Audycja z cyklu "Debaty Ufologiczne".
Potężny huk, deszcz kamieni, lewitujące przedmioty w
domach i wizyta wojska pilnie czegoś
poszukującego. W styczniu minie równe trzydzieści lat
od zdarzenia w Jerzmanowicach, jednego z najbardziej
tajemniczych incydentów we współczesnej historii
Polski. Dziś porozmawiamy o nim w kolejnej, ostatniej w tym sezonie, debacie
ufologicznej online. Przy mikrofonie i za sterami technicznymi
audycji jak zawsze Marek Sęk "Ivellios", a po drugiej stronie
połączenia internetowego są z nami dzisiaj: nowy
głos w debatach ufologicznych, Marcin Gibas, pasjonat
astronomii i fizyki, współpracownik Nieznanego
Świata. Są z nami także pisarz science
fiction, publicysta, również związany z Nieznanym
Światem, autor audycji "Bibliotekarium 2.0", Marek
Żelkowski, ufolog z Warmińsko-Mazurskiej Grupy
Ufologicznej, Arkadiusz Kocik oraz Piotr Cielebiaś z
Nieznanego Świata, który poprowadzi dla Państwa
dzisiejszą rozmowę. Ym, ja jeszcze tylko
podam kontakty, pod którymi będziemy czekać na Państwa
komentarze i pytania. Można do nas cały czas
pisać na czatach Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl oraz na
czacie, na czatach towarzyszących naszym transmisjom na
YouTube. Można także do nas wysyłać SMS-y pod numer 530 620 493, 530 620 493.
Skype: radio.paranormalium.pl. Można także do nas pisać na Telegramie oraz na
Signalu. Można także wysyłać nam
wiadomości poprzez nasz fanpage na Facebooku, a jeżeli ktoś
woli, to może także wysyłać pytania, komentarze i różne inne
wiadomości odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl. A byłbym jeszcze zapomniał o naszym Gadu-Gadu.
Komunikator co prawda już bardziej martwy niż żywy, ale
czasem ktoś jeszcze do nas tam się odezwie. Nasz numer na GG to: 36088002,
36088002. A więc myślę, że teraz z czystym sumieniem mogę przekazać
głos Piotrowi Cielebiaśowi. Piotrze? Dobry wieczór, witam wszystkich. Zacznę
od relacji. Cytuję: "W czwartek, pod koniec serialu
Pokolenia, przed dziewiętnastą, nastąpił
przeciągły huk, potem stała się czerwona jasność. Zostały powybijane szyby oraz
pozdrawiane dachy. Potem był słyszany słabszy
grzmot, potem nadszedł silny wiatr i intensywny,
krótki deszcz z gradem. W domu został uszkodzony włączony
telewizor i spalony bezpiecznik".
Ta historia pochodzi od jednego z wielu mieszkańców
Jerzmanowic, miejscowości na Jurze
Krakowsko-Częstochowskiej, między Krakowem a Olkuszem,
ee, która została, mm, dotknięta
bardzo dziwnym zjawiskiem. W styczniu przyszłego roku minie
trzydzieści lat od, yy, tego incydentu. I autor tej
relacji, yy, tak jak wielu jego sąsiadów
mieszkających wokół ostańca zwanego Babią Skałą, mm, no, został
poszkodowany w wyniku bliżej nie do końca sprecyzowanego wydarzenia.
Istnieje wiele hipotez, którymi próbuje się tłumaczyć
incydent jerzmanowicki. Mm, tamtego wieczora doszło do kumulacji dziwnych
zjawisk. Yy, widać było przelot, jak niektórzy
twierdzili, rtęciowo-niebieskiej kuli.
Potem, w wyniku wspomnianej eksplozji, został roz-rozwalony, rozkruszony
wapienny ostaniec, owa Babia Skała. Nikt nie
widział jednak momentu uderzenia, yy, czegoś w Babią
Skałę. Rozrzucony wokół materiał skalny, no,
liczono jego, jego wagę w setkach kilogramów. Mówi
się nawet o łącznej wadze sześciu ton. Były
to zarówno małe okruchy, jak i takie kilkudziesięciokilogramowe fragmenty skał.
Yy, byli-- były też inne dziwne zjawiska.
Niektórzy twierdzili, że słyszeli warkot przelatującej
maszyny latającej. Inni opowiadali, że w domach
doszło do spontanicznej lewitacji przedmiotów albo pojawienia
się tak zwany, tak zwanych ogni Świętego Elma. Yy, zaraz potem, kiedy
usłyszeli mieszkańcy Jerzmanowic huk, wyszedłszy na
dwór, poczuli bardzo nieprzyjemną woń, jak, jak
twierdzili, przypominającą zapach azotoksu albo jakiegoś innego chemikaliu.
Na miejscu szybko pojawiło się wojsko. Poszperało, powęszyło i zniknęło.
Miejscowym niczego w zasadzie nie wyjaśniono. Dopiero
naukowcy, którzy się tam zjawili, no, próbowali jakichś
pytań, jakichś odpowiedzi dostarczyć. Natomiast okazało się, że
te pytania się piętrzą. Yy, czy był to
meteoryt? Czy było to lodowe jądro komety? Czy
jakieś ekstremalnie rzadkie zjawisko pogodowe? A może wybuch broni
nieśmiercionośnej? Yy, na te pytania od wielu
lat eksperci próbują odpowiedzieć. Yy,
jak wcześniej powiedziałem, na blisko miesiąc
przed trzydziestą rocznicą tych zdarzeń porozmawiam,
porozmawiamy o tym z naszymi, yy, zacnymi gośćmi, w
tym debiutantem w debatach ufologicznych, Marcinem
Gibasem. I Marcinie, na samym początku prośba o trzy słowa o sobie. Witam
wszystkich. Nazywam się Marcin Gibas. Yy,
od dziecka, można powiedzieć, pasjonuję się
zjawiskami z pogranicza, ze szczególnym
naciskiem na tak zwane zjawisko UFO, o którym
bardzo często rozmawiamy na, yy, kanale Radia Paranormalium. A z wykształcenia
jestem fizykiem i z tego też względu staram się
czasami spojrzeć przez ten pryzmat na te wszystkie zagadnienia
i zjawiska.... I tak też, no, spróbujemy ten temat, że tak powiem, ugryźć dziś
troszeczkę tak z punktu widzenia fizyki i tej klasycznej, to znaczy się tej
nauczanej na uczelniach, można tak powiedzieć, i tej,
której się nie uczy, ale też ona ma wiele do powiedzenia. Jest,
jest, jest fantastycznie ciekawa z tego punktu widzenia i, i,
no i można powiedzieć, tłumaczy wiele, wiele fundamentalnych
zjawisk, przy czym też nie tłumaczy niektórych innych.
I z tego punktu widzenia, z tego względu też nie została
zakwestionowana do kanonu fizyki. I o tym też
byśmy chcieli tu porozmawiać, ponieważ, no,
ona wiele, naprawdę bardzo wiele tłumaczy tych zjawisk.
Dziękuję. Przejdźmy do sedna. Panowie,
Incydent z Jerzmanowic, jak powiedział na samym początku
Velios, to jedna z najbardziej tajemniczych kart w
historii Polski po osiemdziesiątym dziewiątym roku
i on dziś pozostaje nieco zapomniany. Co takiego
sprawia, że był zasuwany na bok, pomimo że straty i te potencjalne straty, jakie
mogłyby tam jeszcze być, gdyby to wszystko poszło w innym
kierunku, no, nie były małe? Czy wynikało to z
takiej powszechnej niechęci do mówienia o zjawiskach
paranormalnych? No, nie było to zjawisko paranormalne. To było
zjawisko dziwne przede wszystkim. Tu nie
możemy, chociaż niektórzy próbowali łączyć z Jerzmanowicami jakichś teorii z
bardzo głębokiego pogranicza. Natomiast nie mówię, że
to nie było coś ciekawego. Już na samym początku też
słowo wyjaśnienia. Otóż dlaczego ten temat się pojawia
w debatach ufologicznych? No, dlatego, że
próbowano tam podpiąć oczywiście UFO jako
potencjalną przyczynę. Natomiast zjawiska, które stoją za
incydentem w Jerzmanowicach, mogą też tłumaczyć, hmm,
wiele innych wydarzeń, powiedzmy,
ufologicznych. Ale jak już powiedziałem na samym
początku, wiele osób tego o tym wydarzeniu nie wie. Nie
kojarzy go, chociaż bywa nazywany niekiedy polską Tunguską. Czy, czy, czy,
czy powinno tak być nazywane? No,
to jest kwestia dyskusyjna. O tym jeszcze za chwilę powiemy,
ale skupmy się na tym, że ono
zostało zepchnięte troszeczkę na bok z kilku powodów. Po
pierwsze, tego samego dnia, kiedy
doszło do wybuchu w Jerzmanowicach, o godzinie
piątej rano zatonął na Bałtyku podczas sztormu prom Jan
Heweliusz. Zginęło tam pięćdziesiąt pięć osób.
Ja pamiętam osobiście, że było to zdarzenie
bardzo szeroko i obszernie relacjonowane przez TVP. Z racji tego, że, że
była to ogromna katastrofa i pojawiło się mnóstwo pytań, no
to Jerzmanowice zeszły trochę na dalszy
plan, ale nie zostały zakopane pod dywan. Pojawiały się
artykuły prasowe, także w specjalistycznych periodykach astronomicznych, ale i
pismach popularnych, jak na przykład Młody Technik. Taka obszerna relacja z
analizą naukową ukazała się w trzecim zeszycie w Postępach Astronomii z roku
1994 i stamtąd będą pochodzić cytowane dzisiaj
fragmenty. Ale był też inny, problematyczny
aspekt. Otóż nie wiedziano, co się tam właściwie
wydarzyło. Zdarzenie nie pasowało za bardzo opisom do
anomalii pogodowych. Pogłoski o meteorycie raczej ucinano. Znacznie bardziej
problematyczna była kwestia wojskowa. Otóż, jak powiedziałem, niektórzy słyszeli
nad, nad Babią Skałą warkot, który przypominał odgłosy silnika
samolotu. Pojawiła się też kwestia dziwnej woni, o której też przed chwilą
mówiłem. Fakt, że Polska dopiero co odzyskała
niezawisłość i nie znajdowała się w NATO, no, nie
sprzyjał tworzeniu teorii spiskowych o tak szerokim zasięgu.
To mogłoby wywołać jakąś panikę i obawy o
bezpieczeństwo, bezpieczeństwo narodowe. Ale ja się rozgadałem. I panowie,
co pamiętacie z tamtego zdarzenia? Czy, czy
wy żeście się w tym dziewięćdziesiątym trzecim roku z nim zetknęli? Arku?
Ja pamiętam wzmiankę w telewizji, tak jak mówiłeś. Z tym, że
tam było zdecydowanie powiedziane o dużym
prawdopodobieństwie uderzenia meteorytu, który
właśnie uderzył w skałki. Rozpuścił. Z tym, że
rozpuścił, znaczy rozbił tą skałę, gdzie posypały się one
na, na okoliczne dachy zabudowań. Powybijał szyby, tak jak mówiłeś. I w
zasadzie na tym się to kończyło. Z tym, że było zaznaczone
właśnie, że nie odnaleziono żadnych pozaziemskich
pierwiastków. Coś takiego w tym sensie. Dość słabo to pamiętam, ale pamiętam
to, to zdarzenie. Chyba, nie, nie
wiem, czy w Teleexpressie, czy w Dzienniku było o tym
mówione, ale to dosłownie migawka i to wszystko. Natomiast
zainteresowanie budzi, zainteresowanie budzi
zainteresowanie się tym wojska. Żeby wojsko wysłać, to
ktoś musiał o tym zdecydować. Ktoś musiał na podstawie jakichś doniesień
tam, tam po prostu ich skierować. To nie jest tak wojsku, że
można ruszyć pluton. Jedźcie tam i zobaczcie, co tam się
stało, bo, bo coś tam uderzyło. Prawdopodobnie wojsko mogło śledzić na
radarach coś, co leciało w tamtą stronę.... No i te
wszystkie później opisy, które, no, nijak się nie mają w zasadzie do, do
zwykłego, zwykłej kolizji z, z kamieniem. Dziękuję. Tak, jeden z badaczy
Jerzmanowic powiedział, że gdybyśmy dysponowali
danymi radarowymi z tamtej nocy, to by było wszystko
wiadomo. Niestety ich nie ma, ale w tej sprawie jest bardzo,
bardzo wiele niewiadomych. O nich za chwilę.
Marcinie, Ty jako pasjonat astronomii, fizyk, no na pewno gdzieś zetknąłeś
się w czasie swoich także studiów, ale i, i tych, tych, powiedzmy, tej
aktywności hobbistycznej z tematem Jerzmanowic. Czy to jest taki
pomijany temat, czy raczej coś, co, no, budzi do dzisiaj uzasadnione emocje?
Ja sądzę, że to jest raczej, no, temat mniej
znany. Nie chciałbym powiedzieć pomijany, bo,
bo przez ludzi, którzy się interesują
ufologią, zdarzeniami z pogranicza, to na pewno nie jest
pomijany, ale na pewno jest mniej znany. Ja na przykład
w roku '93, no to miałem osiem lat. Niczego takiego nie pamiętam. No,
wtedy, można powiedzieć, nie śledziłem tego typu wydarzeń. A,
no, no, nie pamiętam takiego
wydarzenia. Jeżeli bym tak miał rozpamiętywać swoje dzieciństwo. No i
sądzę, że to jest po prostu temat troszeczkę zapomniany. Ja sam
od, od niedawna, tak właściwie dopiero co dowiedziałem się o tym incydencie.
Mhm. Ja pamiętam, że, że on się pojawiał w różnego rodzaju,
na pewno, jak były rocznice Jerzmanowic, zawsze był jakiś
artykuł, ale chciałem sobie zobaczyć, jak się sprawa ma na
YouTubie na przykład i tam się okazuje, że jest tylko jeden
filmik, jeszcze taki bardzo mocno, mocno amatorski. Plusem
jego jest to, że panowie odwiedzili, autorzy
odwiedzili to miejsce, rozmawiali z jednymi
świadkami, którzy mieli dom akurat wówczas podziurawiony przez
te odłamki Babiej Skały, rozerwanej przez ten
tajemniczy wybuch. No, ale gdzie indziej to tak naprawdę, no,
nie znajdziemy wiele. I dopiero trzeba na chomika zajrzeć,
znaleźć archiwalne roczniki pewnych
czasopism, żeby zobaczyć, no, że to jednak budziło
kontrowersje. Dlatego, że w postępach astronomii, gdzie próbowano
zanalizować to zjawisko i cokolwiek o nim się dowiedzieć, jakieś pytania
tym ludziom z Jerzmanowic, jakiejś
odpowiedzi dostarczyć tym ludziom z Jerzmanowic, no to okazuje
się, że, no, dopiero dwa lata później, nie, rok po
zdarzeniu, coś tam, coś tam się
już publikuje, a potem ta sprawa jakoś tak naturalnie umiera. No, chyba znawców
meteorytów bardziej interesują takie sprawy jak Pułtusk, jak, jak inne słynne
incydenty tego rodzaju. A te Jerzmanowice jakoś tak
sobie były na tym uboczu i potem, potem
zajęła się nimi ufologia. Bardzo dużo pisał o Jerzmanowicach
Robert Leśniakiewicz, którego będziemy cytowali na
końcu, ale to jeszcze za chwilę. Marku, a ty
pamiętasz to zdarzenie? Ono gdzieś tam pobrzękiwało ci przez
te lata? No, niestety nie pobrzękiwało, bo wtedy, w '93 roku, Polska świeżo
przestała budować, Polacy świeżo przestali budować
socjalizm i zajęli się budowaniem kapitalizmu. Ja się też włączyłem w budowanie
kapitalizmu, a to dosyć, dosyć, dosyć trudne zajęcie. W każdym
razie takie, takie czasochłonne. W związku z tym nie. Wtedy na bieżąco
sytuację z promem Heweliuszem pamiętam i jakoś z tamtego czasu tego
wydarzenia jakoś nie odnotowałem. Gdzieś, gdzieś mi
umknęło. Natomiast ja się przez jakiś czas, ileś tam lat później
interesowałem, natrafiłem na artykuły i powiem szczerze,
że kombinowałem na najrozmaitsze sposoby, bo na
początku była ta wersja właśnie, że coś tam
uderzyło. I powiem szczerze, że kiedy
później jeszcze docierałem do kolejnych artykułów, które
próbowały między innymi właśnie do, do artykułu pana Leśniakiewicza,
to tam są rozważane, nie wiem, czy o tym artykule
mówisz zresztą, ale tam są rozważane najrozmaitsze możliwości.
Od takiego prostego uderzenia poprzez właśnie
jakąś broń i to niekoniecznie nieśmiercionośną, tylko nawet taką bardzo
zaawansowaną, jądrową, walizkową, malutką, malutką, malutką, jakąś
taką eksplozję, poprzez jeszcze
inne, inne rzeczy. To wtedy się tak uśmiechnąłem, jak czytałem
ten artykuł, ponieważ część z nich, niejako niezależnie, też sobie, też sobie
jakiś czas temu wykombinowałem.
Ale to wszystko to było post factum, więc to było takie
kombinowanie, takie studium przypadku z mojej
strony. To tylko tyle. No, niestety nic więcej nie wykrzeszę z siebie. Mhm. Ja
osobiście dobrze pamiętam artykuły prasowe, które się
ukazywały, jak mówiłem, zawsze na jakąś tam rocznicę
Jerzmanowic. Dla mnie, mnie to strasznie, strasznie mnie ten
temat rajcował. Tak, mnie zawsze interesowała w ogóle
Tunguska. No, tu mieliśmy, jak twierdzi profesor Andrzej Manecki, zdarzenie
submikro tunguskie, czyli to taka malutka, lokalna polska
Tunguska. I zawsze mnie to strasznie interesowało, dlatego, że
tak, no, chociaż tak na chłopski rozum
mogłoby się wydawać, że ta kula, którą oni widzieli, uderzyła
w skałę i ją rozbiła. To tak nie było prawdopodobnie. Zdarzyło się coś chyba
innego, dlatego, że w szczątkach, które tam
zostały, w ziemi, w śniegu, w błocie, no, nie
znaleziono żadnych typowych śladów.... yy, powiedzmy, meteorytowych. No i
szczerze mówiąc, te wątki, o których pisał pan Leśniakiewicz
i, i te wszystkie niezgodności, które się tam
pojawiły, plus zainteresowanie wojska, no, sprawiają, że Jerzmanowice są takim,
takim są gorącym ziemniakiem. Czyli ten ziemniak został przez naukowców
troszeczkę odrzucony w stronę tych, którzy się zajmują tak
zwaną nauką popularną albo literaturą popularnonaukową.
O, tak to się nazywa. No i niech oni się tym tam
zajmują, bo myśmy utracili chyba większość, większość tutaj możliwości
manewru. Ale jeżeli miałbym powiedzieć na dzień dzisiejszy, to chyba polska
nauka zmierza bardziej w stronę uznania tego
zdarzenia za jakieś, jakieś anomalium meteorologiczne. Co jeszcze tutaj ja
sobie przypominam? Najbardziej to mnie interesowały te relacje, najbardziej,
najbardziej kontrowersyjne, mówiące o lewitacji
przedmiotów w domu i pojawieniu się tych, tych ogni Świętego
Elma. To znaczy po prostu języki ognia zaczęły
tańczyć na czubkach metalowych przedmiotów. Natomiast kiedy się czytało
relacje ludzi, którzy mieszkali najbliżej tej Babiiej Skały i
najbardziej oberwali, to rzeczywiście włos się jeżył na
głowie. Jeden z gospodarzy powiedział i tu cytuję:
„Duży kamień przeleciał obok głowy syna, ściął
choinkę i wybił dziurę w ścianie, a z sufitu spadł żyrandol". W ogóle
drzewa wokół tej Babiiej Skały zostały pokiereszowane, zostały
połamane gałęzie. Niektórzy twierdzili, że te kawałki, które
się oderwały od skały, tej
macierzystej, były tak wielkie, że kilku chłopów nie mogło ich unieść. Także
tak to, tak to wyglądało. Ale panowie, kiedy się zapoznaliście już z tym
incydentem jerzmanowickim, to co tak najbardziej was w nim
porusza? O, tutaj Marku, jakaś wiadomość. Możesz ją przekazać. Niestety smutna.
No tak, właśnie wyskoczyło mi w okienku na
komputerze, że zmarł Mirosław Hermaszewski. No już kosmonauta w
słusznym wieku, ale jednak. No to, no cóż, cóż w takiej sytuacji powiedzieć
mądrego? Nic mądrego właściwie
w takich sytuacjach nie przychodzi, nie przychodzi do
głowy. No, w każdym razie właśnie dostałem taką informację na komputer.
No, podobno też świadek wielu zdarzeń związanych z UFO. Chociaż on był
takim sceptykiem, jeżeli chodzi o tę sprawę. Cześć jego
pamięci możemy tylko powiedzieć. Przychodzi nam czekać na
kolejnego Polaka, Polaka w kosmosie, ale przejdźmy
do tych Jerzmanowic. Marcinie, co najbardziej z punktu widzenia fizyki
zwraca Twoją uwagę w scenariuszu tego zdarzenia? Które elementy są dla Ciebie w
nim najbardziej tajemnicze z tego naukowego punktu widzenia?
No to tak, jest tam elementów wiele. Niektóre
pasują jak ulał do takiego klasycznego
pojęcia i dają się łatwo wytłumaczyć. Ale są
też takie, stety i niestety, są też takie,
których no, nie da się wytłumaczyć tak już w prosty, naukowy sposób. No, na
pewno najbardziej takim ciekawym tutaj aspektem, no, to jest
to, co powiedziałeś. Telewitujące,
lewitujące przedmioty w domach, w gospodarstwach domowych. O ile zaburzenia
urządzeń elektronicznych, elektrycznych i tak
dalej są rzeczą normalną przy tego typu zjawiskach, czyli będący, efekty
będące skutkiem tak zwanego impulsu
elektromagnetycznego, który jest, często pojawia się wskutek jakiegoś
dużego obiektu, który nagle, spontanicznie
wdziera się, z ogromnymi prędkościami to się dzieje, w
atmosferę. No, wtedy się taki impuls pojawia. Można to dosyć, dosyć łatwo, tak
obrazowo można to wytłumaczyć, jak to się dzieje. No to
dobrze, mamy sprawę załatwioną z tym i możemy
to wytłumaczyć, jak to się stało, że instrumenty,
przyrządy, urządzenia elektryczne, elektroniczne były zaburzone. Ale to, że coś
lewituje, a ja na ogół wierzę ludziom, no bo
sceptycy mogą powiedzieć, że po prostu ludzie kłamali, że, że ulegali jakimś
fantazjom i tak dalej, na fali emocji. Ja na
ogół wierzę ludziom. Takie proste pytanie, no, po co
mieliby kłamać i wymyślać jakieś takie rzeczy
nieprawdziwe, no? No i jeżeli chodzi o
tą lewitację, która tu jest niebywale, niewątpliwie najbardziej
ciekawa, no to pierwsze, co mi się kojarzy, no to jest, są aspekty z
oddziaływaniami, z oddziaływania, oddziaływaniami, no,
międzywymiarowymi. I to się właśnie wiele o
tym mówi. Właściwie na tym bazuje cała teoria Heima. Jeżeli byśmy ją
przeanalizowali, to z niej bezpośrednio wynikać mogą właśnie tego typu
efekty. No, tyle że nie wiem, czy teraz jest miejsce na
to, żeby to rozwijać tą myśl. Także, no, te
lewitujące przedmioty są niebywale, niewątpliwie najbardziej
ciekawe i niewytłumaczalne z punktu widzenia takiego
klasycznego podejścia. No bo jeżeli chodzi o efekty dźwiękowe, efekty świetlne,
jest to wytłumaczalne. I jeszcze troszeczkę taką tutaj
można powiedzieć, tajemniczą kwestią jest to,
że no, nie znaleziono, jak wszyscy podają-... badacze tematu. Nie
znaleziono szczątków jakichkolwiek, jakiegoś ciała,
meteorytu, który miałby dotrzeć i uderzyć w tą skałę.
Meteorytu? Tak, meteorytu. No bo jeżeli miałby to być jakiś inny byt
w postaci choćby na przykład pioruna kulistego, no to wiadomo,
wtedy już o pozostałościach meteorytu czy innych ciał nie
będziemy mówić, ale jeżeli byłby to meteoryt, no to takiego
szczątków nie znaleziono. I pomimo iż meteoryty, jeżeli meteory, właściwie
meteoroidy, meteoroidy to są te obiekty, które wdzierają się w atmosferę.
W zdecydowanej większości przypadków nie docierają do
Ziemi, ale jeżeli już dotrą, choćby mikro milimetrowy, jakiś szczątek tego
meteoroidu staje się wtedy meteorytem. Więc szczątków meteorytu, który mógłby
uderzyć według jednej z teorii w tą skałę, nie odnaleziono. I tu trzeba dodać,
że jeżeli meteoroid dociera do Ziemi, czyli ten meteoryt już uderza w
ziemię, czy to jest mniejszy, średni, większy, czy waży,
czy ma średnicę kilku metrów, czy może milimetra. No,
powiedzmy, te wielkie. One pozostawiają zniszczenia, kratery, ale same
znikają wskutek gigantycznych energii, gigantycznych ciśnień, sił, które
działają w momencie uderzenia w ziemię. I
wskutek tych wielkich ciśnień, wielkich sił, one po prostu
ulatują, parują, topią się. No, niemniej jednak nie ma
tak, że nie dzieje się tak nigdy. Można
powiedzieć, że no, teoria mówi jedno, no, w praktyce
wiadomo, że jakieś mikro szczątki tego obiektu powinny zostać odnalezione
czy, czy nawet ślady takie, można powiedzieć,
śladowe, pierwiastkowe powinny być odnalezione,
a tak się nie stało. Więc to są takie dwie najciekawsze
kwestie. Po pierwsze lewitacja, po drugie brak
szczątków. To jest to, co nie pasuje do całości. Bo jeżeli
chodzi o dźwięki, strzały, huki, efekty świetlne, no to czy nawet te
zaburzenia elektryczne w gospodarstwach domowych, no to
jest rzecz wytłumaczalna. No, tyle
chciałem powiedzieć. No tak, tam potem był spory
problem wśród badaczy meteorytów, dlatego że się
okazało, kiedy porównali sobie, no, rozbłysk tego obiektu i
przeliczyli to wszystko i sobie to podsumowali w tych
tabelkach, to się okazało, to niedługo wam przeczytam o ten
fragment. To się okazało, że ten
meteoryt, jeżeli to byłby meteoryt, który spadł,
który mógł spaść w Jerzmanowicach, no to powinien do ziemi dotrzeć w formie
pomiędzy dwieście kilo a dwie tony. No, wiemy,
co by się wtedy wydarzyło, ale tam jest wiele, wiele innych
dziwnych zdarzeń. Na przykład Robert Leśniakiewicz pisał, pisał
coś, o czym nie pisali inni. No, okazało się, że oni się
tam nawąchali czegoś w ogóle. Ci, ci, ci świadkowie
w pobliżu tego miejsca. I jakoś tak nie za bardzo się
czuli potem. Przypomina mi to takie
zdarzenie sprzed chyba trzynastu, czternastu
lat, gdzieś z Ameryki Południowej, gdzie również doszło do
upadku meteorytu, ale takiego dość okazałego.
Znaczy krater był okazały. I tak samo, no, pierwsza
rzecz to ludzie nawdychali się tych oparów i
potem zaczęli mdleć, zaczęli wymiotować i tak dalej, i tak
dalej. No, w Jerzmanowicach to samo dotyczyło
ponoć też zwierząt. Także jest to naprawdę ciekawe. Ale przejdźmy może
do rozłożenia tego zdarzenia na czynniki pierwsze. Wiemy, że
ci ludzie siedzieli sobie w domach. Pogoda tamtego czwartku
była taka nie najlepsza. Był to, przechodziły nad, nad Polską fronty. Yy, były
zimowe burze. Co ciekawe, w okolicach Jerzmanowic takowe odnotowano.
I jeżeli w ogóle przyglądamy się tej
relacji, próbujemy sobie ją jakoś usystematyzować, to
im więcej relacji czytamy, tym staje się to trudniejsze. No bo tak niektórzy
mówią, że przebywając w domach usłyszeli dziwny
szum, inni mówią o tym terkocie. Potem potężny huk i grad
kamieni. Ten najbardziej niszczycielski element. Element
zdarzenia. Okazało się, że prawdopodobnie coś musiało uderzyć w ten ostaniec. No
albo meteoryt rzeczywiście, albo piorun. No i jaka
inna możliwość wchodzi w grę? Natomiast trzeba powiedzieć, że wiele osób
spoza Jerzmanowic, nawet
mieszkających kilkadziesiąt kilometrów od tej miejscowości,
widziało, że coś się na niebie dzieje,
ale o tym za chwilę. Arku, a tak z ufologicznego punktu widzenia, to co cię w
sprawie jerzmanowickiej najbardziej zainteresowało?
No, tak, jak już ten, jak Marcin powiedział, te wszystkie
aspekty. No bo jeżeli tak, musimy wziąć bardzo poważnie to, co mówią świadkowie.
Tak jak Marcin powiedział, no, nie mieli
powodu, żeby kłamać, zmyślać, oszukiwać czy konfabulować. Jeżeli
faktycznie temu incydentowi towarzyszył, towarzyszyły ognie
świętego Elma, lewitacja, spalanie się instalacji elektrycznych w domach, no
to troszeczkę inaczej należałoby na to popatrzeć.
Skała, w którą ten, ten to coś uderzyło. Z tego, co pamiętam, to miała
pochodzenie wapienne, więc
nie była jakimś, jakimś przewodnikiem. To nie był, nie
były krzemiany. Chyba że mnie poprawicie i ktoś wie więcej. ... Które by
mogły przy takim uderzeniu wytworzyć jakąś, jakieś pole, takie
właśnie piezoelektryczne. Czegoś takiego prawdopodobnie te skały
nie, nie stworzyły. Nawet cokolwiek by w nich uderzyło. Sam, no szum
jak szum, ale właśnie te wszystkie, te wszystkie
rzeczy, o których dookoła ludzie opowiadali. No i między
innymi to, że, że wojsko dość ochoczo przybyło tam. Z reguły
przecież wojsko przez cały czas spadają, także w Polsce, meteoryty są na ziemi
odnajdywane, a więc musiały spaść, przez cały czas i wojsko przecież nie
gania za nimi. Jeżeli nawet by był to kamień wielkości dwóch ton,
no to wcale on taki duży nie jest, więc musiał, musiało być to być może, że coś
innego. Na pewno nie,
wojsko nie, nie, nie przyjechało tam z tego powodu, że ktoś
zgłosił jakiś tam wybuch czy coś takiego, bo to by
najpierw była policja czy tam milicja. Nie pamiętam, co wtedy. Chyba już była
policja. Najpierw by była policja. Oni by
spisywali, zrobili tego, dopiero zrobili jakieś raporty. Dopiero wtedy by
przyjechała, przyjechało wojsko. Jeżeli by
policja uznała, że to było jakieś zagrożenie miejscowe, wybuchem jakiegoś
nie wybuchu z czasów II wojny, bo to też
mogło być. No, inną sprawą, o której jeszcze
tutaj nie wspomnieliśmy, to było to, że być może, że to była jakaś
rakieta, która została przez wojsko wystrzelona w bardziej lub mniej celowy
sposób, ale wątpię, żeby coś do
czegoś, do czegoś takiego w ogóle doszło. Zresztą zawsze, jak
widzimy po Ukrainie, część tylna rakiety zostaje i można zidentyfikować, co to
było. Tutaj nie było nic, dosłownie nic. Nie sądzę też,
żeby, żeby to było tak bardzo naturalne
zjawisko, dlatego że nawet jeżeli to tamte fronty
przechodziły, to szansa na stworzenie
tak silnego pioruna. Przecież pioruny też przez cały czas
uderzają, żeby znikło część skały, no bo tam de
facto tak naprawdę chyba część tej skały w ogóle wyparowało i
zniknęło. Także, no, coś musiało być. Coś,
co, no, nie daje się tak łatwo zaszablonować i wytłumaczyć.
Dziękuję. Dodajmy, że do Jerzmanowic przyjechały wojska chemiczne. Mówiono też,
że żandarmeria otoczyła Babią Skałę i oni tam chodzili,
szukali czegoś z wykrywaczami metali, ale nie powiedzieli
niczego miejscowym. Dopiero, dopiero sołtys lokalny
na własną rękę pościągał naukowców
z Krakowa. No i oni zaczęli tam wtedy węszyć,
badać. Jest kilka nazwisk, które się
z tym zdarzeniem szczególnie kojarzą, jeżeli chodzi o
kwestie, kwestie naukowe, ale o tym za chwilę. Postaram się też Wam przeczytać
relację Andrzeja Maneckiego, mineraloga, która, no,
zrekonstruuje nam przebieg tego zdarzenia i ułoży to wszystko
w jakąś, jakąś, jakąś całość. Marku, jakbyś miał pisać opowiadanie o
Jerzmanowicach, to chyba by się udało, nie?
No, poszedłbym w sensację. Poszedłbym w sensację, a nie
w fantastykę naukową. Dlaczego? No, ja też zwróciłem uwagę, czytając
relację, że to wojsko zjawiło się niezwykle ochoczo
i niezwykle szybko. Co więcej, ono dosyć
długo przebywało tam, w okolicach tej skały, czegoś szukając, kombinując.
Ogólnie to nie wiadomo, co oni tam robili. Coś
robili. A jak już wojsko coś robi, no to cóż, jak takie konkretne wojsko, to,
to, to raczej to nie są takie działania pozorowane. I w jednym z artykułów
ja znalazłem taką, taką
tezę, a w każdym razie taką możliwość przedstawiono, która
właśnie skłania mnie ku temu wątkowi sensacyjnemu, bo była tam
mowa o tym, że równie dobrze mogły być to szczątki jakiegoś
satelity wojskowego, prawdopodobnie już amerykańskiego. No, bo, bo, bo w
tym dziewięćdziesiątym trzecim roku to co prawda jeszcze
tutaj jakieś resztki wojsk radzieckich
funkcjonowały. One chyba w dziewięćdziesiątym czwartym roku
ostatnie się wyniosły. Ale, ale raczej stawiam na Amerykanów,
jeśli, jeśli miałbym czego poszukiwać źródła tego, tego wydarzenia. No,
w przypadku satelity to odpowiednie służby.
Jeśli on by spadał, no to byłyby powiadomione. Jeśli
Amerykanie by wiedzieli, że im coś tam uciekło, ucieka z orbity, no to, to
postawiliby w stan alarmu, jeśli nie tylko swoje
wojsko, ale też te wojska, które, na które mogliby
liczyć. I tu można by próbować, że to wojsko
tak ochoczo tam przykicało w to miejsce, że to mogło być jakby z
uprzedzenia, z uprzedzeniem zrobione, że
gdzieś tam coś się wydarzy. Chociaż tak mówiąc
szczerze, to i ta wersja się klei dosyć słabo,
więc trzeba by to opowiadanie sensacyjne mocno ponaciągać. Bo no
oczywiście zawsze można powiedzieć, że wojsko tam to, co miało
sprzątnąć, to sprzątnęło, a jak już puściło naukowców, to
już tam nic nie było.... Ale to jak się, jak się pisze
poważne opowiadanie, poważne opowiadanie sensacyjne, to
tego rodzaju wątki, no, należy raczej eliminować, bo
to jest takie, takie pójście na, pójście na łatwiznę. W każdym bądź razie, mm,
te, te, te, takie, taka niezdrowa aktywność, to zresztą
moi poprzednicy o tym też mówili. Ta niezdrowa aktywność
wojska, mm, moim zdaniem może świadczyć o tym, że ten jerzmanowicki incydent
miał jednak podłoże jakieś takie, no, jak najbardziej ziemskie. Tak mi się
wydaje. Ach, ale wracając do tego, to jakby odpowiednio
niektóre fakty ponaciągać, to rzeczywiście opowiadanie
sensa- sensacyjne mogłoby być z tego całkiem, całkiem udane.
To był cud, że się nikomu nic nie stało. Ja
podejrzewam, że gdyby się to wydarzyło latem,
kiedy o tej porze ludzie byliby jeszcze na, na dworze,
podejrzewam, że no, mogłoby się nawet skończyć
jakimiś ofiarami. Zastanówmy się, kiedy takie
kamienie lecą po prostu dość duże, to no, nie
tylko szyby, terni i, i dachówki są
ofiarami, no ale zawsze się może ktoś napotoczyć. Ale powiem
wam pewną ciekawostkę. Otóż okazuje się, że ja się zawsze
interesowałem Jerzmanowicami. No i gdzieś tak parę lat temu, rozmawiając w
jakimś tam spotkaniu rodzinnym o tym zdarzeniu, nagle
mój ojciec wypalił, że też takie coś to było też tutaj i, i, i w ogóle.
I ja zrobiłem takie oczy: jak to możliwe?
Przecież na drugim krańcu Jury Krakowsko-Częstochowskiej
niemal identyczne zdarzenie. Niestety, muszę wam powiedzieć,
że ono jest słabo udokumentowane albo w ogóle. Ale o tym, o tym, o tym na
koniec, bo to było zdarzenie, które miało miejsce nieco
wcześniej, czyli ja wiem, może z
pięć, sześć lat przed, przed Jerzmanowicami. Ma
bardzo wiele podobnych elementów. Doszło do niego w ciągu dnia nad
miejscową rozdzielnią wysokich napięć. Skończyło się też sporymi, yy,
sporymi, yy, zniszczeniami infrastruktury
energetycznej. No i przynajmniej przewrócenie,
przewróceniem jednego faceta, który akurat wtedy kosił
sobie trawę dla królików. Yy, ale o tym, o
tym, o tym jeszcze powiem pod koniec. Yy, panowie, teraz będzie cytat
z profesora Andrzeja Maneckiego, znanego minerologa, który nam troszkę tą
sprawę wyklaruje, bo na razie jesteśmy w momencie, kiedy
w tych Jerzmanowicach dzieje się panika, bo coś wybuchło. Cytuję:
"Zabierałem się do napisania obiecanego krótkiego artykułu dla
Meteorytu, a tu czternastego stycznia bieżącego roku miał
miejsce w Jerzmanowicach koło Krakowa efekt geofizyczny?
Znak zapytania. Meteorologiczny? Znak zapytania.
Astronomiczny. Znak zapytania. O godzinie
osiemnastej pięćdziesiąt mieszkańcy Jerzmanowic zaobserwowali lot
kuli barwy rtęciowo niebieskiej, a następnie usłyszeli dwa
wybuchy w odstępie pięćdziesięciu sekund. Pierwszy
spowodował odspojenie fragmentu pionowej ściany wysokiego
ostańca skały wapiennej i rozrzut jej dużych
do kilkunastu kilogramów fragmentów na odległość około stu
pięćdziesięciu metrów. Zniszczeniu uległy dachy okolicznych
domów. W gruncie stwierdzono po wybuchu liczne bruzdy i
wgłębienia. W trzydziestu domach zniszczone zostały
bezpieczniki elektryczne, a w kilku stopione przewody, uszkodzone
telewizory. Miejsce i efekty drugiej eksplozji są
nieznane". Ciekawostka: była druga
eksplozja i też mogła coś rozerwać. "Po pierwszym
wybuchu spadł grad. Efekty świetlne i akustyczne były
widoczne i słyszalne między innymi w Krakowie. Byłem tych
efektów świadkiem. Obserwatorium Geofizyczne PAN w
Skale zanotowało dwa wstrząsy.
Opisane zjawisko w Jerzmanowicach wzbudziło zainteresowanie
meteorologów, geofizyków, astronomów, geologów i nas,
minerologów. W terenie aktywnie działa krakowska grupa
Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii. Byłem w
Jerzmanowicach z астроnomami z Obserwatorium
Astronomicznego UJ i oglądałem liczne skutki wybuchu,
efekty fali akustycznej, elektromagnetycznej i inne.
Powołano grupę specjalistów różnych dyscyplin, którzy pod moim
kierunkiem mają opisać to ciekawe zjawisko i ewentualnie
opracować krótki raport". Tak, okazuje się, że pobliskie obserwatorium
zanotowało wstrząsy, ale to nie były wstrząsy z
wybuchu jerzmanowickiego. To były efekty
przejścia w pobliżu bardzo silnej burzy, w pobliżu tej stacji sejsmologicznej w
Skale. Yy, natomiast Marcinie, yy, wiele osób, które
przebywały wtedy w Krakowie na Rynku Głównym,
twierdziło, że no, po prostu niebo na trzy sekundy
pojaśniało. Zrobiło się jasno jak w dzień. Inni mówili o
obserwacji jakichś niby piorunów, czegoś w rodzaju poziomych piorunów. Mm,
i to wszystko było widoczne z odległości
kilkudziesięciu, z kilkudziesięciu kilometrów nawet. Yy, czy te nawet małe
meteoryty, te meteoro- meteoroidy, yy,
takie malutkie, mogą yy, powodować aż tak, yy, tak spektakularne,
yy, zjawiska, powiedzmy, atmosferyczne? Jak często się to zdarza? Yy, i które--
czy, czy są jakieś takie incydenty z ostatnich lat z terenu
Polski, które by mogły jakoś z tymi Jerzmanowicami, nie wiem, konkurować? To
znaczy się tak: meteoroidy, jeżeli,
jeżeli jest w atmosferze, one to są obiekty, które
wpadają w atmosferę z gigantycznymi prędkościami. To
się mówi tam o prędkościach od do, ale
powiedzmy średnio dwadzieścia, trzydzieści kilometrów na sekundę. I-... Taki
obiekt, one są powiedzmy tam od, od gramów do,
do kilogramów. Jeżeli wpada, to w sposób naturalny tworzy smugę na niebie.
To się wtedy mówi meteor. Tak,
według, według definicji, według definicji wtedy jest to meteor,
czyli ta smuga, którą obserwujemy. I to po prostu jest smuga świetlna wywołana
efektami. Jeżeli on bardzo mocno, bardzo intensywnie,
szybko wpada w atmosferę, gdzieś tam
na wysokości kilkuset kilometrów się jeszcze nic nie dzieje,
ale tam powiedzmy w okolicach stu ponad
niewiele kilometrów, no to już zaczynają się
oddziaływania cząsteczkowe, czyli, czyli on bardzo napiera na
cząsteczki atmosfery i one są sprężane. Po prostu jego
czoło tak uderza mocno w te cząsteczki, że są
one sprężane. No i zaczyna się proces
zapłonu. Jeżeli jest to obiekt dostatecznie duży, powiedzmy tam kilogramowy,
kilkukilogramowy w sensie, no to wtedy obserwujemy już
te bolidy, tak zwane znane
z nazwy bolidy, czyli już takie większe jakby efekty świetlne
na niebie. I że tak powiem, no, im większy obiekt, tym te efekty są
bardziej efektowne i... No i powiedzmy, to jest ta,
ta, ta klasyczna, wytłumaczalna część tego wszystkiego.
Niemniej no, to, o czym świadkowie wspominają, o czym relacjonują, no to
często nie pasuje troszeczkę do tego, ponieważ oni opisują
efekty świetlne różne. Na przykład, że to jest kula w
kształcie kuli o różnych kolorach. I teraz ja
nie wiem, co oni rozumieją przez to, że to jest kula. Czy to jest kula, czyli,
czyli coś, co leci, pędzi szybko i to
też trudno wtedy uchwycić w ogóle kształt czegoś takiego. No
ale jeżeli ktoś widzi kulę w ten czy inny sposób, no
to, no trzeba się jakoś do tego też odnieść. I mi tu przychodzi na myśl
taka jedna rzecz. To, co
możemy wytłumaczyć, to powiedzmy, mieści się w granicach
takiego zdrowego rozsądku i wyobraźni. Czyli no, widzimy duży
bolid. Ja sam na własne oczy widziałem już chyba z trzy
razy w życiu taki dosyć spory bolid, który leciał przez
połowę widocznego nieba nocą czy tam wieczorem późnym. Jest to bardzo efektowne
zjawisko, ale pierwsze, co przychodzi na
myśl, no to tak intuicyjnie, zdroworozsądkowo,
jeśli patrzymy na coś takiego, no to, no pasuje nam
to do, do po prostu meteoroidu, który leci przez, przez
atmosferę i się wypala. To są te efekty
świetlne, ale jeżeli są te efekty świetlne, powiedzmy w
postaci kuli czy czegoś podobnego, bądź efektów świetlnych pojawiających się
spontanicznie, poziomo. Z tego, co rozumiem, relacje świadków mówią o, o
takich efektach świetlnych, spontanicznych, takich nieprzewidywalnych.
Więc tu mi się pierwsze, co kojarzy... No, ja
bym tu chciał rozwinąć tą myśl teorii Heuma. Właśnie dlatego
chciałbym rozwinąć, ponieważ tam jest z dużym naciskiem wszystko
tłumaczone. Ponieważ ci naukowcy z
organizacji MUFON to jest skrót z angielskiej
nazwy Mutual UFO Network, czyli taka
zorganizowana jakby sieć badaczy UFO. Można sobie tak to przetłumaczyć. Taka
organizacja. Oni tam kładą
wielki nacisk. W ogóle po to powstała organizacja, żeby
tłumaczyć takie zjawiska z punktu widzenia, typowo, z punktu widzenia nauki i,
i oni tam właśnie bardzo mocno analizowali całą
teorię Heuma, biorąc pod uwagę całą metodologię naukową. I
to są naukowcy, którzy mają stopnie naukowe
doktora, doktorów habilitowanych, profesorów zwyczajnych. Także,
także nie są to amatorzy, którym może się coś
wydawać i wiedzą, co, co mówią, wiedzą, co analizują. Więc jeżeli taką
teorię, no, trzeba by tu tą teorię całą przybliżyć. Nie
wiem, czy jest na to czas. Ja myślę, że ja myślę, że
możemy sobie pozwolić co najmniej na takie skrótowe. W
ogóle, w ogóle postać Heuma
już sama budzi tu wiele kontrowersji. Był to człowiek, który
był niewidomy, niesłyszący, nie miał rąk. I był fizykiem. Nie publikował w
żadnym naukowym czasopiśmie, co go nie skreśla. Po prostu nie
publikował, ponieważ był człowiekiem bardzo skrytym. Opublikował
książkę, którą wydał na własne, na własną rękę.
Dwa tomy chyba, w której właśnie rozwinął całą
swoją teorię. I teraz tą teorię analizowali naukowcy
właśnie, no, poza wspomnianą organizacją MUFON,
analizowali też inni później. Heim żył niedawno. On zmarł w 2002 roku.
No, fenomenalne jest to, że cała fizyka do tej pory, podając,
mówiąc o pewnych stałych, fundamentalnych,
najczęściej te stałe, fundamentalne, na przykład stała Plancka,
prędkość światła i inne. To są stałe,
które są wyznaczone na podstawie obserwacji, doświadczeń,
obliczeń. I na przykład taką stałą jest stała struktury subtelnej, która tam
określa strukturę atomową. Budowa atomu, tych jego powłok
elektronowych to jest stała, która bierze pod uwagę oddziaływania
elektromagnetyczne. Elektron, na przykład jego właściwości. No więc i
taką stałą Heim na podstawie swojej teorii wyliczył
bardzo, bardzo dokładnie. Tam...... jeżeli chodzi o porządek
wielkości, między innymi bardzo dokładnie
przewidział efekty astrofizyczne, które nie są do
dziś wytłumaczone. Na przykład to, w jaki sposób
organizują się galaktyki w takiej już dużo, w dużej
kosmologicznej skali, czego nie przewiduje klasyczna czy nawet teoria grawitacji
Einsteina. No, wiele innych rzeczy
przewidział. Na przykład masę cząstek elementarnych
wyliczył wprost z formalizmu matematycznego, który sam zbudował. No i to
jest fenomenalne. No i z tego względu uważam, że ten człowiek
stworzył coś, czym należałoby
się zająć bardzo, bardzo na poważnie, jeżeli chcemy wkroczyć
w jakiś nowy wymiar fizyki i tłumaczyć rzeczy niewytłumaczalne. I teraz on tam
podaje całą teorię czasoprzestrzeni. To jest teoria kwantowej
grawitacji i czasoprzestrzeni, w której jest dwanaście wymiarów, gdzie
najbardziej pod uwagę należy wziąć pierwsze sześć. Mamy trzy
wymiary przestrzenne, czwarty wymiar, czas. To, co
znamy do tej pory i mamy piąty i szósty wymiar, które są
wymiarami tak zwanymi, on to określa transwymiary. Tak,
będę chciał to szybko streścić. I te transwymiary... W
ogóle podejście takiej naszej intuicji i logiki nie ma tutaj
sensu. I w ogóle, tak jak i w fizyce kwantowej, ponieważ to
wynika z bardzo zaawansowanego formalizmu matematycznego,
którego on stworzył. I podobno nawet naukowcy też i z tego
względu nie chcą się bardzo tym zajmować, ponieważ to jest
bardzo trudne. I, i te
transwymiary, ten wymiar piąty i szósty to są wymiary tak
zwane wyższe, które oddziałują z tymi wymiarami, którymi my, my możemy zmysłami
badać. Te wymiary przestrzenne plus czas oddziałują w
taki sposób, że im bardziej jest materia, nie tylko materia, w ogóle
nawet byty kwantowe, takie jak powiedzmy foton czy elektron. Im bardziej
te struktury tych cząsteczek są złożone, tym bardziej oddziałują poprzez
wymianę info... informacji dzięki tym wyższym wymiarom. I no, idąc dalej, tak
bardzo ogólnie mówiąc, to umożliwia wszelkie, to
tłumaczy wszelkie aspekty tych, tych, tych fantastycznych, można powiedzieć,
efektów, które obserwujemy
na przykład, jeżeli chodzi o UFO i jeżeli chodzi tu o
zdarzenie wierzbnowickie i inne. Na przykład
katastrofę tunguską czy, czy wszelkie temu podobne, na przykład
ognie świętego Elma czy no, wiele, wiele, wszystkie, wszystkie
efekty, nawet to, co chciałem się wtrącić. Nawet wcześniej
miałem taką chęć, bo mówiliście panowie o
tym. Cały czas mówimy o tym, że co uderzyło w skałę, w tą wapienną, tam w
Wierzbnowicach. Natomiast nie jest to konieczne, że coś mogło uderzyć, ponieważ
teoria Heima przewiduje w sposób bardzo taki konsekwentny. Wymiana
tych informacji w tych wyższych wymiarach. Ona
z początków istnienia Wszechświata, istnienia Wszechświata determinowała
budowę materii, ponieważ w teorii Heima budowa, materia w ogóle jest przejawem
złożoności czasoprzestrzeni. W jego teorii nie ma czegoś takiego
jak materia i energia, tylko jest sama czasoprzestrzeń złożona z takich, on
to nazywa metrony. To są takie malutkie jakby kwanty czasoprzestrzeni. Gdyby
taki jeden kwant powiększyć do rozmiarów metra,
to przy nim proton byłby rozmiarów galaktycznych. Dosłownie. I
więc mamy te małe kwanty czasoprzestrzeni. I
teraz wymiana informacji pomiędzy tymi wyższymi
wymiarami powoduje tak jakby zaburzenia tej, tak to się
tłumaczy, tej czasoprzestrzeni, tych kwantów czasoprzestrzeni. I
wtedy powstaje nam materia. No, tak mówiąc bardzo szybko,
wprost. I ta materia się w ten sposób kiedyś
tworzyła w toku ewolucji wszechświata. Ale mówi
się, badacze i analitycy tej teorii, którzy robią to bardzo
na poważnie, mówią, że to tworzenie się materii ma miejsce
do dziś. O wiele, o wiele już rzadziej, ale do dziś się to zdarza i temu właśnie
towarzyszą. I to nie jest jakieś tam fantastyczne mówienie
sobie tylko dla wyobraźni, tylko to wynika, to
jest... My nie możemy o tym mówić, to
pozwolę sobie stwierdzić, że nasze głowy są za to, na to
troszeczkę za małe. Tak jak mówiłem wcześniej, ja już miałem w ręku takie
typowo naukowe analizy teorii Heima, przedstawiające cały ten
formalizm matematyczny. Na ile mogłem sobie cokolwiek z
tego zrozumieć, no to próbowałem to zrobić. Więc na podstawie takich
materiałów ci naukowcy przedstawiają
całą analizę i mówią, tłumaczą to tak, żebyśmy
my mogli na przykład to zrozumieć. Więc to tworzenie się
materii może mieć, ma miejsce także aż
do dziś, od początku istnienia Wszechświata. Z tym, że kiedyś
działo się to bardzo intensywnie, dziś dzieje się to już,
powiedzmy, można powiedzieć w cudzysłowie, sporadycznie, niemniej
ma to miejsce i na przykład towarzyszą temu wszelkie efekty,
o których tu mówimy właśnie, że efekty świetlne, dźwiękowe. Mówi się o
wielkich chmurach, na przykład chmurach
dymu, powiedzmy, co też miało miejsce podobno w Wierzbnowicach
i zresztą nie tylko przy podobnych zdarzeniach. Mi to, jeżeli coś nie pasuje,
tutaj powiedzmy, są efekty świetlne, które tłumaczy się
klasycznie. Mamy te, te bolidy i inne zjawiska przelotu
meteoroidów.... Ale nie da się wytłumaczyć takich
spontanicznych, o których mówią świadkowie. I mi tu przychodzi
to na myśl teoria Heuma, która jest wielką teorią. Należałoby ją rozwijać
w większej skali, z większym
rozmachem, jakby do dziś. I ona to tłumaczy, że w każdej
chwili, w każdym miejscu. Jeżeli jeszcze, jeszcze tu też znaczenie mają
złożone struktury tych cząsteczek, o których mówiłem i
to, ponieważ ludzie, życie, które
tak bardzo rozwinięte jest na naszej planecie. Życie jest
niezwykle zaawansowanie złożoną strukturą materialną, co właśnie ma duży, duży
wpływ na, na te trans wymiary. I dlatego takie zjawiska się
mogą intensyfikować tu w naszym
otoczeniu. I mi przychodzi to na myśl, że jeżeli nie
pasuje nam to do klasycznego opisu
zjawisk towarzyszących przelotom meteoroidów,
upadkom meteorytów i tak dalej, no to, to mi przychodzi na
myśl ta teoria, która tłumaczy właśnie te niespodziewane
efekty lewitacyjne, efekty wielkich
rozbłysków, nagłych, spontanicznych, poziomych, różnych. Takie rzeczy tu
wchodzą w grę. No, to chciałem rozwinąć. No, myślę, że no, chyba wystarczająco.
Przynajmniej jak na tę chwilę, ponieważ się tam bardzo, bardzo
rozgadywać na temat teorii Heuma, bo to do
rozwinięcia jest tam wiele jeszcze wątków. No, nie chcę
przedłużać z tym. Ja myślę, że, że możemy chyba przy
Tunguzce do tego powrócić, bo tam chyba lepiej
będzie można. Znaczy będzie można dać lepszy przykład, bo
tam troszkę więcej wiemy chyba, jeżeli chodzi o konsekwencje
tamtego zdarzenia. Tak, tam jest, tam jest hipotez
już w setkach. Tam jest wiele ciekawiej. Większa skala. Arku, tutaj
ludzie, którzy byli na rynku w Krakowie, mówili, że
mieli wrażenie, że bomba atomowa wybuchła, kiedy dochodziło do
incydentu w Jerzmanowicach. No to ci, którzy byli na miejscu,
no to musieli mieć chyba niezły spektakl.
Co oni mówili, ci ludzie? No właśnie, to jest zastanawiające, że skoro bolidy,
meteoryty, meteory, meteory to już jak spadnie. Meteory, meteory
lecą z prędkościami rzędu nawet ośmiu kilometrów na sekundę.
Czy to, to tak? Czy większymi, dużo większymi. To
jakim cudem ktoś może zobaczyć i rozpoznać i opisać kulę, która ma srebrno
niebieski kolor? No, jest to
bardzo szybko by się przemieszczało. Kula karabinowa
leci mniej więcej te najszybsze z prędkością dźwięku i
też się no, rzadko się zdarza
zauważyć, chyba że się strzela wzdłuż, no to tam jeszcze
można tą kulę zobaczyć, jak leci, jak jest odpowiednio duża,
ale z boku to raczej niekoniecznie. No, tutaj
ludzie opisywali, że jest. Właśnie ciekawe jest
to, że o czym wspomniałeś, że w Obserwatorium Sejsmo, Sejsmologicznym
nie za, nie zarejestrowano właśnie tego wybuchu, czyli uderzenia o samą
skałę, tylko bardziej pioruny, które uderzały w tym czasie w pobliże
Krakowa. To jest też ciekawe. To tak, jakby po prostu nie doszło do
takiej kolizji, uderzenia młotkiem w skałę, tylko po prostu rozerwanie się
tego wszystkiego tuż nad skałą, bez takiego właśnie uderzenia. No i
tutaj można by było powrócić właśnie do tego
najbardziej widocznego i sprawdzalnego efektu, jakim było spalenie się
instalacji elektrycznych. No, to, to
nie są. Wówczas nie było to jakieś bardzo wysoko
wyspecjalizowanych i bardzo wrażliwych instalacji elektrycznych. To były zwykłe
instalacje, takie, jakie mamy. I żeby doszło do spalenia, musiał bardzo duży
prąd przez to przepłynąć. To nie jest tak, że, że z byle
powodu coś takiego się dzieje. Jeżeli popatrzymy na to, no, mamy... Jeżeli
podłączymy na dłuższy czas duży odbiornik prądu, który bardzo dużo pobiera
energii, owszem, te przewody się zaczną tam
nadtapiać, ale to był impuls i impuls musiał być tak duży, że właśnie
tego dokonał. No z telewizorami no to, to różnie bywa, bo tam wówczas były w
większości z tego, co pamiętam, telewizory lampowe z kineskopem lampowym.
One też w jakiś sposób są, mogły być wrażliwe na, na promieniowanie
i mogły się przepalać. Czy, czy, czy
nie wiem. Nie wiem. Nie wiem, co się w nich
przepalało, ale niemniej jednak, jeżeli weźmiemy tylko tą, ten efekt, no to
takie efekty nie zachodzą w przypadku zwykłych uderzeń meteorytów. No,
inna sprawa jest, czy to, to, czy to na pewno był
meteoryt? No, nie znaleziono jakichś części od niego. No ale to w zasadzie
w tym momencie, jeżeli się nie odnajduje żadnych kawałków,
jeżeli wszystkie inne efekty w zasadzie nie są zbieżne z tym, co, co
takie, takie upadki meteorytów czynią, dochodzi się do wniosku, że to
jednak ta zebra to, to nie jest. I to, to jest coś całkiem
innego musi być.... jeżelibyśmy wzięli,
rozpatrywali, no, musi, musimy znaleźć przyczynę tego. Nie wiem, jak w
wysokich napięciach zachowuje się, jakie, jakie ma
powiązania grawitacja z efektami wysokiego
napięcia, ale sobie wyobraźcie właśnie to, że
niektóre przedmioty w domu lewitują, inne
nie. No, to jest bardzo przerażające. I tutaj osoby, które, które tego
doznały, naprawdę to, to musiało być ogromny szok.
To jest jak dosłownie miejscowe zatrzymanie się czasoprzestrzeni w
czasie. No tak, no, no tak, to z osoby, z punktu
widzenia osoby to obserwującej mogłoby wyglądać. Jeżeli w
tak odległym miejscu jak Kraków widziano łunę, to naprawdę musiał być ten,
ten, te efekty musiały być ogromne. Ta energia, która, która tam
została wyzwolona, również musiała być duża. I tutaj, no
właśnie, energia duża, ale nie, nie, nie wywarła żadnego wpływu na
aparaturę sejsmologiczną. Jeżeli
mówisz Piotrze, że tam właśnie dzięki działaniom sołtysa
pojawili się naukowcy, to też jest troszeczkę budzi pewien z jednej
strony niesmak co do, co do akademików, że po
prostu, no, sami z siebie inicjatywy nie przejawią, bo jest wygodniej.
Natomiast jeżeli już jest coś, jeden
pojedzie, no to drugi też chce zaistnieć i też się pokazuje, więc to raczej ich
naukowców z polskich akademii, które tam nie pojechali sami z siebie, bo coś tam
zaobserwowano, tylko dopiero po tym, jak stała
to miejsce i ten incydent stał się głośny, no
to tak raczej też budzi jakieś takie troszeczkę, delikatnie
mówiąc, niesmak, bo wydaje się, że jako naukowcy powinni chcieć jechać i
zbadać. Dzisiaj, dzisiaj na pewno to by było
wszystko załatwione inaczej. To znaczy myślę, że doszło do
naruszenia pewnych procedur. Przede wszystkim fuks ogromny dla wszystkich
służb, że nic się tam nikomu nie stało. Oczywiście nikt
nie byłby w stanie temu zapobiec. Natomiast jakieś
informacje na temat tych wydarzeń powinny zostać
ludziom udzielone wtedy. Co jeszcze chciałem
powiedzieć? Jest bardzo wiele niewiadomych w sprawie jerzmanowickiej. Do tego
stopnia, że naukowcy swego, w pewnym momencie zaczęli
tworzyć bardzo skomplikowane mechanizmy i hipotezy, próbujące wytłumaczyć,
co się tam wydarzyło. Na przykład taka jedna z
wiodących mówi, że no, były dwa pioruny, jeden normalny piorun, który uderzył w
skałę i ją rozwalił. Z drugiej strony piorun kulisty,
który miał uderzyć po prostu w sieć
energetyczną i to on wszystko popalił. Jeżeli chodzi o tą
lewitację, to też tak nie do końca wiadomo, co się tam
wydarzyło, dlatego że jest mało informacji na ten
temat. Sugeruje się, że może to był efekt fali uderzeniowej, może po prostu
no, ta fala przeszła, coś wywaliło okno na przykład i te przedmioty się same z
siebie zaczęły poruszać i zostało to wzięte za
lewitację. Nie wiem. Nie wiem. Szczerze mówiąc- Jeżeli bym
mógł jeszcze wtrącić, przepraszam. Tak, tak. Takie właśnie
oddziaływania elektryczne mają
i to zostało już dawno potwierdzone. No, dawno, w sensie
kilka lat temu, w myśl teorii Einsteina o zunifi-, o
zunifikowanej teorii pola, czyli połączeniu
teorii elektromagnetyzmu z grawitacją. Więc
elektromagnetyzm, tu mówimy o piorunach bardzo silnych. Ja już
też chciałem o tym wcześniej powiedzieć, tylko brakło mi już
myśli. Ma wielki wpływ na grawitację, na pole
grawitacyjne, na, na czasoprzestrzeń, która
jest, której deformacje się przejawiają jako pole
grawitacyjne. I uważam, że tu też jest sens, mówiąc o wielkich wyładowaniach
elektromagnetycznych, które by miały wpływ na pole
grawitacyjne tam w okolicy czy lokalnie. I jeszcze jedno chciałem dodać to, że
tu mi się też kojarzy. Jeżeli wrócę do tych
świadków, którzy opisują kulę świecącą na różne... To, co kolega Arek też
powiedział. Zgadzam się, że
obiekt, który przelatuje kilkadziesiąt kilometrów na sekundę, no
to nie możemy mówić o tym, jaki on ma kształt. Więc tu
się nasuwa, że mogło to być coś całkiem innego niż jakiś meteoroid czy bolid.
Tylko nie wiem. Posunę się tak troszeczkę dalej. Czy aby to nie było coś na
wzór tak mówiąc wprost, no, Foo Fightersów znanych,
legendarnych? Być może coś, coś, coś opartego o antygrawitacyjne, legendarne
napędy, które okazują się nie być fikcją, tylko
działać realnie, co potwierdzono w Europejskiej Agencji Kosmicznej. Co też
potwierdza z, z przerostem wielkim, no,
przerasta wszelkie oczekiwania teoria Einsteina,
że, że ten wpływ elektromagnetyzmu na, na grawitację jest biliony bilionów
razy, w praktyce biliony, bilionów razy większy, niż
teoria przewidywała. I to tak jakby potwierdzało,
że, że, że te legendy o Foo Fighters tak naprawdę
miały wielkie, wielkie ziarno prawdy w sobie i być
może to żyje do dziś. No, nie wiem. No, jeżeli
widziano kulę, która się zachowywała w jakiś nieprzewidywalny
sposób, no to moim zdaniem na pewno nie był to pędzący
bolid, meteoroid.... tylko może coś podobnego do tego. No i jeszcze te
oddziaływania elektryczne, o których mówiłem, że mogą
mieć, na pewno mają wpływ na, na pola grawitacyjne. Może zaistniało coś
bardzo rzadkiego, coś, jakieś potężne rzeczywiście
wyładowanie, które sprawiło, że jakieś lokalne
zaburzenia grawitacji wystąpiły i ktoś widział coś się
unoszącego. No, sprawa jest skomplikowana. Mówiąc krótko,
niewytłumaczalna. Jest faktem i, no, trzeba coś o
tym, trzeba jakoś do tego podejść. No i tu już nie możemy
mówić, że ktoś gada głupoty, no bo, no bo tym tokiem
rozumowania można powiedzieć, że to, co się stało, jest
głupotami, tak? No to po prostu
fakty są faktami i trzeba je wytłumaczyć. I trzeba się
odwołać do, do teorii niekonwencjonalnych. Mhm. Marku, chciałeś coś dodać?
Minęło trzydzieści lat i ja mam takie nieodparte wrażenie, że ilość
rozmaitych teorii, ilość rozmaitych wytłumaczeń, no,
rośnie z każdym rokiem. Bo taki rzut oka, a wiadomości na temat tego, co się
zdarzyło w tamtym czasie, jest stosunkowo mało. I mówiąc szczerze, mam takie
wrażenie, że ta sprawa Heweliusza tamtych czasów nie sprzyjała. Myślę, że nawet
dzisiaj wypadałoby albo warto by wysłać tam po prostu dobrą ekipę
dziennikarzy. Wiem, że po trzydziestu latach wszelkie
śledztwa robi się już tak trochę trudno, ale mimo wszystko. Ja podam
przykład, dlaczego uważam, że warto, żeby się tam dziennikarze
pojawili i być może próbowali chociaż dojść, jak było
naprawdę. No bo czytam na blogu, na którym jest
zamieszczona, zamieszczony tekst Roberta Leśniakiewicza.
Czytam, że na przykład już dzisiaj
nie wiadomo, ile to wojsko tam... Wojsko się pojawiło
następnego dnia rano o siódmej. Ale sam
Leśniakiewicz pisze o tym, że ono tam siedziało, to wojsko,
tydzień, a może dwa tygodnie. No co? Są, jakby, zasadnicza
różnica. Dalej. Szereg faktów jest tak nie do końca potwierdzonych. Jedni
mówią tak, drudzy tak. Myślę, że naprawdę, nawet dzisiaj, po
trzydziestu latach, gdyby tam się pojawiła ekipa i spróbowała
chociaż uporządkować fakty, spróbowała zasięgnąć języka. Pewno już to robiono.
Być może to za słabo było nagłośnione. Ja, ja nie
twierdzę, że, że nikt wcześniej się o coś takiego nie
pokusił, bo w końcu na taką rzecz bardzo łatwo
wpaść. Ale ja mam takie nieodparte wrażenie,
czytając różnego rodzaju teksty o tym wydarzeniu,
że tam te niektóre, niektóre fakty,
niektóre podawane w poszczególnych artykułach,
one pączkują i one się mnożą jak króliki. I
stąd później mamy w związku z tym, z tymi, z tym wydarzeniem, mamy teorię o
walizkowych bombach jądrowych, mamy teorię o broni, broni amerykańskiej, o
tym, że to być może satelita, a być może broń, która działała za pomocą
impulsu elektromagnetycznego, którą sobie ktoś
wypróbowywał. Albo jedni, albo drudzy. I tak dalej, i tak
dalej. Mógłbym jeszcze, jeszcze kilka takich teorii przytoczyć.
W związku z tym my oczywiście próbujemy jakoś na podstawie tych wszystkich
podanych informacji dojść, co się mogło
wydarzyć, ale jesteśmy tak naprawdę skazani
troszeczkę na poruszanie się we mgle. Może
było tak, a może tak. No, jak siedzieli tydzień, to
co jest w stanie wojsko wyczyścić przez tydzień, a co przez
dwa tygodnie? A może oni siedzieli krócej, może
dłużej? A teraz, czy naukowcy tam
rzeczywiście się nie pojawili, ci akademicy? Czy oni może po
prostu się pojawili, a ich wojsko wyrzuciło? A po dwóch
tygodniach to już może się komuś nie chciało i dopiero
później zaczęli się tam do tych Jerzmanowic złazić.
My mamy duże luki, jeśli chodzi o fakty dotyczące, dotyczące tego
wydarzenia. Pozornie wydarzyło się to niedawno,
trzydzieści lat temu. No to sięgamy
pamięcią. No, wszystko okej, a tymczasem jest to zjawisko o takiej, tak
zatartej faktografii moim zdaniem, że ciężko będzie dojść do jakiejś
konkluzji. Tak sobie, tak sobie to wymyśliłem. Mhm. Tutaj mamy na czacie
użytkownika, który pamięta to zdarzenie. Pan Jarcor. Yy, Jarcor, tak? Był,
był na miejscu zdarzenia i pisze bardzo ciekawe
komentarze. Tutaj Ewelina mi te komentarze zamieszcza. Chciałbym je przeczytać.
Sekundkę. Z tego, co rozumiem,
pan był, pan mieszkał dwadzieścia pięć kilometrów od
miejsca wybuchu. Pisze tak: „Huk był przeraźliwy. Nie można
porównać tego do burzy ani wybuchu pirotechnicznego. Wokół skały tego
ostańca porozrywana ziemia, tak jakby od wewnątrz. Odłamki poszły drobne na
okoliczne domy. W jednym dach był poszatkowany z
eternitu, tak jakby był ostrzelany po odłamkach. W
najbliższym domu wszystkie sprzęty spalone. Rano, jak byłem, były takie odciski
po rozkładanych reflektorach wojskowych". No i tych
komentarzy jest jeszcze dużo. Bardzo, bardzo ciekawa rzecz.
Ja wam dodam tylko tyle, że z tego, co wynika,
z tego, co czytałem, to to wojsko nie było tam wcale tak
długo, że jakieś dwa tygodnie. Oni przyjechali, powęszyli i
pojechali. Czegoś szukali. No, po co by przyjechali tam z wykrywaczami metali,
prawda?... No to jest dziwne. Jeżeli szukali
szczątków, odłamków, to raczej chyba. Pan Jar Sor pisze,
że nie było wtedy śniegu. Ja powiedziałem
chwilę wcześniej, że śnieg był. Natomiast mówiłem o
momencie, kiedy naukowcy zbierali próbki. Wtedy już śnieg był.
Piotrze, Piotrze, ale to chodzi o to. Chciałbym tylko powiedzieć, że ja
mówiąc o tygodniu czy dwóch, opieram się, opierałem się na
pewnej relacji. I teraz właśnie o to chodzi. Właśnie
o to chodzi, że jedni twierdzą, że wojsko było tam krótko,
drudzy, poważni ludzie twierdzą, że było wojsko
długo. No to tak naprawdę nie wiemy,
jak długo było to wojsko i właściwie jesteśmy skazani, nie wiem. Na wiarę? Od
jednego do drugiego? To jest takie troszeczkę pulp
fiction, jak w takich przypadkach często bywa.
Piętrzą się różnego rodzaju fantazje,
relacje i tak dalej. I z tego trzeba odrzucić to, co
niepotrzebne, zostawić to, co jest najbardziej sensowne. Uważam,
że na przykład upadek jakiegoś obiektu fizycznego typu satelita
czy... Po pierwsze no, bez sensu. No przecież
byłyby jakieś szczątki, no, no, to by nie upadło z
taką energią, żeby wyparowało całość. Byłyby jakieś
szczątki. Jeżeli chodzi na przykład o broń jakiegoś typu, no
to dla mnie to jest po prostu śmieszne. No, przecież
jeżeli ktoś chce jakąś super nowoczesną, tajną
broń przetestować, no to przecież nie będzie robił tego
na wsi, gdzieś w Polsce. No, bo zakładam, że nie
dysponowała tym polska armia, tylko jakaś powiedzmy, amerykańska czy
rosyjska. No, robiliby to w inny sposób. No, nie, nie
na wiosce w Polsce. Więc odrzućmy to, co od razu się
wydaje bez sensu. No tak, tylko że każda broń może się
wymknąć spod kontroli. To po pierwsze. Po drugie, po to się zjawiło, nie
znaleziono szczątków. No, po coś się to wojsko zjawiło. Chyba
nie tylko po to, żeby sobie tam się porozglądać. Mogło.
Mogło te szczątki zbierać. Ja wiem, ja, ja nie walczę o
to. Broń Boże, nie walczę ani o jedną, ani drugą, ani
trzecią teorię. Ja staram się po prostu pokazać,
że w tej chwili rozmawiamy o przypadku, w którym bardzo trudno będzie oddzielić
to, co jest sensowne, od tego, co jest wytworem, no, wyobraźni
albo takiej wzmożonej wyobraźni, bo tak naprawdę
bardzo mało mamy twardych, twardych, takich, takich przesłanek do tego, żeby to
zrobić. To znaczy się na przykład wielki, wielki huk. No to
myślę, że mógłby powstać od jakiegoś, tak by, no musiał
powstać. Po prostu wielki obiekt wpadający z
wielkim impetem w atmosferę, kilkadziesiąt kilometrów na
sekundę, wytwarza wielki, niewyobrażalny huk.
W wyobraźni i pamięci świadków może to być już, powiedzmy, wyolbrzymione. Tym
bardziej. Także ja zakładam, że gdybyśmy jakąś selekcję mieli prowadzić, no to
albo to jest jakieś gigantyczne wyładowanie atmosferyczne, albo
no, myślę, że meteoroid, meteoryt
raczej nie. No, te szczątki gdzieś musiałyby być. No, ktoś,
kto by się tym zajmował profesjonalnie, znalazłby takowe.
Myślę, że na przykład wojsko, o ile tam miało
coś posprzątać w cudzysłowiu, zawsze
coś jakiś amator gdzieś by znalazł, tak jak było choćby w
Roswell, słynnym, legendarnym. Coś zawsze ktoś znalazł. Są jakieś, jakieś
pozostałości. No i, no i tak jak mówię, bardzo sensowne jak dla mnie
jest jakieś anomalie czasoprzestrzenne.
Jest masa, ale to dużo jest eksperymentów przeprowadzanych od lat przez
naukowców, doktorów, profesorów fizyki, które spędzają sen z powiek, wykraczają
poza nasze wyobrażenie, poza paradygmaty, poza założenia
przyjmowane przy budowie fundamentalnych dziś teorii, które są w
podręcznikach. I są, tak jak mówię, eksperymenty, których wyniki
łamią to wszystko. I tym bardziej powinniśmy wziąć pod uwagę
takie niekonwencjonalne wyjaśnienia typu,
tak jak mówiłem, teoria Heuma, która powiedzmy,
zakłada, mocno zakłada, że no, powiedzmy,
tam, w tym miejscu, w tej czasoprzestrzeni, wtedy
coś powiedzmy, się zmaterializowało, czemu powinien właśnie
towarzyszyć huk, grom, efekty świetlne, aura, fantastyczne rzeczy. Jest
też taki problem z Jerzmanowicami, że po prostu
świadkowie siedzieli w domach. I nawet jak tutaj profesor
Manecki pisał o tych dwóch rozbłyskach, to jedni mówili, że
był jeden rozbłysk na przykład albo że był jeden
huk, jeden grom. Pojawiły się różnice w opisie kolorów tego zjawiska. Pisano,
że było rtęciowo-czerwone. Mieszkańcy Jerzmanowic,
niektórzy. I to jest opisane w tym zbiorze relacji, w Przeglądach, Postępach
Astronomii, że było czerwono, że się zrobiło czerwono
na, na chwilę. I to też te
niezgodności wynikają z po prostu miejsca, gdzie świadkowie się
znajdowali. Ale myślę, że to po pierwsze zadziało się tak
szybko, po drugie było to przyniosło jakieś straty
ewidentne i myślę, że ludzie byli na tyle przerażeni, że,
że te szczegóły mogły mi się, mogły im się
nieco pomylić. Tutaj cały czas pan Jar Sor pisze,
co tam wtedy widział. Zobaczcie sobie jego komentarze na, na,
na, na, na, na naszym czacie. Tutaj pytacie też, ile tej
skały wyparowało? No, to jest taki typowy wapienny osadnień
jurajski, jakiego mam tu też u siebie. Wszędzie wokoło, także na placu. Jest to
dość twarda skała, nie powiem. Natomiast
hipotezy są różne. No, w większości opracowań można przeczytać,
że tak... No, zakładając przez analogię, jeżeli coś leciało
nad Wierzbnowicami i nagle rozsypała się skała, to znaczy się, że,
że to coś musiało uderzyć. No, sęk w tym, sęk i welios, że
prawdopodobnie tego wybuchu takiego albo tej kolizji
nie było. Tak przynajmniej twierdzą badacze. Ale przejdźmy do tych elementów
związanych z dziwnymi odgłosami i
z tym zapachem, i z tymi wszystkimi ogniami świętego
Elma. A zapach to moim zdaniem jest najciekawsza rzecz z
tego wszystkiego i ona nam powinna wskazywać ewentualnego winowajcę. Natomiast
jeżeli chodzi o te
zjawiska świetlne i akustyczne, tutaj Marcinie, będę za chwilę
się chciał ciebie dopytać o parę rzeczy, bo my
mówimy, że owszem, jeżeli jest wielki bolid,
wielkie ciało niebieskie, skała z kosmosu pędzi. Wiadomo, zjawiska
elektromagnetyczne, efekty elektromagnetyczne i te akustyczne będą zauważalne.
Natomiast pierwsze wyliczenia, które się pojawiły
na temat Wierzbnowic, mówiły, że to był obiekt o
średnicy dziesięciu centymetrów. Zaledwie. Potem próbowano to
skorygować i w tych postępach astronomii mamy już taką hipotezę, że no,
że biorąc pod uwagę to, jak to się wszystko skończyło, to
ten obiekt musiałby wejść w atmosferę, stracić dziesięć tysięcy swojej masy,
dolecieć do Ziemi po prostu w takim jakimś tam ułamku, no i wtedy ewentualnie
wyparować. Jak już mówiłem, wiadomo, że przelotom tych dużych bolidów towarzyszą
zjawiska świetlne, wiadomo, akustyczne i oddziaływania
elektromagnetyczne. Problem tutaj jest właśnie z tymi wyliczeniami.
No, co jeszcze chciałem wam tutaj powiedzieć? Sekundkę, bo cały czas śledzę
tutaj niezwykle ciekawe komentarze. Zacytuję jeden. „Były takie
rozrywy w ziemi jak po piorunie po kilkanaście metrów długości, ale nie można
tego porównać. Pisali kiedyś, że mógł być to tak zwany mega piorun". Tak,
mega piorun był jedną z tych hipotez, które się pojawiły.
Pojawiła się na przykład taka hipoteza, już próbująca wyjaśnić
to dziwne zjawisko, byleby tylko je wyjaśnić, że
leciał meteoryt, zrobiła się burza. Meteoryt wzmocnił oddziaływania burzy i to
wszystko pierdyknęło, mówiąc kolokwialnie. Tak, były takie rzeczy. Możecie
sobie we wspomnianych periodykach o nich przeczytać. Robiono
wszystko tylko po to, żeby to wyjaśnić.
Stworzono hipotezy na temat zjawisk, które
mogły nie istnieć, które mogą nie istnieć w przyrodzie, ale
stworzono hipotezy, byleby tylko wyjaśnić dla świętego spokoju,
co się wtedy stało. Już sama kwestia
pogody, jaka wówczas była, też jest kontrowersyjna. Jedni
mówią, jedni mówili, że, że było burzowo,
ale nie było śniegu. Inni mówią, że nie było wiatru.
Dopiero po incydencie, po wybuchu pojawił się wiatr. Pojawił się też grad. Co
ciekawe, jak mówiliśmy, tutaj, to, co, na co zwrócił uwagę Arek. No,
pobliska stacja sejsmiczna nie odnotowała żadnych odczytów w momencie
wybuchu na Babiej Skale, ale odnotowała
te odczyty już w momencie burzy bardzo silnej, która się
tam przetoczyła. Ale aby wyjaśnić wam te kwestie bardziej
specjalistycznie, tutaj odwołam się do fragmentu z Postępów
Astronomii, zeszyt trzeci, rok 1994. Cytuję:
„Przelot meteorytu wywołuje charakterystyczne efekty
elektryczne i elektrofoniczne, czyli akustyczne. Za frontem fali uderzeniowej
powstaje rozległy obszar silnej jonizacji,
naładowany ujemnie, tworzący rozciągnięty ślad
i obszar ładunku dodatniego wokół spadającego
ciała. Mamy więc szybko poruszający się dipol elektryczny.
Powstają wówczas bardzo silne prądy o natężeniu kilku milionów
amperów, które w zależności od warunków
lokalnych mogły powodować zniszczenia w sieci elektrycznej i
telefonicznej. Czasem obserwuje się charakterystyczne świecenie
przedmiotów metalowych, tak zwane ognie świętego Elma,
zauważone w mieszkań, w jednym z mieszkań w
pobliżu miejsca wybuchu". Marcinie, wszystko
to z punktu widzenia astronomii, fizyki wydaje się no kleić, tak? Czyli
możliwe, że to był... Możliwe, że to był meteoryt. Natomiast,
no gdzie on jest? No właśnie, to się nie klei,
że gdzie są choćby jakieś śladowe szczątki jego? No bo one parują, nawet
jeżeli są duże. Mamy dziś kratery, tysiące kraterów na całym świecie, które
utworzyły upadki meteorytów sprzed różnych tam epok,
milionów, setek tysięcy lat. Mamy kratery, nie ma
meteorytów, ale szczątki były odnajdywane jakieś. Mam na myśli śladowe. Poza tym
taki krater w ogóle jest charakterystyczny po uderzeniu. No dobrze, jeżeli
mieliśmy tutaj w Wierzbnowicach obiekt
dostatecznie duży, jeszcze wysoko, wysoko w atmosferze,
który nam generował efekty dźwiękowe, no to też
pewne rzeczy musiały się zgrać, bo jeżeli on leci z
prędkością taką, jaką leci tam kilometrów, rzędu kilometrów
na sekundę, no to powstaje ten tak zwany grom, grzmot. Już nie wiem, jak to
nazywają. Ta potężna fala uderzeniowa i dźwiękowa. Tylko że ją też
nie jest słychać wszędzie. To za
takim obiektem ciągnie się taki stożek, w którym on jedynie
może być słyszalny.... Także to by
trzeba było też przeanalizować. No i o ile on, powiedzmy,
dostatecznie duży był tam wyżej, aby tworzyć tak
potężne efekty dźwiękowe, o których mówią świadkowie, no to o tyle, gdy już
doleciał do tej skały, musiał być no, mały. Mały, ale mający taki
pęd, że rozwalił tą skałę i narobił tam tych szkód. No, nawet powiedzmy
tak. No to jeżeli chodzi o meteoryt, jeżeli chodzi o ten
super piorun, no to się tu tak wszystko się
zgadza. Nawet jeżeli chodzi o meteoryt, też się wszystko
zgadza. Nawet to jest klasyczne, że
meteoryty oprócz tych wizualnych i dźwiękowych
efektów, które wywołują, to wywołują też ten
impuls elektromagnetyczny. Więc nam się to zgadza. To, co
się tam działo, nawet yy- Ale czy, czy
zakładając, że to było już przy dolocie do
Ziemi, coś tak małego, to czy te efekty tego
kamyka, który miał tam nie wiem, dziesięć centymetrów, no,
mogły być na tyle silne, żeby coś takiego spowodować?
Yy, dwa pytania jeszcze. Pierwsze.
A co by było, gdyby taki meteoryt na przykład był zrobiony
z materiałów, yy, no, nieodróżnialny
od tych, od tych na Ziemi? A drugie pytanie za chwilę. To znaczy
się, yy, no, meteoryt ma to do siebie, że jednak, yy, wyróżnia
go. Wyróżniają go pewne cechy, które pozwalają
na to, żeby go zidentyfikować jako skałę pochodzącą z kosmosu. Yy, pomimo
nawet, jeśli niektóre bardzo przypa-,
przypominają te ziemskie obiekty, bo wiele jest też
takich. I to jest trudność w identyfikacji. No, to niemniej są takie cechy,
które pozwalają na identyfikację. I teraz, no, jeżeli byłby
to meteoryt, no to możemy sobie powiedzieć na dziewięćdziesiąt
dziewięć procent, że musiał zawierać w
sobie któreś te cechy, które by pozwoliły na zidentyfikowanie.
No, to nie chodzi o to, że meteoryt zawiera jakieś, mm,
pierwiastki, których nie ma na Ziemi. Są na Ziemi, tylko że
po prostu skład tego meteorytu jest charakterystyczny. Yy, jest
to w dużej części no żelazo, domieszkę niklu. Ma właściwości
magnetyczne. Jeżeli tam w
Jerzmanowicach doleciałby już powiedzmy, kilkucentymetrowy, co i
tak jest bardzo dużym już obiektem, yy, relatywnie, jeżeliby doleciał taki
kilkucentymetrowy, no to no rzeczywiście, no, trudno szukać szczątków. Moim
zdaniem tak. No bo jeżeli on ma małą masę,
tam ileś gram powiedzmy, no ale gigantyczną prędkość, w
sumie pęd może mieć duży. I gdybyśmy przeliczyli
ten pęd, czyli ten iloraz tej małej masy z gigantyczną
prędkością, no to ta siła uderzenia
może nam wytłumaczyć, powiedzmy, że, że ta skała
się rozprysła, że, że szczątki upadały na dach i tak dalej. No, ale tak
potężne efekty dźwiękowe już tu, powiedzmy, w dolnych
partiach, blisko ziemi, zakładając, że on mógłby być wtedy
już mały, no, to trzeba by to
bardziej przeanalizować. No, tak, na wstępie wydaje mi się, że
to, co mówią świadkowie, że te efekty były bardzo, bardzo tak potężne, że
niektórzy fantazjują już nawet o bombie atomowej, no to
troszkę mi to nie pasuje, no.
No, to jest właśnie cała złożoność tej sprawy. No, że
nie da się tak. Znaczy da się, tylko
trudno jest to tak łatwo i szybko wytłumaczyć. Mhm, mhm. Tutaj
mamy tyle ciekawych komentarzy od naszego, yy, słuchacza, pana
Jarсора, że no nie wiem,
poprosilibyśmy go o telefon, ewentualnie gdyby chciał się
wypowiedzieć, opowiedzieć, co pamięta z tych zdarzeń, jak
to, jak to sobie przypomina, bo spacerował po tych
okolicach niedługo po tym, jak doszło do
jerzmanowickiego incydentu. Także jeżeli chciałby pan zadzwonić i
podzielić się jakimiś wspomnieniami, to Ivellios,
yy, no nie wiem. Przypomnij na szybko telefon. Ja bym prosił
tutaj. Może tak, żeby słuchacz Jarcor napisał SMS-a pod numer 530 620
493, 530 620 493, a ja oddzwonię
do niego z numeru stacjonarnego, żebyśmy mogli się tutaj w
miarę sprawnie połączyć z rozmówcami na Google Meet. Tak, to oczywiście nie jest
przymus. To jest nasza, nasza prośba, jeżeli by pan chciał. Yy, no tak, yy,
mamy już za sobą analizę Arku, tych, tych wszystkich efektów dźwiękowych i tak
dalej, i tak dalej, i innych. No ale pomimo
wszystko wydaje mi się, że tym ludziom, którzy tamtego
dnia no mają popalone telewizory, popalone lodówki, mm, wyrwane gniazdka, no
to raczej te wszystkie
naukowe rozważania im mało, że tak powiem, mówią. No dlaczego
to się stało u nich? Tak. Dlaczego? Dlaczego wtedy?
Yy, to wszystko jest bardzo interesujące i bardzo mroczne mimo
wszystko. No i czy się powtórzy przede wszystkim,
czy, czy jeszcze raz ich coś takiego spotka? Yy, tutaj trzeba też powiedzieć,
że, yy, każdej burzy towarzyszy specyficzny
zapach, yy, właśnie takiego świeżego powietrza, ozonu. Yy,
i teraz, jeżeli tam, tak jak tutaj słuchacz pisał, że jest rozorana ziemia
była, yy, przez właśnie jakieś takie, no, wyglądające pewnie jak korzenie z-,
yy, rozciągające się od tej skały wzdłuż. Yy, to
być może, że właśnie taki efekt, właśnie mocno, yy, elektrostatyczny w
połączeniu właśnie z tym zapachem. Yy, czy, czy,
czy. Może nie zapachem ziemi, ale takim właśnie
reakcją ziemi na to. No, dał ten efekt właśnie taki-... Yy,
jakiś, yy, mocno azotowego, yy, takiego, no, z takiej substancji. Yy, jeżeli
chodzi o wojsko, tam mówiliście, że pojawiło się wojsko
chemiczne. Yy, być może, że byli to też saperzy, skoro mieli ze sobą,
yy, coś do wykrywania metali. Yy, coś na pewno wojsko
zostało, yy, o czymś więcej poinformowane.
Tutaj też szkoda, że nie, nie przez tyle lat
nikt z wojska nie puścił, że tak powiem, pary na ten
temat. Nic nie, nie przedostało się, no bo to
dosyć ciekawa sprawa była i na pewno została
to, yy, odnotowane. To zostało w niejednym raporcie, no bo
wysłanie żołnierzy to, to, to nie tylko jest, że o, tam
sobie pojadą, ale to jest zaprowiantowanie na jakiś tam okres
czasu, ee, wyposażenie tych żołnierzy, czy
byli z bronią i wyposażenie takie właśnie,
yy, wszystko podlega spisowi i wypisowi, więc to nie jest takie, takie proste.
Yy, no, tutaj, yy, mieszkańcy zapewne byli mocno zszokowani tym, co się stało.
Yy, te straty nie wiem kto, kto wypłacał. Pewnie, yy, naj- najszybciej by było,
yy, przyznać to wszystkim, że to był, yy,
piorun jakiś tam super wzmocniony przez, przez cokolwiek, żeby po prostu
odszkodowanie dostać na, na to, na, na, yy, odbudowę tych, tych zniszczonych
rzeczy. No i stąd pewnie wszyscy bardzo łatwo łyknęli
takie, takie wytłumaczenie i chcieli łyknąć. Ee, no, ciężko jest
określić, yy, jednoznacznie, co to jest, co to było
wówczas. Tak mi się wydaje. I tak jak Marek
tu mówił, po trzydziestu latach mnożą się teorie, yy, które są
opracowywane przez cały czas na bazie tych samych, yy, tego samego
materiału, który został już, yy, już raz opisany i opowiedziany. Yy, ale to
dotyczy chyba wszystkich takich zdarzeń, yy, dziwnych i
niesamowitych, że w miarę upływu czasu, yy, każdy chce zbić, yy, jakiś swój
kapitał, yy, na, na, na takim wydarzeniu i coraz bardziej kreuje mniej lub
bardziej, yy, dorzeczne lub niedorzeczne rzeczy. Dziękuję.
Marku, tam Robert Leśniakiewicz pisał, yy, o tym zdarzeniu, no, dość
obszernie. Yy, i wspomniał między innymi, że
tam, yy, ci żołnierze, którzy się zjawili z
Krakowa, no, mieli na wyposażeniu nie tylko wykrywacze metalu, ale też liczniki
Geigera. Yy, no i też napisał, że oni coś zbierali. Czyli coś tam
chyba jednak zostało. Yy, co mnie, co mnie interesuje? Przede
wszystkim, mm, każda historia, która
się dzieje, która, której świadkiem jest więcej niż jedna,
dwie osoby, która jest obserwowana przez
grono ludzi, ona ma zawsze tyle wersji, ile świadków. Yy, tutaj pytanie: czy
tam nie ma jakichś ukrytych, ukrytych historii, ukrytych fragmentów, yy,
czegoś, co nie zostało powiedziane, a mogłoby mieć dzisiaj
kluczowy, kluczowy aspekt? To jest naprawdę
interesujące. Mmm, bardzo mnie interesuje też to,
co oni mówili, że słyszeli jakiś terkot, tak? Jeden powie,
że to był terkot samolotu, drugi powie, że to był szum.
Trzeci powie, że to był odgłos wiatru na przykład. I tu
już nam się robi straszny, yy, informacyjny galimatias z
tego wszystkiego. No, niemniej jednak coś tam
porozbijało te okna i potłukło eternitowe dachy
i dachówki, i wszystko inne. Yy, co jeszcze
pisał? My będziemy za chwilę dzwonić,
Piotrze, będziemy za chwilę dzwonić do słuchacza. Tutaj
podobno- Czyli zgodził się pan z nami? Zgodził się. Zgodził
się. Zaraz będę tutaj wstukiwał jego numer.
Także... To poczekaj sekundkę. Marek jeszcze odniesie
się do tego mojego pytania. Co tam jeszcze pisał o tym
Robert Leśniakiewicz? I zadzwonimy do naszego
słuchacza. No, powiem tak, że zanim o
Robercie Leśniakiewiczu, to powiem jedną rzecz, że, mm, myślę, że wszyscy tutaj
padliśmy trochę ofiarą, yy, nierzetelnego
dziennikarstwa. Yy, zaraz powiem, co nam, co
mam na myśli. Yy, przede wszystkim selekcjonowanie
materiału, żeby wyszła fajna historia. Ja to troszeczkę znam
od podszewki, jak to się robi i po
prostu, yy, no, to nie jest, yy, zgodne ze sztuką,
ale bardzo wielu dziennikarzy jedzie z gotową tezą na miejsce, żeby robić
materiał i selekcjonuje materiał mniej więcej w taki
sposób, że to, co pasuje do założonej tezy albo do tezy,
która się tam gdzieś ulęgnie w trakcie, to, co pasuje, to
bierze, a co nie pasuje, to pomija. I później mamy zapis, który jest absolutnie
nieadekwatny do tego, co się wydarzyło.
Tylko to jest zapis pewnej historii, która się zrodziła w
głowie danego dziennikarza. To tak bardzo często wygląda. I
tu też mam takie, takie wrażenie, że tak się zdarzyło. W
dodatku mamy jeszcze, mm, cytowane przez ciebie, w każdym
razie wspominane przez ciebie zapisy z pism
specjalistycznych zajmujących się astronomią. Ee, i
tam z kolei znowu następuje coś takiego.
Naukowcy odrzucają wszystko, co nie pasuje, a
biorą to, co pasuje, co jest im znane. Yy,
i myślę, że nie bawią się, ale nie wiem, jak było. Znowu
to jest strzał w ciemno. Yy, to, co nie pasuje, odrzucają. Biorą tylko
to, co jest znane, sprawdzone i,
i-... I to dlatego później Robert Leśniakiewicz
pisze, tak jak już wspominałem, no, pisze nawet o tym,
że na początku lat dziewięćdziesiątych w
Polsce Polska została zaalarmowana. Nie wiem, skąd jest ta
informacja w ogóle, ale to już, no, powiedzmy, inna sprawa,
że została Polska zaalarmowana o tym, że zginęły
gdzieś tam w Rosji bomby walizkowe. Że te bomby ma, miały, jeśli chodzi o
wysadzanie tych bomb, od, od stu, zaledwie stu kilogramów trotylu do tysiąca
kilogramów trotylu. Takie, taką moc miały. Więc to były
bo-bombeczki właściwie. Opisuje je dosyć
szczegółowo. Jak to wyglądało? To jest jedna teoria. No,
coś tam może pasuje, coś nie. I wszystkie wcześniej
wymienione, dotyczące jakichś prób
wojskowych, jednych, drugich z impulsem elektromagnetycznym, a
może z czymś jeszcze? A może to satelita wojskowy? No, my
później mamy informację o tym, że gdzieś tam Amerykanie
wysyłają na orbitę jakieś niezałogo, niezałogowe
wahadłowce, które sprowadzają po roku albo po półtora roku
i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. My się
na skutek tego, co powiedziałem na początku, tego
dziennikarstwa nie do końca rzetelnego, które nam na początku
rzuciło pewną narrację, my w tej chwili właśnie
jesteśmy ofiarami tego. No i tak bym to skomentował. A
tych, tych wątków, które podaje Robert Leśniakiewicz, jest tam
naprawdę bardzo dużo. Ja zachęcam, może po prostu wejść na,
na blog i, bo to, to pokazuje, w jakiej mgle się poruszamy. Dobrze, ja nie będę
zabierał czasu, bo, bo, bo, bo mamy dzwonić do słuchacza.
Tutaj ten link się ukaże w, pod, pod
nagraniem na YouTubie, także sobie zobaczcie. Ale ja bym
jeszcze dodał tylko tyle, że to samo się tyczy tych
publikacji naukowych, bo tam jest przyjęte, że
to był meteoryt i już. No właśnie, tak, tak! Mówiłem. W
tych pismach astro, zajmujących się astronomią, jest dokładnie
to samo: przesiewanie informacji. Tak. I szukamy dowodów. No,
nawet jeżeli, nawet jeżeli to był piorun i nie pasuje do
pioruna, to stwórzmy koncepcję pioruna, który się dzieli
przy, przy, przy uderzeniu na piorun kulisty i
piorun zwykły, i znaczy- A w dodatku albo
może być piorun, który współpracuje, tu cudzysłów oczywiście,
z jakimś obiektem kosmicznym, który tutaj spada na ziemię. I
to w ogóle jest super teoria jest. Ja się nie czepiam,
nie, nie jestem specjalistą. Ja też nie, oczywiście. Od tych
zjawisk. Natomiast kiedy słyszę, że ktoś powołuje nową
kategorię zjawisk do wyjaśnienia czegoś, co się wydarzyło
w Jerzmanowicach i do tego powołuje
się nowe zjawisko, ultra rzadkie, tylko, tylko po to, żeby zaspokoić,
no, wymóg, jakim jest, jakim
jest, jaki stawia nauka akademicka, to jestem trochę
zażenowany, szczerze mówiąc. Bo jak tam czytałem, że piorun
się rozdzielił na taki i na taki, i potem tak strzelał albo i nie, albo w tą
stronę, albo, albo w tą.
Innymi słowy, oni nie wiedzieli, nikt tego nie widział,
nikt o tym, nie było żadnych przesłanek.
Natomiast naukowcy postawili określoną tezę, bo tak, bo tak na
pewno było, bo tak musiało być. I selekcja materiału
następowała wtedy. Ale to naukowcy wiodą prym właśnie w tego
typu praktykach. No, to jest to, o czym mówiłem. Jest,
są, jest pełno eksperymentów, które przeczą założeniom
fundamentalnych dziś teorii, ale oni dalej zajmują się tym. Po prostu,
no, to są, no, blokady, no, blokady i takie ograniczone światopogląd,
no, który, który nie pozwala wyjść poza coś i, i coś wyjaśnić. Dobrze, Marku,
dzwonimy do naszego słuchacza chyba. A więc dzwonimy.
Halo, dzień dobry. Halo, halo, dobry wieczór. Czy się słyszymy?
Słyszymy się. No to oddaję panu głos. Dobry wieczór. Halo? Dobry
wieczór. Pozostawił pan bardzo ciekawy komentarz na naszym czacie. Tak,
tak. Odnośnie zdarzenia w Jerzmanowicach. Rozumiemy, że pan mieszkał
blisko i miał możliwość udania się tam. Ja mieszkałem na
terenie Krakowa. Tak, ja może, nie wiem,
czy mnie słychać dobrze. Ja to pamiętam, bo ja
byłem w tym czasie uczniem technikum, a mieszkałem na terenie Krakowa i byłem
jakby świadkiem, znaczy słyszałem huk, prawda, bo
nie, nie mieszkałem bezpośrednio, tylko w odległości, to jest
około dwadzieścia pięć kilometrów od. Nie wiem, czy mogę kontynuować dalej
tutaj. Tak, tak, oczywiście.
Mieszkałem dwadzieścia pięć kilometrów, czyli jakby w
zachodniej części Krakowa. I pamiętam, że
zdarzenie mnie zastało w ten sposób, że byłem
w mieszkaniu. To było mieszkanie znajdujące
się w takim dużym bloku. Z tym że okna mamy na
stronę południową, czyli to jest po przeciwnej stronie, jak był wybuch i
nastąpił pierwszy huk, taki słabszy, ale był potężny i nie można tego porównywać
do jakiegokolwiek uderzenia pioruna czy czegoś podobnego.
Zatrzęsły się szyby w oknach, pomimo że to były okna od
strony południowej. Czyli musiała iść jakaś potężna fala
uderzeniowa, która musiała odbić się od naprzeciwległego budynku i
uderzyć jakby po prostu szyby. I
po, i po około minucie, tam do pięćdziesięciu sekund,
był następny wybuch, jeszcze silniejszy. I z
tego, co pamiętam, to następnego dnia udałem się tam z ojcem
na mieść, na miejsce....
Bo to ojciec od znajomych gdzieś już wiedział, gdzie to
nastąpiło i na miejscu z tego, co
pamiętam, tam się zjechało sporo ludzi. Tam podjeżdżało
samochodami patrzeć. Było dwóch gospodarzy, którzy tam jakby oprowadzali i
pokazywali to wszystko. No, tutaj z tego, co
pamiętam, to opisałem na czacie tutaj państwu z tych, z tego
może byście chcieli państwo coś zapytać? Może o coś jeszcze. Może o
to wojsko. Halo, halo! Bo tutaj tak. Może, może o to
wojsko, dlatego że pan tam był następnego dnia z ojcem
i tego wojska już nie było. Tak, ja byłem z ojcem, bo
wojska nie było rano, ale ojciec mi pokazywał,
bo ta skała to jest jakby taki ostaniec skalny,
który wystaje tam, no, na kilkanaście metrów pośród
pól, prawda? Bo tam mamy zabudowania gospodarcze. Za dwoma domami jest ta skała
i za skałą już są pola orne. I
ojciec tam zauważył, że były zaraz wokół skały. Były
odciśnięte w ziemi, jakby takie,
ktoś jakby wbijał jakieś kolce w ziemię czy coś. I
ojciec mój twierdził, który był w wojsku, że to był
odcisk od łapy rozstawianych lamp, że jak było
wojsko, to musiało tam rozstawiać jakieś jakby
reflektory czy coś. Jakby odcisk. Takie
było odgniecenie, jakby takiej łapy stojącej czy coś w tym stylu. I ze
śladów naziemnych znaleźliśmy z ojcem. Były takie rozerwania
właśnie darni rozciągające się od tej skały
z pola. No, może na kilkanaście metrów. Takie. No,
podobno takie coś występuje w przypadku pioruna
kulistego. A odnośnie wojska była
informacja od tych właśnie miejscowych ludzi, bo
tam były dwa domy zlokalizowane bezpośrednio przy skale. Gospodarz zapraszał z
jednego domu. Tam dwa domy. Z tego, co pamiętam, miały
poszatkowany dach, poprzebijany przez te odłamki
skał. I w jednym z domów gospodarz właśnie
mówił: ja widziałem osobiście wyrwane gniazdko elektryczne ze
ściany. I ten gospodarz twierdził, że miał
spalone wszystkie sprzęty elektryczne. I
potem była jakaś informacja, tylko ja nie wiem, czy od
miejscowych, czy to już po tygodniu, że w
badaniach gleby znaleziono jakieś mikrokulki
aluminium. Takie coś mi się kojarzy, ale to byście jeszcze
musieli państwo gdzieś temat drążyć
i świadków tam jeszcze innych pytać. O tym też pisał. O
tym też pisał Robert Leśniakiewicz. Natomiast- To
ja właśnie nie wiem, czy to z tego źródła, już później to
nie wypłynęło. Natomiast ja naocznie widziałem właśnie tą
rozerwaną ziemię, taka rozerwana darń i odciski właśnie po jakichś takich
stojakach wojskowych czy coś. Ja dokładnie
już sobie nie przypomnę, ale to było odgniecione w ziemi.
No, może wielkości dłoni, jakiś statyw czy coś takiego. I pamiętam, tam było
bardzo mylne w przypadku Jerzmanowic, bo
odnośnie tego, ile skały zostało wyrwane, to tubylcy by
wiedzieli. Ci, co mieszkają najbliżej, ponieważ
wokół skały mamy pola orne i tam
ta gleba orna. Ona jest taka, że ona sama w sobie
zawiera też takie kawałeczki tego kruszcu wapniowego i było ciężko odróżnić,
jakby, ile jest narzucone tej skały z rozbicia, a ile było, ile
tego kruszcu wapniowego jest naturalnie w tej ziemi, tak
bym się wyraził. Ja pamiętam tylko, że chodziliśmy z ojcem
wokół, no, może tak w promieniu trzysta metrów wokół tej skałki i szukaliśmy
tam w tych polach, czy nie ma jakichś fragmentów meteorytu
czy coś. I nie udało nam się znaleźć nic. Niestety. A jeżeli chodzi o
atmosferę, jaka tam panowała wtedy, to jakby pan to opisał? To w ogóle
jeszcze ja bym może odnośnie pogody dodał, bo ja pamiętam
jako dziecko, że to było w styczniu, prawda? To była jakaś
dziwna zima, bo z tego, co ja pamiętam, to nie było śniegu
i myśmy tam pojechali. Tam była ziemia, normalnie darń, taka
jak w zimie się zdarza, jak jest bezśniegowo. Także
stąd właśnie jest ta relacja moja o tej rozerwanej
darni. Było wyjątkowo ciepło jak na zimę,
dlatego były też podejrzenia, że to mogło być jakieś mega
piorun czy coś. Natomiast na miejscu no
zjeżdżali się ludzie. Ja pamiętam, że tam było sporo
ludzi, którzy właśnie z jakichś źródeł musieli wiedzieć, że
to właśnie w tym miejscu nastąpiło i tam sporo
ludzi podjeżdżało i penetrowało ten teren.
Także myślę, że tutaj, gdyby się udało dotrzeć do
świadków, powinno być więcej tego zdarzenia. Mhm. Bardzo
dziękujemy panu za, za rozmowę, za telefon. Fajnie. Fajnie, że jest ktoś,
kto, kto był na miejscu, kto pamięta te zdarzenia. Ja
pamiętam, bo to, to jest wydarzenie, które naprawdę zrobiło
bardzo duże wrażenie i jako
uczeń szkoły też dużo. Ja pamiętam jeszcze, że miałem
tam kolegów z Jerzmanowic i ten
temat się natychmiast pojawił, też tam w jakichś naszych
rozmowach i dużo ludzi, nawet na terenie Krakowa, z tego,
co gadałem z ojcem, nawet między sobą się pytali, czy
słyszeli taki huk czy coś. Także było to bardzo silne
i dużo mieszkańców zwróciło na to uwagę. Natomiast
temat był potem jakiś przemilczany i nieporuszany
i według mnie jest to do tej pory sprawa taka niewyjaśniona i jakby po prostu
taka bardzo tajemnicza. Mhm. I to też
mamy tak właśnie z pierwszej ręki. Jeśli mogę się wtrącić w
tym momencie z pierwszej ręki, co pan, który nam potwierdza,
że to jest niezwykła sprawa. No, ja myślę,
że kwestia jakiegoś tam- Było to, bo właśnie, bo ja
pamiętam, że jakiś nawet miesiąc czy dwa, czy trzy
miesiące po tym zdarzeniu wiele ludzi się tam dopytywało,
tam w trakcie jakichś rozmów. Czy słyszałeś taki wybuch
tam w tych? Bo to podobno tam w tych Jerzmanowicach coś
hukło czy coś. I także to było.... No naprawdę, ta detonacja
była tak mocna, że jest to, no, nie można porównywać
tego z uderzeniem, jakby gdzieś rąbnął piorun czy coś. To
nie, nie, to, to nie, nie ta kategoria jakby. Mhm.
Dziękujemy jeszcze raz za, za informację i za telefon.
Pozdrawiamy. Mamy nadzieję, że- Dziękuję bardzo. Dziękujemy.
Wydaje mi się, że jeżeli będą tego słuchali ludzie z okolic, z
Jerzmanowic, to z pewnością, yy, może- Ja
myślę, że także warto by jeszcze drążyć i dotrzeć jeszcze
właśnie do świadków jakichś, którzy jeszcze tam istnieją i
byli bliżej i mieli możliwość tam jakby bardziej ten teren. Nie wiem, czy
penetrować, czy coś, bo według mnie z tego, co ja pamiętam
jako młody człowiek, to wzbudzało zainteresowanie wśród
miejscowych, bo tych ludzi, jak ja wszedłem tam na tą
skałkę, było sporo i tam nawet ja nawet nie wiem, czy
pod... Miałem takiego wujka, który się trochę
interesował UFO. On potem w następnym
tygodniu przyjechał do Krakowa specjalnie, myśmy go
tam zawieźli i tam w dalszym ciągu się co jakiś czas pojawiali ludzie. Mhm.
No tak, tutaj kiedyś, kiedy pan wspomniał o tym, że
te pola były też usłane tak kamykami, no to, no to ja też. To właśnie ja to.
Mhm. Też mieszkam na Jurze i- Ja to zapamiętałem
właśnie, że ta Jura jest taka, że te pola orne,
one same w sobie w gruncie mają takie jakby gruz wapienny. A ten
rozkrusz skalny, który nastąpił, on był drobny według
mnie. Tutaj nie wiem. Tu by musieli się miejscowi
wypowiedzieć, bo ja w tym miejscu byłem po raz pierwszy i
nie wiem, jak wyglądała skałka przed, ale miejscowi twierdzili,
no, że to było kilka metrów sześciennych tej skały zostało jakby rozerwane.
No i najbardziej tajemnicza jest sprawa tego
wojska, nie? Bo wojsko raczej nie jeździ
do miejscach, gdzie rąbnie piorun. To albo
jakaś tam straż pożarna czy coś. A tu z tego, co
miejscowi mówili, to to wojsko było tam w miarę
szybko. I to jest właśnie najciekawszą sprawą
tego. No właśnie, ciekawi mnie to, jak zareagowały
służby, jak zareagowały służby lokalne.
Ciekawe, czy tam się pojawiają policja, straż, OSP. Ciekawi mnie to. Tu mi jest
ciężko. Tu by trzeba drążyć temat ze świadkami z Jerzmanowic,
którzy to pamiętają. Czy ktoś to zgłosił? Czy wojsko
przyjechało samoistnie? Tego nie wiem. Tego nie
wiem. No, tam z tego, co wiem, tam były też hipotezy brane
takie pod uwagę, że piorun rąbnął w
skałkę, w skałkę, a w tej skałce był tam jakiś skład
amunicji, jakiś powojenny czy coś i to rozpirzyło, ale to
też jakoś się nie trzymało kupy za bardzo ta wersja.
Tak. Kolejna mówiła z kolei, że tam
mieliśmy piorun, który uderzył w tą skałę i tam było
jakaś duża, duża zawartość wody i ona po
prostu gwałtownie wyparowała. Też, też tak, bo
ja to gdzieś właśnie, bo ja potem na temat tego
incydentu jerzmanowickiego też coś w internecie starałem się
znaleźć tam przez wszystkie lata, ale
ciężko było. I też właśnie jedna z teorii twierdziła, że
była to jakaś porowata skała, prawda, tam nasiąknięta
wodą i piorun tam wrąbnął. I wtedy następuje
jakieś gwałtowne odparowanie tej wody i rozerwanie, no. W każdym...
No, nie wiem, jest ciężko oszacować, ale siła tej eksplozji była według mnie
gigantyczna. Tak. Natomiast jeżeli ktoś kiedyś
był na Jurze i tutaj dotykał tych miejscowych
skał, to nie jest taki wapień, jak sobie niektórzy
wyobrażają. To jest bardzo twardy wapień. To też
zależy- To nie jest pumeks. On ma tam jakieś takie,
prawda, zagłębienia czy takie mikro otwory,
ale nie jest to pumeks. Dlatego właśnie ta wersja też ja
bym się nie skłaniał w tą stronę, bo skała wapienna raczej
nie nasiąka. No, gdzieś tam w te szczeliny, pęknięcia
naturalne ta woda może wchodzić, ale- Tak. Też, też ta wersja jakoś też coś
za bardzo się nie kleiła według mnie. No właśnie. Tutaj
jakby jeszcze można. Nawet była
taka szalona hipoteza. Ja nie wiem, czy nadmienić tu państwu,
czy to ja. To chyba też w którymś z jakichś takich
wydawnictw ufologicznych czytałem, że tam nawet była
teoria tego typu, bo to były lata dziewięćdziesiąte, kiedy tam był duży
handel, tam z Rosją coś ludzie przywozili, że nawet
była taka hipoteza, ktoś postawił, a było to blisko tej
szosy E4 wschód-zachód, prawda?
Która jest na Olkusz, że ktoś z Rosji wywiózł jakąś tak zwaną walizkową bombkę,
małą, jakąś jądrową czy coś i wiózł to z Rosji gdzieś na zachód i mu to zaczęło
tykać w aucie, więc je zatrzymali. Gdzieś tam
zjechali na wieś, zostawili to na skale i uciekli. I to
rąbło. No, z tym że to jest to. Ja to czytałem jako
hipotezę, którą ktoś postawił, ale znowu tam były relacje, że
była widziana właśnie taka kula świetlna, jakaś
lecąca. Także także to by podważało to. Mhm. Dziękujemy jeszcze raz za
relację i zachęcamy do dalszego
słuchania, a my wracamy za sekundkę z chłopakami do dalszych
rozmów. Dziękuję. Pozdrawiamy. Do usłyszenia. Jeżeli chodzi o Rosjan
i Jurę Krakowsko-Częstochowską, to oni przebywając
tutaj w czasie II wojny światowej mieli różne głupie
pomysły. I pamiętam, moja babcia mi opowiadała.
Mieszkała w takiej wsi Trzebiniów, koło Żarek, koło Myszkowa. Przyszli
Ruskie.... No i tam jest tak, że to jest wieś położona w
takiej, takim, takim, no nie wiem, wąwozie. No,
bardzo jest tam ładnie. No i jednym z takich punktów
jest taka ogromna skała, która jest zatrzymana po prostu na czubku góry. No i
co? I ruskie wpadli na pomysł, żeby ją zrzucić na ziemię i nie mogli. Haha,
dobrze im tak! No, ale tak panowie, wracamy do tych
Jerzmanowic. Czy ktoś chciałby tutaj z
was skomentować? Bo mamy kolejny bardzo ciekawy
komentarz, który zaraz przeczytam. Odnieślibyście
się tutaj jakoś do słów naszego słuchacza? Coś wam one przyniosły na
myśl? No, ja przede wszystkim jeszcze raz została podniesiona kwestia
wojska. Skoro ten pan był już rano tam, a wojsko już się
zwinęło, to znaczy, że byli tam dużo, dużo wcześniej i to, co
chcieli tam zrobić, przebadać, to, to przebadali i po prostu odeszli.
Być może, że później znowu parokrotnie po, yy, próbowali, próbowali jakieś
tam, przeb, przebadać ten teren. Stąd te
informacje, że byli dłużej. Ale z tego, co, co tu mówi
naoczny świadek, w tym czasie, kiedy on był, już było po wstępnym, pierwszym
badaniu. I tak, no, jeżeli mieli ze sobą stacjonarny sprzęt, yy, taki
świecący, bo te trójnogi, tak jak ten pan mówił, były po, prawdopodobnie po
reflektorach, to musieli być jeszcze, jak było ciemno.
Więc to nagłe pojawienie się wojska jest naprawdę zadziwiające.
Dziękuję. A poza tym nic się nie zgadza. To znaczy, tutaj jest informacja od
bezpośredniego świadka, że wojska już nie było, chociaż był
ranek, przedpołudnie na pewno. Tymczasem w
innym źródle czytamy, że wojsko się dopiero o siódmej rano
zjawiło następnego dnia po tym incydencie, który miał miejsce. No, powtarzam
to, co, to, co powiedziałem wcześniej. Jesteśmy w
mgle informacyjnej i naprawdę przydałoby się do,
może do Jerzmanowic jeszcze raz wybrać
i tam zasięgnąć języka na miejscu. Na pewno
pamięć o tym wydarzeniu tam jeszcze funkcjonuje,
ale... A tak to jesteśmy skazani na, niestety,
na, na to, co jest w sieci. A sieć ma to do siebie, że
powiela różne rzeczy, mniej lub bardziej
sensownie, a, i gromadzi, gromadzi, gromadzi
kolejne teorie, kolejne hipotezy. I to
tak chyba nie służy później rzeczowej jakiejś
analizie tego. To znaczy tutaj powiem ci, że
gnuśność środowiska naukowego po raz kolejny dała się we
znaki. Dlatego, że oni, środowisko naukowe,
Marcin chyba tutaj przyzna, ono się porusza w swojej,
swojej sferze, tak? Gdzie liczą się tytuły,
natomiast tam rzadko się wychodzi do ludzi. Dam taką
analogię, która jest w ogóle z drugiego, z drugiego krańca,
ale z takiego, który jest bliższy mnie, czyli z historii. Pamiętacie
na pewno to, to zainteresowanie Turbo
Słowianami, tak? Że tam wielkie Imperium Lechickie i
tak dalej, i tak dalej. I zanim się Bieszk wysprzęgłił
z tymi teoriami, yy, to one już się
dawno rozwinęły, poszły w eter, zaczęły się w necie
rozwijać. Natomiast środowisko historyczne sobie
spało, rok prawdopodobnie, może i więcej, i dopiero się
obudzili gdzieś tam po kilku latach i zaczęli z tymi
mitami walczyć. No, bo to są mity, to jest, to jest
totalna bzdura, ale dopiero się zorientowali tam po
latach, że takie jakieś głupoty są. Środowisko naukowe
jest tak bardzo za, w Polsce, jest tak bardzo
skupione wokół papierologii, zdobywania grantów, pisania artykułów
na punkty, że ucieka im rzeczywistość. Ja oczywiście im nie
odbieram żadnych zasług, bo przyłożyli się do, do przynajmniej częściowego
wyjaśnienia incydentu jerzmanowickiego. Natomiast wydaje mi się, że
troszeczkę się za późno obudzili. To znaczy nawet sam mit tego, że ta skała się
rozpierniczyła w wyniku eksplozji i że to poszło w eter, to też jest
troszeczkę wynik tego, że my fachowe opracowanie mieliśmy w
Postępach Astronomii, nigdzie indziej. To jest jednak niszowe
czasopisma. To powinno zostać powiedziane od razu. Nie wiem. Nie było wtedy
internetu, wiadomo, ale
takie rzeczy powinno się wyjaśniać od razu, dlatego że potem
pojawiają się jakieś dziwne, dziwne hipotezy. Ale to przejdźmy może
do, yy, dalszych wyjaśnień. Otóż polscy uczeni mówili, że doszło tam do,
yy, uderzenia mega pioruna albo zjawiska mikro
Tunguskiego. Jeszcze czegoś bardziej tajemniczego. Yy, zasugerowano, że za
wszystko odpowiedzialny był dwukilogramowy, dziesięcio,
dziesięciocentymetrowej średnicy kamień z kosmosu.
Tak jak powiedzieliśmy, od początku brano pod uwagę dwie
hipotezy: meteorytową i meteorologiczną. Tutaj nazwy mówią same
za siebie. Ta pierwsza sugerowała, że to niewielkie ciałko
kosmiczne o prędkości kilku, kilku kilometrów na sekundę. No, jednak może nie
tyle uderzyło w Babią Skałę, co wywołało jakieś
pęknięcia i to się wszystko rozsypało i, i, i poszło na dachy i
okna. Ale co ciekawe,
dowiadujemy się z literatury, że poszukiwanie śladów meteorytu w
pobliżu dwóch kilometrów od Jerzmanowic nie przyniosły żadnego skutku.... No to
fragment z postępów astronomii, mm, który rzuci wam nieco światła, jak i
jak to bardzo pro-problematyczna jest, jest
sprawa. Na podstawie obserwowanej jasności
błysku przy realnym zakresie prędkości można osac-
oszacować masę obiektu na, uwaga! dwadzieścia do pięćdziesięciu ton. W
zależności od materiału meteorytu oraz wartości współczynnika
aerodynamicznego końcowa masa przy upadku powinna wynosić
od dwustu kilogramów do dwóch ton. Oznacza to
ponad dziesięciotysięcnokrotną utratę masy w
trakcie lotu. Niespotykana ablacja, także
żaden deszcz meteorów nie został zaobserwowany.
Innymi słowy, biorąc to na zupełnie chłopski rozum, który
ponoć nie działa, jeżeliby tam Marcinie doszło do upadku meteorytu,
to ten bolid w atmosferze, nawet jeżeliby dotarł do ziemi w takiej obciętej,
wychudzonej formie, to powinien po
drodze, którą przemierzał, dawać jakieś efekty. Deszczu meteorów nie było.
Jeżeli tam coś eksplodowało, no to były inne
hipotezy, że na przykład lodowe jądro komety albo jakiś
inny lodowy obiekt. Sugerowano, że to jest jakaś planetoida typu Apollo. Mimo
wszystko, choć ten obiekt, który tam za to wszystko odpowiadał, był widoczny
tylko przez sekundę. Coś się wydarzyło.
I tutaj dopiero po jakimś czasie, dopiero w
tych chyba bardziej współczesnych opracowaniach, profesor Manecki twierdzi, że
no, w Jerzmanowicach wydarzyło się to samo, co w Tajdze w
1908 roku, tylko w dużo mniejszej
skali. Nazwał to zjawiskiem mikrosubtunguskim. Cytuję:
"Nazwałem to efektem subtunguskim. Fala
uderzeniowa pochodziła od czegoś, co wyparowało w
atmosferze". I tutaj moglibyśmy
dyskutować, dlatego, że zjawisko tunguskie, wybuch tunguski
to jest coś, co zasługuje na naprawdę co najmniej
kilka debat. Ale czy ty dopatrujesz się tu jakichś podobieństw? No,
podobieństw raczej, no trudno mówić o podobieństwach, ponieważ jeżeli te
oszacowania mówią, że to nawet do dwóch ton, o ile
dobrze zrozumiałem, no to mi się to nie
zgadza na ten chłopski rozum, który według mnie no działa
czasem. No, przecież gdyby to były dwie tony, które by
dotarły do ziemi, no to, no jednak zniszczenia
byłyby, no, niewyobrażalne, a po drugie, no,
no, byłby, byłoby coś w rodzaju krateru. No
to, no myślę, że tu nie ma co się zagłębiać i mówiąc
tak brzydko, filozofować więcej nad tym. No, dla mnie to
jest nieprawdopodobne, że tam dotarło to już meteoryt wielkości rzędu do
dwóch ton. Po drugie, jeżeli byłby do dwóch ton już na powierzchni
ziemi, a, a jego początkowa tam w górnych s- warstwach atmosfery wielkość
byłaby o tysiąc razy większa, no to przy takich wielkościach,
no to bardzo prawdopodobne jest, że doszłoby do
rozprysku, czyli tam, tam wyżej by się on po prostu rozpadł
i byłby ten, ten strumień, ten nie pamiętam, jak się
to nazywa. No, byłaby widoczna strefa rozrzutu tych, tych drobniejszych, już
mniejszych, będących skutkiem rozpadu
tego jednego wielkiego wyżej. No, bo jeżeli taki duży wpada
w atmosferę, no to można powiedzieć, że on się musi rozpaść na mniejsze tam
wyżej. Więc no, to mi nie pasuje. No,
gdyby to był tak duży obiekt, on by się rozpadł na
mniejsze. Byłoby to widać w postaci zniszczeń
w szerszej skali tu na Ziemi. Po drugie, jeżeli według tych
obliczeń dotarł, powiedzmy, taki kilkusetkilogramowy czy, czy
dwutonowy, no to nie oszukujmy się, no, każdy chyba
stwierdziłby, że no, jednak inaczej by wyglądał
ten krajobraz tam na miejscu. Dla mnie to jest pozbawione sensu. No,
je- jeżeli mogę jeszcze dodać, to z tego,
co, co mówiliście wcześniej, no to jeżeli mamy się
trzymać, tak stąpać mocno po ziemi, to prędzej bym
rozpatrywał jakieś mega nienaturalnie,
rzadko zdarzające się wyładowania atmosferyczne, wielkie
jakieś. No, to też by tłumaczyło, powiedzmy nawet i
te jakieś efekty lewitacyjne. Jeżeli
przyjmijmy, że, że ktoś nie kłamał, że ktoś mówił prawdę, już więcej rzeczy
tłumaczyłoby zjawisko wielkiego, gigantycznego pioruna ni- niż
to, że była to tak wielka skała. Mhm. Jak powiedziałem, gdybyśmy
zaczęli analizować te elementy wybuchu tunguskiego i dawać jakieś przykłady, no
to jedyny zawiera się w tym, że coś wybucha w
atmosferze. I tu też jest taka też pewna nieścisłość. No, idzie fala
uderzeniowa, fala musi chyba uderzyć w Babią Skałę, ta się
rozpryska i tak dalej. W zjawisku
tunguskim mieliśmy do czynienia z czymś, no, oczywiście, na
dużo większą, dużo większą skalę.
Pamiętajmy, że tamten obszar, który został dosłownie
spłaszczony i te drzewa, które się położyły, miały wielkość
takich trzech średnich, średniej wielkości polskich
powiatów. Natomiast tutaj mieliśmy, no,
mimo wszystko bardzo silne uderzenie. Ale
jeżeli powiedziałeś, Marcinie, o tej hipotezie
meteorologicznej, to ona się tutaj odwołuje do
szeregu następujących po sobie zjawisk, powiedzmy
burzowych.... bardzo silnego wyładowania oraz rzekomego
pio- pioruna kulistego. Tutaj istnieje kilka wariacji tej
hipotezy i im bardziej się zagłębiamy, im w
nie, im bardziej one się koronkowe stają, tym chyba tracimy
do nich pewnego rodzaju przekonanie. Bo,
mm, nauka potrafi wyjaśnić wszystko. Jeżeli
czegoś nie jest w stanie wyjaśnić, to powie, że to była
anomalia i tyle. Ale no, anomalia wyjaśnialna. Mimo wszystko to nie zamyka
tematu. Yy, w dużym skrócie tak chyba można streścić te hipotezy
mówiące o tym megapiorunie, że, no, doszło tam do
jakiejś anormalnej burzy i piorun, to wyładowanie liniowe uderzyło w skałę,
spowodowało odparowanie wody, yy, no i tą
eksplozję. Yy, na piorun kulisty, potem uderzył gdzieś w, w sieć
energetyczną, tak? I stąd te popalone gniazdka.
Arku, piorun kulisty to też takie magiczne słowo, tak? Swego czasu przecież,
yy, no, teraz się troszeczkę definicja, może nie to, że
się definicja zmieniła, ale podejście do tego zjawiska się
zmieniło. Ale były takie czasy, kiedy piorunem kulistym, mm, w
ufologii, no, naukowcy próbowali tłumaczyć
wszystko. Piorunowi też może towarzyszyć lewitacja. Jeszcze tak
wtrącę, bo to tak- Mhm. No, zaraz, zaraz przejdziemy do
tego. Yy, zdecydowanie tak. Jeżeli nie
wiadomo, jak wyjaśnić na, jakąś tam rzecz,
to najlepiej wyjaśnić ją w sposób jeszcze
bardziej zawiły niż najzwyklejsze, proste wyjaśnienie. Więc, na
dobrą sprawę, zanim jeszcze odkryto, yy, pioruna kulistego jako
takiego, to już go, że tak powiem, wymyślono na potrzeby właśnie,
ee, wyjaśnienia rzeczy związanych z ufologią. No, tutaj można by
było akurat, mili, po pierwsze mieliśmy, yy, najlepiej udokome, udokumentowanym
przypadkiem, ee, pioruna jest Czelabi, nie pioruna, meteorytu jest
Czelabińsk. Tam nie dochodziło, z tego, co pamiętam, do żadnych, yy,
spięć w instalacji elektrycznej. Niczego takiego
nie było. Nie było nic o lewitacji. Była
tylko fala uderzeniowa i, i to w zasadzie wszystko. Yy, więc tak,
raczej dziwnie to by wyglądało, gdyby akurat w
Jerzmanowicach, ee, meteoryt miał takie cechy, które akurat,
ee, pasowałyby do wyjaśnienia, a które w
rzeczywistości nie funkcjonują. W sumie najlepiej by
było, gdyby powiedzieć, że mały meteoryt
przelatuje przez, yy, wysoką chmurę, gdzie się tworzy burza. Yy, jego
ślad, yy, po, podczas przelotu umożliwia szybszy przez,
przeskok ładunku elektrycznego, który dodatkowo
go, nie dość, że go rozpędza, rozbija, to
jeszcze uderza w najwyższy punkt w okolicy.
No i stąd mamy to, co mieliśmy. Mamy wyjaśnienie wszystkiego. Tylko czy, czy to
wyjaśnienie jest, bardziej zbliża nas do tego, co, co faktycznie tam się
stało? No, tego to ciężko jest powiedzieć. Yy, szkoda by
było, yy, w taki bardzo błahy sposób przejść nad,
nad tym, co się tam wtedy wydarzyło, do porządku dziennego i, i wysnuć teorię,
która, owszem, wyjaśnia, ale w rzeczywistości nie ma żadnego uzasadnienia
funkcjonowania. Dziękuję. Dziękujemy. Yy,
jeżeli chodzi o te pioruny kuliste, to z Jerzmanowicami jest
taka historia, że rzekomo w ten sam dzień, mm,
kiedy doszło tam do wybuchu, w Krakowie miał być, bodajże w
Balicach, miał być obserwowany też piorun kulisty, który
towarzyszył, mm, towarzyszył takiej burzy.
Yy, Marku, jak ty zapatrujesz się na tą
hipotezę meteo? Jeżeli chodzi o, jeżeli chodzi o
Jerzmanowice, bo jednak, no co, trzydzieści lat minęło, a
jakoś się to za bardzo nie powtórzyło. A, powiem tak, że ja się
nie znam na zjawiskach meteorologicznych zupełnie. Znam się o tyle, o ile każdy
się zna, czyli obserwuję czasami pogodę, ale nic
konkretnego na ten temat powiedzieć nie mogę. Natomiast
zwrócę uwagę na coś, co powiedziałeś wcześniej. Otóż to porównanie, że
to, jak to się nazywało? Że to su-, że to było mikro, mikro coś tunguska.
Tego sformułowania szukam. Jak to brzmiało, Piotrze? Submikro tunguskie.
Tak. No to konia z rzędem temu, kto odpowie, co się tam tak naprawdę w tej
Podkamiennej Tunguzkiej w ogóle wydarzyło. Czy
tak naprawdę dzisiaj z ręką na sercu jesteśmy w stanie
odpowiedzieć, co tam się wydarzyło? Czy tam, jaki
tam czynnik zadziałał? Bo teorii, ja sobie do pewnego momentu śledziłem, są
dzisiaj, bez żadnej przesady, są dziesiątki teorii najdzikszych oraz całkiem,
wydawałoby się, racjonalnych na temat tego, co wydarzyło
się tam daleko, daleko na Wschodzie. Więc
porównywanie, że tu, w Jerzmanowicach, stało się
coś takiego bardzo podobnego, tylko na mniejszą
skalę, tak naprawdę niczego nie wyjaśnia. Niczego.
Dokładnie niczego, bo to jest takie porównanie, bo tak
fajnie, fajnie można to porównać. Ja bym
uciekał od tego rodzaju, od, od tego rodzaju porównań,
bo one donikąd, donikąd prowadzą tak
naprawdę. A jeśli chodzi o zjawisko pogodowe,
no powtarzam, nie mam, nie mam zielonego pojęcia. Nigdy nie zetknąłem się, yy,
z-... tak gigantyczną mocą burzy. Widziałem już, jak, widziałem
już różne potężne burze na Mazurach, na jeziorach, nad morzem i tak dalej, i tak
dalej. Niemniej jednak, no to,
to chyba się nie, w ogóle nie da porównać. Ale to, że ja
czegoś nie widziałem, to jeszcze wcale nie oznacza, że, że
tego nie ma. Nie wiem, nie potrafię.
Jeśli chodzi o sprawę, o, o, o problem ten,
tej meteorologicznej hipotezy w ogóle nie potrafię zająć stanowiska. Zjawiska
pogodowe mają to do siebie, że lubią się powtarzać.
Natomiast dlaczego od tego czasu to się nie powtórzyło?
Dlaczego? Nie wiem. W innych
przecież wielkich burzach, jakie, jakie miały nad Polską
miejsca, wiemy, że one się raz na jakiś czas zdarzają. No,
nie doszło do tego rozszczepienia pioruna i takiego
jego dziwnego zachowania. Jeżeli idzie o analogie
między Tunguską i Jerzmanowicami, to
jedna, która mi przychodzi do głowy, wskazuje na to,
że wielkim fuksem nad spotkaniem jedną tunguską to
coś wybuchło nad prawie niezamieszkałym obszarem,
dlatego że tam jednak byli jacyś ludzie, jak się okazuje, i przeżyli
prawdopodobnie. I to, że w Jerzmanowicach mieliśmy
uderzenie w skałę, tak? Nie na przykład w, nie wiem, w dom, w kościół
albo, albo w coś podobnego. Chodzi mi o to, że... A
jeszcze tutaj bym się chciał. Nie wiem, dlaczego Arek nam
zniknął. Piotrze, Arek pisał przed chwilą, że musi się
już wylogować. A, no niestety, umknęło mi to. Także dziękujemy Arku za, za
udział w dzisiejszej debacie. Nie
będziemy już tego bardzo przeciągać, ale musimy jeszcze na parę rzeczy zwrócić
uwagę. Co jeszcze chciałem powiedzieć? Bo tutaj Arek chyba mówił, że
piorun uderzył w najwyższy punkt w okolicy.
Okazuje się, że Babia Góra nie jest najwyższym
punktem w okolicy, gdyż niedaleko znajduje się wzniesienie o nazwie bodajże
Grodzisko, które jest wyższe. Także to też zastanowiło badaczy. Ale
panowie, Jerzmanowice to nie był jedyny,
jedyna rzekoma powtórka Tunguski, bo jeżeli tutaj mieliśmy
zjawisko submikro tunguskie, to w
Brazylii, w roku, w latach trzydziestych ubiegłego wieku, no,
wydarzyło się coś znacznie, znacznie bardziej
potężnego. Marku, co się zdarzyło nad rzeką Curuçá? Mówiąc, mówiąc szczerze,
mówiąc szczerze, to ja tak nie
do końca, nie do końca to doczytałem, więc nie chcę się w
tej chwili mądrzyć i wprowadzać, wprowadzać w błąd. No, w każdym razie to
doczytałem tylko tyle, że było to, było to w jakiś sposób porównywalne z
tym, z tym, z tym, z czym mieliśmy do czynienia tutaj w
Polsce. Także ja chyba nie jestem najlepszą osobą do tego, żeby to
zrelacjonować. No, bo tak naprawdę to nikt nie wie, co się
tam zdarzyło. Mamy jakieś szczątkowe relacje znad tej rzeki. Indianie,
którzy tam mieszkali albo inaczej rdzenni Amazonczycy, wybrali się jak co
dzień nad rzekę. No i okazało się, że w pewnym momencie
słyszą dziwny dźwięk. Widzą opadające z nieba kawałki czegoś, jakiejś materii,
jakiś pył. No i w pewnym momencie doszło do potężnej eksplozji. Tutaj
nie do końca wiadomo, ile było ofiar, dlatego że twierdzono, że
pył opadał jeszcze przez kilka godzin rzekomo. Słońce zostało przyćmione,
a wiemy tylko o tym, że coś takiego się zdarzyło dzięki
misjonarzom. Relacja na ten temat pojawia się w
L'Osservatore Romano. Co ciekawe, w latach
dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku astronom
brytyjski Mark Bailey próbował dotrzeć do tego miejsca, znaleźć tą drugą
Tunguskę, bowiem to zdarzenie, w przeciwieństwie do tego z
Rosji, no, pociągnęło za sobą ponoć ofiary. Wyliczono
nawet, że wybuch nad Curuçá
miał, był takim drugim największym zanotowanym w czasach historycznych.
Ile było ofiar? Nie wiadomo. Co się tak naprawdę stało, nie wiadomo.
Las deszczowy zatarł wszelkie ślady. Marcinie, pozostaje
pytanie: czy skoro coś takiego może się zdarzyć w dowolnej
chwili, to czy my mamy powód do jakichś obaw, że te Jerzmanowice w
zasadzie, no, mogą się powtórzyć w dowolnym momencie? No, myślę, że mamy takie
powody. Ogólnie meteoryty spadają
na, na ziemię ciągle, każdego dnia. Szacuje się jakieś
w setkach ton, chyba, o ile dobrze pamiętam, że to są obiekty, tam powiedzmy,
milimetrowe.
Wygląda na to, że mamy jakiś problem chyba z połączeniem. Chyba
tak. To jak, Marcinie, słyszysz nas? Chyba się nam coś tam przerwało, niestety.
W oczekiwaniu na powrót Marcina przeczytam Wam ciekawą relację,
którą napisał użytkownik Mateo: "U moich dziadków województwo świętokrzyskie
też coś wybuchło w lesie lub w okolicy lasu. Dziadek
mówił, że słychać to było bardzo głośno....Ludzie mówili,
że to nie wybuch II wojny światowej. Pozostaje pytanie,
jak dużo takich jelmanowic, jak dużo takich historii
anomalnych wybuchów yy mieliśmy
w dziejach, mieliśmy w historii Polski? Niestety, Marcina nam
wyrzuciło. Poczekamy jeszcze chwilę na, na jego powrót. Yy Marku,
w przyszłym roku będziemy mieli też rocznicę yy słynnego incydentu z
Czelabińska. Ja pamiętam, że jeszcze w czasie tych
poprzednich debat yy, żeśmy ten temat poruszali. Yy i
nasi słuchacze nam zwrócili uwagę
na coś takiego. W tym jeden słuchacz, który w Czelabińsku
wtedy przebywał, Polak. I on mówił, że na kilka dni przed wybuchem tego
obiektu, yy no, tam straszny się zrobił ruch. Tam zaczęło się wojsko
panoszyć, helikoptery, samoloty. Stąd był tylko
krok do stworzenia hipotezy, że Rosjanie jednak ten, ten Czelabiński meteoryt
rozwalili po prostu, żeby nie doszło do większej katastrofy. Yy często
mówiąc o takich rzeczach, pisząc o takich rzeczach, spotykam
się z taką postawą, że no, czytelnicy mówią: A!
Straszycie, znowu straszycie, cały czas straszycie. Napędzacie
spiralę strachu, tak? Coś takiego
się, coś takiego się dzieje, ale rzadko. Ale mimo wszystko,
kiedy spojrzymy na to, jak meteoryty kształtowały historię życia na Ziemi, to
możemy powiedzieć, że no, to, to się nie dzieje rzadko, tak.
To człowiek żyje na tyle krótko, że jemu się wydaje, że
to się dzieje raz na nie wiadomo ile. A w historii ludzkości yy
takich incydentów było może niezbyt wiele. Natomiast
gdyby taka tunguska na przykład
uderzyła, nie wiem, w Londyn czy w jakieś inne miasto,
które wówczas miało wielu mieszkańców, no to mielibyśmy niezłą hekatombę,
prawda? Teraz pytanie, jak, czy w ogóle z tego incydentu czelabińskiego ludzie
wyciągnęli jakiś wniosek? Bo wydaje się, że wobec
tak niewielkich ciał kosmicznych, no, mimo wszystko jesteśmy
bezradni. Ale czy to jest powód do tego, żeby bagatelizować to zagrożenie?
No, chyba nie, tylko wydaje mi się, że ono nie jest bagatelizowane.
Coraz więcej państw, a już na pewno Stany Zjednoczone, o Rosji nie
wiem, zaczyna śledzić bezpośrednie sąsiedztwo Ziemi, a i nie tylko
sąsiedztwo. Ale są też pewne problemy, bo okazało się, że nawet przy takich
dosyć dokładnych próbach wyśledzenia, co tam się do
Ziemi zbliża i co ewentualnie może nam zagrażać, to efekt mamy taki, że
na różnych stronach typu... No dobra, pomińmy nazwy. Na
różnych stronach popularnych, praktycznie w każdym
tygodniu dowiaduję się, że zbliża się do Ziemi
jakiś, jakaś, jakieś ciało niebieskie, które na pewno nas
zabije. Jeśli nie w tym roku, to może za sto lat, a może za milion lat.
Tego rodzaju doniesienia każdy z państwa na
pewno, na pewno miał okazję czytać. To jest ulubiony
temat. Nie wiem, czy są brukowe, brukowe
strony internetowe, ale jeśli są, to właśnie ulubiony temat
tego rodzaju stron. Ale jest jeszcze druga, drugi
efekt tego nieco dokładniejszego śledzenia yy okolic Ziemi. Otóż
bardzo szybko ludzie, którzy się tym zajmują, doszli do wniosku, że nie są w
stanie wychwycić wszystkiego. Znaczy dla
potrzeb, dla potrzeb opinii publicznej zapewnia
się, że absolutnie wszystko i w każdym momencie.
Natomiast już tak, może nieco mniej dla tej
szerokiej opinii, tylko tak nieco, nieco z boku mówi się o tym, że nie,
nie. Sporą część nawet drobnych obiektów są w stanie wykryć, ale co jakiś czas
nadlatuje z jakiejś dziwnej strony coś takiego, co jest
kompletnym zaskoczeniem i gdyby to miało trafić, to by trafiło. Nie poradziliby
sobie ludzie z tym po prostu.
To, że traktuje się sprawę poważnie, no to macie Państwo
nawet w tym roku próby yy w kosmosie odchylenia toru, toru ciała
niebieskiego. Więc, więc rzecz traktowana jest poważnie, przynajmniej w pewnych
kręgach. Natomiast yy z tego, tak jak powiedziałem, wynika też jeszcze jeden
wniosek, że owszem, zajęliśmy się tym, żeby, żeby takie niebezpieczeństwa
wychwytywać i to nam udowodniło, że na razie nie
jesteśmy w stanie tego robić w takim znaczeniu totalnym. Nie poradzimy sobie.
Wyłapiemy część. Pytanie jest inne: co by
się w tej chwili stało, gdybyśmy, gdyby któreś z tych
obserwatoriów, któreś z tych, tych, tych mądrych ciał
naukowych wykryło, że coś tak centralnie w Ziemię ma uderzyć? No, na
razie się nas zapewnia, że nie, nie. No, oni wszystko mają
pod kontrolą i już dawno by wiedzieli, gdyby miało. No,
załóżmy, że by to wykryli. Co by tak naprawdę, czego by
się tak naprawdę ludzie dowiedzieli? Otóż teorie są, no,
teorie... To nawet nie teorie. Jakby sposoby postępowania, które zdradzono,
są właściwie dwa. Albo się ludziom nic po prostu
nie powie, bo jak już ten, to ciało niebieskie pierdyknie w
ziemię, to w zależności od tego, jakie będzie dużo, duże,
to albo definitywnie skończy z życiem, w każdym
razie z panowaniem człowieka na Ziemi, tak jak to miało
miejsce w przypadku dinozaurów. I wtedy problem właściwie
przestanie istnieć.... Jeśli natomiast będzie odpowiednio mniejsze,
no to i tak się zamienimy w jakichś dzikusów, a w każdym
razie mocno się cofniemy w rozwoju. Może niekoniecznie w
dzikusów, więc najlepiej ludziom nie mówić, jak
będą szczęśliwi i umrą szczęśliwi. To jest jeden, jeden z, jeden, jeden z jakby
ze sposobów postępowania. Mówi się też o tym, że wręcz
przeciwnie. No, postawimy siły wojskowe, wyślemy rakiety
te, które mamy, takie, śmakie i owakie i poradzimy sobie.
Śmiem wątpić. No, to jest takie potrząsanie z szabelką w
kierunku, w kierunku tego, co ewentualnie nadleci.
Więc jakbym miał tak powiedzieć, czy czy nam coś grozi, czy nie grozi?
Myślę, że grozi i, i że się dowiemy o tym stosunkowo, stosunkowo późno. Po
prostu. Udało nam się połączyć z
Marcinem. Coś nam, coś, coś dzisiaj nie mamy szczęście. Jakiś
chochlik nam tutaj siedzi na łączach. Rozerwało. Tak.
Rozerwało. Przepraszam. No i długo mi się- Nie ma za co.
Nie ma za co przepraszać. Tutaj jeszcze nasz
słuchacz, z którym mówiliśmy, z którym rozmawialiśmy,
yy, pisze tak na czacie: "Chciałem
sprostować. Sprawdziłem datę. Czternasty pierwszy to był
czwartek. Tak wychodzi z kalkulatora kalendarzowego.
Ponieważ chodziłem do szkoły, to musiałem tam być w najbliższą
sobotę. Ale ludzi oglądających było sporo. Info o wojsku było od
tubylców". I to tyle, jeżeli
chodzi o relacje naocznych świadków. Marcinie, my tu gadamy
może już nie tyle o Jerzmanowicach, co o tym podejściu do,
yy, tego typu zdarzeń, bo ja ciebie zdążyłem
zapytać o to, czy my się powinni bać, czy nam się to
może zdarzyć w każdej sytuacji. No, ja wam powiem
tak, yy, wydaje mi się to dziwne. No, trzydzieści lat minęło. Yy, na
całym świecie mieliśmy liczne incydenty z
meteorytami, nawet ten, o którym mówiłem wcześniej, że, że
ten meteoryt, który spadł do jakiejś bajoro, potem zaczął
dymić. Ludzie się pochorowali. To było gdzieś w Ameryce
Łacińskiej. Yy, no ale od tego czasu nie
mieliśmy żadnych powtórek. Mieliśmy incydent znad rzeki
Kurusa, mieliśmy Tunguską, która
została zbadana tak naprawdę dwadzieścia lat później, bo nikt
nie wiedział, gdzie to uderzyło, ale uderzyło tak mocno, że
Kulik, kiedy tam pojechał ze swoją ekipą, to nie mógł się
pozbierać, kiedy to zobaczył. Yy, no, a minęło sto lat. Nie, no więcej.
No, minęło sto piętnaście lat. Nie wiem, ja to kiepsko liczę. Oprócz pieniędzy.
Pieniądze liczę dobrze. Natomiast minęło chyba jakieś sto
piętnaście lat od Tunguski, trzydzieści lat od wydarzenia
jerzmanowickiego. Chodzi mi o to, że na świecie nie zaszło
przez ten czas nic takiego, co by nam się rzuciło w oczy
i moglibyśmy znaleźć jakieś
analogie. Nie wydaje ci się to dziwne? Chodzi mi o to,
że, mm, jeżeli te incydenty byłyby powszechniejsze, ee, no to powinny się
wydarzać. Po prostu powinny się wydarzać. Co dzień coś spada
na ziemię. Tak, tak, to jest, no, troszkę dziwne. Przepraszam bardzo, panowie,
panowie, tutaj wchodzę w słowo, żeby
zakomunikować, że Marek Żelkowski tutaj przekazuje, że musi
już znikać. To ja tylko dodam, że słyszymy się
z Markiem w Bibliotekarium w piątek i będziemy mówić o Nieświętym Objawienie.
Tak. I będzie dziwnie. Na pewno będzie dziwnie. Będzie
dziwnie. Będzie straszno, nawet powiem.
Dziękuję ci, Marku, za udział w dzisiejszej debacie. Ja też
pięknie dziękuję. Przepraszam, że dzisiaj robiłem za totalnego sceptyka,
no ale jakoś tak. Takie mam podejście do tych Jerzmanowic. Dobry
sceptycyzm jest nauce potrzebny. Tak.
Zapraszamy. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do
audycji Bibliotekarium. W tym odcinku z
piątku, który trwał chyba rekordowo sześć godzin,
rozmawialiśmy w jednej z, w jednym z segmentów
z Markiem o filmach na temat trolli. Odwiedziliśmy
barłóg trolla, także zupełnie takim fantastycznym akcentem kończymy,
yy, tutaj, yy, naszą dyskusję dzisiaj. Ale dziękując ci,
Marku, oddaję ci, Marcinie, głos. Yy, odnośnie tej kwestii meteorytowej. Ee...
Tak, to tak. Może też już tak, jeżeli chodzi o taką, troszeczkę
takie zakończenie, bo no, ta pora jest już rzeczywiście troszkę
późna. Ale wracając do tematu, yy, tak, tak, tak mi teraz przyszło na
myśl. Właściwie to, że to się zdarzyło kilka razy, powiedzmy, w
historii nam dostępnej, którą możemy tam w jakiś sposób
przebadać, to to jest, myślę, doskonały argument za tym,
że jest w tym coś więcej, że to jednak
nie jest jakiś po prostu obiekt astro, obiekt
kosmiczny, który tam wdarł się w atmosferę, uderzył w ziemię
czy nad ziemią eksplodował. Powiedzmy tam, mówiąc o tych różnych hipotezach, bo
jeżeli rozpatrujemy obiekty astronomiczne, kosmiczne, no to okazuje się, że one
wpadają każdego dnia. Szacuje się w setkach ton materiał kosmiczny, który
uderza w ziemię. Już nie mówię o tych, które wlatują w
atmosferę i się spalają w niej, tylko uderzają w ziemię,
począwszy od tych mikroskopijnych rozmiarów, skończywszy na tych
kilkucentymetrowych. Więc wydaje się, że takich zdarzeń
powinno być więcej, gdyby to miały być obiekty kosmiczne. No i
biorąc pod uwagę całą resztę innych dziwnych, towarzyszących
temu relacji, zjawisk, efektów, no to-... mm, no ten piorun troszeczkę tam
gdzieś bardziej mi pasuje, bardziej tak, tak się to wpasowuje,
tak racjonalnie w to, w to wszystko, yy, względem
relacji. Ale no ten, ten meteoryt, no to, to
jest właśnie ten argument, który troszeczkę go
wyklucza, że no, powinno się to częściej zdarzać.
No, jeżeli chodzi o to, to tyle mam do powiedzenia.
Dziękuję. W Postępach Astronomii mieliśmy,
ee, taką wzmiankę, która sugerowała, że to zjawisko
ma tyle takich cech nietypowych, że
nie, nie pozwala to zaliczyć go do żadnej kategorii. Mm, tutaj czytam cały
czas komentarze. Zaraz się do nich odniosę. Marcinie, dziękuję ci za, za
udział w dzisiejszej debacie. Niestety nasi wszyscy, yy,
rozmówcy odpadają. My też będziemy musieli kończyć. A, bo
zostaliśmy we dwóch, tak? Tak. Mam nadzieję,
że, że zaszczycisz nas kiedyś swoją obecnością
jeszcze. Ja dla naszych słuchaczy mam taką-
Bardzo chętnie. dobrą i złą wiadomość. Otóż dzisiaj
była w sumie dziesiąta debata ufologiczna,
yy, yy, w tej serii. W sumie jedenasta.
Natomiast tej filmowej z Halloween tak zwanego
nie liczymy, bo to była debata z humorkiem, czyli taka nie
do końca poważna. Natomiast zrobiliśmy dziesięć
odcinków. Yy, okazało się, że po zrobieniu stu wcześniejszych mamy jeszcze o
czym mówić. I to jeszcze mamy naprawdę o czym mówić. Tematy są
nieskończone. Tak. O samej teorii Heuma można by
dzisiaj mówić do tej pory. A gdybyśmy jeszcze chcieli
wejść w takie szczegóły, typu omawianie
przypadków czy coś, no to naprawdę byłby jeszcze
materiał na lata. Natomiast po tych dziesięciu odcinkach dajemy sobie trochę
odpoczynku. Ee, to jest koniec debat ufologicznych w tej serii. One powrócą.
Kiedy? Mm, zobaczymy. Na pewno w przyszłym roku, czyli za jakieś dwa
tygodnie. Yy, no, może za trochę dłużej. Mm, dobra informacja jest taka, że już
za tydzień słyszymy się w nowej audycji, znaczy w nowym
formacie. I ten nowy format niestety nie ma jeszcze tytułu. Goście będą ci
sami. Tematy będą trochę inne. Schodzimy trochę bardziej
na ziemię. Będziemy mówić o zjawiskach, yy,
psi, o tajemnicach historii, o tajemnicach religii, yy, i o tego typu
zdarzeniach. Czyli audycja bardziej paranormalna. Nie
to, żeby nam się UFO znudziło. Chodzi o to, że chcemy,
aby nasz zasięg trochę się rozszerzył. To znaczy, jeżeli możecie nas
polecać, ee, ludziom, którzy się interesują UFO i
tak dalej, to bardzo bylibyśmy zobowiązani. Ee, o co chodzi? No, te
algorytmy YouTube'a trochę inaczej działają niż, niż kiedyś. I, mm, i jeżeli
możecie, to nas polecajcie. Jeżeli możecie,
to wrzucajcie nas na jakieś grupy facebookowe. Yy,
to wszystko działa w taki dość, yy, specyficzny
sposób, jeżeli chodzi o propagowanie tego tematu.
Yy, także jeżeli nam nabije trochę wyświetleń, jeżeli będziemy mieli troszeczkę
bardziej rozbudowaną widownię, tak jak kiedyś,
mm, na pewno wrócimy z debatami ufologicznymi. Ale
wchodzi nowy temat i tutaj Marek poszedł,
ale mogę chyba powiedzieć, że za tydzień
powrócimy z takim świątecznym, znaczy powrócimy, przybędziemy
z takim świątecznym tematem i ten, ten temat będzie się
kręcił wokół zagadek życia i narodzin Jezusa,
a w zasadzie narodzin. Ee, także czekajcie na nas o
tej samej porze. W poniedziałek o dwudziestej słyszymy się na
antenie Radia Paranormalium. Może tutaj rzeczywiście się
ograniczymy do tych dwóch godzin trzydziestu
minut, mm, bo zwykle nasi słuchacze, nasi, nasi goście o tych, po, po tym czasie
niestety odpadają. Marcinie, bardzo ci dziękuję za, za dzisiejszą
audycję i no mam nadzieję, że słyszymy się w kolejnej. Ró- również mam taką
nadzieję. Również dziękuję. Ale powiedz jeszcze- Było mi bardzo
miło. Powiedz jeszcze, gdzie możemy znaleźć twojego bloga i
twoje publikacje oprócz Nieznanego Świata? Takie wybrane
publikacje, yy, które uważam za takie bardziej rozbudowane, dłuższe, yy, takie
bardziej, powiedzmy... No, niech będzie
po prostu dłuższe nieco teksty, takie bardziej ambitne,
moje, zamieszczam na swojej prywatnej stronie internetowej
scandphi.com. To jest takie, to jest nazwa,
yy, wywodząca się z dwóch angielskich słów:
science and philosophy. To jest taki skrót. Scandphi kropka com. Tak
się pisze i pod taką też nazwą prowadzę blog na Facebooku. Tam nieco częściej
publikuję swoje artykuły. Staram się jak najczęściej, na
ile mi czas pozwala, ale częściej.
Mhm. I tam zapraszam. Można, można przeczytać
coś ciekawego zawsze na tematy, o których tu też rozmawialiśmy. Także
pozdrawiamy. No i cóż, i weliusia,
jeszcze ja wam zapomniałem opowiedzieć o tej historii, yy,
którą opo-, którą obiecywałem gdzieś tam na, na początku. Otóż, yy,
powiedziałem gdzieś tam na, na starcie programu, że
znam historię, która jest bardzo podobna do tej
jerzmanowickiej, yy, i rozegrała się gdzieś mniej więcej w tym samym okresie. I
taki, to, to miało miejsce w-... W gminie Olsztyn w latach,
prawdopodobnie to była końcówka lat osiemdziesiątych ubiegłego
wieku. Yy, skąd o tym wiem? Yy, mój ojciec tam pracował kiedyś w tej rozdzielni
wysokich napięć. Nazywa się ta rozdzielnia formalnie Joachimów, natomiast ona
leży w granicach miejscowości Przymiówice i Turów. Dość duża, mm,
placówka tego rodzaju. Yy, i to
miało miejsce, jak mówię, jak mówiłem wtedy w lato, yy, w dzień, tak
jak w Jerzmanowicach pojawiła się wielka chmura. Znaczy może
tak, chmura nie była wielka, jeżeli chodzi o wymiary,
natomiast była dość spektakularna. Miała bardzo ciemny kolor
ponoć. Yy, pojawiła się w okolicach tej rozdzielni i, i wtedy doszło
do potężnego wybuchu. I to było prawdopodobnie potężne wyładowanie elektryczne.
I... tak jak w Jerzmanowicach, mieliśmy falę uderzeniową.
Mieliśmy duże zniszczenia. Natomiast w tym
przypadku, chociaż niedaleko znajduje się tak
naprawdę, mm, no ostańc wapienny, taka
grupa ostańców wapiennych zwana Łysą Górą, yy, to tam, yy, to
prawdopodobnie uderzyło w słup albo w, w druty. Z, tutaj jest taki problem, że
ja nie za dużo o tym, o tym zdarzeniu wiem, dlatego że
ono zostało tak troszeczkę, mm, wyparte w pamięci. Ono
chyba w mediach w ogóle nie funkcjonowało. Wiem, że doszło
do jakichś zniszczeń. Wiem, że na miejscu znaleziono też wspomniane, yy,
kulki, yy, żelazne, tak jak było w
Jerzmanowicach. Tylko skąd one pochodziły? Czy to, czy to był
stopiony metal, tak? Z przewodu na
przykład, mm, i tak dalej. No, jak mówię, jak
mówiłem wam kilkadziesiąt minut temu, tam
jedną z ofiarą, taką oczywiście nieśmiertelną, był
chłop, który sobie kosił trawę dla królików. I kiedy to
przyszło, kiedy to pizło, to ponoć był tak
ogromny podmuch, że faceta przewróciło i się po prostu
przewalił. A więc jest tego więcej przypadków.
Jest, jest tego więcej, natomiast chyba nie tak
spektakularnych. To pytanie, co by się stało, gdyby to
coś, yy, co się wydarzyło nad rozdzielnią Joachimów, miało miejsce, mm,
no, nie wiem, nad tym ostańcem, czy też byśmy mieli taki rozprysk? Yy, no
ale to, to nam mimo wszystko wskazuje, że, yy,
takich zdarzeń może być więcej. Może być więcej. Yy, są na pewno bardzo
kontrowersyjne. To nie ujmuje w żaden sposób za-zagadkowości incydentu
jerzmanowickiego. Marcinie, jeszcze raz ci
dziękuję. Mm, pozdrawiam i do usłyszenia w, mam nadzieję, kolejnym
odcinku. Do usłyszenia. Dziękuję. Pozdrawiam i dobranoc. Pozdrowienia.
Pozdrowienia. Marku, a co my tam mamy jeszcze do
powiedzenia w naszych ogłoszeniach parafialnych? No, na pewno w
naszych ogłoszeniach pojawi się bohater święta 24 grudnia, czyli Jezus
Chrystus. Tak. Albo i niekoniecznie on, dlatego że wnioski nasze mogą być
szokujące dla niektórych. Postaramy się
rozebrać, yy, Boże Narodzenie na czynniki pierwsze. Yy, problem
jest taki, że nie mamy jeszcze tytułu tej audycji.
Postanowiliśmy odejść od nazwy „Debaty
Niekontrolowane”, dlatego, że przez te wszystkie lata
ta, ta, ta forma nam się troszeczkę rozmyła, rozbiegła. Także jeżeli
macie jakieś sugestie, to czekamy w miarę
szybko. Yy, no i cóż, do usłyszenia chyba za tydzień o tej samej porze. Czekamy
też na propozycje waszych tematów do
zarówno audycji z cyklu debaty ufologiczne, jak i do
tego naszego cyklu paranormalnego. Na pewno zrobimy wam odcinek
o polskich legendach miejskich. Na
pewno zrobimy też odcinek o Big Footie. A jeżeli
chodzi o debaty ufologiczne, to tam jest parę zaległych
tematów, które nie zostały zrealizowane. Ale nam musicie wybaczyć. Yy,
to też musicie wiedzieć, że chcieliśmy zaprosić gościa z Brazylii. Mm, gościa w
zasadzie dwóch. Yy, no i tak się
brz-brzydko stało. Niefajnie się stało, że Ademar Jose Ghivert zmarł niestety
w wieku sześćdziesięciu lat. Yy, dość znana postać, jeżeli
śledzicie serwisy ufologiczne. Jeżeli interesujecie się ufologią, oglądacie
dokumenty, to na pewno go znacie. Yy, ta smutna wiadomość doszła do
nas wczoraj. Wiemy, że, mm, doszło do jakiegoś wypadku w domu. Mm, no i
niestety Ademar zmarł, ale mamy nadzieję, że, bo
był redaktorem naczelnym Revista UFO, jednego z większych miesięczników
ufologicznych na świecie. Mamy nadzieję, że, mm, Tiago, który go zastępuje, yy,
da sobie radę i ten miesięcznik w tych trudnych
czasach przetrwa. Yy, no i tym smutnym
akcentem przychodzi nam kończyć. A mówił to chyba do
Państwa przed chwilą Piotr Cielebiaś z Niezdanego Świata,
prowadzący rozmowę w debacie ufologicznej. Byli z nami dzisiaj także
fizyk, pasjonat astronomii, współpracownik
Niesamowitego Świata, Marcin Gibas, związany również z Nieznanym
Światem pisarz, publicysta, autor audycji „Bibliotekarium 2.0” Marek Żelkowski
oraz ufolog z Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej Arkadiusz
Kocik. Audycję jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał Marek Sęk „Ivellios” Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia ponownie w tej
nowej audycji, której tytułu jeszcze nie znamy, ale
myślę, że już niedługo go poznamy. Do usłyszenia już za tydzień.
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne. Radio
Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. UFO Relacje. Polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Podziel się
już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych.
Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza
relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż
bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na
żywo. Wejdź na naszego czata na www.paranormalium.pl.