Audycja z cyklu Debaty Ufologiczne. Witamy wszystkich państwa
bardzo gorąco i serdecznie w poniedziałek, piątego grudnia dwa tysiące
dwudziestego drugiego roku, krótko po godzinie dwudziestej na
antenie Radia Paranormalium rozpoczynamy kolejny
odcinek tego, co kiedyś ktoś nazwał najlepszym, co w
internecie spotkało polską ufologię, czyli Debaty Ufologiczne online.
Dzisiaj, dzisiaj będzie taka formuła, że tak to ujmę,
półotwarta, bowiem, będziemy... Nie mamy
przygotowanej listy pytań. Będziemy państwu
przybliżać pewne bardzo mocne, acz z
jakiegoś powodu zapomniane przypadki bliskich spotkań z UFO
właśnie. A będą to robić dla państwa:
pisarz i publicysta, współpracownik Nieznanego
Świata oraz autor audycji Bibliotekarium 2.0
Marek Żelkowski, ufolodzy: Arkadiusz Kocik
z Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej oraz Damian Trela z Dolnego Śląska.
Audycję poprowadzi dla państwa Piotr
Cielebiaś z Nieznanego Świata, a ja, Marek Sęk "Ivellios",
będę czuwał nad przebiegiem audycji.
Będę tutaj sterował gałeczkami i przekazywał
komentarze, czyli opiekował się audycją od strony
technicznej. Podam jeszcze tylko kontakty do Radia Paranormalium. Mm, na
komentarze czekamy na naszych czatach na
www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących
naszym transmisjom na YouTube. Można także pisać
przez nasze kanały na Telegramie, na Signalu, bo tam też jesteśmy. Można
wysyłać nam SMS-y pod numer pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy, pięćset trzydzieści,
sześćset dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl. Tutaj oczywiście również
tylko wiadomości głosowe. Gadu-Gadu: trzydzieści sześć,
zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa, trzydzieści sześć, zero
osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można także do nas pisać
przez Facebooka, poprzez fanpage Radia
Paranormalium. A jeżeli ktoś woli, to może również wysyłać
pytania, komentarze, różne inne wiadomości odnoszące się do
naszych audycji, a także oczywiście swoje relacje o spotkaniach z UFO i
innych ciekawych zjawiskach na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
A więc teraz z czystym sumieniem mogę przekazać głos
Piotrowi Cielebiasiowi. Piotrze? Dobry
wieczór wszystkim. Dobry wieczór panom. Jak
powiedział Marek, dzisiaj mamy taką nieco
inną formułę. Ja też przepraszam trochę za mój
głos, ale coś mi siadło na nim i nie chce
zejść. Mam nadzieję, że się polepszy i się rozkręci. Yy, no cóż,
Emilcin, Gdynia, pięćdziesiąt dziewięć chałupy,
Glinik, yy, polskie bieguny UFO, Dolny Śląsk, Częstochowa, Góra Osona,
spotkania pilotów. Takich historii, które są
powszechnie znane i, i wielokrotnie powtarzane, no, jest, jest co najmniej
kilka. Yy, natomiast w archiwach ufologów zalegają dosłownie setki mniej
nagłośnionych, acz ciekawych przypadków. I to są takie
przypadki, które gdyby były bardziej, nie wiem,
albo lepiej opisane, to znaleźlibyśmy w nich
różnego rodzaju, powiedziałbym, smaczki
i interesujące elementy. Niestety, wiele z tych spraw
gdzieś utknęło. To znaczy albo mamy o nich niewiele
informacji, albo po prostu ta literatura nie jest już
dostępna. Inne po prostu nigdy nie zostały opisane, bo
znajdują się wciąż na kartach raportów,
gdzieś tam w zapomnianych archiwach niedziałających już grup
ufologicznych. Mm, pytanie, dlaczego o tych sprawach też się tak mało
mówi? Na pewno wiąże się z kwestią tego,
o czym już mówiłem, że te źródła internetowe, źródła
ufologiczne znikają z sieci. Takim dużym
archiwum pozostaje, pozostają blogi, na przykład
Roberta Leśniakiewicza i tam jest sporo spraw
opisanych. Yy, no cóż, wiele z tych
historii, o których dzisiaj powiemy, mają wielki,
miały albo mają wciąż wielki potencjał i mogą
konkurować ze światowymi przypadkami, yy, co starałem się udowodnić w tej
swojej książce „UFO nad Polską. Kraina
wysokiej dziwności”. Yy, także, jak mówiłem, no, w
dzisiejszym programie przyjrzymy się tym zapomnianym,
acz z jakichś powodów interesującym przypadkom polskim, podkreślmy, zarówno
z literatury, jak i naszych osobistych, yy, tutaj archiwów. Jest to wybór, yy,
podyktowany własnymi przesłankami naszych
szanownych gości. Yy, i dzisiejsza debata, jak już
powiedziałem, ma też nieco inny charakter. Każdy sobie
przygotował dwa, trzy przypadki, o których powie. Z
nami jest dzisiaj Damian Trela, który ma określony czas
i, i prawdopodobnie będzie musiał jako
pierwszy od nas odłączyć. Także Damianie, yy, tobie
jako pierwszemu oddaję głos. Wymień te trzy
przypadki, które są nieco zapomniane, a według ciebie
godne uwagi. Yy, i po każdym z nich,
jeżeli ktoś z nas będzie miał jakieś uwagi czy pytania, to,
to się włącza. Także Damianie, oddajemy ci głos. Dziękuję
bardzo. Witam jeszcze raz serdecznie. Miło mi znów
gościć tutaj z wami na kolejnej debacie ufologicznej. Dzisiaj
odcinek taki szczególny, yy, który ja osobiście bardzo
lubię. Takie odcinki właśnie, kiedy dyskutujemy sobie o jakichś
ciekawych sprawach ufologicznych. Ja sobie tutaj
postarałem, postarałem się wybrać sobie kilka
takich przypadków, no, które dla mnie są takie
dosyć ciekawe i szczególne. Nie są to zdarzenia, które ja
osobiście badałem, ale gdzieś niektóre, powiedzmy, odnoszą się-... do relacji
zdarzeń, ee, z którymi ja też osobiście miałem
styczność, więc postarałem się wybrać sobie
takie zdarzenia, które, mm, generalnie jakby przeszły bez echa,
a były, mi się wydaje, z bardzo dużym potencjałem
i myślę, że gdyby miały miejsce, ee, gdzieś na Zachodzie, ee, w
czasach, yy, mówimy o latach osiemdziesiątych,
siedemdziesiątych, to myślę, że wtedy miałyby bardzo szeroki
rozgłos. No, ale wiadomo, w Polsce, yy, w czasach
PRL-u, kiedy takich historii właśnie, szczególnie bliskich spotkań
trzeciego stopnia, było, ee, sporo, te zdarzenia
gdzieś jakby przechodziły bez echa. Jedynie, co możemy mówić
tutaj o Emilcinie jako takim zdarzeniu, które stało się takim
najgłośniejszym przypadkiem, najbardziej medialnym. Ja
tutaj z tej, różnych kronik ufologicznych wybrałem sobie takie zdarzenie, mm, z
Człuchowa, mm, z Człuchowa, które miało miejsce bodajże w
siedemdziesiątym dziewiątym roku, więc bardzo, bardzo odległy
przypadek, badany jeszcze w latach
osiemdziesiątych, chyba już kilka lat po, po całym incydencie
przez, yy, słynny duet ufologiczny, yy, Bronisława
Rzepeckiego i Krzysztofa Piechota. Ale zdaje się, że to
chyba głównie to Bronisław Rzepecki dokumentował ten
przypadek. On był opisywany, yy, na pewno w
kwartalniku „UFO", już nieistniejącym kwartalniku „UFO", jeszcze w
latach dziewięćdziesiątych. Ee, gdzieś ten materiał pojawiał
się też, yy, w takim piśmie „Skrzydlata
Polska", gdzie miał swoją rubrykę przez jakiś czas Krzysztof
Piechota. No, ale zdarzenie jest bardzo ciekawe,
bo można powiedzieć, że, mm, nie wiem, czy w ogóle
ktokolwiek zwrócił na to uwagę, ale w tej historii pojawiają
się takie tajemnicze postacie, bardzo nietypowe,
które wypisz, wymaluj troszeczkę przypominają te
słynne postacie, które pojawiły się w takim kultowym
przypadku z Pascagouli. Zresztą notabene przypadku, który był
omawiany jeszcze niedawno na falach Radia
Paranormalium, o którym osobiście opowiadał Philip
Mantle, który po latach też wrócił do tej sprawy i
dzielił się tutaj ze słuchaczami Radia Paranormalium na temat
tego zdarzenia. Ee, tak więc w Człuchowie można powiedzieć, że, yy, podobna
historia. Geneza też tego zdarzenia jest bardzo podobna, bo
rozegrała się, ee, nad akwenem, ee, Jeziora Człuchowskiego. Ee, świadkami tego
zdarzenia byli też wędkarze, tak jak i w Pascagouli. Było ich kilku. Mmm, no
i co tam się wydarzyło? EE, pewnego wieczoru,
ee, jedna z kobiet, która akurat wędkowała sobie nad
brzegiem, zobaczyła nagle jakąś taką dziwną, dziwny
pojazd, który z początku wzięła za łódź przemieszczającą
się nisko nad taflą, ee, nad taflą
jeziora. Ale po krótkim przyjrzeniu okazało się, że, yy, ten pojazd przypomina
tylko na pierwszy rzut oka łódź. No była, były nocne
warunki, więc, no, takie wrażenie było na
początku. Ale gdy ta kobieta się bardziej
przyjrzała temu czemuś, to okazało się, że w ogóle nie
słychać żadnego plusku wody, a łódź przemieszczała się bardzo
szybko, ee, w stronę brzegu jeziora. Mm, i nawet w
pewnym momencie ta kobieta zareagowała nerwowo, bo tam stał
też jeden z, jeden z wędkarzy w tym miejscu, gdzie ta łódź
się kierowała i nawet próbowała jakoś dać znać temu
człowiekowi, żeby uważał, bo chyba myślała, że to może są
jacyś kłusownicy. Ale ta łódź przemieszczała się bezdźwięcznie i
ten obiekt prawdopodobnie unosił się
delikatnie nad wodą. Takie, takie jest przypuszczenie,
wnioskując, jaka była relacja świadków. I on sobie
gdzieś tam wjechał w trzciny. Totalnie bez,
bezszelestnie. I ten człowiek, który, który
znajdował się najbliżej tego obiektu, on był też jednym z
głównych świadków relacjonujących to zdarzenie.
Opowiadał, że też miał skojarzenia, że to mogły być
kłusownicy, więc natychmiast wziął swoje psy, żeby tych, yy,
nieszczęśników pogonić stamtąd. Ale gdy zbliżył się w tamto
miejsce, to nagle zobaczył dwie postacie wyłaniające się jakby
z tego miejsca, tam od strony brzegu, które bardzo szybko dosyć przemieszczały
się w stronę, stronę pobliskiej drogi. Nieopodal się znajdował też, yy, teren
zalesiony. Były nocne warunki, więc z początku
no widział jakąś sylwetkę, sylwetkę postaci. Ale gdy bardziej
dokładnie się przyjrzał, to okazało się, że te postacie trochę
wyglądały bardzo nietypowo. W tym sensie, że,
mm, miały wzrostu gdzieś może około
metra pięćdziesięciu, metra sześćdziesięciu.
Obydwie wyglądały identycznie, miały, mm, ee, nogi jakby
złączone ze sobą, natomiast ręce były
jakby ściśle przylegające do tułowia i te łokcie
tylko na wysokości łokci gdzieś ta ręka odstawała, więc
trochę bardzo przypomina właśnie ten przypadek
Pascagouli. Co więcej, te postacie jeszcze miały też w
miejscu oczu taką płytkę jakby. Tak stwierdził wtedy ten
świadek. Ee, i psy nagle zaczęły ujadać, gonić te postacie. One
chybotały, unosiły się dosłownie lekko nad ziemią
i kierowały się właśnie w stronę tej drogi. W pewnym
momencie, kiedy już psy dobiegały, yy, tych postaci, to one się odwróciły. I
w tym momencie była bardzo ciekawa reakcja, ee,
zwierząt, bo te psy po prostu momentalnie jakby zlękły się i uciekły. Ee, no i
ten człowiek, który był świadkiem tego, zaczął za tymi
postaciami podążać, myśląc, że faktycznie ma do czynienia z
kłusownikami, ale, mm, potykał się
praktycznie po bardzo nierównym terenie, a one sobie płynnie
sunęły tam między tymi krzakami,
między tymi zaroślami, aż w końcu stracił ich z oczu
i po chwili nagle zobaczył właśnie wyłaniający się,
ee, dosłownie jak spod ziemi jakiś obiekt całkiem sporych rozmiarów. Ee,
z tego, co pamiętam, to chyba nawet miał średnicę około dziesięciu, piętnastu
metrów.... obiekt, yy, który, yy, bezdźwięcznie wystartował do
góry, yy, zawisł na chwilę
nad, nad wysokość, na wysokości drzew i nagle w pewnym
momencie gdzieś tam wystrzelił i odleciał. I ta historia
jest, yy, bardzo ciekawa, bo tak jak mówię, bardzo nawiązuje
do, yy, do tego słynnego kultowego przypadku
Pascagouli, ale też, yy, mimo tego, że ja tego przypadku nie badałem, yy,
to będąc w tym roku w Człuchowie, tak, tak się
składa, że byłem w Człuchowie w tym roku, bo brałem udział,
yy, w konferencji, mm, dotyczącej zjawisk paranormalnych, na
której głównym, yy, prelegentem był Krzysztof Jackowski.
Yy, i ty, ta prelekcja odbywała się
właśnie w Zamku Człuchowie, niedaleko tego jeziora.
Ja tam miałem swój wykład dotyczący właśnie tematyki
ufologicznej i ten wykład bardzo zainteresował,
yy, osobę pracującą tam w tym muzeum,
które znajdowało się właśnie na terenie tego zamku
człuchowskiego. I ten człowiek mnie zaczepił i mówi: „Wie pan
co? Ja kojarzę tą historię z Człuchowa". Znaczy, on się
mnie spytał, czy ja kojarzę tą historię z Człuchowa. Ja
mówię: „Oczywiście, że kojarzę". Yy, i
zaczął mi opowiadać, że jego mama, yy, była
świadkiem tamtego zdarzenia wtedy. No, jak się okazało, było
wielu tych świadków i nawet, yy, ta historia była opisana w
regionalnej gazecie. Natomiast to,
co on kojarzył z opowieści swojej mamy, to to, że, em, ona
też w tym czasie spacerowała gdzieś tam w pobliżu tego
jeziora i widziała, yy, przemieszczające się światła, które
gdzieś tam wirowały nad, nad jeziorem. Nie kojarzyła tej
historii z Łodzią. Znaczy, później słyszała o tej historii i
o jakichś postaciach, które gdzieś tam się krzątały, yy, ale
no, to też można powiedzieć, że to jest jakby taka
uzupełniająca historia. Gdzieś tam sobie spisałem oczywiście
kontakt do tej pani, no, jeszcze mi się nie udało z nią
skontaktować. Także, yy, nie wiem, jaka jest jej
faktycznie relacja, ale czasami właśnie to jest
niezwykłe w dokumentacji tego typu historii, że po
latach czasami wychodzą na światło nowe fakty,
które, mm, uzupełniają jeszcze te historie.
Także Człuchów jest taką, taką szczególną, yy, historią dla mnie- Mhm. -bardzo
nietypową i zaliczającą się do tej kategorii, którą ja
szczególnie, w której ja się szczególnie lubuję, czyli takie
wysokie dziwności, bo te postacie były bardzo nietypowe.
Tak, i można powiedzieć, że to byli tacy typowi astronauci,
bo mieli na sobie skafanderki. No tak, tam były skafandry.
Faktycznie, ten świadek twierdził, że one były ubrane jakby w
jakieś skafandry ściśle przylegające do ciała.
Panowie, jeżeli macie jakieś pytania do Damiana, to
ustawcie się w kolejce. Ja natomiast mam takie
pytanie, yy, pytanie i taką sugestię:
kiedy sobie przeglądacie książkę, mm, Krzysztofa Piechoty i
Bronisława Zapeckiego „UFO nad Polską", to tam z tyłu jest
taki, yy, taki, taki spis
dat i miejsc, gdzie doszło do różnego rodzaju dziwnych
zdarzeń. I o dziwo, Człuchów występuje tam nader
często. Z jakichś powodów- Tak, prawda, tak, tak. -w PRL-u
dochodziło tam do, yy, no, kilku naprawdę
mocnych zdarzeń i jedno z nich miało miejsce, z tego, co
pamiętam, w roku 1983, w sierpniu. I to była jedna z dłuższych
obserwacji, chyba, jeżeli chodzi o
polskie warunki, bo trwała co najmniej kilka godzin.
Wtedy również, mm, osoby znajdujące się nad
jednym z okolicznych jezior zauważyły
rozbłyskające światła w pewnej kolejności. Oni to opisali jako
tarczę. Obserwowano to przez kilka godzin. One
rozbłyskały, mm, w jakiejś tam sekwencji, potem
gasły. No, ale doszło też do, do innej obserwacji, z
innego punktu, tym razem z miasta już kiedy,
kiedy zobaczono, jak jeden z tych obiektów się, mm,
przybliżył. Także Człuchów wówczas z jakichś powodów był bardzo, bardzo takim
silnym rejonem, aktywnym
ufologicznie. Ale jeszcze dodam ci tutaj, zadam ci takie
pytanie związane z Krzysztofem Jackowskim, bo- Tak, tak. -w
grudniowym numerze „Nieznanego Świata" jest twój wywiad z
nim na temat przyszłości, na temat wizji przyszłości
Polski, ale też na temat tego, jak ta przyszłość według
niego wygląda. Czy jest zdeterminowana, a my tylko wypełniamy
jakiś plan, czy też jest raczej, yy, no, takim zbiorem scenariuszy, na które
wpływamy i który, który spełniamy. Yy, ale to, to jest
jedna sprawa. Jeżeli ktoś jest zainteresowany tym wywiadem, to
zapraszam, yy, odsyłam do kiosków po grudniowy „Nieznany
Świat". Natomiast ty mi zdradziłeś tutaj, yy-
Mhm ... że rozmawiałeś też z panem
Krzysztofem Jackowskim na temat UFO i okazało się,
że, że jest on dość mocnym, dość dobrym źródłem informacji. No, jak się
okazuje, tak! Właśnie tam wyciągnął mi z rękawa wiele różnych
ciekawych historii. Ee, część z nich nawet sam
osobiście przeżył. Jak się okazało, Krzysztof Jackowski też ma
swoje doświadczenia z UFO. Może nie są one tak na tyle
spektakularne, ale jakieś tam zdarzenia
przeżył z udziałem nawet jakichś latających kul.
Ee, także naświetlił mi tego typu
historie, ale jedna była taka szczególna, bo dotyczyła,
mm, relacji jego znajomego, który pracował
jeszcze w milicji w latach osiemdziesiątych.
I ten człowiek opowiadał mu też właśnie o takiej bardzo
nietypowej historii, bo gdzieś podczas patrolu, ale to jest
historia bardzo fragmentarycznie przedstawiona, podczas jakiegoś
swojego patrolu nocnego, yy, był
świadkiem, jak taki duży, cygarowaty obiekt zawisł gdzieś
nad, nad radiowozem. I ten człowiek był świadkiem tego, jak
ten obiekt bezdźwięcznie gdzieś tam w pewnym momencie odleciał. Ee, no
i tutaj mam taką nadzieję, że jeszcze mi się uda
ustalić więcej na temat tej historii. Ee, podobno
jeszcze ten świadek żyje, także jest szansa, że może jeszcze
ta historia, mm, będzie przedstawiona bezpośrednio, ee, u źródła. Ee, także,
no, Człuchów, Człuchów jest takim szczególnym faktycznie miejscem,
takim mało spenetrowanym, można powiedzieć, od strony
ufologicznej.... mało relacji znamy, a wydaje się, że było ich bardzo dużo.
Tylko że tak naprawdę to nie było chyba żadnej takiej
organizacji gdzieś na miejscu, która by dokumentowała
tego typu historie. No, bo ten przypadek z Człuchowa
to był tak wyjątkowy przypadek, że no, dla takiej historii się po prostu wtedy
dla ufologów chciało jechać na drugi koniec Polski, nawet
aby taką historię dokumentować.
Także Człuchów jest takim właśnie wyjątkowym miejscem pod tym
względem. Mhm. A tutaj zawsze, jak jest mowa o
Krzysztofie Jackowskim i o UFO, to niektórzy
przypominają, aby użył swoich zdolności do
spenetrowania tego zjawiska. I przychodzi
mi na, przychodzą mi na myśl te wszystkie opowieści opisane w książce yyy "Psi
szpiedzy" Jima Marsa i tam jest
zrelacjonowane, jak w latach, no, nie wiem, bodajże
siedemdziesiątych, taka grupa ekstrasensów, w skład
której wchodził między innymi Ingo Swann, ten
słynny widzący na odległość, czyli osoba, która była
wykorzystywana akurat przez amerykańskie służby do tego,
żeby po prostu przy pomocy postrzegania na odległość, tak?, szpiegować. No
i postanowiono kiedyś tych psi szpiegów
wysłać w UFO, znaczy wysłać do UFO, tak?, żeby, żeby jakoś eksteryryzowali
tą swoją świadomość i spróbowali się czegoś
dowiedzieć. No i niestety okazało się, że, znaczy, no,
niestety coś tam się udało, że oni byli w stanie
dotrzeć do jakichś, jakichś, jakichś miejsc, mieli jakieś
wizje. Natomiast pojawiła się też jakaś, jakaś blokada. Kiedyś
do tego wrócimy, bo to bardzo ciekawy wątek. No tak,
Człuchów bez wątpienia jeden, jedno z tych bliskich spotkań,
które no zapisały się w pamięci. Potem mieliśmy chyba podobną historię gdzieś
z Dolnego Śląska. Już nie pamiętam, z lat dziewięćdziesiątych bodajże, gdzie
były też podobne istoty. Ale to tyle. No także, jeżeli ktoś sobie chce,
chce dowiedzieć się więcej na temat tej, tego zdarzenia, no
to polecamy oczywiście to kultowe "UFO nad Polską"
Rzepeckiego i Piechoty. No, a jeżeli kogoś interesuje
Krzysztof Jackowski i jego wizje, to polecam
grudniowy "Nieznany Świat". Panowie, macie jakieś pytania do
Damiana odnośnie tego przypadku albo jakieś własne sugestie? Ja chciałbym
zapytać, ponieważ ja tego przypadku dobrze nie
znam, jak to się skończyło? To znaczy mnie zawsze
interesują w takich historiach zakończenia, bo tu
na razie stanęliśmy w... Ta historia gdzieś zatrzymała się na etapie tego psa i
tych, i, i, tych istot, które niejako
te psy przestraszyły. No, ale co było dalej? Jak się
cała historia skończyła? Odwołując się do,
do, do wspomnień ludzi, którzy, którzy byli świadkami
tego. No, zakończyła się w ten sposób, że te
postacie gdzieś w pewnym momencie się no znikły z
pola widzenia temu człowiekowi. Schowały się gdzieś za,
za, za drzewa i po chwili nagle wyłonił się ten obiekt, który prawdopodobnie
był miejscem celu przemieszczania się tych postaci. Nie wiadomo,
czy to był ten sam obiekt, który sunął jeszcze wcześniej
po jeziorze, czy też jakiś inny, no ale w każdym
razie tutaj była bardzo wiarygodna relacja
mówiąca o tym, że ten obiekt gdzieś w pewnym momencie
nieruchomo zawisł na wysokości około dwudziestu metrów
nad, nad drzewami i po kilku sekundach,
poruszając się powoli, a później coraz szybciej, oddalił się
w kierunku południowym, znikając właśnie gdzieś tam
za, za wierzchołkami drzew. No i oczywiście to
jest też charakterystyczna rzecz, że w trakcie tego zdarzenia
była taka dziwna, zastanawiająca cisza, o której bardzo
wielu świadków bliskich spotkań z UFO wspomina. Coś, co w literaturze
ufologicznej określa się właśnie tym kultowym już takim
czynnikiem UFO, czynnikiem Oz. Przepraszam.
Pamiętam chyba, że tam dlatego było tak dużo
obserwujących, że to się rozegrało w pobliżu
ogródków działkowych i tam byli nie tylko wędkarze,
ale i spacerowicze. Część świadków było też właśnie gdzieś tam
na tych ogródkach. Tak, to zgadza się. Faktycznie też tak
było. Że każdy widział, każdy widział różną część
tego zdarzenia. Ci, co byli nad jeziorem, chyba widzieli pod
lasem, widzieli tych, widzieli te stworki. Natomiast ci,
co byli troszeczkę dalej, widzieli jeszcze
ten obiekt. Arku, masz jakieś pytanko, czy
przechodzimy do kolejnego przypadku z archiwum Damiana? Nie, nie, nie. Jest
bardzo wyczerpujący opis i dziękuję. To jeszcze ja na
chwilę. Chciałbym zapytać, czy były jakieś relacje
odnośnie odczuć tych obserwatorów? Czy tam się pojawiały jakieś takie odczucia,
nie wiem, zagubienia, strachu i tym podobne? To, co się czasami w tego rodzaju
relacjach pojawia. Z tego, co wiem, to chyba nic
takiego nie było, bo ten główny bohater tego zdarzenia
wręcz tutaj ewidentnie się wykazywał dużą odwagą, myśląc, że ma do czynienia z
kłusownikami, więc automatycznie zareagował trzeźwo i
najpierw skierował w ich stronę swoje psy, a później sam zaczął ich gonić z
myślą taką, że no, chciał, chciał ich złapać, bo
jeszcze tam z tego, co kojarzę, to teren, po którym się
przemieszczały, to był jakiś teren
chroniony, więc tam generalnie nie można było chodzić.
I on też chciał w jakiś sposób zwrócić uwagę na to, że
po tym obszarze się nie można poruszać. Więc tutaj to
było jakieś- To było chyba tak, że, że one wlazły
na jakiś, jakąś szkółkę leśną czy na jakiś
młodnik. Młodnik tam był leśny. Tak, coś takiego tam było
właśnie. Więc, więc on wziął. I było tak, że oni to
deptają i chcieli ich pogonić. To było- Chociaż trudno
powiedzieć, czy deptali, bo wynika z tego, że one się jakby
unosiły lekko nad, nad ziemią, jakby tak chybocząc,
przemieszczały się.... bardzo płynnie, yy, nad powierzchnią
ziemi. Mhm, czyli to Czuchów, yy, mocna, mocna historia- Bardzo mocna,
tak. W twojej, w twoim dzisiejszym zestawieniu. A co
jest na miejscu drugim? A jeszcze, jeszcze chwileczkę,
momencik. Tak, tak. Tak mi się przypomniało: czy w historii
Czuchowa, yy, jest jakiś, są jakieś przekazy o, yy, kulturze
przedchi- przedchrześcijańskiej, gdzie, gdzie by były jakieś, mm,
zabudowania, jakieś, jakieś tego typu rzeczy, yy,
które by mo-- jakieś ołtarze miejscowej kultury, coś w tym stylu, jakieś
grobowce, o których można by było cokolwiek
powiedzieć? Szczerze mówiąc, nic mi na ten temat nie
wiadomo. Yy, no, yy, z zabytek, yy, mm, średniowieczny, jaki stoi
tam, yy, to jest zamek wybudowany jeszcze chyba za czasów krzyżackich,
więc, yy, mówimy tutaj o okresie
średniowiecza. Ale nic mi nie wiadomo na temat, o jakimś
takim okresie przedchrześcijańskim, aby tam się znajdowały
jakieś, yy, jakieś, jakieś
obiekty, punkty tego typu. Yy, ale to jest tak, takie
szczególne. Faktycznie, ja na to też zwracałem uwagę
przy dokumentacji innych moich historii, które gdzieś tam
dokumentowałem właśnie na terenie Dolnego Śląska. To często się
spotykałem właśnie z czymś takim, że te bliskie
spotkania się gdzieś dziwnym zbiegiem okoliczności koncentrowały
wokół takich, yy, takich obiektów.
No, co najmniej o kilku mogę wymienić, na przykład z
Dolnego Śląska, yy, gdzie był, gdzie były
właśnie takie już, można powiedzieć, za, za, zaniedbane
albo też i już nieistniejące świątynie pogańskie.
Na przykład taka jedna się znajdowała na górze Połom
na Dolnym Śląsku, koło Wojcieszowa. Yy, tam obecnie znajduje się kopalnia
odkrywkowa wapienia, ale wokół,
yy, tego obszaru, yy, na przestrzeni wielu lat udało mi się
udokumentować, no, żeby nie skłamać, tak około dwudziestu
różnych historii, z czego nawet i niektóre dotyczą bliskich
spotkań, takich nawet z kategorii C3. Inne
takie miejsce to na przykład, yy, góra Chełmiec, o której
jeszcze też tutaj napomknę przy omawianiu kolejnego
zdarzenia. Yy, tam też rozegrało się bardzo wiele różnych
takich ufologicznych historii, yy, i tam też
według, yy, niektórych informacji archeologicznych
znajdowało się, znajdował się jakiś, yy, ośrodek kultu pogańskiego. Wiesz,
często jest tak, że te miejsca są nieodkryte tak naprawdę
jeszcze przez, przez archeologów, yy, i
powiedzmy, że o nim, o nich gdzieś krążą jakieś plotki,
historie, że takie miejsca znajdowały się gdzieś tam, a
później się okazuje, że w takich lokalizacjach, yy,
dochodziło do tego typu historii, więc niewykluczone, że w
Czuchowie mogło coś być takiego. Jest taki aspekt,
yy, ufologii, o którym my mówimy dość rzadko,
nie oszukujmy, dlatego że nie mamy wybitnej specjalizacji w
radiestezji. A chodzi o, o to wszystko, co się
wiązało z siecią Wilka. Tak. Z siecią. To jest
trudny temat ogólnie, jeżeli nie jest się specjalistą i nie
ma się takiego przeszkolenia radiestezyjnego, to trudno
z tego wyciągnąć jakieś wnioski, dlatego że wiemy, jak to
może brzmieć dla laika. Natomiast zastanowimy się kiedyś,
mm, czy nie zaprosimy kogoś, kto się tym zajmuje.
A jest kilka takich osób. Oczywiście to nie chodzi o to,
żeby latać z różdżką za, za
UFO, ale istnieją pewne subtelne oddziaływania, subtelne
energie, które są jak najbardziej, mm, przez tych
ludzi, no, nie tylko wykrywalne, ale też w jakiś
sposób badane. Ale o tym, o tym oczywiście, jak mówię, kiedy
indziej. Dlatego że mamy jeszcze dużo, dużo rzeczy
do opowiedzenia w naszych debatach. A co,
Damianie, na miejscu drugim twojego topowego
zestawienia? No właśnie, jak mówimy, napominaliśmy tutaj o sieci
Wilka, yy, to niepodobna wspomnieć o tym, że siecią
Wilka, yy, kiedyś trudnił się też ufolog, yy, z Warszawy i to był właśnie, yy,
Kazimierz Bzowski, już nieżyjący badacz UFO, który wraz z Wilkiem,
yy, radiestetą, yy, dokumentował w sposób taki bardzo
niekonwencjonalny, yy, niektóre miejsca, yy, lądowań UFO. Yy, między nimi
właśnie to były Chałupy, yy, to słynne C3,
mm, ale i wiele innych takich, yy, obszarów, gdzie na
przykład, yy, odnajdywano ślady po, po jakimś bliskim spotkaniu z UFO.
Yy, i Bzowski właśnie w takie miejsca, yy, takie
miejsca badał przy użyciu różdżki, co w tamtych czasach
wydawało się być absolutnym kuriozem,
prawda? Żeby taką metodą niekonwencjonalną w ogóle badać, yy, jakieś ślady
empiryczne, yy, dowody
manifestacji takiego zjawiska, jakim jest UFO. No i tutaj
właśnie chciałem nawiązać do takiej, yy, historii, którą, yy,
Bzowski badał i którą opisał w swojej
chyba się, chyba już ostatniej książce „Z pamiętnika ufologa". Ee, mało znanej
książce, która miała chyba raczej niski nakład. Yy, ja
tą historię czytałem, jak wiele lat
temu jeszcze czytałem tą książkę, także pierwszy raz tą
historię poznałem. Yy, później o niej zapomniałem i
przypadkiem jeden z czytelników mojej książki przypomniał mi o
tej historii, nawiązując właśnie do zdarzenia, które ja sam
osobiście dokumentowałem. Yy, tak więc, yy, pozwolę
sobie tutaj przytoczyć tą historię. A chodzi tu o zdarzenie,
które rozegrało się w osiemdziesiątym drugim roku na
warszawskim Czerniakowie. To jest taka
dzielnica położona blisko, yy, wybrzeża Wisły, yy, po lewej stronie.
Yy, i, yy, rzecz miała miejsce właśnie w osiemdziesiątym
drugim roku, w maju bodajże, czyli jeszcze w czasach, yy,
kiedy trwał stan wojenny. Jeden z mieszkańców,
yy, osiedla bloków, bo takie tam, yy,
znajdowało się wtedy i chyba się dalej znajduje,
yy...... Pewnego właśnie wczesnego poranka, w maju, z okna swojego mieszkania
dostrzegł jakiś taki punkt przemieszczający się gdzieś bardzo, yy, w dużej
odległości. Jakieś pulsujące światło,
które w pewnym momencie, jak się trochę przybliżyło, okazało
się, że miało, mm, formę takiego, ee, jajowatego
kształtu. Ee, i ten obiekt sobie gdzieś tam
jakby stopniowo się przybliżał w stronę, mm, w stronę okna, yy, pana X. Tak
umownie został nazwany przez Bzowskiego, yy, ten główny świadek
tego zdarzenia. A historia jest bardzo niezwykła, bo,
yy, w pewnym momencie się przeobraziła w takie rasowe,
bliskie spotkanie trzeciego stopnia. Z tym że, yy,
tutaj, ee, główne skrzypce nie grały te,
mm, takie znane nam z różnych opowieści, yy,
bliskich spotkań trzeciego stopnia ufonautów, ubranych w
jakieś ścisłe, przylegające skafandry itp. Ale te
postacie były bardziej ludzkie. No, ale o tym za
chwilę. Tylko, że ten człowiek obserwował sobie ten
obiekt, ee, poszukał chyba nawet
lornetki, aby się temu przyjrzeć bliżej. No i zobaczył, że
ten, że to, to światło tam pulsuje bardziej.
Ale gdzieś ten obiekt się schował, więc on stracił jakby
zainteresowanie tym. Poszedł sobie tam przyrządzać śniadanie. Ee,
mm, i nagle dostrzegł,
że... Spojrzał z powrotem w stronę okna i nagle zobaczył, że
ten obiekt już wisi niemalże na, na wysokości jego
balkonu. I już był naprawdę dużych rozmiarów, yy,
kilku, kilkunastometrowy obiekt, który nagle sobie
zawisł przy balkonie. I on sobie podszedł do tego
bliżej i nagle zobaczył, że z, yy, boku tego obiektu, yy, roluje się,
rolują się jakby drzwi, czyli nie tak klasycznie się
otwierają jak, jako jakiś luk czy właz, ale tak jakby, yy, ktoś zwijał roletę
dosłownie jakąś. I nagle okazało się, że z tego pojazdu
wychodzą, ee, dwie postacie i przez
balkon wskakują do jego mieszkania. No, rzecz po prostu
skrajnie absurdalna, coś nie do pomyślenia. Godzina
piąta rano. Ale co ciekawe, ten człowiek zachowywał się
zupełnie naturalnie. Nie był zdziwiony jakoś tą sytuacją,
tylko, yy, nawet jeszcze pomógł tym postaciom wejść do, do
środka jego mieszkania. Ee, to
były dwie postacie wzrostu może metra sześćdziesięciu, metra
siedemdziesięciu. Mężczyźni
wyglądający jak normalni ludzie. Jeden z tych, yy, jeden
z tych postaci był nawet ubrany według relacji świadka,
jak, jakby w garnitur. Dosłownie odświętny garnitur. A
drugi, co ciekawe, yy, nosił na sobie
mundur. I to jest właśnie niezwykła rzecz, bo Bzowski tutaj
pisze w swojej książce, ee, że, yy, to był mundur, yy, wojska amerykańskiego.
No, coś po prostu absurdalnego. Jak się taką historię czyta,
ee, z bardzo takim, yy, ograniczonym myśleniem na temat tego, yy,
czym jest zagadka UFO, no to od razu taką historię się
odrzuca w kąt i można potraktować to jako coś zupełnie
niewiarygodnego. No, a mnie ta historia właśnie uderzyła, ee,
w nawiązaniu do zdarzenia, które ja sam dokumentowałem. I te
postacie, ee, sobie weszły i wywiązała się nagle
dyskusja między, między, yy, tym świadkiem. I te postacie, przynajmniej jedna z
nich, yy, zaczęła, ee, zadawać pytania tego
typu, ee, na temat konstrukcji technicznych
pojazdu. Bo jak się okazało, yy, ten, ten pan, który był
świadkiem tego zdarzenia, był inżynierem. I zasugerowała
mu, że jak następnym razem zobaczy taki pojazd, yy,
to żeby pomyślał sobie właśnie o, o jakichś nowinkach
technicznych, yy, które mu mogą przyjść na myśl i żeby się
z tymi nowinkami podzielił poprzez właśnie kontakt telepatyczny.
No, po prostu absurdalny dialog, który się wywiązał w tej historii. Ee, i ten
człowiek się spytał: „No, ale dlaczego? I co ja będę miał
z tego? Yy, co, co dostanę w zamian?” Takie padło pytanie z jego strony. No i
ten mu odpowiedział, że: „Poczujesz się na pewno
lepiej i twoje zdrowie się poprawi”. No i jak później
Bzowski pisze, ten człowiek praktycznie od tamtej pory
nigdy nie chorował, nie miał nigdy żadnych problemów
zdrowotnych. Więc, no, taka absurdalna historia.
A uderzająca jest dla mnie z tego względu, że, ee, w
swojej książce „Tajemnice Dolnego Śląska” opisuję pewien przypadek
wałbrzyski. Właśnie tak mówiąc o Gór, o Górze
Chełmiec, to tam rozegrała się kiedyś bardzo ciekawa historia
z udziałem pewnego pana. No, tutaj mogę zdradzić jego
personalia, bo, ee, było o nim bardzo głośno
w regionalnej prasie właśnie w latach, yy, 2007-2009. Chodzi o pana Ryszarda
Finstera, który, yy, idąc sobie w popołudniowy, ee, piękny, słoneczny
dzień, yy, na spacer z psem, mm, nieopodal góry
Chełmiec, spotkał na swojej drodze właśnie taki dziwny
pojazd i dziwne postacie, które tak naprawdę przypominały
właśnie zwykłych ludzi. On z początku myślał, że ma do
czynienia z jakąś mafią, która podjechała sobie
jakimś czarnym mercedesem i zaczęła załatwiać jakieś swoje
porachunki. No, on to obserwował z pewnej odległości, ukryty za krzaków. I
jak się temu przyglądał, najpierw zobaczył obiekt. Oczywiście
nie widział postaci, ale ten obiekt mu z początku przypominał
właśnie jakiś taki bus, taki pojazd w
kształcie SUV-u. Tylko że on z tyłu miał takie trochę
odstające skrzydła. Ee, z boku były jakby takie, mm, ni to okienka, ni to, yy,
jakieś, yy, drzwi wejściowe i w pewnym
momencie, tak jak w busie, drzwi się otworzyły tak bokiem
i wyszły, yy, wyszły tam, zdaje się, chyba trzy postacie. Ee, tak,
trzy, trzy, trzy postacie, z czego dwie wyglądały jak
normalnie po cywilnemu ubrani ludzie, a trzeci z
nich, yy, przypominał, yy, osobę ubraną
w, yy, w mundur wojskowy. I ta postać miała jeszcze pod
ręką jakąś teczuszkę.... I w pewnym momencie dwie
te postacie, yy, ubrane po cywilnemu udały się w
stronę jakby lasu pobliskiego, a trzeci
udał się w przeciwną stronę. I on w pewnym momencie jedną
z tych postaci próbował dogonić, ale nie był w stanie, bo
przemieszczało się bardzo szybko. Miał ze sobą aparat, co
ciekawe. I wtedy, kiedy gonił tą jedną postać, yy, to
nagle obrócił się z tyłu za siebie i zobaczył, że ten
obiekt, który jeszcze obserwował z bliższej odległości i zaczął
startować pionowo do góry, uniósł się też na wysokość
tam piętnastu, dwudziestu metrów i po prostu wystrzelił. I
tutaj udało mu się zrobić zdjęcie. No i to zdjęcie
było zamieszczone właśnie w Gazecie Wrocławskiej, yy,
przez, yy, pewnego dziennikarza, który
osobiście się też interesował taką tematyką. Artur Szalkowski,
który dzięki niemu można powiedzieć, nawiązałem kontakt z panem
Finsterem po wielu latach, bo prawdę mówiąc, kiedy ta
historia wyszła na jaw w 2007 roku, mimo tego, że zajmowałem
się dokumentacją UFO, to o tych historii w ogóle nie
wiedziałem. Dowiedziałem się o niej po wielu latach. Badał ją
jeszcze w tamtych czasach Janusz Zagórski. Finster zrobił
wtedy zdjęcie. No, ale to zdjęcie, jak
ktoś czytał moją książkę, to może zwrócić uwagę, że tak
naprawdę nie robi jakiegoś wielkiego wrażenia. Mam wrażenie
nieodparte, że tak naprawdę nie uchwycił tego obiektu, tylko
po prostu jakiegoś szybko przemieszczającego się
owada, który gdzieś w tamtym momencie przelatywał i on przybrał taką bardzo
fikuśną formę, którą Finster kojarzył,
że, że, że to mógł być ten obiekt. No, ale tak
naprawdę Finster jeszcze zrobił po tym zdarzeniu kilka innych,
ciekawych, już bardziej ciekawszych zdjęć i też miał wiele
innych, ciekawszych historii. Bardzo dużo obserwacji.
Yy, w jakiś sposób dziwnym, yy, to
zjawisko przyciągał do siebie, chodząc właśnie w rejony
góry Chełmiec. Ee, i kulminacja tych
wszystkich zdarzeń właśnie miała miejsce w latach 2006-2007. Ee,
ale jak się okazało później, kiedy spotkałem się z tym
panem, to opowiedział mi jeszcze o jednej bardzo ciekawej
historii, która rozegrała się jeszcze w latach
dziewięćdziesiątych. Z innej strony, jakby Wałbrzycha. Yy, i wtedy
opowiadał mi o historii, że widział obiekt, który
wylądował, a który raczej stał już w miejscu nad,
nad łąką. Ee, z tego obiektu wydobywały się
takie dziwne błyskawice, które rozchodziły się po całej
powierzchni. I one, mm, miały
taką, miał takie wrażenie, że one dotykały nawet jego ciała
w pewnym momencie i czuł, jakby czuł takie mrowienie w
rękach, kiedy podszedł bliżej, bo akurat udawał się
z pracy do swojego kolegi. Przez, przez na
skróty można powiedzieć, szedł przez Wałbrzych, na inną część,
do innej części Wałbrzycha. Wałbrzych jest takim miastem
bardzo rozciągniętym, górniczym, typowym miastem,
yy, więc ma wiele różnych odnóg i czasami można z
lasu przejść nawet do, do centralnej części
miasta. Więc on przemieszczał się właśnie po takim wzniesieniu, yy, na łące był
i zobaczył właśnie w pobliżu, na skraju tej łąki ten
obiekt stojący o średnicy gdzieś około dziesięciu
metrów. I nagle z tego obiektu, yy, otworzył się
właz i wyszła taka postać. I to była kobieta, jak on
twierdził, ubrana w taki ściśle przylegający
kombinezon. I ona w pewnym momencie machała do niego, jakby
dała mu do zrozumienia, że żeby się oddalił od tego miejsca.
No i kiedy on zrozumiał, że ma się oddalić
i odszedł na kilkanaście metrów do tyłu i nagle zobaczył, że
ten obiekt tam startuje i odlatuje gdzieś. I
później, yy, twierdził, że przez wiele lat jeszcze
utrzymywał mu się na, na rękach taki dziwny ślad, z którym
chodził do wielu lekarzy, ale tak naprawdę nikt nie był w
stanie stwierdzić, co to takiego jest. Miał takie
bardzo wyraźne zaczerwienienie na dłoniach właśnie w
momencie kontaktu z tymi iskrami. No, taka niezwykła historia.
O tej historii akurat konkretnie piszę w swojej nowej
książce, która się ukaże niebawem,
ee, w lutym przyszłego roku i to będzie jakby druga
część Tajemnic Dolnego Śląska i tam,
yy, rozwijam ten, tą, to niezwykłe zdarzenie. Także
historia Finstera jest ciekawa dla mnie pod tym względem, że
w interesujący sposób, jeśli chodzi o to
zdarzenie, które rozegrało się w pobliżu góry Chełmiec,
nawiązuje do przypadku, który badał wiele lat wcześniej Bzowski. Mhm.
Yy, tutaj można dużo rzeczy dodać. No
można, oczywiście, tak. Przepraszam, jeżeli
mi głos troszkę szwankuje. W każdym razie, co chciałem
powiedzieć? Pierwsza rzecz odnośnie Bzowskiego, że my, znaczy
wielu czytelników jego tego nie wie, ale duża część
relacji, które on przedstawił, to przydarzyła się albo
jemu, albo komuś z jego najbliższego otoczenia. To
jest pierwsza rzecz. Natomiast mnie przychodzi do głowy,
jeżeli mówisz o tych, yy, tych, tych,
tych mundurowych, bliskich spotkaniach, przychodzą mi do głowy
dwie rzeczy. Pierwsza to taka reminiscencja sprzed lat,
kiedy miałem kontakt przez pewien czas z taką badaczką
młodego pokolenia z Chorwacji. Nie pamiętam, jak ona się
nazywała. Chyba Emilia. Nazwiska, nazwiska nie pamiętam. No i ona, yy,
zaczęła tam zajmować się UFO. No i takim
asumptem do tego były osobiste doświadczenia. No i ona mi na
przykład opowiedziała, że też miała tego typu doświadczenia w
Chorwacji, kiedy jako, no, młodsza
osoba była świadkiem albo ofiarą abdukcji. Ale
najciekawsze w tym wszystkim było to, że one się,
one się odbywały w takim otoczeniu, no, bardzo
laboratoryjnym. Natomiast ona jeszcze dodawała, że prócz
szaraków, to widziała tam też po prostu ludzi w mundurach amerykańskich. Ee,
tego typu wątki są powszechne w literaturze abdukcyjnej.
Szczególnie polecam książki doktor Carl- Carly
Turner. Tam się pojawia wiele historii, które nam każą
się zastanowić nad tym, jak wiele z tych-...
relacji o ludziach uprowadzonych przez kosmitów było,
mm, elementem projektu MK Ultra,
kiedy, mm, badano wpływ różnego rodzaju technik
manipulacji umysłem czy też psychodelików na, na
ludzki umysł. O tym moglibyśmy jeszcze dyskutować.
Yy, ale Damianie, jest jeszcze kolejna kwestia, bo
ty kilka miesięcy temu przeprowadziłeś
wywiad dla Nieznanego Świata z takim hiszpańskim
badaczem José Antonio Caravacą i on jest autorem tak
zwanej teorii dystorsji. Tak, tak. Ta teoria
dystorsji, ona jest w sumie czymś, nie jest to wybitny
twór umysłowy, dlatego że to jest coś, co my znamy z
ufologii w ogóle, z różnego rodzaju literatury. Innymi słowy,
że świadkowie podczas, mm, spotkania z UFO widzą
coś, co nie jest prawdziwe. Widzą w zasadzie zawartość
swojego umysłu, zawartość swoich, yy, swoich
wyobrażeń. Natomiast ta siła im się pojawia, jak chce, tak? I tutaj też mogło
być w tych przypadkach, które opisujesz, podobnie. To znaczy i Finster, i, i
ten świadek z Warszawy mogli tak, to, to mogły być tak
zwane wspomnienia pokrywcze. Innymi słowy,
oni mogli zobaczyć coś, yy, co zinterpretował
ich umysł zupełnie inaczej. I tutaj Caravaca się też
właśnie do tego odnosi, tak? No, dlaczego ten pan
w stanie wojennym zobaczył nagle, nagle- Postać mundurową. Postać mundurową.
I dlaczego Finster pomyślał sobie o, o
mafii i też nagle zobaczył tych domniemanych
ufonautów już w formie, yy, w formie jakichś gości z
teczuszkami. Nie wydaje ci się, że tutaj teoria Caravaci
wchodzi trochę w zakres? Tak. Ja zresztą, jak, yy,
opisywałem ten przypadek w swojej książce, to
tak delikatnie, można powiedzieć, sugeruję, yy,
taką, taką próbę wyjaśnienia, że tutaj po prostu
w tego typu zdarzeniach wplątują się różne wątki z,
yy, części nieświadomości ludzkiej psychiki.
Wplątują się jakieś znane, takie bliskie elementy. Yy, zresztą
odnośnie Caravaci, to mogę też wspomnieć, że teraz na moim
blogu wrzuciłem, yy, wywiad z nim, który zrobiłem
jeszcze jako uzupełniający, można powiedzieć, do tego wywiadu,
który ukazał się jakiś czas temu w Nieznanym Świecie.
I tam, yy, też Caravaca zadaje pytania właśnie odnośnie
takich historii, o których on z kolei wspominał w swoich książkach. Chodzi mi o
ten słynny przypadek z Ceniny we Włoch, gdzie pewna pani,
wracając też chyba nie wiem, czy z cmentarza, czy skądś tam,
spotyka na swojej drodze, niosąc w ręku
kwiatki, spotyka, yy, dziwnie wyglądające postacie,
trochę przypominające karłów, które wyskakują nagle z
takiego równie dziwacznie wyglądającego pojazdu, yy, jajowatego kształtu. Yy, a
wyskakują na zasadzie takiej, że otwiera się właz,
jak w piecu jakimś kaflowym i z
niego wyskakują te postacie, które później chyba tam nawet
porywają te kwiatki tej, yy,
przerażonej kompletnie kobiety, bo nie wie tak naprawdę, z
czym ma do czynienia. I tutaj Caravaca, nawiązując do tej
historii, yy, porównuje rysunek, oryginalny rysunek wykonany, wykonany przez tą
panią, który przewijał się w wielu pozycjach książkowych o UFO i porównuje go
właśnie z, yy, istniejącymi w tamtym czasie, w latach
pięćdziesiątych, yy, piecach kaflowych. I on to nawet bardzo fajnie ujął,
właśnie poprzez takie, taki rysunek porównawczy. I to
dla mnie jest to po prostu bardzo uderzające, jak trafnie
właśnie mógł prawdopodobnie, yy, ująć, yy, ten przypadek właśnie, że ta kobieta
prawdopodobnie wplątała w tą historię, będąc w kontakcie
z czymś, z jakąś anomalną siłą i jakieś
takie własne indywidualne wątki. Być może to była forma jakby
takiego, nie wiem, filtru świadomości, który, yy, aby nie doprowadzić do
jakiegoś, nie wiem, zbyt destrukcyjnego
wpływu takiego zdarzenia na psychikę, wplątuje,
mm, właśnie tego typu wątki, które są bliskie,
zrozumiałe i godne, i możliwe do zaakceptowania
przez, przez świadka. Więc ja w zasadzie z takimi
motywami, yy, nawiązanie do, do teorii
dystorsji Caravaca, no, spotykałem się wielokrotnie,
dokumentując wiele różnych bliskich spotkań z UFO. Tak,
myśmy- Ta historia jest dla mnie bardzo bliska. Myśmy na
antenie Radia Paranormalium w ostatniej fali debat, yy, też
odnosili się do tego. Bodajże Marku, w
odcinku o humanoidach, tych dziwnych, kiedy mówiliśmy o
spotkaniu, mm, z tym modliszkowatym stworem. I tam też
było bardzo dużo takich, yy, takich wskazań,
że, mm, to, co zobaczył świadek, mogło tak naprawdę
wynikać z jego nastawienia psychicznego. Ale to też Caravaca i
jego teoria dystorsji tłumaczy, dlaczego na przykład ci
kosmici są zawsze podobni do, no, jakichś tam
stworzeń z telewizji, z filmów i tak dalej, i tak dalej.
Bardzo ciekawa rzecz. Przechodzimy, Damianie, do
punktu trzeciego i tutaj wiem, o czym będziesz
opowiadał. To jest historia z roku 1997. Jedna z najbardziej
kontrowersyjnych, jedna z najbardziej rozbudowanych, no, chyba w
Polsce. Tak, tak. Swego czasu stała się
sławna dzięki programowi „Nie do wiary", dlatego,
że nakręcono na ten temat odcinek, yy,
poświęcając mu całe te chyba trzydzieści minut.
Pojawili się świadkowie, ale pojawili się też inni świadkowie,
niezależni świadkowie w postaci strażaków, którzy, no,
również widzieli, że tamtej nocy się coś działo. Natomiast po
latach ten, to wszystko wydaje się już, yy... Albo inaczej, czasami używamy
tutaj w naszych programach, yy, stwierdzenia, że coś
się dobrze zestarzało, ewentualnie się źle zestarzało. I tak jest, yy,
z historią UFO nad góry, na, na, UFO nad górą Świętej
Anny.... No i teraz pytanie: czy ta historia
się zestarzała dobrze, czy źle? Wydaje mi się, że chyba się dobrze zestarzała,
ponieważ, zapoznając się z nią, przynajmniej ktoś, kto nie znał tej
historii, poznając ją po latach, może oczywiście doszukać się wielu
wspólnych takich aspektów, które przewijają się w
różnych historiach. A mam tutaj głównie na myśli takie bardzo
już sensacyjne bliskie spotkania, o których czasami można było
usłyszeć w Stanach czy w Rosji na przykład, prawda?
Więc można powiedzieć, że my mamy taki przypadek
sensacyjny tutaj w Polsce, ale on przeszedł
bez echa. No, wtedy był, to była bardzo znana sprawa, bardzo
medialna, świeżo po tym wydarzeniu, a to miało miejsce w czerwcu '97
roku. W zasadzie to nie było jedno,
jednorazowe zdarzenie, ale seria różnych spotkań. I
to wszystko się rozgrywało właśnie na, na szczycie Góry
Świętej Anny. I tutaj, już jak mówimy znowu o, o górach i o miejscach,
które- góry, jak wiadomo, w dawnych czasach były traktowane
jako miejsca święte, to z tego, co kojarzę, to na
terenie Góry Świętej Anny był jakiś kompleks
pogański. Więc to też taka ciekawostka w nawiązaniu do
tej historii. Ale to zdarzenie jest na tyle
ciekawe, bo tak raz, że ma swój ciąg dalszy, który już
dotykał bezpośrednio jednego z tych głównych świadków, czyli
Grzegorza Nowaka. Grzegorz Nowak stał się po
tym zdarzeniu bardzo medialny, ale to głównie
za sprawą osoby, która dokumentowała tą
historię na samym początku, czyli Janusza
Zagórskiego. Grzegorz Nowak wystąpił kilkakrotnie na, na forach UFO, fora,
które organizował we Wrocławiu Janusz Zagórski.
Był poddany też sesji hipnotycznej. Z tego, co mi
wiadomo. No ale oczywiście, no, to, że się pojawił ten materiał na kanale TVN,
wtedy jeszcze raczkującym kanale TVN i
słynnym programie „Nie do wiary", no, to już było coś
wielkiego, prawda? Więc ta sprawa doznała dużego rozgłosu, ale
gdzieś później jakby została wyciszona, prawda? Grzegorz Nowak
gdzieś tam też już nie, nie uaktywniał się
gdzieś medialnie, nie opowiadał o tych historiach. No, a jak w ogóle to
przebiegało? No, rzecz miała miejsce w sposób
taki bardzo sugestywny. To znaczy, że po prostu
grupka osób pojechała sobie nad Wzgórze
Świętej Anny, aby poobserwować gwiazdy. I w ogóle
oni, jak jechali na tą górę, to mieli taki gdzieś taki
wewnętrzną, wewnętrzną chęć zaobserwowania czegoś
niezwykłego. Tam nawet któryś z nich
opowiadał później o tym, że jak sobie patrzyli na
panoramę całej okolicy, to mówili
sobie: tak fajne, idealne miejsce do lądowania UFO. Akurat
pierwszej nocy, kiedy sobie pojechali gdzieś tam po jakimś
spotkaniu towarzyskim na tą górę, nic takiego się nie
wydarzyło, ale coś ich przyciągnęło w to
miejsce kolejnej nocy. Oni po prostu pojechali z
zamiarem znowu obserwowania gwiazd,
bo widoczność tam jest faktycznie bardzo fajna. Ja kiedyś
miałem przyjemność być na Górze Świętej Anny, ale akurat nie
dokumentowałem tej historii. W celach turystycznych byłem
kiedyś tam. Także bardzo fajne miejsce. Polecam w ogóle
wszystkim, jeśli ktoś lubi takie nietypowe
miejsca, mało znane turystycznie. No, chociaż Góra Świętej
Anny w sumie jest jakaś, jako taki główny
punkt turystyczny w okolicach Opola. W każdym razie
oni w drugą noc pojechali sobie grupką czterech osób.
Podjechali sobie autem na sam szczyt. Usiedli sobie gdzieś tam, gdzieś na jakimś
urwisku skalnym i sobie obserwowali tą okolicę. I nagle
zaczęły się dziać dziwne rzeczy. To
znaczy w pewnym momencie zobaczyli jakieś punkty świetlne,
kolorowe światełka, kule, które rozpryskiwały się, tworzyły jakieś dziwne
konfiguracje, zachowywały się trochę, jakby ze
sobą też porozumiewały się. No i to było
spektakularne i trochę przypominało jakby pokaz jakichś
fajerwerek. Ale w trakcie tego zdarzenia, kiedy sobie tam oni w
czwórkę bodajże obserwowali to, to
zjawisko, dwójka osób gdzieś wcześniej wyszła
sobie na jakiś spacer. To była jakaś chyba parka, zdaje
się, z tego grona, która postanowiła się gdzieś przespacerować po okolicy. Jak
później wrócili, okazało się, że nie było ich no, prawie sześćdziesiąt minut
chyba, z tego, co pamiętam. Po czym oni mieli wrażenie, że
było ich, nie było ich zaledwie piętnaście, może dwadzieścia
minut. Tak więc gdzieś tutaj uciekło im trzydzieści
minut w tej, w tej historii. To już się wydarzyło, a oni
wrócili, jak już te zjawiska, te kule gdzieś poznikały. I też jeszcze tej nocy
oni gdzieś spotkali po drodze, chyba idąc do auta, dwóch
ludzi wyglądających trochę jak policjantów. Oni
myśleli, że to są policjanci, ale- znaczy inaczej. Byli
to, byli to ludzie, były to osoby
mundurowe. Ktoś tam z nich podszedł i chciał im powiedzieć o
tym, że przed chwilką coś takiego dziwnego tam obserwowali.
A, jeszcze nie wspomniałem o tym, że w tych, w tej
paradzie świetlnej pojawił się też taki dziwny ekran,
który się też zatrzymał bardzo blisko, też tam w pobliżu
miejsca, gdzie oni, oni się znajdowali. No i kiedy te
postacie tam tych mundurowych zaczepili, to
oni się zachowali tak dziwnie, trochę jak takie właśnie te
słynne miby. I jeden z tych mundurowych się obrócił i takim
mechanicznym głosem odpowiedział, żeby nie zawracali sobie tym
głowy i stąd natychmiast zniknęli. No i to było takie bardzo dziwne.
No, oczywiście oni nie zamierzali kończyć z tą historią, bo
kolejna noc postanowili już konkretnie
przygotowani, wybrać się z powrotem na Górę Świętej
Anny z nadzieją, że coś się znowu wydarzy. No i faktycznie
się wydarzyło.... I to, co się wydarzyło, to już było
naprawdę skrajnie sensacyjne, bo w pewnym momencie, jak się
zaczęły pojawiać różne światła, to też pojawiły się jakieś
duże cygarokształtne obiekty o takich
monstrualnych rozmiarach, długości gdzieś około trzystu, czterystu
metrów, jak tam relacjonowali ci
zgodnie ci świadkowie, bo to można powiedzieć, że te relacje
były bardzo zgodne ze sobą. Ee,
tam wtedy ekipa Janusza Zagórskiego dokumentowała tą
historię i oni tam ich przepytywali nawet osobno. Każdy w
sumie opowiadał podobny przebieg tej historii. Te obiekty
gdzieś tam zawisały, też blisko nich i w pewnym momencie, gdzieś u zboczu góry
zaczęły podlatywać jakieś kule, które się zaczęły przekształcać w postacie
humanoidalne, które dosłownie podlatywały
w ich stronę. Oni widzieli, że widzieli zarys
głowy, części tułowia. No i to już było naprawdę
przerażające. I tą obserwację przerwał
nagle jakiś chyba motor, który gdzieś tam podjeżdżał z tyłu
i oświetlił tą okolicę. I w tym momencie te, te, te postacie z powrotem
jakby przemieniły się w kule i wleciały w to
cygaro, które gdzieś tam wisiało w pobliżu i całe zjawisko
nagle zniknęło. No, po prostu niezwykła historia, ee, bardzo mocna i o tym już
wtedy ci ludzie nie zamierzali milczeć, ale zdaje
się, że też trafili już do lokalnej gazety. Zaczęli opowiadać
o tej historii i pierwsza informacja gdzieś tam padła
później w prasówce. To była chyba Trybuna
Opolska, taka gazeta lokalna. Tam się pojawił pierwszy artykuł, fotore--
fotorelacja z tej, z tej historii.
No i co? Grzegorz Nowak, który był jakby głównym bohaterem
tego zdarzenia, kolejną noc wybrał się tym razem
już w towarzystwie dziennikarzy i swojego ojca, z nadzieją, że może
coś się uda znowu zaobserwować. No i tu też ciekawa
historia jest taka, że Grzegorz Nowak wtedy twierdził, że
widział nawet jakieś obiekty latające w pobliżu, ale tak
naprawdę ludzie, którzy stali obok, nie widzieli tego. Ale
patrząc na reakcję jego, na jego bardzo emocjonalną
reakcję, można było wnioskować, że ten człowiek faktycznie
coś wtedy widział. Bo no, to była po prostu,
to musiałaby być wtedy istna, po prostu prawdziwa gra
aktorska, żeby faktycznie tak nabrać ludzi.
Więc coś takiego się wydarzyło wtedy, bodajże piątą
noc z kolei, a w szóstą noc jest jakby ciąg dalszy tej
historii. Na tej zasadzie, że Grzegorz Nowak
już bał się wrócić do swojego domu. Nocował u swojego
ojca. No i w mieszkaniu nagle dostrzegł jakąś taką postać,
ee, która się unosiła, zdaje się gdzieś za balkonem,
taką humanoidalną postać. I ta
podobna historia wydarzyła się w kolejną noc, w tym samym
miejscu. Tylko że tym razem ta postać się zmaterializowała
gdzieś tam w pobliżu, już w
mieszkaniu, gdzieś tam. Nie wiem, czy to przed łóżkiem się
pojawiła temu ta postać. W każdym razie ten wątek tych cienistych postaci
w relacjach Grzegorza Nowaka później się przewijał już
kilkakrotnie w jego różnych opowieściach.
Jakby te historie, można powiedzieć, ta historia, która
wydarzyła się na Górze Świętej Anny, zainicjowała
jakby serię kontaktów. Można powiedzieć, że Grzegorz Nowak w
pewnym momencie stał się takim kontaktowcem.
Z tego, co pamiętam, jak był poddany sesji
hipnotycznej, to chyba nawet no nie udało się za bardzo tam
nic konkretnego wyciągnąć, bo on nie był podatny na hipnozę, więc
całe relacje bazowały na, na jego świadectwie no i na relacji jego
współtowarzyszy, którzy wtedy, w te pierwsze noce jeździli nad
Górę Świętej Anny. Ale są jeszcze inni świadkowie. Byli inni
świadkowie. Tak jak wspomniałeś, Piotrze, o tych strażakach, to wtedy
lokalny komisariat policji przyjął też wiele różnych
zgłoszeń od okolicznych mieszkańców
na, na temat właśnie pojawiających się świateł w pobliżu Góry
Świętej Anny. No i byli strażacy z, ze straży pożarnej,
ze Zdzieszowic bodajże. To jest miejscowość w pobliżu właśnie
Góry Świętej Anny. Oni mieli właśnie też
wiele wezwań i zdaje się, że udali się też
właśnie na jedno z takich wezwań wozem strażackim. I któryś z tych
strażaków też dostrzegł na niebie jakieś przemieszczające się
światła. Ale co ciekawe, też doszło do awarii. Do awarii.
Były jakieś chyba problemy z silnikiem w tym wozie strażackim.
Oni musieli zawrócić do, do swojej remizy
i później okazało się, że cała instalacja elektryczna w tym pojeździe została
przepalona. Tak, to- To jest w ogóle
historia opisywana bezpośrednio, opowiadana bezpośrednio przez
jednego z tych strażaków w odcinku Nie do wiary. To jeśli
ktoś ma ochotę, to może sobie gdzieś odgrzebać ten
odcinek. On jest na YouTubie. Ten
odcinek. No, jest na YouTubie. No fajnie. Tam, tam ten pan
opowiada, że rzeczywiście mieli tamtego dnia, tamtej nocy w
sumie bardzo dużo zgłoszeń. To znaczy oni
wyjechali nawet na, na akcję, zobaczyli ogromny
rozbłysk światła, a większość tych zgłoszeń
dotyczyła obaw, że to może być rozszczelnienie się
gazociągu. I z tego, co pamiętam, to ta jednostka
straży stacjonowała w tamtejszej koksowni. Ale to jest i
to już, to już są, to już są niuanse. Natomiast ja jestem pełen wątpliwości
odnośnie tej historii, bo kiedy spojrzymy na, na
tą, na to, na ten odcinek, to on jest taki trochę
zrobiony pobieżnie, jeżeli chodzi o Nie do wiary. Natomiast w
sieci krąży dużo, znaczy dużo, dużo dłuższy materiał, gdzie pan
Nowak opowiada, no, rozszerzoną wersję tej historii. I tam się w opowieści
znad Góry Świętej Anny pojawiają wszystkie możliwe ufologiczne elementy
ever.... Yy, tam jest jeszcze jakaś muzyka
anielska, która płynie z głośników. Tam są te, te dziwne
istoty. Wreszcie mamy, mm, te, te, te ich, yy, dosłownie objawienia prawie w tym
miejscu. Niestety, jestem pełen
wątpliwości i ja sobie to przesłuchałem nawet wczoraj. Mm, opowieść jest fajna,
yy, super. Mamy tam trzystumetrowe obiekty
i tak dalej, no ale oni opowiadają coś takiego na przykład:
„A no drugiej nocy myśmy tam pojechali, nie braliśmy tam
nawet żadnych, żadnych, yy, żadnych
aparatów fotograficznych, tak? Żeśmy sobie tam pojechali”.
No i w jednej historii mamy ludzi w czerni. Mamy
motyw zaczerpnięty dosłownie z bliskich spotkań trzeciego stopnia. Mamy różne
inne elementy i chyba gdyby nie ta opowieść
strażaków, to ta historia zostałaby skazana
na wieczne zapomnienie. Po prostu z, z racji tego nadładunku niezwykłości.
Marku, ty też miałeś okazję słuchać tego, tego,
tego nagrania, z tego, co wiem. Jak ty to
oceniasz? Trudno mi powiedzieć. Rzeczywiście
odniosłem takie wrażenie, że tam, no, właściwie mało było rzeczy, których
nie było. Z takiej, z takiej, z takich, z takich
elementów, które często pojawiają się przy różnego rodzaju
obserwacjach. Tylko ja mam wątpliwości, czy to przemawia na korzyść, czy na
niekorzyść tak naprawdę, bo można właściwie ukuć dwie historie: albo
tam ktoś po prostu przesadził, yy, w rozwijaniu tej historii, czynieniu jej
atrakcyjną, albo też, yy, co też trudno wykluczyć
właściwie, albo rzeczywiście, yy, ci ludzie
widzieli, widzieli coś, rodzaj takiego teatru światła. Nie mam zdania. Ja,
mówiąc szczerze, bardzo mam tę wadę, jakąś taką, yy,
psychologiczną, że mnie jest trudno rozpoznać, czy ktoś konfabuluje, czy
nie. Dlatego mnie można sprzedać różne historie. Ja
się bronię przed, przed tymi historiami, po
prostu szukając dziury w całym i jakoś uruchamiając, uruchamiając logikę.
Natomiast, yy, nie wszędzie ta logika da się uruchomić po
prostu. I to jest taki, taki przypadek, przy którym,
no, jestem troszeczkę bezradny. Tak jak powiedziałeś, tego
się dobrze słucha. To jest historia, która wciąga. Tam, ja
przypomnę, ci, ci, ci policjanci to oni chyba jeszcze jak
bliźniacy wyglądali. Z tego, co, z tego, co, z tego, co
pamiętam, że byli identyczni, że byli identyczni. Także to naprawdę tam poziom
dziwności, poziom tego, tego, tego, tego, tych, tych
różnych elementów, które się pojawiają, ich ilość jest po prostu, no,
poruszająca. Ale czy na tej podstawie można tę historię
skreślić? Nie wiem. Ja mam
też takie wątpliwości odnośnie, yy, tej relacji, która
była w „Nie do wiary”, bo pan Nowak przedstawiał to wszystko
w miarę spójnie. Znaczy zawsze mamy powtórzone tam
te same elementy. Yy, nie chcę tego skreślać. Można wyjść
od, że tak powiem, zakrystii i powiedzieć, że to
jest kulminacja wysokiej dziwności, bo to zdarzenie de
facto bardziej przypomina jakieś objawienie niż
manifestację ufologiczną. Mamy co prawda pobocznych
świadków, no ale w Fatimie też byli.
Yy, tylko co mnie nie przekonuje? Nie przekonuje
mnie, mm, to, że nie byli konsekwentni i nie chcieli tego w żaden sposób,
yy, zarejestrować, tak?
Czyli, no wiadomo, rok dziewięćdziesiąty siódmy. Kamery to było
jeszcze coś w miarę, w miarę drogiego, no ale aparat
fotograficzny okej, mogli sobie skołować. Ale
co mi się bardzo rzuciło w oczy w tym „Nie do wiary”?
Takie dość dziwne zachowanie koleżanki pana Nowaka, która to, to relacjonowała
albo frywolnie, yy, albo nie wiem. Arku, yy, co sądzisz o
historii, yy, z Góry Świętej Anny? Mnie bardziej, bardzo zainteresowało
zakończenie tego całego incydentu, a mianowicie
odwiedziny tych postaci już, yy, w domu, ee, pana Nowaka. Dlatego, że to
było na którymś piętrze bodajże i te postacie
pojawiały się w różnych miejscach. Oprócz tego, yy, no, mam taką pewną
wątpliwość, jeżeli chodzi o, ee, awarię wozu strażackiego, dlatego że taka
awaria, no, musiałaby być zgłoszona i bardzo łatwo by było, ee, dotrzeć do
dokumentów, yy, z tytułu właśnie tych, tych, yy, tego właśnie, z tych napraw
wszystkich. No bo musiało, bo tam prawdopodobnie
doszło do spalenia instalacji elektrycznych w tym
wozie, no więc ktoś musiał to naprawiać i jakieś tam
protokoły musiały, musiały następować za tym, więc
pewnie by dokumentacja techniczna,
yy, była do odszukania w owym czasie. No, w tej chwili
to raczej, to raczej już niekoniecznie. No ale
„Nie do wiary”, myślę, jako taki program,
yy, drążący temat do końca, bo tak, tak to
wyglądało, no, wydaje się, że powinien coś takiego zrobić. A właśnie, jak ta
sprawa, yy, może wiesz, Damianie, jak ta sprawa
zakończyła się czy, czy, czy jak długo trwała? No bo tych
odwiedzin z tego, co tam można było w tym, ee, w
tym programie usłyszeć, było co najmniej kilka.
Znaczy, nie wiem, jak się ta sprawa zakończyła, yy,
natomiast mogę jedynie powiedzieć to, że, mm,
nie pamiętam, w którym to było roku. W każdym razie na
którymś z FOR-ów, yy-... Na którymś forum
ufologicznym organizowanym przez Zagórskiego we Wrocławiu. Ja
pamiętam, że miałem przyjemność poznać Nowaka osobiście. On wtedy już nie
był jednym z prelegentów, bo kilka razy
występował, ale przyjechał po prostu jako, ee,
jak, jako widz, po prostu zainteresowany dalej
tematem. I pamiętam, że, ee, ja z nim chwilę
rozmawiałem na temat tej historii i
wydawał mi się wtedy bardzo taki wiarygodny i
rzeczowy w tym, co opowiadał. Pamiętam, że też miał jakby
taki żal, że, mm, został jakby trochę porzucony w ogóle przez stronę badaczy
ufologicznych. Tutaj mam na myśli Zagórskiego, że on po prostu
jakby przestał się jakby na moment interesować tą historią,
ee, bo tak jakby ona się wyczerpała. Natomiast z tego, co wiem, to tam
Grzegorz Nowak mówił, że, że jeszcze było kilka takich
historii, ale, ale on już
jakby nie miał możliwości podzielenia się z nimi, z innymi.
No, ja wtedy jakoś nie wiem, nie, nie
nawiązałem kontaktu dalszego z Nowakiem, ale co mogę
powiedzieć? Że mam do niego kontakt telefoniczny, bo udało
mi się do, do niego uzyskać kontakt
jeszcze w tamtym roku, ale przyznam szczerze, że od dłuższego
czasu no, nie ma tego czasu, żeby właśnie do niego
zadzwonić i się umówić, spotkać się i może właśnie odświeżyć
tą historię, przywrócić ją jakby do łask po wielu latach i dowiedzieć się, co
faktycznie się tam wydarzyło na tej górze Świętej Anny. Bo
tak jak mówię, tutaj bazujemy na, na tej relacji medialnej z Niedowiary,
gdzieś na jakichś informacjach prasowych, które gdzieś krążyły,
gdzieś na podstawie filmów, które były publikowane, które gdzieś
krążą na YouTubie. Także to jest bardzo taki ograniczony
obraz tej historii i myślę, że, że jeszcze można po latach
dźwignąć to zdarzenie. Mam nadzieję, że mi się gdzieś tam w
niedalekiej przyszłości uda z Grzegorzem, panem Grzegorzem
skontaktować i coś jeszcze wyciągnąć z tej historii.
Mhm. Jeżeli pan Grzegorz nas słucha, to zawsze
może nas zaszczycić swoją obecnością w debatach ufologicznych.
Natomiast ja myślę, że ta historia się stała trochę, no,
swoim własnym zakładnikiem, bo tam z tego, co pamiętam,
mieliśmy relację o tym, że pojawił się wielki
ekran między kominami. Nie pamiętam już czego, czy tej
koksowni, czy... że pojawił się wielki ekran, że
pojawiły się te samoloty wojskowe, że był missing time, jak mówiłem, że byli ci
Nibowie. Na końcu abdukcja, a nikt z tego nie ma w sumie żadnego materiału.
Yy, nie chcę wyjść na jakiegoś wielkiego sceptyka, ale
jeżeli pięć dni z rzędu się coś powtarza, no to chyba
pierwsze, co do głowy przychodzi, to zdobyć jakiś dowód.
Ale druga sprawa jest taka, że to się działo w terenie, no, zamieszkałym. Plus
mamy relacje innych świadków, którzy widzieli
jakieś zjawiska świetlne, natomiast to się nie pokrywa z
tym, co Nowak mówił. Nie oszukujmy się. A
kiedy już wjeżdża ta opowieść o tym, że włączają radio i tam leci jakaś cudowna
muzyka, yy, muszę powiedzieć, że trochę
wymiękłem. Jak mówię, nie chcę wychodzić na jakiegoś ultra
sceptyka, ale to jest jedyna taka historia, yy, na którą zwróciłem uwagę, która
zawierała w sobie wszystkie, dosłownie wszystkie wątki. Teraz
pytanie, czy rzeczywiście coś było tam takiego, co zaburzyło
ich percepcję i oni przeżyli coś w ogóle zupełnie innego? Czy... nie,
nie chcę sugerować innej, innego wniosku.
Chodzi mi o to, że to było po prostu za duże.
To wszystko, ta historia jest za duża, aby się pod tą górą
Świętej Anny zmieściła. Myślę, że, że jest tu jeszcze wiele do powiedzenia, yy,
ale to, to zakończmy w tym, w tym
momencie. Damianie, bardzo Ci dziękujemy, bo wiemy, że ty
musisz nas niestety opuścić. Niestety, niestety nie mogę gościć
na dłużej, także fajnie było chociaż na chwilę się
pojawić i podzielić się różnymi swoimi historiami,
które gdzieś tam mi przyszły na myśl. No, mam nadzieję, że
gdzieś w dalszych odcinkach
może, może będę miał czas na więcej. W każdym razie dziękuję
bardzo serdecznie za zaproszenie i oczywiście
pozdrawiam wszystkich słuchaczy gorąco. To się bardzo wielu
słuchaczy ucieszyło na wieść o nowej książce,
Damianie. Tak, tak, tak. Także- Damianie, powiedz
jeszcze, gdzie można, gdzie można dostać starą książkę, bo
dostaję często takie pytania, czy ona jest do
kupienia, gdzie jest do kupienia? Chodzi o sklep Nieznanego
Świata. No, tam się skończyła. Czy jest jeszcze
możliwość dostania tej pierwszej części twojej książki o UFO nad Dolnym
Śląskiem? Znaczy jest, tak. Na pewno jak ktoś gdzieś tam serfuje po, po
ofertach Allegro, to na pewno znajdzie dużo takich różnych
ofert księgarń internetowych. Ona jest dostępna
też na pewno w Empiku w formie druku na żądanie
i jeszcze w paru innych miejscach,
ale myślę, że wystarczy wygooglować słowo kluczowe albo po
prostu wejść na Allegro i tam już na pewno łatwiej można
złożyć zamówienie i odebrać książkę gdzieś tam w
paczkomacie. A jeszcze nie wspomniałem, że w
sumie jeszcze mi zostało parę egzemplarzy. Jak się okazało,
gdzieś tam, ee, to też mogę. Też mogę
delikatnie zasugerować. Jeśli ktoś chciałby nabyć książkę z
autografem, to, to jeszcze mam chyba ze trzy egzemplarze.
Wystarczy wejść na mojego bloga i tam jest link do, do
oferty Allegro i też można w ten sposób nabyć książkę.
Tak, przypomnimy, że- Jest też jeszcze wersja dźwiękowa,
prawda? A, no zgadza się. Oczywiście
tak, jak mogłem o tym nie wspomnieć? No to prawda. Jest
wersja dźwiękowa. Trzynaście godzin słuchowiska zdaje
się. Zapraszamy na, na blog
Damiana. Linki znajdziecie pod naszą audycją, jeżeli ktoś chce
nabyć sobie książkę z autografem. Także
polecamy. Zachęcamy do kontaktu. Damianie, jeszcze raz dziękuję
i słyszymy się przed wydaniem Twojej książki.
Dziękuję. Do widzenia. Pozdrawiam....
Pozdrawiamy! Yy, panowie, myśmy mieli dzisiaj
taki, taki plan, żeby, yy, wymi- znaczy
mówić, mówić naprzemiennie, tak? Żeby, żeby każdy,
mm, opowiadał jakąś historię z tej swojej teki. Yy, natomiast Damian musiał, yy,
niestety wyjść wcześniej. Daliśmy mu, yy,
pierwszeństwo. No, ale każdy z nas sobie na dzisiaj coś
przygotował. Yy, ene, due, like, fake. Arku, czym nas
zaskoczysz? Historią dosyć długą. Yy, to znaczy, mm, w
kilku etapach, w kilku odsłonach. Yy, oczywiście jest to z naszego regionu,
miejscowość Stare Juchy. Już o tym paro- parokrotnie wspominałem, ale, ee,
warto powiedzieć o tym, o wcześniejszym zdarzeniu, ee, czyli zdarzeniu z
dwutysięcznego pierwszego roku. Miał
ono miejsce nad jeziorem. Yy, wyglądało, no,
dosyć, zaczęło się dosyć trywialnie, a mianowicie, ee, pani, która, ee,
mieszkała w remontowanej willi, ee, usłyszała wieczorem, około godziny
dziewiętnastej, yy, stukot w
dach. A że dach był z blachodachówki, więc dosyć głośno
to było. Ee, później zaczęły szczekać psy
i ponieważ ujadały tak kilka minut, więc po
prostu wyszła i zobaczyła właśnie, ee, obiekty,
które po, bardzo powoli przelatywały właśnie,
yy, już, już przed domem w kierunku
jeziora. Leciały stosunkowo niewysoko, bo na wysokości około, ee, około, ee,
pięćdziesięciu metrów. Ee, no i oczywiście, co
zrobiła pierwsze? Bardzo dobrze zrobiła. Zadzwoniła do męża. Ee, i mąż bardzo
przytomnie powiedział jej, żeby oczywiście wezwała
jak największą ilość świadków do tej obserwacji. A że te obiekty przez cały
czas się oddalały, doradził jej, żeby po prostu
pomachała latarką zaświeconą. Przypadek podobny jak, jak właśnie przed chwilą
prezentowany, bo tam też dochodzi, doszło do czegoś takiego. Ee, no więc pani
oczywiście zaczęła latarką machać. Yy, zawołała, mm, dwóch
wówczas czy dwoje pracowników, którzy tam tą willę przy- przywracali do stanu,
ee, jakiegoś takiego lepszego. Byli to pracownicy z Ukrainy. Ee,
i, ee, co się stało? A mianowicie te obiekty zauważyły to, te, te, te
wezwania światłami i zaczęły się do nich zbliżać. W tym momencie
oczywiście, ee, padł blady strach troszeczkę nad
nimi, ale to, co zobaczyli, gdy ten obiekt, ee, zawisł nad właśnie
jej domem, pewnie zapamiętała pani, pani do końca życia albo jeszcze, ee,
będziemy my pamiętać. A mianowicie, ee, niemalże wnętrze tego obiektu od spodu.
Tam, ee, te obiekty, gdy leciały, one
co jakiś czas wypuszczały taki snop światła żółtego, taki szperacz w stronę
ziemi. Ee, i tak też się stało bardzo blisko ich dom, jej domu, tej
willi. Mm, i do- dostrzegła w, w tym snopie światła coś, co opisywała jako
dziurkę od klucza. Ee, no, ee, po... Oczywiście tam
pewnie mąż zadzwonił do jakichś jeszcze innych znajomych, którzy
mieli przyjechać na godzinę dwudziestą drugą i w momencie,
kiedy, ee, te, yy, te światła samochodów, które podjeżdżały już wtedy,
ee, pod, yy, na górkę, właśnie pod tą willę, ee, pani zaczęła, yy, już z
domu, w domu szukać, ee, w domu szukać pilota od bramy, otworzyć im to. No i w
tym momencie te obiekty już stopniowo oddalały się. I, i ta, tak, tak, cała
obserwacja, ee, przebiegła mniej więcej. Całość jest opisana, ee, w
kwartalniku „UFO" z roku dwa tysiące trzeciego. Ee, i autorem,
ee, opisu tego przypadku jest Arek Miazga. Ee, więc,
więc ufolog z Podkarpacia. Tutaj właśnie opisał nam, ee, przypadek, yy, z
Mazur, ee, ale jest, no, można powiedzieć, że nas- następ... ciąg następny
tych obserwacji. Ee, a mianowicie też otrzymaliśmy zgłoszenie i w dwa tysiące
osiemnastym roku byliśmy właśnie w Starych Juchach i tam rozmawialiśmy, ee, ze
ś... z panią, która widziała przelot. Znaczy w sumie najpierw
ten, ten, ee, ten obiekt był w stanie spoczynku, ale, ee, później, ee, powoli,
powoli zmienił troszeczkę, yy,
kąt ustawienia w stosunku do Ziemi i powoli odleciał do góry. Ee, a w
trakcie rozmowy z nią, yy, w
mieszkaniu oczywiście próbowaliśmy to wszystko nagrać i o
dziwo, ee, dwa systemy nagrywania,
przygotowani byliśmy do tego, żeby to nagrać, więc baterie
posprawdzane, wszystko posprawdzane. Nie nagrało nam się nic w
tym momencie całej tej rozmowy, ale dowiedzieliśmy się
właśnie o tym przypadku, no i o tym, że tak na dobrą sprawę
przelatujące obiekty w kształcie kul, ee, nie są, nie są niczym dziwnym w tamtym
rejonie.... ee, a że ta, to, to ci państwo już byli, no
tak w wieku średnio późnym, że tak powiem, ee, więc
znali dobrze dosyć historię tego, tego miasteczka. I właśnie też pytaliśmy się
o to, co w tym miasteczku jest takiego ciekawego,
co mogłoby zwrócić uwagę, ee, właśnie tych obiektów na to, że się tu pokazują.
Okazało się, że jest tam, ee, stary ołtarz Jaćwingów. Ee, kamienny, kamienna
płyta. Są tam jakieś wykopaliska i tego typu rzeczy, więc ten teren bez
powodu nikt ołtarza by nie stawiał. Więc do
takich zdarzeń prawdopodobnie, tak wywnioskowaliśmy sobie,
dochodziło dużo, dużo wcześniej. Ee, co
o obiektach innych, które, które tam latały,
dowiedzieliśmy się między innymi na stacji benzynowej, gdzie się
po prostu normalnie zapytaliśmy i, i, i
że, że coś tam jeszcze oprócz tego latało. Jeżeli porównamy to z tym, co
mówił Damian o Górze Chełmie, no to mniej więcej mamy ten obraz
tego, że coś, co się dawno, dawno zaczyna, jest przez cały czas kontynuowane i,
i w jakiś sposób się przez cały czas pokazuje. No, w tej
chwili, ee, od jakiegoś czasu zapewne
więcej się tam rzeczy pokazuje, dlatego, że jest to
teren graniczący z poligonem. Ee, ale w momencie tym, tym
wcześniejszym, ee, no, raczej poligon w Orzyszu był mniej troszeczkę
użytkowany niż obecnie. No, ale z całą pewnością te obserwacje, ee, nie
były, nie były obiektami wojskowymi i, ee, i jedna, i
druga. No, inaczej wygląda całkiem rozmowa ze świadkiem, który, który mówi
o tym, a inaczej jest, jeżeli jest to, ee, po prostu zaczytane i przez
kogoś już, już opisane. Jakieś pytania?
Mhm. Bardzo ciekawa jest ta, ta hipoteza o
tym, że w jakiś sposób ta przeszłość, powiedzmy, energetyczna, wpływa na, na,
na, na czasy obecne. Ale jeżeli
sobie tak sięgnę pamięcią i na przykład, yy, no nie
wiem, tutaj taki najbliższy punkt, najbliższy biegun
UFO ode mnie, czyli słynna Góra Osona.
Ona też ma wokół siebie bardzo dużo stanowisk
archeologicznych, pomimo że, że od frontu jakby nie było graniczy z Hutą
Częstochowa. Yy, bardzo interesująca jest ta
sprawa ze Starych Juchów czy Starych Juch. Nie pamiętam, jak
się to nazywa. Tam pamiętam, że chyba w okolicach tego
poligonu, yy, ale to nie jestem
pewien. A nie, nie pomyliłem. Przepraszam. To chyba
żołnierze z tego poligonu mieli być świadkami tej
słynnej katastrofy UFO w Węgorzewie, tak? Coś mi
się tak wydaje. No, to są wszystko mniej więcej,
zarówno Gołdap, Stare Juchy, Kowale Oleckie, Olecko. To jest właśnie teren
północno-wschodniej Polski i tam jest wszystko
dzie-dzieje się w promieniu jakichś około stu kilometrów
mniej więcej. No, w innych miejscach kraju, yy, to sto kilometrów to
już bardzo dużo, tak? Natomiast na warunki województwa
warmińsko-mazurskiego potężnego, no to,
to chyba te przeliczniki są inne. No, nie to są inne.
Niemniej jednak same obiekty i właśnie rozmieszczenie stosunkowo blisko, ee,
granicy z Rosją jest takie, no, troszeczkę, że tak
powiem, dziwne. Dlatego, że obiekty, obiekt, który pokazał się
nad Kaliningradem, był widoczny przez wiele osób w
Polsce, natomiast chyba przez jedną osobę,
w Polsce było bodajże osiem punktów, ee, co
najmniej, które, które widziały te obiekty.
Natomiast w samym, samej Rosji było tylko jedno doniesienie. Więc to tak
widzimy wię- No, my dzisiaj tutaj jeszcze zahaczymy o
inne historie z tego regionu, dlatego że ja ci jedną
podebrałem. Znaczy ona akurat pochodzi
z, z archiwum Nieznanego Świata. Nie wiem,
czy ją teraz przedstawić. Ee, jeszcze się chwilę
zastanowię. Yy, co ja jeszcze chciałem powiedzieć na
temat? Coś mi umknęło, Holender, a trudno. Yy, także bardzo ciekawa
historia. Możecie sobie o niej, o niej poszukać więcej informacji, yy,
w internecie bodajże. Nie, nie jestem
teraz pewien, czy są one do znalezienia na blogu Arka
Miazgi. A może przedstawię tą historię już
tego warmińsko-mazurskiego. Otóż drodzy Państwo, od trzydziestu
lat Nieznany Świat zbiera różnego
rodzaju dziwne historie i one są publikowane w
rubryce Dotknięcie Nieznanego. Yy, większość z tych relacji to tak naprawdę są
opowieści o jakichś formach, yy,
doświadczeń psi, tak? Na przykład tam kontaktów ze zmarłymi
i tak dalej, i tak dalej, prekognicji. Natomiast dużą część
stanowią historie ludzi, którzy
zetknęli się z różnego rodzaju anomaliami, tak? I tu
jest między innymi UFO i inne dziwne zjawiska. Yy, tak jak
mówię, w każdym numerze Nieznanego Świata możecie sobie kilka
tych historii od czytelników przeczytać. Ee,
i tak, yy, do czego teraz zmierzam? Otóż jak pamiętacie z poprzednich debat, to
w połowie mniej więcej ubiegłego dziesięciolecia, czyli na początku drugiej
dekady lat dwutysięcznych, mieliśmy w Polsce
wysyp relacji o latających trójkątach i bumerangach.... Poświęciliśmy temu
debatę ufologiczną. Yy, napisałem na ten temat raport dla Nieznanego
Świata. Tam były takie bardzo głośne przypadki.
Co je łączyło? No, przede wszystkim kształt obiektów,
tak? Myśmy wtedy, mm, sugerowali, że to mogą być
jakieś obiekty, samoloty wojskowe lub też
nowoczesna forma sterowców. Przepraszam, niestety dzisiaj głosowo szwankuje.
Yy, co, co jeszcze je łączyło? To przede wszystkim duże
rozmiary. Te obiekty się pojawiały gdzieś bardzo blisko, na
przykład ruchliwych dróg, yy, zabudowanych osiedli, tak? Czy obszarów
zabudowanych. Yy, łączył je też taki,
yy, dziwny charakter. To znaczy dziwne, dzi-dziwna
powłoka. Wielu świadków wspominało, że je, gdy się
patrzyło na ten obiekt, to się miało wrażenie, że on
faluje, że to jest tak, jakby zmącona woda albo
brudna woda. Yy, w kilku przypadkach oczywiście widziano, yy, widziano,
bezpośrednią strukturę. Na przykład był taki przypadek spod
Radomska, no ale mieliśmy naprawdę tych obserwacji
wiele. Yy, wykonano prawdopodobnie nawet jedną
fotografię, chyba w Poznaniu. Ona była bardzo słabej
jakości, ale się wszyscy pytali: „No, czym te
obiekty są i dlaczego się pojawiają w pobliżu mniejszym
lub większym jednostek wojskowych? I dlaczego pojawiają się
tylko w nocy? Co się z nimi dzieje w dzień?” No tak,
no w zasadzie nie mieliśmy żadnych dziennych obserwacji. No i tutaj, yy,
swego czasu do Nieznanego Świata przyszła taka
relacja. I ta relacja jest opublikowana w numerze
dziesiątym, październikowym, z roku 2010. Ee,
nazywa się tak: „Trójkąt, piramida. Nie tylko
nad Kremlem”. To się odnosi do takiej wtedy słynnej historii,
gdzie rzekomo sfilmowano nad Kremlem jakiś taki
obiekt latający w formie piramidki,
yy, i tak dalej, i tak dalej. Natomiast cała historia jest
zupełnie o czymś innym. Ja sobie wam pozwolę ją
krótko streścić. Najlepiej, jakbym ją przeczytał. Natomiast jest
troszkę długa. Zacznijmy od takich krótkich informacji
na ten temat. To miało miejsce na Mazurach w roku 2009, w wakacje. I świadek
pisze tak, uwaga! Yy, świadek pisze tak, że nie może
nam podać danych, yy, do publicznej wiadomości, ponieważ
cytuję: „Jestem byłym zawodowym żołnierzem Wojsk
Obrony Przeciwlotniczej kraju, yy, pełniąc
między innymi służbę oficera rozpoznawczego, do którego należała
znajomość wszystkich typów samolotów. We
wspomnianej okolicy już wcześniej obserwowałem też inne
dziwne zjawiska, choć nie tak ekscytujące” — pisze nasz
świadek. Do zdarzenia doszło nad jeziorem Głęboczek w pobliżu Rekownicy,
siedemnastego sierpnia 2009 roku. Cytuję: „Przypadał
akurat poniedziałek. Obudziłem się o godzinie szóstej rano.
Niebo było zachmurzone, pułap chmur niski. Padał
deszcz. Będąc zaspany, nie od razu zauważyłem,
że przez chmury prześwituje słońce. I nie byłoby w tym,
byłoby w tym nic dziw... Nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że
tym razem słońce wyglądało jak piramida i znajdowało się na
południowym zachodzie, gdzie powinno trafić dopiero koło godziny
siedemnastej. Zjawisko było tak fascynujące, że
zapomniałem o kamerze w telefonie komórkowym i zamiast wszystko
nagrać, po prostu stałem i gapiłem się w niebo. Z miejsca,
w którym się znajdowałem, wyglądało to jak lustro w
kształcie olbrzymiego trójkąta równobocznego,
umieszczone nisko nad lasem. Jego kształt wydawał
się idealny, jakby narysowany na niebie. W tym
lustrze odbijały się promienie słoneczne i jasne obłoki. Dawało
to złudzenie okna w chmurach lub ekranu
telewizyjnego. Jeżeli obserwowałem obiekt
materialny, musiał on być płaski. Tkwił nieruchomo, nie
emitując własnego światła ani dźwięku. Hologram w tym przypadku
moim zdaniem można wykluczyć. Po kilku, może kilkunastu
minutach nol powoli został zasłonięty ciemnymi
chmurami. Dalszą obserwację musiałem przerwać, ponieważ udawałem się do
pracy”. No tak, bardzo
interesująca historia, panowie. Wbrew wszystkiemu, to znaczy to
jest rok 2009, czyli przed tym wysypem,
yy, relacji, które mieliśmy. Rok wcześniej,
w 2008 mieliśmy przelot takiego bumerangu
typowego nad, nad, nad Sandomierzem. Chyba tak.
Natomiast w tym przypadku to jest jeden, chyba z
niewielu, kiedy taki latający trójkąt
zaobserwowano za dnia. I co tam się rzuca w
oczy? Lustrzana powierzchnia przede wszystkim. Yy, i też szereg innych,
dziwnych, yy, innych dziwnych
elementów, które sugerują, że no, może raczej ta nasza
hipoteza o tym, że, że wchodzą tutaj w grę jakieś samoloty albo sterowce
najnowszej generacji, może nie być trafna. Panowie,
jakieś komentarze? No, ze względu na wielkość obiektu to raczej, yy,
zarówno sterowce, jak i, jak i nowoczesne maszyny amerykańskie czy jakiekolwiek
inne raczej nie wchodzą w grę. No, z tego się raczej
odchodzi. Yy, wojsko nie, w sumie
w wojsku nie ma, nie ma sensu posiadania, yy, bardzo
dużych obiektów, yy, które są stosunkowo bardzo łatwo wykrywalne.
Ewentualnie czy to wzrokowo, czy, czy, czy w jakikolwiek
inny sposób. Yy, tak mi się przynajmniej wydaje. Yy, jest to
miejsce w sumie, yy, na, na rubieżach właśnie, zarówno
NATO, jak i Polski. Na styku właśnie, yy, wrogich sobie obozów,
że tak powiem. Yy, i-... No tutaj używanie bardzo nowoczesnej, yy, techniki
rozpoznania raczej nie ma, yy, nie ma, nie ma, nie miałoby sensu. Yy, w tej
chwili czy tam latem, yy, tego roku było widać właśnie, yy,
częste przeloty systemów AWACS, to znaczy po
prostu ślady kondensacyjne, takie po prostu w kółko, yy, kręcone, yy,
przelotów, takich ślady, takie po takich przelotach, ee, koliste. Więc gdyby
była taka możliwość, żeby coś tam takiego le--
latało, to prawdopodobnie byłoby teraz
wykorzystywane i byśmy mieli dosyć dużo, ee, tego typu zgłoszeń. Już po
zapadnięciu zmroku, yy, a nie
mamy. No tak, ale nie wydaje mi się, że to jest dobry
trop. To znaczy wielu świadków mówiło, że to taka zmącona
woda i to po prostu się mogły odbijać światła,
yy, nie wiem, samochodów, yy, latarń
ulicznych w powierzchniach tych obiektów. Jest to bardzo
ciekawe, dlatego, że jak mówię, to jest unikatowy przypadek,
kiedy mamy do czynienia z obserwacją tego obiektu za dnia.
Czyli coś, co odbijało światło słoneczne, co wydawało się
jakimś takim wielkim, gigantycznym, no, nie chcę tutaj
sugerować, że to był balon, ale takim balonem
o, o stalowej powierzchni. Tam się wówczas
pojawiło. I ten pan, który przedstawił się
jako, jako żołnierz były, yy, nie umiał
tego rozpoznać, nie potrafił. Ale to mimo wszystko daje do
myślenia. I to jest jeden z tych przypadków,
yy, wyjątkowych. Dlatego go dzisiaj wybrałem.
Marku, co tam wygrzebałeś z tych kronik ufologicznych? No ja chciałbym dzisiaj
zaprosić naszych słuchaczy na podróż w przeszłość, taką dalszą, bo
blisko pięćdziesiąt lat, yy, dzieli nas od, yy,
pierwszego przypadku. Rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty
czwarty. Ten przypadek notabene został opisany
zarówno w kwartalniku „UFO”, jak i w książce
Bronisława Rzepeckiego „Bliskie spotkania z UFO w
Polsce”. To jest przypadek, yy, z
jesieni. Nie do końca jest ustalone, czy to był wrzesień,
czy październik, mm, z takim
wskazaniem bardziej na październik tysiąc dziewięćset
siedemdziesiątego czwartego roku. Miejscowość Janowice to jest, yy,
w okolicach, w okolicach Kielc. A
głównym bohaterem, znaczy wybrałem ten przypadek między
innymi dlatego, że to były czasy, warto sobie czasami spojrzeć na to, kiedy
coś się działo. To były czasy, no, że UFO, no to wtedy były raczej, raczej
wskazania, że UFO to, to jest taki latający
talerz. O, to, to było tak, tak mniej więcej tyle, tyle na
ten temat. Natomiast przypadek, yy, z Janowi..., z Janowic to jest
przypadek, jak na tamte czasy właśnie taki
nietypowy. To nie jest żaden talerz, to nie jest żadne
coś świecącego na niebie. Nieco
in- nieco inaczej to wszystko wyglądało. Otóż, mm,
głównym boha..., głównego bohatera tego wydarzenia znamy z
imienia i nazwiska: Kazimierz Duda. Yy, rzecz dzieje się w szkole, w
tej miejscowości. Ta szkoła wówczas, ona była
dosyć oddalona, od, gdzieś na skraju wsi,
yy, oddalona od sąsiednich zabudowań. To, to, to, to
taka informacja, nazwijmy geograficzna, bo związana z
położeniem. Szkoła jednopiętrowa, no, niespecjalnie,
niespecjalnie rozbudowana. Mieściła w sobie między innymi,
ee, mieszkanie, w którym pan, państwo
Duda mieszkali. Tam w tym czasie gościli jeszcze
jakiegoś znajomego. W każdym bądź razie w pewnym
momencie gospodarz domu wyszedł, zszedł, yy, z piętra, zszedł na dół
i zorientował się, yy, wyszedł na dwór, w
ciemność, bo to już było tak mocno, mocno
wieczorem. Yy, zorientował się, yy, kiedy
zszedł na parter, yy, zorientował się, że...
Usłyszał suche trzaski. Yy, według relacji to był, przypominało trzask łamanych
gałęzi, yy, jakichś suchych patyków. Yy, początkowo nie mógł się
zorientować, to zresztą rzecz charakterystyczna, że jak mamy
otwartą przestrzeń, to czasami są kłopoty z lokalizacją, yy, tego, skąd to,
skąd to do nas dobiega. I rzeczywiście takie kłopoty się
pojawiły. Ten kierunek, yy, tego charakterystycznego
dosyć dźwięku był niejasny, ale w pewnym
momencie, kiedy zaczął się dosyć uważnie rozglądać po podwórku szkoły, yy, to
zauważył, yy, przy ogrodzeniu okalającym szkołę cień,
który według tej pierwszej relacji no przypominał pionowo usytuowany
prostokąt. I na tle tego, tego, tego prostokątu unoszącego się lekko nad ziemią
pojawiały się rozbłyski, yy, coś w rodzaju
łuku elektrycznego. Ale, yy, te, te, te
promienie, które tam, które się tam pojawiały, one
przybierały tęczo, ten, te tęczowe barwy i w dodatku przesuwały się. One miały
długość, no przecież przemieszczały się na
odcinku jakichś pięćdziesięciu centymetrów.
Mm, co więcej, było tak, że, mm, i towarzyszył temu
ten suchy trzask, tych, nazwijmy to, łamanych gałęzi. Ale, mm, obserwator
zorientował się, że, mm, czasami
pojawia się ten suchy trzask, a błysku nie, rozbłysku nie
ma. A, no, wywnioskował z tego, że w takim razie on
pojawia się po drugiej stronie tego
obserwowanego, trudno powiedzieć, obserw... dosyć ciemnego
obiektu. No, coś ciemnego na tle ciemności. No, to tak można
mniej więcej to opisać, yy, że to tak, że to tak mniej więcej, yy, mog- mogło
się, yy, znaczy tak to wyglądało. Yy,
gdzieś chwilę potem zorientował się, że, mm,
że-... Być może jest to rodzaj walca, który,
który, wokół którego to, te, te światła, te, te
iskry, te, te, te, te łuki elektryczne, czy jak to inaczej nazwiemy, krążą. Yy,
dalej przyszło mu jeszcze do głowy i to jest
dosyć, dosyć dziwne, że on już kiedyś
słyszał ten dźwięk, ten taki dosyć charakterystyczny
dźwięk. Nie mógł sobie przypomnieć, gdzie i kiedy, ale
był pewien, że coś takiego wcześniej już kiedyś słyszał. Yy, być
może, być może było tak, że, że po prostu
kiedyś rzeczywiście słyszał te dźwięki, ale nie zlokalizował
obiektu, który zdawał się te, te dźwięki, te dźwięki wydawać.
Potem w tej relacji pojawia się taka, taka
historia, no, bardzo ludzka. W pewnym momencie chciał
zobaczyć, co tam przy tym ogrodzeniu, czy to jest
walec? No, co to za obiekt w ogóle jest?
Mmm, no, ale doszedł do wniosku, no, że przecież, yy,
to wszystko nie musi się skończyć dobrze. W związku z
tym wyjął z kieszeni portfel, rzucił go za
siebie, że jakby mu się coś stało, no nie
wiem. Nie wiem, co człowiek wtedy myśli w takiej sytuacji,
no ale powiedzmy, gdyby, gdyby spotkało go coś złego, porwano
go, a może by zginął, no to zawsze będzie wiadomo, że,
że jakiś ślad po nim, po nim zostaje. Rzucił ten
portfel i zaczął się, zaczął iść w kierunku tego obiektu. Te, zaczął się
zbliżać, ale kiedy był tak mniej więcej w połowie drogi do,
do ogrodzenia, to obiekt się uniósł. Bodajże tam jest to określane na
około pięć metrów. Yy, zatrzymał się, znieruchomiał. Yy, te trzaski stały się
głośniejsze, yy, a te iskry, które się pojawiały, no, świeciły niec..., bardziej
intensywnym blaskiem niż, niż wcześniej. Mmm,
w dodatku ta częstotliwość, tak jak powiedziałem, zwiększyła
się i w pewnym momencie, nagle zupełnie, ten obiekt z taką zawrotną
prędkością wzniósł się łukiem w kierunku, tu jest
nawet dosyć szczegółowo to określone, w kierunku
południowo, południowo-wschodnim i po chwili
zniknął. Yy, w relac... To jest tyle z kwartalniku, z kwartalniku UFO. W
książce, yy, Rzepeckiego można jeszcze po, spotkać, yy, taki oto fragment, w
którym, yy, obserwator, pan Duda, zaczął mrugać, yy, lampką, światełkiem
przed, przed, przed wejściem, jakby próbując
przywołać ten obiekt. Chociaż w gruncie rzeczy zdawał sobie
sprawę, że jeśli ten obiekt naprawdę oddalił
się na sporą odległość, to, to, to mruganie tak
naprawdę niewiele, niewiele zmieni. No nic, nic, nie ma szans, żeby- zresztą tak
naprawdę trudno, nawet nie ma relacji właściwie dlaczego,
dlaczego tak postąpił? Dlaczego coś takiego zrobił? W każdym razie,
no, jak to w tamtych czasach, ale zresztą nie wiem, może
tak jest również w dzisiejszych czasach. Nie bardzo spotkał
się z, mm, ze zrozumieniem ze
strony żony i ze strony tego gościa, o którym mówiłem. Nie
bardzo mu w to uwierzono, a co
więcej, jeszcze w tej relacji jest informacja o tym, że, mm, nie, żadna z
osób, która wiedziała o tym wydarzeniu, nie, nie poszła, nie zainteresowała
się, nie zobaczyła, yy, w świetle dziennym, czy coś,
jakieś ślady tego wydarzenia gdzieś tam w
pobliżu ogrodzenia pozostały. Także tego, tego nie
możemy, tego nie możemy dzisiaj
stwierdzić. I tak jak powiedziałem, ten przypadek,
yy, dziwny, dziwny, a szczególnie
dziwny jak na tamte czasy. No, yy, proszę wybaczyć,
ale mnie jednak, yy, moja pamięć podpowiada, yy, co można było wtedy na
temat UFO w Polsce przeczytać. To były naprawdę inne czasy.
Zupełnie inne, inne czasy. Yy, te takie
książki pierwsze, które się na ten temat miały pojawiać, to
one dopiero były przed, przed nami, przed,
przed. Były oczywiście wcześniej jakieś tam
krótkie, krótkie informacje w prasie się pojawiały, ale to
naprawdę były, no, w kraju materializmu,
komunizmu i wszystkich innych izmów, tego
rodzaju relacje, tego rodzaju, yy, opowieści nie
cieszyły się ani uznaniem władzy, ani
szczególnym, szczególnym nimbem dziennikarzy. Oni oczywiście
prywatnie mogli takie historie wysłuchać, ale żeby to
rozpowszechniać, to niekoniecznie. Ale tak jak
powtarzam, yy, to były czasy, kiedy UFO, no, dosyć
jednoznacznie się kojarzyło. Coś takiego świecącego na
niebie. Dyskoidalne to najlepiej. A tymczasem tutaj mamy relację. Yy, fakt, że,
yy, u pana Bronisława Rzepeckiego czytamy, on
te relacje zebrał po ponad dziesięciu latach,
yy, więc tu też nie wszystko mogło być dokładnie zapamiętane. Niemniej mamy
relację, mm, z takiego wydarzenia, które
wydaje mi się w kontekście czasu, no, dosyć
dziwne. To tyle mniej więcej, jeśli chodzi o to
wydarzenie. Weźmy pod uwagę jeszcze to, że,
yy, to się działo w szkole, tak? Świadek podał swoje
nazwisko. Na terenie szkolnym, no, yy,
w małych społecznościach takie rewelacje nie były
zbyt dobrze widziane i chyba nadal nie są. Tak mi się
wydaje. No ale co, co to tak, yy, znowu mi się rzuca w
oczy? Bo, mm, w polskich bliskich spotkaniach trzeciego stopnia
mamy często do czynienia z bardzo, yy, nie
chciałbym powiedzieć z nietypowymi, bo ja też bym się często
tak zachował, gdybym był w takiej sytuacji, ale z
zachowaniami ludzi. No, tam wiecie, gdzie indziej to ludzie
uciekają, chowają się, mm, w ogóle tam nie chcą mieć do czynienia z tym. A
tutaj tak, Jan Wolski nie dość, że się zatrzymał, to nie
dość, że się zatrzymał, to jeszcze podwiózł tych kosmitów, to
jeszcze im podziękował i powiedział, yy,
powiedział: „do widzenia". Jeszcze się ukłonił.... Jaki
gość? Tutaj mamy faceta, który rzuca, mm,
rzuca portfel i idzie na konfrontację z tym obiektem. To jest ciekawe. Te, te
psychiczne motywacje kierujące świadkami nie zawsze są takie,
takie, yy, jednoznaczne. No pamiętacie
Travisa Waltona, który też chciał zgrywać ważniaka, podleciał do
tego dziwnego obiektu i zniknął. Znalazł się tam dopiero kilka dni później. Yy,
chyba nikt nie, nie zrobił jeszcze takiego studium zachowania
świadków wobec, wobec tych dziwnych zjawisk. Yy, przeglądam tutaj pytanie od
Iweliosa. Jest ich bardzo dużo. Pytacie na
przykład o to, czy UFO się pojawiają w konkretnych rejonach
kraju, na przykład, mm, na przykład
świętokrzyskim. Muszę powiedzieć, że są takie rejony,
które tych odnotowanych relacji mają mniej z tego
powodu, że tam na przykład nie działali aktywnie badacze.
Natomiast jeżeli sobie przejrzycie chociażby kwartalnik UFO,
zawsze na coś traficie. Yy, tutaj co jeszcze? Mamy takie pytanie od pana Jakuba
Karbo: chodzę tu o Radomsku. He he
he. Rozumiem, że pan Jakub jest spod Radomska, a że, że ja też tam mam w miarę
niedaleko, to, yy, krótka dygresja.
Tamto zdarzenie to było z tym trójkątem. To był chyba rok
2013. Natomiast jakie to było?
Jaka to była miejscowość? To była miejscowość z pogranicza,
mm, powiatu radomszczańskiego i częstochowskiego.
Niestety, teraz nie pamiętam, ale przychodzi mi na
myśl, yy, inne zdarzenie, yy, z Gowarżowa. Ja o tym chyba opowiadałem. To
ja to dokumentowałem w 2016 roku. To miało
miejsce kilka lat wcześniej. Yy, dlaczego chcę o tym
przypomnieć? Bo w tym roku, yy, odwiedzając,
yy, cmentarz w pobliskiej miejscowości Pławno, gdzie moja żona ma rodzinę,
dziadków, yy, natrafiłem prawdopodobnie na pochówek tamtego
pana i jego żony, którzy, mm, widzieli te
dziwne zjawiska. Jakie dziwne zjawiska? Oni widzieli po
prostu latający obiekt, który dosłownie zniżył się nad, nad taką sadzawkę.
Yy, i oni zobaczyli, że wyszli wtedy z tego obiektu
tacy karzełkowie i zaczęli po prostu, mm, tak
jakby ekscytować się, że coś zobaczyli. To
miało miejsce w okolicach, yy, w okolicach
Pławna. To jest pod Radomskiem. No, jedna z
najciekawszych historii ostatnich lat, moim zdaniem. Yy,
także tutaj warto sobie do tego, do tej
historii wrócić. Ona jest opublikowana między innymi na blogu
Arka Miazgi, ale wiem, że tutaj, yy,
mamy dzisiaj ograniczony czas znowu. Dlatego
Arku, oddaję Ci głos. Jaki drugi przypadek dla nas
przygotowałeś? Przypadek, który, yy, chyba, chyba wiąże
wszystko to, co, co, co mówiliśmy, mianowicie powstanie
kręgu w Różnowie. To był rok 2014 lub 2015. W tej chwili dokładnie nie
pamiętam, ale, ee, taki, taką informację, ee, mamy
zapisaną. Ee, i wyglądało to w ten
sposób, że dowiedzieliśmy się o powstaniu tego kręgu, yy, z
gazety, bodajże Super Express. Tam były zdjęcia jakieś
właśnie, yy, takiego czegoś. No,
ciężko powiedzieć, że to nawet krąg był, bo to było w
trawie, coś tam wydeptane i, i tyle. Ee, no, ale z racji
zainteresowań pojechaliśmy tam. Ee, i teraz tak, yy, pole już tam, gdy, gdy
dotarliśmy, pani powiedziała, że ta łąka, na którym to
powstał ten krąg, zostało już skoszone, więc, ee, tam nie
było żadnych śladów takich widocznych. Więc, ee, jako że mamy, yy, etatowego
niemalże radiestetę ze wszelkimi możliwymi, yy, uprawnieniami,
ee, nabytymi w Anglii i w Stanach Zjednoczonych. Więc
zostawiliśmy go, ee, tam razem. Tam został
Bogdan razem z nim i po prostu wytyczali miejsca anomalii, yy, właśnie
tych, ee, których radiesteci badają. Yy, i wytyczyli na, na tej
podstawie, ee, krąg, jego kształt, jaki tam
był. Do rejestracji, do pomiarów, do wszelkich możliwych tego
typu rzeczy, już całkiem takich, ee,
fizycznych. Natomiast ja poszedłem do tej pani porozmawiać z
nią, jak to było i, i tak dalej. I co się dzieje? W trakcie rozmowy,
ee, przypomina sobie pani, ee, coś takiego właśnie, że
no, w sumie tak naprawdę nikomu nie wyszedł zdjęcie
wewnątrz kręgu. Telefony tam gasły, ale nie zwrócili na to uwagi,
dlatego, że mieli większy problem. Wszyscy ci, którzy
tam przyjechali oglądać, bo to cała rodzina przyjechała zaraz
oglądać, ee, ten krąg. Pochorowali się. No ale może nie wszyscy, bo ktoś
te zdjęcia zrobił. No, okazało się, że jedynie
jej córka z wnuczką, które się bały wejść do kręgu, które
zostały na zewnątrz, zrobiły zdjęcia, które były, yy,
udostępnione. Było to dosyć ciekawe i nieszablonowe. Te osoby, które weszły,
cierpiały na bóle głowy, wymioty i biegunkę. Taka jak zwykle jest wirusówka,
ee, popularnie nazywana. No, w trakcie dalszej rozmowy okazuje się, że wnuczek
widział, yy, światła, ale tylko nam o tym mówi, dlatego, że w sumie na dobrą
sprawę, yy, tam, gdzie te światła
były, tam niedaleko jest polna droga i ktoś mógł jechać na
motorowerze. Ale w momencie, kiedy tak przyjrzał
się, okazało się, że te światła były, yy-... nad linią energetyczną. No tak,
raczej tak wysokich motocykli, motorowerów czy motocykli, nawet enduro, nie
ma. W tym czasie właśnie przyszedł, przyszedł na nasz radiesteta z Bogdanem.
Pani wyjmuje właśnie swój notesik, gdzie miała narysowane mniej więcej to,
jak to wyglądało z jej, z jej perspektywy, jak to
widziała. I okazuje się, że te dwa, te dwa rysunki są
tożsame. Więc jeżeli chodzi o radiestezję w badaniach tego typu, to jak
najbardziej. Jeżeli powstaje krąg, to lepiej do niego
nie wchodzić. A mówię o tym akurat przypadku dlatego, że z kolei
niedawno przygotowywaliśmy właśnie, przeglądaliśmy nasze archiwa właśnie do
tego pokazu w Reszlu i zwróciliśmy uwagę na coś takiego, że kręgi w
Giedni i tam jeszcze chyba jeszcze jakieś miejscowości, były bardzo zbliżone
wyglądem do kręgów, jakie do części kręgów, jakie powstały wiele, wiele lat
temu w Młynach niedaleko Wylatowa. I od razu się nasunęło,
zaczęliśmy przeglądać tamte, tamte archiwa
dotyczące Młynów, bo tam też byliśmy. I cóż się
okazuje? Przypomniało nam się, że pani Weronika Malicka,
która właśnie zdjęcia tam wykonywała,
zrobiła zdjęcia kręgu w momencie, gdy powstawał i na
tym, podczas tego powstawania kręgu widać właśnie trzy
postacie, które są. To z kolei
przypomniało nam inną sytuację, kiedy nieodżałowany
Stanisław Barski również udało mu się zrobić zdjęcie
powstając, powstającego kręgu, gdzie tam słyszał szum i też w tym, w tym
kręgu pojawiło się coś, co wyglądało jak postać, czyli tak mniej
więcej półtora, no, może nawet niecałe półtora,
około metr dwadzieścia wzrostu znaczy wysokości i coś, co przypominało kształtem
zarys, zarys humanoida. Także
takie, takie rzeczy się przypominają. Jeżeli się bada
jedną sprawę, wychodzą następne i tak dalej. Dziękuję. Tak. Dzięki. No,
takich historii powiedzmy, z pola badawczego jest
sporo i pewnie też kiedyś podzielimy się takimi,
takimi opowieściami z naszych archiwów.
Co nam zapadło w pamięć, bo czasami nie da się
przelać na papier tych emocji, które towarzyszą na
przykład zbieraniu jakiejś historii. Nie wszyscy świadkowie chcą
mieć otwarty kontakt, tak? Niektórzy chcą opowiedzieć swoją historię i, i to
koniec. Natomiast kiedy dochodzi do takiego punktu, kiedy
słyszymy ich emocje, szczególnie w tych przypadkach wysokiej dziwności, to jest
najciekawsze, bo ludzie, którzy zetknęli się
z rzeczami naprawdę dziwnymi i często są to
osoby bardzo wiarygodne. I to nie chodzi, jak
my tą wiarygodność mierzymy, czy na przykład przez
wykształcenie, czy przez status materialny? Nie.
Czasami po prostu widać, z jakim, z jakim problemem
poznawczym mierzą się ci ludzie, którzy zetknęli się z czymś
dziwnym. Ja przepraszam, że tak dzisiaj mówię
trochę, trochę ochryple. Mam nadzieję i
wierzę się, że nie będzie z tym problemu. Nie wiem, czy
nie mówię za cicho, ale mnie już głos siada niestety, a
mam do przedstawienia jeszcze dwie historie. A nie słychać,
żeby ci głos siadał. Zresztą tutaj jakby w locie wyrównuje głośność,
także nawet jeśli siada, to słuchacze tego nie
słyszą. Iwelio czarodziej konsolety jak zwykle to wszystko załatwi.
Marku, oprócz komentarza do, do tego przypadku Arka, bo piktogramy to jest
osobna tak jakby bajka i tak naprawdę to, co działo się w
Wylatowie i to, co działo się w innych miejscach kraju
w okresie, kiedy to zjawisko było najbardziej
popularne, to wymaga odrębnego omówienia. Jak
zresztą wiele wątków, które, które się przez nasze
debaty przesuwają. Natomiast ja bym cię chciał
poprosić o przedstawienie swojego kolejnego przypadku, który
też jest pod pewnym względem szczególny i chyba, i chyba wręcz
unikatowy, jeżeli idzie o Polskę. Tak, to jest przypadek ze Sztumu i
on... Wydawać by się mogło, że zaczyna się tak, no, tradycyjnie. No bo
mamy, ale za chwilę, że mamy obiekt, ale później zaczyna się
robić naprawdę dziwnie. No, ale wróćmy najpierw do, przesuńmy w czasie.
Wtedy był, w poprzednim przypadku był rok 1974. Tu dodajmy pięć
lat. Jest wrzesień, dwudziesty dzień
września dwa tysiące, tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego
dziewiątego roku. Miejscowość Sztum,
niemalże centrum miasta. Znaczy, jeśli ktoś w Sztumie
był, to wie, że to jest taka miejscowość, w której mmm powiedzmy,
między innymi wtedy, wtedy ogródki działkowe,
ogródki działkowe były właśnie niemal w
centrum miasta. Zresztą wystarczy spojrzeć na mapkę. Sztum
jest właśnie takim, nie jest
zwartą miejscowością. O, może tak, to chyba będzie, to chyba
będzie najlepsza charakterystyka. Mamy dwóch panów, tym
razem już bez nazwisk. To jest Mirosław G. i Krzysztof K. Oni
sobie, jest wieczór około dwudziestej pierwszej,
więc jak już wrzesień, to raczej ciemno, ciemnawo. W każdym
razie już tak dosyć solidnie. Oni są na,
na terenie ogródków działkowych, w tymże Sztumie. Mm...... I, yy,
jeszcze tylko jedna, yy, to byli, yy, ci dwaj mężczyźni. No,
jeden z nich, jeden z nich był instruktorem teatralnym, drugi był, yy,
elektronikiem. Czy to ważne? Myślę, że ważne. Czasami, czasami, yy, jak pewna
świadomość, pewna świadomość jest ważna. Zresztą ten elektronik,
no, w kontekście tego, co później się będzie działo, jakieś
tam znaczenie może mieć. Mm, relacja,
relacja jest mniej więcej taka: kiedy Mirosław G. mył
narzędzia ogrodnicze pod strumieniem bieżącej
wody, no, w pewnym momencie chciał się napić wody.
Nachylił się nad kranem. Yy, jego kolega w tym czasie
przebywał w altanie, palił papierosa bodajże. I
kiedy nachylił się nad kranem, yy, tenże Mirosław G., yy, tak kątem
oka, chociaż różne reklamy zapewniają nas, że czegoś
takiego jak kąt oka nie ma, no, w każdym razie kątem oka
zauważył, że, yy, coś jakby spada, jakiś obiekt spada. Miał przez chwilę, yy,
upadł na ziemię, zasłonił głowę łopatą i w ogóle myślał,
że, że jakiś samolot opada, yy, w to miejsce, w którym
się, w którym się znajdowali. Yy, jego kolega, zaalarmowany krzykiem, yy, czyli
Krzysztof K., yy, wyszedł przed, przed altankę i tu jego relacja. Ją
przytoczę: „Usłyszałem brzmiący ostrzegawczo krzyk kolegi i pomyśla-- i, i
pomyślałem, yy, co tu na działkach może się
wydarzyć? Podchodząc, yy, do otwartych drzwi,
natychmiast spoj-- ujrzałem coś na kształt
mocno świecącego okręgu. Obniżał się on, nie
zmieniając kształtu, a powinien przybrać formę
elipsy. Byłem zaskoczony, mm, tym widokiem,
ale nie bałem się. Widząc uno-unoszącego
się, yy, widząc unoszącego się powoli Mirka,
przestąpiłem próg altanki i szedłem w jego kierunku.
Podszedłem może dwa kroki i idąc za Mirkiem, wszedłem w coś
mleczno-różowego, różowawego, właściwie, jakby mgłę. Zrobiło się bardzo
jasno. Otaczały nas jakby ściany z mlecznego, metalowego szkła, ale bez
załamań. Pod stopami nie było nic widać.
Ziemia i wszystko dookoła nagle zanikło. Mgła była gęsta, ale
przejrzysta. Widziałem wyraźnie Mirka, który podobnie
jak ja, rozglądał się ze zdziwieniem i
jakby z obawą, ale nie odzywał się. Ja też milczałem, jakbym nie odczuwał
potrzeby dzielenia się z nikim swoimi wrażeniami. Z
drugiej jednak strony bałem się. Czułem w sobie jakiś
wewnętrzny, irracjonalny opór, wywoła-wywołany
chyba obawą przed czymś nieznanym. Drżały mi nogi, a w głowie czułem jakiś
obezwładniający, przeraźliwy dźwięk. Coś w rodzaju pisku, który po chwili nieco
zel-zelżał, yy, przestał być natarczywy”. Znowu te od..., te, te, te, te,
te odczucia dźwiękowe. Tam były trzask, tam był trzask
łamanych gałęzi, tutaj styropian po szkle. W
każdym razie, yy, cytuję dalej: „Czułem, że
ktoś wywiera na mnie presję. Coś w rodzaju psychicznego
nacisku. Podejrzewa, podejrzewam, że był, yy, że w jakiś dziwny sposób zostałem
zmuszony do wejścia w tę mgłę. Coś w rodzaju
waty, która wprawdzie nie krępowała ruchów ciała, ale jednak oddziaływała
obezwładniająco. Nie chcąc, yy, tego, byłem zmuszony poddać się owemu dziwnemu
naciskowi”. Yy, drugi z mężczyzn odniósł bardzo podobne wrażenia. Yy,
jego głowę również wypełniał ten, ten dźwięk wysokiej częstotliwości. Yy,
tak jak już powiedziałem, ten zgrzyt styropianu po
szkle. Każdy, każdy słyszał zapewne coś takiego i nie jest
to zdecydowanie, yy, dźwięk przyjemny. Yy, ta
druga, relacja drugiego mężczyz z mężczyzn: „Poczułem nagle,
że działa na mnie jakaś potężna siła, której
nie mogłem się przeciwstawić. Nogi ugięły się pode mną
w kolanach, a głowa bezsilnie opadła w dół. Głowę miałem wciśniętą w ramiona,
a szczęka została mocno przyciśnięta do piersi. Trwało to
jednak krótką chwilę i równie nagle minęło”. Później mamy relację, yy,
właśnie cały czas to odczucie jakiejś mocy oddziałującej na obu mężczyzn. Yy,
dalej mamy też, yy, relację, yy, że
tam jakby były zgrubienia tej mgły, w sensie, że
pojawiały się jakieś elementy, na których na przykład można
było usiąść. One były nieostre, ale jednocześnie bardzo, bardzo
materialne. Yy, w każdym bądź razie, yy, ten, kiedy ten pisk
zelżał, yy, to mi Krzysztof K.
relacjonuje: „Wciąż chwiałem się na nogach i wtedy dostrzegłem
obok siebie kilka prostopadłościanów”. To są właśnie te
elementy prostopadłościanów, sześcianów, nie
odcinających się od mgły przedmiotów, ale jakby miejscowych zgęstnień, yy,
z formu-sformowanych z jej kształtów.
„Spróbowałem się o nie oprzeć. Były twarde.
Schyliłem się, yy, schyliłem się do tyłu i usiadłem”. I
tak dalej, i tak dalej. Chodzi o to, że później, yy, obaj
mężczyźni poczuli, usłyszeli jakby w swojej głowie, yy, mm,
jakiś rodzaj- inaczej, to, to, to może, to może jeszcze
inaczej. W pewnym momencie oni, yy, za... Jakby coś wciskało się do ich
mózgu, yy, jakieś, yy, uświadamiali sobie jakieś pojęcia, yy, przez
jakieś, yy, próbowal, próbowali, znaczy
widzieli obrazy, próbowali je nazywać, próbowali je określać.
W końcu jeden, jeden z nich relacjonuje, że, yy,
poczuł, że wszystko traci ostrość, zamazuje się i
doznał wrażenia, jakby widział przelewające się
nie, yy, niezwykłe kolory, yy-... Ale
nie oglądał ich oczami, tylko one były jakby wewnątrz
jego, jakby wyświetlano mu pewne, pewne,
pewne kształty, pewne, pewne obrazy. Ale wreszcie
otoczyła go szarość i zaczął sobie zadawać. Zaczął zdawać
sobie sprawę, że jakby nie może myśleć sam. Jak to określa, nie
może myśleć po swojemu. W przeciwieństwie do postawy Krzysztofa K. Mirosław G.
Od początku był wyjątkowo aktywny. Ten drugi
mężczyzna i relacjonuje to tak: Poczułem się nagle lepiej. Działanie,
działanie tego nieznośnego dźwięku
ustało. Uświadomiłem sobie, że wokół jest cisza i
poczułem ulgę. O własnych siłach czuł się odprężony. W
jakiś taki, jakieś siły w niego większe wstąpiły
i w dobrym nastroju nawet pomyślał, że to pewno UFO. Skoro tu jest, to
powiedział znowu takie, takie działanie. No to
cześć, witajcie. I nagle zdał sobie sprawę, że przecież nikogo nie widzi.
I, i właściwie no, to było takie troszeczkę
określilibyśmy zachowanie nieco, nieco irracjonalne, ale
dalej brnął w to i zapytał: Kim jesteście? Co wy sobą przedstawiacie?
Zadał następne, zadał następne pytania: Co wy wiecie o
półprzewodnikach? To powiedziałem, że,
że powiedzmy, profesja, profesja tego, tego jednego ze świadków, no, ma tu
jednak, ma tu jednak pewne znaczenie. I co usłyszał? Co usłyszał w odpowiedzi?
Usłyszał słowo nic. Później
jeszcze pojawiały się, pojawiały się kolejne pytania. To jakoś
tak mi się skojarzyło, kiedy, kiedy była mowa o tych, o
tych, o tym obiekcie, który przyleciał, przyleciał do
Warszawy i tam się otworzyły, zrolowały te
drzwi. I kiedy była mowa o tym, o tym, żeby się
kontaktował telepatycznie, kontaktowała ta postać,
ta osoba telepatycznie. Bardzo mi się skojarzyło to z tym
przypadkiem. Tam w pewnym momencie jeden z mężczyzn w swojej głowie zobaczył,
zobaczył jakiś kształt i pytanie, co to jest? Uh, ujrzał
coś w rodzaju, jeden z tych mężczyzn coś w rodzaju
ekranu, który nie wiadomo skąd się nagle
pojawił i widział charakterystyczny układ
jezior, czyli zobaczył Sztum z lotu, z lotu
ptaka. Dlatego, dlatego rozpoznał, rozpoznał to miejsce,
rozpoznał to miejsce. W każdym razie
zobaczył też swojego znajomego, który w pewnym momencie upadł.
Jakby ten, to coś, na czym siedział,
jakby wyrwano, wyrwano spod niego. W każdym razie
w pewnym momencie to wszystko się skończyło. To wszystko się
skończyło i oni pozostali na
tej działce w całkowitych ciemnościach, a ten dziwny obiekt zniknął.
Mirosław G., jeden ze świadków, twierdzi, że przez pewien
czas, moment właściwie widział szybko oddalające się świecące elipsy.
One się oddalały od tego miejsca pod kątem jakichś trzydziestu
stopni w kierunku północnym, a w
ogródku nic się nie zmieniło. Wszystko było, wszystko było na
swoim miejscu. No i tak się właściwie ta historia skończyła. I dziwność, ten
kontakt, to, to przebywanie w miejscu, w którym no,
właściwie nie wiadomo, czym było. No, trudno
określić, żeby było wnętrzem tego pojazdu. Ja chyba nie
powiedziałem tego, co chyba ważne, że to na początku ten,
ten, ten obiekt z jednej strony
wydawał się taki elipsoidalny, ale z drugiej strony
jeden z mężczyzn relacjonuje, że to były jakby dwa
trójkąty połączone, połączone ze sobą. Także
to, to też jest, to też jest jakaś ważna
informacja. No, moim zdaniem przypadek, przypadek
niezwykły. I znowu mamy rok siedemdziesiąty dziewiąty. No i
znowu jesteśmy jeszcze na etapie jednak dysków, no, ewentualnie
autobusów, jak w Wylatowie, takich unoszących się nad ziemią,
ale pojazdów jakichś takich bardzo konkretnych, z jakimś
konkretnym wnętrzem. Tymczasem tu nie ma żadnych istot, tak jak w Wylatowie nie
ma, nie ma jakichś załogantów. Jest przestrzeń przesiąknięta jakąś taką
mglistą, trudno powiedzieć, materią, no, czymś
mglistym, takim nieokreślonym, co się potrafi czasami
materializować. I jest rozmowa, ale
rozmowa jakby natury telepatycznej. Coś się pojawia w
głowie, pojawiają się w głowie jakieś przekazy,
jakiś rodzaj rozmowy, ale to wszystko jest
takie nieokreślone. Ta znowu ta wysoka dziwność. Myślę, że przypadek ciekawy po
prostu. Tak. Z drugiej strony ja myślę, że
jeżeli jest gdzieś na świecie jakaś instancja naukowa,
która bada przypadki spotkań z UFO i chce sobie wybrać te najciekawsze, to ten
przypadek powinna wziąć pod uwagę. Przepraszam. Z jakiego powodu?
Naukowcy szukają w spotkaniach o UFO, spotkaniach z UFO
znanych sobie scenariuszy. Tak?
Znaczy oni chcą widzieć w nich na przykład to, że
przybywają do nas jacyś obcy astronauci, obcy, obcy naukowcy i chcą tą Ziemię
badać. W wielu przypadkach widzimy, że takie,
takie, takie wzmianki czy wątki są. No, mówiliśmy chyba tydzień temu o tym, że
tutaj panowie niestety zgłaszają już, że muszą uciekać. Ja obiecuję, że się
pospieszę. Innymi słowy, jeżeli przybywają do nas
obcy z innych planet, to chyba mają jakieś zamiary
naukowe. I w tym wypadku, wypadku Sztumu wyglądało to po
prostu jak złapanie królików z ziemi i poddanie ich
jakimś, jakimś badaniom. Takie mam wrażenie. Takich przypadków
było bardzo mało. Ale Piotrze, tam jest jeszcze
pewna dziwność polega na tym, że te dialogi, które ja tu
nie wszystko, nie wszystko przytoczyłem, bo starałem się
możliwie szybko, ale tam na przykład pada pytanie
jednego z tych, jednego z tych mężczyzn: co wy możecie powiedzieć o materii?
Pyta.... I słyszy taką oto odpowiedź: "Jest przenikliwa". Więc to nie jest taka
oczywista, jest, nie jest taka oczywista odpowiedź. Yy,
mm, to coś, co się z nim kontaktowało, z czym, z czym rozmawiał,
yy, w dodatku jeszcze potrafiło oddziaływać na mężczyzn,
bo na przykład jest relacja, że, yy, to coś
zmusiło go do tego, żeby się odwrócił. Mmm, więc, więc te, te,
te wszystkie działania one miały, tak jak
powiedziałeś, taki charakter nieoczywisty, bo tak jak
powiedziałem, gdyby to było UFO, weszli do
środka. Tam było jakoś mniej lub bardziej dziwnie. Były
jakieś istoty. Nie, tu mamy, tu mamy dokładnie tak, jak
powiedziałeś, jakby króliki wpadły do,
do jakiejś pułapki, ale nie po to, żeby z nich je, nie
wiem, jakieś, jakieś kotleciki królicze zrobić,
tylko, żeby je przebadać, zobaczyć. My być może poznajemy tylko
część, część tego, co ci mężczyźni
zapamiętali. Co w ich, z ich głowy wyciągnięto, to
trudno powiedzieć. Mnie się od razu ten przypadek skojarzył,
yy, z taką historią, którą, yy, czytelnicy science
fiction zapewne mogą znać. Mmm, dawno,
dawno temu ukazał się taki zbiór amerykańskiej, yy,
fantastyki naukowej. Nazywało się to Kryształowy Sześcian Wenus i tam było
takie opowiadanie, które nosiło tytuł Człowiek
Encyklopedia. To mniej więcej o coś takiego
chodziło. Człowiek wchłaniał w siebie wiedzę jak gąbka i
pewnego dnia zastano go w łazience i on już nie wiedział nic i
tylko trzymał rzeczywiście w ręku gąbkę i mówił: "Wycisnęli mnie jak
gąbkę". To bardzo mi się to z tym skojarzyło,
że po prostu jakby to była próba zbierania
informacji, co zapamiętali ci mężczyźni, to zapamiętali,
ale co z ich głów zostało wyciągnięte,
no, tego się zapewne nie dowiemy. I to skojarzenie z
opowiadaniem, które przytoczyłem, czyli właśnie Człowiek
Encyklopedia, no, jest dla mnie takie oczywiste, że ktoś po prostu
wy-wyciągnął, wyciągnął jakiś tam zakres wiedzy z ich
głowy. I znowu to, to, to przypominam ten przypadek,
który był tu już dzisiaj relacjonowany z Warszawy, że
ma ktoś telepatycznie zgłaszać coś do, do, do tych
istot. Tam było jeszcze, tam była jeszcze zachęta w postaci
tego, że się będzie, yy, że się będzie dobrze czuł. To
jest jakieś wskazanie jakiegoś kierunku,
jakiegoś takiego, takiego... To jest jakiś taki
drogowskaz, który może nas naprowadzić na jakieś
ciekawe wnioski. Tak mi się przynajmniej wydaje. Mhm. Z
drugiej strony wiele, wielu badaczy twierdzi, że nie należy
traktować poważnie tych, tych, tych przekazów,
które są uzyskiwane w czasie tych kontaktów. Bo po pierwsze
nie wiadomo, mm, co świadkowie zapamiętują i to,
czy, czy to, co oni pamiętają. Tak jak tutaj ta, ta relacja o tej materii
przenikliwej. No tak, tak, o tym mówię właśnie, że nie
wiadomo, co z ich umysłów zostało na przykład
wyciągnięte- Mhm. a co zostało w te umysły
wtłoczone, wepchnięte po prostu. Być może w ogóle to, co
oni pamiętają, yy, należy traktować, no, tak z
dużym przymrużeniem oka albo z dużą taką dozą
tolerancji, yy, dla przedstawianych faktów, bo może było jednak
zupełnie inaczej. Coś się tam
wydarzyło. Ale z drugiej strony jest tak, że oni to
pamiętali. Nie musieli się uciekać do hipnozy. Tak? Czyli nie
było żadnych tam- Tak, tak, tak. Tak zwanych wspomnień.
Mhm. A czy nie wydaje wam się, yy, ee, że ten opis całego tego zdarzenia
przypomina nieco, ee, funkcjonowanie w, ee, Matrixie? W czymś podobnym z punktu
widzenia takich, powiedzmy, yy, postaci z Simsów. Ee, gdyby oni rozpatrywali
coś takiego, pewnie doszliby do podobnych
wniosków. Dziękuję ci, Arku. Dziękuję ci Arku,
za to, za to, co powiedziałeś, bo mówiąc szczerze,
rzeczywiście przyszło mi to do głowy, że być może, mm,
w tej chwili ogłoszone różnego rodzaju konkursy, różnego
rodzaju nagrody przyznawane za to, żeby ktoś udowodnił, że nasz świat jest, yy,
symulacją. Być może to nie będzie
oczywiście dowód, ale kolejna poszlaka, że być może, mm, ci przybysze, oni
rzeczywiście, tak jak powiedziałeś, yy, nasz świat to jest dla
nich świat Simsów. Yy, być może symulacja, w
której, do której oni wchodzą i, a my
widzimy, co widzimy. Mówiąc szczerze, widzę, że widzę,
że nasze, nasze, nasze skojarzenia podążają bardzo podobnymi szlakami.
Jak, jak też mówi, yy, ta szeroko pojęta hipoteza o międzywymiarowym
pochodzeniu obcych, że oni tu wchodzą, ale na swoich
zasadach. To znaczy, my widzimy, yy, my widzimy tylko
określoną część naszej rzeczywistości, natomiast oni mają do
niej jakiś większy dostęp z tego powodu, że są
istotami, nie wiem, yy, przybywającymi z innego
wymiaru. O, tu już lecimy, lecimy daleko w
fantastykę. A to wszystko w oparciu, co się wydarzyło,
yy, dwóm panom na działce w Sztumie. Ale, mm, szczerze
mówiąc, jeżeli, yy, sobie poszukamy... Niestety Arek musiał nas
opuścić nagle. Dziękujemy ci, Arku. Chociaż nas już, yy, nie ma na łączach,
zapraszamy ponownie. Pozdrowienia! Dziękujemy,
że, mm, że, że z nami byłeś i podzieliłeś się
tym, tymi różnymi historiami. Przypominamy też, że Arek w
sobotę brał udział w takiej debacie
ufologicznej na żywo w Reszlu, prawda, Marku i Weliosie?
I chyba ją nawet nagrał. Mam nadzieję, że
to będzie dostępne i że, że uda nam się to puścić jako taki, taki bonusik do, do
naszej audycji.... No tak, niestety
nie ma już z nami Arka, nie ma Damiana. Wiem, że Marek
też musi niedługo lecieć. Yy, myślę, że ta formuła dzisiejsza,
jeżeli chodzi o, yy, debaty ufologiczne,
jest dość obiecująca. To znaczy, my dzisiaj wybraliśmy przypadki
z, yy, z literatury gdzieś, a przecież ta
literatura jest w miarę obfita, jeżeli chodzi o Polskę. Także
my może będziemy jeszcze wracać do tej, do tej formuły. Może też doczekacie się
takiej audycji, w której opowiemy o mało
znanych przypadkach, ale z naszych własnych archiwów, bo coś
takiego się na pewno znajdzie. Yy,
co jeszcze chciałem powiedzieć? Marku, no, yy,
dwa słowa: dziękuję ci za, za udział
dzisiaj. Ja jeszcze na koniec przedstawię chyba dwie
swoje historie, które sobie zostawiłem na koniec,
yy. To jeszcze może zanim powiesz, a ja
zanim zniknę, to jeszcze zaprosimy wspólnie na kolejną naszą debatę
filmologiczną. Wiem, nie ma takiego słowa, no ale w
każdym bądź razie na Filmotekarium, yy, gdzie będziemy państwa
trollować. No, już w najbliższy piątek, yy,
startujemy. Będziemy mówić o filmach, tu, w
których występują trolle. A ponieważ jeden
z takich filmów stał się, nie wiem, czy przebojem, ale
filmem często oglądanym, no to, to chyba jest dobry
czas, żebyśmy coś takiego zrobili. Tak. Pierwszego grudnia się
ukazał „Troll” na Netflixie i to jest dobra okazja,
żeby sobie o filmach o trollach opowiedzieć. My oczywiście
nie będziemy mówić o Muminkach, ale o czymś
bardziej, yy, jakby to powiedzieć, przerażającym, dlatego,
że Filmotekarium to jest, yy, taka audycja, która się
skupia na horrorach i na filmach science fiction. Odsyłamy
was wszystkich, którzy się interesujecie, yy, bogami
z kosmosu, do naszej audycji z piątku, kiedy mówiliśmy o paleoastronautach w
kinematografii. Mmm, znajdzie-- znajdziecie sobie tą audycję na, na kanale
Radia Paranormalium między innymi. Także Marku, dziękuję
ci, yy, za udział dzisiaj i oczywiście zapraszam za tydzień. Za tydzień
prawdopodobnie, mm, będziemy mówili o polskiej Tunguzce, ale o tym jeszcze za
chwilę. Dziękuję, Marku. Ja też pięknie dziękuję. Pozdrawiam
wszystkich. Pozdrawiam Ciebie, Piotrze, pozdrawiam, Marku.
Pozdrawiam wszystkich słuchaczy. Dobrej nocy. Dobrej nocy! Zachęcamy do, yy,
słuchania, yy, Bibliotekarium. Bibliotekarium dla
tych, którzy, yy, są początkującymi
słuchaczami, mm, no to informuję ich, że to jest
audycja bardzo długa, natomiast w tej audycji macie tam
powycinane, macie tam spis treści tak zwany. Możecie sobie
tam, yy, zobaczyć, co was najbardziej
interesuje, przewinąć. Naprawdę polecam. Szczególnie
jeżeli się interesujecie literaturą, filmem,
yy, i wszystkimi innymi sztukami science
fiction. Uh, niestety nie ma z nami już dzisiaj
naszych gości. Ja tutaj staram się jeszcze przedstawić wam, yy, to, co wybrałem.
Takie swoje dwa przypadki, w tym jeden szczególnie
interesujący, drugi taki może już nie do końca, ale
przedstawię wam naraz, przedstawię wam teraz ten mniej
interesujący. Znaczy mniej interesujący. Chodzi o to,
że, mm, w archiwach ufologów polskich, yy, i nie tylko, mamy mnóstwo historii,
które są troszeczkę niedokończone. To znaczy, one się
rozgrywały gdzieś tam, mm, w takim życiu codziennym, tak? Yy, przy okazji
codziennych czynności, zabaw, yy,
i tak dalej, i tak dalej. Były elementem niecodziennego. Po
prostu ktoś, kto żył sobie swoim życiem,
nagle przydarzyło mu się coś niezwykłego, ubarwiając to
życie. Yy, tutaj przepraszam was na chwilę. Mm, czytam
komentarze, czytam komentarze i tak,
słuchajcie: jak mówiłem, Nieznany Świat od trzydziestu lat ponad
zbiera te relacje różnych dziwnych, o różnych dziwnych
zjawiskach. Jak mówię, to są czasami zjawiska,
które wyskakują nam z rzeczywistości, które
zaburzają naszą rzeczywistość. Ee, i
jedno z takich wydarzeń, ktoś by powiedział,
zupełnie na pozór nieciekawe, rozegrało się kilkadziesiąt lat temu na
Pomorzu. Ta relacja pochodzi z numeru, yy, listopadowego z
przed dziesięciu lat, z numeru, yy, jedenaście, dwa tysiące dwanaście. A
chyba tam ją przeczytam, bo nie będę opowiadał.
Uwaga! Tajemnice, tajemnicze urządzenie w
lesie i incydent na szosie. Przy czym ja sobie
ten incydent na szosie może daruję, bo tutaj świadek opisał
dwa, dwa wydarzenia ze swojego życia.
„Wydarzenie, o którym chcę opowiedzieć, miało miejsce pod koniec
lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Miałem wówczas
jedenaście lat, a mój brat dziewięć. Mieszkaliśmy na wybrzeżu
w znanej nadmorskiej miejscowości. Była wiosna lub
jesień, ciepłe i ciche południe. Szliśmy jak co dzień do
lasu na szyszki i grzyby. Znaliśmy tu
każdy zakątek. W sosnowy las wchodziliśmy w
miejscu odległym od naszego domu o około półtora
kilometra. Idąc blisko jego skraju, raptem, jak na komendę,
przystanęliśmy. Yy, w tym samym momencie
zobaczyliśmy pod drzewem dziwny, podłużny, owalny przedmiot. Był
to tak na oko metrowy walec, rura, cygaro, który pulsował z boku czerwonym
światełkiem. Bez słowa patrzyliśmy na to z odległości
dwudziestu metrów, gdyż nigdy wcześniej nie widzieliśmy niczego
podobnego. Owszem, widzieliśmy, jak wyglądają
naboje, granaty ręczne, miny czy pociski
moździerzowe. W tamtym czasie rozsiane jeszcze po
lasach. Mm, jednak tego dnia do
pulsującej światłem rury nie podeszliśmy. Dodam, że nie była
to na przykład latarka ani żadne urządzenie wojskowe. Na tym
bowiem w późniejszych latach, yy-...
Byłem mechanikiem i znałem się nieźle. Chcąc to
komuś pokazać, skierowaliśmy się do pana Jana, myśliwego.
Niestety nie zastaliśmy go w domu. Po dwudziestu, trzydziestu
minutach znaleźliśmy się z powrotem w lesie, w tym samym
miejscu, ale ku naszemu zdziwieniu pulsującego
przedmiotu już nie było. Rozglądaliśmy się, ale nie
zauważyliśmy go i nie usłyszeliśmy też w pobliżu nikogo. Tutaj nasz
informator, yy, relacjonuje też, że
zajmował się w swoim życiu mechaniką i różnego rodzaju
urządzenia widział, natomiast nie był w stanie
powiedzieć, co to, co to było. Takich relacji o... powiedzielibyście może mało
ciekawych, może, może mało interesujących, może mało
szczegółowych, mamy naprawdę dużo. Każda z nich kryje w sobie
jakiś potencjał. Każda z nich mogłaby zostać rozszerzona.
Każda z nich, no, może nie stałaby się nowym Roswell, ale,
ale warta byłaby uwagi. To jest jeden z problemów
ufologii. Wiele takich historii zalega w archiwach, wiele zostało,
mm, niedokończonych. Zostały zgłoszone, mamy jakieś wstępne
informacje, mamy krótki opis. Dam wam tu taki przykład.
Przepraszam na chwilkę. Dam wam przykład. Otóż w latach tysiąc dziewięćset
sześćdziesiąt sześć, siedemdziesiąt dwa w miejscowości
Dołhobrody, to jest województwo lubelskie, dochodziło do częstych
manifestacji bardzo dziwnego zjawiska, tak zwanego świetlnego.
Nikt nie wiedział, co to było. Świadkowie twierdzili, że
przypominało grzyba. To coś pojawiało się w, zarówno za dnia, jak i w
nocy. Nikt nie wiedział, co to było. Zostało odnotowane,
ale nie zostało szczegółowo opisane. I my takich zdarzeń,
także tych z udziałem milicjantów, tych z udziałem,
yy, żołnierzy mamy mnóstwo. Marku,
nie wiem, czy pamiętasz, ale myśmy swego czasu mówili na
przykład, myśmy rejestrowali takie zdarzenie z udziałem
milicjanta, który w Ornontowicach chyba pilnował sklepów. Pamiętasz? Coś
kojarzę. Piąte przez dziesiąte.
Yy, to było, to była taka historia, że on pilnował sklepów
i on poszedł z tym psem na, na
patrol. I nagle zobaczyli obiekt, który wyglądał jak spadający
samolot. A chyba, chyba przypomniało mi się.
Chyba ten milicjant, chyba kiedyś nawet do
Paranormalium pisał. Z tego, co kojarzę, kiedy jeszcze nie
było radia. Tak. I takich historii mamy mnóstwo. I jak mówię, nie wszystkie są
rozwinięte. Nie wszystkie były badane. Niektóre się
opierają tylko na jakichś relacjach. Ale, mm, ale, ale kiedy
postaramy się tutaj z chłopakami pociągnąć temat, mm, to
obiecuję wam, że uda nam się może jeszcze kilka tego rodzaju audycji, yy,
przeprowadzić. Ja mam jeszcze dla was jedną ciekawą relację,
tylko pozwólcie na to, że sobie
odświeżę gardziołko i za trzy minuty wrócę do tego, że- Ja
w międzyczasie, w międzyczasie odnalazłem chyba opis tego
zdarzenia. To było tak dokładnie z Chudowa, między
Ornontowicami a Chudowem. Luty tysiąc
dziewięćset siedemdziesiątego ósmego roku. Tak.
To on tam, on tam mówił, że chodził i sprawdzał te
pawilony. Z psem chodził i, i nagle zobaczył ten
dziwny obiekt. I tam z tego, co pamiętam, on chyba, jemu
się chyba nawet wydawało, że widział jakąś postać w tym, w
środku tego, tego obiektu. Także mając
to na uwadze, mając na uwadze to, że nie ma, no nie chcę
powiedzieć, że każdy, ale mnóstwo ludzi ma tego typu
doświadczenia. Każdy zna kogoś, kto coś widział. Nie oszukujmy
się. A ten konkretny świadek znał też kolegę z pracy,
który w piętnaście kilometrów od miejsca dokonania tej
obserwacji, również kilka dni wcześniej, z tego, co tu
widzę, yy, dokonał, no, był
świadkiem podobnego zdarzenia. No i widzisz, ja tutaj
tego, tego szczegółu akurat nie znałem. Chodzi mi o to,
że jak sobie poszukacie, jeżeli popytacie ludzi, którzy, a nie
wszyscy się chcą przyznawać, to zawsze wyjdzie na to, że
ktoś coś widział. A jeżeli już nie ktoś, to ktoś z
rodziny. Jak mówię, te, te archiwa
ufologiczne byłyby na tyle bogate, gdyby to wszystko
zebrać. No ale mimo wszystko nadal nie mamy ostatecznych,
ostatecznych odpowiedzi. Dobra, słuchajcie, trzy minuty. Ja za
chwilę wracam, napiję się czegoś i przedstawię wam
zaskakującą relację z Siemiatycz, którą znalazłem w
takim kilkucentymetrowym, yy, roczniku „Nieznanego Świata" z roku, uwaga, dwa
tysiące trzeciego. A to jest naprawdę ciekawe. To tak nie
do końca uf, ale naprawdę dobre. Za trzy minuty wracam.
Poczekajcie. To ja te trzy minuty
poświęcę, spożytkuję na przypomnienie kontaktów do Radia
Paranormalium. Dzisiaj oczywiście kontakt,
komentarze i pytania przyjmujemy drogą tekstową.
Można do nas pisać cały czas na czatach
Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz
na czatach towarzyszących naszym transmisjom na YouTube.
Można także do nas pisać drogą SMS-ową pod numer
pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt,
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype
radio.paranormalium.pl. Tu oczywiście też tylko wiadomości
tekstowe prosimy nam wysyłać. Gadu-Gadu
Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa.
Ee, jesteśmy także na Telegramie oraz na Signalu. Można
nas dodać do Signala, jeżeli się ma nasz numer
telefonu w kontaktach. Nasz numer
komórkowy pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Można także nam wysyłać maile na nasz adres:
radio@paranormalium.pl. Pozwolę sobie jeszcze, mając do
dyspozycji tę chwilę ciszy na antenie, przypomnieć, że Radio
Paranormalium-... uruchomiło także serwis
zbierający relacje o obserwacjach UFO z terenu Polski oraz relacje dokonywane,
relacje nadsyłane przez Polaków mieszkających poza
granicami naszego kraju. Serwis znajduje się pod adresem
www.uforelacje.pl. Tam można cały czas, korzystając z formularza,
wysyłać swoje opisy bliskich spotkań z UFO i zjawiskami kojarzonymi z
UFO. Wszystkie opisy są oczywiście sprawdzane przez, sprawdzane i przesyłane
dalej do naszych tutaj gości. Między innymi do badaczy
UFO, do Damiana Treli, do
Arkadiusza Miazgi, do Arkadiusza Kocika, do Piotra Cielebiasia
również. Wiem, że tutaj czasami przesłanie takiej relacji skutkuje
w dłuższej perspektywie małym śledztwem i publikacją
na blogach, któryś, któregoś z badaczy. Także zachęcam jeszcze raz. Jeżeli
macie Państwo jakieś swoje ciekawe,
bliskie spotkania z UFO, to możecie wysyłać albo na
adres e-mail Radio Paranormalium: radio@paranormalium.pl,
albo przez formularz zawarty na stronie www.uforelacje.pl.
Oczywiście wszystkie relacje tam nadsyłane publikowane są całkowicie anonimowo,
także nie ma czego się bać. Można śmiało dzielić się swoimi
historiami. Oczywiście ja już
wróciłem. Niestety chce mi się kichać. Jak coś usłyszycie w
przerwie, to nie bójcie się. Ja tutaj patrzę cały czas na
komentarze. Do kilku się odniosę, bo tak
mówicie, że czasami się nie odnosimy do tych komentarzy. Pan Jakub, o którym
mówiłem, pisze tak: „Panie Piotrze, może jakieś ognicho w
okolicach Radomska, Częstochowy?" Nie wiem, czy chodzi
o jakieś ognisko obserwacji, czy takie ognisko typowe,
ale przypomina, przypomina mi się kilka tych historii z Radomska ogólnie. Yy,
to z tym trójkątem to było w Wikłowie. Teraz sobie przypomniałem. Natomiast
przypomina mi się też jeszcze taka historia gdzieś spod
Radomska, z lat chyba osiemdziesiątych. Pisał pewien
pan, a to jeszcze GINFRA istniała, że siedział sobie
z ojcem na wsi, tam gdzieś na, na ławce i po
prostu w pewnym momencie przeleciała im nad głowem, nad głowami kula. Ale to był
tak spektakularny widok, że oni się tam po prostu
wystrachali, przewrócili, padli
na ziemię. Do dzisiaj nie wiadomo, co to było, czy to był
jakiś bolid, czy coś podobnego, ale warto o tym
pamiętać. Muszę powiedzieć, że spod
Radomska, jeżeli chodzi tutaj o moje najbliższe
okolice, to mam tych relacji niedużo. Natomiast jeżeli są, to
są naprawdę, naprawdę spektakularne. Sekundka. Tak, ja wam
obiecałem, że na koniec chyba najlepsza relacja z
dzisiaj. Tylko że to nie jest o UFO. Przynajmniej w
takim konwencjonalnym znaczeniu. Czy jest o
przybyszach z kosmosu? Może. Yy, przynajmniej
o jakiejś formie życia, yy, ale to już musicie zawyrokować.
Yy, drodzy Państwo, istnieje takie zjawisko, które znane jest
w terminologii, mm,
nie chciałbym powiedzieć astronomicznej, dlatego, że ono nie
jest uznawane tak w stu procentach przez astronomów, ale to
się nazywa gwiezdna galareta. Star jelly. Myśmy kiedyś mieli o tym artykuł w
Nieznanym Świecie. Może z dwa, trzy lata temu. W dużym skrócie czym to jest?
Star jelly albo wrdeser, bo to ma też taką dziwną nazwę
pochodzącą z języka walijskiego. Jest to taka
galaretowata substancja, którą znajduje się rzekomo na Ziemi po deszczach
meteorów. Zwykle są to takie nieduże grudki substancji, no,
żelatynowatej, przypominającej albo galaretkę, albo dżem, które są znajdywane
na Ziemi. One, jak mówię, nie są zwykle duże. W Polsce mieliśmy do czynienia z,
mm, z tą gwiezdną galaretą w co najmniej kilku
przypadkach. Pisał o tym Robert Leśniakiewicz. Pisali o tym Rzepecki i
Piechota, wymieniając zdarzenie z okolic
Częstochowy, z Blachowni, gdzie w tysiąc dziewięćset
czternastym roku miał spaść w dość
spektakularnych okolicznościach taki niewielki, niewielki obiekt.
Taka grudka, powiedzmy, tej, tego gwiezdnego salcesonu, tak? Tej gwiezdnej
galarety. Natomiast w roku,
jak mówiłem, dwa tysiące trzecim, w jednym z pierwszych
numerów z tego roku, bo mam tutaj rocznik w ręce i on
jest dość, dość gruby. Zdarzenie jest opisane na samym
początku. Mamy relację z Siemiatycz, relację z Siemiatycz, którą chyba też wam
przeczytam, tylko ona jest troszeczkę dłuższa. I
ona tak, ona została spisana przez panią Urszulę C. z Mrągowa. Yy, i to jest
relacja świadek. Relacja starszej
kobiety, która opowiadała pani Urszuli to zdarzenie.
I w tym przypadku mamy do czynienia z czymś, yy, no, mm,
jakby to powiedzieć? Z czymś znacznie większym niż grudka
gwiezdnej galarety. Tego było naprawdę dużo. I oczywiście zapytacie, co to ma
wspólnego z debatami ufologicznymi? Nie wiadomo, co to było.
Może to było jakieś zjawisko astronomiczne albo naturalne, ewentualnie,
ewentualnie, nie wiem, no, ewentualnie
pogodowe. W każdym bądź razie jest to interesujące z
dwóch powodów. Jeżeli kiedyś będziemy w debacie mówić o tak
zwanym żywym UFO, to do tego powrócimy.... A druga kwestia to
panspermia, bo jeżeli te gwiezdne galarety
rzeczywiście spadają na ziemię po deszczach meteorów, to
może coś na rzeczy jest. Ale teraz
posłuchajcie, co nam pani Urszula zanotowała.
Uwaga! Relacja się nazywa: „Wielki huk, egipskie ciemności i kopiec
galarety". Pochodzi z Nieznanego Świata, z numeru
bodajże pierwszego, z roku 2003.
Moja sąsiadka, pani Wanda Kryszczuk, często wspomina
wydarzenia, jakie były jej udziałem dawno temu.
Bezskutecznie do dziś poszukuje odpowiedzi, co się wówczas
stało. Oto jej wspomnienie.
Działo się to przed wojną, kiedy jako kilkunastoletnia
dziewczynka mieszkałam we wsi Zalesie pod Siemiatyczami na
Białostocczyźnie. Pewnego letniego ranka moja siostra
jak zawsze wyprowadzała krowy na pastwisko, a ja
poszłam razem z mamą do spichrza. Idąc przez
podwórko, widziałam siostrę, która była dopiero tuż
za płotem, gdy nagle rozległ się potężny, przerażający
huk, po którym niemal wszystkie, po
którym niemal natychmiast rozkołysały się drzewa na
wietrze. Po chwili przerodził się on w wichurę, a
nas ogarnęły ciemności. Ta noc, która nagle zapadła o
świcie, trwała około dziesięciu minut i była tak głęboko
czarna, że niczego wokół nie dało się zobaczyć. Nie
widziałyśmy z mamą ani krów za płotem, ani
siostry i przeraziłyśmy się, że siostra nie
żyje. Później opowiadała ona, że ogłuszona hukiem
upadła, a może nawet została przewrócona przez wichurę na
ziemię, leżąc na chwilę bez
ruchu. Kiedy się ocknęła, była pewna, że nastąpił koniec
świata. Po upływie około dziesięciu minut zaczęło się
rozjaśniać, a kiedy ciemność rozwiała się zupełnie,
wszystko wokół wyglądało tak, jak gdyby nic się nie
wydarzyło. Ale teraz dopiero stało się coś, czego już
kompletnie nie mogłyśmy pojąć. Zobaczyłyśmy, że nasze
krowy zaczynają biec w kierunku lasu. Podążało tam również wiele krów
należących do innych gospodarzy. Niektóre, głośno rycząc,
zaczepiały łańcuchami o krzaki i wyrywając je z
korzeniami, galopowały w ślad za pozostałymi. Pobiegłyśmy za swoim
stadem, a razem za nami biegli inni
sąsiedzi. Wszyscy chcieli przekonać się, jaki jest cel owej
krowej gonitwy. I wówczas zobaczyłyśmy, że pod lasem na łące stoi
wysoki, wielki, liczący około dwa i pół
metra wysokości kopiec, przypominający kształtem duży
stóg siana. Miał konsystencję bardzo twardej
galarety, a krowy z zapamiętaniem go lizały. Nie można ich było od tego kopca
oderwać. Pobiegłam z powrotem do domu po
miskę. Wróciłam z nią i oderwałam trochę tej
galarety. Poszło mi to z trudem, bo okazała się bardzo
twarda. Byłam młoda i ciekawa, więc jej spróbowałam. Miała bardzo słony smak.
Stała w misce przez całą dobę. Roztopiła się dopiero następnego dnia.
Jeżeli chodzi natomiast o kopiec, topniał
jeszcze wolniej i zniknął po dwóch dniach, zostawiając po
sobie na ziemi mokry ślad. Początkowo chcieliśmy
zawiadomić kogoś o tym wydarzeniu, ale ponieważ nie
wiedzieliśmy, do kogo się zwrócić, skończyło się na dobrych
chęciach. Dziś nie byłoby do pomyślenia, by takie
kuriozum pozostawiać samo sobie. Często myślę
o tym, co mogło to być i co wówczas spadło z
nieba. Tak to właśnie określałyśmy. To, co spadło z
nieba. Mimo że nikt z nas przecież nie widział, jak spadało,
ani nie zauważyłyśmy wcześniej na niebie niczego, co by
zwróciło naszą uwagę. Huk rozległ się od strony
północno-zachodniej i nie został niczym
poprzedzony. Wszystko nastąpiło nagle, w przysłowiowym ułamku
sekundy. Tutaj relacja ma jeszcze troszkę kontynuacji, ale to już jest
mało ważne. Bardzo ciekawa sprawa. Muszę wam powiedzieć, jedna z najbardziej
interesujących historii, która przyszła do Nieznanego Świata. Co
tam wtedy spadło? Co to było? Dlaczego te zwierzęta tak tam
pospieszyły? Jeżeli przyjrzycie się relacji z
Blachowni, o której mówiłem wcześniej, kiedy tam spadło, no,
nie dwuipółmetrowy kopiec, ale taka grudka
wielkości, nie wiem, dwóch pięści, no to tam mieliśmy do
czynienia już z jakimś takim
anomalnym zjawiskiem atmosferycznym, to znaczy jakąś burzą, która
wyglądała zupełnie anomalnie, nienaturalnie.
Ale to jest interesujące. My chyba jeszcze kiedyś do tego
tematu powrócimy. A dlaczego wspominam o tej, o tej gwiezdnej
galarecie i o tym, o tych dziwnych rzeczach,
które, które spadają z nieba w Polsce? Dlatego,
że za tydzień ostatnia debata ufologiczna w tej serii i będzie poświęcona
wydarzeniu w Jerzmanowicach. Za ponad miesiąc będziemy mieli
trzydziestą rocznicę tych wydarzeń. Co się tam wydarzyło? To bywa
nazywane polską Tunguską, dlatego że w pewnym momencie doszło do takiego,
mm, nie wiem, jak to powiedzieć, jakiejś anomalnej burzy,
zaburzeń elektrycznych. Popaliło się przecież wiele
sprzętów w domach, a potem rozległ się ten słynny wybuch,
który rozwalił... Nie tylko, że rozwalił skałę i poniszczył
domy, tak? To też doprowadził do takich sugestii,
że może w Jerzmanowicach pod Krakowem uderzył jakiś,
jakiś, jakaś zbłąkana rakieta albo rozbił się jakiś dziwny
obiekt. To wszystko było brane pod uwagę. Za tydzień o
tym wszystkim opowiemy w naszej debacie,
krótszej czy dłuższej, zobaczymy. Dziękuję wam wszystkim
dzisiaj za uwagę. Uwaga, ostatni look na pytania. Yy, no jest, dużo ich jest.
Mam nadzieję, że uda nam się zrobić relację,
zrobić debatę z pytaniami. Tak zwane pytania
niezadane i tam będziemy mogli już-... Na wiele z tych,
yy, z tych Waszych wiadomości odpowiedzieć.
Mm, no i cóż, yy, có- cóż mogę powiedzieć?
Zapraszam Was do lektury Nieznanego Świata. Polecam numer
grudniowy, szczególnie ten tekst z Krzysztofem
Jackowskim. No i zapraszam Was na Bibliotekarium i
na następną debatę ufologiczną już za
tydzień. A mówił do Was, do Państwa przed chwilą Piotr
Cielebiaś, prowadzący, yy, dzisiejszą debatę
ufologiczną. Piotr Cielebiaś z Nieznanego Świata.
Oczywiście, yy, tych, którzy, tych z Państwa,
którzy poza słuchaniem lubią też czasem coś poczytać,
zachęcamy do sięgnięcia po Nieznany Świat, szczególnie, że
jest dostępna również wersja elektroniczna.
Byli z nami dzisiaj także ufolodzy: Damian Trela z Legnicy
oraz Arkadiusz Kocik z Warmińsko-Mazurskiej Grupy
Ufologicznej. W audycji brał też udział Marek
Żelkowski, pisarz, publicysta, mm, również
współpracownik Nieznanego Świata oraz autor audycji
Bibliotekarium 2.0. Audycję jak
zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk "Ivellios",
Radio Paranormalium - paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i
do usłyszenia ponownie w ostatniej debacie w tym
sezonie. To jest dobra wiadomość, w tym
sezonie, czyli że szykuje się następny sezon,
już za tydzień, no i w kolejnych audycjach emitowanych
na antenie Radia Paranormalium. Śledźcie zapowiedzi
na naszych profilach społecznościowych, na Facebooku,
na YouTube, na kanale, na Telegramie oraz na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl. Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium - paranormalny głos w Twoim domu. UFO Relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Podziel się
już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych.
Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje - polska baza
relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Pisz artykuły,
rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się
jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi
na www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami
oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na
www.paranormalium.pl.