Audycja z cyklu: Debaty Ufologiczne. Witamy wszystkich państwa bardzo
gorąco i serdecznie w tej wyjątkowej debacie
ufologicznej online. Dzisiaj będzie forma bardziej taka
wywiadowa. Naszym dzisiejszym specjalnym gościem będzie badacz
ufologii z Wielkiej Brytanii, Philip Mantle. Rozmowę
poprowadzi dla państwa Piotr Cielebiaś, a dyskusja będzie się
toczyła wokół przypadku z Pascagouli. Dzisiaj
postaramy się przyjrzeć temu przypadkowi w sposób możliwie jak
najbardziej pogłębiony. Dzisiejsza audycja będzie w formie
podcastowej, ale będziemy jak najbardziej czekać na
Państwa komentarze na czatach Radia
Paranormalium oraz w sekcji komentarzy pod tą audycją, gdy
już będzie udostępniona. Przy mikrofonie i za sterami
technicznymi audycji, jak zawsze, Marek Sęk "Ivellios". Myślę,
że mogę teraz spokojnie oddać głos Piotrowi Cielebiasiowi.
Piotrze? Dobry wieczór wszystkim. Naszym dzisiejszym wspaniałym
gościem jest Philip Mantle, znany angielski ufolog, publicysta,
pisarz. Mm, dzisiejsza audycja ma taką
formę trochę nietypową, dlatego, że aby ułatwić
jej późniejszą obróbkę, my umówiliśmy się z
Philipem, że będę zadawał pytania po
polsku. Oczywiście Philip ma tą listę, także
jakby ktoś się pytał, jak to wszystko przebiegało technicznie,
chętnie na to pytanie odpowiemy. To jest taka nasza
troszkę, nasz, nasz, nasz pierwszy raz, kiedy
będziemy, mm, prowadzić wywiad z zagranicznym
gościem. Także, yy, oczekujcie na więcej. Ale, ale, ale to takie kwestie
techniczne. Jak powiedziałem, naszym gościem jest dzisiaj Philip
Mantle, jeden z, no, najsłynniejszych, aktywnych
brytyjskich badaczy UFO, właściciel,
właściciel takiego wydawnictwa Flying Disc Press, w
którym ukazują się z bardzo dużą
częstotliwością nowości. Wszystkich zachęcamy do
odwiedzenia strony. Oczywiście linki do, do książek i do
wydawnictwa znajdziecie pod audycją, ale dzisiaj skupimy się
na, na czymś, no, czemu Philip poświęcił dużo czasu ostatnio i w jego
wydawnictwie ukazało się też kilka książek
poświęconych temu przypadkowi. Chodzi o zdarzenie z Pascagouli. Po latach
milczenia jeden z dwóch głównych świadków tego zdarzenia
zdecydował się, zdecydował się opowiedzieć, co się wtedy
wydarzyło. Pojawili się też inni świadkowie,
wnosząc do tej historii nieco więcej szczegółów. Ta, ta historia,
ten incydent, no, ma takie szczególne, szczególny
charakter z kilku powodów. Po pierwsze, mm, jego dość szokujące szczegóły. Dość
nietypowa, wręcz bardzo nietypowy wygląd humanoidów. Yy, no i to, co się
działo potem, czyli zarówno udanie się świadków na, na
policję oraz tak zwane, yy, efekty uboczne tego spotkania, które miały już
charakter bardziej paranormalny i wiązały się z różnego rodzaju
przesłaniami. Ale nim przejdziemy do, do szczegółów tego
wydarzenia: Philip, czy możesz nam powiedzieć coś o
swoich związkach z Polską? Bo to trochę nietypowe, ale... Nietypowe dla
Brytyjczyka. Ale okazuje się, że masz w Polsce bliską rodzinę. Na
samym początku chciałbym powiedzieć dobry wieczór Państwu i
podziękować za zaproszenie mnie do udziału w audycji. Moje
zaangażowanie w ufologię sięga czterdziestu lat wstecz.
Aż do roku 1980. Mieszkam w hrabstwie West Yorkshire na północy Anglii
i właśnie w tym okresie powstała lokalna grupa ufologiczna, nazwana po prostu
The Yorkshire UFO Society i została założona przez dwóch braci, Grahama i Marka
Bertellów. Organizowali comiesięczne spotkania w mieście Leeds. Poszedłem więc
na pierwsze spotkanie ze względu na moje rosnące zainteresowanie tą tematyką.
Uznałem, że to idealne dla mnie, więc dołączyłem
do grupy. Szybko zaangażowałem się bardziej w prowadzenie badań i śledztw.
Po kilku latach dołączyłem do ogólnokrajowej grupy ufologicznej o nazwie The
British UFO Research Association i pracowałem z nią przez kilka lat. Byłem
jej rzecznikiem prasowym, organizowałem konferencje i zanim
moja przygoda z tą organizacją się skończyła, pełniłem również
funkcję dyrektora do spraw badań. I byłem również
reprezentantem Anglii w organizacji The Mutual UFO Network, MUFON. Od
tamtego czasu byłem bardzo zajęty. Niestety, w roku
1999 podupadłem na zdrowiu, więc
musiałem opuścić te różne grupy i kontynuować pracę samodzielnie. Urodziłem
się i wychowałem w Anglii, w hrabstwie West Yorkshire, ale mam rodzinę w
Polsce. Mój ojciec zmarł, gdy miałem dwa lata. Moja matka
wyszła za mąż ponownie kilka lat później i mój ojczym pochodził z Polski.
Osiedlił się w Anglii pod koniec drugiej wojny światowej. Służył
w wojsku, brał udział w drugiej wojnie światowej i w trakcie działań wojennych
został ranny....Szczęśliwie
jednak wyzdrowiał i mój ojciec, jak zwykłem go nazywać, pracował w kopalniach
węgla. Pracował tam przez całe życie. Nazywał się Bronisław
Szynkowski. Niestety i on również odszedł kilka lat temu.
Pół wieku po zakończeniu drugiej wojny światowej mój ojciec
zaczął opowiadać o swojej rodzinie. Nigdy po wojnie nie wrócił do Polski.
Zamiast tego wysyłał listy do swojej mamy.
Jak mówił, jego ojciec i brat również służyli w wojsku i
zginęli w czasie wojny. O ile jednak się orientowałem, jego mama jednak wciąż
żyła. I nagle, ni z gruchy ni z
pietruchy, zaczął mówić o młodszym bracie, który był wówczas jeszcze dzieckiem.
Udało nam się go znaleźć. To był mój wujek Janusz. Mieszkał w miejscowości
Łasin. Więc mój ojciec pojechał do Polski po raz pierwszy od zakończenia
drugiej wojny światowej, aby spotkać się z wujkiem Januszem i
ściągnąć go do Anglii, żeby pozostał z nami jakiś czas. Następnego roku
wujek Janusz przyjechał ponownie ze swoją żoną.
Ja i mój ojciec planowaliśmy odwiedzić Polskę, ale niestety ojciec się
pochorował. Nie udało nam się zatem wyjechać. Utrzymywaliśmy jednak kontakt z
rodziną. Niestety ojciec zmarł. Kilka lat później wujek Janusz również
odszedł. Była to jednak wspaniała historia. Zresztą wciąż mam w Polsce krewnych
i choć w moich żyłach nie płynie polska krew, to jednak
wiedzcie, że wiele mnie łączy z Waszym krajem.
Jeśli moi krewni słuchają tej audycji dzisiejszego wieczoru w
Polsce, niech Bóg Wam błogosławi. Życzę Wam wesołych świąt! Ale
zacznijmy po tym, po tej niezwykłej historii rozmowę na temat
przypadku z Pascagouli, któremu poświęciłeś
kilka książek w swoim wydawnictwie. Nie
jest to całkiem anonimowa historia w Polsce, ponieważ
prawie czterdzieści lat temu ukazała się nakładem wydawnictwa
Nolpress książka Williama Mendeza i Charlesa
Hicksona. I jak to wszystko się zaczęło? Kim
byli główni świadkowie i co ich tamtego
dnia, czyli jedenastego października tysiąc dziewięćset
siedemdziesiątego trzeciego roku, ściągnęło nad rzekę Pascagoula?
Interesujący jest fakt, że
dwóch głównych świadków zdarzenia z Pascagouli to Charles Hickson, wówczas
czterdziestodwuletni i Calvin Parker, który miał
w tym czasie niecałe dziewiętnaście lat. Dlaczego tamtego dnia łowili ryby w
rzece? Calvin przeprowadził się do Pascagoula, by podjąć pracę w tamtejszej
stoczni. W owej stoczni przyjaciel
rodziny, Charles Hickson, pracował jako brygadier.
Calvin był spawaczem. Panowie spędzili cały dzień, pracując w stoczni.
Pomimo różnicy wieku osiemnaście i czterdzieści dwa
lata łączyło ich jedno, a było to zamiłowanie do
wędkarstwa. Obaj byli świetnymi wędkarzami. Calvin tamtej nocy jechał do
domu. Mieszkał wówczas u Charlesa Hicksona.
Charlie zaproponował: "Może pójdziemy powędkować?" Spakowali więc
sprzęt. Charlie wiedział, gdzie się udać nad rzeką. Calvin nie miał
pojęcia, bo nie mieszkał w tamtym rejonie. Była to zwykła
wycieczka na ryby. W miejscu, w którym się usadowili, dopadły
ich owady. Postanowili więc przenieść się gdzie indziej. Znaleźli
stare molo, pozostałość po opuszczonej
stoczni. Rozłożyli swój sprzęt wędkarski i wędki. Rzeka Pascagoula jest ogromna.
Znajduje się tu stocznia, a sama rzeka łączy się z morzem.
Jest ogromna. I tak sobie po prostu siedzieli wieczorem i
wędkowali. Nie wiedzieli, że za chwilę wydarzy się coś, co
na zawsze zmieni ich życie i że nie będzie to ryba. A czy świadkowie,
czyli Hickson i Parker, byli ludźmi wiarygodnymi? Co jeszcze można powiedzieć o
tych, o tych osobach? Zacznę od kilku słów
o Charlesie Hicksonie. Jak już mówiłem, Charles
miał wówczas czterdzieści dwa lata. Mieszkał w
Pascagouli wraz z żoną Blanche i swoją rodziną. Pracował jako
brygadzista w wielkiej stoczni Ingalls. Calvin mieszkał dwieście mil dalej, w
Laurel.
Charlie był jednak przyjacielem rodziny, a Calvin właśnie się
zaręczył i planował ślub ze swoją miłością z dzieciństwa, Waynette. I
poszukiwał regularnej pracy. Pracował już w kilku miejscach. Jego ojciec
zasugerował, żeby zadzwonił do Charliego i zapytał, czy może
jest dla niego jakaś praca w stoczni.
Pomysł polegał na tym, że Calvin jechał z Charliem do
pracy...... Zostawał u niego od
poniedziałku do piątku i wracał do domu na weekend, płacąc
Charliemu pięćdziesiąt dolarów za wyżywienie i
zakwaterowanie. Byli to niesamowicie wiarygodni
ludzie, tak, że nie wyróżnialiby się z tłumu. Charlie był
weteranem. Walczył podczas wojny koreańskiej. Calvin był po prostu
dojrzewającym mężczyzną. W swojej rodzinie był tym
silnym. Jego młodszy brat był mózgiem rodziny. Nie interesowali się UFO ani nie
mieli na ten temat żadnej wiedzy. Lubili w życiu robić
proste rzeczy i tamtej nocy wybrali się na ryby.
Charlie niestety zmarł w 2011 roku. Calvin,
choć już nie jest najlepszego zdrowia, to jednak wciąż żyje.
Nie mieszka jednak obecnie w Pascagouli, a w małej mieścinie
o nazwie Moss Point ze swoją miłością z dzieciństwa, Violet. Później się z nią
ożenił. Jego rodzina też mieszka w pobliżu. To w
zasadzie wszystko, co wiem o świadkach. Byli to po prostu uczciwi i ciężko
pracujący ludzie i nie wyróżniali się spośród większości
mieszkańców okolicy. A w jaki sposób zaczęło się uprowadzenie? Jak
opisywali obiekt, który się tam pojawił? Jak
mówiłem wcześniej, Calvin Parker prowadził tamtej nocy
samochód, a ponieważ nie znał tej okolicy,
wobec czego Charlie polecił mu zaparkować
niedaleko rzeki. I gdy udawali się tam, zobaczyli znak z zakazem wstępu. To
zaniepokoiło Calvina, na co Charles odpowiedział: "Nie przejmuj
się tym. Łowiłem tu ryby już wiele razy". Podjechali więc
bliżej rzeki. Zaparkowali samochód. Był to samochód
Calvina. Jest to ciekawy szczegół, ponieważ był to zupełnie nowy samochód.
Zaparkowali, rozstawili sprzęt, zaczęli łowić
ryby. Jak mówiłem, przenieśli się w inne
miejsce z uwagi na dużą ilość owadów i usiedli na starym molo. Calvin po prostu
patrzył na wodę. W oddali widać było statek.
Po lewej znajduje się wielki most przecinający rzekę,
który jest częścią autostrady numer dziewięćdziesiąt.
Co jako pierwsze przykuło ich uwagę? Patrzyli na wodę z
zwróceniem plecami w stronę lądu. I właśnie stamtąd nadeszło
mgliste, niebieskie światło, które zaczęło mienić się w wodzie. Calvin
powiedział: "Nie powinniśmy przejeżdżać tego znaku z
zakazem wstępu. To chyba policja, a my tu wjechaliśmy. Chyba spędzimy tę noc za
kratkami".
Następnie panowie obrócili się.
Byli w szoku, bo to nie był policyjny radiowóz, tylko zniżający się obiekt.
Kształtem przypominał piłkę do rugby. Był
owalny. Po jego lewej stronie znajdowały się dwa światła. Obiekt nie dotknął
ziemi. Zatrzymał się jakieś pół metra nad poziomem gruntu. Świadkowie
stali tam, a światło raziło ich w oczy. Było jaskrawe. Charlie stwierdził,
że w jednym miejscu po drugiej stronie obiektu znajdowało
się coś, jak gdyby lekkie wzniesienie. Jednak
światło raziło ich tak mocno, że trudno było im cokolwiek dostrzec po prawej
stronie. W obiekcie pojawił się otwór.
Nie było tam żadnych drzwi. Po prostu pojawił się otwór, z
którego błysnęło w dół jeszcze więcej tego niebieskiego
światła. Jeszcze bardziej poraziło ich w oczy. Tak
cała rzecz się rozpoczęła. Oczekiwali, że zobaczą radiowóz
policyjny. Byli jednak w szoku, widząc, jak ten obiekt schodzi
w dół i prawie dotyka ziemi tuż przed ich oczami. Tak zaczęło się
wzięcie. Takim najbardziej uderzającym i szokującym szczegółem
tej sprawy jest wygląd humanoidów.
Wyglądali w sposób bardzo niezwykły, nietypowy,
niespotykany. Szczerze, nigdy się więcej nie zetknąłem z czymś
podobnym. Czy mógłbyś coś o tym powiedzieć? Czy może ty słyszałeś o jakichś
innych przypadkach z podobnymi typami humanoidów?
Teraz też nasuwa się takie pytanie: czy one
miały naturę biologiczną, czy były to
istoty żyjące tak na pierwszy rzut oka, czy
raczej roboty? Na co, co zdawało się, co zdawały
się sugerować niektóre szczegóły. Charlie i Calvin
stali w osłupieniu, patrząc na ten obiekt, a po prawej stronie pojawił
się ów otwór. Z tego otworu wyleciały trzy
humanoidalne istoty i podobnie jak obiekt, one również nie dotykały ziemi.
Wydawały się płynąć w powietrzu na wysokości maksymalnie pół metra
nad powierzchnią ziemi. Świadkowie opisali te istoty jako humanoidalne.
Wyglądały jednak bardzo dziwnie.
Posiadały głowy, jednak świadkowie nie widzieli ich
szyi. Nie dostrzegli też oczu ani ust.... Po obu stronach miały wypustki
wyglądające jak marchewki. I podobna wypustka
znajdowała się również w miejscu pośrodku twarzy. Istoty miały nieco wydłużone
ręce, dłuższe od naszych. Nie posiadały jednak palców.
Zamiast palców posiadały coś, co wyglądało
jak szpony homara. Takie szponiaste ręce. Ich nogi nie poruszały się,
były złączone ze sobą, a stopy wyglądały na szpotawe.
Istoty były całe szare. Calvin i
Charlie opisali te istoty w taki sposób, że powierzchnia ich
ciała była szara i pomarszczona, podobnie jak skóra słonia. Te
istoty dosłownie płynęły w powietrzu w stronę zszokowanych rybaków.
Dwie istoty pochwyciły Charliego, a jedna złapała
Calvina i pociągnęły ich w stronę obiektu. Świadkowie w późniejszych
opisach podali, że odnieśli wrażenie, że istoty te mogą być
robotami, ponieważ wydawały się poruszać w nienaturalny, sztuczny sposób.
Była to jednak tylko ich sugestia, co do której nie byli pewni. Bardzo dziwne
opisy. Przejrzałem wiele książek, stron internetowych i czasopism
poświęconych UFO w poszukiwaniu jakiegokolwiek opisu istot,
które by do tego pasowały. Jak dotąd nie znalazłem
żadnych, co każe przypuszczać, że opisy istot z Pascagouli są unikalne dla tego
przypadku. Nie udało mi się znaleźć niczego podobnego. A co z
procedurą na, na pokładzie? Yy,
bo okazuje się, że takim kolejnym dziwnym elementem
tej historii jest to, że oni tam dostali dosłownie zaciągnięci siłą. Jak
już mówiłem, dwie z tych istot pochwyciły Charliego, a jedna złapała Calvina.
Wciągnęły ich do tego otworu. Po wciągnięciu do środka
Calvin został wzięty na lewą stronę i nie wiedział, co stało
się z Charliem. Charlie zniknął. Calvin powiedział mi, że zabrano go
do pomieszczenia, w którym znajdował się szklany stół. Stół
był całkowicie przezroczysty i ustawiony pod kątem. Położono go na tym
stole. Nie mógł się poruszyć. Był kompletnie sparaliżowany. Mógł tylko
poruszać oczami. Próbował więc
rozejrzeć się po tym pomieszczeniu i zobaczył obiekt zniżający
się z sufitu. Nie wiedział, skąd on się wziął. Po
prostu zniżył się z sufitu. Calvin przyrównał jego
rozmiary do opakowania kart do gry.
Niewielki obiekt zatrzymał się przed nim i okrążył go.
Przeleciał dookoła, pod i nad stołem i wydawał przy tym
kliknięcia, jakby coś sprawdzał albo robił
zdjęcia. Calvin nie miał pojęcia, co to było. Ta humanoidalna istota stała tam
nieruchomo. Wtem Calvin zauważył jakiś inny ruch i pojawiła się kolejna postać.
Wyglądała w sposób bardzo zupełnie inaczej niż poprzedniej. Była bardziej
ludzka. Calvinowi wydawało się, że to kobieta.
ludzki, jednak jej środkowe palce były dużo dłuższe od
naszych. Otwarła Calvinowi usta i włożyła mu ten
długi palec do ust, a potem do nosa, powodując ból. Po
czym zdjęła mu dolną część ubrania, to znaczy spodnie, buty i skarpety.
Tutaj pojawia się rzecz warta odnotowania. Calvin twierdzi, że
włożyli mu coś w stopę, powodując przy tym ból.
Następnie ta kobieca postać zniknęła. Calvin nie miał
pojęcia, co działo się z Charliem.
Charlie opisał później podobny zabieg. On jednak nie widział
żadnej kobiety. Widział tylko te dwie postacie, które go pochwyciły wcześniej.
Tutaj również z sufitu coś nadleciało. Coś, co wyglądało jak
wielka gałka oczna i okrążyło go.
Obydwaj panowie byli przerażeni, bardzo przerażeni. Myśleli, że umrą. Charlie
powiedział: "Jeżeli chcecie mnie zabić, zróbcie to teraz. Nie
każcie mi cierpieć". Powrócił jednak
myślami do czasów, gdy był w wojsku, gdy aktywnie walczył w
wojnie koreańskiej. Był wówczas świadkiem licznych bitew
i zapamiętał pewien incydent,
gdzie on i jego koledzy zostali otoczeni przez ogień
nieprzyjaciela i myśleli, że nadszedł ich koniec.
Jego dowódca polecił mu jednak nie panikować, zachować
spokój, dzięki czemu się stąd wydostaną. Oczywiście udało im się. Przyjął więc
podobne podejście, będąc na pokładzie tego pojazdu. Nie
panikować. Wyjdziemy z tego. W pewnym momencie
świadkowie zostali podniesieni, wyniesieni na zewnątrz i posadzeni
z powrotem na molo, na którym łowili ryby.
Charlie odzyskał świadomość jako pierwszy
i w pierwszej chwili pomyślał o swoim młodszym towarzyszu
Calvinie. I, jak twierdził, Calvin stał tam z rękami uniesionymi w górę i
spoglądał w morze.... Charlie podszedł do niego, potrząsnął nim i zapytał, czy
wszystko z nim w porządku. Calvin odpowiedział, że tak
i w ten sposób odzyskał zmysły. Panowie odwrócili się i ten obiekt uniósł się
delikatnie, po czym nagle zniknął.
Tylko błysk i obiektu nie ma, a dwaj przerażeni
świadkowie zastanawiali się, co, u licha, właśnie się
wydarzyło. Po tym doświadczeniu, przerażeni świadkowie udali się na posterunek
policji. Jaka była reakcja stróżów prawa? Gdy wzięcie dobiegło końca,
Charlie i Calvin dyskutowali, co teraz począć. Co
powinniśmy zrobić? Calvin polecił, aby nikomu o tym
nie mówić. Był całą sprawą bardzo zdenerwowany. Nie mów nikomu, bo pomyślą, że
zwariowaliśmy. Taka była ich pierwsza myśl. Następnie udali się do
samochodu Calvina. Jak już wiecie, samochód Calvina to była nówka sztuka.
Gdy doszli do samochodu i otwarli drzwi, okazało
się, że okno po stronie pasażera było rozbite. Wszędzie było pełno szkła.
Silnik nie chciał ruszyć. Calvinowi udało się
zapalić dopiero po jakichś dwudziestu próbach. I gdy już jechali do
domu, Charlie zmienił zdanie i zdecydował, że muszą o tym komuś opowiedzieć.
Co, jeśli to coś powróci i zafunduje to samo doświadczenie komuś
innemu? A może to był atak? Zatrzymali się więc w miejscowym
sklepie delikatesowym, w którym znajdowała się budka telefoniczna.
Był jedenasty października tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego
trzeciego roku. Wtedy nie było jeszcze telefonów
komórkowych. Charlie, były wojskowy,
postanowił zadzwonić do pobliskiej bazy Sił Powietrznych Keesler Air Force
Base. Dodzwoniwszy się, usłyszał, że nie zajmują się już zjawiskiem
UFO. Projekt Błękitna Księga
zakończył się w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym dziewiątym
roku. Prosimy skontaktować się z lokalnymi władzami. Dziękujemy.
Do widzenia. Zadzwonili więc na policję. Policja przekierowała ich do wydziału
szeryfa. Była to jurysdykcja hrabstwa Jackson. Mężczyznom polecono zostać na
miejscu i czekać na przybycie policji.
Zostali przewiezieni z powrotem do Pascagoula i trafili do
wydziału szeryfa hrabstwa Jackson. Szeryfem był Fred
Diamond. Świadkowie zostali przesłuchani przez kapitana Glena Rydera.
Glen Ryder przekazał nam, że
podczas pierwszej rozmowy panowie się śmiali, jednak był to
objaw zdenerwowania po stronie Calvina.
Policjanci byli sceptyczni, więc przesłuchali obu świadków
osobno. Następnie umieścili
ich obu w jednym pomieszczeniu i zostawili ich na chwilę
samych. I mimo że w pomieszczeniu nie było teraz żadnych
policjantów, to oni nadal rozmawiali o tym, co się wydarzyło.
Nie wiedzieli, że na biurku naprzeciwko nich znajduje się
dyktafon i wszystko nagrywa. Został tam umieszczony przez pracowników
departamentu szeryfa w celu wykrycia ewentualnego oszustwa. Policjanci
następnie wyjęli taśmę i odtworzyli ją, myśląc, że usłyszą
coś w stylu: „łech, łech, łe, ale ich nabraliśmy".
Było jednak zupełnie odwrotnie. Calvin prawie się popłakał.
W pewnym momencie zaczął się nawet modlić i mówić, że chce
już iść do domu i tak dalej. Śledczy byli początkowo nastawieni
bardzo sceptycznie. Gdy jednak usłyszeli to sporządzone
potajemnie nagranie, zmienili zdanie i uwierzyli świadkom.
Takim kolejnym, niezwykle poruszającym elementem
historii z Pascagoula jest to, że młodszy ze
świadków, Calvin Parker, no, przeszedł załamanie nerwowe
i przez długi czas raczej z nikim się nie kontaktował.
W jaki sposób doszło do tego, że
ta historia na nowo wypłynęła i że on się z tobą skontaktował?
Uważam za uzasadnione stwierdzenie, że młodszy ze świadków, Calvin Parker,
bardzo ucierpiał w wyniku tego zdarzenia.
Pamiętajmy, że nie mieszkał on w Pascagoula.
Wrócił do domu, nikomu nie mówiąc, co się wydarzyło.
Pozostał w domu swojego brata.
I dopiero kilka tygodni po zdarzeniu Calvin pewnej nocy,
będąc w domu razem z bratem, niespodziewanie zaczął się trząść. I nie potrafił
przestać. Brat, zaniepokojony, zabrał go do szpitala na pogotowie. Calvin
się tam zirytował, ponieważ uważał, że powinno to zostać
zbadane natychmiast. Potwierdzono jednak, że doznał pewnego rodzaju rozstroju.
Zbadano go w szpitalu, po czym został odesłany z powrotem do
domu. Jednym z powodów, dla których Calvin nie chciał
nikomu opowiedzieć o swoim przygodzie, było to, że dopiero co
zaręczył się z Wynette. Planowali ślub....
Uważał, że ojciec Wynette uzna go za człowieka, który
postradał zmysły i dlatego nie zgodzi się na ten ślub. Tak się jednak
nie stało i małżeństwo stało się faktem.
Calvin stał się w pewien sposób zamknięty w sobie. Nie
chciał o tym rozmawiać. W przeciwieństwie do Charliego. Charles Hickson był
dość otwarty. Chciał o tym mówić. Uważał to za istotne.
Jak już mówiłem, Charlie zmarł w dwa tysiące jedenastym
roku. Tak naprawdę to nie Calvin
skontaktował się ze mną, tylko było na odwrót, o czym zresztą wspominałeś.
Charles Hickson i William Mendez napisali książkę zatytułowaną "UFO nad
Pascagoula". Mam egzemplarz polskiego wydania. Teraz została wydana w wersji
angielskiej jako reedycja. Jako szef Flying
Disk Press uzyskałem prawa do reedycji tej
książki. Nie wiedziałem, czy Calvin wciąż żyje.
Nie znalazłem żadnego jego nekrologu, a ostatni wywiad z nim,
jaki znalazłem, był z roku dwa tysiące trzynastego.
Postanowiłem więc spróbować go znaleźć i przeprowadzić
wywiad. Zajęło mi to kilka miesięcy. W
końcu jednak zdobyłem jego adres e-mail. Odpisał na
moją wiadomość. Następnie podał mi swój numer telefonu. Zadzwoniłem do niego.
Nie wspominałem nic o książce i tego typu rzeczach. Chciałem po prostu
przeprowadzić z nim wywiad. Był bardzo uprzejmy, jednak
jasne było, że nie jest zbytnio tym zainteresowany.
W tajemnicy przede mną jednak jego żona,
Wynette, zasugerowała mu ostatnio, żeby napisał książkę.
Odwiedzili miejsce, w którym Calvin został rozpoznany. Ludzie pokazywali
palcami i tak dalej. Powiedziała: "Jeśli napiszesz o tym w
książce, wszyscy poznają twoją historię. Nie będą
musieli zaprzątać ci tym głowy." Więc to nie on skontaktował się ze
mną, tylko ja z nim. Wtedy właśnie zasugerowałem mu, że zastanawiam się nad
napisaniem książki. On sam nie
planował pisać książkę. Chciałem pozostać w dobrych
relacjach z jego żoną. Gdy jednak odwiedziłem
ich, zaproponowałem mu napisanie książki i ku
mojemu zaskoczeniu przyjął tę propozycję. I właśnie w
ten sposób Calvin wyszedł ponownie na światło
dzienne. Trzy miesiące zajęło mi znalezienie go. To ja
poszukiwałem jego, a nie odwrotnie. Wspomniałeś,
że, że Hickson był taki bardziej wygadany i to on brał udział w sesjach hipnozy
i jest też współautorem wspomnianej książki. Co wykazały te, te sesje
regresji? Czy wyszły na jaw, na jaw jakieś nowe
szczegóły? No i dlaczego on wydawał się mniej poruszony tą historią niż
Parker? Charles Hickson był starszym ze świadków. Dla
celów książki napisanej wspólnie z Williamem Mendezem, Hickson
poddał się hipnozie regresyjnej.
Podczas śledztwa odkryliśmy, że w latach osiemdziesiątych pan
Hickson również dwukrotnie poddał się hipnozie pod
kierownictwem Budda Hopkinsa. Posiadam kopie taśm z tych sesji oraz ich
transkrypcję. Uważam, że powodem, dla którego Hickson
nie był pod tak wielkim wpływem tego doświadczenia, jak
Calvin, była przede wszystkim ich różnica wieku. Dużą rolę prawdopodobnie
odegrało również jego wojskowe przeszkolenie. W swojej książce
wspomina kilkukrotnie, że powracał i polegał na swoim wojskowym wyszkoleniu. W
samych sesjach regresji interesujące jest to, że wspomniane są tam dwa inne
zdarzenia z jego przeszłości, gdy był małym chłopcem, które można byłoby
zaklasyfikować jako doświadczenia podobnego typu. Jednak Charlie
poradził sobie z nimi znacznie lepiej. Uważał, że
jemu i Calvinowi przytrafiło się coś niezwykle ważnego
i że Charlie był tego częścią. Miało to być coś doniosłego. Uważał,
że ludzie powinni o tym wiedzieć. Zaczął więc występować w
programach telewizyjnych. Wystąpił w popularnym w USA
programie The Dick Cavett Show. Namawiał Calvina,
aby wystąpił w Mike Douglas Show, na
co Calvin kręcił nosem i wciąż nie podobało mu się
to, że ta historia w ogóle wyszła na jaw. Starał się trzymać się od tego z
daleka i chciał, aby Charlie przestał o tym opowiadać.
Charlie opowiadał jednak, gdzie się tylko dało.
Wystąpił na kilku konferencjach ufologicznych. Mówił o tym
nawet w pobliskim kościele. Uważał, że sesje hipnozy
były ważne. Z jakiegoś powodu po prostu lepiej sobie
poradził z tym zdarzeniem. Jak już
mówiłem, uważam, że jego służba wojskowa podczas wojny
koreańskiej bardzo w tym pomogła. Z drugiej strony Calvin miał młodszego brata.
Zawsze mówił, że jego młodszy brat był mózgiem rodziny,
Calvin zaś był tym silnym. Calvin był zdolny do walki....
rozwiązywał swoje problemy fizycznie, jednak w tym zdarzeniu
okazał się całkowicie bezbronny. Nie był w stanie nic zrobić i trudno było mu
to zrozumieć. Charlie był jednak całkowicie
inny. Na przestrzeni lat sporządziliśmy transkrypcję z tych
sesji hipnozy i udostępniliśmy je tak, aby
zainteresowani mogli je przejrzeć. Są ludzie, którzy
nie zgadzają się co do hipnozy. Rozumiem powody,
niemniej jednak te transkrypcje w dalszym ciągu są
fascynujące. Z pewnością Charlie uważał te sesje
za ważne i nie uważał ich za coś
szkodliwego. Higson rzeczywiście stał się taką gwiazdą z
tego, co tu, co tu, co tu mówisz i opowiadał o
tym wszędzie. Ale to musiało pociągnąć też za sobą
jakieś reakcje sceptyczne, co jest naturalne w tego
typu historiach. Co ci sceptycy im zarzucali najczęściej?
Charlie Higson stał się takim trochę celebrytą. Stał się osobą publiczną.
Wystąpił w nadawanym na cały kraj talk show.
Otrzymywał setki listów od ludzi z całego kraju.
Był odwiedzany przez znane osobistości, jak choćby
Erich von Däniken, który odwiedził Charliego w jego domu w Pascagoula.
Poszli jednak na przykład do innego programu
telewizyjnego. Pytałeś o sceptyków.
Głównym sceptykiem tamtych czasów był Philip Klass.
Był dziennikarzem naukowym, nie naukowcem. On już nie żyje, ale był głównym
sceptykiem. Charlie namawiał Calvina, aby spotkał się z nim w miejscu, gdzie
realizowano ten program telewizyjny. Był tam Philip Klass. Z
jakiegoś powodu ten program telewizyjny nie odbył się, więc człowiek, który to
organizował, zaprosił trzech panów: Philipa Klassa,
Charlie Higsona i Calvina Parkera na obiad.
Restauracja znajdowała się na tej samej ulicy, naprzeciwko. Zabrał ich na obiad.
Calvin nie miał pojęcia, czego dotyczyła rozmowa, ale zaczął
słuchać Philipa Klassa. Klass nazwał jego przyjaciela, Charlesa Higsona,
kłamcą. Wmawiał mu, że wszystko
zmyślił, a skoro Charlie jest kłamcą, to znaczy, że Calvin również kłamie.
Sprawa dotyczyła obydwu mężczyzn. Calvin się wtrącił i
powiedział Klassowi: „Nie interesuje mnie, że nam pan
nie wierzy. To zależy tylko od pana. Jeśli jednak znowu nazwie nas pan
kłamcami, uprzedzam, że będzie pan miał kłopoty”. Calvin i Charlie
zostali wyproszeni i tej nocy wrócili do domu bez posiłku. Ale
w taki właśnie sposób sceptycy reagowali.
Rozmawiałem z jednym człowiekiem, który obserwował, jak cała
sprawa rozwija się w telewizji. Jak mówił, jeden kanał
traktował temat poważnie, po czym, jak zmieniłeś kanał, to tam
robili sobie jaja, obśmiewając świadków. Ale główny sceptyk,
Philip Klass, wspiął się na wyżyny, jeśli idzie o obrzucanie tej sprawy błotem.
Zdobyłem kopie wszystkich jego materiałów, jakie zebrał w
sprawie Pascagouli i gdy się im
przyjrzeć bliżej, okazuje się, że Philip Klass nawet nie
próbował przeprowadzić jakiegokolwiek śledztwa. U
świadków próbował znaleźć coś, do czego mógłby się
przyczepić. Szczególnie u Charlesa, ponieważ Calvin
zapadł się pod ziemię i Klass nie mógł niczego się
doszukać w jego przypadku. Musimy też
pamiętać, że zaledwie kilka dni po zdarzeniu w
Pascagouli zjawił się doktor J. Allen Hynek i doktor James Harder.
Przesłuchali obu świadków. Charlie został wprowadzony przez
Hardera w stan hipnozy. Przebadano obu świadków,
włącznie z wizytą w szpitalu. Udali się również do bazy Sił
Powietrznych Keesler w celu zbadania pod kątem promieniowania
radioaktywnego, gdzie musieli raz jeszcze przedstawić swoją
historię. Pamiętajmy, że pierwszy telefon panowie wykonali
właśnie do bazy Keesler Air Force Base. Przed wyjazdem z
Pascagoula doktor Hynek zorganizował konferencję
prasową i stwierdził, że zdecydowanie coś się tym panom
przytrafiło i że należy ich traktować z szacunkiem.
Philip Klass nie był w stanie znaleźć niczego, czym mógłby
oczernić świadków, a jego teczka stanowi ciekawą
lekturę. Ale to nie koniec takich dziwnych
wątków w historii znad Pascagouli, bo okazuje się, że
tak: ta opowieść, ta relacja miała taki charakter, no, stricte materialny.
Przelatują kosmici, zabierają facetów i ich badają. Ale okazuje się, że potem
Higson przeżywał kolejne wizyty, już takie nieco
dziwaczniejsze, o bardziej paranormalnym charakterze. Ale
co najciekawsze, on twierdził, że otrzymał od tych dziwnie
wyglądających istot pewnego rodzaju przekaz. I
ten przekaz dotyczył tego, że ludzkość wkrótce
będzie potrzebowała od nich pomocy i że oni powrócą. Czy
Parker otrzymał jakieś podobne przekazy? Historia
Charliego Higsona nie zakończyła się 11 października.
Charlie wspominał, że co jakiś czas zupełnie niespodziewanie słyszał głosy....
i to niekoniecznie w głowie.
Mogły znajdować się poza domem i otrzymywać przekazy, co do
których sądził, że pochodzą one od istot, które spotkał
wcześniej i że coś wielkiego miało się wydarzyć na
Ziemi. Coś, z czym będzie w jakiś sposób powiązany. Jako przykład
podam wam faceta, którego wówczas nie znałem. Nazywał
się Stefanos Panagiotakis. W 1981 roku Panagiotakis był marynarzem i kupcem
pracującym dla greckiej floty handlowej. Był też
badaczem UFO. I tak się złożyło, że statek, na którym pracował, zacumował w
Pascagouli. Panagiotakis odszukał Charlesa Hicksona, aby przeprowadzić z nim
wywiad, co zresztą się udało. Charlie
Hickson uważał, że pojawienie się tego Greka było czymś
niesamowitym. Było to potwierdzenie, że coś się wydarzy.
Jakiś czas później miało miejsce spotkanie rodzinne. Było to w Dzień Matki.
Jechali na spotkanie z matką. Razem z Hicksonem w samochodzie
podróżowali jego żona i reszta rodziny. Jak się okazało, cała rodzina
zaobserwowała UFO. Obiekt zniżył się bardzo mocno
w kierunku ziemi, a Charlie myślał, że te istoty wróciły po
niego, w związku z czym próbował wysiąść z samochodu.
Myślał: "To jest to. Cokolwiek ma się stać, to jest
to". Rodzina jednak nie pozwoliła mu wyjść z auta i UFO zniknęło. Co się
tyczy Calvina Parkera, to nie otrzymywał on przekazów tak jak
Charlie, ale doświadczył kolejnego spotkania w 1993 roku. Znów wybrał
się na ryby, tym razem jednak samotnie. Obiekt nie stał jednak na
poboczu drogi. Calvin wypłynął niewielką łodzią, w której
planował spędzić tylko kilka godzin. Zabrał ze sobą
kanapkę i trochę wody do picia. To był przyjemny
dzień. Calvin pamięta, że był tam i zobaczył zbliżającą się chmurę. Chmura się
otwarła i w środku coś było. Następną rzeczą, jaką pamiętał, było
to, że znajdował się w łodzi. Było ciemno. Nie wiedział,
która była godzina, bo nie wziął ze sobą zegarka. Popłynął więc do brzegu.
Znalazł swój samochód. Jego żona też go szukała.
Zostawiła mu kartkę z notatką pod wycieraczką. Wrócił do domu i wytłumaczył
się, że miał problem z silnikiem w łodzi, w co żona uwierzyła. Calvin jednak
opowiedział swojemu znajomemu, co wydarzyło się naprawdę.
Znajomy miał niewielkie pojęcie na temat UFO.
Skądś wiedział, że nieżyjący już Budd Hopkins,
prawdopodobnie najbardziej znany badacz fenomenu wzięć,
przemawiał podczas konferencji ufologicznej na Florydzie.
Tak więc znajomy i Calvin udali się na Florydę
na to wydarzenie. Calvin nie wszedł.
Zamiast tego wszedł tam jego znajomy. Odszukał Budda
Hopkinsa i powiedział mu o Calvinie, na co Hopkins odparł:
"Tu masz moje klucze do pokoju hotelowego. Spotkamy się tam". Budd i Calvin po
raz pierwszy spotkali się w hotelu. Odbyli długą
rozmowę. Udało się namówić Calvina na sesję
hipnozy regresyjnej z Buddem Hopkinsem w pokoju hotelowym. Sesja się
odbyła. Posiadam kopię taśmy oraz jej
transkrypcję. Okazało się, że również u Calvina w
dzieciństwie doszło do kilku incydentów, które można powiedzieć,
były tego samego typu, co u Charliego. Jak pamiętamy, Charlie
uważał, że w jego dzieciństwie miało miejsce parę
zdarzeń. Jak mówił Calvin, w jego przypadku hipnoza wyjaśniła pewne rzeczy.
Nie wspomniałem jeszcze o jednym, mianowicie o tym, że gdy
świadkowie jechali samochodem na miejsce połowu tamtej nocy,
znajdował się tam jeszcze drugi samochód, co do którego Calvin
nie pamiętał zbyt wielu szczegółów. W
stanie hipnozy je sobie jednak przypomniał. Pamiętał wszystko. To mu wszystko
wyjaśniło. Możecie jeszcze tego nie
wiedzieć, ale w 2019 roku Calvin odbył jeszcze jedną
sesję hipnozy, tym razem pod kierunkiem Catherine Martin
w Stanach Zjednoczonych. Nie
pojawiły się żadne nowe informacje, jedynie pewne małe
szczegóły zostały doprecyzowane. Uważamy to więc za
bardzo owocne. Podam Wam jednak przykład tego, jak Calvin bardzo się boi. Nawet
obecnie. Zdobyłem kopię zapisu jego
sesji regresji hipnotycznej z Buddem Hopkinsem.
Zdigitalizowałem ją i wysłałem Calvinowi. Calvin
nagrał to na płytę CD i nie był w stanie tego wysłuchać. Przesłuchał nagranie
dopiero sześć tygodni później. To, co nagrało się
na taśmie, wciąż go niepokoiło. W nagraniu słychać, jak Calvin krzyczy.
Słuchanie czegoś takiego nie należy do przyjemności. Calvin
nie otrzymywał żadnych przekazów, jednak zarówno on, jak i
Charles doświadczyli kolejnego bliskiego
spotkania. Calvin był wówczas sam i odbył
sesję hipnozy regresyjnej. Charliemu podczas zdarzenia
towarzyszyła żona i jego rodzina. Obaj potwierdzili to,
co wówczas widzieli. Interesujący materiał. No tak, dodajmy, że to
przesłanie od obcych, o których mowa, znajduje się na bodajże
ostatniej stronie albo na tylnej okładce książki
"UFO nad Pascagoulą", która ukazała się,
jak wspomniałem, nakładem wydawnictwa Nolpress.... No,
ciekawa rzecz, że, że on, mm, widział tam jeszcze jeden samochód, ale, yy, co z
innymi świadkami tego zdarzenia? Bo tam przecież nad, nad tą
rzeką ktoś musiał być. Ktoś mógł zobaczyć
to UFO z brzegów. Okazuje się, że jacyś świadkowie się
pojawiają. I czy, czy to, co oni mówią, potwierdza relację Parkera i Hicksona?
W przypadku Pascagouli musimy pamiętać, gdzie się to
rozegrało. To nie jest miejsce pośrodku pustki. Nie jest to też
bagno, takie jak występują na przykład w Missisipi. Pascagoula to ogromna
rzeka. Miejsce do łowienia ryb,
jakie wybrali panowie, znajduje się tuż przy autostradzie numer
dziewięćdziesiąt, a nad samą rzeką przebiega most dla
samochodów. W momencie, gdy opublikowałem
pierwszą książkę Calvina zatytułowaną „Pascagoula's Closest Encounter",
zagościł on w lokalnych mediach, w miejscowej telewizji
i w lokalnej prasie. Potem ktoś wrzucił na YouTube krótki wywiad z nim.
Pod większością materiałów na YouTube można zamieszczać
komentarze. Przeglądając komentarze, natknąłem się na wpis mówiący: „Moi
rodzice przebywali tamtej nocy po drugiej stronie rzeki. Oni też widzieli tego
NOLA". Wpis ów przyciągnął moją uwagę. Wysłałem tej osobie wiadomość. Następnie
odszukałem ją w mediach społecznościowych. Skontaktowałem się.
Następnie porozmawiałem ze
swoimi rodzicami, którzy przekazali mi numer telefonu do
siebie. Byli to państwo Blaira. Pan Blair
pracował w rybołówstwie i rzeczywiście tamtej nocy znajdowali
się po drugiej stronie rzeki. Pan Blair
oczekiwał na łódź, która miała przypłynąć i się spóźniała. Nie
był więc w najlepszym nastroju. Pani Blair powiedziała:
„Mogliśmy pozostać po drugiej stronie rzeki. Stojąc
tam, zauważyliśmy ten błękitny obiekt. Jak wiadomo,
Charlie i Calvin wspominali o intensywnie niebieskich
światłach. My widzieliśmy, jak ten błękitny obiekt się
przesuwa". Według pani Blair
obiekt zachowywał się tak, jak gdyby nie wiedział, dokąd leci
albo jakby czegoś szukał. Pan Blair dodał:
„Tak, ja też to widziałem". W tym czasie łódź zaczęła się
już zbliżać. Panowie stali na tym małym molo. Było wtedy
ciemno. Oni szli wzdłuż tego molo. Pani
Blair powiedziała: „W wodzie, tuż przede mną, nastąpił wielki
plusk. Spojrzałem tam i zobaczyłem w wodzie szarego człowieka."
Według niej w wodzie znajdował się szary człowiek, który
zanurkował i nie wypłynął już na powierzchnię. Pan Blair początkowo nie
wdawał się zbytnio w szczegóły na ten temat. Był powściągliwy.
Później jednak przyznał: „Widziałem szarego humanoida.
Tak go określił. Humanoid wyszedł z wody i kierował się na drugą stronę rzeki."
Pani Blair wrzuciła rzeczy swojego męża do łodzi, po
czym pobiegła z powrotem do samochodu i oczywiście następnego
dnia zobaczyła w lokalnej prasie opis zdarzenia z udziałem
Charliego i Calvina. Pan Blair prosił: „Nie mów tego nikomu, bo pomyślą, że
zwariowaliśmy". Z oczywistych względów jednak opowiedzieli o
tym rodzinie, ponieważ kobieta, która wstawiła komentarz na
YouTube, była jedną z ich córek. Długo z nimi
rozmawialiśmy. Pani Blair stwierdziła, że coś ją martwiło.
Powiedziała: „Widzę coś poza obszarem mojego widzenia
peryferyjnego, ale nie mam zielonego pojęcia, co to może
być". Niestety, jakiś rok później pani Blair poważnie zachorowała i w końcu
zmarła. Zanim jednak odeszła, powiedziała nam,
że oni też doświadczyli bliskiego spotkania. Przekazali nam
pełny opis tego, co widzieli, co im się przydarzyło. Następnie pani
Blair dobrowolnie poddała się hipnozie regresyjnej. Zapis tej
sesji nie został jeszcze opublikowany, więc nikt go jeszcze
nie widział, ale pani Blair przypomniała sobie w trakcie
hipnozy, co jej się przydarzyło. Od państwa zależy, jak to
potraktujecie. Przeprowadziliśmy jednak tę sesję
i jest ona fascynująca. Oni jednak widzieli UFO niezależnie. Podam teraz inny
przykład. Pewnego dnia w Pascagouli Calvin miał
spotkanie autorskie, w trakcie którego podszedł do niego
pewien siwowłosy, starszy pan,
który kupił książkę i przy tej okazji powiedział, że również
tamtej nocy widział UFO, po czym oddalił się. Na szczęście ktoś robił wtedy
zdjęcia. Zdobyliśmy zdjęcie tego pana.
Udało nam się go znaleźć. Był to jegomość nazwiskiem Louis Lee. Pan Lee
pracował tamtej nocy w stoczni po drugiej stronie rzeki.
Był operatorem żurawia. Powiedział: „Gdy tylko
wszedłem do swojej kabiny, która znajdowała się jakieś trzy i
pół metra nad ziemią, widziałem to coś po drugiej stronie
rzeki. W życiu nie widziałem niczego bardziej
dziwnego". Odwrócił wzrok właściwie tylko dlatego,
ponieważ miał podczepiony towar do żurawia i słyszał, jak
kolega z pracy krzyczy na niego. Zapytałem:
„Mówił pan o tym komuś?" Na co pan Lee stwierdził: „Tylko
swojej rodzinie, bo komu miałem o tym
opowiadać w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym trzecim
roku?" Potem odbyliśmy kolejną rozmowę. Ten kontakt nazywa się Charles
Anderson.... Jeden z zarzutów do tego przypadku dotyczył tego, że z
osób znajdujących się na moście nikt nic nie zgłosił. Jak się
okazało później, było inaczej. Pan Anderson
stwierdził, że wraz z żoną przejeżdżał tamtej nocy przez most
samochodem. Jechał po
przeciwnej stronie drogi stanowej. Znajdował się więc najbliżej
wody. I on powiedział: "Widziałem
tam w dole ten niebieski obiekt. Nie wiedziałem, co to
było. Sądziłem, że cokolwiek to jest, zaraz się
rozbije". Mówił, że widział to przez trzydzieści
sekund. Wedle jego słów następnego dnia udał się w
odwiedziny do ciotki, która mieszkała nad rzeką. Zanim zdążył się odezwać, ona
powiedziała: "Nie uwierzyłbyś, co widziałam ostatniej
nocy". To są tylko przykłady. Jest wielu innych
ludzi, którzy widzieli coś kilka dni przed i kilka dni po,
jak również w sam dzień, kiedy nastąpiło to wzięcie. Ale to są tylko przykłady.
Ja i moja koleżanka z USA, doktor Irena Scott ze stanu
Ohio, przeprowadziliśmy wywiady z wszystkimi tymi ludźmi.
Wszystko to mamy nagrane. To jest fascynujące. Większość z tych
ludzi była w takim wieku, że już ich nie obchodziło, co
kto o nich myślał i po prostu opowiedzieli swoje
historie. Szczególnie interesująca jest jednak
historia państwa Blair, a to ze względu na to, co mieli do
powiedzenia i dlatego, że znajdowali się
najbliżej miejsca, w którym stali Calvin i Charlie. Jest jeszcze jedna ciekawa
rzecz. Nie wiem, czy to brzmi sensownie, ale zadałem Calvinowi takie pytanie:
"Przed tym zdarzeniem stałeś na molo z wędką w ręku.
Wpatrywałeś się w wodę. Co wtedy widziałeś?" Powiedział, że widział wypływającą
łódź. Nad rzeką przebiega most. Twierdził, że widział tam dwie
postacie. Czy byli to państwo Blair? Nie mam pojęcia, ale daje to do myślenia,
nieprawdaż? A gdzie nasi słuchacze mogą znaleźć
jakieś dodatkowe informacje o Pascagouli? Albo inaczej, które książki wydane
przez Flying Disk Press polecasz? Gdzie można je znaleźć?
W wydawnictwie Flying Disk Press udało mi się
wydać reedycję książki autorstwa Charlesa Hicksona i Williama Mendeza,
zatytułowanej po prostu "UFO Contact at Pascagoula". Była też wcześniej
publikowana w wersji polskiej, a obecnie jest dostępna po angielsku i
hiszpańsku. Była to
pierwsza książka poświęcona temu zdarzeniu. Pierwsza książka
Calvina Parkera nosi tytuł "Pascagoula: The Close Encounters My Story".
Po niej pojawiła się kolejna, zatytułowana
"Pascagoula: The Story Continues". Również
została napisana przez Calvina Parkera. Ta książka
opisuje więcej rzeczy, które ujawniliśmy, takie jak
nagrania z sesji hipnotycznych i inne tego typu
rzeczy. Zawiera ona transkrypcje taśmy nagranych
przez Bada Hopkinsa. Jest też jeszcze kolejna
książka "Beyond Pascagoula", napisana przez moją
koleżankę, doktor Irene Scott. Tam również
zawarte są informacje, które wyszły na jaw, gdy zaczęliśmy
badać tę sprawę. Ciekawą rzeczą jest to, że jak podaje
doktor Scott, tamtej nocy, jedenastego października
tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego trzeciego roku, nie przebywała
w swoim domu w Ohio. Przebywała wówczas poza domem i
uczyła się do obrony pracy doktorskiej, gdy zadzwoniła do niej
matka, mówiąc, że usłyszała nad swoją głową głośny huk, jak od samolotu
naddźwiękowego. A Irene, jak przystało na naukowca, przyjrzała się temu bliżej
i odkryła, że ten huk przebył połowę terytorium USA i został zarejestrowany.
Zrobiła więc, co było w jej mocy, aby określić, skąd ten
huk się wziął i nie była w stanie znaleźć dla niego
wyjaśnienia. Tak więc tamtej nocy, nie w
Pascagoula, ale w drugiej połowie Stanów USA pojawił się
ogromny huk soniczny, a z ustaleń Irene
wynikało, że był to drugi najgłośniejszy odgłos zarejestrowany
na Ziemi. Nie udało jej się znaleźć wytłumaczenia dla tego
fenomenu. To również zawarte jest w jej
książce. Jest też mała książeczka autorstwa
Stefanosa Panagiotakisa, która przypomina dziennik z podróży. Opisuje ona jego
historię, jak pływał na statku. Jak już
mówiłem, Panagiotakis pracował dla marynarki
handlowej. Będąc w Pascagoula, odnalazł
i przeprowadził wywiad z Charlesem Hicksonem. Znalazł również
innego niezależnego świadka, który widział UFO tamtej
nocy. Jegomościa o nazwisku Emmanuel Sigalas. Był to miejscowy pastor.
Stefanos przeprowadził z nim wywiad. Dysponujemy oczywiście
jego transkrypcją. Istnieje więc wiele książek i w
przyszłym roku wszystko to zostanie skondensowane, jak
również zeznania wszystkich nowych świadków, jakie
ujawniliśmy, a także zapisy sesji hipnozy
regresyjnej zostaną opublikowane w przyszłym roku.
Będzie to bowiem pięćdziesiąta rocznica zdarzenia z
Pascagouli. Gorąco polecam lekturę tych książek. Wszystkie są dostępne na
Amazonie. Mhm. Linki do, do tych książek oczywiście możecie znaleźć
pod naszą audycją na YouTube. A czy możesz nam powiedzieć
coś więcej o, o, o wydawnictwie?
Jakie inne książki możemy tam jeszcze znaleźć i co, co masz jeszcze w planach?
Tak, to jest interesujące....Nikomu tego jeszcze nie
mówiłem, Piotrze, ale pierwszą książką wydaną przez Flying
Disc Press była twoja książka zatytułowana "UFOs over Poland".
Była to pierwsza książka, jaką
wydałem i mogę ją polecić każdemu. I to nie dlatego, że
tak mówię. To jest po prostu świetna książka. Na następny rok planujemy wydać
całą kolejkę książek. Ukaże się nasza nowa książka poświęcona przypadkowi z
Pascagoula, zatytułowana "Beyond Reasonable Doubt: The Pascagoula Alien
Abduction". Ukaże się mniej więcej za rok, może trochę wcześniej, z
okazji rocznicy i będzie opublikowana również jednocześnie po francusku i po
hiszpańsku. Mamy też wiele książek od debiutantów, którzy opisują swoje
bliskie spotkania, własne doświadczenia. Mamy też w planach książkę "On
All Things Strange" autorstwa Riona Musgrave Evansa z Australii.
Mamy zatem więcej książek zaplanowanych na następny rok. Obecnie pracuję nad
książką wspólnie z moim kolegą Collinem
Saundersonem. Colin zaobserwował nad Wielką
Brytanią tak zwany latający trójkąt. On, jego
żona, córka oraz teściowa widzieli to z bardzo
bliska. Colin napisał książkę poświęconą tej i
innym obserwacjom latających trójkątów nad Wielką Brytanią.
Książka ukaże się w późniejszym czasie. Teraz
troszkę zboczę z tematu, bo będę miał również dużą książkę o
królu Arturze, która prawdopodobnie ukaże się w lutym przyszłego roku.
Mamy więc całą gamę książek o UFO, a także kilka o tematyce
paranormalnej. Wszystkie ukażą się w przyszłym roku. Tak. Zachęcamy
wszystkich do, do odwiedzenia strony wydawnictwa, a
także do poszukania tych książek na Amazonie. My o kilku z
nich będziemy jeszcze mówić w naszych, w naszych
programach. Ale wróćmy na chwilę jeszcze do Pascagouli. Czy zastanawiałeś się,
dlaczego dzisiaj nie ma już takich przypadków? To
interesujące pytanie. Gdyby się przyjrzeć ogólnie
tematowi UFO, to to zjawisko wydaje się ewoluować na przestrzeni lat.
Jak wiemy, w roku 1973 doszło do zdarzenia w Pascagoula. Wiemy też, że
nastąpiła wielka fala obserwacji na terenie całych Stanów
Zjednoczonych. W wielu przypadkach doszło do obserwacji humanoidalnych
istot. W przyszłym roku ukaże się książka zatytułowana po prostu
"1973", napisana przez znanego w USA Kevina Randle. Jak już jednak mówiłem,
ufologia ewoluuje bez względu na
wszystko. Jeśli cofniemy się do początku, zobaczymy, że
mamy do czynienia z rzeczami bardzo prostymi, pokroju talerzy
zaobserwowanych przez Kennetha Arnolda. Później w latach
pięćdziesiątych mieliśmy kosmicznych braci. Tego wszystkiego już
nie ma. Później, w latach sześćdziesiątych
oczywiście mieliśmy pierwsze wzięcie Betty i Barney Hillów.
Teraz oczywiście głośno się mówi o tak zwanym UFO w
kształcie tiktaka. Z uwagi na nagranie wideo
opublikowane przez marynarkę w 2017 roku. Mogą się więc pojawiać
tego typu przypadki. Nic mi jednak o nich nie
wiadomo. Pierwsza książka mojego autorstwa ukazała się w 1994 roku i
nosiła tytuł "Without Consent". Bez zgody. Była
poświęcona wzięciom na terenie Wielkiej Brytanii.
Nie otrzymuję już wielu tego typu zgłoszeń. Nie mam pojęcia dlaczego.
Może być jednak i tak, że to zjawisko znowu ewoluuje
i może, jeśli będziemy rozmawiać za kilka lat, znowu się zmieni. Zadałbyś
wtedy inne pytania. Zastanawiam się jednak,
dlaczego nie dostajemy tego typu przypadków i nie mam na to
odpowiedzi. Nie znam odpowiedzi na to pytanie.
Jest to jednak wyjątkowo dobre pytanie.
Tak, my też w czasie debat ufologicznych wielokrotnie
próbowaliśmy odpowiedzieć na to pytanie i nasze wnioski są
podobne. Ale jeżeli, jeżeli mówimy o Pascagouli, to dzisiaj w tym
miejscu jest taki mały, no, nie wiem, pomniczek,
tablica pamiątkowa i tam jest taki pewien polski wątek, dlatego, że grafikę
zaprojektował nasz znajomy, wspaniały grafik Sebastian Woszczyk. Jak oceniasz
wartość tego zdarzenia z udziałem Hicksona i Parkera
dla, dla całej ufologii? Czy to był, czy
to był ten przełomowy przypadek, który pomimo wszystko pozostaje mało znany?
Wracając do Pascagouli, obecnie w pobliżu miejsca zdarzenia znajduje się
tablica pamiątkowa. Nie jest to dokładnie w
tym miejscu, bo tego starego molo już nie ma. Znajduje się jednak bardzo blisko
tego miejsca i została tam postawiona z
inicjatywy organizacji charytatywnej działającej w
Pascagoula, która zebrała na ten cel pieniądze. W postawieniu tej
historycznej tabliczki odegraliśmy jedynie niewielką
rolę. Oni ułożyli tekst, robiąc przy tym kilka błędów, które na naszą prośbę
poprawili.... Znajduje się tam również ilustracja autorstwa Waszego kolegi z
Polski, Sebastiana, który zaprojektował okładki wielu z
naszych książek. Ilustracja jest oczywiście
oparta o zdarzenie z Pascagouli. Uważam ją za kapitalną. Jest po prostu
świetna! Zapytałem więc Sebastiana, czy mogę jej użyć
na tej tabliczce, na co Sebastian się zgodził. Praca jest oczywiście
podpisana jego nazwiskiem. Tak więc
nawet w przypadku Pascagoula mamy jakiś związek z Polską.
Tabliczka została oficjalnie odsłonięta w 2019 roku przez burmistrza.
Towarzyszyła temu oficjalna ceremonia, na której
zebrało się wielu ludzi, w tym przedstawicieli
mediów. Przeprowadzono z Calvinem
wywiad tuż przy tej tabliczce i w trakcie wywiadu się
popłakał. Powiedział, że gdy umrze, chce, aby jego prochy
rozsypano w tej okolicy. Posiada również
kopię tej tabliczki. Dostał kopię, którą powiesił na ścianie w swoim domu.
Uważam za istotne, abyśmy upamiętniali te zdarzenia. Na
świecie są też inne tablice pamiątkowe, jednak w
USA nie wiem, czy gdzieś jeszcze taką odsłonięto w
czasie, gdy uczestnicy upamiętnionych zdarzeń jeszcze żyli.
Mogę się mylić, ale uważam, że to ważne. Mogą one
tam stać przez długi czas, nawet bardzo długo, oby jak
najdłużej po naszej śmierci. Niemniej uważam to za bardzo istotne.
Mhm. No tak, rzeczywiście, to, to jest
znamienne, bo zwykle ustawia się te pomniki w miejscach,
gdzie, gdzie, no, już to wydarzenie miało miejsce dawno. Przykładem jest
Amityville. Philip, bardzo chcielibyśmy Ci podziękować. Wyszedł wspaniały
materiał. Ja myślę, że wiele osób, nawet tych, które znały
przypadek z Pascagouli, sięgnie jeszcze raz do, do literatury, którą podałeś.
Odwiedzi stronę Twojego wydawnictwa i zapozna się z książkami chociażby samego
Parkera. Mamy nadzieję, że to nie jest nasze
ostatnie spotkanie i pojawisz się jeszcze kiedyś w
debatach ufologicznych, bo rzeczy do obgadania mamy bardzo dużo. Dziękujemy.
Panowie, bardzo Wam dziękuję. Dobranoc. Jestem pewien, że jeszcze się w Państwa
radiu usłyszymy. Bardzo dziękuję. And that was the
golden voice of British ufology, Philip Mantle
from Flying Disc Press. Thank you very much
again. My pleasure. My pleasure, I can assure you. A wywiad dla Państwa
przeprowadził Piotr Cielebiaś z Niesanego Świata. Stroną
techniczną przedsięwzięcia opiekował się Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium, paranormalny głos
w Twoim domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnej debacie ufologicznej, tym razem
znów na żywo. Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu. UFO Relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl. Podziel się
już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych.
Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza
relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl. Pisz
artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj
komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga
na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl