Audycja z cyklu "Debaty Ufologiczne". Poniedziałek, 28 listopada
2022 roku. Minęła godzina dwudziesta na naszym zegarze, a to oznacza, że czas
najwyższy rozpocząć w Radiu Paranormalium kolejną debatę
ufologiczną z cyklu Nowa Fala. Kolejna część Nowej Fali, która mam
nadzieję, równie skutecznie, co poprzednie części, dzisiaj Państwa
porwie. Dzisiaj będziemy, yy, dyskutować o Księdze Gigantów. "A w
owych czasach byli na ziemi giganci". To zdanie
rozpalało wyobraźnię zwolenników paleoastronautyki. Okazało się, że
kontynuację tej historii zawiera Księga Henocha. Mało kto
wie jednak o istnieniu zachowanej we fragmentach
również Księgi Gigantów, opisującej
dzieje zaginionego pokolenia, można powiedzieć
dzieci Annunakich. I właśnie dzisiaj
o owej Księdze Gigantów będziemy dyskutować w
debacie ufologicznej, która właśnie teraz
startuje. Przy mikrofonie i za sterami technicznymi
audycji jak zawsze Marek Sęk "Ivellios". Po drugiej
stronie połączenia internetowego są z nami:
pisarz, publicysta, współpracownik Nieznanego Świata,
autor audycji Bibliotekarium 2.0 Marek
Żelkowski, ufolog z Warmińsko-Mazurskiej Grupy
Ufologicznej Arkadiusz Kocik oraz prowadzący
rozmowę dla Państwa Piotr Cielebiaś z Nieznanego
Świata. Ja jeszcze tylko przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium, pod którymi będziemy czekać na Państwa
komentarze. Można do nas pisać drogą tekstową. Nasz numer do SMS-ów to 530 620
493, 530 620 493. Można
także pisać do nas poprzez nasz, nasz kanał na Telegramie
bądź przez konto na Signalu, bo tam również
jesteśmy. Można także pisać do nas na Skypie: radio.paranormalium.pl.
Czekamy także na Państwa komentarze na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach
towarzyszących naszym transmisjom na YouTube. Można nas
także spotkać na Facebooku, na fanpage'u Radia
Paranormalium, na grupie Radio Paranormalium,
do dołączenia, do której również bardzo serdecznie
zachęcamy. A jeżeli ktoś woli, to może także
wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące
się do naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
A więc oddaję teraz głos Piotrowi Cielebiaśowi. Piotrze? Dobry wieczór Państwu.
Dobry wieczór panowie. Pozwolę sobie zacząć
cytatem, w zasadzie tym samym, tylko z innego wydania Biblii: "A w owych
czasach, również i potem, gdy synowie Boży obcowali z
córkami ludzkimi, byli na ziemi olbrzymi,
których im one rodziły. To są mocarze, którzy z dawien dawna byli sławni". Ten
fragment od niepamiętnych czasów, w zasadzie chyba od zawsze,
od początku chrześcijaństwa, rozpalał wyobraźnię
czytelników Starego Testamentu, Biblii Hebrajskiej. I to zarówno Ojców
Kościoła, jak i współcześnie zwolenników teorii o
starożytnych astronautach. Yy, wielu
uczonych w Piśmie próbowało i próbuje wytłumaczyć, kim byli
owi synowie Boga, kim byli ich, mm, potomkowie, owi mocarze, olbrzymi zwani
Nefilim. Okazuje się, że tak naprawdę ta historia nie kończy się na tych kilku
zdaniach z szóstego rozdziału, rozdziału Księgi
Rodzaju. Yy, bo tak naprawdę, yy, pełną, pełną wersję historii
Bene Elohim, czyli owych synów Boga, zawiera Księga Henocha.
Yy, mówi ona o pobycie na Ziemi upadłych aniołów czy też obserwatorów, yy,
którzy, no, nie tylko skrzyżowali się z ludźmi, yy, dając
pokolenie owych, yy, mocarzy, gigantów, olbrzymów, ale przede wszystkim dali
podwaliny do stworzenia naszej cywilizacji.
Nauczyli ludzi wielu sztuk, rzemiosł, nauk, a potem zniknęli. W
zasadzie zostali ukarani przez swojego nadzorcę.
Ale mało kto wie o istnieniu jeszcze jednego źródła, jakim
jest Księga Gigantów. Niestety, jest to dzieło zachowane
jedynie we fragmentach. I jeżeli, yy, Księga Henocha opowiada nam o synach
Boga, czyli tych dwustu aniołach, którzy zstąpili na ziemię i zaczęli, powiedzmy
sobie szczerze, cywilizować ludzkość, tak Księga
Gigantów, no, opowiada już o losach, yy, dzieci synów Boga, wnuków
Boga, można powiedzieć. Owych mocarzy, barbarzyńskich olbrzymów, którzy, no,
zdają sobie sprawę, że idzie na nich koniec i,
i czeka ich potop. Co ciekawe, w księdze tej również
występuje Henoch, o którym też troszkę dzisiaj powiemy, chociaż
to moim zdaniem jedna z najbardziej tajemniczych
postaci, yy, starożytności, jeżeli chodzi o
tych, yy, o tych, powiedzmy, patriarchów, a
również proroków, a również, yy, no,
bardzo ważne postacie z punktu widzenia, mm,
powiedzmy, religii i filozofii. Taką równie
tajemniczą postacią jest Hermes Trismegistos, ale o nim, o
nich jeszcze, o nim jeszcze kiedyś powiemy. Yy, czym jest Księga Gigantów? Yy,
dlaczego, dlaczego zachowała się
jedynie we fragmentach? Dlaczego tak mało o niej wiemy? Czy
ona jest wytworem, mm-...
tamtego kręgu kulturowego? Okazuje się, że nie, że jest
to dzieło, którego fragmenty znajdziemy zarówno, ee, którego fragmenty
znaleziono zarówno na terenie dzisiejszych Chin, jak i
Persji, jak też Bliskiego Wschodu.
Ee, dzisiaj spróbujemy się przyjrzeć, yy, temu, co w
tej historii jest najważniejsze. Okazuje się bowiem, że jeżeli
przeanalizujemy sobie zarówno Księgę Henocha,
jak i w pewnym, yy, w pewnych, yy, fragmentach Księgi
Gigantów, to okazuje się, że mamy tam
scenariusz, który bardzo jasno poka, który w
zasadzie jest takim, ee, bardzo jasnym przykładem tego,
jak, yy, obcy przybysze z innej planety mogli wylądować na Ziemi, yy, i
nawiązać kontakt z ludzkością. W zasadzie tam mamy
powiedziane, wyłożone wprost, że coś takiego się
stało i to coś miało dość przykre konsekwencje. Natomiast o ile, mm,
wiemy, że końcem tych, yy, tych, yy, synów Boga była
wojna między innymi, a potem, potem potop, który wydusił Nefilimów, tak, yy,
w pewnej wersji Księgi Gigantów dowiadujemy się, że w zasadzie takimi
największymi ofiarami tego, tego konfliktu
w, w niebie, tego konfliktu na górze byli ludzie. Miało ich zginąć kilkaset
tysięcy. Czy te źródła, o których mówimy, są, yy, naocznymi świadectwami
tej słynnej wojny bogów, o której czytamy,
yy, w książkach poświęconych paleoastronautyce? O tym dzisiaj powiemy. Yy,
panowie, yy, jak wy interpretujecie, także z perspektywy, no nie wiem,
odebraneg, odebranego wykształcenia, ten passus z Biblii? Bo na pewno czytając
Księgę Rodzaju, zawieszaliście na nim oczy. Pytaliście: jak to
możliwe, że Święta Księga zawiera coś tak de facto obrazoburczego? I,
i z tego powodu, przez, yy, setki lat wielu uczonych w Piśmie, mm,
próbowało tłumaczyć, kim w zasadzie ci synowie Boga, bene
haelohim, są. Dzisiaj też wielu, yy, wielu badaczy, wielu
też duchownych łamie sobie nad tym głowę i próbuje
wyjaśnić, kim oni tak w zasadzie byli. Marku, jako że tutaj też twoje
wykształcenie, yy, orbituje w tym
kierunku, z jakimi, z jakimi wytłumaczeniami się spotkałeś? Powiem
tak, że z najróż- najróżniejszymi, ale to jest
zupełnie nieadekwatny wstęp. Wcześniej pytałeś też o to, yy, jak się, jak to
od, jak to odbieram, yy, te, te wszystkie fragmenty,
te, te wszystkie dziwne fragmenty. I powiem, że ja się też
tutaj często, no, tak obrazowo mówiąc, drapię w głowę, bo z jednej strony, yy,
kiedy przypomnę sobie, a w każdym razie gdzieś tam sobie to przeanalizuję, jak
złożonym zjawiskiem jest mit, ale właśnie nie mit rozumiany jako
tam bajeczka z dawnych czasów o bogach,
którzy mieli brody i żyli w Grecji. Tylko mit jako
zjawisko takie kulturowe, które
towarzyszy człowiekowi od bardzo, bardzo dawna, od na pewno
od czasów, kiedy jeszcze pismo nie funkcjonowało, a w każdym
razie nie w takim zakresie jak w tej chwili. To
jeśli zdać sobie sprawę, jak to złożone jest zjawisko i jak próbowano
rozkodowywać mity, yy, i co brano pod uwagę, próbując je, tej, tego
dekodowania i jak to wychodziło i do
jakich to czasami wniosków prowadzi, no to, to
człowiek sobie zdaje sprawę, że bardzo trudno jest odczytać
pierwotną treść mitu. A z drugiej strony, mm, i, i to może tyle,
bo, bo, bo myślę, że nie czas i nie miejsce, żebyśmy się
teraz teoriami mitu zajmowali. Tym bardziej że nie ma
jednolitej jakiejś teorii. Yy, jak to zwykle bywa, mm, no, tych, tych prób
rozkodowania, zrozumienia, na jakiej zasadzie mit w
ogóle powstaje, yy, jest bardzo dużo i,
i w związku z tym dużo jest też możliwości
pójścia za tym kłębuszkiem i roz- rozplątywania
go. Ale powiedziałem, że coś jeszcze się w mojej głowie
dzieje. Otóż, no, ja jako człowiek z
jednej strony obeznany z tym mitem, o którym wspominałem, a
z drugiej strony gdzieś tak pogrążony w
jakichś takich opowieściach z gatunku science fiction, no to
kiedy, kiedy słyszę właśnie o tych, o tych gigantach, o
Nefilimach, o... i tak dalej, i tak dalej, to
natychmiast mi się odpala, uruchamia wyobraźnia i
tam powstają obrazy najdziksze. A w dodatku
jeszcze nie musz, nie muszę się specjalnie starać, bo też różni, yy,
różni ludzie, którzy pisali o tych, o tym, no, oni też, yy, mocno się
starali, żeby, żeby tych, tych obrazów
było jak najwięcej. No, tu Zecharia Sitchin
ja pamiętam, że zwariowałem, jak zobaczyłem, ile on książek
napisał i na początku powiedziałem sobie, że muszę to
wszystko przeczytać. Yy, nie będę
opowiadał, że wszystko przeczytałem, bo to po prostu naprawdę
jakaś góra książek. Ale przewertowałem naprawdę sporo, a nawet bardzo, bardzo
sporo. Yy, trudno mi jest to ocenić. Z jednej strony,
yy-... on powołuje się przecież na to, że
świetnie zna, świetnie zna języki tamtejsze,
ówczesne i tak dalej. Z drugiej strony spotkałem się też z
potężną krytyką i od, i ten, i mo, i mówiono o tym, że on może nie do końca
dobrze znał te języki, może nie do końca je
interpretował. No, kimżeż ja jestem, żebym, żebym tu
zabierał, zabierał głos i rozstrzygał? Nie jestem w
stanie. Natomiast historie, które on w tych swoich książkach
kolejnych, kolejnych i kolejnych zawarł, no, one
są ciekawe, na pewno pobudzają wyobraźnię. Zresztą
Zecharia Sitchin, Sitchin, czy jakkolwiek się wymawia to nazwisko, yy, nie był
jedyny. Takich autorów było więcej. No, ten
oczywiście osławiony, o którym będziemy dzisiaj mówić i pewno
nie zawsze w najlepszym kontekście, czyli Erich von
Däniken. On też przecież mocno jechał po tych
tematach, które, które dzisiaj zostały zapoczątkowane. I
chciałbym to wyraźnie podkreślić: tacy autorzy, oni mocno podkręcają mi
wyobraźnię i ja czasami jak taki, taki,
taki, taki oślepiony człowiek podążam za tym. Tylko
później, jak już się tak wybawię tym i, i, i, i, i, ee, puszczę
wodze fantazji, no to wracam do rozumu. I to jest czasami dosyć przykre,
bo, bo nie zawsze te tłumaczenia, które gdzieś tam się znajdują, one
wytrzymują nawet próbę takiego małego żuczka jak ja. Czyli one
czasami gdzieś puchną logicznie. Ja wiem, że logika to, to nie jest najlepsze
narzędzie, bo coś, co jest prawdziwe logicznie, wcale nie musi
być prawdziwe, prawdziwe w rzeczywistości. I tak
dalej, i tak dalej. To państwo wiecie, bo, bo jest taki,
jest taki przecież youtuber, który bez przerwy to powtarza. Aa, niemniej
jednak warto, warto o tym pamiętać, że jeśli nawet coś
układa się w pewien logiczny ciąg, to jeszcze nie, wcale nie
oznacza, że tak właśnie było. I tu mam bardzo
dużo wątpliwości, bo, bo rzeczywiście chociażby Sitchin,
Sitchin układa pewne logiczne ciągi. Aż się chce w to wierzyć. Powiem tak, tak,
tak, tak radośnie: aż się chce w to wierzyć, ale nie potrafię tak
zająć stano... zająć stanowiska. W każdym bądź razie,
żeby, żeby już nie przedłużać, bo gadam i gadam, yy, powiem tyle:
autor science fiction, który zabierze się za ten temat ze zrozumieniem, z
pewnym takim zacięciem, zacięciem
prozatorskim, ale jednocześnie z dobrą znajomością faktów, ee, i lekkim
piórem, to ma dużą szansę zrobić, zrobić spory sukces. No, chyba że zamieni to
wszystko w jakiś, w jakąś ciężką cegłę, której się nie da
czytać, no to też tego się nie da wykluczyć. To chyba tak
na start, na początek tyle. Mhm. A powiem ci,
że mnie się wydaje, że Sitchin czy też Sitkin, różnie go nazywano, yy, te jego
opasłe tomiszcza rzeczywiście czasami były dość trudne do
przetrawienia, gdzie analizował, tak? każdy wers,
yy, na przykład jakiegoś tam tematu. Ale wydaje mi się, że
w przypadku „Księgi Gigantów"- Panowie, ja jeszcze dorzucę jedną
wersję, z którą się kiedyś spotkałem: Siczyn. Pisane tak po polsku: Siczyn.
Siczyn. No, może być. W każdym bądź razie wydaje mi się,
że, yy, z „Księgą Henocha" i „Księgą
Gigantów" sprawa jest o tyle prostsza, że tam mamy wszystko
wyłożone, ee, tak jak jest. Ktoś ląduje, ktoś nas cywilizuje, potem
się dzieje coś złego. No i może ta ostatnia część jest
najbardziej bajkowa, ale gdybym miał szukać jakiego, jakiejś
opowieści, jakiegoś mitu, mm, który opowiada
o przybyciu paleastronautów, to bym wskazał na
to. Problem jest tylko jeden: my nie wiemy,
gdzie to się narodziło. Z jakiegoś powodu- Tak, tak, ale
Piotrze, nie do końca się z tobą zgadzam, bo to powiem
tak, że to, to my to tak interpretujemy. Dzisiaj żyjemy w
dwudziestym pierwszym wieku i my to tak interpretujemy, no, tak nam, tak nam
podpowiada interpretacja, że to tak właśnie
było. Tymczasem, yy, dlatego powiedziałem na
początku o tej interpretacji mitu, bo tak
naprawdę, mm, czasami rzeczy w micie, które
wydają się bardzo proste, no, ktoś na przykład przynosi
naczynie z wodą albo ktoś na przykład postępuje w
jakiś tam sposób, wykonuje jakąś czynność, to według
niektórych analiz, takich związanych z mitem, tłumaczących mity, to wszystko
ma pierwotne znaczenia, wcale nie tożsame z
tym, o czym czytamy w micie. W związku z tym, jeśli potraktujemy ten mit,
yy, w tym wypadku, no, rodzaj mitu,
czyli zapis w księdze, potraktujemy dosłownie, to
rzeczywiście możemy takie wnioski, o których ty mówisz,
wyciągnąć. Pytanie tylko, czy aby na pewno, yy, tak należy to odczytywać?
Bo te języki wszystkie, o których mówimy, yy,
przynajmniej z tego, co czytałem, nie znam tych języków, w
związku z tym, yy, to muszę czynić troszeczkę na wiarę.
Te języki właśnie i te, ten sposób obrazowania, który był wtedy, mm,
wykorzystywany, on był bardzo barwny, rozbudowany, a, al- ale też, yy,
posługujący się pewnymi obrazami, które nie
do końca są, yy, dla nas jasne. Ja to
często powtarzam. Nam się dzisiaj wydaje, że my świetnie
rozumiemy to, co ludzie kiedyś myśleli. To jest złudzenie, proszę państwa. Yy,
ludzie może inaczej nie myślą, bo w sumie
to jednak jest funkcja tego, co w naszej głowie się
znajduje, ale pewne obrazy, pewne pojęcia, pewne skojarzenia
mamy zupełnie inne. Ja to w jednym, w jed... podawałem taki przykład, że żeby
myśleć o istotach z innej planety, starożytni musieliby
najpierw-... wpaść na to, że istnieje jedna planeta, jest kulą
i na niej mieszkają, rodzajem kuli, no
dobrze, i że na niej mieszkają, i że te punkty na niebie
to są gwiazdy, wokół których krążą takie same planety. Być
może niektórzy taką wiedzę pozyskali, ale sporo, sporo tych starożytnych w ogóle
sobie z czegoś takiego sprawy nie zdawała. W związku z
tym, jeśli nawet widziała tych lądujących
kosmitów, jeśli to byli kosmici, to opisywała ich
zupełnie inaczej, czego ślady zresztą znajdujemy chociażby w
tych, w tych księgach, w tych dziełach, o których, o
których dzisiaj mówimy. Tylko to już jest
pole interpretacyjne. A ktoś kiedykolwiek zetknął z
taką częścią filozofii, która się nazywa hermeneutyką, to wie, że
ten sposób tłumaczenia tego, tego, tego wszystkiego, co zostało zapisane,
nawet jak się wydaje oczywisty, to oczywisty nie jest. Dobrze,
bo zagadam wszystkich na śmierć. Przepraszam. Dobrze,
zaraz, zaraz się jeszcze odniesiemy do tych kwestii, które
poruszyłeś w dalszych pytaniach, bo oczywiście tutaj
będziemy też zajmowali się tym, na ile ten
przekaz jest bezpośredni. To znaczy, my też się nie oszukujmy,
że Księga Rodzaju daje nam... To jest, to jest po prostu wtórny
materiał. My nie jesteśmy w stanie powiedzieć, skąd wzięła się
ta opowieść, skąd ją zaczerpnięto do Księgi
Rodzaju. Chociaż Genezis jest na, na samym
początku, to wiemy, że ona, jeżeli idzie o wiek ksiąg albo wiek ksiąg
tworzących Pięcioksiąg, to wcale taka najstarsza
nie jest. To wszystko zostało skompilowane. To przechodziło
różnego rodzaju, przechodziło różnego rodzaju
ewolucje i podobnie jak z historią o
Noem, to musiało skądś wypłynąć. To zostało skądś
zaczerpnięte, ale okazuje się, że te inne wersje w
jakichś tam małych fragmentach się zachowały. Ale za chwilę
jeszcze o tej pełnej, pełnej historii Księgi
Henocha jakoś skrótowo powiemy. Arku, jak to było? Kiedy
się pierwszy raz zetknąłeś z opowieścią o synach
Boga? Czy to było zanim, zanim sięgnąłeś do parastronautyki, czy, czy jeszcze
przed? Mam taki charakter, że lubię sprawdzić źródło i tak drążyć
aż, aż do, żeby zrozumieć wszystko. Aż do, no tak, do podszewki i
jeszcze troszeczkę dalej. No i wtedy trafiłem na Księgę
Henocha. A dlatego, że po prostu chciałem się dowiedzieć, dlaczego dobry Bóg
potępił właśnie tych upadłych aniołów. Dlaczego nazywamy ich upadłymi w ogóle?
No, w Biblii jest króciutka wzmianka,
tylko tyle, że się w sumie sprzeciwili woli Bożej i posiedli córki człowiecze
za żony. Natomiast więcej o tym jest napisane, opisane w Księdze Henocha,
która jest częścią Pisma Świętego, ale etiopskiego. Z tego, co
pamiętam. No i tutaj jest właśnie wszystko to, wszystkie te odpowiedzi,
na które szukałem, znaczy te odpowiedzi, na których szukałem. Po prostu jest
wyszczególnione, co, co takiego zrobili, jest mniej więcej
wyszczególnione. Między innymi to, że pobrali sobie za żony po jednej każdy z
nich, z tych upadłych dwustu kobiety. I że mieli właśnie
dzieci. I te dzieci były właśnie takie olbrzymie. I że
przyszedł Gabriel, który nie był, nie będąc widocznym,
tak namawiał dzieci właśnie owych dwunastu, dwustu upadłych, by się
wzajemnie mordowali i staczali między sobą
wojny. Ale może, może powiedzmy, powiedzmy to bardziej
obrazowo. Może oni po prostu założyli na Ziemi
kolonię? No, właśnie tak to wygląda, jakby oni się sprzeciwili temu
swojemu nadzorcy i po prostu chcieli, zamiast przez
cały czas w kosmosie gdzieś tam latać i czegoś
szukać, to po prostu osiedlić się i żyć normalnie. Widzieć słońce
przez atmosferę, czyli zielone, niebieskie niebo, zielone,
zielone trawy i tak dalej. No, to jest coś,
czego my nie doceniamy, a co jest naprawdę
wspaniałe i co docenią zapewne dopiero ci, którzy polecą gdzieś tam daleko w
kosmos i wrócą po jakimś dłuższym, dłuższym czasie. Że to jest naprawdę fajnie.
Tylko no, my mamy akurat tendencję do tego, żeby to
jak najmocniej niszczyć, ale no tak, tak jest przeważnie. Mit
o gigantach. Mity o gigantach są
nie tylko w tej księdze, ale no, jeżeli weźmiemy
"Iliadę", "Odyseę" i "Odyseję", tam również jest zaznaczone, są
giganci. No więc coś musiało być na rzeczy, że faktycznie oni byli jakąś tam,
jakimś tam elementem życia człowieka, w jakimś tam okresie czasu,
wcale nie tak odległym, jak by się wydawało. Natomiast skąd?
Jakie jest źródło Księgi Henocha? No bo nie sądzę, żeby
napisali ją tylko i wyłącznie Żydzi, którzy-... w zasadzie
przełożyli to, co było wcześniej napisane w Sumerze, na,
ee, swoje własne jakieś tam, ee, potrzeby i, i, i wspomnienia z, mm, z
bytności tam właśnie w Babilonie i gdzieś tam jeszcze
dalej. Ee, więc prawdopodobnie Księga Henocha też pochodzi, ee, z tamtego
obszaru. Ee, niemniej jednak, yy, niektóre pisma, ee,
mimo że później nie trafiły do, do kanonu bi-biblijnego, ee, sądzę,
że przepisano dokładnie tak, jak, yy, były, były wcześniej
napisane. A to z tego względu, że no jak można zmieniać Pismo czy Słowa Boże,
czy jakiekolwiek zdarzenia, które
wydarzyły się za sprawą Boga? No, tego się raczej nie da
zmienić. Znaczy nie powinno zmieniać. No, a
jeżeli z drugiej strony, jeżeli chodzi o mity, no, jeżeli opisuje się coś,
co ma paski, coś, co ma kopyta i te paski są
czarne na białym tle, no to prawdopodobnie chodzi o
zebrę. I tutaj nie, nie, nie, nie, nie ma co nadmiernej interpretacji
wprowadzać. Tak mi się wydaje. No, jeżeli opisywane są
tego typu zdarzenia i były to zdarzenia nader ważne w
światopoglądzie ówczesnych ludzi, to wydaje
mi się, że, że tak też i było. Dziękuję. Tak, zaraz oddam Ci głos,
Marku. Ja tylko przypomnę, że jeżeli kogoś interesuje Księga
Gigantów, to odsyłam do mojego artykułu w Nieznanym Świecie z sierpnia
2020 roku. Po audycji na YouTubie pojawi się link. Tam możecie więcej się o tym
dowiedzieć. Ja tylko odniosę się do tego, co mówiłem na
początku, że, no, wielu od Ojców Kościoła po współczesnych księży Ewangelii,
którzy ewangelizują poprzez internet, yy,
zajmowało się tłumaczeniem, kim w zasadzie ci synowie Boga
są. I takie jedno z pierwszych,
yy, tłumaczeń, które się pojawiło, no, to jest sugestia, że
mamy do czynienia z potomkami Seta, czyli tego trzeciego syna Adama i
Ewy. Yy, no, ale to już jest dla nas mało zrozumiałe. Nazywanie kogoś, yy,
synem Boga, no, w Świętej Księdze Chrześcijaństwa brzmi jak herezja.
Marku, prawda? Pewnie tak. Natomiast ja bym chciał, bo to pewno nie wybrzmiało.
Chciałbym, żeby to zabrzmiało jednak. Rzadko która
teoria, no, poza jakimiś takimi bolszewickimi, które się
pojawiały w jedynym słusznym państwie
zwanym Krajem Rad, rzadko która taka poważna teoria
dotycząca mitu, yy, mówi, że to były
takie bajki, które sobie ludzie kiedyś wymyślali. Mmm, poważni, poważni badacze
mitów, jakąkolwiek szkołę reprezentowali, mm, jednak szukali tego pierwotnego
znaczenia. Yy, ja powiem tak, to ja bym nie do końca się zgadzał, że mit
jest taki oczywisty, yy, bo to nawet tak wygląda, że coś jest opisane właśnie z
czarnymi i białymi pasami. No, to to
może być zebra oczywiście, ale to równie dobrze może
być tygrys albo jakieś in- coś innego. I
to nie chodzi o to, żeby się spierać, bo może rzeczywiście
jest tak, że pewne rzeczy są oczywiste w micie. Tylko
ja przypomnę taką sytuację ze Złotą
Gałęzią Frazera. Ee, nie będę tego opisywał, bo to
w końcu cała gruba książka, ale tam też niby wszystko jest
jasne, tylko jak się pójdzie drogą
Frazera, to się nagle okazuje, że w ogóle o coś
innego tam chodzi w tym micie o złotej
gałęzi. No, wszystkich zainteresowanych odsyłam.
Co prawda to, co pisał Fraser, to może dzisiaj nie
jest rzecz nowoczesna i najnowsza, i to
jest raczej historia badania mitu, niemniej
jednak pokazuje, jak złożone jest to zjawisko.
I, yy, powiem tak, ja dlatego, dlatego tak dużo dzisiaj opowiadam i
mówię, i ponieważ jestem taki troszeczkę rozdarty. Z jednej
strony ja bym chciał to tak postrzegać, jak dzisiaj będziemy mówić, gdzieś
tam mnie ciągnie w tę stronę, żeby tak to widzieć, a z
drugiej strony cały czas mi gdzieś tam z tyłu głowy, być
może to jest obciążenie, obciążenie akademickie.
Gdzieś mi tam z tyłu głowy pobrzękuje, że mit jest rzeczą skomplikowaną.
No i pewno się z tego tak łatwo nie, nie uda mi
wyrwać. No i gdzieś tam zawsze mi to pobrzękuje. O micie zawsze pamiętam.
Mit był, yy, w końcu czymś, czymś, czym się
zajmowałem przez dłuższy czas, a w dodatku jeszcze w
późniejszym, w późniejszym czasie, w późniejszym życiu trafiłem
na kilka osób, które również mitem się zajmowały. No, jak
się takich, takich kilka osób zbierze i zaczynają gadać o
micie, to ja zaręczam Państwu, że gdzieś po pół
godzinie wyszlibyście Państwo z takim, z takim wrażeniem, że
się spotkało kilku wariatów. No, to mniej więcej tak wygląda. Dobra, dziękuję.
Ee, pytanie, czy, czy tutaj w przypadku Księgi Henocha i Księgi Gigantów mamy do
czynienia z, ze zmitologizowaną
relacją na temat bardzo dziwnego wydarzenia, którego
ludzie byli świadkami? Czy mamy do czynienia z czymś,
yy, no, co jest, co trzeba interpretować stricte
w kategoriach religijnych? Cały problem w tym, że my nie
do końca wiemy, skąd ta historia się wzięła. To
jest-... Problem, yy, nie do rozwiązania. Tak
samo jak postać Henocha. My nie wiemy, chociaż dużo wskazuje
na to, czy on nie był w
starożytności, yy, bardziej popularny niż obecnie. Bo co my
dzisiaj wiemy o Henochu? No, o Henochu w sumie
gdybyśmy, mm, gdyby, gdyby ktoś spalił wszystkie apokryfy i zakazał ich
rozpowszechniania, to byśmy się dowiedzieli, że on sobie żył
tam trzysta chyba sześćdziesiąt pięć lat, a potem znikł, bo
go zabrał Bóg. Ale kiedy sięgniemy do, mm, na przykład
tradycji, yy, rabinicznej, to się okaże, że
Henoch, no to on nie był już takim zwykłym
patriarchą, tylko było z nim coś nie tak,
że z jednej strony był dobrym człowiekiem, ale z drugiej
strony miał jakieś inklinacje w kierunku złego i Bóg go
zabrał, żeby się Henoch nie zeźlił. Ale pojawiają się
też relacje, że Henoch był na przykład królem, że był, yy,
że był przywódcą, że był kimś w rodzaju proroka. Pamiętamy,
że to był jeden z patriarchów. Patriarcha,
który, yy, na tej liście najdłużej żyjących zajmuje
najniższe miejsce, bo on nie umarł w sposób naturalny. Ale
mówi się, że Henoch to był też jeden z tych, którzy, mm,
no, zostali wzięci do Boga, do, do nieba żywcem, aby
poznać tamtejsze tajemnice. I jeżeli wejdziemy głęboko w
Księgę Henocha, to się tam okazuje, że, no, ta wersja
mitologiczna się troszeczkę uwypukla, bo on nagle się staje
bohaterem, przez którego usta przekazywana jest nam pewna, pewna
historia. Henoch odwiedza niebo. Jeżeli
sobie zajrzycie do Księgi Henocha, Henoch widzi
gwiazdy, w tym jakieś gwiazdy przeklęte przez
Boga. Henoch poznaje historię upadłych
aniołów, która z dzisiejszej perspektywy brzmi jak opowieść o
lądowaniu na Ziemi przedstawicieli obcej cywilizacji, którzy sobie
tu zakładają kolonię. W dodatku, jeżeli,
yy, zajrzymy do Księgi Gigantów, to się okaże, że oni tu
przeprowadzają jakieś bezec..., znaczy
jakieś, jakieś straszne, strasznych rzeczy się dopuszczają.
Dzisiaj byśmy to nazwali jakieś, yy, znaczy z perspektywy
paleoastronautycznej byśmy powiedzieli, że, że oni dopuszczali się
jakichś eksperymentów genetycznych. Okazuje się,
że, yy, i to mówi już Księga Gigantów.
Jeden z zachowanych fragmentów mówi, że, że dopuszczano się
eksperymentów nie tylko na ludziach, ale też na zwierzętach. I
to jest opisane jako straszne czyny. Oczywiście tam się nie
używa słowa eksperyment. Mm, ja tu jeszcze dodam,
że już święty Augustyn próbował tłumaczyć,
yy, kim byli ci synowie Boży. No bo przecież
chrześcijańscy pisarze, Ojcowie Kościoła, jacykolwiek w zasadzie
ludzie zajmujący się chrześcijaństwem, kapłani, oni mają problem jasny z
wytłumaczeniem, kim ci synowie Boga są. I to występujący w zasadzie na początku
samym Pisma Świętego. No cóż, ale to, to, to jest jedna kwestia.
Yy, panowie, mm, ważnym w dyskusji o Księdze Henocha i
Księdze Gigantów jest to, jak ją umieścić w ogóle
w, w czasie, jak te wydarzenia umieścić w czasie. My dostajemy tylko jedną
sugestię w zasadzie, że do zstąpienia tej grupy dwustu aniołów
w okolice góry Hermon doszło za czasów patriarchy Jereda. Jered był ojcem, yy,
Henocha. No i cóż, i rodzi się pewien problem, dlatego że jeżeli
sięgniemy do tej listy patriarchów, no to jest też
kolejna z wielkich zagadek, yy, Biblii i okazuje się, że to
są ludzie, którzy żyli tam po kilkaset lat. Ee, w tym oczywiście Matuzalem,
który bodajże dociągnął do prawie tysiąca. Tutaj też próbowano
rozgryźć to na różnor-, na różne sposoby.
Sugerowano na przykład, że, no, ten tysiąc lat przypisywany danemu, mm, danemu
patriarchście jest na przykład wiekiem, kiedy powiedzmy, jego
pokolenie albo pokolenie jego potomków, dany klan wywodzący się od
mitycznego, znaczy może nie mitycznego, ale od pewnego
przodka, panował nad, nad, yy, no, nad, nad, yy, nad, nad swoimi ludźmi. Yy,
no i tak, jeżeli szukamy jakichś wskazówek
historycznych, no to się nie doczekamy. My jedynie wiemy,
że, yy, Księga Henocha
przez specjalistów, a szczególnie ta jej część, która nas
najbardziej obchodzi, jest wyceniana na
II-III wiek, III-II wiek przed naszą erą, czyli no, względnie niedawno.
Natomiast jeżeli przyjmiemy za prawdę, że doszło do tego za czasów
panowania, za czasów życia, yy, ojca Henocha, no to nas przenosi
już troszkę dalej w przeszłość. O czym nam to mówi z takiej historycznej
perspektywy? No, że w II-III wieku spisano historię o czymś, co
prawdopodobnie rozgrywało się dużo, dużo wcześniej. Bo tutaj,
jak, jak szukałem takich wskazówek, w
zasadzie ślepych strzałów sugerujących, kiedy mógł żyć
Jered, no to, mm, no to gdzieś tak powiedzmy, połowa trzeciego
tysiąclecia, mm, przed naszą erą. Powiedzmy, że
to są czasy mniej więcej Sargona Wielkiego. Da-dawno, dawno.
Yy, dawno, ale z drugiej strony niedawno, bo
jeżeli jesteśmy, jeżeli, mm, przyzwyczailiśmy się do
myślenia o, o paleoastronautyce jako czymś, co się
zajmuje zjawiskami w odległej przeszłości, no to
tutaj w zasadzie no co? No, Sumer istniał, a tu
nagle jacyś kosmici, jacyś aniołowie lądują. To jest jeden z
głównych problemów. Mm, i myślę, że tutaj pytanie: co sądzicie, panowie?
Niewiele nam wniesie, natomiast możemy
spojrzeć na sprawę krytyczniej i powiedzieć, że-... że to
są bajki z dawnych czasów, ale to może być też,
yy, troszeczkę bardziej ubrana w religijne szaty relacja zawierająca
więcej elementów, więcej elementów, yy, powiedzmy historycznych ani
mitologicznych. Mm, o czym tutaj
chciałbym, o czym tutaj mówię? Tak już zupełnie,
zupełnie w prostych słowach. Chodzi mi o to, że, że jeżeli rzeczywiście ta
historia, yy, została spisana w Księdze, Księdze
Gigantów, w Księdze Henocha, jakieś, yy, dwa,
trzy wieki przed naszą erą, nie dowiemy się
nigdy, kiedy się rozegrała. Natomiast możemy, mm, szukać
pewnych podobieństw do, mm, innych
materiałów źródłowych, tak? Do innych, innych mitów, yy,
poematów z terenu Bliskiego Wschodu. To nam
otwiera oczywiście ogromną, ogromną, ogromną,
yy, ogromne pole do, do, do analizy i ona się już wtedy robi nudna.
Natomiast, yy, co w tym wszystkim, Arku, wydaje mi się najdziwniejsze? Że po
prostu cała tradycja związana z Henochem, związana z, yy,
upadłymi aniołami, związana z Nefilimami, została ograniczona do tego krótkiego
fragmentu. To coś zniknęło z pamięci, zniknęło z historii albo zostało
wymazane. Jak sądzisz? No i właśnie tutaj, tak jak Marek wcześniej
powiedział, yy, coś, co ma, yy, czarne paski na białym tle, staje się
nie zebrą, a tygrysem. Jeżeli chodzi o wieki, yy, ile lat
żyli, yy, patriarchowie Izraela. Ee, ja bym troszeczkę
dalej jeszcze przesunął wstecz, yy, mm, ewentualnie czasy, w których,
yy, to mogło, mogło nastąpić, a mianowicie, yy, wnukiem, mm,
Henocha był Noe. Yy, tak duże, yy, jakieś ruchy
lądolodów, które powodowałyby, mogłyby powodować, yy, zatopienie części, yy,
Ziemi, były w okresie młodszego dryasu. Mniej więcej w tym okresie.
Więc to wszystko należałoby przesunąć dobre, ee, dwanaście
tysięcy lat od nas albo troszeczkę jeszcze dalej. Ee, tutaj by
można by było połączyć ewentualnie ten, te, te mity, legendy, yy, z faktycznymi
rzeczami, które się zdarzyły. Natomiast, yy, musimy też wziąć pod
uwagę to, że wielokrotnie, yy, legendy spisywane przez narody miały poprawić,
yy, czy, czy dać jakąś historię temu narodowi, ee, nowo utworzonemu w
przypadku, w przypadku Izraelitów. No bo w sumie
oni się wywodzą właśnie z Sumeru. Abraham był przecież, yy, mieszkańcem
miasta Ur. Stamtąd wyszedł na pustynię i, i zaczął, yy, od tego w
zasadzie zaczął się naród Izraela. Yy, więc, yy, możemy mówić o, o
tego typu rzeczach. Yy, więc zapewne on, yy, jakieś
informacje wyniósł ze sobą i, i to, yy, w postaci legend przełożył
dalej. No, ciężko jest, tak jak powiedziałeś, umiejscowić czasowo, yy,
spisy takie, tego typu. Niemniej jednak, yy, myślę, że, yy, w miarę dokładnie
one były w niektórych księgach, ee, spisywane. Yy, natomiast, yy,
ci, którzy tworzyli Kościół, yy, Katolicki, yy, na Soborze,
no, mieli niełatwy orzech do zgryzienia.
Nawet ten orzech był do, do, na tak bardzo
twardy i tak trudny do zgryzienia, że po prostu tą
księgę, yy, pominęli. Została apokryfem, czyli czymś, co się nie
znajduje w kanonie, yy, ksiąg biblijnych. Podejrzewam, że głównie dlatego, że
no, ciężko sobie poradzić i wytłumaczyć, yy, ludziom. Yy, czytamy
Pismo, ale to Pismo mamy od właśnie tych upadłych
aniołów. Stosujemy metalurgię, ale to
właśnie mamy od nich. Leczymy się ziołami, ale to właśnie
mamy też od nich. Yy, i tutaj, yy, za co w sumie
mogliby, mieliby być potępieni? Za to, że, yy, chcieli wzbogacić ludzkość. Z
drugiej strony, jeżeli popatrzymy się na teorię paleoastronautyczną, yy,
bardzo zależa... powinno zależeć ee, tym, którzy mieliby
przylecieć i w jakiś, w jakiś sposób tutaj, yy, podłączę się pod
Sitchina, ee, yy, w eksploatowanie, yy, ziemi, jakichś
tam minerałów czy czegokolwiek, co oni tam
poszukiwali. Nie sądzę, żeby to było złoto. Ee, i im
głupszych, że tak powiem, bardziej takich zacofanych, yy, mieszkańców, tubylców
mamy, tym jest dla nas lepiej, tym ta przepaść jest większa. W momencie, kiedy,
yy, wyposażymy ich w cywilizację, w metalurgię, w co-cokolwiek,
ee, stają oni się, stają oni się bardziej niebezpieczni. Ci tubylcy, czyli
my. No i po pewnym czasie trzeba się po prostu
ewakuować, dlatego, że, yy-... No,
przez cały czas trzeba się za siebie oglądać, czy, czy nie
dostaniemy jakąś strzałą w plecy albo coś
takiego. No bo oni będą już bardziej świadomi
te-tego, co się z nimi, co się dzieje. A
właśnie między innymi upadli uczyli o, o konstelacjach, yy, gwiezdnych, o
gwiazdach. Yy, to właśnie to też sformułowanie samego Henocha, że, yy,
gwiazdy opuszczone przez Boga czy,
czy, czy przeklęte przez Boga. Jeżeli popatrzymy na, yy, teraz współczesną,
yy, zdjęcia Księżyca, które, bo w tej chwili
jesteśmy w takim czasie, że, yy, akurat można sobie
podejrzeć to, co tam Artemis, yy, filmowała. Wczoraj jeszcze można było to
zobaczyć. No, jest to, jest to, yy, miejsce, no, faktycznie
przeklęte. Pustynia, zimno i nic więcej. Więc dla
osoby, która była choć trochę przyzwyczajona do tego, żeby
coś rosło, no, taki, taki, takie miejsce
będzie miejscem przeklętym przez Boga. Yy,
jeżeli zsumujemy to wszystko, no to się okaże, że ten mit faktycznie, yy,
miał i, i przekazuje nam, yy, kulturowy
czy, czy w sposób kulturowy, czy, czy może jakiś tam
bardziej dosadny, właśnie ze spotkania z owcem, jakieś tam tego typu rzeczy.
Dziękuję. Mhm. Tutaj wszystkim,
którzy do nas dołączyli, przypominamy, że dzisiaj rozmawiamy o
Księdze Gigantów i Księdze Henocha, czyli dwóch
apokryficznych księgach, które, no,
zdaniem niektórych relacjonują nam w sposób niemal
bezpośredni lądowanie na Ziemi przybyszów, yy, z kosmosu,
którzy w jakiś sposób chcieli ludzkości prawdopodobnie
pomóc, a tak naprawdę doprowadzili do wielkiej katastrofy. Yy,
Marku, tutaj mówiliśmy o, o
tym, yy, jak umieścić tą Księgę Henocha, te wydarzenia
w, w ramach historycznych. No, jeżeli przyjmiemy, że to
jest tak między, między, nie wiem, czwartym a trzecim tysiącleciem albo,
albo już później, no to, to jednak są już czasy historyczne.
Tam się coś dzieje. To nie jest tak, że mamy epokę
kamienia, bach! Lądują owcy, mici, dają nam
cywilizację i tak dalej. A może było tak, że
kimkolwiek byli ci, ci synowie Boga, ci bene
Elohim, oni chcieli ludzkości nieco pomóc. No bo
tak naprawdę przyjrzeli się tej naszej planecie, która jest
nawiedzana przecież regularnie różnego rodzaju
kataklizmami. Spojrzeli na tą biedną ludzkość i
powiedzieli: „No nie, no, jak my wam tu nie pomożemy trochę,
to wy przepadniecie”. Yy, to jest w
Księdze Henocha i... no, nie powiem, że w Księdze
Gigantów, bo tam już nie znajdziemy tak, tak, tak długiej
historii. Bardzo ciekawe, dlatego, że
możemy jasno sobie wyobrazić, co się tam działo, ale my nie
rozstrzygniemy tego, ile w tym jest mitu, a ile relacji,
bo po prostu się tego zrobić nie da. Natomiast,
yy, tutaj jeszcze, tu cały czas przychodzą do
nas różnego rodzaju pytania. Staramy się je oczywiście,
staramy się je spisywać. Yy, co tutaj? Sekundka, bo muszę odnotować
pewne pytanie. Marku, co byś dodał do tych
naszych tutaj, yy, naszych tutaj przemyśleń na
temat, na temat Księgi Henocha? Czy nadal jesteś sceptykiem?
Znaczy, ja jestem sceptykiem co do
możliwości wyinterpretowania. Tylko tyle. Natomiast jestem przekonany, że jest
ukryta w micie, yy, jakaś wiadomość dla
nas. Jeszcze tylko zanim o tym, o tym micie, to czy, czy
chciałbym tylko powiedzieć, wytłumaczyć się, yy, tym wszystkim
purystom, yy, że tygrys, yy, rzeczywiście jest czarno-żółtawy.
Taki, taki, ale jest... Zobaczcie państwo, jak wygląda biały
tygrys. Dokładnie tak, jak go opisałem.
Więc to à propos tygrysa. Natomiast jeśli chodzi o,
o to, co możemy wyczytać, no to ja troszeczkę
staję bezradny i troch-- bardzo mi się podobało to, co
powiedział Arek, że, że to równie dobrze
mogło być naprawdę wiele tysięcy lat wcześniej. A
mit jest znakomitą platformą do przenoszenia tej opowieści przez wieki
całe. Kopiowaną, wklejaną, kopiowaną,
wklejaną. Na początku przez umysły, z umysłu do
umysłu, z kultury do kultury. Później to już
troszeczkę inną formę przyjęło, bo formę
pisaną. Niemniej, niemniej to był znakomity
patent na przenoszenie pewnych wartości,
pewnych opowieści. Opowieści, które niosły te
wartości i tak dalej, i tak dalej. Jak to się wszystko
powtarza? Zwróćcie Państwo uwagę, jest
takie, to bliższy nam przykład, ale ilustrujący
to, jak to się wszystko kopiuje. Otóż słyszeliście Państwo nie raz o
Lucyferze. Yy, i skąd się wzięło to, czy, czy to jest
czysto, yy, czysto z chrześcijaństwem związany,
yy, związana postać? No, nie! Właśnie nie. Nie do końca. I jakie jest
pierwotne znaczenie tego, tego słowa? Lucyfer to jest niosący światło. No więc
postać właściwie, dzisiaj, jak się słyszy Lucyfer, no to
diabeł jakiś taki. Jeszcze rogów i kopyt mu brakuje i
ogona. Natomiast to zupełnie inaczej było. No, jak postać niosąca światło
ludzkości mogła być kimś złym? To Prometeusz prawie. I zobaczcie państwo:
mit prometejski, Lucyfer. Stąd się
pojawiali. To jest tak wymieszane ze sobą. Ci
lucyferianie, którzy się pojawiali, to w końcu
jakbyśmy mieli odpowiedzieć, yy, czy Lucyfer był dobrą, czy złą postacią?... No
to znowu należałoby zwrócić się najpierw z
pytaniem: no, ale w jakiej kulturze? W jakim czasie? W jakim otoczeniu?
To jest, to miała być, mam nadzieję, że mi wyszła,
ilustracja tego, jak to się wszystko ze sobą miesza, jak się prze-przekłada ze
sobą i jak dzisiaj trudno jest znaleźć jądro oraz
czas, bo od początku naszej audycji rozmawiamy o
tym, kiedy to tak naprawdę się działo, kiedy to mogło być?
No więc mogło być kiedykolwiek. A mit znakomicie, znakomicie przenosi tę
opowieść. To jest, moim zdaniem, bardzo
ważne, jeśli chcemy, jeśli chcemy zrozumieć. Zresztą
nie wyklucza to przecież, że rzeczywiście tak się działo w jednym, drugim,
trzecim czasie. Zauważcie Państwo, bardzo często przywoływany,
przywoływany przykład przez... Ja tego, mówiąc szczerze,
nie weryfikowałem. W każdym razie nie w całości. Nie, nie
wszystkie, nie wszystko to weryfikowałem, ale opowieść o, taka odwołująca
się do dziejów Jezusa, do tego, jak był
dzieckiem i te wszystkie, wszystkie te losy
Jezusa, ona też się powtarza. Ona była
już wcześniej. To żadne odkrycie z mojej strony. To jest
raczej przypomnienie, że te mityczne opowieści, one się
powtarzają, ale to jeszcze wcale nie znaczy, że, że
to jest bajka, że to jest fałsz. One po prostu, troszkę
tak jak taki, taki obraz, takie zdjęcie zostaje.
Zdjęcie zostaje czy, czy jakiś obraz zostaje nam w głowie
i później się przypomina przy różnych okazjach. Tak samo
mit. On też niesie ze sobą pewien obraz, no
bo, bo jak jest spisany czy jest opowiedziany, on bardzo operuje takim
skrótem niosącym w danej kulturze obraz. Pytanie brzmi: czy
ten obraz jest czytelny, jeśli zmienia się
kultura, jeśli się zmienia otoczenie kulturowe, to czy on
przypadkowo nie bywa odmiennie
interpretowany? I znowu mieliśmy Lucyfera niosącego
światło, że zostanę przy tym przykładzie. No, a dzisiaj
Lucyfer no to diabeł wcielony, najgorszy, jaki może
być i w ogóle postrach. Zobaczcie państwo, jak się to
przesuwa. Takich przykładów, jak się dobrze zastanowicie,
poszukacie, znajdziecie całą masę. Jak to wszystko się przepoczwarza.
Bardzo, bardzo jest trudno. Bardzo jest moim zdaniem trudno
trafić w czas, w którym to się
naprawdę działo. Bo jeśli przyjmiemy to, co powiedziałem na
początku, że mit jest odbiciem wydarzeń prawdziwych, pewnej opowieści o tych
wydarzeniach, to można wręcz powiedzieć, że coś takiego się mniej więcej
odbyło. Ale kiedy to było? W jakim czasie, w jakiej
kulturze, w jakich okolicznościach i jak w
rzeczywistości przebiegało? Tego do końca powiedzieć
nie możemy. Taki sygnał z przeszłości dla nas. Mhm. Mimo wszystko
dostajemy pewną wskazówkę. Jak powiedziałem, że to się
wszystko zdarzyło za czasów Ireda. Niestety nie wiemy, kiedy
dokładnie Ired żył. I tu jest cały problem, bo on równie
dobrze mógł żyć te trzy tysiące lat temu,
jak i dużo, dużo wcześniej. Znaczy dużo, dużo później, tak? I to nam troszeczkę
tutaj zamąca ten obraz. Mimo wszystko ja uważam, że Księga
Henocha opowiada nam mit albo opowiada relację, która jest troszeczkę inna od,
od tych mitów, które znamy
chociażby z Bliskiego Wschodu, tak? Jest tam mniejszy
ładunek, mniejszy ładunek symboliki
albo po prostu nie potrafię tej symboliki odczytać.
Ewentualnie to wszystko zostało nieco, nieco
zmodyfikowane, ale o czym? O czym jeszcze za chwilę. O
tym jeszcze za chwilę powiemy. Przypominam, że rozmawiamy o
Księdze Henocha i Księdze Gigantów, która opowiada o zstąpieniu dwustu
aniołów, którzy ucywilizowali ludzkość, a potem to wszystko się potoczyło w złą
stronę. Ale dobrze, myśmy tu powiedzieli, że jest taka historia, jest taka
księga. Pewnie wielu z naszych
słuchaczy ma teraz mętlik w głowie. Oczywiście można sobie po
tą księgę sięgnąć i, i samemu to ocenić, czy to bardziej jest
księga święta, czy, czy bardziej jakaś bajka. W każdym razie
sama Księga Henocha to też nie jest taka łatwa,
taka łatwa historia, dlatego że to, o czym mówimy, to jest
tak zwana Pierwsza Księga Henocha. W rzeczywistości istnieje,
istnieje jeszcze kilka rodzajów. Mamy wersję
starocerkiewno-słowiańską, znacznie
młodszą. Mamy też wersję hebrajską, która o dziwo jest
najmłodsza z tego wszystkiego, bo pierwotna Księga Henocha
została spisana między innymi po aramejsku. Mamy także
fragmenty zachowane greckie, łacińskie, no
i mamy również wersje w języku, w językach perskich.
Natomiast jest jeszcze ta wersja etiopska, o której
Arek mówił. I tylko, że w tych, w tych
księgach pojawiają się różnice. Tam na przykład nie są
kładzione naciski na to, o czym dzisiaj mówimy. Także my
dzisiaj zajmujemy się czymś, co formalnie nazywa się Pierwszą
Księgą Henocha, która zawiera tą słynną Księgę Czuwających. Kim byli owi
czuwający? Tutaj, Arku, wywołałeś kwestię,
wywołałeś przykład Lucyfera i okazuje się, że jeden z tych przybyłych
aniołów, dwustu, jeden z dziesięć, z dziesiętników tego
zastępu nosił bardzo podobne imię....Ramiel, mm,
który róń, które również tłumaczy się jako Gwiazda
Zaranna. Okazuje się też, że im głębiej
wchodzimy w interpretację Księgi, yy, Henocha, na-
nawet imion tych upadłych aniołów, tym dziwniejsze
rzeczy odkrywamy. Na przykład, yy, okazuje się, że ten główny
bohater tej całej historii, Szemjaza, yy,
to imię występuje w bardzo, bardzo wielu, mm,
odmianach. Także o tym jeszcze za chwilę powiemy. Może
oznaczać zarówno tego, który zna, jak i tego, który patrzy z góry.
Yy, no ale dobrze, mamy tutaj, mamy tutaj, yy, w tej
Księdze Henocha opowiedzianą historię o tym, że kiedyś, nie wiemy kiedy, ale za
czasów Jereda, w okolicach góry Hermon zstąpiło dwustu upadłych aniołów.
Dowiadujemy się już od Henocha, bowiem Henoch po wzięciu do
nieba, ee, konfrontuje się, powiedzmy, z, yy, z, z tymi istotami. Yy,
zostaje przeniesiony prawdopodobnie przez jakieś
warstwy atmosfery. No i tam, widząc te
wszystkie, jak tutaj opisuje Księga, warstwy wiatrów, kąty
Ziemi i tak dalej, poznaje tą opowieść o, yy, upadłych aniołach.
Yy, w tej relacji, kiedy
Księ..., kiedy Henoch jest zabierany do nieba, pojawia się też
wiele takich od- odniesień, Arku, które mo- moglibyśmy
dzisiaj poczytać jako, yy, no, relację człowieka, który został wzięty na pokład
statku kosmicznego. Dziwnym trafem kolejna zbieżność ufologiczna, w
tym, yy, apokryfie. Przypadek? No, zapewne nie jest to przypadek,
yy, ale dopiero w tej chwili możemy to tak zinterpretować. Bo jeżeli,
yy, sam Henoch mówi, że najpierw, yy, osoba, która się miała
zbliżyć, yy, któryś tam z aniołów, archaniołów,
najpierw był widoczny jako płomień, dopiero później był, yy, widoczny jako
postać, no to raczej nasuwa nam się coś, coś technicznego, bardziej niż,
yy, yy, czary-mary, że tak powiem, jakieś. Yy, jeżeli popatrzymy, yy, także na
to, że, yy, przy rozmowach jakieś komputery generują nam, ee, wizualny widok,
yy, mm, wizualny widok, no, widok, yy, tego, co mówimy w
postaci, yy, właśnie jakichś słupków, które pokazują się i
obniżają. Jeżeli, yy, w niektórych programach są nawet te słupki, yy,
żółto-czerwono-zielone. Wygląda to jak
płomienie. Więc osoba, która by się najpierw
komunikowała z nami, a później dopiero pojawiała, yy, w, na ekranie,
wyglądałaby mniej więcej tak, jak opisuje to Henoch. Yy,
jest, yy, Henoch tam oczywiście opisuje jeszcze tam wnętrze
tego statku kosmicznego i tak dalej, przepływające arterie, yy, wody, jakieś
błyszczące podłogi i tak dalej. Yy, ale ja chciałbym zwrócić uwagę, żeby
po- powiązać tego Henocha z tym Sicinem.
Yy, tak jak Marek wcześniej mówił, że właśnie zmienia
się, yy, w zależności od wieku, zmienia się znaczenie słów, wyobrażeń. Yy,
prześledźmy tylko, yy, rogi. Rogi u diabłów. Powiedzmy, yy, one
wywodzą się właśnie z Mezo- Mezopotamii i właśnie od Annunaków. Yy, jedną z,
yy, dlatego, że nosili akurat takie nakrycia głowy, które
wyglądały mniej więcej jak rogi. Yy, Inanne,
jedną, yy, jedno z bóstw ówczesnego świata nazywano, yy, także krową.
Z naszego punktu widzenia jest to, no, krowa, no,
wiadomo, jakieś tam takie zwaliste ciało, ciało i tak
dalej, ale tam chodziło o, yy, dawcę życia, yy, osobę naprawdę, do
której należy mieć szacunek. Yy, i stamtąd
wywodzi się, dlaczego można było nabrać,
yy, złego stosunku do tego, że ktoś ma rogi. Otóż w
momencie, kiedy każdy, tak jak to
Siczin opisywał, każdy z tych Annunaków miał swoj,
pod swoją kuratelą, yy, swój odłam. Każdy la, odłam ludzi, yy,
jakaś społeczność dla każdej innej, yy, każda inna była
wroga, więc należało go ośmieszyć. Więc
stąd później, no, żeby ośmieszyć w jakiś sposób, yy, innych bogów,
przypisywano właśnie im, yy, w znaczeniu
właśnie takim negatywnym, wyśmiewającym właśnie te rogi.
Stąd być może, tak mi się wydaje, w tej chwili, mówiąc o, yy, Lucyferze,
Szemjazie, yy, mamy takie skojarzenie właśnie, że tylko rogów mu brakuje. Ale
jeżeli popatrzymy dalej na ów, yy, współczesną ufologię, to samo imię,
yy, kontaktowiec Billy Meier nadał, yy, kobiecie, z którą miał rzekomo,
Plejadance, z którą miał kontakty. Więc, yy, tutaj
też należy to, to, to w jakiś sposób pokazać, że
no, yy, te imiona w zasadzie, yy, chodzą
przez cały czas gdzieś tam komuś po głowie. Yy, są fajne i trzymają się od,
yy, długiego, długiego czasu.... ee, no sam, sam Henoch, yy, o, ten,
właśnie ten, to porwanie jego w sumie też opisuje. On miał, Henoch,
jeszcze taką specyficzną, ee,
przypadłość, że tak powiem, że w momencie, kiedy właśnie na
tej górze zasypiał, miał możliwość
kontaktu z Bogiem. Z Bogiem czy z tymi, którzy
zostali na nieboskłonie w tych statkach
po zejściu tych dwustu, po, po ucieczce tych
dwustu. I właśnie za jego pośrednictwem, ee, w sposób, ee, jakiś mentalny
albo coś takiego, właśnie on przekazywał informacje,
ee, dlatego że tych dwustu już się nie mogło
połączyć właśnie w sposób, ee, taki
normalny, tradycyjny, jak oni to mieli w zwyczajach.
Właśnie z tym, który, z tymi, którymi, którzy zostali u góry. Jest to naprawdę
bardzo ciekawe zagadnienie. Można się naprawdę, tak jak
Marek powiedział, to jest bardzo dobry materiał,
ee, na, na, na powieść fantastyczną.
Dziękuję. Tak, jeżeli sobie posłuchamy w ogóle, znaczy
jeżeli się zapoznamy z tą relacją Henocha, który został
uniesiony do nieba i widział te różne stworki
święte, mm, to jest to podobne w sumie do tego, co
opisuje Ezechiel. Pamiętamy, że Ezechiel też
po obserwacji tego tajemniczego rydwanu Jahwe doznaje, yy, bliższej
konfrontacji, yy, z jakimś świętym bytem,
który on, w którym on widzi swojego Boga.
Yy, no tak, Marku, tutaj powiedziałeś, że wszystko
zależy w zasadzie od punktu siedzenia. My dzisiaj z dziw-
dziwnym w ogóle zbiegiem okoliczności
okazuje się, że w zapomnianym nieco pokrywie,
pokrytym kurzem, odnajdujemy liczne albo wręcz podejrzanie liczne odniesienia do
współczesnej ufologii, do paleoastronautyki. Oczywiście nie
będziemy już zahaczać o ten temat, jak
bardzo, jak bardzo to jest wszystko trafne
i, i czy czasami nie jest tak, że, że to
się po prostu wpasowuje w nasze wyobrażenia. Em, niemniej jednak, yy,
trzeba tutaj jeszcze zaznaczyć, że, mm, trzeba jeszcze zaznaczyć, że, mm, że
Księga Henocha to nie ogranicza się wyłącznie do, do
opowieści o ziemi zniszczonej w wyniku, ee, wizyty upadłych aniołów.
"Duch mój został porwany i uniesiony do niebios" -
wspomina Henoch. Yy, mówi o tych
istotach, które widział podczas tej wizji: "Wyglądały jak słupy
ognia, ale miały możliwość przybierania ludzkich
postaci. Kolejna miała głowę białą jak wełna". Czy był to jakiś skafander? Kto
wie. W innych fragmentach prorok opisuje, ee, że widział coś, co wygląda jak
kamień węgielny ziemi, warstwy wiatrów, płonące gwiazdy. Em, no, z dzisiejszej
perspektywy dziwnie to wszystko brzmi jak relacja człowieka,
który zo... No, w zasadzie jak relacja z jednego z tych
osób i z jednej z tych, jednej z osób, która została
rzekomo wzięta przez, ee, przez UFO i wywieziona do gwiazd. Mm, ja tu
jeszcze wspominałem, że, że Henoch był bardzo ważną postacią dla
starożytnych. Niestety, on się zapisał wyłącznie w kilku fragmentach
tej Biblii hebrajskiej oraz głównie w
tradycji. On, Marku, z jakichś powodów dla, dla
współczesnych chrześcijan pozostaje jednym z tych, z tych proroków, mm,
zapomnianych. Yy, to też jest interesujące. Yy, tutaj, yy,
pozostaje jeszcze ta kwestia najważniejsza. Otóż Henoch, przebywając wśród,
wśród, yy, tych, tych, powiedzmy sobie,
upadłych aniołów, czy też wśród tych czuwających, dowiaduje się, że
oni osiedli tutaj, na tej górze Hermon.
Oni... I to jest, to jest też takie, to jest ciekawe
i z drugiej strony mało, mało jasne. Oni,
yy, zawarli między sobą jakiś pakt, zawarli jakieś
sprzymierzenie, a następnie zaczęli, yy, zaczęli tą ludzkość uczyć lub
cywilizować. Mm, i co się w sumie działo dalej, Marku? No, aż się chce
to w jakiś sposób interpretować. No, zdając sobie sprawę, że jak coś
interpretujemy, to niejako z marszu
skazani jesteśmy na popełnianie błędów. Ale już sam ten początek zwraca
uwagę. On jest bardzo logiczny. Przybyli tutaj, mm,
wysłannicy z nieba, jak chcą jedni, drudzy,
no, przybyła jakaś załoga, osiadła w jednym
miejscu na początku. Zbudowała rodzaj- no, tak byśmy
się pewno zachowywali, gdybyśmy to my lądowali na
jakiejś obcej planecie. Najpierw budujemy bazę w jednym
miejscu, niech to będzie ta góra, góra Hermon i mamy jedno miejsce.
I wtedy zaczynamy akcję. Zaczynamy, yy, no, chociażby edukować
okoliczne, okoliczną ludność czy tych, których sobie wybierzemy. Zaczynamy ich
edukować. I na początku to rzeczywiście brzmi
bardzo, przepraszam, bardzo logicznie. Czyli postępujemy według pewnego
programu, a później, już skrócę, żeby
nie opowiadać, no bo to, to każdy mniej więcej się
orientuje. A później następuje coś, jakby, co może moglibyśmy
nazwać rozprężeniem, rozprzę- rozprzężeniem, yy, pewnej dyscypliny, która,
która w tego rodzaju wyprawie, no, powinna panować. No, zawsze z-... tego
rodzaju misje, no przynajmniej w ziemskim wykonaniu, mają
strukturę, yy, hierarchiczną. Ktoś dowodzi, ktoś
słucha, ktoś wykonuje rozkazy. Mm, nawet jeśli to
nie wojsko, no to jednak pewna zależność, czy nazwiemy
ją służbową, czy jakkolwiek inną, yy, no jednak
występuje. Ktoś, ktoś zarządza, ktoś wykonuje. Tu jakby, yy, z tej
historii dowiadujemy się, że coś, yy, pykło.
To znaczy na początku rzeczywiście niesiemy
czy to kaganek oświaty, czy kaganek techniki. Nie wiem,
czy jest kaganek techniki swoją drogą, ale w każdym razie
rozszerzamy wiedzę, yy, tychże, tychże tubylców. Uczymy ich,
ale, jak to powiedzieć tak brutalnie, no, po pewnym czasie, yy,
biologia czy też nie wiem, coś tam w nas
bierze górę i pierwotna dyscyplina zaczyna się rozprzę-, yy, rozprzęgać i no,
dzieje się to, co, co zostało opisane dalej. To znaczy mamy coś,
yy, takiego, że ci obcy, jeśli przyjmiemy, że to byli obcy, nagle zaczynają się
miejscowymi, miejscowymi interesować
w sposób, yy, no, taki nie do końca, żeby im
co, jakieś posłannictwo nieść, tylko może już nieco
bardziej fizycznie, biologicznie czy, czy jakkolwiek
to określimy. To niesie oczywiście, yy,
jakieś tam konsekwencje. Co więcej, można z tych
relacji odnieść wrażenie, że to niekoniecznie jest po myśli,
mm, dowództwa tej wyprawy czy, czy ludzi, którzy zarządzają tym
wszystkim. To niekoniecznie musi być okej. No, wszystko się wydaje przy tego
rodzaju interpretowaniu jak najbardziej, jak
najbardziej korrekt. To znaczy, no, mm, gdzieś tam następuje, następuje upadek
tych, yy, tych, yy, tych przybyszów, ale to jest czysto
fizyczny upadek oczywiście. A może właśnie nie upadek?
Może jakby przeciwstawienie się jakiejś tam
dyscyplinie. Oczywiście spotyka później
jakaś, jakaś, spotykają konsekwencje określone,
no ale to, to wszystko mieści się w jakimś takim, w
jakimś takim programie, który skłonni jesteśmy przyjąć. Znowu zależność,
taka przyczynowo-skutkowa i jakoś nam
pasuje. Ja się nawet czasami martwię, czy ona za
bardzo nie pasuje w tej, w tej opowieści, w tym przekazie.
Czy to wszystko za bardzo się nie układa? No, ale to ja
życzę, żeby zawsze, zawsze, yy, ludzie, którzy coś tam
interpretują, mieli tego rodzaju problemy, że im się za
bardzo, za bardzo dana historia układa. To chyba tyle. Przynajmniej na razie.
Mm. Yy, te istoty, mm, ci upadli aniołowie zwani są
czuwającymi. Yy, w aramejskim określa się ich jako Irin, natomiast w
greckim tłumaczeniu to Gregorei. Jak powiedziałem, było to
dwieście istot. I tutaj
źródło, jakim jest Księga Henocha, wymienia nam nazwiska
dziesiętników tego niebiańskiego zastępu.
Yy, co ciekawe, to są imiona, które potem pojawią
się w tradycji ezoterycznej, które, yy, wielu z
was zapewne skojarzy z różnego rodzaju innych źródeł, że tak powiem.
Demonami wręcz niektórymi. Tak, tak! To między innymi i
tutaj cytuję: „Wrakiba, Ramiel, Kokabiel,
Tamiel, Daniel, Ezequel, Barakiel, Azael, Armaros, Batriel, Ananiel,
Zakiel, Samsiel i tak dalej”.
Yy, nie przywiązywałbym się za bardzo do tych imion, dlatego,
że sama Księga Henocha przedstawia czasami jedną postać
pod, yy, zmienionym imieniem. Yy,
tutaj interpretatorzy mówią, że to imię zmienia się w
zależności od tego, yy, czy, mm, czy, czy dany upadły anioł jest akurat za
Bogiem, czy przeciwko Bogu. Bo jeżeli jest przeciwko, to
wtedy odbiera mu się tą, ten, ten sufiks el. Yy, co jeszcze chciałem
powiedzieć? Yy, czuwający, yy, zajęli się rzekomo edukowaniem
ludzkości. I tutaj cytat: „Azazel nauczył
ludzi wyrabiać miecze, pokazał im metale i sposób ich
obróbki, Amezarak wyuczył zaklinaczy i na-nacinaczy korzeni, Armaros nauczył
odklinania, Barakiel wychował astrologów, Kokabiel
złowieszczów, a Asradel nauczył dróg Księżyca”. Yy, dowiadujemy się też potem
z, yy, kolejnych tutaj ustępów, że,
że nie tylko ludzie, ale również, nie tylko ludzie
postronni, ale także żony owych przybyszów miały być
uczone różnego rodzaju rzemiosł, yy, czy
też sztuk, między innymi medycyny. No, ale potem
staje się coś złego. No, rodzą się owi Nefilimowie. I tutaj, yy,
Księga Gigantów już jest troszeczkę bardziej,
yy, nam określa, co się stało. Otóż, yy,
przybysze mieli dopuszczać się grzechu nie tylko
na ludziach, ale też na, na innych
stworzeniach. Yy, i rodziły się z tego, jak mówi nam jeden
z fragmentów Księgi Gigantów, różnego rodzaju potwory. Yy, to nie jest tak,
że Księga Henocha nie zawiera wzmianek,
które, które nazwalibyśmy fantastycznymi, dlatego że nawet
oceniając wzrost Nefilimów na trzy tysiące łokci, no, mówi nam o rzeczy wręcz
niezwykłej. Niemniej jednak, yy, Marku, yy, kiedy
mówi się o różnego rodzaju kryzysach wywołanych chociażby konfliktem kultur, to
często pojawia się tam na przykład taka, takie magiczne,
tajemnicze słowo upadek.... mm, wspólnoty rodowej,
tak? I czy czasami ten chaos, który
zapanował na Ziemi po wizycie tych, tych obcych aniołów,
upadłych aniołów, nie był wynikiem takiego szoku
kulturowego? Bo ludzie nagle dowiedzieli się za dużo i nie
potrafili sobie z tą wiedzą dać rady. Yy,
ja tylko jeszcze o jednej rzeczy powiem, bo po-powiedziałeś
prze-przed chwilą, warto na to zwrócić uwagę, bo,
yy, takim, taką prostą int-interpretacją, ona jest wręcz
tam zapisana prawie dosłownie, że zaczęli sobie, yy,
brać ziemskie kobiety i tak dalej, i płodzić z nimi dzieci. Można to
tak, yy, wyinterpretować, ale kiedy mówiłeś o
grzechu, to równie do, i, i tych innych
istotach, a może nie chodziło tak zupełnie, może
ta dyscyplina nie upadła aż tak bardzo i może nie chodziło
o ziemskie kobiety, tylko o to, że dokonywano na tych kobietach, yy,
eksperymentów genetycznych, z, na przykład
zapłodnieniem. Niekoniecznie takim normalnym, tylko
sztucznym zapłodnieniem. No bo znowu, yy, są wątpliwości, czy obca istota z
odległej gwiazdy mogła zapładniać, yy, jeśli to były w ogóle
istoty, mogła zapładniać ziemską kobietę. Ja ten, tę dyskusję
zostawiam. Mnie się to wydaje mało prawdopodobne, no ale
nie jest wykluczone oczywiście. Natomiast równie dobrze
oni mogli te ziemskie kobiety zapładniać, mm, no,
w sposób taki, jak, jak my to robimy, czyli po prostu
pobierając jakiś, jakiś tam, jakiś tam materiał
genetyczny, może go modyfikując. Podobnie mogli
modyfikować materiał genetyczny innych zwierząt. I
powstawały, powstawały jakieś hybrydy,
powstawały, po-powstawali giganci, powstawały w
ogóle jakieś takie mieszanki mniej lub bardziej
dziwne. I może to na przykład budziło, nie to,
że się, no bo, no, kiedyś moralność była inna i
inaczej to wyglądało. I, yy, pierwszym, co, co uważano
za grzech, no to właśnie obcy wzięli sobie ziemskie kobiety.
No straszne! I w związku z tym to, to wybito w pewnym
momencie na, jakoś tak wyeksponowano. A może chodziło o
coś zupełnie innego? Może, może właśnie grzechem było
to, że po prostu dokonywano roz-rozmaitych
eksperymentów, yy, takich, takich związanych,
związanych z genetyką. Tak byśmy dzisiaj to przynajmniej
powiedzieli. No tak, ja się zagadałem, ale uciekło mi to, o
co pytałeś i to jest problem w tej chwili.
Ee, zaraz ci przypomnę. Chodzi też o to, że jeżeli
się, jeżeli prześledzimy, yy, Księgę
Henocha, to tam też jest coś takiego nie do końca
zrozumiałego. Bo otóż, yy, Henoch i
patriarchowie wywodzą się od ludzi, którzy żyją kilkaset lat.
Natomiast, yy, potem ten wiek zostaje ograniczony. I tutaj mi się przypomina, i
tutaj już bardzo puszczam wodze fantazji, ale przypomina mi
się to, co pisał Sitchin, że przecież, yy,
ci Anunnaki, yy, przylecieli na Ziemię, ale
przylecieli z konkretnym celem, żeby stworzyć,
mm, sobie parobka do roboty. I może mamy tutaj w postaci Księgi Henocha,
yy, po prostu jakąś wariację tej historii, że oni, że ci giganci, którzy się
urodzili, te potwory, które się urodziły, były właśnie czymś
takim, że pierwsi ludzie, yy, naprawdę tyle żyli. Żyli tyle, co
Metuzalem, żyli tyle, co, yy, co, co, co przodkowie Henocha. Natomiast
później już, yy, Bóg mówi, że człowiek może
żyć maksymalnie sto dwadzieścia lat i potem już nie mamy
takich długo-długowiecznych patriarchów. Może tak naprawdę
ta ludzkość, która przetrwała potop, mm, była jakimiś
popłuczynami po tych eksperymentach. Może Sitchin
w swoich interpretacjach sie, tekstów, powiedzmy, sumeryjskich i, i też, yy,
babilońskich, akadyjskich i tak dalej, może on się odnosi do
tego samego? Może to jest po prostu ta sama opowieść?
Może, może jesteśmy owocem tego, tego mariażu, tego
grzechu. Pytanie tylko, kto ich
skarcił? Dlaczego to wszystko upadło? I co mnie w tym
wszystkim najbardziej dziwi, panowie, to, że ta
historia, chociaż ona brzmi dla nas po prostu jak idealny materiał, kto ją
zapisał? Wiesz, ten Henoch na pewno nie był autorem.
Henoch jest, Henoch jest kreacją literacką.
Skądś ta wiedza musiała pochodzić. Jeżeli to
wszystko było obserwowane przez ludzi, którzy zostali nauczeni
czegoś przez tych upadłych aniołów, to ci ludzie chyba nie
mieli na tyle rozwiniętych umysłów, żeby tą całą
historię pojąć. Chyba że któryś z tych aniołów
podzielił się, yy, z nimi tą swoją wiedzą. Ale
to już popłynąłem strasznie. A Marku, ja się odnosiłem do
takiego magicznego s-sformułowania, które jest czasem używane przez, yy,
etnografów, przez, yy, ogólnie socjologów, przez, mm, przez wszystkich
badaczy, powiedzmy, kultury. Yy, bowiem kiedy dochodzi do, do
konfliktu, yy, dochodzi do kontaktu dwóch kultur na różnych
poziomach, także, ee,
tego życia materialnego, no to ta biedniejsza zwykle doznaje
takiego szoku, tak? I zawsze, kiedy, mm,
czytaliśmy, kiedy jechał biały człowiek do gdzieś tam,
powiedzmy, do trzeciego świata i uczył
innych żyć według swoich standardów, dochodziło do
rozprężenia w tych lokalnych społecznościach, do
takie, do różnego rodzaju zmian, z którymi oni sobie nie
umieli poradzić. Może po prostu ludzie, którzy się skontakt...,
znaczy może niektórzy się skontaktowali, ale niektórzy byli
beneficjentami tamtego kontaktu, może również wpadli w
tego rodzaju, w tego rodzaju z, yy,
jak to się mówi, szok cywilizacyjny, kulturowy. A
to-... Prawdopodobnie nie musiał być tylko i wyłącznie
szok kulturowy, wynikający z tego, że ci wielcy,
no, nawiążę do tego, do tego bycia
kolonizatorem. No, wielcy biali panowie przywozili
szklane paciorki, perkal i coś tam jeszcze i rozdawali. I to
było... Wielki biały pan był wtedy, dlatego
był taki wspaniały. Miał jeszcze strzelbę, która, no, bo
wielki był i wspaniały.
Natomiast jest jeszcze jedna rzecz, która się wiąże, mm, z
takim, no, takim, takim, taką, taką, yy, z zakładaniem
kolonii. O, może tak to najkrócej powiedzmy. Otóż, yy, bardzo często następuje
też, yy, to rozprężenie wynika z tego, że społeczność miejscowa się
dzieli: na tych, którzy współpracują, yy, z tymi
kolonistami, którzy przybyli, i takich, którzy boją się, wprawdzie
szanują, bo to wielcy, biali panowie i groźni, ale z drugiej strony jest
tradycja, jest coś, co, co
jest z dziada pradziada i my niekoniecznie, i część z
nich, z tych, tych ludzi mogła nie chcieć przyjmować nowych
rzeczy. No i natychmiast dochodzi w takiej
społeczności do podziału przynajmniej na dwie grupy: tych, co
są za i tych, co są przeciw. I jeśli
Państwo prześledzicie sobie, jak to wyglądało
właśnie chociażby w ziem... na Ziemi, w koloniach, yy, euro, które zakładali
Europejczycy, no to właśnie tak to wyglądało, że miejscowi się dzielili
na tych, którzy współpracowali, moglibyśmy powiedzieć, nawet
kolaborowali z przybyszami i tych,
którzy niekoniecznie, którzy się tylko przyglądali temu. No,
korzystali oczywiście z pewnego skoku, który
następował, no, siłą rzeczy następował, ale byli
sceptyczni. Niekoniecznie im się to podobało. To był
co prawda wielki biały pan, ale, no, się wtrąca w nie
swoje sprawy. I ci kolaboranci w
dodatku, wiem, że ich obrażam, no, ale powiedzmy ci,
którzy współpracowali, yy, z Europejczykami,
oni z tego mieli konkretne, wymierne wręcz korzyści. Ee, to
równie dobrze mogło dojść do takiego podziału w, w
tamtych czasach, wśród, wśród ludzi. I, i
na tym mogło polegać, na tym mogło to rozprężenie polegać, że ludzie, no,
zaczęli pomiędzy sobą, w wyniku tej, tej, tej akcji kolonizacyjnej,
zaczęli między sobą, mm, no,
zaczęły się tam niesnaski po prostu. I one czasami mogły
przybierać bardzo znaczące, znaczące
rozmiary. Bo przecież jeśli popatrzymy na to,
czym zajmowali się przybysze, jak wielkie zmiany, mm, kulturowe, tak mi
się wydaje, techniczne to oczywiste, ale też kulturowe
wprowadzali, no to, to się mogło,
znaczy, nie musiało wszystkim podobać. Nawet jeśli się bali
tych przybyszów, to nie musiało się to podobać. A ci, którzy
byli z, z przybyszami, no, ci wynosili
konkretne, wymierne korzyści. Ja nie myślę tylko i
wyłącznie o pieniądzach, też o lżejszym życiu, o
czerpaniu. Nawet, kto wie, wyobraźmy sobie pewną
strukturę społeczną. Być może ci, którzy współpracowali, mm, dostali
prawo do by-bycia, bycia ponad tamtymi, którzy nie współpracowali. I tak możemy
snuć, yy, różnego rodzaju fantazje. Jedno
jest pewne, tego rodzaju akcja, nazwijmy ją jednak kolonizacyjną, no, ona
narusza to, co było wcześniej, ee,
to, co było stare. A nie wszystko, co nowe, musi być z
definicji lepsze. No, ja wiem, że są takie siły na
świecie, które uważają, że jak coś jest nowe, to z definicji
musi być lepsze. No, ale tak niestety nie jest i tak nie
musiało być w tym przypadku, bo to znowu, co jest
lepsze, co jest gorsze w życiu społecznym, to nie ma
jakiejś obiektywnej miarki na to. Zależy, kto to
ocenia, z której pozycji występuje.
To, co jest lepsze dla jednych, bywa gorsze dla
drugich. Żeby nie zagadać, to tyle. Tak, ale tutaj możemy snuć różnego rodzaju
scenariusze, jak by się zachowali ludzie, którzy
powiedzmy, yy, kilkaset lat przed
Chrystusem staliby się, nie chcę powiedzieć ofiarą,
ale stali, staliby się bohaterami takiej historii,
gdy nagle wylądowaliby upadli aniołowie i zaczęli ich
troszeczkę pobudzać cywilizacyjnie. No,
zapewne doprowadziłoby to do, yy, znacznych
problemów, rozpadu istniejących układów. Czy oni by zostali poczytani za, za
intruzów? No, ale jak traktować, yy, wrogo intruza, który ma nad
tobą pełną kontrolę? Ale tutaj wchodzimy już
bardzo, bardzo głęboko w science fiction. Arku, nie masz
takiego wrażenia, mm, czy ja już o tym mówiłem? Ee, Ziemia to jest
bardzo delikatny układ. Yy, my wiemy dzięki antropologom,
dzięki, dzięki biologom, że kiedyś cywili..., kiedyś, yy, populacja
ludzka, no, wyglądała bardzo kiepsko.
Wskutek różnego rodzaju kataklizmów były takie
okresy w dziejach ludzkości, oczywiście bardzo, bardzo
zamierzchłej, no, kiedy, mm, była nas garstka, ledwo przeżyliśmy. Okresowo
na Ziemi dochodzi do zmian klimatu, które, yy, no, działają wręcz
zabójczo na istoty, na stworzenia, które
nie stworzą sobie jakiegoś, jakiejś możliwości przetrwania,
nie, nie nauczą się czegoś. A może, jak już mówiłem wcześniej, było tak, że
ci opiekunowie nasi, owi czuwający,
zdawali sobie z tego sprawę, że ludzkość jest u progu-... kolejnego fikołka
cywilizacyjnego. Może należy nie tyle nam pomóc, co pewne rzeczy przypomnieć. Bo
wspominałeś tutaj o tej hipotezie yy młodszego dryasu. Wspominałeś o
tym, że mogła istnieć tak zwana cywilizacja matka, która upadła i działo się to
przecież, jeżeli wierzyć szacunkom, przed, przed
czasami, w których żył Jerek. Także może ci czuwający, yy sprawując
jakąś pieczę nad, nad Ziemianami, yy chcieli nam w ten sposób pomóc. I znowu
Księga Henocha układa się w jakąś dziwną, dziwną całość. Musimy spojrzeć
w tym momencie na, na siebie, jakbyśmy my się zachowali w podobnej sytuacji.
Jesteśmy właśnie, przylatujemy nad, nad do jakiejś planety. Obserwujemy ją jako
badacze. Zasada nieingerencji oczywiście, bo każda ingerencja
rodzi jakiś tam skutek, trudny do przewidzenia w
dalszej przyszłości, czasami doprowadza do zagłady. No ale wiemy o tym, że
no, tych powiedzmy tak najmniejszym, w takim najmniej liczna
ludzie byli tam chyba dwa tysiące, dwa tysiące osobników ee było.
Więc ci ludzie, którzy nie potrafili krzesać ognia ani się dobrze okryć,
ani dobrze zawalczyć o siebie, no, nie byliby w stanie przetrwać z
jakimiś drapieżnikami typu, typu stado lwów czy coś takiego. Mogliby łatwo
zostać zniszczeni, a po prostu byłoby szkoda, bo jako jedyni powiedzmy, żeby
nas przypominali. No więc co byśmy
zrobili w takim wypadku? Czy byśmy faktycznie z
boku stali i patrzyli się na zagładę tych, powiedzmy,
tych plemion, które by liczyły około tam tysiąca,
dwóch tysięcy sztuk? Czy raczej byśmy troszeczkę próbowali im dopomóc
właśnie poprzez naukę, jakąś tam ee danie mitu nawet, który w
dłuższej, w dłuższej perspektywie mógłby przynieść rozwój
cywilizacji. No, to jest właśnie takie, takie
ciekawe, jak byśmy my zachowali się w podobnej
sytuacji. No, abstrahując od tego, że w
większości filmach jesteśmy przedstawiani jako ci, którzy
eksploratorzy, którzy by najchętniej
wybili ich wszystkich i posiedli sobie jakieś tam złoża
z tej ziemi. No ale na pewno byłaby garstka ludzi, która by się temu
przeciwstawiła. Ee no i właśnie, jakby ona była postrzegana przez
tych, którzy zlecili tutaj tą obserwację czy tą eksplorację,
eksplorację tej ziemi. No, oni by negowali ich. Co ciekawe, jest ee
ci, którzy odeszli do, do, na ziemię, tych dwustu nie
zostało zabitych w jakiś tam sposób. Oni wszyscy
zostali uwięzieni tak, jakby no nie można, nie
chciano albo nie można by było z jakichś powodów,
powodów ich zabić. Owszem, ee ich dzieci, czyli właśnie owi giganci,
byli napuszczani na siebie nawzajem, ale też nie zostali z niebios wystrzelani
blasterami czy czymkolwiek innym. Więc to jest dosyć ciekawe. Tak jakby no
była jakaś albo niemoc, albo niechęć do, do użycia siły w tym
momencie. Znaczy, oni zostali, oni zostali uwięzieni
tam. W pewnym momencie Bóg mówi do- Tak. do tych
swoich podległych sobie aniołów. Nie
pamiętam, do którego mówi: Otwórz pustynię w Duder i wrzuć tam bodajże
Azazela. A może to jest odniesienie do zbombardowania ich baz, które tam były?
Mówię tak dlatego, że jeden z
niemieckich badaczy Księgi Gigantów, o których będziemy
mówić, wspomina, dodaje taki ciekawy wątek do tej historii, że nim
owych dwustu przybyło na Ziemię, to oni
sobie zbudowali, nie wiem, jak on to, jak on to określa.
Nie chcę powiedzieć bazy, ale bodajże wielkie więzienia ee na
Ziemi. Czyli może oni po prostu nie zostali zabici?
Zostali tu zasypani. W każdym bądź razie im dalej brniemy w tą
historię, im więcej, im bardziej łapiemy się za słówka, yy do
dziwniejszych wniosków dochodzimy. Chcemy znaleźć wreszcie
coś, co nam powie, że, że, że może się
mylimy. I to jednak nie jest opowieść mówiąca o
wizycie na Ziemi jakiejś grupy obcych. Yy co jeszcze Arku? Miałem
się ciebie zapytać, bo mi to wyleciało z głowy. Z tą
Księgą Henocha to jest taka trochę dziwna sprawa, bo
z jednej strony no, powszechnie znana, ale
trudna w ocenie. To znaczy jest też dość ciężka, prawda? Jak
tak do niej zaglądałeś, jakie odniosłeś wrażenie?
No, trzeba przeczytać kilka razy, żeby, żeby coś tam wydobyć i naprawdę
czytać fragmentami. Przemyśliwać, że tak powiem, te
fragmenty. O co tam mogło chodzić? Ale to jest w każdej, w każdej
księdze...... pisanej i tłumaczonej, ee, od tylu lat. To samo będzie przy,
przy Biblii, to samo będzie przy, przy Księgach
Henocha. Ja bym jeszcze tutaj wrócił do, do Sitchina i, i, ee, i Annunaków,
dlatego, że wśród Annunaków też największym przestępstwem, ee, było zabicie
jednego Annunaka przez drugiego. Więc, ee, tutaj jakby jest niemo, brak
możliwości, ee, unicestwienia ich w inny sposób,
jak, jak właśnie, ee, zakopania
czy, czy właśnie umieszczenia ich gdzieś tam głęboko pod
ziemią i przysypania kamieniami. Taki sam los
spotkał Marduka, który, ee, znaczy taki sam, no,
podobny, który to zabił Dumuziego bodajże, z tego, co pamiętam, ee, na
innego Annunaka, więc też został uwięziony. Tylko akurat tutaj w piramidzie
i... No, ale też uwięziony. Nie zabity, mimo wszystko, tylko
właśnie uwięziony. I taki sam los spotyka tu, jak
się okazuje, właśnie, ee, tych dwunastu upadłych. Yy, z drugiej
strony, ee, chcąc ratować swoje dzieci, ee, my byśmy prawdopodobnie
zrobili tak, żeby właśnie ci giganci, nasze
dzieci, ee, rozeszli się po całym świecie, żeby
jak najbardziej utrudnić, ee, to zadanie. No
i mity o gigantach mamy praktycznie na, na całym świecie, łącznie z Nową
Zelandią, tam Wyspami Salomona czy, czy, czy
innymi. Wszędzie są mity o gigantach, więc
wydaje mi się, że coś jest na rzeczy. Dziękuję.
Mhm. Tutaj jest kolejny taki wątek, dość dziwny, z
Semjazą czy Semihazą. Naprawdę jest przynajmniej kilka wariantów tego
imienia. Ee, jedna z hipotez mówi, że on przetrwał trochę dłużej niż, yy, niż
tylko w pamięci, yy, autorów Księgi Henocha. Dlatego, że, mm, Uzza albo Aza,
yy, powiedzmy sobie demon lub bóstwo z rejonu Bliskiego
Wschodu, to jest prawdopodobnie ta sama postać. Innymi słowy,
yy, Księga Henocha wspomina o aniele, który
zstępuje na czele tego dwustuosobowego
zastępu. I on zostaje potem upamiętniony tak
naprawdę znacznie szerzej, niż nam się wydaje.
Yy, Semjaza nie zostaje zapomniany, nie zostaje zasyp... Znaczy
nawet jeżeli zostaje zasypany, yy, pod pustynią razem z innymi, to pamięć o
nim trwa. Prawdopodobnie to on był jednym z czołowych bóstw
arabskich, przedislamskich. Znany był między innymi, jak
wspomniałem, jako Uzza lub Aza. Yy, daje to trochę do
myślenia, dlatego, że Księga Henocha
mówi nam o świecie, który został zapomniany. O tym
samym mówi nam mit o potopie. Yy, kto wie, co tak naprawdę zmywa Bóg, yy,
chcąc, yy, chcąc umyć ziemię, chcąc wyczyścić, ee, swoje
stworzenie? A może tak naprawdę Marku, yy, ten mit mówi
nam, że to nie Bóg chciał coś zapomnieć, tylko ludzie chcieli kogoś zapomnieć.
Być może, ale, yy, równie dobrze możemy założyć, że to wielkie czyszczenie
ziemi, aa, no, mogło się odbywać, no, na wielu, na wielu poziomach. My
bardzo często mówimy o potopie. Mm, tu
gdzieś w komentarzach, yy, widziałem, ktoś nawiązał do takiej teorii, że ta
długowieczność, mm, wiązała się na przykład z zawartością
tlenu w atmosferze. Ja nie wiem,
czy, yy, w takich krótkich okresach to było badane. Wiem,
że oczywiście, ee, w takich milionowych, yy,
milionowych okresach to rzeczywiście stwierdzano spore różnice w natlenieniu
atmosfery, yy, w ilości tlenu w atmosferze.
I jak było w krótszych, nie wiem, czy to w ogóle było
badane w krótszych okresach, ale, ale no ja mam taką wizję, że słowo
„potop”, kojarzone przez nas słusznie zresztą z, z ze zwałami wody, która się
przelewa, to może być ślad jakiegoś zjawiska, mm, jakiejś takiej
geoinżynierii, która następowała, której być może
ślady dzisiaj dałoby się odnaleźć, która była
znacznie szerzej zakrojona. To znaczy, yy, nie
tylko dotyczyła wody, ale na przykład atmosfery, yy,
składu, składu tej atmosfery. No,
konsekwencją... Ja, ja nie potrafię oczywiście odnieść się do
tych badań, bo ja rzadko coś przyjmuję na wiarę,
ale chętnie bym posłuchał biologa. Mmm, takiego najlepiej, żeby był takim
bardzo konkretnym, żeby był bardzo
konkretnym biologiem, który jasno by wyłożył, czy
na przykład zwiększenie, mm, albo
zmniejszenie, jakby powodowało, jakby, jak jest
powiązane z żywotnością, z długością życia
organizmów. Na przykład, yy, czy to mogło mieć
wpływ na chociażby na, na tę żywotność i to, że
kiedyś, ee, ponoć dożywano tych, tych, tych takich matuz, matuzalemowych, yy,
roczników, a później przestano.
Później padła ta, pa, pa, padło to sto dwadzieścia i koniec. Mm, więc, yy,
powtarzam, yy, ten potop to mogło
być, to mogło być po prostu takie, takie zamknięcie w
słowie, mm, znacznie dalej posuniętych, posuniętych przemian na
Ziemi.... A pytałeś o to, czy może ktoś o czymś chciał zapomnieć? Nie wiem.
Mnie się bardziej wydaje, że ktoś
chciał, żeby ludzie zapomnieli. Po prostu bardzo prostą metodą, wygubiając, yy,
większość ludzkości, spowodował, że ta pamięć,
no, siłą rzeczy, im jest mniej ludzi do pamiętania, tym ta
pamięć, no, taka skromniejsza się, yy, staje. I może o czymś ludzkość miała po
prostu zapomnieć taką metodą. Znaczy to oczywiście nie był, zapewne to nie był
główny cel, to raczej cel osiągany przy
okazji. To zapominanie, to sprawienie, że o
czymś się zapomina. Okazuje się, że tak nie do
końca, ale, ale, ale przynajmniej po części się udało. Tak, ja tutaj znowu
puszczę chyba wodze fantazji. Wytłumaczę to na przykładzie, co
mówiłem o tym potopie. Otóż przybywa ta cała
grupka z kosmosu. Robią na Ziemi różne
rzeczy, yy, nie do końca są dobrze zapamiętani,
natomiast jest wspomnienie o nich jako o
bogach. Jako o bogach, którzy mieli większe możliwości od ludzi. Dysponowali
też wysoce rozwiniętą techniką, która im pozwalała
między innymi, o czym zaraz będziemy mówić, ee, cytuję: „grzeszyć
przeciwko ptakom, zwierzętom, gadom i rybom”. Cokolwiek to
znaczy. Ee, być może ten potop to taka symboliczna cezura, która
ma, no, nie tylko obmyć ludzkość z grzechu i wytopić tych nieszczęsnych
Nefilimów, ale przede wszystkim zabić tamten
świat, w którym bogowie chodzili po ziemi, żeby człowiek
już tego nie pamiętał, nie rozpamiętywał, żeby
tworzył sobie te bóstwa na swoje własne podobieństwo, na
swoje własne wyobra... podobieństwo i wyobrażenie przede
wszystkim. Gdyż to zetknięcie z prawdziwymi
bóstwami, z prawdziwymi bogami z kosmosu, miało
fatalne konsekwencje. O tym mówi też „Księga Gigantów”. O
tym zaraz powiemy. Yy, ale tutaj panowie, elementem, mm, opowieści o,
o wizycie Samjazy i kolegów jest grzech. Yy, grzech, bowiem
okazuje się, że dochodzi do pewnego rodzaju występku. Marku, yy,
z jakichś powodów to, że oni tutaj
wylądowali, powiedzmy, że, no, załóżmy, że oni sobie tu
założyli kolonię, zostało poczytane za coś niedopuszczalnego. I wiesz, co mi się
kojarzy od razu? Przede wszystkim słynna dyrektywa ze Star
Treka: nie ingerować w losy mniej rozwiniętych gatunków. A no właśnie, bo o
tym jeszcze nie powiedzieliśmy, a warto by. Może w ogóle sam
pomysł lądowania tutaj i ingerencji w losy ludzkości, ee, to
był pomysł, który nie spodobał się, no, powiedzmy, użyjmy tego słowa,
przełożonym, przełożonym, yy, tychże
przybyszów. Ee, mógłby mi się ten pomysł wydawać po
prostu chory. A kiedy powiedziałeś o tym sprzątaniu, no
to, mm, hyh, odwołam się do przykładu, no, „Ziemia
obiecana”. Najpierw byli panowie, którzy mieli fabryki
włókiennicze i byli tam właściwie bogami. Mogli z tymi ludźmi
robić, co chcieli. Ci ludzie pracowali, mnożąc ich
bogactwa. A jeszcze przy okazji, jak „Ziemię obiecaną” państwo
pamiętają, to, to, to, to jeszcze sobie tam ci, mm, przemysłowcy szaleli
troszeczkę i, i niemoralnie się zachowywali i tak
dalej, i tak dalej. No, ale jak się kończyły pieniądze albo
jakieś problemy się pojawiały, no to fabryka płonęła.
Zacierało się wszystko, co się miało
zatrzeć. Ludzi się w tym wypadku nie gubiło. Ludzi się,
ludzie pozostawali bez pracy. No ale to analogia nigdy nie
jest pełna. Natomiast, yy, całe źródło
występku płonęło i go nie było. Tu mógł być
bardzo, bardzo podobny, bardzo podobny mechanizm
następować. Po prostu, po prostu wyczyszczono, tak jak
powiedziałeś. To, to moim zdaniem bardzo jest
prawdopodobne. Nawet jeśli przyjmiemy to, co
powiedziałem, yy, i co ty powiedziałeś, a
zasugerowałeś, a ja podchwyciłem ochoczo,
że właśnie mogło być tak, że po prostu oni tutaj
narozrabiali i to wbrew wszelkim zaleceniom. Ta dyrektywa ze Star Treka,
ona jest bardzo konkretna. Zresztą to
nie jest tylko star trekowa, yy, dyrektywa. Ona się w
sporej części fantastyki, yy, naukowej pojawia, nawet
polskiej fantastyki, ee, lat siedemdziesiątych. Nieingerencja,
nie jakby ingerować. Oczywiście zdarzały się też, zdarzały się też,
yy, takie utwory, które przeczyły, jakby nie, nie uwzględniały tej zasady
nieingerencji. Niemniej jednak już sam fakt, że, że ona
bywa wspominana, no, zostańmy przy Star Treku, że ona
bywa wspominana, yy, może zakładać, że, yy, że ktoś w niej również sens
do-dostrzegł. Warto by powiedzieć w takim razie,
dlaczego? Dlaczego w Star Treku, a być
może tutaj, w tym przypadku, który, który omawiamy, ta
zasada się pojawiała. Otóż, mm, siłą rzeczy, jeśli
ingerujemy w rozwój jakiejś społeczności, która jest
nam obca, my zmieniamy tę społeczność, choćbyśmy
nawet nie chcieli i obiecywali sobie, że nie,
nie, my tylko im damy, nie wiem, kaganek oświaty. No,
damy im, powiedzmy, jakieś narzędzia, ale w ogóle to oni
wszystkie tradycje zachowają. To nigdy tak nie wygląda. Yy, niby na początku
oni zachowują te tradycje, a jak sobie państwo
oglądacie chociażby „Bossów przez świat” czy jakiekolwiek inne
programy, mm, podróżnicze, to się okazuje, że niby zachowują, ale tam się
zaczyna w szybkim tempie, a właściwie w takim, na takiej
zasadzie kuli śniegowej-... wszystko
zmieniać! I teraz ktoś powie: "No tak, no ale przecież to
dla dobra, jak sobie tę blachę falistą kładą na swoje
domy, yy, gdzieś tam, yy, Indianie
w, w, nad Amazonką, to przecież tylko dla ich
dobra". Tak jak to Sejrowski opowiadał, dla dobra albo
nie dla dobra, no, mniej się narobić trzeba, ale
powiedzmy, walory, yy, użytkowe tejże blachy
falistej, która tam zastąpiła misternie,
misternie układano, układane dachy, no, są gorsze, ale jest wygodniejsza. Więc
zawsze uwzględ, jakby, mając na myśli, że będziemy ingerować w, w rozwój danej
społeczności, to tak, jakbyśmy powiedzieli: a teraz
was zmienimy. Nawet jak nie mamy tego na myśli, to
zmienimy was. A zatem to, yy, wasz rozwój, my zaingerujemy w wasz rozwój.
Moglibyście być kimś zupełnie innym, może lepszym, może gorszym. Mm, trudno
to w ogóle rozstrzygnąć, ale my skierujemy was na nowy tor, taki, jak my
chcemy. Narzucimy wam, nawet tego nieintencjonalnie, ale narzucimy wam
swoje przekonania, swój system wartości, yy, swój sposób myślenia. No i to
jest, yy, ktoś powie: no tak, no bo lepsze
powinno zwyciężać gorsze. To jest, to są
manowce, to są moim zdaniem manowce i, yy,
myślę, że każda rozsądna cywilizacja raczej będzie próbowała realizować
tę normę ze Star Treka. Bo dotychczas ludzka
cywilizacja raczej stosowała normę: a teraz
was zmienimy. I to przykładem jest właściwie
cały świat. Tam, gdzie docierał Europejczyk w
dawnych, bo w dawnych czasach, tam następowała
niemal natychmiast poważna zmiana i czasami była to zmiana wręcz tragiczna dla
tamtej społeczności, rozbijająca tę społeczność. Ja
pomijam te drastyczne przypadki, że to Europejczycy
przywozili na przykład choroby i przez to wygubiali,
wygubiali, mm, yy, tam dalekie
społeczności. To nawet nie chodzi o ten przypadek.
Czasami słowem, yy, tym systemem wartości, o którym
powiedziałem, narzędziami, zupełnie zmieniamy sposób rozwijania się. I, i, i
dobrze czy źle? Nie wiem. Trudno odpowiedzieć. Jedna z
interpretacji, yy, tej historii o lądowaniu Semjazy i reszty na górze Hermon
odnosi się troszeczkę do losów Sumerów. Yy, otóż, jak
dobrze wiecie, oni przybyli, yy, do południowej
Mezopotamii z bliżej nieokreślonej lokalizacji.
Zastali na miejscu jakąś kulturę, bodajże el-'Ubaid, natomiast sami byli w
miarę dość wysoko rozwiniętą kulturą i na polu tych dwóch utworzył się
Sumer, prawdopodobnie będący, yy, skrzyżowaniem różnego
rodzaju żywiołów. Ee, i tutaj
jedna z interpretacji, już taka zupełnie niefantastyczna,
niekosmiczna Księgi, znaczy Księgi Henocha, Księgi
Gigantów mówi o, o jakiejś grupie ludzi, jakiejś kulturze wyżej rozwiniętej,
która przybywa do tej niżej rozwiniętej, niczym
Sumerowie do, do południowej Mezopotamii.
Przynosi ze sobą pewną wiedzę. No, ale potem, z racji
tego, że kolidują się interesy jednych elit z drugimi, dochodzi do przewrotu. No
i tamci zostają wytrzebieni, giną w tym
żywiole albo po prostu zostają zabici. Czy tak
było? Mogło tak być. Oczywiście. Natomiast, yy, jeżeli mówimy o, o
tych bardziej fantastycznych konotacjach, yy, wspomnianych apokryfów, to warto
dodać, że, mm, że jedną chyba z największych kar, yy, Bóg przewidział
dla Azazela. To znaczy on wysłał tych swoich
podległych mu czuwających, których dziś nazywa
się archaniołami. Był to między innymi Michał, Gabriel, Suriel i Uriel.
Yy, no, a Azazel oberwał najbardziej za to, że
nauczył ludzi, jak robić broń. Ale Arku, my tutaj cały czas mówimy, mm, o
wydarzeniach z perspektywy, mm, z perspektywy boskiej. To znaczy, że oprócz
tych, yy, oprócz tych, yy, beneficjentów kontaktu nieszczęsnych, czyli nas,
ludzi, i oprócz tych przybyszy, musiał
istnieć ktoś, kto to wszystko nadzorował i kto to wszystko
doprowadził do porządku. Ee, i teraz
pytanie, mm, czy to nie jest najsłabszy punkt, yy, Księgi Henocha, yy, i Księgi
Gigantów? Yy, bo tutaj już odwołujemy się do pewnych
mistycznych założeń, że jest ktoś, kto czuwa nad tym
porządkiem i kto sprawił, że ci,
którzy przybyli na Ziemię i, i rozpoczęli ten cywilizacyjny
ferment, yy, no, skończyli, jak skończyli, no, w potopie. Mm,
ale jeszcze jedna sprawa mi przyszła do głowy, kiedy sobie
tak myślę: a może tych kolonizatorów z obcej planety wcale
nie było tak dużo? Może nie dysponowali jakąś zaawansowaną bardzo techniką w
eksterminacji ludzi i może po prostu zostali
przez nich obaleni siłowo, a ta cała historia o potopie jest tylko, no,
taką swoistą metaforą. Ale to też znowu się rozgadałem. Arku? No,
metafora, yy, że przychodzi ktoś z
zewnątrz, Bóg, który jest gdzieś w niebie i po
prostu sprawuje pieczę nad, yy, nad wszystkim, co tutaj jest. Yy...... No,
można przyjąć coś takiego, ale to raczej, jeżeli przypatrzymy się
kontekstowi takiemu bardziej ludzkiemu z punktu widzenia zwykłego człowieka czy
zwykłego, czy zwykłej wsi, czy, czy, czy
cokolwiek innego, jakiegoś, jakiejś większej społeczności,
to raczej w późniejszym okresie to nie miałoby w ogóle sensu. Ee,
Bóg czy bogowie, którzy byli w niebie, byli bardzo kapryśni. Wręcz nawet
widać u nich jakieś, no, rozdwojenie, rozstrojenie jaźni, bo z jednej
strony, ee, wygu- gubią, znaczy gubią, niszczą, ee,
dokonania jakiejś tam grupy, grupy, yy, swoich, swoich przedstawicieli.
Yy, a z drugiej strony nie robią nic, żeby jednak ta, ci, którzy pozostali, ee,
no, zapomnieli o piśmie, zapomnieli o metalurgii, zapomnieli o wszystkim.
Ee, nie jest przedstawiany z, jako nadrzędny sposób życia, życie, ee,
no, bez ubrań, bez niczego i po prostu tylko głoszenie chwały,
chwały temu sty-, tem, temu ubóstwu, które się akurat
opiekuje. Nie ma nic takiego, a wręcz
przeciwnie tak jakby po prostu zakładali nową cywilizację. Już tak,
yy, z takim kontekstem, w którą stronę ona ma iść. Więc to raczej tak
przeczytaj mu, żeby celowo zniszczyli. Raczej to wygląda na to,
że, ee, ci dwu, tych dwustu wiedziało o tym, że, że katastrofa
ma nadejść. I właśnie próbowali zrobić coś,
żeby, ee, żeby ci ludzie przeżyli. To, to ich dzieło w sumie.
Ee, być może, że no, dokonywali jakichś większych
manipulacji genetycznych, bo tak jak Marek mówi,
to, yy, bardzo ciężko uwierzyć w to, żeby, żeby gość z
innej, z innego, ee, całkiem, ee, układu gwiezdnego
przyleciał. I to akurat wszystko się zgadzało na tyle, że,
że, że może połączyć się z przedstawicielem, ee,
tutaj, ee, tubylców, że tak powiem, i mieć z nimi
dzieci, które w jakiś sposób by wyglądały
podobnie albo w ogóle, żeby doszło do czegoś takiego. Ee, więc te manipulacje
genetyczne w jakiś sposób tam były. No, ale jak przyjrzeć się
wszystkim, ee, manipulacjom genetycznym, to one są raczej
krótkotrwałe. Są to hybrydy, które, ee, z
reguły rosną i nie są w stanie mieć później swoich
własnych dzieci, więc, ee, tu raczej nie widziałbym tego typu
ingerencji, tylko po prostu, no, ee, przypadek, yy, jaki jest w
kosmosie, jakim my jesteśmy w kosmosie, że istniejemy,
a także przypadek, ee, taki, który
wyginął, przez który wyginęły dinozaury. No, po prostu co
jakiś czas, ee, przywali w ziemi większa lub mniejsza kometa.
Yy, i, i czyści wszystko. Kwestia tego, żeby po prostu przekazać coś dalej,
żeby oznaczyć, że coś takiego się stało, ee, i dać przyszłym
pokoleniom w jakiś sposób, yy, ostrzec ich i, i
stworzyć możliwości tego, żeby oni mogli dalej
przetrwać, bo w ten sposób to się z reguły rozgrywa. Natomiast jeżeli, yy,
rozpatrywać tą właśnie dyrektywę o nieingerencji, no to
nie wiem, czy ona ma tak aż duże zastosowanie. Ee,
dlatego że no, jeżeli weźmiemy, ee,
nieingerencję wobec... Wszystkim się wydawało
przez dłuższy czas, że Majowie to był bardzo pokojowy
lud, który wielbił matematykę, patrzył w gwiazdy. To wszystko. Jak się okazało,
dokonywali, ee, mordów w, na iluś tam tysiącach ludzi
w ciągu od wschodu do zachodu słońca, ee,
a następnie jedli, yy, to, co tam z tych ludzi po wyrwaniu serca zostało. Więc
tutaj można z jednej strony mówić, że o, tak, konkwistadorzy zniszczyli całą
kulturę i tak w ogóle wszystkich, co tam, co było? Ale z punktu widzenia,
ee, człowieka, ee, białego, który tam pojechał, jeżeli widział coś takiego,
ee, był świadkiem właśnie wyrywania serca, ee, w intencji jakiejś
tam, której nie rozumiał, ee, to był
to szok kulturowy, ale też i w drugą stronę działający. I tutaj nie wiem, czy
my, gdybyśmy, ee, na-najechali, no, powiedzmy,
skontaktowali się z tego, nawet człowiek współczesny skontaktował
się, ee, z jakąś cywilizacją, która by tego
typu rzeczy dokonywała, powiedzmy cywilizacją
modliszek, które, ee, zjadają swoich partnerów jakiś tam. Czy byśmy,
no, tak normalnie przeszli do porządku dziennego?
Czy byśmy nie starali się wytłumaczyć, że jednak jest coś
innego do zjedzenia? Można sobie jakąś tam inną
mróweczkę zjeść, a tego partnera no w sumie zostawić, bo
można z nim później tak spokojnie sobie posiedzieć przy
kominku i dzieci popilnować. Więc, no, nie wiem, czy tak, mm-... ee, czy to,
co zaszło, to znaczy, yy, w późniejszych czasach,
czyli wygubienie tego wszystkiego, czy było
celowym działaniem tych, którzy zostali u góry? Ale
też się rozgadałem. Widocznie zaraźliwe. Tak, yy,
zaraz ci, Marku, oddam głos. Tutaj z Księgą
Henocha i Księgą Gigantów jest tak, że w zasadzie im
dalej brniemy, tym więcej rzeczy do powiedzenia mamy. Ja tutaj
jeszcze odniosę się do, yy, tej kwestii
grzechu. Okazuje się, że nie, nie do końca wiemy,
yy, z Księgi Henocha, co tam zachodziło. No,
pojawili się barbarzyńscy Nefilimowie, którzy zabijali
się nawzajem i pili swoją krew. Ale czytamy także w
Księdze Gigantów o grzechu przeciwko innym
stworzeniom i do pojawie, i o pojawieniu się
potworów. Czytamy też o czymś, co z dzisiejszej
perspektywy można interpretować jako, nie wiem, katastrofę dla
ekosystemu. A może te istoty, yy, które tu były, to tak jak pisał
Sitchin, yy, no, już tak na całego sobie
tutaj działały, tak? Że, że tymi swoimi działaniami
doprowadzały do zatrucia środowiska. No ale to chyba by było
z dzisiejszej perspektywy w jakiś
sposób wykrywalne. To nie byłoby takie łatwe do
ukrycia. Yy, w każdym razie jest to dość
dużą zagadką. Jeszcze za chwilkę trzy słowa na
temat Księgi Gigantów i tego, co ona kryje, ale
nim to się stanie, to Marku, oddaję ci głos. Ja jeszcze à propos tej,
tej nieingerencji, bo słuchałem tego,
co mówił Arek i przyszło mi do głowy, przyszły mi
do głowy dwie rzeczy. Owszem, były te krwiożercze, krwiożercze cywilizacje, mm,
w Nowym Świecie, ale byli też zwykli Indianie, mm, z Ameryki Północnej,
przemierzający prerie. No i można mówić,
że oni tam żyli lepiej bądź gorzej, byli bardziej
dzicy albo mniej dzicy i wojowali ze sobą. Natomiast tak naprawdę
nic już prawie z Indian nie zostało. Zostali wyciśnięci prawie do wy-,
yy, do cna, wy-wygubieni. A
tak naprawdę, no, to chodziło o to, żeby przejąć ich
ziemie, jakby wypłukać ich, yy, z własności. Właściwie oni nie znali pojęcia
własności, więc nie było ich z czego wypłukiwać, żeby po
prostu położyć na tym łapę. I tak naprawdę
motywacje białego człowieka były takie sobie. No
średnie. No i to się nazywało, że niesie cywilizację, ale w
gruncie rzeczy nie o cywilizację chodziło.
Więc to, to pierwsza taka myśl, że to, co leży u
podstaw, czasami, czasami tego, że my niesiemy
gdzieś swoje wartości, swoją cywilizację, nie
zawsze, nie zawsze jest takie wspaniałe. A
druga rzecz, która przyszła mi do głowy, że gdybyśmy tej
zasady, mm, jakby no, nie przyjęli albo w każdym razie odrzucili ją, no to
wyobraźmy sobie sytuację odwrotną, że na Ziemię przylatują, przylatują
przedstawiciele cywilizacji, takich właśnie modliszek. I za przy-, ponieważ są
bardziej rozwinięci, bardziej zaawansowani
technologicznie, yy, to przedstawiciele tej
cywilizacji zaczynają nas przekonywać, że właściwie:
„No, drogi, drodzy ludzie, jak już spełnicie swój obowiązek kopulacyjny, no to
właściwie stajecie się, yy, całkiem niezłym
pożywieniem”. I to jest troszeczkę taka
sytuacja, w której, yy, silniejszy, w tym
wypadku bardziej rozwinięty, narzuca swoje zwyczaje temu niższemu. Mm,
ja wiem, że sytuacja, którą przedstawiam, jest
absurdalna, no, specjalnie ją wyostrzam, żeby, żeby
pokazać, że w gruncie rzeczy ta zasada nieingerencji, mm,
przy różnych zwyczajach, które cywilizacje mogą
prezentować, ona się wydaje taką zasadą rozsądnego środka. Bo to, co z
naszego punktu widzenia jest na przykład obrzydliwe, dla
tamtej cywilizacji będzie wspaniałe i
odwrotnie. To, co nam się wydaje obrzydliwe i w
związku z tym to zmieniamy u niżej rozwiniętych, yy, no, troszkę to przy-
zaczyna przypominać prawo silniejszego. Jestem bardziej rozwinięty
technologicznie, to mam prawo narzucić swoje,
mm, zwyczaje albo swoje przekonania
kulturowe. To jest w gruncie rzeczy niebezpieczne i
myślę, że stąd się wziął pomysł. Ja nie mówię, że to
jest sposób na podbój kosmosu. Nie wiem, nie, nie, nie mam
tego przemyślanego do końca, ale, ale
wydaje mi się, że to jest jakaś taka proteza zaproponowana
przez twórców Star Treka, przez Roddenberry'ego na początku, yy, która
miała w jakiś sposób uzasadnić to, że Ziemianie się w rozwój innych cywilizacji
nie wtrącają. Tak mi to przyszło do głowy. Za tę cywilizację modliszek
przepraszam, jeśli ktoś się poczuł, jeśli ktoś się poczuł, no, zniesmaczony
konsekwencjami.
Dziękuję. Yy, tutaj możemy jeszcze
wyciągnąć wiele innych wniosków. Zapytać, dlaczego na przykład
do tego czasu, kiedy wylądowało tych dwustu,
yy, w pobliżu góry Hermon, nie doszło nigdy do
powtórki tych wydarzeń? Przecież kataklizmy
mamy cały czas. Yy, na Ziemi dzieje się zawsze
źle. Dlaczego nie wylądowali w innym miejscu
globu, żeby nieść, yy, to światełko
rozwoju, powiedzmy mniej rozwiniętym ludziom?
Yy, dlaczego nie wylądowali? Może to będzie zły
przykład, yy, może, może to będzie źle zrozumiane. Na
pewno nie leży to, mm, albo inaczej, nie idzie
to w parze z dzisiejszą poprawnością polityczną. Ale, yy, dlaczego Semjaza,
no, nie wylądował na przykład wśród Aborygenów, którzy-...
mają zupełnie inny typ kultury, powiedzmy, materialnej, kładąc większy nacisk na
wartości duchowo-kulturowe. Dlaczego nigdy
tam nie ingerował? Ingerowano tutaj, znaczy tutaj,
ingerowano w, mm, rejonie, że tak
powiem, bliskiego, bliskiej odległości żyznego
półksiężyca. To wszystko jest dość ciekawe mimo wszystko i nie można koło
Księgi Gigantów i Księgi Henocha przejść obojętnie. Tak mi
się wydaje. Problem w tym, że prawdopodobnie wszelkie odpowiedzi na
dręczące nas pytania zaginęły, dlatego, że Księga Henocha, Księga
Henocha. Natomiast pewne interesujące
szczegóły znajdowały się w Księdze Gigantów i to był
taki swoisty dodatek do Księgi Henocha, prawdopodobnie. Yy,
problem z tymi dwoma apokryfami jest taki, że my do końca nie wiemy, skąd one
pochodzą i jakie były ich pierwotne
źródła. To znaczy, wielu badaczy, w tym Klaus Bayer, wskazują, że
prawdopodobnie zostały spisane ze starszych, yy, źródeł, ze starszych
odpowiedników. I te odpowiedniki mogły kryć
odpowiedzi na pytania, które nas dręczą. Może tam
były jakieś inne szczegóły. W każdym bądź razie bardzo
znany biblista polski, Józef Milik, yy, były duchowny,
nieżyjący już, yy, znalazł fragmenty Księgi Gigantów, yy, wśród zwojów z
Qumran. Mm, ale okazało się, że podobne fragmenty znajdowane są między innymi w
Turfan, na obszarze dzisiejszych Chin, a także w dzisiejszy, a także na obszarze
Persji, yy, dawnej, dzisiejszego Iranu.
Co nam to mówi? Że ta opowieść o Semjazie i
jego partnerach mogła być bardzo rozpowszechniona i możemy mieć do czynienia z
głębszą tradycją henochiańską, mm, z jakimiś opowieściami
bardziej rozbudowanymi, które zostały wypchnięte, no,
nie tylko poza kanon, ale też poza, mm, powiedzmy, sferę
tamtejszych wierzeń. One się z jakiegoś powodu nie
mieściły ani w mitologii, ani w religii. Czy z
tego powodu, że opowiadały coś, co było sprzecznego z
taką przyjętą wersją akceptowalną? Nie
wiem. Natomiast chciałbym jeszcze zwrócić panowie uwagę na, na,
mm, na, na, na tą Księgę Gigantów, bo ona, ona oddaje głos tak
naprawdę, no, tym zapomnianym Nefilimom. Nefilimowie byli uważani za, no,
najgorszy sort chyba tego przedpotop-,
przedpotopowego towarzystwa. Oni byli uważani za
barbarzyńców. Mieli się na-nawzajem zjadać i
tak dalej, i tak dalej. Tymczasem okazuje się, że Księga
Gigantów opowiada nam o losach, yy, arku synów Semjazy. Oni
się nazywają Ohja i Hahja lub Ahja. Jest też kolejny Gi-, kolejny
Nefilim, Machvaj, mm, syn Barakiela. No i oni się nagle dowiadują,
że, yy, nadchodzi ich koniec. O czym nam to mówi? To mówi nam, że
rzeczywiście istniała prawdopodobnie znacznie dłuższa
tradycja. Istniały jeszcze jakieś inne źródła, na których się
to wszystko opierało. Ale co jeszcze możemy powiedzieć na temat tej Księgi
Gigantów? No, w jaki sposób ona się wpisuje
w Księgę Henocha, w jego ostrzeżenia? No, oni,
yy, wzajemnie się mordują. Tu jest opis akurat, yy, właśnie tych walk, yy,
wzajemnego zabijania się i tak dalej. Ale musimy wziąć pod uwagę, że też i
z perspektywy, yy, ludzkiej, yy, oni by byli, jako że zostali wytraceni przez
Boga, yy, na zlecenie Boga, yy, musiał istnieć ku temu jakiś tam generalnie
powód. I takim powodem było właśnie to, ee, właśnie ich ta żarłoczność, yy,
zjadanie najpierw tego wszystkiego, co, co ludzie wytworzyli,
później, no, już, yy, właśnie siebie też i nawzajem.
Yy, musiał być, tak jak powiedziałem, jakiś
istotny powód, yy, tego potępienia przez, przez Boga. I tu, mm, no właśnie, czy
jeżeli popatrzymy na dłuższą nitkę właśnie tych, tych gigantów, yy, żywotu, yy,
ostatnim chyba bodajże, yy, z tych gigantów jest, yy, Goliat,
który z Dawidem walczył. Ale to też, yy, no, tu musimy już z kolei, yy, dociec,
jakiej wysokości, jakiej wielkości byli ci giganci.
Tak jak mówiłem, oni, historia o gigantach,
yy, dotyczy całej praktycznie ziemi. Wszędzie, mm, wszędzie są jakieś tam notki
dotyczące ich pobytu. Yy, z reguły byli właśnie przedstawiani jako wysocy,
tam około trzech metrów, dwa i pół, trzy metra wysokości i
rudzi na dodatek. Yy, więc troszeczkę to inaczej wyglądało, yy, niż
przeciętny, niż przeciętny obraz, yy, osoby mieszkającej, yy,
właśnie, yy, w Iraku obecnym, w Persji, yy, czy, czy gdzieś w
Ameryce Północnej, bo tam też, yy-...północnej i południowej, bo tam też są
wzmianki o tym, o gigantach. Yy, tak jak mówiłem, yy, są też
podania o w Nowej Zelandii, gdzie Wojciech Bobilewicz był i sprawdzał, ee,
po prostu, czy, czy te groby, które tam są, faktycznie
coś pod nim leży. No, niestety jest tam temat tabu i, i
po prostu nie dało się tego sprawdzić. Yy, parę lat temu, yy,
w debatach ufologicznych było o tym mowa, z tego, co pamiętam. Yy, także no,
ta, ta ciągłość, yy, tych gigantów i historii ludzkiej w jakiś sposób jest, yy,
przez cały czas zapleciona. Dziękuję. Yy, jeżeli chodzi o Księgę,
Księgę Gigantów, to ona jest znana tak w zasadzie tylko z kilku fragmentów. Yy,
ale był taki brytyjski pisarz
pochodzenia polskiego, z tego, co pamiętam, Stan Gooch się
nazywał i on stworzył bardzo interesującą hipotezę
o cywilizacji neandertalskiej. Otóż według niego pewne mity,
legendy, także opowieści biblijne,
no, są odzwierciedleniem, yy, konfliktu albo też
rywalizacji homo sapiens z człowiekiem
neandertalskim. I on na przykład wskazywał na, mm, Jakuba i Ezawa. Yy,
jeżeli pamiętacie, to jeden od drugiego kupił sobie
pierworództwo za miskę soczewicy. Natomiast Ezaw, yy, był
rudy, był krzepki, był nieokrzesany i był dziki. Jeżeli sobie, mm,
przeanalizujecie inne mity z rejonu Wschodu Bliskiego, Dalekiego, a także
subkontynentu indyjskiego, gdzie mamy Hanumana, mm, pamiętacie, że
Gilgamesz też miał takiego mał-małpiego przyjaciela? Chyba się
nazywał Enkidu. No, to tam też się możemy dopatrzeć, mm, pewnych sugestii, że,
że ten konflikt, że Gooch miał rację, tak? Że ten konflikt
z Neandertalczykami gdzieś tam głęboko w ludzkości tkwi
i to się przekładało na mity. Czy to jest prawda? No, nie
wiem. Gooch nie został pozytywnie przyjęty. Natomiast jedna
z tutaj, z możliwych wersji, yy, interpretacji
Księgi Gigantów i Nefilimów sugeru-sugeru-sugeruje
coś podobnego, tak? Że to jest ten sam ślad. Że może jest to pozostałość po,
mm, jakiej... pozostałość w kolektywnej pamięci,
po, po istnieniu cywilizacji neandertalskiej. Cywilizacji oczywiście
w bardzo, bardzo, yy, tutaj dużym, yy, cudzysłowie.
Yy, co jeszcze chciałem dodać? Yy, niestety Księga
Gigantów niewiele więcej nam mówi o losach tychże.
Yy, oni otrzymują pewne znaki w snach.
Oczywiście udają się do Henocha, yy, który jest
klamrą spinającą nam tą całą tradycję, tą całą, całą, mm, całą historię.
Henoch też, co ciekawe, pojawia się potem, yy, w
tradycji ezoterycznej europejskiej, co jest bardzo
wymowne, yy, w, jeżeli chodzi o, o rozumienie, yy,
tej, tej całej sfery. Yy, co mam tutaj na myśli? Wydaje mi się, że, mm, Henoch
był kimś w rodzaju zapomnianego proroka, kimś w
rodzaju, yy, Hermesa Trismegistosa. Yy, no, nie wiem. I wielu innych, którzy
zostali po prostu zakopani głęboko w ludzkiej pamięci. On był
może elementem pewnej tradycji, historii, która
nas wiąże z tym, co dzisiaj określa się jako, nie wiem, historia
alternatywna lub też co wchodzi w skład parastronautyki. Yy, dlaczego to zostało
zapomniane? Trudno mi powiedzieć. Yy, ale
panowie, jeszcze tak na koniec, bo wiem, że musimy, musicie
tutaj uciekać już. Mm, co sądzicie o
tych archeologicznych dowodach sugerujących nam na,
sugerujących nam istnienie gigantów już w tej późniejszej, popotopowej fazie? I
które was najbardziej przekonują? Co sądzicie o odkryciu na
przykład słynnych kości z Montpellier, mm, gdzie
znaleziono szkielet osobnika, który mógł
mierzyć około, yy, trzy i pół metra wzrostu? Marku? Ja dosyć
sceptycznie podchodzę do tych, yy, doniesień, bo, yy, gdyby to
było takie, mm, takie znaleziska były, no, szukam słowa,
nie tyle powszechne, co, co, co były częstsze, no to
byłoby to prezentowane. A to jest wszystko jakoś tak... nie
do końca, nie do końca, nie do końca ujawnione, nie do końca pokazane,
zaprezentowane. Jakoś ja, ja
się sceptycznie odnio-odnoszę, ale jeszcze na chwileczkę, mm,
chciałbym się, yy, zostać adwokatem diabła. Ja to lubię. W związku z tym,
bo kiedy czytam te doniesienia, yy, z
dawnych, dawnych czasów, jak-jacy to źli ci giganci
byli i w ogóle, jak tam zjadali się nawzajem,
byli tacy parszywi, w ogóle mieli zły charakter i
pewno im jeszcze z gęby śmierdziało, to mi się
natychmiast przypomina, że, yy, jak się
coś chce zrobić, z kimś chce się porządek, to
trzeba go najpierw odczłowieczyć. No przecież,
yy, żeby wygubić tych gigantów, których się
troszeczkę narobiło, yy, no to, to nie można
ich było tak przejechać, zabić i na oczach tych, tej
ludzkości tak wygubić po prostu. Trzeba ich było troszeczkę tak, no,
pokazać, że to oni nie są fajni, no, a może nawet
troszeczkę przesadzić. No, to się dzisiaj nazywa propaganda
i kto wie, czy nie, nie docierają do nas echa takiej
propagandy sprzed tysięcy lat?... kiedy trzeba było dorobić tym gigantom gębę,
bo może były jakieś racjonalne względy przemawiające za tym, żeby, żeby ich
wygubić. Może to były względy wynikające z tego, że oni
tu byli elementem obcym, nieudanym eksperymentem i tak
dalej, i tak dalej. Nie wiem, tu akurat nie mam nic, nic
do powiedzenia. Natomiast, takie
mam wrażenie, czytając o tych właśnie, jak oni tam się
zjadali, krew pili i w ogóle. No, no, nie ludzie. No po
prostu nie ludzie. No, w związku z tym, no, zabicie ich
to już właściwie jest prawie obowiązek. No, to mi
tak przypomina pewne, pewne takie, takie sprawy, które się odbywały całkiem
niedawno, że to aż, aż, aż jest dziwne, aż jest dziwne.
Ale być może się mylę. Wracając jeszcze do tych, do tych
szkieletów ogromnych. Ja wiem, że
ja, ja już pomijam ten przykład, który ty podałeś,
ale, ale ja wiem, że w internecie w tej chwili można
znaleźć najdziksze zdjęcia i to tam nie tylko gigantów,
ale nawet supergigantów. No, tylko że właśnie w tej chwili zdjęcia, no,
to już jest słaby dowód czy słaby, słaby w ogóle materiał.
A tymczasem jakoś naukowcy... Ja wiem, że naukowcy to też nie jest żaden, żaden
wyznacznik, ale jakoś to się nie rozpowszechnia. Czy to w środowisku
naukowym? To pomińmy. No, może oni nie chcą tego widzieć.
Naukowcy mają taką zabawną albo
wredną cechę, że jak czegoś nie chcą widzieć, to tego nie
widzą i tego nie ma po prostu. Ale dziwię się,
że w tej takiej infosferze czy jakkolwiek to nazwiemy, te informacje, one się
rozprzestrzeniają troszeczkę na zasadzie wirusa, takich
sensacji. Natomiast mało jest takich twardych dowodów pokazujących, że
jest tak i tak, że takie i takie znalezisko było. Proszę,
tu jest kość, która liczy sobie, jest taka i taka długa. Poza tym,
jeśli, bo ja mówię, tutaj nie mam dobrej orientacji,
natomiast jeśli nawet by się pojawił taki, pojawiły
takie kości, to że one się nie pojawiają w
jakiejś większej ilości. No bo ja zawsze sobie jestem w
stanie wyobrazić, że się pojawi jakiś zmutowany osobnik, który wyrośnie ponad
przecięt-, ponad przeciętną. Tacy się
pojawiają i w naszych czasach. Może nie aż tacy wielcy,
ale, ale jednak pojawiają. Natomiast jeśli tych, tych gigantów było
tak sporo, to dlaczego tych kości jest tak
mało? Tych wielkich kości jest tak mało. No,
ale być może czegoś nie wiem po prostu. Ja przyznam się,
że tych wykopaliskowych spraw związanych właśnie z gigantami jakoś
specjalnie namiętnie nie śledziłem, więc tu mogę
być, tu mogę być niedoinformowany po prostu. To znaczy musimy
sobie zadać pytanie, co by było tym gigantem?
Bo na przykład gdyby nie wiem, gdybym umarł na przykład
ja i umarłby i Welios, który jest ode mnie dużo wyższy. I gdyby nas znaleźli
razem, to by pewnie jacyś
naukowcy za tysiąc lat powiedzieli: „O, zobaczcie, tutaj jest
człowiek, a tutaj jest gigant tak naprawdę”. I to tak,
tak wyglądało w większości przypadków, że znajdowano
osoby o wzroście ponadprzeciętnym
względem danej populacji. No tak, ale nawet na
Ostrowie, na Ostrowie- Tak, niedawno.
Czy, czy jest, ale czy nawet starsze, starsze znalezisko koło, koło Gniezna na
Ostrowie Lednickim też jest gigantka.
Znaleziono, znaleziono gigantkę, której tam wyciągnięto
rozmaite choroby, które miała. Niemniej naprawdę była
jak na tamtą społeczność, nawet w naszej społeczności byłaby, no, osobą taką
słusznego wzrostu i w ogóle słusznych, słusznych
rozmiarów. Więc tak jak powiedziałeś, Piotrze, giganci są
wszędzie. Byli zawsze. Natomiast ja
zawsze jak szukam tych doniesień o gigantach,
to wydaje mi się, że trzeba szukać anomalii tak
naprawdę. Nie, nie ludzi, którzy mają, nie wiem,
niewiele ponad dwa metry wzrostu, tylko takich, którzy
reprezentują coś znacznie więcej. Taki był rzekomo gigant z
Montpellier i tam odkrywcy, odkrywca twierdził, że, no, wszelkie
cechy anatomiczne plasowały go, no, już naprawdę, naprawdę znacznie wyżej
tej ponadprzeciętnej, ponadprzeciętnego
wzrostu człowieka, bo on tam chyba, tam chyba padła,
tam chyba była mowa nawet o trzech i pół metrach wzrostu.
Coś takiego. Nie pamiętam, ale my kiedyś wrócimy do tych
gigantów wykopanych. Natomiast dzisiaj się już
musimy niestety żegnać niedługo i chcemy skończyć temat księgi, księgi
gigantów. I tutaj, panowie, jeszcze chciałbym wam zwrócić uwagę na jedną rzecz,
dlatego że księga gigantów, o ile rzeczywiście się składa z takich niewielu
fragmentów, także tak, tak ma swoje wersje na przykład w języku sogdyjskim lub
sogdiańskim. Był taki niemiecki badacz Walter Bruno
Henning. Znalazł pewną wersję
właśnie z tamtego rejonu świata i się okazało, że ona
opowiada nieco inną, nieco inną historię. Otóż tam było tak,
że Ziemianie mieli strasznie zapłacić za wizytę tych, tych aniołów,
że doszło do wojny, w wyniku której i tutaj cytuję:
„Miało zginąć czterysta tysięcy ludzi. No i potem
dopiero wszystko rozkwitło na nowo”. Arku, czy ci
nie przypomina to trochę tych słynnych opowieści o
atomowych wojnach bogów, których, o których mówi literatura
paleostronautyczna?... Tak, owszem, jak najbardziej. Yy, z tym, że
no, to jeszcze jest o wiele
bardziej, że tak powiem, patykiem na wodzie pisane niż
odnajdywanie, yy, odnajdywanie, yy, gigantów, yy, kości gigantów i, i
patrzenie się przez pryzmat tego, co możemy w Internecie spotkać. Yy, no,
yy, literatura ma to do siebie bardzo często, że, że da się napisać bardzo
wiele rzeczy. Yy, no, czy można by było w tamtym okresie zebrać w
jednym miejscu armię czterystu tysięcy ludzi czy, czy nawet połowę
tego? Yy, raczej wątpię. Yy, no, wszystko jest możliwe, aczkolwiek,
yy, można jakieś odniesienie do, do atomowych wojen bogów i, i,
yy, tego pozostawić. Yy, no, wszystko można. Ee, wydaje się, że, yy, giganci
no, mogli, mogli istnieć, chociaż niekoniecznie musiało być to
dzieło, yy, dzieło jakieś zewnętrzne, dzieło jakiejś
transformacji genetycznych. Yy, po prostu w historii, yy,
hominidów mamy, mieliśmy, ee, coś takiego jak, yy, człowiek, yy,
z jaskini Denisowa. I on był troszeczkę wyższy, yy, i być może,
że on gdzieś przechodził i pozostawił w nas ślad swojego genomu. Dziękuję.
Oczywiście tutaj historia biblijnych gigantów się nie kończy, dlatego, że mieli
oni dotrwać jeszcze do czasów Mojżesza i nawet
później. Śladem był słynny Goliat. Ale Goliat z tego, co, mm, mówią nam badacze
Biblii, nie był znowu chyba takim bardzo, bardzo
wielgaśnym chłopem. Yy, wszystko zależy od tego, jak czytamy te źródła.
Yy, mimo wszystko wydaje mi się, że Księga
Gigantów i Księga Henocha opowiadają nam bardzo dziwną
historię. A jeszcze dziwniejsze w tym wszystkim jest to, że
to wszystko z dziwnych powodów zostało zapomniane. Nie chcę powiedzieć, że jest
to jakaś teoria spiskowa czy, czy, czy umyślne działanie, natomiast, yy, ta
historia miała pewien potencjał. Ona równie dobrze mogła
wpleść się w biblijną narrację, stać się czymś, ee, czymś kano-, stać się
księgą kanoniczną, czymś, co wszyscy znają. Natomiast być
może odstawała tak mocno od ludzkich wyobrażeń, że została zepchnięta na bok.
Sam Henoch stał się postacią na poły
fikcyjną, tak? Zupełnie zapomnianą. Natomiast gdzieś tam
pobrzękuje nam z tyłu głowy. I o tym
przecież też mówią badacze, że, znaczy naukowcy,
że, że kiedyś to mogła być bardzo, bardzo znana
postać, otaczana czcią, a w, a jakimś tam nikłym echem tego wszystkiego jest to,
mm, co mówili o Henochu, o chociażby języku henochiańskim lub enochiańskim
jeszcze szesnastowieczni ezoterycy, okultyści europejscy. Panowie, nie wiem,
czy wyczerpaliśmy temat. Wiem, że musimy kończyć, dlatego, że
no kończy nam się czas i kończy nam się
wytrzymałość. Mm, chyba wrócimy jeszcze do tego
tematu niebawem. Niebawem, czyli Marku, w piątek podczas Bibliotekarium,
kiedy się odniesiemy do? A, no tak, troszeczkę
porozmawiamy o filmach, w który, które w jakimś stopniu będą zahaczać o
tematykę... Hm, szukam słowa boską, a w każdym razie, yy, taką
boskopodobną, mm, której, której też-
Bogokosmoską, o! Bogokosmoską. To bardzo dobre
słowo. Co prawda zupełnie dla mnie nowe, ale już,
już go lubię. Yy, troszeczkę porozmawiamy o
filmach, które, które niosą ze sobą ten temat. Kilka z nich jest, yy,
fajnych, kilka z nich jest mniej fajnych. Wszystkie
warte, to paradoks, ale wszystkie warte obejrzenia, bo na pewno jak- w jakiś
sposób, yy, no, pobudzają wyobraźnię. Nawet najsłabszy z tych filmów, o którym
będziemy mówić, yy, sprawił, że zacząłem
sobie o pewnych problemach rozmyślać i czasami
chociażby z tego względu warto jakiś film obejrzeć. Także zapraszamy na
Bibliotekarium w piątek najbliższy o dwudziestej bodajże, tak?
Startuje o dwudziestej, ale- My się pojawimy później.
Tak, troszeczkę później, ale no tak, nie tak
znowu bardzo późno. To nie jest- Szukajcie nas,
szukajcie nas Państwo w każdym razie. Ivellios zawsze
pracowicie robi, yy, rozpiskę godzinową i tam
na pewno znajdziecie. Ja też zachęcam do, yy, poszukania tego artykułu
mojego na temat Księgi Gigantów. Jeżeli ktoś jest zainteresowany
tym, mm, tym źródłem, to jest, yy, w sierpniowym „Nieznanym Świecie" sprzed
dwóch lat, czyli z roku 2020. Ee, tam będzie podany link
niedługo pod audycją, także tam nas szukajcie. Za
tydzień się jeszcze spotykamy. A jeszcze jedna rzecz,
Piotrze. Jeszcze jedna rzecz. Musimy, musimy też powiedzieć, yy,
czy to w ostatnim Bibliotekarium, czy też
wolnostojąca zachęcajka odnośnie ostatniego
numeru „Nieznanego Świata". Jest na Radiu
Paranormalium. Szukajcie na YouTubie. Jest, yy,
omówienie najnowszego numeru „Nieznanego Świata".
Ee, jak się Państwu nie chce szukać, no to ostatnie
Bibliotekarium, też tam to znajdziecie. Także,
yy-... można spokojnie, spokojnie
poznać, co tam w nieznanym świecie piszczy. No
właśnie, jeżeli się ktoś interesuje historią alternatywną,
to zachęcam do sięgnięcia po grudniowy numer.
Tam jest między innymi artykuł o, mm, o inkaskiej, znaczy o bramie słońca z Puma
Punku. Także jeżeli ktoś jest zainteresowany tego typu
tematami, to zachęcamy. Ja przypominam, że za tydzień
prawdopodobnie będzie przedostatnia audycja na żywo. To
znaczy my, nie to, że się zwijamy tutaj z debatami, ale kończymy pierwszą
serię. Przed świętami chcemy wystartować z jakimś
nowym formatem, przynajmniej na kilka odcinków. Takim
luźniejszym, bardziej powiedzmy, yy, luźniejszym i takim mniej
zobowiązującym. Yy, ale o tym będziemy informować. Panowie, wiem, że musimy
uciekać. Ja wam dziękuję za dzisiejszy, za dzisiejszy
program, za udział. Yy, no i cóż, do zobaczenia za, za tydzień. Ja
jeszcze tylko chciałem oddać głos Arkowi na
chwilę, dlatego że w tą sobotę szykuje się bardzo, bardzo ważne wydarzenie. No,
może nieważne wydarzenie, ale osoby, które chciałyby spotkać się, yy, z nami,
z członkami Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej,
zapraszam, yy, na siedemnastą do Miejskiego
Ośrodka Kultury, do Reszla. Na godzinę siedemnastą. To będzie sobota,
trzeci grudzień. Yy, poopowiadamy o tym, co robimy, jak robimy. No i oczywiście
będzie dyskusja, mam nadzieję, udana. Dziękuję i dobranoc. Dobranoc! Yy,
zachęcamy wszystkich do udziału na żywo. Jeżeli ktoś
nie może, to mamy nadzieję, że uda się sporządzić
nagranie z tego spotkania. Także panowie, do
zobaczenia w kolejnej audycji za tydzień.
Dobrej nocy wszystkim. A mówili do Państwa przed
chwilą prowadzący rozmowę: Piotr Cielebiaś z Nieznanego
Świata, a także nasi goście: Arkadiusz Kocik
z Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej oraz
pisarz, publicysta, również współpracujący z Nieznanym
Światem, autor audycji Bibliotekarium 2.0, Marek Żelkowski. Audycję, jak
zawsze, od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk "Ivellios",
Radio Paranormalium - paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia ponownie już za
tydzień. Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium - paranormalny głos w Twoim domu. UFO Relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Podziel się
już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych.
Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż
bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na www.paranormalium.pl.