Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery os-- w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu. W dzisiejszym odcinku poznamy kilka dość
wstrząsających relacji o spotkaniach z
nieznanym, wstrząsających tym bardziej, że
ich świadkami, a nawet uczestnikami były
dzieci. Nasi dzisiejsi rozmówcy przeżyli w młodości coś, co odcisnęło na nich na
tyle duże piętno, że nie są w stanie o tym
zapomnieć po dziś dzień. Były to bliskie spotkania z obcymi istotami, których
wygląd i zachowanie dalece wykraczały poza obszar postrzegania młodocianych
świadków. Dzisiejsza audycja w dużej części będzie się składała z nagrań rozmów
telefonicznych. Zalecam zaopatrzenie się w słuchawki, szczególnie mając na
względzie prośbę jednego z rozmówców o zmianę barwy głosu. No a teraz jedni będą
szukali słuchawek, a inni być może chwycą
za smartfony albo postanowią napisać, bo tradycyjnie przed prezentacją
przygotowanych na dziś relacji wypadałoby przypomnieć kontakty do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z nieznanym. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarnie 32 746
00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 624 193, 530 624
193, skype radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu
3608 80 02, 3608 80 02. Czekamy także na Państwa email pod
adresem radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wesłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub zza granicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
Na początek parę relacji z naszej skrzynki e-mailowej. Korespondencja
nadesłana do Radia Paranormalium 7 sierpnia 2019 roku. Jeżeli dobrze
wydedukowałem z informacji, jakie słuchacz
o sobie przekazał, zdarzenie mogło mieć miejsce w 1998 roku. Oto treść
korespondencji. Zdarzenie miało miejsce w nocy. Miałem wtedy szesnaście
lat. Interesowałem się wtedy już parapsychologią i próbowałem często
wprowadzić się w stan OB, czyli doświadczenie przebywania poza ciałem.
Pewnej nocy udało mi się wprowadzić w stan
LD, czyli świadomy sen. W jednej chwili przed oczami ujrzałem scenę z mojej
przeszłości. Miałem uczucie duszności i
ujrzałem pewien świecący punkt, po którym pojawiły się kolejne i zaczęły się one
zbliżać i coraz szybciej poruszać. Przypominało to rodzaj wejścia w prędkość
WORP z filmu Star Trek. Po chwili ujrzałem obraz korytarza w kształcie litery L.
Podszedł do mnie humanoid i zaprowadził mnie do ciemnego pomieszczenia i wziął
mnie za rękę. I straciłem przytomność i się ponownie obudziłem.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w grudniu 2022
roku. Odnośnie tego zdarzenia z mojego dzieciństwa. Działo się to, gdy miałem
jakieś sześć, może siedem lat, czyli był to rok 1997, może 98.
Mieszkałem w bloku z wielkiej płyty wraz z rodzicami. Pamiętam, że pewnej nocy
obudziłem się z potrzebą skorzystania z
łazienki. Gdy zrobiłem, co miałem zrobić i
wracałem do pokoju, zobaczyłem w oknie kuchni dziwną postać. Była na tyle
absurdalna, że ja do tej pory nie jestem w
stanie stwierdzić, czy to wydarzyło się
naprawdę. Była to około metrowej wysokości modliszka siedząca na zewnętrznym
parapecie okna kuchennego. Zawsze potem, kiedy o tym myślałem, czułem się
podenerwowany i miałem ciarki na ciele.Działo się to bardzo dawno, minęło
ponad dwadzieścia lat, a mimo to nadal
dość dobrze pamiętam tę scenę i tę postać.
Siedziała na parapecie, zwrócona w moją stronę prawym profilem pod kątem około
trzydziestu, czterdziestu pięciu stopni. Była wysoka na metr, może trochę mniej.
Kolor ciężko mi określić, gdyż była to noc i niewiele było światła na zewnątrz,
aczkolwiek był to jakiś dość ciemny chyba
odcień zieleni. To coś miało duże oczy, osadzone jednak nieco bardziej po bokach
głowy niż ma to miejsce u modliszek. Oczy
te były czarne lub bardzo, bardzo ciemne. Widać w nich było inteligencję. No i
postawa tej postaci była bardziej pionowa
niż u modliszek. Tak jak już mówiłem, było to dla mnie wtedy na tyle dziwne
przeżycie, że sam nie wiedziałem, czy to nie była moja wyobraźnia. Muszę jednak
powiedzieć, że jako dziecko nigdy nie miałem skłonności do fantazjowania. Teraz,
gdy myślę o tym po czasie, jestem skłonny
uwierzyć, że to wydarzenie naprawdę miało miejsce, pomimo jego absurdalność.
Po tym zerknięciu do naszej radiowej skrzynki mailowej przechodzimy szybko do
prezentacji pierwszej z przygotowanych na dziś rozmów telefonicznych. Mówiąc
dokładnie, będzie to fragment obszernej
rozmowy ze słuchaczem, który już onegdaj w naszej audycji zagościł. Z dłuższymi
rozmowami ze świadkami dziwnych zdarzeń jest tak, że jedne rozmowy obfitują w
opisy zdarzeń, które można zaliczyć do jednej kategorii i za zgodą świadka
oczywiście opublikować je w formie paranormalnych spowiedzi. Zdarzają się
jednak również i tacy rozmówcy, którzy dość szczegółowo opisują zdarzenia o
bardzo różnym charakterze. I właśnie jedną
z takich rozmów odbyłem z tym słuchaczem, który dziś podzieli się z nami pewnym
zdarzeniem z okresu, gdy miał około trzech lat. Dość znamienne wydaje mi się już
samo to, że mimo tak młodego wieku mój rozmówca zdołał zapamiętać dość sporo
szczegółów wyglądu niezidentyfikowanej postaci, jaka pewnego razu pojawiła się w
jego mieszkaniu. Pojawiła się na krótko, a jednocześnie na tyle długo i jej
pojawienie się wywarło na świadku tak duże
wrażenie, że słuchacz ten krótki incydent
pamięta do dziś. Wreszcie, pojawiła się przy jednoczesnej obecności w mieszkaniu
dorosłych członków rodziny i nie przypominała nikogo spośród osób, które
nasz słuchacz wówczas znał. Posłuchajmy zatem opisu całego zdarzenia.
No i tak. No to od czego tu zacząć? Od początku. No bo to jest w ogóle pierwsza
historia w życiu, gdzie jeszcze nie byłem w ogóle świadomy
czegokolwiek. Ja miałem wtedy chyba z trzy
latka, może, nie wiem, cztery, pięć, nie wiem, nie pamiętam dokładnie, bo
to była historia taka, no krótka i na temat. Tak? No to tak. Ja się bawiłem w
małym pokoju, w mieszkaniu, no mieliśmy
mieszkanie na Bródnie, tak? Czwarte piętro
to było. Zamykaliśmy zawsze drzwi. Z tego powodu, że po prostu, no u nas
było osiedle takie, no nie wiem, można powiedzieć, że nie jakieś apartamentowce,
tak? Tylko to był blokowiec po prostu z płyty
szarej, tak? I zawsze się zamykało. Było dużo bardzo ludzi, sąsiadów i po prostu
zamykaliśmy zawsze drzwi. No sąsiedzi tak samo, tak? No, żeby nikt tam nam nie
wszedł albo coś. No i drzwi na sto procent
matka zawsze zamykała, tak jak mówię. No
ja byłem mały i już od małego to ja wiem. Nie no, może trzy lata to nie miałem
więcej. Miałem na pewno, bo to już miałem.
Na pewno jeszcze do pierwszej klasy nie chodziłem
podstawówki. Zerówka, może już była zerówka, może przed zerówką to może miałem
z pięć lat, no pięć, coś takiego. No i co się tam stało?
No i bawię się. Lubiłem zawsze się bawić sam. Tak? Znaczy z dziećmi tak samo. No
ale sam się lubiłem bawić. Jak ktoś tam mi wchodził do pokoju, to mówiłem idź.
I tak dalej do mamy czy tam do babci. No.
No i co się stało? Była taka historia, że no się bawię, bawię, bawię
i nagle ni stąd, ni zowąd widzę faceta w kapeluszu czarnym, w czarnym tak
jakby płaszczu. Czy on miał kapelusz? No
nie, on nie miał kapelusza. No ale w takim czarnym. No w nadciemno ubrany. No na
czarno całkowicie. Ale wyglądał tak, jakby miał jakieś nakrycie głowy, czy?
Nie wiem. Teraz tak dobrze nie pamiętam tego. Tak, ale. No coś
tak coś, coś, coś. Coś miał. Albo ciemne włosy bardzo, albo po prostu nie wiem,
albo. Ale nie raczej. Raczej chyba kapelusza żadnego nie miał, bo bym to
pamiętał bardziej tak, tak? Bardziej pamiętam po prostu czarny, tak jakby
płaszcz dołu, cały czarny. No i. No nie
jak ksiądz, broń Boże, tylko bardziej tak, jakby nie wiem,
bardziej taki smoking. Nie wiem, taki długi, no długi, długi, taki jakby nie
wiem co, no, no długi płaszcz, no czarny taki. No i
wszedł do przedpokoju, a ja miałem pokój mały, swój, od razu
drzwi, od razu widać było wejście do dużego pokoju. Po lewej od razu
było pierwsze. To były drzwi do dużego pokoju mamy i babci. Dalej było
lustro i kawałek przedpokoju. Dalej było lewe drzwi do łazienki
i vis à vis łazienki po prawej stronie
drzwi frontowe czy frontowe drzwi od domu?
Tak. No i nagle ni stąd, ni zowąd wchodzi typ. A właśnie. I jeżeli się za klamkę
bierze. U mnie było tak, że to był taki sygnał, jak zamiast pukania swoi
wchodzili zawsze po prostu, jak były zamknięte drzwi
za klamkę. Ona skrzypiała bardzo tak. Tak po prostu, jak się brało za nią kilka
razy.Że to ktoś, to każdy wiedział, że to po prostu domownik przyszedł albo
bardzo bliski jakiejś tam rodziny, tak? No jakaś rodzina albo po prostu jakiś
przyjaciel rodziny, tak? Że za klamkę ani dzwonek, ani pukanie. Jak ktoś pukał
albo dzwonił, to wiadomo, że to był ktoś obcy. No to tak. No i nie było słychać
żadnego pukania, nie było słychać żadnego
dzwonka. I najlepsze jest to, że nie było
słychać żadnego skrzypienia tej klamki, a ona była dość donośna i głośna. Że
donośna, tak? Że cały dom było słyszeć. To
była taka stara metalowa klamka, masywna
i po prostu ona była nienaoliwiona, tak? I
po prostu ona skrzypiała bardzo. No i za
nią się łapało, żeby po prostu wejść. No i
co? No i ja siedzę, siedzę, a tu nagle facet stanął w przedpokoju, popatrzył się
na mnie i wyszedł. Więc to cała historia. Tylko że
najlepsze jest to, że ja potem opowiadam
to mamie i babci, a babcia i mama: „No co ty opowiadasz? Dziś są zamknięte."
Specjalnie wzięła, podeszła do tych, do tych drzwi, wzięła za tą klamkę
i zamknięte drzwi. No i to, no nie wiem,
no miałem cztery, pięć lat. Można to było
uznać za nie wiem, za jakieś halucynacje
dziecięce, tak? Ale no to nigdy w życiu mi
się jakoś takiego nie przytrafiło. Oprócz tej historii, co rozmawialiśmy. No to
tak. No to było słychać jakieś kroki, jakieś w ogóle, cokolwiek
od poruszania się tej postaci? Nie, nic nie było słychać żadnego.
Zresztą daleko do przedpokoju mówię. Nie
ma. No to trzeba tylko otworzyć drzwi, a
one się otwierały. Najlepsze są te drzwi się otwierały do środka,
do, do wewnątrz, tak? Na pewno? Tak do wewnątrz, bo potem zamontowaliśmy drugie
drzwi. No i te drugie drzwi to się do zewnątrz otwierały tak,
że trzeba było otworzyć pełne klatki, a te drzwi się otwierały
do domu w stronę domu. No i te drzwi, no to trzeba by było otworzyć, tak? A ja
miałem na to, no widziałem te drzwi, no widziałem po prostu cały
przedpokój, tak? Jak się bawiłem na podłodze siedziałem centralnie
tam miałem jakieś tam swoje transformersy
czy tam jakieś inne zabawki, tak? No i po
prostu centralnie, po prostu, jak nagle
zauważyłem tą postać, nie wiem, kątem oka,
czy coś. No to, no to, no to po prostu on
wszedł, bo widziałem jeszcze nawet jego
krok. O, to jest najlepsze, że jego krok w
stronę przedpokoju widziałem. Odwrócił się w moją stronę, spojrzał się na mnie i
wyszedł. I to wszystko. I to cała historia. To no mówię, no krótka, krótka,
ale po prostu dziwna. No i ciekawa dla mnie tak, no bo to było
jak byłem mały, no tak się nie zastanawiałem jakoś tak super, super,
super. Ojejku, co to mogło być i tak dalej, ale to była. No i tak, no to babcia
mówi, a może ktoś się pomylił, ktoś wszedł. No dobra, no ale drzwi były
zamknięte. No i matka wzięła. Chyba też nie było możliwości, żeby ktoś
tam, że tak powiem, sam szedł albo ktoś z domowników go wpuścił.
No nie, bo była babcia i matka były w dużym pokoju, więc no nie było możliwości,
żeby ktoś mu otworzył drzwi. To jest po pierwsze. Po drugie,
no tak, trzeba była zawsze zasuwa. No i tą zasuwę trzeba było
otworzyć. To jest. No i co było? No wychodząc, nie widziałem jak wychodził. No
to nie, nie otworzył drzwi, tak? Tylko po prostu wszedł, spojrzał się na mnie i
wyszedł. Tak jakby- Przeszedł przez te,
przez te. No coś takiego można tak uznać.
No teraz, tak po latach, no to można sobie
nawet nawet tak uznać, tak? Wtedy jakoś
tak nie. Ale to zawsze mi to towarzyszyło. Przez całe życie
miałem tą świadomość, że to było tak, że to ta sytuacja była, nastąpiła. No i to
jest taka ciekawa historia, którą chciałem się podzielić tutaj z panem, tak? Ze
słuchaczami jak najbardziej, bo to, no, no to jest
taki kolejny dowód na to, że jednak no na dziewięćdziesiąt dziewięć procent,
jeżeli to nie była halucynacja, tak? Dziecięca jakaś. A na pewno nie było nic
wymyślone, broń Boże, bo to. No mówię, ja nie lubiłem zawsze jakichś takich
sytuacji, że na przykład nie wiem, koledzy
opowiadali, a mój tata jeździ, nie wiem,
Bentleyem, a moja mama ma, nie wiem, bank na własność. Tak? Nie lubiłem takich
historii. Ja zawsze lubiłem opowiadać historie, które są naprawdę tak? I na
przykład, że jak nie wiem, gdzieś tam byłem, coś widziałem, no to, to, to, to,
to raczej no, no raczej, raczej lubiłem to wszystko
tak, jak było, tak? W stu procentach, a nie, a nie
wymyślać jakichś scenariuszy, tak? Jak mówię, no to jak jest prawdziwe życie, to
jest prawdziwe życie. No i mówię. Czy to była postać taka fizyczna?
Fizyczna. Fizyczna nie była żadna przezroczysta, nie była à la duch, ale
jakby był duch albo coś, to bym się przecież popłakał i krzyczał i
przestraszył. Nie miałem do tego. To też nie był cień, który mógł się jakoś
tak poukładać. Nie było takiej możliwości. Wyraźna, wyraźna postać
z krwi i kości. Znaczy no z daleka, z daleka. No do przedpokoju.
No to mamy trzy metry. No tak jak od mojej perspektywy do
przedpokoju to był trzy metry. No metr, półtora metra. Tak mniej więcej środek
mojego pokoju. Może. No coś w tym stylu. No i półtora metra do tego przedpokoju,
od drzwi, mych drzwi do tych drzwi, no tak, z półtora metra na jakieś duże
mieszkanie to nie było. To nie było jakieś
tam wiadome. No apartamentowiec, tylko zwykłe dwupokojowe mieszkanie z
kuchnią i z łazienką. Tak? No i to tak. No
i z przedpokojem. No to tam nie wiem, ile
było metrów kwadratowych. No ale, ale no to takie zwykłe mieszkanko polskie,
warszawskie mieszkanko na czwartym piętrze przede
wszystkim, bo to na czwarte piętro. No to,
no to raczej jakby miał ktoś wejść, no to w jakimś celu konkretnym, bo raczej na
czwarte piętro nikt tak sobie o-o-o. No złodziej jedynie.No, no to, to jest
rozwiązanie, że to może być złodziej, że
może wejść złodziej. Po prostu zobaczył,
że ktoś jest w domu, no i wyszedł. Ale no to
te drzwi najbardziej są. No i ta klamka. No i nie było żadnych śladów
po prostu ani wyłamania drzwi, ani zasuwy, ani łomu żadnego, ani nic. No, no nie
było żadnego huku. No zazwyczaj jak chyba jakieś tam są, nie wiem, włamania albo
coś, no to są jakieś ślady, tak? Tym bardziej, że- Przede wszystkim to słychać.
No właśnie, no właśnie. A tutaj, no to mówię, no to, to była po prostu sytuacja,
pach, spojrzenie i wyjście. No i to wszystko.
Rozumiem, że pan też wyklucza jakby możliwość, że to mógł być któryś z
domowników. Ta postać tak się wyróżniała wyglądem od, od innych, tak?
No, przede wszystkim wyglądem. Przede wszystkim u mnie w domu mieszkał dziadek
świętej pamięci. Ale dziadek był wtedy, on był tam chyba,
był wtedy razem z babcią i z matką w dużym pokoju. No
i nikt więcej. No tylko matka, babka, ja i
dziadek. Tak, i to Wszystko. Więcej osób nie mieszkało
u mnie w domu i nikt nie przychodził. Rodzina przychodziła, ale to wcześniej się
zapowiadali, że będzie wujek albo będzie
ciotka jakaś tam, że ktoś przyjedzie. No to, to, to, to był telefon.
Wtedy nie było telefonów. Tak, ale chyba był jeszcze pamiętam telefon taki
stacjonarny. Nie było przecież wiadomo komórek ani nic,
tylko stacjonarny. Osiemdziesiąty czwarty rok ja Jestem. No to, to były lata, no
nie wiem, dziewięćdziesiąty rok to był osiemdziesiąty dziewiąty, coś takiego,
tak? To był, no to były te czasy, Czyli krótko mówiąc, w tej postaci
nie rozpoznał pan nikogo, kogo znał? Tak? Nikogo. Tak jest. Nikogo, kogo znałem,
nikogo, kogo wcześniej widziałem i nikogo, kogokolwiek później widziałem. To był
człowiek, który po prostu jednorazowo przez całe życie
mrugnął. Ale jakby mi dali na przykład, policja by mi dała na przykład rysopis
tego pana, żebym dał. No to powiem szczerze, że miałbym duże problemy z
dokładnym opisaniem jego twarzy, bo to, no ciężko by było. No na pewno bladawy.
No właśnie takie mam pytanie. Takie mam pytanie czy udało się Panu może dostrzec
jakieś szczegóły wyglądu tej postaci? No szczegóły no to tak jak mówiłem jest
czarny płaszcz, twarz, no to mówię no ciemny na
pewno te włosy to właśnie. Kurczę, no nie pamiętam dokładnie tego,
tego nakrycia głowy, bo to tak, jakbym miał coś na tej głowie, ale nie
dałbym sobie za to ręki uciąć. Tak miał na
pewno. Na pewno coś ciemnego było też na górze. Na. No nie wiem, czy to był może
jakiś mały kapelusz albo jakieś czarne włosy. Po prostu takie. To, to jest
szczególny znak, taki, że po prostu. No
ale nie, no szczególny, to bym zapamiętał
go ostro. No nie no, bladawy był. Nie był jakiś super biały jak trup, tak? Albo
siny, albo coś. Tylko to był po prostu jasny,
jasna bardzo karnacja. No bardzo jasna karnacja. Taka. No rzeczywiście to, to
akurat się rzucało w pamięć. Tak, rzuca mi się w pamięć
te w oczy te, bo zawsze moja mama to umalowana zawsze była tak. Nigdy nie
wyszła z domu, jak tam nie miała makijażu
na sobie. Nie wiem, ona tak miała. Babcia
też zawsze sobie podmalowała oczka i tak dalej. Tak? No i
u mnie w domu to zawsze były po prostu. Każdy dbał o wygląd jakoś. Może nie
przesadnie, ale ten. A ten facet no to był taki bardziej taki, no Jezu, jak to
nazwać, że no widać było jakby, że to nie.
No, no, no, no, no dokładnie, bo dziadek jakoś nieprzesadnie, No wiadome, nie,
przesadnie to nie. Bez wyrazu, bez koloru, bez wyrazu. Tak.
jak pracował, jak pracował i tak dalej, no
to czasami czerwony przechodził z pracy.
Mokry, czerwony, tak? No to, no to, no to
różnił się o wiele. No i był wysoki przede
wszystkim szczególna cecha bardzo wysoki. To jest właśnie. No to teraz właśnie
było. No to nie wiem, no z dwa metry może,
może, może nie miał, ale no z metr nie wiem, dziewięćdziesiąt może. No jak ja
byłem malutki, no to wiadomo, że wszyscy mi się wydawali wysocy, ale no moja
babcia, moja mama, no to mają tam, nie wiem, po metr siedemdziesiąt parę miały.
No bo babcia niestety świętej pamięci, mama jest cały czas
wszystko w porządku, nawet u niej dzisiaj
byłem. No to, no to one są wysokość mają metr siedemdziesiąt parę, tak? Coś
takiego. A ten facet no to był bardzo wysoki. No to,
to jest. O Jezu. No to, to w porównaniu do
niego, no to, aż to można. Teraz ja się tak przestraszyłem trochę tak jak
opowiadałem o tym, tak sobie dając, zdałem sobie, zdałem sobie z tego
sprawę ogólnie tak? Tak jak państwo słyszeliście, zdarzenie
było dość krótkie, a jednak zdołało wywrzeć na małoletnim wówczas świadku dość
duży wpływ. Teraz nastąpi krótki przerywnik, po którym przejdziemy do
prezentacji kolejnych przygotowanych na
dziś relacji. Słyszymy się ponownie już za chwilę.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest już
powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego
Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem- Powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.pranormalium.pl. Dwa miesiące temu był drop prowadzący do
pewnego radia. Czy ktoś o tym słyszał podobno? Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.pranormalium.pl Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Kolejny z naszych dzisiejszych rozmówców
może nie był już taki mały, ale w momencie doświadczania dziwnych odwiedzin
sypialnianych gości wciąż jeszcze był dzieckiem. Takim szczególnie zwracającym
uwagę elementem tej historii jest to, że
według świadka za każdym razem odwiedzały
go po trzy postaci i zawsze wyglądały tak samo. Oddajmy zatem głos naszemu
słuchaczowi. Wie pan co? Tutaj kwestia taka, że za
dzieciaka miałem kilka, kilka ze dwa, trzy
takie zdarzenia. Może to nie są jakieś
takie wow! zdarzenia, ale tak w sumie mnie
to dręczyło. Słuchałem waszych audycji i
myślę, że może coś z tego jakieś wnioski byśmy mogli wyciągnąć. Miałem tych tak
zwanych bedroom visitors, tak? To było w
wieku nie wiem, dziesięciu, jedenastu lat może. To, no budziłem się w nocy,
widziałem postacie, to były takie postaci, kurczę, no, nie za wysokie, chude,
wysokie-- znaczy, nie za wysokie, chude, takie bardzo szczupłe. Nie mogłem nawet
określić koloru ich skóry, tak? Ubiór to nawet nie były jakieś szaty, tak? Jak
kombinezony. Zrywałem się, mimo że w pokoju, bo to było małe mieszkanie
rodziców, mimo że w pokoju ja na łóżku piętrowym praktycznie spałem
na dole, siostra na górze. No to siostrę się pytałem, ona mówi, że nic nie
widziała, nic ją nie budziła. I wtedy tak
było dziwnie, bo jak się budziłem, to była
całkowita cisza. Nie było nic słychać,
tak jak kiedyś, wiadomo, jakieś urządzenia czy budzik, czy coś lekko buczało, bo
miało wszystko transformatory większe. To
była całkowita cisza. Nic, nawet tykania zegarka nie było słychać. Po takim
wpatrywaniu się w te postaci po prostu bez ruchu budziłem się, podnosiłem głowę,
odwracałem wzrok. Tak zamierałem i tak było kilka minut i po prostu odpływałem z
powrotem. Czyli pan nie widział jakby szczegółowego
wyglądu tych postaci, tylko zarys, tak? To nie była taka, yy, taki szczegółowy--
nie mogę podać szczegółowego opisu. Był zarys, mogłem się jakieś cechy rzucić,
takie długie te kończyny, bardzo szczupłe. Nie były to wysokie postaci, jak dla
dziecka, dla mnie, no to oczywiście, że były większe ode mnie, tak? Tylko po
prostu, z tego, co pamiętam, było trzy postacie.
Czyli zawsze to były trzy postacie, tak?
Za każdym razem to były trzy postacie, a
to naprawdę nie było duże mieszkanie. Ten
kącik, jaki mieliśmy, pokoik dla mnie i siostry, to było tak, że jak one stały
przy sobie i tak się lekko pochylały, żeby patrzeć na mnie, no to wtedy można
powiedzieć, że całość jakby tego kącika
była wypełniona, że ode mnie do-- od mnie leżącego do nich było pół metra, tak?
Mówię, bardzo długie kończyny górne, dłonie, długie palce, takie to co, to co
jestem w stanie sobie przypomnieć, bo to było kilka razy pod rząd, się zdarzało
tak? Pod rząd, w jakichś odstępach czasowych, tak dokładnie nie pamiętam.
Potem, nie wiem, w wieku kilkunastu lat już, już ani razu mi się nie zdarzyło.
Raz, kiedyś tam, na wagarach, w szkole średniej. No przyjechałem ze szkoły
średniej, bo uczyłem się w internecie,
przyjechałem, spałem po prostu na plecaku, bo to była wiosna, lato, początek, to
pojechałem sobie na wagary z internatu,
tam nie do domu, tylko tak o się przespać
i tam na ten. Muszę zaznaczyć, że byłem trzeźwy, ani nic nie zażywałem, ale też
coś takiego widziałem. Miałem siedemnaście
lat, miałem no gdzieś coś koło tego przed
pełnoletnością. No nic, nie, ten, byłem
W jakim wieku to mogło mieć-- ile to mogło być lat temu?
Teraz mam trzydzieści siedem lat. Jak miałem dziesięć, jedenaście lat no to z
dwadzieścia. Tamta historia, to co ostatni
raz widziałem też taką postać, to było po prostu, no
jak wkraczałem w okres pełnoletności. Czy te, te spotkania z tymi postaciami
były jakoś skorelowane w czasie z jakimiś
ważnymi wydarzeniami w życiu u pana, czy, czy
tak po prostu od przypadku do przypadku? Nie, nie zauważyłem, żeby to było jakoś
połączone z jakimiś ważnymi wydarzeniami. No, był ten okres, jak byłem w tym
młodszym wieku, był ten okres, że to było
dosyć często. Nie pamiętam, ile razy, ale na pewno z trzy, cztery razy. No i po
prostu wtedy nie pamiętam, żeby jakaś komunikacja się
odbywała, co się odby-- co się działo, ale
po prostu wtedy te postaci się patrzyły. Odczuwałem nie tyle, że niepokój, no po
prostu czułem, w pierwszym momencie byłem
przestraszony, a później tak jakby mnie wszystko opuszczało, tak jakbym nie był
władny do wykonania czegokolwiek, nawet do
myślenia. Po prostu taki otumaniony. I to trwało, taki stan przez kilka minut i
później zasypiałem. Czyli postacie się pojawiały. Pan przez,
przez te kilka minut odczuwał otumanienie i odpływał, tak?
Tak. I to było kilka razy. Siostra mówi, że nic nie było takiego, żeby ona coś
takiego odczuwała. Siostra jest dwa lata
ode mnie młodsza.Kurczę, no rozmawiałem i
powiem szczerze, kiedyś bardzo byłem osobą wierzącą w pewnym okresie. Później
odszedłem od tego. Teraz jestem takim zadeklarowanym ateistą. Nie wierzę po
prostu w Boga, tak? W Boga jako tak podane, jak mamy tutaj wartości u nas w
Polsce chrześcijańskie, tak? Może są jakieś siły, może-- ale nie wierzę w to,
że to jest to, co napisane w Biblii, tak?
Ale takie jakieś dziwne rzeczy też czasami były czy u mnie w rodzinie, czy, czy
gdzieś po prostu babcia... Była babcia, która też gdzieś tam jakieś rzeczy
przewróżała. Potrafiła tarota kłaść i też
przepowiedziała kilka rzeczy takich co po śmierci-- przepowiedziała śmierć, to z
dokładnością, tak? I po takim czymś po
prostu powiedziała, że nic już nie będzie, nikomu żadnej wróżby nie zrobi, bo to
była wielka tragedia w rodzinie, bo to zmarło dziecko. Mówię, no nie odczułem
czegoś takiego, żeby to było jakieś naznaczenie, jakieś takie bardzo
paranormalne. To po prostu było takie namacalne, jakby ktoś stał w tym miejscu,
była obecność, yy, nie było-- z mojej strony nie było krzyków, nie było paniki.
Chwilę strachu było i później otumanienie.
To było tak-- mogę to potwierdzić w stu procentach, że to w taki sposób się
odbywało, że nie wiem, to nie było jakiejś
poświaty. To były takie fizyczne, czysto fizyczne postaci.
Czyli pan innymi słowy, odczuwa fizycznie
obecność tych postaci, mimo że siostra nie zauważyła nic?
Tak, tak one stały pół metra od mojego łóżka, tak? Jak ja spałem. Siostra spała.
Też miała jakieś tam kiedyś dziwne, w sensie takie niesamowite widzenia. Też
jakieś miała dziwne odczucia. Yyy, też jakieś dziwne rzeczy kiedyś tam. No
wiadomo, jak to dzieci, można-- zawsze to
zrzucałem na dziecięcą wyobraźnię, nigdy się z nią nie rozmawiałem na te tematy
głębiej. No ale mieliśmy, mieliśmy takich
kilka rzeczy. Mówię, te postacie, no, były
fizyczne, to nie były wymyślone przeze
mnie postacie. W sensie to nie były jakieś
poświaty. Ja odczuwałem czysto fizycznie takie... Nie pamiętam, czy był dotyk ze
strony tych postaci. Wiem, że było nachylanie się nad łóżkiem. Nie można to
też porównać do paraliżu przysennego, bo
powiem szczerze, że na paraliż przysenny po takich cięższych przeżyciach w moim,
no... Po prostu cięższe przeżycia miałem.
Cierpiałem dosyć często, co noc potrafiłem
doświadczać tego paraliżu. Brałem leki nasenne po to, żeby przespać tą noc. Tak
potrafiło się pojawiać, więc na pewno to
nie był paraliż przysenny. To jest milion
procent, bo tego doświadczałem i to bardzo często.
Czyli jest pan pewien, że w czasie tych zdarzeń był pan jakby w stu procentach
świadomy i w stu procentach potrafił się pan kontrolować ruchy ciała, tak?
Raczej tych potrafiłem kontrolować. Ja tak zamierałem.
Z tego, co pamiętam, mogłem się ruszyć, mogłem ruszyć ręką lekko. To nie były
takie ruchy. Może nie były świadome. Nie były ruchy jakby całkowicie wyłączone
przez mózg, tak? Nie było... Tak, nie były ruchy. To nie
było tak, jak w paraliżu, że człowiek stara się ruszyć. Bo ja miałem ten typ
paraliżu, taki, no, tak jak się to nazywali kiedyś, kurczę, nie wiem,
dusicieli, dusiołki? Jakoś to się w słowiańskiej mitologii nazywało, że ktoś
siedział na klatce i dusił albo krzyczał
do ucha i darł się, można powiedzieć. To ja miałem takie coś, takie, takie typy
paraliżu. I to było naprawdę bardzo często
i wybudzałem się. Ktoś się darł, darł,
darł, darł, kurczę, aż w końcu odpuściło i mogłem się ruszyć, tak? I wtedy się
zrywałem, wiadomo, tam przestraszony, podwyższony puls, lany potem i po prostu
tak to na początku wyglądało. Później już
człowiek jakoś sobie z tym radził. W miarę
dochodziło do mózgu, że to jest znowu to
samo, tak? Bo to było bardzo częste. Ale tamto w czasie dzieciństwa to było
całkowicie coś innego. To po prostu był taki kontakt w sensie wzroku. Ja
widziałem, że te postacie się patrzą. Nie
widziałem twarzy. Może to były takie... Na
pewno te postacie włosów nie miały. To mogę powiedzieć. Bo to były głowy. Było
widać, że głowy były tak, jakby były łyse,
albo nie wiem, może coś miały naciągnięte na te głowy kombinezon. Były okropnie
szczupłe i bardzo długie kończyny miały. Tyle. No to, to po prostu to nie jest
jakaś wow historia. Myślę, że- A czy pamięta pan może, jakie odczucia
panu towarzyszyły podczas tych najwcześniejszych spotkań? Czy czuł pan
może lęk, może zdziwienie? Coś, coś innego?
Unh-unh. Pierwsze to był-- pierwsze, co było takie zerwanie się, aż po prostu
podniesienie głowy, zerwanie się, otworzenie oczu i strach. Potem było takie
będę krzyczał, bo tak jak będę krzyczał,
a za chwilę było nie będę krzyczał i się
patrzę. I tak się patrzyliśmy na siebie.
Po prostu to takie jest niewytłumaczalne,
bo dziecko, no ja jako dziecko nie byłem jakiś tam strachliwy okropnie. Wszędzie
żeśmy biegali, wszędzie łaziliśmy, za przeproszeniem, nieraz się uciekało przed
jakimiś... No to nie była taka fajna okolica, w której mieszkałem. To też
często jakiś, no, upity koleś po prostu
nas ganiał czy, czy gdzieś. No wiadomo jak to dzieciaki, chłopaki, no.
Rozrabialiśmy, to nas ganiali. No nie byliśmy jacyś strachliwi. Kurczę, no
patrzyłem się na nich, oni na mnie, pochylali się i nie było-- była kompletna
cisza, tak jakby było wszystko wyłączone w otoczeniu, tak jakbyśmy byli w takiej
bańce. Raz miałem w życiu być okazję w
takiej komorze dźwiękoszczelnej. W sensie,
yy, no, wyłożonej takim materiałem, gdzie wytłumiono-
Taki tak zwany najcichszy pokój świata.
Tak, tak. Tylko że to byłem w czymś takim,
tak jak studio nagraniowe. Taka komora była. Raz miałem w tym to. Tam też
człowiek jak mówił, to ledwo, za przeproszeniem, siebie słyszał. Tak, to
było wytłumione. Tak samo tam. Tak, jakbym
ja dochodził do wniosku, że jak ja będę krzyczał, to i tak nikt by mnie nie
usłyszał. Kompletna cisza była i tylko kontakt wzrokowy. W sensie wzrokowy. No,
ja wiedziałem, że oni się na mnie patrzą, a ja na nich.
Pan wspominał, że najpierw pan pomyślał, że będzie krzyczał, a potem, że nie
będzie. Czy to by-- czy to decyzja o niekrzyczeniu to była jakby przez pana
podjęta, czy to była jakaś taka, jakby narzucona myśl?
Nie mogę tego, tego powiedzieć, czy ja tak
podjąłem? Po prostu chciałem krzyczeć. To było, to nie było takie-- to było
bardziej takie podjęte. Decyzja o krzyku, nagły strach, a później ten strach
opuszczał i było: co się dzieje? To nie było coś takiego, jakby ktoś na
przykład wdusił pstryczek-elektryczek i wyłączył panu ten, ten lęk?
Być może mogło tak być, bo to nie było jeden raz. Później już przy następnych
razach nie było w ogóle myśli o krzyku. Po prostu było pakowanie.
Czyli tak, jakby się pan, yy- No wiadomo, pierwszy kontakt z nieznanym
zawsze powoduje lęk. No ale następnym razem już pan coraz bardziej był
jakby, prawda, zaznajomiony z tą sytuacją. Po prostu pan jakby obserwował,
jeżeli dobrze rozumiem? Tak, to obserwacja. Byłem zdziwiony...
W tej dość obszernej rozmowie, z której
dziś poznajemy wybrane fragmenty, słuchacz opisał również krótko inne swoje
doświadczenia z zagadkowymi istotami. Wie pan co, no raz rozmawiałem
o tym zdarzeniu z takim przyjacielem. No w
sumie jeszcze tak za, za takich młodszych lat, nie? Za takich
nastoletnich lat to powiedział, że on nigdy nic takiego nie widział. Gdzieś tam
nad jeziorem, gdzieś się bali i wiadomo, że coś ich tam goniło, ale mówi, że
kurczę, no że, że zna mnie na tyle i mówi, że raczej bym sobie nic nie wymyślił
takiego. No, tym bardziej, że wtedy jako
dziecko ogólnie jestem prawdomówny, a jako
dziecko nie byłem jakiś kłamliwy. Powiem tak: nie umiem kłamać. Całe życie nie
potrafiłem kłamać i n-nic, nic raczej tak nie dopowiadałem,
nie wymyślałem. To od razu po mnie słychać, jeżeli coś, coś jest nie tak.
Czy wszystkie te zdarzenia przebiegały w taki sam sposób?
Były bardzo podobne zdarzenia. Tylko te zdarzenia nie były-
Nie były identyczne. To były-- zawsze był-- zawsze powtarzało się to, że to były
trzy osoby. No, zmieniło też się raz miejsce. Zmieniło się raz miejsce, bo raz
to było u babci. Jak spałem u niej, yy--
po prostu nie pamiętam, jakiś był dzień, że po prostu poszedłem do babci tam
spędzić czas i mogliśmy tam nocować. To
spałem u niej, to raz się obudziłem, to te postacie były z kolei nie przy samym
łóżku, tylko łóżko stało przy oknie balkonowym i postacie były za balkonem.
Czyli to ewidentnie tutaj mamy potwierdzenie tego, że te, że te zdarzenia
jakby nie są przeklejone do miejsca, tylko są powiązane z panem, tak?
Tak podejrzewam. Nie, nie mam, nie mam
pojęcia, bo później, jak można powiedzieć,
byłem w tej szkole średniej i pojechałem
na te wagary, to przyjechałem do miasta, w którym mieszkam, no to kurczę, tam
widziałem jedną postać, tylko ona już nie
była taka neutralna, że tak powiem, tylko
to już bardziej była taka postać, która mnie zerwała, nie? Zerwała mnie z butów
wtedy. Wstałem, poszedłem, uciekłem stamtąd, uciekłem. No poszedłem sobie
stamtąd. No i takie j-jedyne, co było dziwne, to był zapach. Nie, zapach to był
taki okropny smród. Nie wiem, czy może Pan
kojarzy. Nie tyle, że rozkładające się mięso, tylko taka- Taka padlina jakby.
Nawet nie, to było gorsze, bo to jest tak jak-- to nie tyle takie-- kiedyś
dorabiałem sobie na kurniku tam były takie, no popsute jajka i kury jak te, co
zdechły, bo kiedyś był w klatkowy, no to
wie pan, jak to wyglądało, nie? Okupane te
kury i tam było tłoki i te kury zdychały.
No to, to był smród jakby to tak można te
mięso z tymi jajkami, z tym wszystkim. To był naprawdę okropny smród. Dziwne,
dziwne było to, że ja stamtąd-- tak, jak
się pod murkiem położyłem, gdzieś tam mi
się zdrzemnęło. Obudziłem się, podniosłem
głowę, zobaczyłem taką nachyloną postać przez ten murek, taki metrowy nade mnie.
Zerwałem się, zobaczyłem, że nikogo nie
ma, poleciałem i gdzieś widziałem jeszcze z tyłu jak postać, tak jak odszedłem
stamtąd, to widziałem, jak ktoś stał i się patrzył z daleka. Nie, ale tak
całkowicie, już tam ze sto metrów dalej. No to już droga prosto i przez miasto,
tak? I później wportret drugi raz widziałem też, jak ktoś stał i się gapił.
A jaka to była miejscowość? Nowa Sól. No i tyle było z tych spotkań z
tymi, tymi nawiedzaczami, tak w cudzysłowie powiem.
I jeszcze garść uwag i spostrzeżeń, jakimi
słuchacz odnośnie tych relacji podzielił się już pod koniec rozmowy.
Powiem szczerze, że ja nigdy nie odczuwałem tego jako, jako coś złego,
tylko to po prostu było... Przez pewien
czas to jakby zrzucałem na, na, nie wiem,
garb wyobraźni, jakieś wiadomo dziecięce
fantazje. Ale teraz, po jakimś okresie lat
jestem w stanie powiedzieć, że to było na
sto procent. To nie była moja wyobraźnia. Próbował pan to sobie tak jakby
racjonalizować? No nie za każdym razem, no to nie było,
tak jak mówię, no w rodzinie, tak jak rozmawiałem z mamą, no, jeżeli ktoś
kładzie karty tarota i bladnie i blednie i
mówi, że dajmy na to, że coś się złego
stanie i mówi tej osobie, że to się stanie i to się dzieje, dajmy na to, trzy
miesiące później, no to, no mówię: no byłem świadkiem, bo z mamą rozmawiałem i
to jest-- mama nie chciała powiedzieć, to jak byłem starszy dużo, nie? Jak byłem
starszy, to dopiero z mamą porozmawiałem,
bo jak kiedyś się pytałem właśnie o babcie tam, o to, że, że czemu tak nie
wspominają, bo inne babcie wspominają, to
nie ten... To tak powiedziała właśnie, że ona, ona
od, od właśnie zawsze gdzieś tam takie rzeczy robiła, jakieś karty, nie karty,
taką jakąś można powiedzieć, magią się
zajmowała, a to w sumie nie było, nie było jakiejś, nie wiem, zielarstwa? No
zielarstwo, ziela-- na zio, na ziołach też
się znała, tak? Tylko że w sumie to nie było takie
ani sze-szeptunka, ani kurczę, nie wiem, jak to nazwać.
No nie było to nic magicznego. Nie było to nic tak magicznego, ale
takie rzeczy, takie rzeczy. No nawet z tymi kartami to... No, ona powiedziała
potem, że już nikomu nic więcej nie przepowie. No, no i tyle. I tak dokonała
swojego żywota. Już nigdy tego nie tknęła. Czasami lepiej nie wiedzieć, prawda?
Tak więc też tutaj no, są rzeczy, których nie możemy, nie jesteśmy w stanie
zrozumieć na, na tą chwilę i warto szukać gdzieś odpowiedzi.
W historii tej audycji mieliśmy już kilka niezwykle interesujących relacji o
bliskich spotkaniach małoletnich dzieci z istotami, jakie w terminologii
ufologicznej i paranormologicznej funkcjonują pod nazwą bedroom visitors —
sypialniani goście. Za chwilę wysłuchamy kolejnej historii, w której zagadkowi
sypialniani goście nie tylko odwiedzili
małoletniego świadka, ale też nawiązali z
nim jakiegoś rodzaju kontakt. Ten rozmówca prosił o zmianę barwy głosu, zatem
przypominam o słuchawkach.To było z 1980 roku około, z tego, co pamiętam, tak?
Bedroom visitors. Tak, tak. Tu historia jest taka.
Opowiadałem to w ogóle kilkustu osobom w
życiu, no bo wiadomo, yyy, nie ma czym się
chwalić. Yyy, jest to taka historia, yy,
no, że-- no wiadomo, że nikt nie wierzy w to, coś takiego. Byłem małym chłopcem.
Podejrzewam, że miałem gdzieś cztery do sześciu lat. Tak, powiedzmy, że cztery
lata i po prostu pewnej nocy obudziłem się i spałem, spałem w pokoju z moim
starszym bratem o dwa lata i stałem w jego nogach, jakby on z jednej strony
łóżka, ja z drugiej. I w pewnym momencie w
nocy obudziłem się, usłyszałem taki— no
ciężko to opisać, ale szum w głowie taki, taki jakby na stronie radia na długich
falach coś takiego, taki, taka sinusoida. I strasznie się bałem. Strasznie się
przestraszyłem i słyszałem głos w głowie: "Nie bój się, nikt ci nie zrobimy".
Pamiętam to jak do dzisiaj. Mam czterdzieści sześć lat i niewiele pamiętam
z tamtego okresu, ale pamiętam to bardzo.
Po prostu koszmarnie się bałem. Schowałem
się pod kołdrę. No i ten głos do mnie tak
mówił. I tyle z tego pamiętam. Pamiętam, że postać stała w pokoju tak gdzieś dwa
metry od łóżka. No to taki niewielki pokój. I dla mnie ta postać przypomina
Kermita z Muppet Show. Po prostu jak opisałem to na drugi dzień ojcu i bratu,
yy, w ogóle też w przedszkolu opowiadałem
o tym bardzo dużo. Żyłem tym, bo to, to coś, co mi się przydarzyło tak, jako
małemu dziecku i po prostu to były czasy, że tylko lecieli Czterej Pancerni w
telewizji albo Muppet Show, ewentualnie,
nie wiem, Pankracy coś takiego. Także nie było. Były dwa kanały. Nie było
o UFO, to w ogóle nie wiedziałem w tamtych
czasach, bo to było w ogóle komunizm i nie było programów na ten temat, nie było
internetu, wiadomo. No to opisałem tą postać jako Kermita, czyli taką niewysoką
postać, no podobną do człowieka, no ale to nie był człowiek. No i ona mówiła do
mnie- Taką postać humanoidalną. Teraz to wiem, że to tak, tak i no ja się
strasznie przestraszyłem, tak? No byłem małym dzieckiem i ta postać była
u mnie w pokoju i coś ode mnie chciała, tak? To była już taka sytuacja, no mega
dziwna. No, no ja pamiętam te emocje, tak? Emocje się pamięta.
Czy może pan podać, jaka to była miejscowość?
Ja już tam nie mieszkam. To jest Lubomierz
na Dolnym Śląsku. Miasteczko dosyć małe, takie
znane z filmów malownicze. Natomiast no,
to było lata temu, tak? Ja pamiętam, że ja
tą historię opowiadałem przedszkolankom, opowiadałem tam swoim kolegom, tak? I
później przez czterdzieści lat praktycznie o tym
nie myślałem i nie rozmawiałem, tak? No bo
tam wiadomo, nikt nie wierzył, bo to małe dziecko. Kto tam uwierzy? Tato wyraził
zainteresowanie jakieś tam i mu to opowiedziałem. Ale to jest na tej
zasadzie, jak ja bym tam swojemu synowi.
Jakby mój syn dzisiaj coś mi opowiadał, no
to słucham go tak, ale raczej nikt mi nie uwierzył w tę historię. Ostatnio żonie
opowiedziałem tak z ciekawostki, ale mówię nie śmiej się, ale coś takiego mi się
przydarzyło. Chociaż ktoś mógł powiedzieć, że ci się przyśniło, nie?
No to tak wygląda, jakby ta istota dopasowała się w jakimś sensie do pana
percepcji, do pana jakby zbioru informacji o-o-o
świecie takiej osobistej bazy danych- No, może-
-takiej postaci. Skoro pan to tak do Kermita przerodził.
Ja powiem panu, że, że ja to tak opisałem
jako Kermit, bo ja nie potrafiłem odn-- znaleźć, jako tam małe dziecko.
No wiadomo, to takie, takie najbliższe skojarzenie, prawda? Tak, tak, tak.
Ta istota, jakby pan usłyszał w głowie liczbę mnogą, tak? Komunikat liczby
mnogiej? Że my ci nic nie zrobimy, nie bój się. I
to był taki szept. Bardziej jak się zastanawiam, to bardziej kobiecy szept niż
męski. Taki łagodny głos, szept w głowie taki. No dzisiaj wiem, że to była
telepatia. Tak? Ale no wcześniej to nie miałem takiego pojęcia, że coś takiego w
ogóle może być. Nie? Taki przekaz. Po prostu obudziło mnie to, ten szept i to
taki narastający szum, taki, taki szum w głowie, wręcz aż hałas. I-i ten
dźwięk się prze-- ten szept się zaczął przebijać. No ja się koszmarnie bałem i
się obudziłem. Brat spał, tak że sytuacja
była nieciekawa. No to schowałem się pod
kołdrę, tak? I czekałem pod kołdrą. I ja nie wiem dalej, co się dalej wydarzyło,
tak? Usnąłem. Jest pan jakby przekonany na sto procent,
że to był autentyczny głos, że to nie był
jakiś może wytwór, nie wiem, zasypiającego mózgu czy coś tego typu?
Nie jest. Ja jestem przekonany, że to się wydarzyło. Dlaczego? Analizuję też to,
tak? Fakt, że w ogóle tylko to pamiętam
praktycznie z dzieciństwa, że to było tak mocne wydarzenie. Fakt też, że to się
wszystko jakby wpasowuje w to takie-- dzisiaj jest internet, tak? Mogę sobie
przeczytać, że coś takiego inni ludzie spotkali takie coś i może nie mówią, bo
się wstydzą, ale że ktoś coś takiego powiedział, no bo wtedy to ja byłem
odcięty. I nawet jak powiedzmy, że miałem,
nie wiem, dziesięć lat, piętnaście czy dwadzieścia, no to
nikt nie mówił o czymś takim. Nie wiedziałem, że coś takiego mogło spotkać
kogoś innego, tak? No to, to, że pan to w ogóle pamięta, to
świadczy chyba o tym najlepiej, że jak duże wrażenie na panu wywarło to
wydarzenie. Coś takiego całkowicie nieznanego jeszcze. Bardzo się to wbiło w
pana pamięć. A pamięta-- kojarzy pan może,
czy inne dzieci w przedszkolu coś o czymś podobnym wspominały? Nie, nie, nie.
Nic? Nic, nic, nie. To po prostu ja wiem, że to powtarzałem, że rozmawiałem z
przedszkolankami, ja to opowiadałem, tak? Ja tym żyłem. Ale
wiadomo, że jak dzieciak coś takiego opowiada, no to komu tam będzie wierzył.
Także nie. Nikt nie mówił coś takiego też. Rozumiem, że nikt jakby nie, nie, nie
wyczuł jakby zmianę w zachowaniu pana po tym wydarzeniu, prawda?
Nie, ja myślę, że to było zignorowane po prostu przez wszystkich.
Bliskie spotkania z niezidentyfikowanymi istotami często są wyjątkowe i jedyne w
swoim rodzaju. Potwierdzeniem tego będzie kolejna, tym razem dość krótka relacja
pochodząca od naszej słuchaczki z okolic Borów Tucholskich, która pewnej nocy w
dzieciństwie zobaczyła za oknem świetlistą postać, od której czuła dobro.
Z czymś, nie wiadomo czym. To tak ciężko, bo to też,
opowiadałam już za dziecka. Ja się wychowałam kiedyś w biednej rodzinie,
mieszkaliśmy u dziadków i mieliśmy pokój na takim strychu. Nie no, nieciekawe
warunki. Tam spaliśmy chyba w pięć osób.
Ja spałam z mamą. Ja nie mogłam zasnąć tej
nocy tak jak nigdy. Ja zawsze spałam, ale
nie mogłam. No i po prostu tak leżałam. I
ja zobaczyłam coś za oknem, za oknem to był taki jeszcze, nie wiem, w daszku czy
po prostu w oknie, ale na pewno ta istota. Klęczała i też się bardzo długo
przyglądałam temu. I teraz powiem tak, że
się nie bałam, bo czułam dobro. Ja byłam małą-
A czytała pani to, jakby siedziała na parapecie, tak?
Albo za oknem już nie pamiętam. Pamiętam
dokładnie jej kształt. Ona była ze światła
tak jakby. I na pewno była kobietą, bo nie wiem, czy to była
taka długa szata. To było no, coś pięknego. Nie wiem, czy miała włosy, bo to
było całe światła, czy to była taka jakaś
chusta długa. Nie wiem, czy ta osoba się
modliła, ale ręce miała złożone. Zwróciłam
uwagę na jej dłonie. Miała bardzo ładne, małe, takie drobne dłonie. Długo to
trwało? Dosyć, bo bardzo się tak przyglądałam i bardzo mi się to podobało.
Nie bałam się, mimo tego, że byłam dzieckiem. No i w pewnym momencie ja
wyciągnęłam do tego rękę i jak wyciągnęłam
rękę, tak to właśnie ta istota zniknęła zaraz. Bardzo długo.
Tak jakby ta istota reagowała na pani zachowanie, tak? Jeżeli dobrze rozumiem.
Tak, tak, jakby myślała, że ja nie widzę, że tak jakby się
zorientowała. A później długo jeszcze żałowałam w tym łóżku, że wyciągnęłam
rękę, bo tak. No takie fajne coś. No przeżycie, bo ani się tego nie bałam. To
było takie, no ładne, dobre coś, no taka dobra energia, tak czułam jako dziecko.
Czy to była jakaś taka istota bardziej humanoidalna, czy może coś, coś takiego
bardziej niepodobnego do człowieka? Nie. Raczej ta istota no, no była taka ze
światła. Widziałam wszystko, nos, bo tak
lekko z boku-- ona była lekko pochylona,
tak? I lekko tak bokiem ją widziałam. Tak
jakby zamyślona czy modląca się. Ręce na pewno miała złożone.
Czyli to nie wyglądało na przykład jak modliszka? Nie, nie, nie, nie, nie.
Bardziej jak człowiek. To była kobieta. Raczej kobieta. Taka ze światła.
Tak mi się skojarzyło z modliszką, bo niedawno też rejestrowałem relację od
świadka, który właśnie coś takiego, bardziej podobnego do modliszki
obserwował. Ale skoro bardziej takie człowiecze ludzkie kształty to miało, to,
to. Nie. To była tak na pewno postać żeńska. I mówię, że tak dobro,
takie dobro czułam. Nie bałam się. W trakcie tej rozmowy wspomniałem
oczywiście o relacji tekstowej, która została przytoczona na początku
dzisiejszej audycji. Mimo że według słuchaczki postać nie przypominała
modliszki, to jednak właśnie pewien element jej wyglądu, ten szczegół
przypominający ręce złożone jak do modlitwy, nasunął mi skojarzenie z
modliszką. Po krótkim przerywniku przejdziemy do wysłuchania ostatniej z
przygotowanych na dziś relacji. Pewnie
niektórzy z Państwa wykorzystają tę krótką
chwilę na wizytę w toalecie albo zabranie czegoś z kuchni. Mam jedną radę: nie
patrz za okno i wracaj szybko. Ufo Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją
obserwacją. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach
UFO www.ufo-relacje.pl. Bardziej niż nieprawdopodobne. Niemożliwe.
Niewiarygodne. Radio Paranormalium. Paranormalny Głos w Twoim domu.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Na
zakończenie dzisiejszej audycji chciałbym
Państwu zaprezentować obszerny fragment jednej z dwóch rozmów, jakie odbyłem z
jednym z naszych słuchaczy. Mogę już teraz zapowiedzieć, że pozostałe relacje od
mojego rozmówcy ukażą się w przyszłości w formie paranormalnej spowiedzi. Dziś
natomiast poznamy opis zdarzenia, którego
głównymi świadkami byli słuchacz oraz jego
młodszy brat. Zdarzyło się to nieopodal Rzeszowa, okolice roku 2000.
Lipiec. Noc. Słuchacz i brat spali wówczas w jednym pokoju. Nagle za oknem
zauważyli jakiś rumor, po czym w oknie ukazała się postać przypominająca z
wyglądu klasycznego szaraka o wzroście około metr czterdzieści. Ważną rolę w tym
zdarzeniu odegrał ojciec świadków, który do dziś boi się opowiadać o tym, co
zobaczył tamtej nocy, wychodząc do ogrodu. Oddajmy zatem głos głównemu
świadkowi. Pan wspominał o zdarzeniu z bratem. Z tego, co kojarzę, że
widzieliście szaraka. Miałem wtedy może, ciężko mi określić
właśnie wiek mój. To był... Ja miałem może
sześć, może osiem lat. Myślę, że bliżej
tej ósemki, bo brat jest dwa lata młodszy.
To on miał może, on miał może sześć, ja osiem, coś, coś takiego.Dokładnie. Czyli
to były okolice roku dwutysięcznego. Mieliśmy wtedy wakacje. No i mamy dom
rodzinny mojej mamy i mojego taty, jest,
że tak powiem, piętrowy plus bryk. No ale na parterze-
A jaka to jest miejscowość? To są okolice Rzeszowa, Podkarpackie. I, i
tak ten dom na parterze, on nie był do końca wykończony. Tam w jednym z pokoi
była po prostu zamrażarka, jakaś tam stara wersalka, jakieś tam graty po prostu,
które nie były potrzebne gdzieś tam na piętrze, to wywalało się z tego na
zewnątrz. No i z bratem na wakacjach. No jak to dzieciaki, żeby poczuć taki
dreszczyk emocji, to spaliśmy sobie tam na dole, na tej wersalce, bez rodziców,
sami. No, no rozumie pan, jak to, jak to
dzieciak. No i często tam spaliśmy, można
powiedzieć, co noc. No ale którejś nocy
doszło do takiego dziwnego zdarzenia. Może zacznijmy od tego, że była pełnia,
totalna pełnia. Bez chmur, było zarąbiście jasno na zewnątrz wtedy, że
no było wszystko praktycznie widać. I obok naszego łóżka, po lewej stronie jest
okno. Ono dość nisko, bo ono tam na wysokości
teraz mojego pasa jest dosłownie, więc ono jest dość nisko osadzone, parapet w
sensie. Jaka to była pora roku? Pan może pamięta?
Wakacje, wakacje, lipiec, sierpień i także lato. I naprzeciwko nas było drugie
okno. No i tam spaliśmy sobie, opowiadaliśmy sobie głupoty, jak to przed
snem dzieciaki. No i nad tym oknem naprzeciwko nas zaczęło coś to okno mmm
tak jakoś. No nie wiem, czy to można nazwać pukaniem, jakby skrobać po szybie,
pukać, skrobać, coś takiego dziwnego. No i
z pierwszym wzrosem pomyśleliśmy no to ktoś sobie z nas żarty robi. Zaczęliśmy
się po prostu śmiać, nie? No ale tak słuchamy, słuchamy. No i to drapanie
zaczyna być bardzo dziwne, bo to było, to był taki dźwięk, jakby ktoś
czymś bardzo ostrym drapał po szybie. Potem o tej szybie jeszcze wspomnę, co się
z nią zrobiło w ogóle. No i troszkę żeśmy się straszyli. No ale na tym
oknie to było na oknie naprzeciwko nas,
ale mieliśmy głowy jakby naprzeciwko tego
okna, a po lewej stronie, obok okna tego drugiego, obok którego leżeliśmy,
centralnie na nas świecił księżyc. Czyli
jak ktoś przechodził obok tego okna, to, to zarys, kontury cienia było idealnie
widać, prawda? Nie było widać szczegółów
twarzy czy coś, tylko było widać kontury.
No i w pewnym momencie przeszła postać. Ona miała może nie więcej niż metr
czterdzieści, bardzo szczupłe ciało i ogromna, ogromna głowa osadzona na dość
szczupłej szyi. I to dosłownie takim poniudkim kroczkiem przeszła koło naszego
okna. Miałem wrażenie, że się chce zatrzymać, ale jakby zawahała się i
poszła dalej po prostu obok naszego okna. To nie był człowiek na sto procent, bo
miał bardzo wąskie ciało, dość długą, choć
wąską szyję i głowa, taka migdałowa była głowa. Kontury widzieliśmy, tego nie
widziałem. Oczy, nic. No takie trochę wypisz wymaluj.
Rzeczywiście szarak, prawda? Tak mi się wydaje, bo wie pan od tamtej,
no tamtej pory może nie, ale od dobrych paru, może parunastu lat interesuję się
tym właśnie ze względu na to zdarzenie, bo
wcześniej nigdy mnie to nie interesowało. No zresztą miałem osiem lat, no to, co
mogło mnie interesować? I dwie rzeczy: brat krzyk i uciekł na górę, nie? No to
też widział. Uciekł na górę z rodziców, a
mnie totalnie zamurowało. Ale to było nie
takie zamurowanie jakby ze strachu, tylko coś mi mówiło, żebym się po prostu nie
ruszał, żebym się po prostu nie ruszał i
żebym był spokojny, żebym się nie ruszał, żebym po prostu nie krzyczał. Ale ja w
ogóle nie mogłem tak naprawdę, nawet chociażbym chciał. Ja mam wrażenie do tej
pory, że ja nie mogłem się ruszyć. No i to
trwało może z dziesięć minut, może nawet,
może z siedem, bo brat pobiegł na górę.
No i zaalarmował rodziców i uszedł ze nas tala na dół, po mnie. No i jak on
zaświecił światło w pokoju, bo brat tam po
ciemku po prostu wybiegł z tego pokoju. Jak no to wszedł po mnie, no to we mnie
coś pękło. Ja się nie mogłem doczepić,
ruszać i się zwyczajnie rozpłakałem. Wtedy
dopiero poczułem takie jakby uderzenie strachu. No i tato nas wziął na górę do
sypialni rodziców, tam do mamy i do siebie. No i pyta się co się stało, Nie?
No my opowiadamy. No takie coś, takie coś
no przeszło koło okna. Tato takie oczy i
mówi "No co ty gadasz?" Mówi "No to jak?"
No i opowiadałem mu drugi raz, trzeci raz
i on mówi, w końcu moja mama mówi do niego
"Weź latarkę i idź się tam przejdź", nie? No to ja mówię z bra- to my idziemy z
tobą, idziemy z tobą. Chcemy zobaczyć, nie? No i poszliśmy koło tego okna, w
którym to widzieliśmy i doszliśmy. No i mówię, że mocniej to widzieliśmy i
poszliśmy do tego drugiego okna, które to coś tam jakby tam drapało. W ogóle się
okazało, że tata musiał wymienić te okna, bo to były takie stare, dwuwarstwowe
szyby, takie z dwóch, wie pan, tam była jedna szyba, okno, taka delikatna
przestrzeń między tymi oknami i druga szyba w drugim oknie, takie podwójne,
jakby stare okna. I wie pan, że ta szyba od zewnątrz, ona była zwyczajnie
przecięta. Ona była zwyczajnie przecięta. Jeżeli tata te okno demontował i wyjął
szybę z ramy, to ona nie pęk-- nie była pęknięta. Ona była przecięta w kilku
miejscach, dosłownie jakby ktoś z diamentówką, tarczą diamentową, nie wiem
czym, w ogóle jakimś nożem diament do szkła przeciął tym.
Chciałbym się upewnić, czy to było, to było-- wyraźnie widać, że to jest
przecięte, niepęknięte, prawda? Było wyraźnie przecięte. To nie było
pęknięte, nie było ani-- co najlepsze,
szkło w ogóle nie było nawet poszczerbane. To dopiero pod kątem. Jak pan widział
grubość szkła, to dopiero wtedy było widać, że jest przecięcie. To było super
cienkie i idealnie przecięte. Idealna taka
rysa z góry na dół. Ich było kilka. Tak
naprawdę już teraz nie pamiętam ile. No i zobaczyliśmy to okno i ja wtedy miałem
takie bardzo silne wrażenie, że ktoś nas
obserwuje. Ale byłem bardzo przestraszony.
Potem mój brat co się okazało, też takie
miał. Potem mi to powiedział. I mówimy do taty, że chcemy wracać do domu. Ale ja
miałem wrażenie, że taka była duża czereśnia. Tam do tej pory ona stoi, że
coś za tą czereśnią tam, że coś tam się na
nas patrzy stamtąd. No i mówię do taty, że my chcemy iść do domu. Poszliśmy do
domu. Spaliśmy wtedy z mamą. Brat ustał, a
ja jakby czekałem na tatę. No i on tam poszedł jakby jeszcze raz sam z latarką i
tak dalej. No i ja tam czekałem na niego z piętnaście, dwadzieścia minut, z pół
godziny. No ja w końcu zasnąłem. No i na drugi dzień pytam się mamy, co to było,
nie? A mama mi mówi, że "Nie wiem, rozmawiaj z tatą", bo mi też nie
powiedział.A jak wrócił, był bardzo przestraszony. Ja mówię do taty: tato, co
to było? On do tej pory nie powiedział mi
i do tej pory, jak go czasami pytam, co to
już minęło od tego ponad dwadzieścia lat, pytam się taty, co to wtedy było, a on
zaraz zmienia temat. Zaraz coś tam, nie wiem, a zrób mi herbatę. No cokolwiek,
tylko żeby zmienić temat, nic nie chce mi
powiedzieć. A moim zdaniem on coś wtedy widział. No ja myślę, że,
no trzeba tatę-- czasem trzeba czasem ten temat jakby w rozmowie z tatą
od-odświeżać, prawda? Może nie za często,
ale tak, żeby napomknąć może, żeby coś tam
na zasadzie kropla drąży skale, prawda? No wie pan co, ja próbuję przy każdej
okazji, jak się z tym widzę. No może nie
przy każdej, ale tam jakoś przypomnę sobie o tym, to próbuję. Ale mój tata jest
bardzo wierzący, bardzo, bardzo wierzący i
moim zdaniem on, no ja tak myślę, że on próbuje wypaczyć
myśli z głowy to, co on wtedy widział, bo to nie godzi się z jego jakby
przekonaniami religijnymi. To jest moje zdanie. Ale, ale nie wiem, bo ja jestem
prawie pewien, że on coś widział. Moja
mama też, bo moja mama też jak ja ją pytam
"mamo, pamiętasz to uderzenie?" No mówi,
no pamiętam, Mówię "jak, co myślisz, jak
ty myślisz, co to wtedy było?" Mówi, że ja
nie wiem, tato też mi nie powiedział. Ja
sama nie wiem, z tatą rozmawiaj. To mówię "to tego zapytaj", ale nie chcę też
powiedzieć. Ja jestem pewien, że on coś
wtedy widział, bo on za każdym razem, jak ja go pytam o to zdarzenie, to on tak
reaguje, jakby no kurczę, no jakby najbardziej drażliwy temat, jakikolwiek
może go poruszyć, właśnie był poruszony i on
próbuje tego za wszelką cenę uniknąć. Jakiejkolwiek
odpowiedzi, interakcji pod tym kątem z nim, no nie da się po prostu z niego nic
wyciągnąć i mam nadzieję, że kiedyś mi się uda. A tata jakoś
nie wiem, interesuje się tymi tematami paranormalnymi, czy, czy tak jakby
unika ich? Nie, on w takie rzeczy nie wierzy. Znaczy
się, czy wierzyć, czy nie, to nie wiem, ale on unika takich tematów. On tym się
nie interesuje. No jak ja mu tam czasami
mówię, że coś widziałem, coś tam, jakieś
światło tu tam, no że nawet z żoną i nawet
z synem, a on tam gada "a helikopter!" To
mówię jaki helikopter? Przecież nic nie
było słychać. No przecież widzieliśmy to z
wielkiej odległości i tak dalej, co potem jeszcze panu opowiem, bo tych sytuacji
było naprawdę sporo i, i od tamtej pory wie pan
co? Ja miałem osiem lat maksymalnie. I od tamtej pory, od tamtego zdarzenia nie
wiem, co wywołało te myśli u mnie, ale przychodziły mi do myśli nawet jak
graliśmy w piłkę, cokolwiek. Ja byłem łebkiem, dosłownie małym dzieciakiem. A
przychodziły mi do głowy myśli takie typu-- one się brały znikąd, ja się
zawieszałem, bo nawet koledzy mi to mówili i brat. Ja się zawieszałem, ze mną
interakcji żadnej nie było, do mnie-- ja
nie reagowałem, żadnej, żadnej interakcji
ze mną nie było. W tym momencie i na kilka sekund, na kilkanaście, no czasami na
dłużej. Zawieszałem się totalnie i przychodziły mi do głowy takie myśli typu
kim jesteś, skąd tu jesteś, dlaczego akurat ty? Dlaczego akurat otaczają cię
ludzie? Dlaczego akurat jak to jest? Jesteś tym, kim jesteś i jak to jest
możliwe, że ty się ruszasz, chodzisz, masz
ciało takie i takie? Dlaczego akurat w tym kraju, w tym miejscu, w tym czasie? I
to, to, to w ciągu kilku sekund ja miałem
taki nawał tych odpowiedzi, że dosłownie no odcinało mnie na chwilę, dosłownie
odcinało mnie na chwilę i nie miałem żadnego kontaktu ze światem. I to trwało
dość długo. To trwało kilka lat. To się działo w takich jakby totalnie
randomowych momentach, takich totalnie przypadkowych czy w określonych
sytuacjach? Totalnie przypadkowych. Gramy w piłkę, na
przykład nie wiem, mieliśmy trzy drużyny.
Moja drużyna siedziała na ławce, bo tam
graliśmy do bramki czy do dwóch, nie w tym
momencie. Albo nie wiem, mieli śniadanie rano i nagle jadę rowerem i nagle takie
coś i to mówię panu, że to w takich dziwnych momentach, no
najzwyczajniejszych, no najbardziej przypadkowych. I zawsze, zawsze były te
same pytania, nie? Tak. I wtedy jak? No
ile ja mogłem mieć, jak to się przestawało już tak może tak ze dwa, trzy lata to
trwało, może więcej. No i już potem to przestawało jakby, ale do mnie zaczęło
docierać jakby, no faktycznie, no kurczę, no jak to jest? No, jak to jest, że ja
jestem istotą, istotą żywą, myślącą, że ja mam tą wolną wolę, mogę postanowić o
swoim istnieniu, o swoim byciu i akurat
takie ciało dostałem akurat tych rodziców.
Dlaczego ja się nie urodziłem, nie wiem,
w Chinach sto lat wcześniej, czy coś? No dziwne to było, ale ja do tej pory nie
jestem w stanie sobie odpowiedzieć. No, myślę, że nie ma człowieka na tej
planecie, który jest w stanie sobie na to pytanie, na takie pytania odpowiedzieć
poprawnie. Wiadomo, odpowiedź pewnie gdzieś jest, ale na pewno nie w naszych
głowach. I, i wie pan co? Później miałem takie coś, ja to traktowałem jak
zabawę, ale to też, to znaczy nie później,
bo też po tym zdarzeniu, kiedy widziałem to coś.
Mój brat zaczął natykować bardzo często.
Bardzo często zaczął natykować. Chodził po
domie, po domu, w nocy. No, mówię panu,
że ze starszym bratem związaliśmy nici po
trymach, żeby zobaczyć, co łazi, jak żeśmy
to mówili z bratem. No i patrzyłem, no jakby go nikt nie przyczaił w nocy, że on
chodził. No to nitki były zawsze zerwane. Wychodził z pokoju, łaził gdzieś, nie
wiadomo gdzie. Mama zaczynała już potem po prostu na wszystko,
no tak w cudzysłowie mówiąc, drzwi zamykać, na pewno, żeby czasem gdzieś nie
wyszedł, to każdy wiedział w domu, że on chodzi i trzeba pilnować drzwi, żeby
nigdzie nie poszedł, nie. I, a ja miałem znowu takie coś, że
w międzyczasie, jak miałem te takie właśnie pytania w głowie, to miałem też
coś takiego, że najczęściej mi się to działo, jak, jak
byłem wyluzowany, nie wiem, przed telewizorem albo przed snem, albo po, po,
po śnie, wstaniu rano, po wstaniu rano, po przebudzeniu się.
W takim stanie na granicy snu, tak? Tak. I miałem takie coś, że
miałem wrażenie, że wszystko wokół mnie bardzo, bardzo zwalnia i że ja
wykonując krok do przodu, że ja go robię bardzo strasznie, bardzo szybko. I to
trwało zazwyczaj tak do minuty, do dwóch. Ale mówię panu, ja czułem takie
przerażenie w tym momencie, ja czułem, że
coś mi się dzieje. Byłem dzieckiem, ja to
traktowałem jako zabawę, ale ja to do tej
pory mam. Czasami mi się tak zdarza.I, i w
tych momentach właśnie, kiedy mi się to dzieje, ja czuję, że czuję ogromne
przerażenie. Boję się, że coś mi się dzieje na przykład z serduchem, bo wtedy
czuję wszystkie zmysły. No, no, no, mówię panu dwadzieścia, trzydzieści razy
bardziej. Węch, wzrok, słuch. No, ja czuję własną, każde jedno
uderzenie bicia serca i tak dalej. Tak, jakby miało się zaraz wydarzyć coś
zbliżonego do tego, co wtedy panowie przeżyliście w nocy, tak?
Coś takiego, jakbym był krok przed jakimś,
no wie pan, wypadkiem? Nie wiem, jakby adrenalina skakała mi do zenitu dosłownie
i byłbym krok przed wydarzeniem czegoś, co miałoby się stać. Coś nie wiem, albo
złego, albo coś, wie pan. No tak ciężko mi
jest to opisać, naprawdę. I jak miałem
może z dwadzieścia parę lat, no i już moja
obecna żona, wtedy dziewczyna. Przy niej mi się kilka razy tak zdarzyło. I ona
mówi, kurczę, wiesz co? No jesteś normalnym facetem, moim zdaniem. Ale może,
może powinieneś pójść do jakiejś specjalistki? No i wie pan co? No,
przełamałem się, poszedłem. No i badali
mnie i mówi lekarz No ja nic nie widzę. No człowieku, jesteś w stu procentach
zdrowy, jeżeli chodzi o psychikę. Nic nie
jest z tobą nie tak. No jak najbardziej
jesteś zdrowy. I opisuję to zdarzenie. Ja
mu to opisuję, a on mówi, że no nie może tego jakby przypisać do żadnej choroby
psychicznej. Także to na pewno nie jest to. I po prostu nie był w stanie tego
wytłumaczyć. Myślę dobra, ja już byłem raz. Pójdę do drugiego, do innego i
totalnie to samo. Nie, no, no, no, no déjà
vu — to samo mi powiedział gość, drugi, drugi specjalista, drugi lekarz, no,
uznałem, że chyba Jestem normalny. No ale, ale to te zdarzenia do tej pory mam.
Teraz mam bardzo rzadko, raz na rok, raz
na dwa lata mi się to zdarza. Jestem koło
trzydziestki teraz i to zdarza mi się, ale bardzo rzadko. Ale jestem w stu
procentach pewien, że gdybym się położył
do łóżka, byłaby totalna cisza i bym się wam studził, to jestem w stanie wywołać
to. Jestem w stanie wywołać to, to, to, to, to wrażenie.
Wróćmy jeszcze na moment do samego tego
zdarzenia. Wtedy z nocy, jak pan czuł ten paraliż? Czy jest pan w stanie sobie
przypomnieć, co pan wtedy dokładnie czuł? Jak pan się wtedy czuł? Czy było może
jakieś nie wiem, wrażenie komunikacji ze
strony tej istoty, czy, czy, czy coś tego typu?
Wie pan co ja czułem? Ja czułem coś takiego, jakby
to coś sobie przeszło. Mój brak uciekł z
krzykiem, a ja to odbierałem jakby bardzo
spokojnie. Właśnie dziwnie spokojnie się
czułem wtedy. I takie miałem wrażenie, że nie martw się, wszystko będzie ok. Nie
denerwuj się, nie martw się, Wszystko będzie ok. I to,
I to takie wrażenie trwało, dopóki tato nie zszedł właśnie na dół. Ale, no nie
byłem jakoś przestraszony wtedy, jak tata
zszedł na dół. To właśnie wtedy wybuchłem
strachem, jakby, jakby no nie wiem, wtedy
do mnie to dotarło. Nie wiem, czy ja byłem w szoku, ale czułem wewnętrznie coś
takiego. Nie martw się, nie bój się. Wszystko będzie dobrze. Coś tego typu,
żeby coś mnie uspokajało wewnętrznie. Ja to czułem wyraźnie ze środka.
Czuł pan, że to był taki jakby naturalny
spokój, czy też może było to jakby w jakiś
sposób podyktowane czy narzucone przez kogoś?
Wie pan co, ja to czułem, ja mogę panu to
opisać Tak, ja to czułem w taki sposób, jak się było dzieciakiem, jak zrobiło
sobie krzywdę. Jak zrobiłem sobie krzywdę, biegłem do mamy. Mama pokochała,
podmuchała, utuliła i było w porządku. Ja
czułem wtedy coś takiego. Ja wiem, że to dziwnie brzmi, ale ja mówię panu to, co
przeżyłem i jeszcze panu wiele rzeczy opowiem. Nie mam w tym żadnego interesu.
Był u mnie Janusz Zagórski, parę lat temu.
Też mu to wszystko opowiadałem i poczułem taką wewnętrzną ostatnio, bo zacząłem
słuchać pańskiego kanału. Nie wiem, może
pół miesiąca go słucham i zacząłem słuchać tej serii Mówią świadkowie i myślę
kurczę, no jeżeli tam już tego nie ma, może, może powinienem to zrobić jeszcze
raz na innym kanale, żeby to, żeby po prostu się wygadać, żeby może ktoś, kto
przeżył podobne zdarzenia. Wie Pan, że z tym lunatykowaniem, w
przypadku lunatykowania mam nagrane. Miałem kilka przypadków słuchaczy, którzy
też opisywali różne swoje dziwne doświadczenia z dzieciństwa, gdzie
włączone było w to też lunatykowanie, prawda? Przypadki na przykład, gdzie ktoś
mi opisywał, że, że sąsiad przyłapał tą osobę, mojego rozmówcę na tym, że, że
otwierał drzwi w środku nocy i szedł dalej spać z domu. No, to
też było, to też było. Tam mieliśmy taką sytuację z bratem starszym. Siedzimy,
oglądamy telewizor, a ten młodszy właśnie przyszedł, stanął centralnie pod
żyrandolem, zakręcił się ze trzy razy w lewo, ze trzy razy w prawo. Wziął pilot,
wyłączył telewizor i wyszedł. I mój starszy brat myślał, że on sobie znowu
jaja robi i coś tam do niego krzyczy. Mówi
Kurde, jak pan Borowski, to leci kopa do stopy czy coś tam. A ja mówię do niego
kurde, ale widziałeś, że miał zamknięte oczy? Mówi jak miał zamknięte oczy? Ja
mówię no normalnie, no miał zamknięte oczy. On mówi no dziękuję. Idziemy do
pokoju, a ten stoi przed łóżkiem, coś sobie tam mamra do ciebie. Po prostu mamra
pod nosom. Pomamrał sobie, pomadrał, poszedł pod kołdrę, położył się i śpi jak
nikt. I na drugi dzień mu to opowiadamy rano. A ten mówi, że niech sobie jaja
robią, że nie wierzył. No to chyba rzeczywiście te pomysły z tymi
nitkami w domu to było. To był strzał w dziesiątkę. Mogę tak powiedzieć.
Oczywiście tak troszeczkę pół żartem, pół
serio, ale tak, takie rzeczy. Z tego, co
tutaj niektórzy słuchacze mi opowiadają, to takie rzeczy też rzeczywiście w
dzieciństwie niektórzy przeżywali. Wie pan co, jeszcze była taka zbieżność,
że on najczęściej, bo te nitki nie wiązaliśmy, bo to, komu się chciało, no
się zapomniało raz czy coś, ale zawsze wiązaliśmy, jak była pełnia i zawsze jak
była pełnia, zawsze były zerwane. Zawsze. Nie wiem, czy pełnia tak na niego
działała. Moim zdaniem tak. Jakiś powód musiał tego być, na pewno.
Takie spostrzeżenie mi się nasunęło, że chyba całkiem słuszne, że to zdarzenie
wtedy w nocy zdecydowanie wykraczało jakby poza zakres waszej, waszej wiedzy o
świecie, tak? Takiej osobistej bazy danych, którą sobie człowiek w ciągu życia
buduje. No musieliście-- musiało to zdecydowanie być coś, co wykraczało poza
jakby wasze postrzeganie, tak? Wie pan co, ja pochodzę z katolickiej,
bardzo katolickiej rodzinie. No, ja jestem
wierzący, ale niepraktykujący obecnie.
No, ale pierwsza myśl, jaka mi przyszła do
głowy, jak to zobaczyłem, jak już doszło do mnie, jak już mnie to opuściło i
zacząłem się strasznie bać, a myślałem, że to jest jakiś,
takie diabły, demony, nie wiadomo co to łaziło. Nie, że w życiu nie
przypuszczałem, że to może być coś nie stąd. W sensie nie z tej planety, ale po
jakimś czasie, bo to już parę ładnych lat
potem minęło. Oglądałem Bliskie spotkanie trzeciego stopnia Spielberga i dopiero
wtedy, jak no, bo nie interesowałem się
tym do tej pory, do tego, do pory, dopóki
nie obejrzałem tego filmu. To było parę
dobrych lat później. Myślę kurde, to było
to, jak zobaczyłem tych obcych tam, myślę, to było to sto procent.Te proporcje
ciała, idealnie może, no wiadomo, no pewnie nieidealnie, bo to był film, ale
coś tego typu tam było wtedy. Jest to na pewno jakby design postaci
sporządzony w oparciu o to, co, co ludzie
opisywali z całego świata, tak? No tak, że-
No tak, no właśnie, ale wie pan, ale ja
wtedy wcześniej żadnych takich styczności z takimi postaciami, nawet w gazetach,
filmach czy w czymś takim nie miałem. Ja się wychowywałem w latach
dziewięćdziesiątych. Wie pan, jak było w
latach dziewięćdziesiątych w Polsce? Nie, nie było mowy o czymś takim. Nie było
internetu. Kto by chciał nawet doczytać takich informacji? To nie było opcji.
No trzeba było czekać na nie do wiary, prawda? Ktoś lubił takie programy.
Dokładnie, a tym bardziej ostry, letni dzieciak, nie? Jak już to się wydarzyło,
wtedy zaczęło się w ogóle dużo dziwnych rzeczy dziać. I te rzeczy działy się
właśnie-- one się kręciły wokół mnie i
mojego brata. Na przykład jak byliśmy sami
w domu we dwóch, powiedzmy, bawiliśmy się tam coś, nie wiem, mama pojechała do
sklepu, tata był w pracy, coś tam, brata
nie było. U nas po strychu jak się chodzi,
to na piętrze bardzo dudni i nawet jak się zwyczajnie chodzi. A jak byliśmy we
dwóch z bratem, praktycznie zawsze było
słychać, jakby tam normalnie było na górze wesele. Jakby tam ze trzydzieści par
tańczyło, hulało bez, bez śpiewania, bez głosu, bez muzyki, tylko straszne takie
dudnienie, jakby ktoś tam biegał po tym strychu.
Wyeliminowaliście prawda opcję pod tytułem, że to może być wiatr. Na przykład
jakieś podmuchy powietrza mogą powodować takie efekty.
Nie ma, nie ma takiej opcji, wie pan, to jest taki specyficzny, specyficzny,
specyficzny dźwięk, kiedy chodzi się po,
po, bo tam jest sam beton na tym strychu i kiedyś jak się lało te betony, no to
wiadomo, ta konstrukcja była na innej zasadzie budowana, bo ten dom
jest stary, nie wiem, dziewięćdziesiątego
któregoś i ten dom-- no, na tych starych stało stare budownictwo i to dudnienie
jest takie specyficzne, że jak pan puknie
piętą na przykład na strychu, to idealnie
ten sam dźwięk słychać na dole, który my słyszeliśmy wtedy. I wtedy za każdym
razem, jak my byliśmy tylko we dwóch, słyszeliśmy ten dźwięk. A jak już była
mama czy starszy brat, czy ktokolwiek za
nim, czy nawet sąsiad, kolega, ktokolwiek,
nic się nie działo. Na przykład nie wiem,
rzeczy nam same spadały z półek nawet przy
nas. No dziwne rzeczy się zaczęły dziać, tylko jak byliśmy we dwóch i my na
początku nie mówiliśmy o tym mamie ani nic. Do momentu, kiedy zaczęłyś--
zaczęliśmy mieć właśnie to wszystko, co panu mówię teraz, od początku do tego
momentu, to było w przedziale od tak, od tego zdarzenia do trzech lat może.
To wtedy było takie maksymalne nasilenie
tego wszystkiego, to wtedy mieliśmy też,
mieliśmy też dużo koszmarów przeróżnych. Jak już wspomniałem, jest to tylko
fragment jednej z dwóch rozmów, jakie odbyłem z tym słuchaczem. Pozostałe
pochodzące od niego relacje najprawdopodobniej ukażą się w którymś z
przyszłych odcinków podcastu "Mówią świadkowie" w postaci paranormalnej
spowiedzi. Odkąd zacząłem się interesować tematyką paranormalną i od kiedy
intensywniej przeglądam się relacjom o spotkaniach z dziwnymi istotami,
zauważyłem, że relacje z okresu dzieciństwa pochodzą najczęściej od
świadków, którzy postanowili zacząć o tym mówić już po osiągnięciu dorosłości. W
momencie, gdy o spotkaniu z obcą istotą opowiada małoletnie dziecko, często
spotyka się z ignorancją ze strony dorosłych i zbywaniem takiego
doświadczenia stwierdzeniem, że ma bujną wyobraźnię. Uważam to za błąd, ponieważ
dziecko widząc taką reakcję, może nabrać niechęci do dzielenia się z kimkolwiek
takim bądź innym, trudnym do wytłumaczenia
zdarzeniem. A przecież może to być coś, z czym małoletni świadek może nie być w
stanie sobie poradzić i co będzie go nawiedzało we wspomnieniach również w
dorosłym życiu. Dlatego nie wiem jak Państwo, ale ja uważam, że dzieciom,
podobnie zresztą jak dorosłym świadkom dziwnych zdarzeń, powinno się zapewnić
możliwość spokojnego opowiedzenia o swoich trudno wytłumaczalnych przeżyciach.
Stworzyć im bezpieczną przestrzeń, w której będą mogli się wygadać i
opowiedzieć w szczegółach, co się wydarzyło. Bez oceniania, bez wyśmiewania,
bez machania na to ręką. Zamiast tego należy okazać zrozumienie, wsparcie,
zadawać pytania i wspólnie z rozmówcą spróbować dojść do zrozumienia opisywanego
przezeń doświadczenia. Bo nawet jeśli nie uda się znaleźć jakiegoś logicznego
wytłumaczenia takiego czy innego dziwnego
zdarzenia, to przynajmniej nasz rozmówca będzie miał ten komfort, że ktoś go
wysłuchał i że pomogło mu zrzucić pewien ciężar. Ciężar szczególnie duży w
przypadku małych dzieci, które często przecież nie posiadają w swojej pamięci
znanego w naszej kulturze wizerunku szaraka czy innej istoty, przez co ich
świadomość nie wie, z czym ma skojarzyć
takie bliskie spotkanie z nieznanym. Warto
zatem wysłuchać historii swojego dziecka,
a jeśli zauważymy, że nie potrafi sobie z tym doświadczeniem poradzić, warto
zasięgnąć porady psychologa. No i może też poszukać kontaktu do jakiegoś badacza
zjawisk paranormalnych. I to tyle w dzisiejszej audycji. Jeśli macie Państwo
jakieś swoje historie o spotkaniach z nieznanym i chcielibyście się nimi
podzielić, zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio
Paranormalium — Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl oraz na profilach społecznościowych. Zachęcam
także do odwiedzenia serwisu Ufo Relacje
PL, czyli bazy relacji o obserwacjach UFO i zdarzeń łączonych z tym fenomenem,
prowadzonej przez Radio Paranormalium. Spokojnej nocy, dobranoc i do usłyszenia.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype -
radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu - 36 08 80 02, 36 08 80 02. Czekamy także na Państwa email pod
adresem radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl.
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub zza granicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Ufo Relacje Polska Baza relacji o
obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy
pełną anonimowość. Ufo Relacje Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl