górę. I proszę pana, nie wiem, czy pan
wie, jak wyglądają tabletki z karbolamidu,
jak się ma przeziębienie czy coś, to są
takie tablety dosyć duże, żółte, takie jak to mówią, pękate, nie płaskie, tylko
takie pękate, soczewkowate tabletki. I proszę pana, przelatują trzy obiekty
formacji trójkąta równobocznego, ponieważ
one przelatywały z kierunku południowego na, na kierunek północny, południe,
północ. Co zauważyłem? Kolor tego był taki
mleczno-kawowy, jakbym powiedział tak, jak pan dostał ode mnie ten rysunek, taki
prowizoryczny. To ta górna część była, ta górna część
była taka jakby bardziej mleczna, a ta dolna kawowa tak? Więc
całość, całość to było tak one kawowo-mleczny był kolor tego. Górna
część, górna część była jaśniejsza, a dół był taki beż, lekka kawa wie pan z
mlekiem taka yy-yy no powiedzmy, przyrównałbym do takiej kawy z mlekiem. O!
I w połowie tego wie pan, tak jakby tak
jak ja narysowałem. Może to tak troszeczkę
nieudolnie na tym szkicu przechodziła, jak gdyby w
połowie tego obiektu taka fala, że to nie
było prosto oddzielone, że góra mleczna, jasna, dół ciemniejszy, tylko tak, jak
gdyby taka fala była na tym na boku. I kształt właśnie charakterystyczny tego
był, taka wypukła soczewka, dosłownie jak tabletka, ale nie wie pan, nie taka
płaska, tylko taka, jak to mówią, wypukła była ta tableta, nie? Ja to nazwałem,
mówię nawet do syna, mówiłem, ja mówię chłopie, przeleciały trzy tablety,
dosłownie wie pan, w formacji trójkąta równobocznego, jeden z przodu i
dwa z tyłu. Ale to było, nie było to rozstrzelone, tylko to było zwarte po
prostu. Ja, ja wie pan, jak spojrzałem, to
tak później zaraz oceniłem wysokość tego wszystkiego. No więc to mogło lecieć na
wysokości między osiemset a tysiąc dwieście metrów, na tej wysokości. I
przeleciało, wie pan, powiem tak to była bardzo krótka obserwacja. Ja liczę, że
między cztery a pięć sekund. Ładna pogoda
była, nie było to zachmurzone niebo. Niebo było rozjaśnione, błękitne, lekko
poprzetykane takimi jasnymi chmurami, ale było przejrzyste, wie pan? I to się
schowało, się po prostu, przeleciało, bo
mówię, ja przy domu siedziałem na fotelu,
jeszcze tam sobie coś tam przemyśliwałem,
co tam mam, mam ze sobą uszykować więcej.
I dosłownie takie zdarzenie było. To było
gdzieś, no może pół roku później, jak ja
panu te wcześniejsze informacje wysłałem,
tamte wcześniejsze zdarzenia. Nie chciałem
wtedy, jak to mówią, zawracać panu głowy, bo sobie pan pomyśleć, że chłop sobie
zmyśla albo coś tam, jak to mówią, widuje.
Natomiast no powiem tak, no byłem, byłem
wtedy też zaskoczony z tym, że już to, już
na mnie to takiego, wie pan, wrażenia nie
wywarło, jak za tym, za pierwszym razem, kiedy to widziałem wtedy przelot tych
obiektów nad jednostką w Rawiczu, ja później nawet czytałem później opisy tam
różnych obserwujących tą pana stronę, no i
któryś tam z-z-z obserwatorów powiedział, że dobrze by było zrobić szkic. Ja
żałuję, że wtedy nie zrobiłem tego szkicu,
jak to wszystko wyglądało. No ale dziś to już nie ma co do tego wracać. To już
było, minęło. Natomiast ta rzecz, którą w
tej chwili panu opisuję, to miała miejsce
dosłownie czternasty, piętnasty czerwiec zeszłego roku, dosłownie dwa dni przed,
przed Bożym Ciałem, bo Boże Ciało wypadało
bodajże szesnastego czerwca jakoś tak. I
wtedy żeśmy się wybierali w taki dłuższy wyjazd Jasne, jasne.
Rozumiem, że ten szkic pan wykonał dosyć szybko po tej obserwacji?
Wie Pan, ja to w pracy wczoraj jak byłem, to mówię przy okazji to panu wyślę, że
dosłownie w takiej wie Pan zwartej, zwartej formacji. I powiem tak
no przyjmuję, że ta wysokość mniej więcej
była między osiemset a do tysiąc dwieście
metrów. Nie było to wysoko, ale oceniając tą odległość i rozpiętość tych,
tych obiektów, które przeleciałem, no to
przypuszczam, że one leciały w trójkącie gdzieś pięćdziesiąt na pięćdziesiąt
metrów, nie? Tak, można przyjąć, że rozpiętość tego trójkąta to była tak jakby
wie pan, trójkąt równoboczny o bokach pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Przypuszczam
tak. Tak mi się to wydawało. No ale, ale mogę się mylić, wie pan, bo to jest, no
nie było jakiegoś wielkiego punktu odniesienia czy coś, to wszystko było no,
no na oko oszacowanie. A czy te obiekty emitowały jakieś dźwięki?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie. Natomiast zauważyłem właśnie, no, że były barwy
takie mleczno kawowe, mleczno kawowej i w połowie, czyli w średnicy największej
średnicy, to po prostu była taka fala, jakby nie było równego odcięcia, tylko
falą to się wszystko. Taka fala z boku
była, przechodziła przez każdy obiekt, tym
bardziej że słońce padało na to, bo to
północny zachód, słońce zachodzi także. No mówię, no nie wiem, jaka w tej chwili
jest u pana pogoda, ale u nas jest dosłownie no identyczna pogoda, jak była
wtedy. Ładna pogoda, dosyć przyjemnie było i tak to wtedy też wyglądało. Bez,
bezgłośnie wie pan, bez tego one bardzo szybko ja to mówię. Ja siedziałem przy
domu na foteliku turystycznym, wie pan, i tak mówię, no jeszcze tam patrzyłem,
mówię, co tam jeszcze do tego auta wsadzić? I w pewnym momencie mówię zdaję
sobie sprawę, że widzę, że coś, coś nadlatuje. I pierwsze wrażenie moje było
takie, że być może, że to gołębie czasami
ktoś wypuści gołębie czy coś to lecą tam kluczu, jakimś trójce czy coś.
No chyba nie na takiej wysokości? Nie, no nie, no nie. No więc właśnie i
mówię, to miało wyraźnie, wie pan, dosłownie soczewką, takie soczewkowate,
dosłownie soczewy, po prostu trzy soczewy, tak jak tam panu na tym szkicu
narysowałem. Wie pan to, to tak to wyglądało, nie? I barwy to było mleczno
kawowe. No góra była jaśniejsza, dół był
ciemniejszy, natomiast żadnych świateł nic nie było, nic nie było. No i to
przeleciało, wie pan, dosłownie tak jakby
pan policzył jeden, dwa, trzy, cztery i już tego nie było.
W przypadku gołębi, gdyby to były gołębie
bądź jakieś inne ptaki, to byłoby chyba widać, no skrzydła tutaj jakby całkiem
takie gładkie obiekty, prawda? One były jakieś metaliczne?
Wie pan co, to to to było? Miało raczej kolor taki matowy, nie było żadnego
połysku. To miało matowy taki kolor. Tylko tyle, że mówię różniły się góra dół,
różniło się odcieniem. Natomiast tu miał raczej,
raczej w mat wpadało. To nie było żadne połyskliwe, to było matowe, kolor, nie
było żadnych świateł na tym nic. Tak jak czasami ludzie mówią, że gdzieś tam po
bokach czy wokół średnicy tego największego boku, że tak powiem, średnicy
to są jakieś tam-- nie było nic takiego,
tylko po prostu trzy soczewkowate w równo, ale dosłownie. Wie pan, tak jakby pan
wzorcowy, wzorcowy trójkąt wziął. Ja się aż dziwiłem, że w takiej formacji, wie
pan, nie jakiś rozstrzelony czy jakiś tam
trójkąta prostokątnego. Po prostu to był trójkąt równoboczny, naprawdę taki, no,
geometryczny wzór, geometryczny wzór. No i mówię, rozpiętość tego między tymi
obiektami mogła być, ja wiem, no z tej około pięćdziesięciu metrów.
Rozumiem, że według pana wiedzy pan jest jedynym świadkiem tego zdarzenia, tak?
Tak, tak. No niestety w tej sytuacji to
nikt, ani syn, ani mama tego nie widziały.
Także tutaj, no niestety byłem sam. Także żadnych innych tutaj świadków w tej
kwestii nie było. No ale dobrze, że pan zrobił ten szkic
jeszcze w momencie, jak to wspomnienie o tej obserwacji było takie dosyć
świeże,tak? Nie pamiętam, czy pan już wspominał o tym, ale czy ta eskadra
obiektów formacji Trójkąta leciała po linii prostej, czy robiły jakieś manewry?
Po linii prostej, po linii prostej nie było żadnych bocznych manewrów, czy żeby
tam któryś wokół drugiego wykonywał jakieś inne ewolucje? Prosto przeleciały.
Dosłownie. Wie pan, tak jak wzorcowy trójkąt równoboczny jeden z przodu, dwa z
tyłu towarzyszyły i to się po prostu przesunęło i tak przeleciało prosto, bez--
w zasadzie płasko, no jak w linii prostej, bo ja to z
dołu obserwowałem. Ale powiem tak: to była
krótka obserwacja, tak jakby pan policzył
jeden, dwa, trzy, cztery i tego już nie było. Natomiast zauważyłem kształt. Była
to regularna soczewka, nie jakaś rozmazana. Żadnych bocznych elementów na
tych pojazdach nie było nic widać na tych obiektach, tylko po prostu mówię
zauważyłem kolor, że było takie kawowo-mleczne. Góra była jaśniejsza, dół
był ciemniejszy i z boku była taka jak gdyby-- oddzielało się to wszystko taką
pofalowaną linią. No takie wrażenie odniosłem.
Rozumiem, że poza obserwacją tych obiektów nic już innego się nie działo? Tak?
No nic się nie... Nic się więcej, panie Marku, nie wydarzyło, nic się nie
wydarzyło. To przeleciało. Bardzo krótka obserwacja i od tego momentu już nic
więcej później nie widziałem. Rozumiem, że prędkość przemieszczania się
tych obiektów nie jest jakby w zasięgu możliwości technicznych samolotów
wojskowych na przykład? Wie Pan co, to nie było bardzo szybko. Na
pewno to było szybciej, jak te, te obiekty, które przelatywały w Rawiczu.
Szybciej to było, ale-- bo tamte mówię z prędkością gdzieś trzydzieści,
czterdzieści kilometrów, wie pan, tak przeleciały, jak to mówią, swobodnie, a te
leciały dosyć szybko. Te leciały dosyć szybko z południa, kierunek typowo
północny, bo tu wielokrotnie mierzyłem kompasem, gdzie wskazuje, wie pan, jak
budynek usytuowany na działce tak, tak to, tak to przemieszczało się bez żadnego
dźwięku, bez żadnych świateł. Natomiast dosyć szybko, bo to zaraz,
wie pan, nie było nawet możliwości, żeby,
żeby zaobserwować i przyjrzeć się temu, jak to się oddala, jak to, jak to się
oddala. Ja mówię pierwsze wrażenie moje
było, że to gołębie lecą. Dopiero później,
jak spojrzałem, wie pan, no człowiek tam co jakiś czas zwraca uwagę na to
otoczenie. No i mówię w tym momencie widziałem regularny kształt soczewek,
trzech soczewek, które przeleciały. Jakby trójkątów było mało. Teraz będzie
jeszcze jedna relacja dotycząca obserwacji
trzech trójkątnych obiektów w formacji Trójkąta w okolicach Krakowa w 2014 roku.
Zdaniem słuchacza nie mogły to być samoloty. A więc co? Posłuchajmy nagranej
rozmowy.Yyy, pan zgłosił chyba dwie obserwacje z tego, co pamiętam. Może-
Dwie obserwacje, yy, przy czym... No dobra, to,
yy, akurat wczoraj słuchałem taki archiwalny odcinek z 2018 roku. Tam między
innymi była tam mowa o różnych kwadratach, trójkątach na niebie i tak
dalej. No i to mnie, że tak powiem, zainspirowało, żeby tam do państwa dwa
słowa napisać. To jest ta relacja, powiedzmy, późniejsza moja relacja, bo ta,
ta pierwsza, to za chwilę do niej wrócimy. Ale, ale to był dzień taki,
powiedzmy, letni, gdzieś prawdopodobnie to
był wrzesień, może początek października
wieczorem. Ja mieszkałem wtedy w Krakowie
na dziewiątym piętrze. Zresztą mieszkałem
tam ponad czterdzieści lat w tym bloku- To był, jeżeli dobrze pamiętam, jeżeli
dobrze pamiętam, rok 2013 lub 14. Tak? Tak, tak. To był 2014 rok. Jeśli chodzi
o niebo w tej części Krakowa, gdzie mieszkałem, byłem na Żygurce, tak to się
nazywa. No niebo było takie powiedzmy, lekko zachmurzone. Nie było idealnej
pogody, ale co ciekawe, patrząc w kierunku słońca były przejaśnienia, delikatne
przejaśnienia, ale w większości były chmury. Ja mieszkam w takim miejscu
Krakowa, gdzie też jest tak zwany tunel powietrzny dla samolotów, które lądują w
kierunku, kierunku Balic, więc nade mną bardzo często i wojskowe samoloty
przelatywały nad moim blokiem i pasażerskie. No i przelatują do
dzisiejszego dnia na tej trasie. Ja, będąc na balkonie, yy, oparty patrzę od
kierunku yy, na boisko z dziewiątego piętra, patrząc w
kierunku na zachód, nagle zauważyłem właśnie tak, jakbym popatrzył w kierunku
zachodzącego słońca. Zauważyłem trzy lecące trójkąty. Trójkąty równoramienne.
Trójkąty poruszały się z prędkością nie- no, troszkę większą niż samoloty,
które normalnie latały. Jeśli chodzi o wysokość, były na podobnym pułapie, może
ciutkę wyżej. Co było charakterystyczne
to, że one leciały całkowicie bezgłośnie i były-- no według mnie były olbrzymie,
ponieważ były powyżej poziomu normalnie
latających samolotów. Więc patrząc na nie
stwierdziłem, że gdyby taki trójkąt stanął koło samolotu, byłby co najmniej trzy
razy większy. No i one leciały. No ja popatrzyłem na wszystkich ludzi, którzy
tam na dole na boisku byli w tym parku. Czy oni to widzą? Czy to tylko ja widzę?
No ale ponieważ one leciały w miarę szybko i całkowicie bezgłośnie, więc
prawdopodobnie były niezauważone przez nikogo. Yy, potem oczywiście zawołałem
rodzinę, ale to już było za późno, bo tam syn był w domu. Yyy,
chyba jeszcze była żona, już nie pamiętam.
W każdym razie, no żonę to takiej rzeczy raczej nie interesowały i raczej nie
poddałaby, by to-- na pewno poddałaby to w
wątpliwości, to co ja jej tutaj mówię i tak dalej, ale nie udało mi się nikogo
znaleźć, kto by coś takiego zaobserwował.
Na drugi dzień pamiętam, że napisałem do Gazety Wyborczej i chyba jeszcze do
jakiegoś obserwatorium. Gdzieś tam znalazłem w internecie adres mailowy. No
opisałem to zjawisko, ale niestety nie dostałem żadnej informacji, więc
stwierdziłem, że potraktowali mnie powiedzmy mało przychylnie, czy tam na tej
zasadzie jakbym kogoś wypuszczał. A może to była po prostu tylko normalna akcja
wojskowa? Może to były samoloty tego typu chyba F11 czy coś takiego, yy, które
latają bez radarów, bezgłośnie. Ale z drugiej strony widziałem taki samolot
gdzieś, yy, w gazecie czy w internecie i muszę powiedzieć, że to nie był ten
kształt. To był kształt czegoś w rodzaju odciętej bryły.
Taki zbyt idealny, prawda. Taki zbyt idealny, prawda?
Tak, tak. Coś takiego. Tak jakby po prostu
ktoś wyciął kawałek betonu czy, czy, czy,
czy czegoś takiego. Idealnie to wygładził iii na pewno nie było tutaj żadnego
miejsca na miejsce dla pilota, czy jakieś światełka, czy jakieś no nie wiem,
okienka. No nie, nie, nie, to była to sam trójkąt w powietrzu po prostu. I to
były trzy trójkąty, które były w idealnej
odległości od siebie. Leciały z idealną prędkością, tą samą, tak jakby tworzyły
taki jakiś bojowy szyk. No coś takiego. Ja tutaj za bardzo się nie znam na
technice wojskowej, ale z tego, co się
orientuję, to te trójkątne samoloty nie są
takie do końca trójkątne, prawda? Bo one mają takie jakby wycięcie z tyłu, tak?
Tak, tak, tak, tak. No właśnie, to mnie
przekonało w tym, że, że albo technologia poszła jeszcze dalej-
No tego wycięcia nie było, tak? -i o czymś nie wiemy. No, no. Także, także
być może technologia poszła jeszcze dalej i nie wiemy o niektórych samolotach,
które się pojawiły. No ja to z czasem przypisałem temu, że to jednak były
samoloty wojskowe. Poza tym leciały idealnie w kierunku
yy, właśnie na lotnisko w Balicach. Ja mam
w odległości-- odległość do Balic w linii prostej ode mnie z bloku. Tam
przynajmniej wtedy, tam, gdzie mieszkałem na żywo. No to już mówię, to by było
jakieś dziesięć kilometrów w linii prostej, No to niedaleko.
-no, więc one teoretycznie mogły podchodzić do lądowania, te pojazdy. No
ale były trzy razy większe. W każdym razie, że to tak ujmę, sprawa
jest otwarta i pan już chyba tutaj wszystko powiedział. Co się da powiedzieć
na temat tego zdarzenia, bo nie rozmawiał
pan jakoś tam z sąsiadami, czy coś może wiedzieli?
To znaczy, ja patrzyłem wtedy od razu, czy
ktoś stoi na balkonie. Okazało się, że byłem jedyną osobą, bo chciałem znaleźć
kogoś, kto potwierdzi moją relację. Wtedy
pamiętam, że, że byłem tak po prostu całą
tą sytuacją podniecony, nabuzowany, że, że po prostu chciałem to, jak najwięcej
osobom przekazać, a równocześnie znaleźć
kogoś, kto potwierdzi moją wersję. No ale ponieważ nikogo takiego nie znalazłem,
więc już później nie drążyłem tematu. Jak Państwo słyszeliście na początku, mój
rozmówca przekazał dwie relacje. Co do drugiego ze zdarzeń, słuchacz nawiązał do
odcinka podcastu "Infrafakty" z trzynastego stycznia dwa tysiące
trzynastego roku, ponieważ jego zdaniem mógł on obserwować dokładnie ten sam
obiekt. Posłuchajmy zatem najpierw fragmentu tamtego wydania "Infrafaktów", w
którym sprawę zaprezentowali Michał Kuśnierz i Piotr Cielebiaś.
Powiedzmy też o drugim przypadku. On dotyczy wprawdzie początku zeszłego roku,
ale jest bardzo interesujący. Pochodzi z
Wrocławia. My żeśmy tę sprawę udostępnili panu Damianowi Treli, który z nami
współpracuje i na podstawie relacji świadka spotkania ze świadkiem
wizji lokalnej, pan Damian opublikował u
nas artykuł pod tytułem "Dziwna kula nad Wrocławiem". Ja może
króciutko zacytuję tylko fragment tej pierwszej relacji, jaka do nas
napłynęła. Chodzi o zdarzenie z dwudziestego piątego lutego dwa tysiące
dwunastego roku, godzina około dwudziestej
pierwszej. "Widziałem we Wrocławiu z okna swojego mieszkania
kulę ognia wielkości, jak szacuję około
jednej trzeciej do jednej czwartej tarczy Księżyca, która nadleciała od strony
lotniska, z kierunku zachodnio-południowo-zachodniego". No
właśnie, ale ta relacja też pociągnęła za
sobą-- publikacja tej relacji pociągnęła za sobą też kolejne doniesienia,
nawet zdjęcia. No właśnie, ale powiedzmy, dlaczego się
tak bardzo zainteresowaliśmy obserwacją latającej kuli ognia? My już przez
kilka lat przynajmniej stykamy się z tak zwanymi lampionami i to one zwykle
odpowiadają za obserwacje tych kul ognia.
Natomiast w tym przypadku było inaczej. A dlaczego? Otóż pan S., który w lutym
tamtego roku informował nas o tym zdarzeniu, twierdził, że ten obiekt był
dość dobrze widoczny i oprócz tego posiadał na swojej
powierzchni tak jakby czerwono-żółte plamy. Trudno określić,
czym mógł być. Natomiast jego drugim takim wyróżniającym elementem był
tak jakby ogon i pan S. Tutaj starał się nawet dowiedzieć w różnych
instytucjach naukowych, co to mogło być, bo przypuszczał, że to było
jakieś zjawisko astronomiczne, jakiś tam mały meteor. Natomiast nikt nie był w
stanie mu-mu powiedzieć, co to było. No on sam twierdził, że był to ogon taki
króciutki lub taki, taki ślad z tyłu, który wyglądał jak krótkie,
takie po-po-poszarpane włosy. Pan Damian Trela
spotkał się ze świadkiem całkiem niedawno, ustalił parę rzeczy. No niestety nie
udało się odpowiedzieć na główne pytanie dotyczące tej sprawy, czyli czym był ów
obiekt. Rzeczywiście jest to bardzo, bardzo interesujące. Ciekawe też, czy ten
obiekt widziany był przez kogoś więcej, niż tylko pana S.
Prowadzący "Infrafakty" wspomnieli o artykule odnoszącym się do tego zdarzenia.
Link do publikacji znajdziecie Państwo w opisie niniejszej audycji. Obrazki
niestety nie działają, ale to, co najważniejsze, czyli tekst jest cały czas
dostępny. Można zatem oddać się lekturze.
A tak swoją obserwację opisał mój rozmówca z Krakowa. Druga obserwacja
była dużo bardziej ciekawa. Zacznę jednak od czegoś innego. Jakieś pół roku temu
włączyłem archiwa na chomiku.chomikuj.pl
jedną z Waszych archiwalnych audycji Infra z trzynastego stycznia dwa tysiące
trzynastego roku i tam była jedna z relacji dotycząca świetlnej kuli, którą
gdzieś tam w okolicy Wrocławia widziano. No i moja relacja jest jakby tylko
potwierdzeniem właśnie tego, co prawdopodobnie zaobserwowała ta sama
osoba. Ale pro-- pokrótce jak to było? Ja jestem osobą, która lubi w nocy
no taki mam układ fizjologiczny, iść do toalety, się załatwić około godziny
drugiej, trzeciej, czwartej, jak mi to tam
sen pozwoli. I to był właśnie taki, taka noc. Prawdopodobnie to był gdzieś tam
początek wiosny, luty albo marzec dwa tysiące dwunastego roku prawdopodobnie.
Wstałem z łóżka, a ponieważ moje łóżko jakby
przylegało do tego samego, do okna od strony zachodu, pierwszym, pierwsze, co
zrobiłem, popatrzyłem w kierunku okna. I zobaczyłem coś niesamowitego. Od strony
zachodu w kierunku wschodu leciała rozżarzona kula. Rozżarzona,
pomarańczowo-żółta, paląca się z ogonem kula. No byłem po prostu w szoku. W
pierwszej chwili zaniemówiłem, przykleiłem się do okna. No byłem po prostu... No
zobaczyłem coś niesamowitego i spodziewałem się czegoś takiego, że za
chwilę będzie jakiś wielki pożar, że za
chwilę będzie jakiś straszny wybuch. Kula
przeleciała idealnie nad moim blokiem na 3-górce. Widziałem ją mniej więcej na
wysokości jakby trzech moich bloków, czyli powiedzmy sto metrów od ziemi licząc.
Kula była gdzieś około sto, może sto pięćdziesiąt metrów. Ciężko powiedzieć tak
jednoznacznie. Kula przeleciała nad moim blokiem. Poleciałem na drugą stronę,
ponieważ mam okno i wschodnie i zachodnie. Poleciałem na drugą stronę, budząc po
drodze rodzinę. Byli zaskoczeni tym, co ja
robię. No, w momencie, kiedy oni podeszli
do okna, ta żarząca się kula była już w
dobrej odległości od wschodniego okna, bo leciała z dosyć dużą prędkością.
Zdecydowanie większą prędkością niż latają
samoloty, no. Mniej więcej trzykrotnie, czterokrotnie szybciej. Co mogę jeszcze
powiedzieć? No, było to chyba zjawisko, które widział również ten człowiek z
Wrocławia. Dokładnej daty właśnie nie znam. Próbowałem nawet w swoich zapiskach
dzisiaj znaleźć, bo gdzieś miałem zapisane, kiedy to było, w jaką noc. Ale,
ale, ale nie mogę tych zapisków jakoś znaleźć, ponieważ w międzyczasie się
dwukrotnie przeprowadzałem. Także no, muszę powiedzieć, że według mnie była to--
było to coś w rodzaju komety, coś w rodzaju bardzo dużego meteorytu i
spodziewam się, że ten meteoryt prawdopodobnie uderzył w
ziemię. Tak patrząc na tą trajektorię i patrząc na mapę, jak on leciał gdzieś w
okolicach Nowego Brzeska. Nowe Brzesko, czyli jakieś trzydzieści kilometrów od
Krakowa w linii prostej. Od Huty będzie
bliżej, bo to będzie jakieś od Nowej Huty,
jakieś piętnaście niecałe. No, w każdym razie na pewno uderzył gdzieś w pola, na
pewno wywołał jakieś poruszenie w ziemi. Jeśli wpadł w las, no to wywołał pożar.
Ale, ale no była to, była to niesamowita
chmura.-ciągła kula i... No nigdy, nigdy nie zapomnę tego zjawiska, które wtedy
zobaczyłem. Ale chyba żadnych jakichś doniesień o
pożarze nie było z tego okresu? No, no właśnie. I teraz tak. Od razu
zacząłem szukać na drugi dzień informacji,
jakichkolwiek informacji na ten temat. I Radio Kraków, i tutaj jakieś okoliczne
wiadomości z Dziennika Polskiego czy coś. Zero wiadomości, nic, kompletnie. Nikt
tego nie widział. Także no... Nawet żadnych wpisów mieszkańców
okolicznych w internecie też nie było, nie?
No, to była pora gdzieś około wpół do czwartej w nocy, więc to jest pora, kiedy
chyba najwięcej ludzi śpi. Więc no, poza tym, że, że tam moja żona
widziała końcówkę jakby ogona tej komety, to tak naprawdę to żadnych innych
świadków nie miałem, no. No było, było to
dla mnie niesamowite przeżycie, bo była to
olbrzymia, olbrzymia kometa, bo to nie było coś takiego jak patrzymy na niebo i
widzimy jakieś spadające gwiazdki czy coś takiego, odbijające się od części
jonosfery czy stratosfery, już nie pamiętam. W każdym razie to, to była
prawdziwie rozżarzona płonąca kula z ogonem.
A jeżeli to był meteoryt, no to całkiem możliwe, że się po drodze rozpadł i to
walnięcie nie było takie słyszalne mocno.
A no to może, no to też, też jest możliwe.
Ale nie zmienia to faktu, że to musiał być rzeczywiście dosyć duży obiekt.
No bardzo duży, bardzo duży i leciał bardzo nisko, jak na, jak na
po prostu. No tak jak mówię, sto pięćdziesiąt metrów gdzieś od ziemi. To
było bardzo, bardzo blisko i leciał dosyć poziomem, że tak powiem, yy, jakby
trajektorią poziomą bardziej właśnie taką
tak, tak jak lecą samoloty, że lecą dosyć płasko, więc ciężko było jednoznacznie
powiedzieć, gdzie on spadnie. No on mógł zarówno
spaść gdzieś w okolicach Nowej Huty, gdzieś tam w okolicach tego kombinatu, jak
i tak jak mówię, kawałeczek dalej w Nowym Brzesku, gdzieś w polach.
A do czego mógłby pan porównać wielkość tego obiektu? Tak na oko.
Dużego samolotu, takiego naprawdę dużego wojskowego transportowego samolotu albo
czegoś. Nie, ja myślę, że nawet większego coś, wielkości dwóch, dwóch dużych
samolotów. No dlatego byłem w szoku, że
nie było żadnych doniesień na drugi dzień.
No bo to była tak, tak wielka kula, że że ona, no tak jak pan
wspomniał, być może ona gdzieś po drodze się rozpadła, gdzieś opadły odłamki
czy tam rozbiła się na dziesięć elementów i gdzieś. Tym bardziej że za Nową Hutą
tak naprawdę to są pola, jest, płynie Wisła. Teoretycznie mogłaby nawet i do
Wisły wpaść. Nikt by tego nie zauważył. No ale tej wielkości kula jak wielkości
dwóch samolotów. No ja nie bardzo wierzę, że, że to gdzieś nie odbiło się i nie
spadło i nikt o tym nie wiedział, no. Jak
dla mnie to by to była wtedy olbrzymia ta kula, no.
Pewnie, nawet mimo tej dosyć takiej sennej, że tak to ujmę, pory, to ktoś by
to jednak mógł zauważyć. Jakieś dyskusje by były. A tutaj cisza.
No właśnie. No nic, no pozostało mi tylko wspomnienie z tego i tak naprawdę już
więcej do tego nie wracałem, nawet w myślach i tak dalej. Choć, choć jak
czasami się gdzieś tam przy ognisku siedziało i opowiadało się jakieś
niesamowite historie, to, to zdarzało mi się coś takiego opowiedzieć.
Ale pierwszym takim właśnie impulsem, który mi to w jakiś sposób uprzytomnił, że
należy się tą wiedzą, yy, w jakiś sposób podzielić. Właśnie było wysłuchanie
państwa audycji z trzynastego stycznia dwa tysiące trzynastego roku i tam jest
właśnie relacja chyba człowieka z Wrocławia, który, który coś takiego
podobnego właśnie widział. Być może właśnie to było to samo.
Pomyśleć, co by było, gdyby ta kula troszeczkę tak jakby zboczyła z kursu,
prawda? Mogłoby być nieciekawie. Nie, nie, ona zdecydowanie leciała, że tak
powiem, prostolinijnie. Tutaj, tutaj nie
było raczej żadnych. Więc jakby to, że ona leciała z okolic Wrocławia w kierunku
Krakowa i dalej na wschód, no to, no to,
to by się jakby zgadzało. No nie jestem w stanie potwierdzić tej daty, ale
prawdopodobnie to było to samo. I to tyle, jeśli chodzi o relacje
przekazane przez naszego słuchacza z Krakowa. Wszystkich świadków tych i
podobnych zdarzeń gorąco zachęcam do kontaktu z Radiem Paranormalium i
przekazania swojej relacji. Można również
wysyłać relacje do prowadzonej przez nas bazy relacji o obserwacjach UFO pod
adresem www.UFOrelacje.pl A my usłyszymy się ponownie już za chwilę, po krótkim
przerywniku. Może dla kogoś z Państwa będzie to idealny moment, aby spojrzeć na
chwilę w niebo.
Pełne archiwum audycji najbardziej paranormalnego radia w polskim internecie.
Setki gigabajtów wciągających paranormalnych empetrójek czekają na
Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie o każdej
porze dnia i nocy dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i pokaż im świat, o
jakim boją się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia Paranormalium znajdziesz w
zakładce Podcasty na www.paranormalium.pl.Rozmawiaj z prezenterami
i innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata z dala od Facebooka na
www.paranormalium.pl. Ufo relacje Polska Baza relacji o
obserwacjach UFO www.uforelacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy
pełną anonimowość. Ufo Relacje Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.uforelacje.pl. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszej audycji poznamy opisy kilku zdarzeń, które Radio
Paranormalium przekazał słuchacz z Wrocławia. Zaczniemy od grupowej
obserwacji UFO dokonanej przez całą jego rodzinę, najprawdopodobniej w okolicach
1975 roku. Moja historia jest powiem szczerze może nie aż tak
interesująca jak to, co słucham, bo słucham państwa audycji od wielu lat.
Właściwie filtruję radio. Natomiast to było coś takiego. Miało to miejsce w
połowie lat siedemdziesiątych. Myślę, że to był gdzieś siedemdziesiąty piąty,
szósty rok we Wrocławiu. Wtedy tam chodziłem do podstawówki. Chyba to była
gdzieś trzecia, czwarta klasa. Tak teraz, po tylu latach jestem już,
że tak powiem, po pięćdziesiątce, więc
ciężko mi sobie to dokładnie zlokalizować,
ale kojarzę to po takich wydarzeniach, mianowicie
chodziliśmy wtedy na spacer. Mieszkaliśmy
na Psim Polu we Wrocławiu. To jest taka, no można powiedzieć, na Karolikach
konkretnie, taka dzielnica leżąca wtedy na obrzeżach, gdzie były w
zasadzie ogródki działkowe. Tam nie było żadnych bloków. Chodziliśmy na Dodry z
psem. Tak, mieliśmy psa wilczura na spacery wieczorami i to pamiętam, było
albo późną jesienią, bo już tak było dosyć zimnawo. Myślę, że albo to był
październik, listopad, albo to była wiosna. Gdzieś tak, powiedzmy koło marca,
kwietnia. A w każdym bądź razie była to godzina wieczorna około dziewiętnastej i
tam ojciec, ja i siostra chodziliśmy na spacery właśnie z tym psem, że on sobie
tam wybiegał, bo na Odrą były wtedy takie, można powiedzieć, planty, wały
przeciwpowodziowe, które, które były porośnięte trawą. Pies tam sobie mógł
swobodnie pobiegać. I raz, razu jednego wracając właśnie z tego spaceru na Odry,
to było tak idąc ulicą Lindego w kierunku alejki rowerowej
znad, znad tych, znad działek takich ogródków pracowniczych,
które były wtedy tam wokoło nadleciał, wie pan, taki obiekt klasyczny, jak to
później, bo ja się od tego momentu zacząłem interesować w ogóle ufologią tak
zwaną. Nadleciał taki klasyczny, pomarańczowy,
w totalnej ciszy obiekt przeleciał nad nami. On był pomarańczowy, taki dysk, no
można powiedzieć modelowy, jakby to powiedzieć
w tych opisach tych, tych, tych spodków.
Widzieliśmy go od spodu. To trwało cała,
cała ta cała manifestacja, właściwie ten
przelot nad ogródków nad nami. I później poleciał, zniknął. Leciał tak no
powiedzmy, nie no, nie szybko, nie wolno.
Kilka sekund staliśmy, tak patrzyliśmy na
to, to nadleciało nad nami wielkości, tak
wie pan, porównując, jakby to powiedzieć, no byłem dzieckiem wtedy, ale jak to
później starałem się do czegoś porównać, jak są takie boiska, nie te takie duże
piłkarskie, tylko takie jak były kiedyś małe boiska szkolne, to, to, to taki
obiekt można było by w takie boisko wpisać. Oczywiście to był prostokąt, ale
powiedzmy no mniej więcej połowę takiego boiska do
piłki nożnej szkolnego. To było dosyć duże jednocześnie gdzieś, nie wiem, z
pięćdziesiąt, sto metrów nad nami w totalnej ciszy przeleciało. Pomarańczowe,
nie miało żadnych świateł mrugających, jak
tam niektórzy mówią. Na obrzeżu. Ciężko mi powiedzieć, czy jakieś szczegóły
widzieliśmy. Tylko tak zamurowało nas wszystkich. Ja, ojciec i siostra staliśmy
i tak głowy do góry. I tak powoli przeleciało w ciszy i zniknęło. I
pamiętam, że po tym, po tym fakcie, no właśnie zacząłem się interesować tymi,
tymi zjawiskami w ogóle to było takie co to w ogóle jest takie szokujące? Nawet
pamiętam w podstawówce się tam wszystkim
kolegom mówiłem, że widziałem takie coś.
No widziałem UFO, no bo gdzieś tam ktoś,
moja siostra chyba była starsza ode mnie kilka lat, to tam wiesz, to chyba UFO
było. I tak, takim, no jako dziecko byłem tym
podekscytowany. No wiadomo, coś widziałem, byłem taki, czułem się ważny, że
widziałem coś, czego inni nie widzą, nawet
się chwaliłem. Ale każdy tak, widziałeś UFO? No widziałem UFO. I to trwało tak w
domu też. O tym z ojcem rozmawiałem, z siostrą, może z
tydzień, no a później no widziałem, no i tyle. I sprawa
ucichła. W sensie, no, no w zasadzie już później nie wracaliśmy do
tego, do tego, bo nigdy więcej, jakby tam
w moim życiu się nie zdarzyło nic takiego, poza tylko tym, że właśnie w
siedemdziesiątym siódmym roku wpadł w moje
ręce-- nie wiem, czy pan kojarzy, były wtedy takie
kalendarze Caritasu. To były takie porządne, prawie że książkowe wydania co
roku Kalendarz Caritasu. Pamiętam właśnie,
to był siedemdziesiąty siódmy rok i tam
był dosyć obszerny artykuł o właśnie UFO.
Tylko wtedy to nazywali chyba Nolami po polsku było.
No tak się to do dzisiaj nawet nazywa. No właśnie. I tak mówię. Przeczytałem od
deski do deski. Tam było z pięć sześć stron
tego artykułu. Tylko nie pamiętam, czy to
był jakiś przedruk z jakiejś amerykańskiej
prasy. No w każdym bądź razie pitam było,
że to się okazuje, że to nie tylko takie dyski, że niektórzy widzą cygara czy
jakieś kule i inne rzeczy. No i tak właściwie to jest cała taka, taka
historia, jeśli chodzi o wtedy tamten okres. Nie miałem niestety żadnych jakichś
takich później spotkań, czy tam-Tak, tak, tak, tak, tak właśnie było. Mimo że od
tego momentu pamiętam zawsze, jak miałem możliwość, obserwowałem bacznie niebo.
Pan wspominał o psie. Czy pies jakoś zareagował na pojawienie się tego obiektu?
Przykuło to w ogóle jego uwagę, czy olał temat, kolokwialnie mówiąc?
Właśnie, krótko mówiąc, nie za bardzo pamiętam, ale chyba raczej ani nie wył,
ani nie skomlał. On nie zareagował. Nic.
To myśmy to widzieli. Myśmy tak-- w ogóle
to była taka-- to było krótkie, to było kilka sekund. To tak przeleciało. To
wszystko pojawiło się z jakąś prędkością, ale jakby pewien samochód, jakby tak
samochód jechał pod takim czymś, no to musiał pojechać sześćdziesiąt,
sześćdziesiąt, siedemdziesiąt kilometrów
na godzinę. Tylko że to było w ciszy, to było takie, takie-- nasunęło się,
przeleciało i takie majestatyczne to było,
pamiętam, duże. Natomiast pies nie. Pies ani nie wył, ani nie kulił się, ani nie
skomlał. On po prostu stał przy nodze, bo on był taki dosyć karny. Myśmy się
zatrzymali, to pies się zatrzymał przy nodze ojca
i być może to widział. Nie pamiętam, bo
myśmy mieli głowy zadarte, ale tak reakcji
psa nie, nie pamiętam. Na pewno nie był głośny.
Takim dosyć tutaj zwracającym uwagę szczegółem jest ta cisza, właśnie ten
cichy przelot. Bo to powinno, teoretycznie
powinno jakiś dźwięk wydawać, gdyby to był jakiś ziemski wynalazek,
powiedzmy—nasz. Gdyby to był helikopter, czy gdyby to był
jakiś aparat taki na za- 3/4- -wzwyżnikiem, to bez wątpienia. No ja
akurat byłem już później jako student świadkiem lądowania, czy tam startu
helikoptera yyy z bliskiej odległości to, to jest grzmot i huk po prostu
niesamowity. To, to tak po uszach daje, że, że to jest no
monumentalny dźwięk. Natomiast to nie, to
właśnie to było takie zaskoczenie, że coś takiego płynie na niebie i cisza i po
prostu, i się lekko wirowało. Ten ruch był taki pamiętam
on przeleciał, ale on minimalnie się obracał. Nie tak szybko, tylko jakby no
kilka stopni na, na sekundę. To był taki
delikatny ruch, powoli obrotowy i tak się przeje-- przemieszczał no, ze sto
pięćdziesiąt metrów nad nami. Może sto metrów? Ciężko mi to powiedzieć, bo nie
mam, nie jestem pilotem, nie mam takiego doświadczenia, żebym potrafił coś
zlokalizować. Tak, tak mi się wydaje wtedy. To było tak dawno.
A czy byli może jacyś inni świadkowie tego zdarzenia, czy, czy, tylko wy troje?
Znaczy myśmy byli właśnie we troje. Najgorsze jest to, że już mój ojciec nie
żyje. Moja siostra umarła pięć lat temu i niestety nikt tego nie potwierdził. I
byliśmy wtedy sami na tej ulicy, bo wtedy, w latach siedemdziesiątych jakoś tak
ludzie nie chodzili na spacery. Pamiętam,
że rzadko kogo można było spotkać. Już jak
się tak lekko zmieszkało, to w zasadzie wtedy w tych okolicach, gdzie
mieszkaliśmy, to nie było ludzi. Światła
się świeciły, ludzie siedzieli w domach, za oknami, ani na ulicy nie było raczej
nikogo. Wtedy kto by mógł to nami potwierdzić? Do kogo moglibyśmy podejść?
Czy pan to widział? Nie, byłem tylko ja,
ojciec i siostra. Obydwoje już nie żyją. No ja zostałem, tak mówię. A powiem, to
było-- to też jest coś takiego w zasadzie, to pewnie nie jest to jakieś wielkie
spotkanie. Nikt mnie tam nie wziął, ale no było, miało to miejsce. Do dzisiaj to
pamiętam po prostu. A raczej się nie pamięta takich błahych rzeczy, bo było to
dla mnie takie dosyć, no jakby to powiedzieć, może nie zszokowany, ale mocno
mnie to zainteresowało jako, jako takiego
młodego człowieka. Byłem w drugiej albo trzeciej klasie podstawówki i zobaczyłem
coś, czego, czego nie potrafiłem sobie racjonalnie wytłumaczyć.
Rozumiem, że jakieś rozmowy potem były po tej obserwacji, czy, czyyy wspomnienia
wasze jakby się pokrywały w stu procentach, czy, czy były jakieś różnice w
sposobie, w jaki opisywaliście ten obiekt? Nie. Właśnie wszyscy,
ja, siostra i ojciec żeśmy tak mniej więcej mówili. Z tym, że nie było to dużo
rozmów. To może kilka tych rozmów było potem, że no, widzieliśmy coś, mamie się
pochwaliliśmy, a mama tam machnęła ręką.
To były czasy, że tam raczej się o tym nie mówiło.
No, ta tematyka jakby się rodziła dopiero u nas w Polsce, tak?
Tak. I to pamiętam, że w domu to kilka razy żeśmy się do tego odnieśli, czy
mówiliśmy o tym, ale to tak, że pamiętasz, pamiętasz, widzieliśmy tak, tak, to
pewnie UFO. To moja siostra właśnie mówi to pewnie UFO, bo ona była bardziej, no
była siedem lat ode mnie starsza, więc ona
już chyba była wtedy, nie wiem, w liceum
bodajże tak. Na początku więc miała jakieś
tam szersze kontakty z ludźmi bardziej światłymi. Ja to byłem gówniarz, byłem
taki dzieciak, można powiedzieć i bardziej ja to w szkole, w podstawówce
się chwaliłem. Pamiętam taki-- czułem się taki ważny, że o słuchajcie, widziałem
UFO, widziałem takiego, widziałem latający
talerz czy jakoś tak to nazywałem wtedy
tak. No jak no, mówię no, przeleciał tutaj
nad ulicą Lindego, jak byłem na spacerze z ojcem. No to też tak. Dzieci, ale to
dzieci krótko swoją uwagę koncentrują na jakimś zdarzeniu, a później chodźcie,
pobawimy się czy tam pogramy w piłkę. I to
było tak. No może tydzień tym wydarzeniem
się chwalimy, a później jakoś no to tak ucichło. I co ciekawe, ja jeszcze jak
siostra żyła kilka lat temu, to tak nawiązałem. Na Wigilii spotykaliśmy się to
gdzieś było nie wiem, z osiem, dziesięć lat temu i pytałem ją, czy ona o to
pamięta. No mówi, że już chyba raczej tego
nie pamięta. Ja to zapamiętałem. Ojca już nie było wtedy też z dziesięć lat. Ale
moja siostra tak chyba wyparła to z pamięci. Jakoś nie za bardzo była w stanie
sobie to przypomnieć. Akurat ja to pamiętam. Nie dałbym sobie rękę uciąć, że
to miało miejsce. Chociaż no, być może to
mi się tylko wydawało. W sensie być może wszystkim nam to się tylko wydawało, bo
takie teorie też słyszałem, że mogą to być jakieś projekcje w naszych głowach.
Niekoniecznie fizycznie ten obiekt nad nami przeleciał, ale no, ale ja to tako
odbierałem, tak widziałem. No i tak właśnie jak mówię to, to panu
to relacjonuję. No siostra mogła to uznać za taki, no
zdarzenie, bo zdarzenie się zdarzyło, bo
się zdarzyło no i tyle. Takie mało, mało jakby doniosły, mało jakby znaczący
incydent, tak? Tak. No raczej tak. Zresztą moja siostra
była taka bardzo racjonalna. Ona studiowała matematykę, politechnikę i...
No i to tak być może jej ścisły umysł tutaj wypierał takie rzeczy, których nie
był w stanie racjonalnie wytłumaczyć. Aczkolwiek no wtedy jeszcze, jak to było
na świeżo, no to, to nie wypierała tego.
No to, to dopiero po latach wróciliśmy do tego tematu. I tak ja tak z ciekawości
zapytałem słuchaj, czy ty pamiętasz to, to zdarzenie? A ona mówi: tak
nie za bardzo. Mnie to zdziwiło. Mówię: no
jak? Przecież to miało miejsce. No ale teraz...No nie pamiętam. To, to była
Wigilia, więc... To takie było pytanie bardziej jakby-- tak
rzuciłem, można powiedzieć, żeby coś było mówione, a potem już tematy
zeszły na innych dalej. Także tutaj moja mama żyje, ale
ona tam tylko-- jak to wtedy usłyszała, to
też tam nie za bardzo w to wierzyła, więc
teraz pewnie nawet nie będzie pamiętać, bo ma już osiemdziesiąt sześć lat, także
ledwie, ledwie jest w stanie się poruszać samodzielnie.
Także to. Też już nie jest świadek taki,
żeby pan-- że choć, żeby choć pamiętała,
że to było mówione, to na pewno myśmy jej to mówili. Ja powiem panu, że po tym
zdarzeniu ja właśnie zacząłem się interesować tymi UFO. No, wtedy, w latach
osiemdziesiątych, siedemdziesiątych to tam
było mało literatury, chociaż czytałem
wszystkie science fiction, bo zacząłem się science fiction interesować takimi
rzeczami, ale to były takie skrawkowe informacje. Dopiero tak naprawdę więcej
danych na ten temat zaczęło być w latach dziewięćdziesiątych dostępne. No i tam,
jak mogłem, to coś czytałem. Tam, gdzie mogę, to tak słucham i widzę, że to nie
jest takie wszystko oczywiste, jak mi się
na początku jako dziecku wydawało, że na
pewno to jest talerz, bo się okazuje, że
tak naprawdę to są jakieś manifestacje nie wiadomo czego. Być może są to
rzeczywiście jacyś kosmici albo jakaś inteligencja, która z nami obcuje na
Ziemi, jest niematerialna i nam się manifestuje. W każdym bądź razie, no,
miałem taką manifestację, dzięki Bogu, nic
więcej mi się nie zdarzyło. Nikt mi nic nie wszczepił, nikt mnie nie brał. Nie
porwało tak jak tych z paska Gulik chociażby.
Ale najgorsze jest to, wie pan, że też wypatrywałem obiektów w niebie?
Przygotowując do publikacji drugą relację
przekazaną przez mojego rozmówcę, miałem trochę roboty, gdyż w trakcie rozmowy
urwało nam się połączenie telefoniczne. Z
prozaicznego powodu— po prostu skończyły mi się środki na numerze komórkowym,
którego używam w Radiu Paranormalium. W
tym miejscu podzielę się z państwem trochę taką naszą radiową kuchnią. Otóż
umawiając się z państwem na rejestrację telefoniczną opisywanych przez was
zdarzeń, stosuję zasadę, że w umówionym
terminie to radio dzwoni do słuchacza, nie
odwrotnie. Uważam, że w dobrym tonie jest
zorganizować taką rozmowę w taki sposób,
aby rozmówca nie musiał ponosić kosztów, które mogłyby powstać przy okazji
podzielenia się swoją historią. Zresztą już samo dzielenie się jakimiś trudno
wytłumaczalnymi zdarzeniami często stanowi akt dużej odwagi, gdyż to, co Państwo
słyszycie w takich audycjach, jak Mówią Świadkowie, to niejednokrotnie są
zdarzenia, którymi osoby ich doświadczające po prostu boją się dzielić
z innymi ludźmi i skrywają je w swojej pamięci przez wiele, wiele lat. Mając to
na uwadze, chyba zgodzicie się ze mną, że stworzenie sytuacji, gdzie takiemu
rozmówcy kwota na rachunku za telefon znacząco by wzrosła, byłoby bardzo
nieeleganckie. Wracając do rozmowy ze słuchaczem z Wrocławia, z którym
ostatecznie połączyłem się po raz drugi przy pomocy mojego osobistego numeru
telefonu. Teraz usłyszycie Państwo opis obserwacji osobliwego obiektu, który
pojawił się nad ulicą Żmigrodzką w marcu dwa tysiące siedemnastego roku.
Natomiast, co ciekawe, kilka lat temu i to chyba w okresie jeszcze przed tą całą
pandemią, przed tym całym zamieszaniem, to było dwa tysiące siedemnasty albo
osiemnasty rok i jadąc po południu tak właściwie koło godziny siedemnastej,
osiemnastej we Wrocławiu, taką brzydką
pogodę tam akurat miałem wyjść do lekarza. Jechałem. I nad, nad jezdnią
wisiało, właściwie to nie wiem, jak nazwać. Coś w rodzaju takiego drona, ale
to nie był dron. To była taka konstrukcja
przestrzenna. Ciężko to powiedzieć, ale kurczę, nie miałem tel, telefonu, żeby
zrobić zdjęcie. Ani... Samochody jechały, nie mogłem się zatrzymać, bo byłem w
ruchu. Ciężko to-- nic takiego nigdy nie
widziałem wcześniej ani potem. Tak jakby-- bardziej jakbym mógł to porównać. Są
takie chińskie latawce, które są przestrzenne. Nie wiem, czy pan kojarzy-
Chińskie lampiony. Tylko nie, nie, nie, nie lampiony. Latawce takie.
Aha, latawce. Nie, nie. Latawce, które są przestrzenne.
One mają na przykład takie jakby bryły. Takie złączone są sześciany tylko bez
niektórych ścianek. I gdyby pan zdjął te
szmaty, które są siłą-- które są płatami nośnymi, to była taka przestrzenna
konstrukcja z takich jakby rurek. Tylko w
środku była jedna taka bryła ciemna. No ja
wiem, jakiś taki sześcian wielościan. I on był otoczony tymi takimi rurkami, z
którymi był połączony. I to było fizycznie materialne. To nie było jakieś takie
świecące jak niektóre, jak czasami widzę na YouTubie
takie zmieniające kształty, jakieś takie,
takie plazma-plazmatyczne. Nie, to była taka jakby fizyczna konstrukcja. Dlatego
mi się to z dronem skojarzyło, że jakbym podszedł do tego, pewnie bym to wziął w
rękę i mógłbym tym poruszać, bo to było takie,
takie przestrzenne. I no, no dron nie jest-- no dron też jest przestrzenny, ale
dron jest bardziej taki w jednej płaszczyźnie. Ma skrzydełka, ma ten środek
i ramiona, to jest wszystko jakby tak spłaszczone, a to było takie bardziej
rozbudowane i nie było widać tych śmigiełek. Zresztą może jak leci dron, też
nie widać tego, ale to, to było bardziej takie do góry, jakby tak na przykład...
Jakbym to mógł porównać, to jakby pan dwa
drony wziął jeden nad drugim i połączył je na przykład czterema rurkami. To tak
bardzo duże uproszczenie. Tylko, że tam tych rurek było więcej. To nie było tak
regularne, to było przestrzenne i nie powinno wisieć w powietrzu, bo wiatr
wiał wtedy dosyć silny. Pamiętam, że za samochodem tak lekko...
Znaczy tak, no może nie bujało, ale czułem takie uderzenia wiatru, takie porywy
wiatru. Była wtedy brzydka pogoda. Widziałem to kilkanaście sekund, może
dziesięć, bo musiałem jechać. Za mną były
samochody. Nie mogłem-- nie było się tam, gdzie zatrzymać za bardzo, bo były
chodniki. To było nad ulicą Żmigrodzką.
Powiem panu szczerze. Takie coś wisiało. I to dziwne, bo wiał silny wiatr, była
brzydka pogoda. To był gdzieś chyba marzec
albo luty. No, w każdym bądź razie taka, taka pogoda paskudna. I to coś tak, tak
wisiało nad jezdnią. Ja wiem... Też-No tak, trzydzieści, czterdzieści metrów. To
nie było duże. To może miało gdzieś dwa,
trzy metry, może mniej, ale na pewno nie
było to dronem takim, że ma sześć łapek, czy tam te cztery łapki, gdzie są
silniczki. To było bardziej takie przestrzenne, ale coś w rodzaju takich
patycz-- jakby takich drurek z jakimś, jakimś w środku, nie wiem,
prześcianem czy-czy jakąś bryłą, taką bardziej geometryczną. Nie widziałem, żeby
tam był śmigieł. Ciężko powiedzieć, żeby śmigła było widać.
W każdym razie takie coś zauważyłem i też tak-
Takie coś, co było widać tylko krawędzie rozświetlone, tak?
Nie. To było, to była taka konstrukcja, gdy pan zestawiał z rurek, z jakichś
takich drutów i w środku bryła. Taka, taka, taka dziwna bryła z takimi rurkami,
coś à la dron, takie przestrzenne to było.
I to nie świeciło niczym. To było dobrze
widoczne, bo to jeszcze było jasno. To już
była godzina 18:00, także może 17:00, w
każdym bądź razie już się tak zmierzchało. Ale to było, to było blisko. To było
trzydzieści metrów nad jezdnią, tak troszkę w bok nad ulicą Żmigrodzką. I to
tak wisiało sobie. I dziwiło mnie to, że
to raz, że wisi, bo wiał wiatr. Gdyby to
był jakiś, nie wiem, lekki przedmiot typu
latawiec, to, to powinno lecieć z wiatrem,
a to tak sobie wisiało. No, ale no nie mogłem się zatrzymać, bo tam nie ma gdzie
i po prostu pojechałem dalej. Tylko tak
zastanawiałem się, że drugi raz widzę coś,
czego chyba nie powinienem widzieć. No,
ale no to mówię, to akurat nie była jakaś taka manifestacja, żeby to było duże,
takie spektakularne jak te UFO za dzieciństwo. Tamto to było rzeczywiście,
to był duży obiekt, on miał kilkanaście metrów.
Czasami bywa tak, że gdy już zmierzamy do
końca rozmowy, nagle rozmówcom przypomina się jeszcze jakieś godne wspomnienia
zdarzenie. Tak było i w tym przypadku. Również w dwa tysiące siedemnastym roku
nasz słuchacz z Wrocławia wspólnie ze swoją żoną dokonał jeszcze jednej ciekawej
obserwacji. A nie! Przepraszam, jeszcze raz kiedyś coś
widziałem ciekawego, takiego na niebie.
To też było kilka lat temu. W lecie. Taki punkt, taka kula świetlna leciała na
wysokości bardzo wysoko. Gdzie jakby to
leciał samolot, to by leciał dosłownie no może, nie wiem, centymetr na dziesięć
sekund, a to przeleciało tak dosyć szybko.
To musiało naprawdę zasuwać, bo na tych
wysokościach to już musi być prędkość, nie wiem, nie wiem jaka, być może ponad
rakietowa, ale to była taka kula świetlna.
Ja jeszcze do żony mówię: "Ej, zobacz, zobacz, leci, kurczę. Na tej wysokości to
samoloty to prawie stoją. One się bardzo
powoli poruszają, bo to było tam high tech
wysoko, a to tak przeleciało, no, w miarę szybko. I to było takie świecące. W
dzień. Też nie pamiętam, kiedy to było, ale sześć, siedem lat temu i to było
gdzieś koło godziny, ja wiem, trzynastej,
czternastej, piętnastej. Byliśmy z żoną w domu i tak z balkonu ja mówię: "Chodź,
chodź, chodź, zobacz". Mówię: "Dziwi mnie,
to musi być jakieś-- no nie może być - nasz samolot." To było daleko, to, to
ciężko powiedzieć. To było, może to był jakiś-- może to była jakaś ta stacja
kosmiczna, akurat widoczna, ta, ta nasza,
nie pamiętam, orbitalna, chyba się... USS, czy jak ona się nazywa? ISS.
A, ISS właśnie. Może to było to albo jakiś satelita, bo to świeciło takim jasnym
światełkiem. To było takie światełko, no,
powiedzmy wielkości może jakiejś gwiazdy polarnej, jak w nocy. Tylko to było w
dzień i to było jasne. To był ten-- takie
biały, jasne światło i to się poruszało na
tej wysokości, moim zdaniem, za szybko, jak na samolot. Bo jak samoloty widzę na
tej wysokości, nawet odrzutowce wojskowe,
to one się powoli poruszają, to tak można powiedzieć, że prawie że pełzną po tym
niebie. A to było tak z pięć, sześć, siedem razy szybciej. Więc jak na taką
wysokość stratosferyczną prawie, to kurczę, to nie wiem, jaka ta prędkość
musiała być, ale no kilkanaście albo kilka
razy większa niż samolotu odrzutowego. Tak myślę. Ale to też przeleciało i to
widzieliśmy z minutę, dwie może, nie pamiętam. Tak, no, leciało sobie. Nie
pamiętam z jakiego kierunku zaraz to było.
To jest wschód, zachód-- a no nieważne, w każdym bądź razie na niebie wysoko.
Minutę, dwie, trzy to trwało, aż puu! W końcu zniknęło z horyzontu. Chyba
poleciało tam już na tyle w chmury, że
przestało to być widać. Ale to tylko tyle. I to już wszystkie relacje przekazane
przez tego słuchacza. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o opisanych
przez niego zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje relacje o spotkaniach z
Nieznanym, gorąco zachęcam do kontaktu. Jakoś tak się porobiło, że w ostatnim
czasie poszczególne odcinki tej audycji kończę garścią uwag. Od pewnego czasu
coraz częściej słyszę od moich rozmówców
skargi na niepoważne potraktowanie przez
pewnego człowieka. Nie będę wymieniał go z nazwiska, natomiast wydaje mi się, że
wiecie państwo, o kogo chodzi. Nadmienię jedynie, iż jest to człowiek bardzo
medialny. I choć jako mały, skromny internetowy żuczek, staram się unikać
czynienia publicznie uwag ludziom mającym
dużo dłuższy i bogatszy od mojego staż w
mediach, to jednak czuję się w obowiązku zwrócić temu panu uwagę na jedną rzecz.
Otóż od moich rozmówców, zarówno tych telefonicznych, jak i mailowych, coraz
częściej dowiaduję się, że ów pan na zgłaszane przez nich zdarzenia macha ręką
expressis verbis, twierdząc, że ich relacje są nieinteresujące i że takich
zdarzeń są tysiące i nie ma sensu ich badać. I choć spora część obserwacji czy
też zdarzeń łączonych z UFO rzeczywiście może się wydawać mało spektakularna, to
jednak w kwestii podejścia tego pana do
osób się do niego zgłaszających czuję się w obowiązku wypowiedzieć głośne i
stanowcze "nie" i zgłosić względem jego
postępowania zdecydowane votum separatum.
Uważam bowiem, że świadkom manifestacji UFO oraz innych zdarzeń z kategorii
nieznanego nie powinno się mówić prosto w
uszy, że ich relacje są nieinteresujące,
gdyż to po prostu zniechęca do dzielenia
się swoimi obserwacjami. Owszem, dla pana takie czy inne zdarzenie może być mało
ciekawe, jednak dla osoby, która na przykład pierwszy raz w życiu zobaczyła na
niebie jakiś dziwny i nietypowo zachowujący się obiekt, mogła to być
obserwacja wywierająca dość spore wrażenie. No i chyba też wszystkim nam
zależy na tym, żeby ludzie dzielili się z
nami swoimi obserwacjami i w ogóle komuś o
nich mówili. Róbmy zatem wszystko, aby świadków dziwnych zdarzeń nie zniechęcać,
ale zachęcać do mówienia. I tym oto akcentem kończymy kolejny odcinek podcastu
"Mówią świadkowie". Mówił do państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych. Zachęcam
także do dołączenia i udzielenia się w dyskusjach na radiowym forum z dala od
Facebooka i w ogóle mediów społecznościowych pod adresem
forum.paranormalium.pl.Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530
620 493, 530 620 493, skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl, numer Gadu-Gadu: 36 08 80
02, 36 08 80 02. Czekamy także na Państwa i maile pod
adresem: radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
Ufo Relacje, Polska Baza Relacji o Obserwacjach UFO, www.ufo-relacje.pl.
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje, Polska
Baza Relacji o Obserwacjach UFO, www.ufo-relacje.pl