Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery os, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu. Mówią świadkowie, to nieregularnie się
ukazująca, niezwykła audycja, w której świadkowie zdarzeń o charakterze
paranormalnym opowiadają o swoich niezwykłych, choć często mrożących krew w
żyłach doświadczeniach. W dzisiejszym programie wysłuchamy kolejnej historii
tego cyklu paranormalnej spowiedzi, w której jeden z naszych słuchaczy podzieli
się z nami zdarzeniami z całego swojego
życia, a także tymi, których uczestnikami były bliskie mu osoby. Usłyszymy dziś
opisy różnego rodzaju bliskich spotkań z nieuchwytną siłą, w tym manifestacji
poltergeistów, kontaktów ze zmarłymi, obserwacji duchów, sytuacji, w których
przypuszczalnie interweniowała jakaś ochronna moc, a także czegoś, co można
zinterpretować jako proroctwo mającej nadejść tragedii, którą kilka lat temu
przez długi czas żyła cała Polska. Uprzedzam, że dziś przydadzą się
słuchawki, ponieważ mój rozmówca prosił,
aby w razie emisji tej rozmowy zmienić mu
barwę głosu. A ponadto niestety pod koniec rozmowy popsuła nam się jakość
połączenia. Zanim przejdziemy do wysłuchania zapisu tej niezwykłej,
momentami wstrząsającej rozmowy, pozwólcie, że przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z Nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer Gatugatu: 3608 80 02. 3608 80
02. Czekamy także na Państwa email pod adresem Radio@paranormalium.pl. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Dodam jeszcze tylko, że podczas premiery
każdego z odcinków "Mówią świadkowie" staram się dyżurować przy naszym radiowym
telefonie. Jest więc możliwość zadzwonienia i przekazania swojej relacji
drogą telefoniczną. Oczywiście staram się również na bieżąco monitorować nasze
radiowe czaty i komunikatory. Tyle słowem
wstępu. Przejdźmy zatem do wysłuchania, przygotowania do dzisiejszego odcinka,
rozmowy z naszym słuchaczem. To w zasadzie takie moje życiowe sytuacje
dotyczące duchów, w zasadzie bytów, jak również może takich sytuacji. Ja nie
jestem jasnowidzem, nie zajmuję się tym, ale w moim życiu wydarzyło się kilka
takich sytuacji. Takich prekognicyjnych, prawda?
No właśnie. W zasadzie to najwięcej wtedy, kiedy miały się na świecie wydarzyć
jakieś drastyczne rzeczy, właśnie jakieś tam
ataki terrorystyczne i tak dalej. To wszystko było mi pokazane właściwie jak w
tabletce. To było dla mnie zaskoczeniem, bo nie miałem takich jakichś darów
wcześniej albo, albo po prostu ich nie odkryłem.
No to możemy zacząć według takiej kolejności, jaka panu odpowiada.
Ja tu sobie zrobiłem takich kilka notatek,
żeby tam może jakoś to płynnie wyglądało. I tak w zasadzie zacząłbym od tego
dzieciństwa wtedy, kiedy z dwóch stron w zasadzie i dziadek i babcia po drugiej
stronie no odeszli, umarli.W tamtych czasach, mówimy o latach, początek lat
osiemdziesiątych. No, no to wszystko zupełnie inaczej wyglądało. Na
przykład babcia, kiedy umarła, to leżała
w domu, w trumnie, w tej trumnie no, mała
izba, więc musieliśmy się wszyscy jakoś
tam pomieścić. Ja wraz z ojcem spaliśmy w
tym pokoju, gdzie trumna stała. W zasadzie
dla mnie wtedy śmierć jako tako nie miała praktycznie żadnego znaczenia. Nie
rozumiałem, co to jest, jak to jest. No można powiedzieć dzisiaj to by chodziło
za trochę takie mrożące krew w żyłach doświadczenie, prawda?
Pewnie dzisiaj może bym się bał lub no na
pewno bym się nie zgodził na to, żeby spać
w jednym pokoju, nawet gdzie trumna stoi. W każdym bądź razie, no w tamtych
czasach, tuż po stanie wojennym, no to też
nie było aż tak wesoło, więc no, no cóż, było to niby normalne, więc okej. No
babcia później się dowiedziałem, że miała
jakieś, jakieś właśnie takie zdolności, była szeptuchą, była rozpoznawalna. Ja
tego wcześniej nie wiedziałem. W każdym bądź razie kiedy umarła, nawet nie
zdawałam sobie z tego sprawy, co to znaczy
umrzeć. W krótkim czasie odszedł dziadek i właśnie od dziadka się zaczęło. Tylko
dziadek z drugiej strony rodziny, czyli mojej mamy ojciec. Pogrzeb odbywał się w
Elblągu. Myśmy tam pojechali na ten pogrzeb. Cmentarz taki górzysty. Górki,
doliny. Taki śmieszny dla mnie wtedy. Spotkaliśmy się z kuzynostwem jak to
dzieci. Nawet wtedy też nie zdawaliśmy sobie sprawy z
tego, co to jest śmierć, co to znaczy. Więc zajęliśmy się sobą. Ludzie tam
płakali. Dziadek zginął tragicznie. Biegaliśmy sobie tam po górkach.
Kuzynostwo wróciło, ja nie. I od tego się
w zasadzie zaczęło, gdyż kiedy wróciłem do
kostnicy, stanąłem przy mamie. Mama się spojrzała na mnie, a ja byłem biały,
bialutki z lęku. Nie wiem, co mi się przytrafiło, co mnie spotkało. W każdym
bądź razie nie mogłem wypowiedzieć ani jednego słowa wtedy. No i od tego się
zaczęło. Widzenia duchów. Właśnie w krótkim czasie umarł ktoś na takiej
wioseczce PGR-owskiej, gdzie mieszkaliśmy i on się objawił na klatce schodowej.
Wchodząc do bloku, gdzie mieszkaliśmy,
zanim zapaliłem światło, no to trzeba było
znaleźć sobie włącznik. Ja zszedłem po ciemku. Nie wiem ile miałem wtedy lat.
Może osiem, może dziewięć, trudno mi powiedzieć. W każdym bądź razie stanął
przede mną. No tak, jak się widuje duchy.
Biały gość. Ale wiedziałem, że jest zły.
Jakoś udało mu się te światło zapalić. I
wtedy zaczęła się cała właśnie ta historia
i lęk przed umarłymi. Później jakoś tak,
że trochę próbowałem się obronić poprzez właśnie kościół i jakieś tam modlitwy,
modlitwy. Chciałem, żeby to znikło, ten dar czy przekleństwo. No nie bardzo to
jakoś tam chciało. W każdym bądź razie w krótkim okresie tam byłem ministrantem,
więc jakoś tak trochę miałem tego spokoju niby. No po czasie moja pierwsza żona
zaszła w ciążę, zostałem w domu sam. No i położyłem się spać. Ona tam
zaszła w ciążę, poszła do szpitala rodzić. Właśnie ja zostałem sam w domu, a
poszła rodzić do szpitala. Ja tak się położyłem. No to tak. No ten
poród miał się odbyć, ale jeszcze, jeszcze, jeszcze nie i to tak. No nie było
sensu, żeby w szpitalu siedzieć, więc no
cóż, no czekałem do rana. Nagle taki stary segment, jak to tam jeszcze za komuny
były takie, takie właśnie wielkie te segmenty, zaczął się uginać, jakby ktoś
stawał na nim i tak mówię kuźwa, co to jest? Więc
odwróciłem się w stronę segmentu, patrzę,
firana się rusza. Mówię no nie, nie widzę, ale czuję, że ktoś jest. Więc
w głowie tak pomyślałem sobie okej, chcesz tutaj być, to bądź, ale mi nie
wstąż, bo ja się boję. No i na jakiś czas
był spokój. W międzyczasie, no później po drodze tam oczywiście, jakby to ująć,
nasze drogi z żoną się rozeszły. Każdy poszedł w swoją stronę jednak i zostałem
na długie lata sam. Wyjechałem do Niemiec i kiedy przyjeżdżałem do rodziców, do
domu, mama kiedyś mi powiedziała: "Wiesz co? Ty jak przyjeżdżasz, to nie
przyjeżdżasz sam. Idziesz do pokoju". A
pamiętam, że mieliśmy w przedpokoju takie
lustro składane tak, jakby dwa skrzydła do środka jeszcze, że
można było się po bokach przejrzeć. I kiedy ja szedłem do pokoju za jakiś
momencik, mama zawsze w tym lustrze widziała jeszcze kogoś. Nie umiała
określić kto to, ale wiedziała, że jakiś byt szedł za mną do pokoju, gdzie nie
zdawałem sobie z tego sprawy nawet. No ale to dopiero po latach wyszło.
Ale mama jakoś widziała szczegóły wyglądu tej istoty, czy po prostu zauważała
sylwetkę? Nie, nie. Ona się bała takich rzeczy,
wiedziała, że to jest duch. To też miało miejsce właśnie w tym mieszkaniu. Dwa
takie zajścia. Już później z drugą żoną,
jak zamieszkaliśmy, ja wróciłem z Niemiec po dwudziestu latach, powiedzmy,
no i zamieszkaliśmy w mieszkaniu rodziców, to na samym początku żona dzwoniła
jeszcze do mnie do Niemiec, że coś się dzieje i ona się boi, czuje się
wystraszona, coś jest w mieszkaniu, ja, no cóż, w krótkim czasie jakoś tam
przyjechałem do Polski, dzieci poszły spać, myśmy usiedli w dużym pokoju i tak
rozmawiamy. Ja mówię, ja wiem, kto to jest. To jest prawdopodobnie ten człowiek,
którego widywałem w dzieciństwie na klatce schodowej i myślę, że to, to on. I
tylko zaczęliśmy rozmawiać. Zaczęła żarówka mrugać,
atmosfera stała się tak ciężka, nie do zniesienia i mówię do swojej żony wyjdź z
tego pokoju. A w międzyczasie jeszcze trzasła, rozsypała się w drobny mak
żarówka. Wyjdź z pokoju mówię, ja sobie
poradzę. I skupiłem myśli. Skupiłem uwagę
na tym człowieku, na tym bycie. Zadrżała
duża szyba od okna i wszystko wróciło do normy. Powietrze stało się lżejsze.
Wyrzuciłem to coś za okno. Kazałem jej założyć firanki w oknie, nie ściągać tych
firanek. W sensie, bo przez jakiś czas nie
było firanek i nie było tej ochrony, więc
mnie posłuchała. I teraz w zasadzie nie ma tak, żeby na przykład
było bez firanek. Tam gdzieś od starych takich szeptuch
kiedyś usłyszałem właśnie coś takiego, że
firanki właśnie stanowią pewną ochronę, więc zastosowaliśmy się do tego. Tu
jeszcze wspomnę o drugim, w zasadzie nieszkodliwym takim bycie, które też się
tam pojawiło. W tym domu, w tym miejscu, gdzie te bloki powstały, była wcześniej
niedaleko taka knajpa wrzoskowa, poniemiecka za czasów Niemców. Bo
mieszkamy tutaj na terenach odzyskanych,
że tak powiem. Później się dowiedziałem, że tam właśnie była też i knajpa, taka
wrzoskowa. Przyszedł byt, on mi przedstawiał taki obraz, jakby wyszedł z
knajpy, niby zapotrzebił i dostał cios. I już, już nie wrócił do domu. I taki
zagubiony ten byt. INo cóż, no skupiłem się na tej uwadze, żeby go odprowadzić.
Więc tak jakby w moim umyśle czy wzrokowo
zauważyłem to światło, do którego miałby iść i tam go skierowałem. I on sobie
poszedł. I w zasadzie w tym mieszkaniu od tamtej pory już było czysto pod tym
względem. Tutaj jeszcze to był przypadek w
Niemczech, kiedy właśnie jeszcze, jeszcze
sam mieszkałem w Niemczech, miałem takich zaprzyjaźnionych architektów i tam
pracowała taka dość sympatyczna architektka i
mieliśmy takie w sumie dobre układy. W międzyczasie ona tam się ze swoim
przyjacielem rozeszła. Po krótkim czasie,
wieczorem, jakoś w moim mieszkaniu, kiedy
siedziałem po pracy przy komputerze, nagle poczułem taki powiew dziwny. Okna
wszystkie pozamykane. Mówię: co jest? Aha,
mówię, coś się przewlekło. I zapytałem w myślach kto tutaj jest? Dostałem
odpowiedź, że to ojciec . Czego oczekujesz ode mnie? A
no to tak, jakbym mógł powiedzieć taka
telepatyczna rozmowa była. Mówi: musisz mi
pomóc nowego przyjaciela. On jest Arabem. On jest niebezpieczny. On tylko tak
wygląda. Ja mówię: no ale jak ja mam to zrobić człowieku? Nikt mi w to nie
uwierzy. I mnie rozśmieszy. No śmiał. A on mówi: Powiedz jej, że była ze mną w
dziewięćdziesiątym pierwszym roku w Hiszpanii. Tam jej dałem złoty łańcuszek z
delfinkiem, taki na nogę. Borykałem się z tym-
Taki element weryfikacyjny, że tak to ujmę. Że to, że to rzeczywiście doszło do
takiego spotkania. Tak, i jeszcze powiedział właśnie coś w
tym stylu, że to wtedy ci uwierzy. Nie wiedziałem, jak mam to ugryźć. Nie
wiedziałem, komu to mogę opowiedzieć. W zasadzie chyba nikomu, oprócz mojej
obecnej żony. Nie mówiłem tego bo, bo bałem się wyśmiania przez ludzi. W
zasadzie zostawiłem to niech się patrzy samo przez się. Jego poprosiłem, bo
przychodził dwa wieczory pod rząd z tą
prośbą. Przekazała mu, że ja nie mogę tego
wykonać, żeby dało mi spokój, żeby nie przychodził. I tak też się stało. Po może
trzech, może czterech miesiącach, kiedy się ciepło zrobiło i miałem tam zajechać
do tego architekta po kolejne jakieś tam
plany, rysunki już nie pamiętam, nieważne po co. No i schodziła po schodach
i miała taką spódnicę do kolan być, być może. I ja się patrzę, a tam
złoty łańcuszek z delfinem mówię, no nie ma. A w międzyczasie ona już znalazła
sobie jakiegoś innego przyjaciela, tamtego
Araba gdzieś tam po godzinach. W końcu się okazało, że tamten facet został
aresztowany właśnie za próbę terroru, bo gdzieś tam był zamieszany, jakieś tam
pierdoły. No to, to, to mnie zdziwiło także czasami właśnie takie swoje odczucia
odsuwam, żeby, żeby to nie brzmiało jak paranoja albo żeby, nie wiem, żeby, żeby
mnie nie wyśmiano, więc odrzucam. No nie? A tutaj w tym przypadku
akurat no okazało się to trafne i prawdziwe. Tu miałem jeszcze właśnie w
tamtym mieszkaniu też takie doświadczenie, gdzie teraz się
o tym coraz głośniej mówi. A to było dwa
tysiące bodajże siedemnastym roku. Miałem
już wychodzić do pracy, nagle słyszę głos
dziewczyny, takiej gdzieś koło trzynaście,
czternaście lat. Zresztą tak ją oczami wyobraźni widziałem w takim pokoju jak
nie wiem, z filmów science fiction. Wszystko światła białe, czysto. I mówi do
mnie Cześć. No cześć. To trwało w zasadzie no kilka minut, może
dwie, trzy. Taka niby konwersacja, ale na
drodze telepatycznej to ty jesteś tam z góry? No tak. A widzisz, a
drzewa są? Ja mówię, że są. A one pachną? Mówię, że tak pachną. No cóż, ale za
niedługo to wszystko zniknie, bo nam mówią, że będzie to wszystko zniszczone i
za ten moment mówi: muszę już kończyć, nie
mogę z tobą rozmawiać, nam nie wolno z
wami się kontaktować. I kontakt się urwał.
Praktycznie to było jednorazowe zajście.
Odwróciłem się. Mówię Cholera, co to było? A później, po latach, no w zasadzie
teraz, niedawno gdzieś natrafiam na materiały, że
jednak ludzie próbują dowodzić cywilizacji pod ziemią, więc no takie
to, to dziwne, ten kontakt, przekaz, bo to
nawet nie było, że tak jak tutaj do tej pory przez całe życie gdzieś tam się ci
umarli pojawiają, bo oprócz tego to za chwilę dojdę jeszcze też taka kolejna
historia na cmentarzu, a tutaj taki kontakt z bytem, tak jakby z cywilizacją
pod ziemią, więc to też zupełnie mnie zaskoczyło. Więc
w moim życiu nie raz sobie stawiam czy stawiałem pytanie kim ja jestem? Nie
rozwijam tego tarotu. Zresztą w życiu mamy
tyle różnych problemów do rozwiązania,
stresów i tak dalej. Człowiek nie znajduje tego, tego momentu na rozwijanie się,
takie duchowe, w tym, w tym kontekście. No
tutaj może kolejna jeszcze taka właśnie sprawa. Moja obecna żona, ona wcześniej
pierwsze dziecko, które urodziła, zmarło zaraz po porodzie, no i nosi je
w sercu cały czas. Któregoś razu, kiedy już byliśmy po ślubie, wypadło jechać na
cmentarz. No i stanęliśmy przy tym malutkim grobku, a tu nagle taki głos:
"Będę miała cię na oku". A to chodziło o
tą dziewczynkę zmarłą, tą pierwszą córką
mojej żony. Zaskoczyło mnie to. Obleciała
mnie taka gęsia skórka troszeczkę. No ale nic. Po pewnym czasie doszedłem do
wniosku, że trzeba taką opaskę tam przy tym pomniku zrobić, bo to nie dość, że
malutki pomniczek taki, to nawet nie ma gdzie znicza postawić. Miałem troszeczkę
takiego kamienia, takich płyt kamiennych, pociąłem to mówię to obłożę, ten
pomniczek, będzie się żona cieszyła. No i
w międzyczasie dowiedziałem się, że jedna z naszych córek pali papierosy. No to
trochę granda była, trochę afera i mówię
do żony: wiesz co? Ja się poddaję, niech
sobie robi, co chce, ja odpuszczam. Na tym
się w zasadzie skończyło, a-No i na drugi
bodajże albo trzeci dzień mówię do żony:
to, to pojedźmy do te-- na ten cmentarz, tam trzeba posprzątać, trzeba te płyty
jakoś ułożyć i no i to zrobić. Tylko stanęliśmy przed tym grobem, a tu słyszę
tą dziewczynę. W zasadzie ona mi się przedstawiała w mojej wyobraźni jako taka
siedemnastolatka, nie jako niemowlę, które
umarło, tylko jako dziewczyna już taka, no taki podroślak i mówi do mnie w ten
sposób nie bądź dla niej zbyt surowy, ale nie odpuszczaj. A jeszcze jak, jak
stanęliśmy przy tym grobie, to mówi coś
takiego no cześć tato, tak troszeczkę tak z ironią albo z uśmiechem. I właśnie
powiedziała nie bądź dla niej zbyt surowy,
ale nie odpuszczaj. I też się obejrzałem. Kto to powiedział? Ale, no
szybko doszłem do wniosku, że to właśnie, właśnie ... Także żonie też to
opowiedziałem. No ale moja żona jest wrażliwa, więc ona zaraz
płacze. Teraz wszystkie te kontakty ukrywam. Nie mówię jej, żeby jej nie
drażnić. No matki, które straciły dziecko, tak
podobno mają. Dosyć tak emocjonalnie podchodzą do tych tematów.
Tak, no ale tutaj był ewidentnie kontakt
z ... i to było nawet dość miłe, bo w tym
momencie, no już tak, jakby ona z tamtej
strony zaakceptowała mnie, moją osobę, że
... No to już jednak trochę lat minęło.
Cóż jeszcze? A chciałbym jeszcze tutaj. No
zmorę to może pomińmy, bo to jest taki standard. Ona mi się pojawiła i ja nie
wiem skąd, chociaż mówiłem, że moja przygoda z Kościołem się po pierwszym
związku gdzieś tam zakończyła. No bo skoro
rozwodnik, to już jest wyklęty. Więc ja po prostu zostawiłem sobie ten temat na
bok i specjalnie ani się nie modlę, ani nie chodzę do kościoła. A-a ta zmora
zareagowała właśnie na Zdrowaś Mario. Nie wiem, skąd mi się to wzięło,
ale siadło takie obleśne cielsko na mnie, kiedy spałem. Miałem. Co to jest? W
myślach auto-- z automatu. Zdrowaś Mario. Zacząłem
to w myślach obmawiać, to z wielkim krzykiem zlazło ze mnie, znikło. Po latach
się to też pojawiło raz tylko. Ale to był ten sam, ta sama procedura i bardzo
szybko to znikło. Po pierwszym razie siadłem przed komputerem, włączyłem
komputer, wpisałem jakieś tam hasło, takie
początkowe, bo ja nie wiedziałem nawet,
jak to określić. No wyskoczyło zmora i tak
dalej. Na dzień dzisiejszy to nie było przerażenie jakieś tam specjalne.
To chyba całkiem wydaje mi się rozsądne podejście, żeby nie, żeby nie emanować
jakby lękiem, tak? Nie, nie, ja przez te lata doświadczeń,
doświadczeń z duchami nabrałem takiej pewności siebie, że mogę to kontrolować,
że mogę być silniejszy i w zasadzie no staram się lęk ograniczać do minimum tego
lęku. No on zawsze będzie, tylko głupi się nie boi.
No, lęk mówi się, wynika często z w większości przypadków z niezrozumienia po
prostu tego, z czym się stykamy. Tak? Dokładnie. Właściwie to może ja specjalnie
nie prowokuję sytuacji, bo ja nie wiem do
końca, z czym mam do czynienia. Więc tak jak mówię, nie chodzę specjalnie po
cmentarzach nocą i nie wywołuję duchów lub
typu tabliczki jakieś tam ouija czy, czy cokolwiek. Omijam to z daleka, bo z
daleka, bo nie wiem, w którym momencie portal się otworzy i coś przyciągnie
niepotrzebnie. Więc mówimy tutaj o bytach, które same gdzieś. Być może, że mam
poprzez w spadku po babci, która była szeptuchą, może w spadku i jakieś tam
zdolności dała czy odziedziczyłem, tylko nie
rozwinęła. Całkiem możliwe jakieś tam medialne właśnie typu medium czy coś.
Dlatego te byty się dziś przyklejają, próbują się skontaktować, a ja nie umiem
tego zrobić do końca. Innymi słowy, to nie pan szuka
doświadczenia, tylko doświadczenie znajduje pana. Tak to się ująć.
Ku temu się zbiera, tak czy owak i z biegiem lat
prawdopodobnie, że to się albo zwiększy i, i pójdę tą drogą gdzieś, albo no nie
wiem, tak mi się wydaje, bo tutaj dochodzą jeszcze inne rzeczy, o których też
chciałem wspomnieć tutaj. Kiedyś pracowaliśmy właściwie tylko z jednym
pracownikiem, robiłem takie poddasze, to
jeszcze w Niemczech będąc. Ja mam od kilku
lat mam alergię, więc z tym powonieniem u mnie to tak jest
cieniutko. W każdym bądź razie w pewnym momencie na tym poddaszu wyczułem
kadzidło. To był tak słodki zapach, ale
wiedziałem z automatu, że chodzi o śmierć i o taką grupową śmierć. Mówię do tego
swojego kolegi, mówię czujesz to? On mówi Nie mówi szefie, ja nic nie czuję,
ale co mam czuć? No taki zapach jak kadzidło. Chodziliśmy po tym poddaszu,
całym z pokoju do pokoju. On nie czuł nic,
a ja wiedziałem, że będzie, będzie. No dużo będzie śmierci. Wróciłem do domu,
usiadłem. Chciałem to jakoś zsumować, co
mi się przydarzyło. No i wtedy popłynęło
jak? No nie wiem, jak z Matrixa. Można to tak powiedzieć przed oczami jak takie
tabletki z skittles cukierki czy jak one
tam się nazywają. Takie spadające one tak jakby rozbryzgiwały. Stamtąd szły
informacje. Cztery zamachy terrorystyczne,
które miały miejsce w Europie. Wszystko. Wszystko to widziałam.
W zasadzie oprócz Francji to- Który to był rok? 2016?
Albo szesnasty. Jakoś tak. Już teraz nie wiem. Nie potrafię się cofnąć. W każdym
bądź razie jedno zdarzenie miało w Berlinie, we
Francji, gdzieś tam na południu Francji, w
Belgii i już teraz nawet nie pamiętam. Nie
wiem, czy to nie Norwegię chodziło, ale to już pomijając fakt,
że w międzyczasie zadzwoniłem do swojej przyjaciółki. Ona jest stewardessą.
Grzegorz Maciejowski I, i zwróciła mi uwagę po prostu, że ona lata w
Lufthansie, w takich międzynarodowych no kursach. I mówię do niej, żeby uważała
na siebie. A ona co? A co? No i tak jej powiedziałem, co zauważyłem, co
widziałem, tylko nie widziałem czasu. Nie
wiedziałem. Wiedziałem, że w ciągu tego roku tylko nie, nie widziałem konkretnej
daty. No chyba to tak działa nawet, że w każdym bądź razie ona troszeczkę mi
zależało na tym, żeby jej nie przestraszyć
ani żebym nie wyszedł jakiegoś idiotę, który ma jakieś tam zwidy.
Minął jakiś czas. Trudno mi teraz powiedzieć. Około czterech miesięcy. W
każdym bądź razie ten nasz kontakt się troszeczkę urwał z
tymi moimi przyjaciółmi. Właśnie z tą stewardesą. Jej mąż był pilotem. Dzwoni do
mnie z Brukseli i mówi "Skąd wiedziałeś? Ja mówię, ale co? Ja nawet radia nie
słuchałem w tym momencie. Skąd wiedziałeś? Mówi. Stoję na lotnisku w Brukseli,
jestem roztrzęsiona. Miał miejsce atak terrorystyczny. I ja do niej mówię Ja nie
wiedziałem. Po prostu to mi przyszło. Więc
pomyślałem o was, żeby was jakoś ochronić. Mówi, że parę metrów dalej i ona by
zginęła. Gdybym, gdybym jej nie powiedział
czy jakkolwiek, żeby uważać w Brukseli. I ona po prostu tak to sobie odebrała.
Później chciała więcej, a ja więcej nie
miałem informacji. Jeszcze taki moment był też, kiedy jadąc do Polski,
dwóch kolegów siedzi, siedziało obok. Ja prowadziłem. Już było dość ciemno.
Dojeżdżaliśmy już prawie że do granicy. Już, już było blisko. Nagle w moich
myślach pojawiła się osoba. Młoda blondynka stojąca, taka zagubiona, z
rozłożonymi rękami, cała we krwi. Wiedziałem, że jest z Dolnego Śląska i
próbowała coś powiedzieć, ale nie mogła. I
w tym momencie jeden z moich kolegów się przebudził, coś tam powiedział, kontakt
się urwał i ja nie umiałem tego skleić do kupy. Mówię, co się wydarzy, co się
stanie. I będąc w Polsce sprawa się wyjaśniła, bo myślałem o tym
kilka dni, będąc w Polsce. Później w wiadomościach mówią właśnie o tej
dziewczynie. Nie wiem, czy pan kojarzy, co
w Egipcie niby przez okno wyskoczyła ta Polka, że to była- Magdalena Żuk.
No chyba tak. Chyba tak się ona nazywała.
I to po prostu jej obraz widziałem. Jak zobaczyłem jej twarz w telewizji,
wiedziałem, że to o nią chodziło. Tylko, że w tym momencie, kiedy ona mi się
ukazała, ona żyła jeszcze. No i tak na koniec może jako taki wisienkę na torcie,
bo tutaj jeszcze mam takich historii, tam
jeszcze epizodycznych. Być może to może pominę, bo
może nie warte jest opowiedzenia. Moja znajoma już tutaj, jak wróciłem do Polski
kiedyś, zaproponowała mi takie oczyszczenie ciała poprzez tam
bioenergoterapeutką się zrobiła, że tak powiem i chciała wypróbować na mnie. No
dobra, ja tam sceptycznie do tego podeszłem. Mówię ok, dobra, próbuj. W
zasadzie tak czy owak zawsze próbuję się
jakoś energetycznie sam ochronić. Jestem samoukiem, więc w myślach tworzę taką
blokadę w razie czego, żeby mnie coś tam nie dotkło. W każdym bądź razie ona
zawiesiła ręce nad, nad moimi ramionami i
praktycznie w tym momencie mnie tak jakby na parę sekund czy paręnaście sekund
odcięło. Wyobraziłem sobie taką jak spirorura, coś takiego, coś w tym, w tym
stylu. W zasadzie to się samo pojawiło.
Ciemna woda, za chwilę przechodząca, a ja
w tej, w tej rurze jako nie wiem, energia, dusza czy, czy jak to nazwać? Z dużą
prędkością poruszająca się w tej rurze
tylko było można zaobserwować jakąś ciemną
wodę, później przechodzącą w taki jasny błękit, później te niebo, ale to bardzo
szybko i nagle tak jakbym opuścił tą rurę w kosmosie taki rozbłysk i takie było.
Nareszcie w domu ojców. Te słowa przyszły
mi do głowy. To trwało naprawdę krótko i
gdzieś tam ona wzięła te ręce z powrotem.
Ten seans, że tak powiem, się zakończył.
No i taki podekscytowany wróciłem do domu,
opowiadam żonie, że coś takiego mi się właśnie przedstawiło. Nie wiedziałem, z
czym to połączyć. No nic, przeminęło, przeminęło z wiatrem, można by było
powiedzieć. Ale gdzieś pół roku później, a to już było grubo w nocy, jeszcze
oglądaliśmy jakąś, jakiś tam program do
snu, bodajże Discovery czy coś i Discovery
Historia. To tam włączałem sobie takie o ciekawostki. No i
w pewnym momencie pokazywali grobowce w Egipcie. No i gościu zaczął
czytać te hieroglify, zaczął opowiadać o
nich. Obydwoje z żoną usiedliśmy na łóżku
i patrzymy na siebie, a tam była ta droga
pokazana na hieroglifach. To, co mi się ukazało, to sama droga właśnie przez
brudną, tak jakby ciemną wodę, poprzez jaśniejszą, przez
niebo i aż do kosmosu. To mówię, przecież to jest ta moja droga, co
ją widziałem. Też nie umiem tego wytłumaczyć. Nie wiem, co to było.
Chyba tylko o tym, że wcześniej też inni ludzie jakby doświadczali tego w taki
podobny sposób co pan, prawda? Tylko że to było krótkie, to nie było
jakieś wymuszone. To nie, ja w ogóle tego nie oczekiwałem. Tak, to był ten,
zaskoczenie dla mnie to był punkt. No krótkie, kró-- to w przypadku tych
ludzi wcześniej też to musiało, mogło być krótkie, ale na tyle doniosłe, że
postanowili to uwiecznić, tak? No tak, w zasadzie
może i tak właśnie. Tu jeszcze bym chciał
ewentualnie, jak ma pan jeszcze chwilkę mnie posłuchać. Oczywiście.
Wydarzenie miało też w Niemczech, miało miejsce.Ja bardzo lubiłam aktorkę Anię
Przybylską, więc jej śmierć troszeczkę.
Było mi przykro, ale tak z człowiekiem to
już było kilka lat po tym, jak ona umarła
i w pewnym okresie mojego życia, gdzieś
ona co rano zaczęła mi się pojawiać, taka zadowolona i, i a co będziemy dzisiaj
robić? A ja tu będę przy tobie, a coś i znów uśmiechnąłem się. No mówię ok, no
dobrze, a może byś zrobił tak, a nie tak?
Takie zaczęło to być troszeczkę po dwóch
dniach trochę podejrzane. To tak z reguły
z rana gdzieś takie rzeczy miały miejsce. Więc tak kiedyś przystanąłem, już
wychodząc do pracy i mówię a czy ty jesteś
na pewno Ania Przybylska? A to coś w tej mojej właściwie? No widząc oczami
wyobraźni. Bo dzięki Bogu i partii nie widzę duchów tak na life, że tak
powiem, tylko oczami wyobraźni na całe szczęście pojawiła mi się twarz takiego
jakby małego dziecka, ale z kłami jak sople od lodów i taki paskudny syk czy
coś. A, że znowu mnie rozpoznał, że nie udało się i to odeszło. To miałem też
takie właśnie zdarzenie, tak jakby ktoś wysyłał swoich żołnierzyków pseudo w
cudzysłowie oczywiście mówię— po to, żeby mnie jakoś
złapać w sidła. To się nie udało. No, no tu
inaczej tego nie, nie, nie widzę. Tym bardziej że z biegiem lat ukułem taką
sobie teorię, że, że powiedzmy, jeżeli demony faktycznie istnieją i mówią te
rzeczy, które mówią my robimy wielkie oczy, skąd oni to wiedzą? No ale jeżeli
faktycznie istnieje coś takiego jak Księgi Akaszy, to mają pełen dostęp do
wszystkich danych. Oni umieją tam zaś sięgnąć sobie informacji, my nie. Dlatego
sypią z rękawa. Tutaj mogły takie bety też
zobaczyć, że akurat, a ta aktorka mu się podobała. No to to sru, to przybierzemy
jej,jej twarz no. No ta baza danych w końcu zawiera
wszystkie informacje o danej osobie, włącznie z wyglądem i sposobem zachowania
się, prawda? No tak to sobie wytłumaczyłem, no nie?
Nigdzie tego nie słyszałem, nie czytałem o
takich rzeczach, ale tak po prostu sobie
ukułem taką teorię. Myślę, że trafna albo w miarę rozsądna.
W podobny sposób to ujmuje. Nie wiem, czy
pan kojarzy nazwisko Tom Campbell, taki
fizyk współpracujący kiedyś z NASA oraz z
Instytutem Roberta Monroe. On to tłumaczy w taki sposób, że na przykład jak
nawiązujemy kontakt z jakimś naszym dawnym krewnym, którego z racji rozpiętości
czasu nie mieliśmy szansy poznać, na przykład z pradziadkiem czy z jakimś innym
wujkiem, to wtedy system świadomości, jakby w tej wersji
Campbella ubiera się jak gdyby w to, jak ta osoba wyglądała.
Pobiera z bazy danych wszystkie informacje
o jej poglądach politycznych, społecznych i tak dalej. I
ta zjawa to to, co widzimy jako zjawy, czy też
obraz tej osoby zachowuje się dokładnie tak, jakby ta osoba się zachowywała w
rzeczywistości. Jeszcze bym dopowiedział taką właśnie
historię, która nam się przydarzyła. Już w zasadzie po ślubie z moją obecną żoną
pojechaliśmy na święta do jej cioci i tam była też córka
tej cioci, czyli, czyli kuzynka mojej żony. I takzeszliśmy na taki temat właśnie
bytów, różnych duchów i takich tam rzeczy. No i ta kuzynka mówi A wiecie co?
Myśmy kupili sobie nowy dom, taki poniemiecki trochę, a przyjedźcie do nas
jeszcze posiedzimy u nas trochę. No dobra,
pojechaliśmy tam oni pierwsi, my z żoną
zaraz za nimi. Wjechaliśmy na te podwórko, a ja z racji
tego, że palę papierosy, mówię: a to zapalę sobie jeszcze na zewnątrz. W tym
momencie gdzieś obraz się zatarł, zmienił. Mówię to tak czasami jak
prawie jak w filmach, bo nadciągła taka
ala mgła. Ten dom, który miał tylko jedno
wejście, ukazał mi się jak gdyby cofnięty w czasie, kiedy czerwona cegła jeszcze
była na na zewnątrz, nie tam jakiś styropian, czyli forma poprzednia i były
dwa wejścia do tego domu. No ale nic, spaliłem tego papierosa, wszedłem do
środka i siedzimy tak w kuchni, dzieci tam
się bawiły w pokoju, a atmosfera w tej kuchni zaczęła się robić taka coraz
gęściejsza, że powietrze to praktycznie takie jakby muły to by ciął nożem w
plasterki, w kawałki. No rozmawiamy tak, ale niby ciepło w tym domu, a zaczyna
chłodniej robić i patrzy na mnie, ja na nią, na moją żonę.
Moja żona oczywiście nic. Jej kuzynka bardziej takie ma jakieś prawdopodobnie
odczucia. Ja mówię no to mamy gościa i mówię do tej kuzynki: Wiesz co? On
bardzo nie lubi rozwalonych butów w przedpokoju, to mu się bardzo nie podoba.
No i ona tak a co? A co? A co jeszcze byś
powiedział? A co czujesz? Co widzisz? No i
oczami wyobraźni ukazał mi się człowiek.
Kojarzy pan takie, taką reklamę Baltona? Kiedyś, kiedyś z takim marynarzem-
Taki marynarz z kartonem w ręku, tak? Z taką fajeczką charakterystyczną.
Taki człowiek mi się ukazał, z tym że siedzący
na ławce przed domem i on był ranny w pierwszej wojnie światowej, więc w drugiej
nie brał udziału, ale to zrobiło z niego też i alkoholika
także... Umarła jego żona przez niego, w łóżku i on, kiedy front już
szli tutaj już w stronę Berlina, on pozostał. On po prostu chciał umrzeć. I on
siedział. Siedział na na takiej ławeczce przed jabłonią, a tą jabłoń
wcześniej właśnie ta kuzynka ze swoim mężem wycięli. I on mówi, że bardzo mu
szkoda tej jabłoni i chciałby, żeby chociaż w zamian za to
posadzili.-ja, ja bym prosił o jabłonkę, żeby zadbali o tą
jabłoń jakąkolwiek w tym miejscu. Żeby, żeby, żeby ona tam była z powrotem. No i
oni to zrobili i praktycznie wszystko wróciło do normy.
Znaczy pan, pan jakby później poznał historię tego człowieka, tak? Jeżeli
dobrze rozumiem? Ja, ja dostałem taką informację później,
nie? W trakcie jak-- no kiedy już siedzieliśmy tam, kawę piliśmy tam w
kuchni i rozmawialiśmy, to ja się na, że tak powiem, z rozmowy wyłączyłem i
ściągnąłem takie informacje. I to przekazałem-
Można powiedzieć kolejna, kolejne weryfikacje.
Tak, tylko że to wtedy były takie silniejsze przekazy, a z racji tego, że tu
na chwilę obecną— o, tak bym to ujął — no zajmują mnie
problemy życia codziennego, w tym momencie, kłopoty życia codziennego, tak
bym to nazwał więc do takich rzeczy ja potrzebowałem więcej
spokoju psychicznego. I wtedy te kontakty, że tak powiem, z takimi bytami
były bardziej przejrzyste, można tak powiedzieć w cudzysłowie. Czyli mogłem
więcej wyczytać, mogłem więcej wyczuć. A na dzień dzisiejszy gdzieś tak jakbym
troszeczkę wycofał się z tego, z tego tematu, no nie?
No też mogę powiedzieć, że mogę się z panem zgodzić, bo tutaj to, co pan mówi,
to bardzo mocno rezonuje też z moimi doświadczeniami. Jak tam miałem taki
spokojniejszy okres w życiu, to te kontakty moje też ze zmarłymi, te
odprowadzenia, jakieś próby tam nawiązywania kontaktów, to Wszystko szło
jak bułka z masłem. A teraz ja mam jakby
taką bardziej nerwową atmosferę i to się
też odbija bardzo negatywnie, no chociażby na jakości mojego snu, no i też na
zdolności, jakby nawiązywania tam tych kontaktów, jakby niefizycznych. Jak tylko
w zeszłym roku brałem udział w kursach
takich kilkudniowych, właśnie związanych z
tą tematyką i, i wyjazd z domu, kilka dni
spokoju — wszystko super. Powrót do tej tutaj nerwowej atmosfery. No i Wszystko
jakby znowu siadło. No, ja też coś takiego podobnego mógłbym
powiedzieć właśnie. Jedna konkretna osoba,
która wystarczy w zasadzie, że źle coś powie albo cokolwiek powie, albo za dużo
powie — ja wybucham. No, no to jeżeli jest takie napięcie, no to... No to nie ma
mowy o kontaktach z bytami czy duchami, czy jakkolwiek czytaniu. Nawet gdybym
próbował rozszerzyć swoje pseudoumiejętności jasnowidzenia, nie
jestem w stanie, no. Nie dam rady. A pan nie próbował jakby czegoś robić
bardziej, jakby aktywnie w tym kierunku? To same, same te doświadczenia do pana
przychodzą, a pan tylko- Tak, jesteś człowiekiem. Absolutnie nie
że, że gdzieś tam wyczytałem, studiowałem.
Nie, nie przecież takiego. To Wszystko tak na zasadzie prób i błędów lub takiego
życiowego doświadczania, tak? Niestety babcia umarła
dość wcześnie dla mnie. No ja miałem tam może z osiem, siedem lat. Nawet nie
zdawałem sobie z tego sprawy, że ona miała
takie możliwości czy takie umiejętności.
W sensie, żeby wpływać nawet na pogodę, bo takie, takie tutaj opowieści do mnie
doszły w moim dorosłym życiu, że potrafiła, potrafiła nawet zmienić pogodę,
bo ktoś akurat brał ślub. No taka rasowa szeptucha, można powiedzieć.
Taka rasowa szeptucha, tak. Ona to- to trafiła, takie rzeczy.
No tak, to tylko potwierdza, że spokój, spokój i przede wszystkim spokój, jeżeli
chcemy coś, jeżeli chcemy w ogóle doświadczyć jakoś, czy móc to potem
zanalizować. Spokój, spokój i przede wszystkim spokój, bo każde takie jakby--
każde zdarzenie, które psuje atmosferę,
psuje nam jakby ten, ten nasz mindset, jak to się mówi.
Jeszcze chciałbym tutaj dodać jeszcze taką, taką
uwagę w zasadzie. W pewnym momencie próbowałem odbudować swoje drzewo
genealogiczne, no i skorzystałem-- mój angielski absolutnie
leży, leży na ziemi, więc nawet nie wiem,
jak to, jak to dokładnie się wymawia po angielsku korzenie czy jakoś tak.
MyHeritage czy jakoś tam. Taka stronka. MyHeritage.
Dlatego mówię, że nie umiem nawet tego wypowiedzieć.
W każdym bądź razie będąc tam w Niemczech jeszcze, no coś takiego
mi się pojawiło jako reklama, oczywiście
po angielsku napisane, ale reszta była po
niemiecku, więc mówię okej, dobra. No i skorzystałem z tego. Pierwszy rok tam
jakoś opłaciłem i na początku było to fajne, no bo, bo jednak pojawiały się tam
te różne zdjęcia osób, powiązania rodzinne. W
pewnym momencie dostałem propozycję, żeby
zrobić sobie taki test DNA. Oni oszacują te haplogrupy, jakieś tam inne pierdoły
i coś tam. Za to miałem zapłacić bodajże 100 euro czy jakoś tak.
Urwało w momencie, kiedy zaczął pan o tych, o tym teście DNA opowiadać. Ten
test-- bo ja kojarzę chyba, o jaki test chodzi, ten pokazujący, w ilu procentach
jesteśmy z-- mamy geny, z jakiej grupy etnicznej, tak? Coś tam T1 to
jakoś tak, ja nie wiem, ja naprawdę tutaj
tym nie specjalizuję się. No ale pomijając
ten fakt. W każdym bądź razie miałem już
jedną dorosłą córkę, no i maleństwo takie,
które nam się urodziło z tą drugą żoną i
przyhamowałem. Otworzyłem tą ampułkę z tą, z tą,
z tym wacikiem, z tym, z tą prob-- z tą próbką. Miałem wziąć
ją już na język, spakować i odesłać. Tak jakby głos wewnętrzny mówił mi "nie
rób tego, oni wykorzystują dane, nie rób tego, skażesz na śmierć swoje dzieci" i
sprawdłem. Nie, nie myślałem-- zamawiając
te ampułki, nie myślałem w ogóle pod tym
kątem, że ktoś może wykorzystać te dane i
tak dalej, dopasować do innych ludzi. I
zacząłem to przerabiać w myślach. Zacząłem się
wgłębiać i suma sumarum nie odesłałem tego. Nie zrobiłem tych testów, a na
koniec mojego pobytu w Niemczech w zasadzie to już była końcówka, kiedy,
kiedy miałem już wracać na stałe do Polski, doszło do tego, że nawet i za
dziesięć euro chcieli to zrobić. Tylko,
żeby odesłać im ten test i żeby to zrobić, mówię: "Aha, no dobra, dobra".No i
później gdzieś właśnie usłyszałem w wiadomościach o
sprzedawaniu danych. Teraz o tej plandemii
całej, że to też była wymiana, wymiana właśnie takich danych. Więc
tutaj akurat chyba bardziej- No ten wacik do pobierania tych, że tak to
ujmę, informacji genetycznej wygląda chyba podobnie jak wacik do badania na
Covida. Dokładnie, dokładnie. Także mają pełne dane i w razie czego dopasują-
A jeszcze taki szczegół, niezwykle istotny MyHeritage to jest firma założona w
Izraelu. O! Proszę bardzo mógłbym opowiedzieć cały
może, może cały no w skrócie, tylko to, co
mi się przydarzyło. To też być może, że,
że będzie w jakiś sposób ciekawe dla pana.
A jak, jak nie dla audycji, to być może dla pana, bo sprawa dotyczy tutaj mojej,
mojego dzieciństwa. No ale wie pan, ja,
żeby usnąć, wystarczyło mi-- nie wiem, ile
ma pan lat, a zresztą to nieważne. Czy kojarzy pan takie małe radyjko? Dorota to
się nazywało czasy komuny i tak dalej. To już nie moje czasy. To ja, ja jestem
rocznik 88. Także to już, to już. Mieszkamy niedaleko granicy, no od
200 kilometrów, niecało od granicy niemieckiej w tamtych czasach NRD. Ja
sobie ustawiałem na fale długie na właśnie na Niemcy. I ten język niemiecki mnie
po prostu usypiał, uspokajał, usypiał. Pojechałem kiedyś na kolonie do Krakowa.
Mieliśmy, nie wiem, może dziesięć, jedenaście lat, może dwanaście. Trudno to
powiedzieć. W każdym bądź razie jako jedyny, bo była wycieczka do Oświęcimia,
do Auschwitz. Jako jedyny tak się mocno przeziębiłem, że musiałem zostać w
akademiku, bo tam nocowaliśmy. Reszta pojechała. Nie zwiedziłem jako dziecko
tego obozu. Gdzieś coś mnie chroniło, ale często miałem właśnie takie sny. Duże
psy, wilczury, ogrodzenie, lampy typowo obozowe
i ja po tej drugiej stronie, czyli chroniony jako esesman w czarnym mundurze.
Nikomu tego nie opowiadałem. W wieku może trzynastu lat koleś przybił mi ksywę.
Broniłem się przed tą ksywą, ale oczywiście im bardziej się broniłem, no to
całe towarzystwo z poklaskiem przyjęło. Nie będę mówił
otwarcie, jaka to ksywa, no ale to i tak
zostało do dzisiaj. Nawet nie wiedziałem, że kiedykolwiek w życiu
wyjadę do Niemiec. Tak się potoczyło. Objechałem pół Europy, nigdzie mi się nie
podobało, a tam zostałem na blisko dwadzieścia lat.
Ciężko to jakoś skomentować. Tak jakby pana coś ciągnęło. Tak jakby pana coś
przyciągnęło do tych Niemiec. Tak? Myślę, że to poprzednie życie, ale to
tylko tak sobie tłumaczę. No różnie to można tłumaczyć. Wszystkie
opcje są możliwe. W każdym bądź razie język niemiecki wszedł
jak w masło. Próbowałem francuskiego, angielski jakoś tak. No pospolity język,
mimo wszystko się go nie nauczyłem, a niemiecki z łatwością po prostu
opanowałem. Także to tylko tak sobie to tłumaczę. Nigdy-
Można powiedzieć, że na podobnej zasadzie,
jak niektórzy mają straszne ciągoty do uczenia się języków azjatyckich,
japońskiego, chińskiego. Te, te języki jakoś takim łatwo przychodzą do nauczenia
się. A angielski i niemiecki, no to tak z oporami.
Całkiem możliwe, że po prostu w poprzednich wcieleniach
władali tymi językami. Dlatego taka fascynacja Indianami. To też tak
próbowałem takiej autoregresji oczywiście.
No to też mi się gdzieś tam takie pewne rzeczy przejawiały. A w tym momencie, że
tak powiem, finansowo nie jestem zdolny do tego, żeby sfinansować sobie taką
regresję hipnotyczną, ale być może kiedyś,
tam w przyszłości zobaczymy. Trułem panu
tutaj chyba prawie z godzinę, ale myślę, że coś tam, być może się. No na pewno
w razie emisji na pewno tutaj słuchacze też skorzystają, bo te audycje bardzo
mocno otwierają oczy niektórym. Otwierają
taką klapkę w głowie, że coś ktoś przeżył
coś podobnego, co ja. Może warto by się było podzielić z kimś?
Jestem na etapie w tym momencie zgłębiania tego wszystkiego. Na etapie czytania
różnych książek. Dopiero teraz, w zasadzie od pół roku, może, może roku. Dolores
Cannon to pewnie obcykany temat. Tutaj Michel Desmarquet. To on napisał mój
Newton czy Michael Newton? Michael, Michael.
francuski też leży na ziemi. On napisał
książkę typu misja, jedną książkę. Przekaz bardzo fajny. Polecam, jeżeli Pan nie
czyta, zresztą jest na YouTubie w formie audiobooka.
Zupełnie inne spojrzenie na wszystko. Mega książka, zawiera wszystko, co by się.
Chciał Pan dowiedzieć na temat przeszłości Ziemi, UFO, zjawisk, objawień.
Skrupulatnie to wszystko tłumaczy, nawet
pochodzenia Jezusa i wszystkich religii. No, nie znalazłem, proszę Pana książki,
która by to przebiła. Słuchałem jej trzy
razy pod rząd i co chwilę znajdowałem coś innego. Niesamowita książka.
No dodałem sobie. Dodałem sobie tutaj znacznik,
żeby wynotować sobie tytuły tych książek.
Michaela Newtona kojarzę, a pozostałych autorów no muszę poznać. Dolores Cannon
dopiero zaczęła się pojawiać w Polsce. Tam kilka, kilka jej książek. Ona już nie
żyje. To była amerykańska badaczka, hipnotyzerka. Tutaj, w tych tomach, które
przerzucam, no opisywała te wszystkie, wszystkie hipnozy ludzi.
Z tym że doszedłem po drugiej czy trzeciej
książce, po drugiej, bo tu dość szybko
dotarło do mnie, że ją prowadzą obce byty, czyli przekazują tak informacje
takie lub w taki sposób informacje te, które one chcą przekazać i-
No tak, czyli formułują jej sposób myślenia na swój sposób. I
faktycznie tak się działo, dlatego, że tutaj nawet gdzieś na YouTubie
ktoś prowadził tak jakby badanie tej książki, któryś z tych ścigaczy dziadek
naszych tutaj Polek. I tam też tak wyskoczyło, że to jest przekaz, ale nie do
końca, nie do końca w to wierzyć. A też taki Włoch robił kontakt z nią, z jej
duchem. No i ona potwierdziła jako duch, że dzisiaj napisałaby to inaczej i
spotkała te byty, które jej przekazywały te informacje jeszcze za życia poprzez
ludzi w transie. Spotkała. Próbowali ją przeciągnąć na
swoją stronę. Ona się jednak nie zgodziła, bo dopiero po tamtej stronie pokazali
prawdziwą twarz, prawdziwe oblicze. Też
takie ciekawe. Mimo wszystko dalej czytam jej książki. Tutaj taki specjalny
wszechświat właśnie malplaczuje. Już końcówka. Dojeżdżam do końca trzeciego
tomu. Jeszcze 2 przed nami, ale po to tylko, żeby przesiać to przez siebie
wszystkie dane, które są zawarte przed swoje sitko i wyciągnąć
wnioski na tym etapie. No w poszukiwaniu pan aktywnie poszukuje
zrozumienia tych tematów. Tak? Dokładnie. No ja jestem troszeczkę
związany finansowo, uwiązany wręcz, no przybył do Polski. Życie trochę wygląda
zupełnie inaczej, niż się spodziewałem. Do tego akurat w ostatnim
czasie pandemia. Ja tutaj jestem osobą fizycznie pracującą, zarabiającą na
życie, a [przesłuch 00:22:56] Tęgość opieściła mnie na chwilę
[przesłuch 00:23:01] Ogranicza mi społeczeństwo, bo gdyby były
jakieś takie właśnie sesje czy coś, to z chęcią bym
jeździł i słuchał sobie jakieś wywody na ten temat. Ale tutaj.
No tych sesji jakoś nie ma specjalnie dużo
to raz, a dwa jak już są, to, to trzeba troszeczkę się wykosztować jednak, żeby,
żeby wziąć w tym udział. Dokładnie dlatego mówię, że tutaj jest to
związane ręce, no tak bym powiedział. I to tyle, jeśli chodzi o relacje
przekazane przez naszego słuchacza. Zanim
zaczniecie Państwo wypatrywać kolejnego
odcinka, powiem jeszcze, że mimo chłodu za oknem, początek wiosny był w Radiu
Paranormalium bardzo gorący. Mam tu na myśli nie tylko uruchomienie wraz z
Piotrem Cielebiasiem i Markiem Żelkowskim
nowych audycji na żywo, ale również liczbę
rozmów telefonicznych i relacji, jakie tą drogą od Państwa odebrałem i
zarejestrowałem. W pewnym momencie uświadomiłem sobie bowiem, że na
obrobienie i przygotowanie do emisji czeka
jakieś dziesięć godzin nagrań. Dodajmy do tego nagrywane przeze mnie w ramach
wolnego czasu relacje nadesłane drogą tekstową i wychodzi z tego całkiem sporo
ciekawego i wartościowego materiału. No i
też całkiem sporo pracy. Wszystkie relacje staram się też udostępniać na bieżąco
badaczom współpracującym z Radiem Paranormalium. Tak więc, wbrew temu, co
niektórzy piszą w komentarzach, audycja Mówią Świadkowie wcale się nie kończy.
Wręcz przeciwnie, materiału jest na wiele, wiele, naprawdę wiele odcinków.
A dzisiejszy odcinek ma się już ku końcowi. Oczywiście, jeśli macie Państwo
jakieś swoje historie o spotkaniach z nieznanym i chcielibyście się nimi
podzielić— zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios Radio
Paranormalium a Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 3608 80 02 3608 80
02. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem Radio@paranormalium.pl.
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.