Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła. Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera. Jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam wszystkich państwa
bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do
spędzenia najbliższej godziny z audycją
Mówią Świadkowie, w której prezentowane są wybrane najciekawsze relacje o
spotkaniach z nieznanym, jakie docierają do Radia Paranormalium. Przy mikrofonie
Marek Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu. Dzisiejszy odcinek wypełnią w całości
relacje o obserwacjach UFO i zjawisk łączonych z tym fenomenem. Audycja będzie
podzielona na dwie części. W pierwszej z
nich zaprezentowane będą relacje nadesłane
drogą tekstową, w drugiej zaś wysłuchamy dwóch rozmów ze świadkami. Od razu
uprzedzam, że dziś przydadzą się słuchawki, ponieważ wypowiadający się
świadkowie prosili, aby zmienić im barwę głosu. Postaram się również, aby
dzisiejszej audycji towarzyszyły napisy. Będzie to co prawda transkrypcja
wygenerowana automatycznie, stąd w niektórych momentach mogą się pojawiać
mniejsze lub większe błędy. Niemniej jednak narzędzie, z którego korzysta od
niedawna Radio Paranormalium, spisuje się dość dobrze. Tutaj pragnę podziękować
Dominikowi Kocięckiemu z TMI Polska, który
dał mi znać o istnieniu takiego narzędzia i udostępnił konto, na którym obecnie
obydwa generujemy transkrypcje tworzonych
lub produkowanych przez siebie materiałów.
To tyle słowem wstępu. Zanim przejdziemy
do prezentacji wybranych na dziś relacji, pozwólcie, że tradycyjnie przypomnę
kontakty do Radia Paranormalium. Dla tych
z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby o tym opowiedzieć.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493, 530
493. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu
3608 80 02. 3608 80 02. Czekamy także na Państwa email pod
adresem radio@paranormalium.pl. Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
A zatem teraz otwieramy naszą skrzynkę e-mailową.
Ufo w Zagórzanach koło Gorlic. Obserwacja z zimy 1992
roku. Relacja nadesłana do serwisu uforelacje.pl.
Chciałbym podzielić się swoją relacją z
obserwacji UFO w dziewięćdziesiątym drugim
roku, w okresie zimowym. Ferie, jak co roku spędzałem u dziadków w miejscowości
Zagórzyne koło Gorlic. Dom dziadków leży w odległości około stu pięćdziesięciu
metrów od torów kolejowych. Owe tory widoczne są z domu przez duże, szerokie
okno znajdujące się w salonie. Pewnego
zimowego wieczoru, oglądając z dziadkami w telewizji wiadomości — miałem wówczas
osiem lat — zauważyłem, jak co wieczór przejeżdżający pociąg. Był to pociąg typu
Beep, czyli taki z piętrowymi oliwkowymi wagonami. Był już wieczór, na zewnątrz
było ciemno, ale z racji niewielkiej odległości od torów wyraźnie było widać
dwa rzędy świateł wagonów. Gdy obserwowałem pociąg, nagle w polu widzenia
nad pociągiem pojawił się obiekt w kształcie księżyca w pełni. Był on koloru
bladożółtawego i posiadał, podobnie jak Księżyc, wyraźnie widoczne krawędzie.
Poruszał się w kierunku przeciwległym do
pociągu. Jego średnica porównywalna była z
wysokością wagonów. Poruszał się około
dwa do trzech metrów nad wagonami. Zrobiło
to na mnie tak piorunujące wrażenie, że
nie potrafiłem wykrztusić z siebie słowa. Chciałem powiedzieć dziadkom, żeby
popatrzyli, ale nie dałem rady. Byłem przerażony. Oczywiście w wieku ośmiu,
dziewięciu lat nie miałem pojęcia o istnieniu UFO. Dla mnie w tym momencie
była to kometa, która spada i tylko czekałem na wybuch, który wszystkich
zabije. Tak to w tamtym momencie z przerażeniem odebrałem. Obiekt poruszał
się może pięćdziesiąt kilometrów na godzinę, był więc widoczny przez dłuższą
chwilę. O całej sprawie powiedziałem babci
na drugi dzień rano. Ona oczywiście temat
zbagatelizowała. W załączniku przesyłam szkic jak to wyglądało z mojej
perspektywy.Z rozmów, które przeprowadziłem z różnymi ludźmi, po
latach wiem, że pamiętają oni lub słyszeli o jakimś incydencie nad Gorlicami w
tamtym okresie. Niestety są to relacje nie z pierwszej ręki, na zasadzie ktoś
coś.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w czerwcu 2020 roku.
Pierwsze spotkanie z obiektem, którego nie mogłem zidentyfikować, miało miejsce
około czterech lat temu, kiedy wracałem z mamą z pogrzebu mojej ciotki. To była
trasa Rzeszów-Kraków. Nie pamiętam dokładnie, w której miejscowości to
zobaczyłam. Było to jasne światełko, które
poruszało się i co jakiś czas znikało.
Początkowo myślałam, że to samolot. Jednak sposób, w jaki się poruszało i to, że
pojawiało się i znikało, jakoś to wykluczał. Podobny obiekt zauważyłam,
kiedy mieszkałam w Anglii. Razem z moim przyjacielem rozmawialiśmy z jego mamą i
szwagierką. Przed jego domem nagle powiedział, żebym spojrzała w górę. Niebo
było bezchmurne, więc łatwo było to zauważyć. Była to kula, która tym razem
leciała w miejscu. Też co jakiś czas znikała. Była ona metaliczna, bo światło
się od niej odbijało. Zniknęła zupełnie, kiedy przeleciał koło niej samolot.
Najgorszym jednak wspomnieniem związanym z
obserwacją UFO w Anglii było to z mojej
pracy. Pracowałem w firmie zajmującej się produkcją bukietów dla angielskich
sieciówek, takich jak Tesco. Firma zajmowała się również pocztą kwiatową.
Znajdowało się to w dwóch różnych budynkach. Sporządzę mapę mniej więcej
rozmieszczenia. Na czerwono zaznaczyłam obiekt, który zaobserwowałam w pierwszy
dzień. Wtedy to zignorowałam, myśląc, że to lampa. Jednak na drugi dzień rano
stwierdziłam, że to sprawca. Szatnia znajdowała się w głównym budynku, więc
mogłam się przyjrzeć, czy na pewno nie ma
tam latarni. Jednak nic. Zero oświetlenia,
tylko pole i ogrodzenie. Tego samego dnia
znowu zaobserwowałam ten sam obiekt, tyle
że w innym miejscu. Co do koloru wyglądał
identycznie jak latarnie przy uliczkach. Pomarańczowe, wręcz ogniste światło.
Zacząłem odczuwać niepokój. Przez około
pięć dni obserwowałam to światło w różnych miejscach
i to już wszystko. Jeśli tylko sobie coś przypomnę, od razu napiszę. Dziękuję i
pozdrawiam ciepło. Obserwacja obiektu w kształcie latającej
trumny nad Toruniem w styczniu 2022 roku.
Witam serdecznie. Dzwoniłem chwilę temu,
nikt nie odebrał, ale to chyba dobrze, bo
nie jestem w stanie mówić składnie przez
telefon. Wciąż jestem pod wpływem silnych emocji. Pracuję w jednej z firm przy
toruńskiej elektrociepłowni. Wspomniana sytuacja wydarzyła się dziś, 16 stycznia
2022 roku, o godzinie 19:35. Jest to teren wyludniony, jeśli
można to tak określić. Co wieczór w ramach
przydzielonych mi zadań muszę przyjechać do firmy na kwadrans. Tak samo było i
dziś. Wjechałem pod główną bramę firmy. Brama jest metalowa i niemalowana,
wykonana z profili. Kiedy się przed nią stanie samochodem światło jest odbijane
wprost w przednią szybę. Gdy gasiłem silnik, mój wzrok był zawieszony w punkcie
lekko po mojej prawej stronie. Gdy reflektory zgasły w półmroku, zobaczyłem
coś stojącego na placu nie dalej niż dziesięć metrów ode mnie. Patrzyłem na to
z pustą głową, czekając, aż oczy przywykną
do mroku, a mózg jednocześnie prawidłowo to zidentyfikuje. Wyglądało to na
człowieka czy też paczkę czekającą na przeładunek. Wtedy to coś podniosło się
nad ziemię. Miało może ze dwa metry wysokości i kształt stojącej pionowo
trumny, ale mocno zaokrąglonej. Coś pomiędzy sylwetką człowieka a trumną.
Obiekt raptownie wystrzelił w niebo. Widziałem na tle nieba, bo to wciąż jest
zachmurzone, jasno podświetlone od dołu,
od świateł miasta. Od razu zadzwoniłem do dziewczyny. Zacząłem jej mówić co
zobaczyłem i rozkleiłem się jak dziecko. Miałem dreszcze i byłem przerażony.
Poprosiłem, żeby została na słuchawce i cały czas do mnie mówiła. W tym czasie
robiłem swoje zadania na terenie firmy. Po wszystkim, kiedy wsiadłem do auta i
rozłączyłem się, odjechałem bliżej drogi i
do was zadzwoniłem. Teraz trochę o mnie.
Mam dwadzieścia cztery lata. Jestem wolny
od wszystkich używek. Słucham radia dzięki
ojcu, który zainteresował mnie tematem, jak byłem mały. Mieszkał nad Wisłą w
Toruniu, na terenie winnicy. Opowiadał, jak za dzieciaka widywał kule światła
latające nad bagnami w nocy oraz rzeczy, które widział mój dziadek. Tylko dzięki
temu mogłem tak szybko zareagować i wiedziałem, gdzie się zgłosić, póki
sytuacja jest na świeżo. Obserwacja UFO nad Wejsunami w 2017 roku.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w listopadzie 2019 roku. To
było dwa lata temu. Pamiętam jak dziś. Wracałem z byłym
chłopakiem od znajomego. Jechaliśmy autem
przez pola. Zatrzymaliśmy się, aby zapalić
papierosa. Wyszłam pierwsza. Odpaliłam tego papierosa i nagle zobaczyłam na
niebie obiekt podobny do kuli i raptem
pojawiły się dwa błyskające światła, jakby
koloru pomarańczowo czerwonego. Świeciły
się jak w latarni morskiej. Kula kręciła się wokoło, a ja krzykiem zawołałam
chłopaka i aż zaniemówiłam.On również był
w szoku, gdy próbował zrobić zdjęcie. To
wyszła dwukolorowa kropka na zdjęciu i po
kilkunastu minutach zjawisko znikło. Było
to w miejscowości Wejsuny w województwie warmińsko mazurskim.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w styczniu 2022
roku. Mam trzydzieści pięć lat i mieszkam w Jaworznie. Z wykształcenia jestem
elektronikiem. Jestem kierowcą zawodowym,
pracuję na jednej z autostrad jako technik utrzymania autostrady. Chciałbym
przekazać zainteresowanym moją relację.
Miałem wtedy mniej więcej trzynaście lat,
kiedy doświadczyłem tego zjawiska. To było
około roku dwutysięcznego. Wraz z bratem o rok młodszym, który aktualnie jest
przedsiębiorcą mającym własną działalność gospodarczą. Jeździliśmy wówczas na
rowerach po Jaworznie. Jak to dzieci w tamtych czasach sprawiało nam to ogromną
frajdę, jak każdemu dziecku. Był sierpień,
koniec letniego wieczoru, początek nocy. Trochę przeciągnęliśmy w czasie nasze
podróże po mieście, bo było tak fajnie i wesoło. Była godzina około dwudziestej
drugiej trzydzieści. Jadąc ulicą Piłsudskiego w Jaworznie wzdłuż parku na
osiedlu Podłęże, przy starym Pewexie spojrzałem w górę. Zauważyłem spadający
wprost pionowo w dół w naszym kierunku pojazd wyglądający jak klasyczne UFO.
Pojazd ten przemieszczał się szybko, tak jakby chciał wylądować obok nas. Nie
wierzyłem w to, co widzę, więc krzyknąłem
do brata: patrz w górę, widzisz to, co ja?
Brat zapytał: "gdzie"? Wskazałem mu to dziwne zjawisko. Oboje byliśmy w ruchu.
Jechaliśmy rowerami. Brat spojrzał w górę
i zaczął płakać, potwierdzając tym samym,
że widzi to samo co ja. Przestraszył się i zaczął najszybciej jak tylko potrafił
jechać w kierunku naszego miejsca zamieszkania. Dodam, że zarówno brat, jak
i ja byliśmy i jesteśmy ludźmi twardo stąpającymi po ziemi. Niedawno wpadłem na
Waszą audycję w Radiu Paranormalium i przyznam, że moim ulubionym cyklem jest
program Mówią Świadkowie. Zachęcony tą audycją zdecydowałem się przekazać moją,
mimo że krótką, ale autentyczną relację Waszej redakcji. To nie był sen. To była
autentyczna sytuacja obserwacji klasycznego UFO. Dzieci nie da się
oszukać, a zachowanie mojego brata wtedy potwierdziło autentyczność tego, co
widziałem. Jak dobrze pamiętam, mój brat płakał dwa razy w życiu, wtedy, kiedy
widział ten obiekt i drugim razem cztery
lata temu, kiedy jego wtedy trzyletni syn
zachorował na cukrzycę typu pierwszego,
przy czym nieznana była przyczyna choroby,
ponieważ nikt u nas w rodzinie na to nie chorował. To niesamowite, że obok
normalnego życia dzieją się rzeczy, w które większość społeczności świata nie
wierzy, dopóki tego nie doświadczy. Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lipcu 2019 roku. Zanim przejdę do opisu samego zdarzenia,
które sprowokowało mnie do podzielenia się nim z Wami, może napiszę kilka słów o
sobie. Wiem bowiem, że przy rejestracji
obserwacji osoba świadka też ma jakieś tam znaczenie w ogólnej ocenie całości.
Jestem mieszkańcem Warszawy, w wieku czterdziestu kilku lat. Mam wykształcenie
licencjackie w kierunku kulturoznawstwa. Jeśli chodzi o moje podejście do całej
tematyki związanej z wizytami UFO, to jak większość nastolatków w latach
osiemdziesiątych ubiegłego wieku czytywałem Deynikena. Były też książki
Lucjana Znicza, Rzepeckiego, Fascynacja Emilcinem. Po zmianie ustroju jakiś czas
byłem czytelnikiem miesięcznika Nie z tej
ziemi, a także kilku kolejnych książek. Ale wiadomo, czas mija. Człowiek zaczyna
zajmować się innymi sprawami. Praca, związki, nowe zainteresowania. I właściwie
od połowy lat dziewięćdziesiątych tematyka UFO wraca do mnie jak bumerang
raz na kilka lat, tak na jakiś czas, żeby potem wygasnąć do zera. Jeśli miałbym
wyrazić swoją obecną opinię na ten temat,
to powiedziałbym, że w życie pozaziemskie
wierzę. Natomiast w odwiedziny obcych na Ziemi już nie za bardzo. Początkowy
optymizm z dawnych lat chyba gdzieś zgasło, wygryzione przez sceptyczny
realizm. Zastanawia mnie fakt, że dziś,
kiedy środki techniczne aparaty, kamerki, telefony komórkowe są na porządku
dziennym, tak mało jest jakichś przekonujących relacji. Tak troszkę
skłania to na logikę w kierunku podejrzenia, że jednak większość relacji
sprzed lat mogła być fejkami czy zamierzonymi i rozpowszechnianymi w celu
dezinformacji, czy po prostu dla żartów. Tego pewnie już nigdy się nie dowiemy i
szkoda na to klawiatury. Nie mnie to roztrząsać ani rozstrzygać. Przechodząc do
konkretów. Jestem pracownikiem hotelu na
Dolnym Mokotowie. Zajmuję się tak zwanym nocnym audytem, czyli tak zwanym
finansowym zamknięciem doby hotelowej, niektórymi pracami księgowymi i przy
okazji obsługą hotelowej recepcji. Pracuję
w godzinach od dziewiętnastej do siódmej rano. Czasami wiosną, latem wychodzę w
nocy zaczerpnąć powietrza, przejść się po obiekcie tak dla rozprostowania kości,
oderwania się od pracy i dotlenienia szarych komórek w ramach walki ze snem.
Mniej więcej pół roku temu, kiedy miałem
chwilowy nawrót zainteresowania tematyką
UFO, w nocy słuchałem sobie Waszych debat
ufologicznych na YouTube. Było, minęło. No
i tak się złożyło, że w nocy z trzeciego na czwarty lipca tego roku, jak zwykle
latem, wyszedłem sobie na krótki nocny spacer na teren obiektu, gdzie pracuję.
Tak już mam, że jeśli niebo nie jest zachmurzone, to lubię sobie spojrzeć w
gwiazdy. Tej nocy jak okiem sięgnąć, widocznych było raptem pięć, sześć gwiazd.
Tak na pierwszy rzut oka niebo pokrywały nieliczne chmury w małych
zagęszczeniach."Moją uwagę zwrócił obiekt wielkości niewiele większej niż te
widoczne gwiazdy, ale w przeciwieństwie do
nich powoli poruszający się. Był to jasny
punkt, ale co ciekawe, wydawał się jakoś obracać, rotować, ponieważ jego blask
wydawał się w ułamkach sekund zmieniać. Wyglądało na to, że nie emituje swojego
światła, ale świeci blaskiem odbitym. Z
odległości, z jakiego widziałem, wydawało
mi się, że posiada jakieś anteny. Troszkę
jak dawne rosyjskie sputniki. Oczywiście w
pierwszej chwili nasuwa to wyjaśnienie w postaci obserwacji satelity. Dlaczego
jednak uważam je za niepasujące do tego,
co widziałem? Napiszę dalej. Nie mam już
dwudziestu lat. Wzrok też troszkę słabszy, ale wydaje mi się teraz, że wnioski o
antenkach wysnułem, ponieważ one też w tym obracającym się obiekcie odbijały
światło. Ich samych okiem nieuzbrojonym bym przecież nie zobaczył. To wrażenie
minęło się troszkę z tym, co wyszło na zdjęciach, ale to później. Zanim przejdę
do chronologii tego całego zajścia, wspomnę jeszcze, póki nie zapomnę o tym,
że właśnie chyba satelitę widziałem tu, w
tym samym miejscu pracy, w nocy, kilka lat wcześniej. Był to chyba satelita,
ponieważ na nocnym niebie widziałem wtedy
w przeszłości punkt wielkości gwiazdy, ale poruszający się szybko i migający w
równych odstępach jaśniejszym światłem. Ciężko mi tu może nie popaść w chaos
opisu, bo zbyt dużo chcę napisać i niczego nie chcę zapomnieć. Odtwórzmy więc po
kolei, co i jak miało miejsce w nocy z trzeciego na czwarty lipca 2019 roku, a
właściwie już czwartego lipca, bo obserwacja miała miejsce w godzinach mniej
więcej między drugą trzydzieści pięć a drugą pięćdziesiąt. Około drugiej
trzydzieści wychodzę przed budynek, w którym pracuję, aby się przejść. Zerkam w
gwiazdy i gdy tak przeczesuję niebo w ich
poszukiwaniu, mój wzrok zatrzymuje się na
czymś, co porusza się powoli, ale jednak się porusza. Gdybym miał porównać to do
jadącego samochodu tu na Ziemi, to powiedziałbem, że ta względna prędkość to
może było pomiędzy pięć a maksymalnie dziesięć kilometrów na godzinę. Jest
naprawdę niewiele większe od widocznych
gwiazd, ale sprawia wrażenie optyczne, że jest bliżej. Ponieważ akurat, kiedy go
zobaczyłem, zbliżył się do wspomnianych nielicznych pojedynczych chmur i było to
widać, że jest gdzieś na ich wysokości, a
nie pod nimi, czy też gdzieś daleko za. Wielkość pozorna tych chmurek to było
piętnaście do dwudziestu centymetrów, gdybym miał to ocenić. Były cieniutkie, bo
dosyć przejrzyste. Obiekt chyba się obraca, bo w ułamkach sekund zmienia się
jego odblask. Tego akurat jestem pewien, że odbiją światło, a nie świecił. Widzę
też częściowo, raczej podpowiada mi to intuicja i zmysł wzroku, że nie jest to
jakaś kula, tylko coś bardziej nieregularnego. Ten ruch wydaje się wolny,
ale jednostajny, podobnie jak przemieszczanie się obiektu na niebie. Ale
to wzbudziło moje zainteresowanie właśnie przy tej chmurce, jakby się zatrzymał.
Dopiero wtedy tak naprawdę mnie to bardziej zaintrygowało. Co prawda już
wcześniej po wolnej prędkości wiedziałem,
że to nie jest ani samolot, ani satelita,
a nie dron. No bo chyba za wysoko. Ani też
nie helikopter, nie lampion, nie balon, nie rakieta. Więc co? Wszelkiego rodzaju
statki powietrzne zgodnie z przepisami muszą mieć na pokładzie oświetlenie
punktowe, jakieś migające punkty świetlne, bo takie są wymogi bezpieczeństwa. No
właśnie, te obiekty, bo jak się zaraz okaże, były dwa, nic takiego nie miały.
Ponieważ nie miałem przy sobie telefonu, a
pomyślałem, że jak zrobię zdjęcie i je sobie przybliżę, to może coś zobaczę. Bez
pośpiechu wróciłem do budynku i za chwilę wróciłem w miejsce, z którego to coś
obserwowałem. W tym czasie to jakby troszkę wysunęło się zza tej cienkiej
chmury. Skierowałem na to komórkę Samsung J5 i korzystając z niej przybliżyłem
maksymalnie cyfrowy zoom. Rozszerzając palcami po ekranie. Zrobiłem serię zdjęć.
Te najbardziej rozmyte pokasowałem i dopiero wtedy spostrzegłem, że na prawo od
tego obiektu, w odległości pozornej może
cztery, pięć metrów, jest taki sam obiekt, stojący w miejscu, także jakby powoli
obracający się. Jemu też zrobiłem kilka zdjęć. Postałem tak chwilę, popatrzyłem,
po czym jeszcze przed godziną trzecią wróciłem do budynku do pracy. Patrząc na
mapę, obiekt numer jeden poruszał się z kierunku południowy wschód w kierunku
północny zachód. Kiedy jeszcze na chwilę
wyszedłem, jakoś około trzeciej piętnaście
na zewnątrz obu obiektów już nie było. Mam do dyspozycji zdjęcia zrzucone na
komputer i te na komórce, gdzie są wszystkie dane techniczne danego zdjęcia
wraz z godzinami. Z tej całej sprawy najbardziej zastanawia mnie właśnie
specyficzne zachowanie, to znaczy ruch pierwszego obiektu. Ruch powolny, potem
zatrzymanie się w miejscu. Zdaję sobie też
sprawę, że być może ta cała moja pisanina
nie ma sensu i panowie szybko określicie, co to mogło być. Tym bardziej jednak
jestem ciekaw i będę wdzięczny za jakąś interpretację. Tak dla zaspokojenia
zwykłej ludzkiej ciekawości. I jeszcze
jedna rzecz mnie zastanowiła. Pamiętam jak dziś, że w jednej z audycji o UFO nad
Polską jeden z uczestników wspominał, że
takie obiekty są widywane nad liniami bądź
w okolicy linii wysokiego napięcia. Tu jest strzał w dziesiątkę, bo właśnie
prawie równo z trasą owego pierwszego obiektu jest umiejscowiona linia wysokiego
napięcia. Kiedy piszę te słowa, zerkam też do netu, żeby sprawdzić, na jakiej
wysokości znajdują się chmury. Jest informacja, że tak zwane chmury niższe są
na wysokości około dwóch kilometrów. Czy
na takiej były także tej nocy? Nie wiem, ale to już pewnie jest w zasięgu panów
możliwości do sprawdzenia. Jeszcze jedno. Byłem jedynym świadkiem tej
obserwacji.Korespondencja nadesłana do
Radia Paranormalium 21 stycznia 2020 roku. Chciałbym poinformować o dwóch
obserwacjach obiektów na niebie, jakich dokonałem w Warszawie. Niezwykła była
zwłaszcza pierwsza obserwacja. Dokonałem jej 2 września 2017 roku około godziny
21:30. Gdy wyszedłem z bloku, w którym mieszkam przy alei Stanów
Zjednoczonych, zobaczyłem na niebie coś,
co wykonywało dziwne ruchy. Poruszało się
w górę, w dół i na boki. Jeżeli chodzi o
wygląd obiektu, to pamiętam jedynie, że to coś miało pod sobą dwa pionowe rzędy
kolorowych światełek. Obiekt znajdował się
na wysokości, jak mi się wydaje, około stu metrów nad ziemią. Jego wielkość
oceniłbym na kilka metrów. Później obiekt
zaczął się powoli przemieszczać w stronę
Wisły, a następnie gwałtownie przyspieszył i poleciał w tamtym kierunku. Cała
obserwacja trwała najwyżej kilka minut. Miałem przy sobie telefon komórkowy z
kamerą i pomyślałem o zrobieniu nagrania,
ale zrezygnowałem z tego, uznając, że na nagraniu nic nie będzie widać. To był
wielki błąd, ponieważ mimo słabej jakości kamery telefonu komórkowego coś by się
zarejestrowało. Bardzo żałuję, że nie zrobiłem nagrania. Zastanawiałem się, czy
to, co widziałem nie było dronem, ale do
drona nie pasuje wielkość obiektu oraz te
dwa pionowe rzędy kolorowych światełek,
których długość oceniłbym na kilka metrów. Zdarzeniu towarzyszyła wyraźna
synchroniczność. Mianowicie przed wyjściem z domu oglądałem na YouTube film z
nagraniami UFO. Nie były to, jak sądzę, prawdziwe nagrania, tylko takie filmowe
efekty specjalne. Ale to był pierwszy raz,
gdy ja oglądałem nagrania UFO na YouTube. Zatrzymałem ten film w trakcie i
wyszedłem z domu, aby zrobić zakupy. I wtedy właśnie zobaczyłem ten obiekt na
niebie. Drugiej obserwacji dokonałem 2 stycznia
2020 roku. Znowu dwójka. Niedługo przed godziną 22:00 stałem na przystanku
autobusowym przy ulicy Marsa. Przystanek Płowiecka 04. Wtedy zobaczyłem obiekt,
który na przemian przemieszczał się, zatrzymywał się w miejscu, a potem znów
się przemieszczał. Był na wysokości kilkudziesięciu metrów nad ziemią. Jeżeli
chodzi o jego wygląd, to widziałem tylko
dwa światła — zielone i czerwone. Jedno z
nich świeciło stale, a drugie pulsowało. W
jednej chwili obiekt jakby się obrócił i
wtedy zobaczyłem zielone światło, ale nie tak jak wcześniej w postaci świecącego
punktu, ale w postaci podłużnej, poziomej linii. Tym razem nie zrobiłem już tego
błędu co poprzednio i gdy tylko zobaczyłem ten obiekt, to od razu sięgnąłem po
telefon komórkowy, żeby go nagrać. Udało
mi się coś zarejestrować, aczkolwiek to,
co widać na nagraniu, nie oddaje tego, co
widziałem w rzeczywistości. Na nagraniu
widoczny jest tylko świecący punkt, który przemieszcza się, a chwilami stoi w
miejscu. Obserwowałem ten obiekt przez kilka minut. Musiałem przerwać obserwację
i nagrywanie, bo nadjechał autobus, na który czekałem. Podczas nagrywania
sądziłem, że raczej mam do czynienia z dronem, ale gdy później oglądałem
nagranie, zauważyłem, że w pewnym momencie obiekt zmienia tor lotu pod kątem 90
stopni bez zmiany szybkości. Zastanawia
mnie, że tego zdarzenia doświadczyłem tej
samej nocy, kiedy w Iraku miała miejsce
akcja USA zabicia Sulejmaniego przy pomocy
drona. Jest to kolejna synchroniczność. Co ciekawe, tej obserwacji dokonałem tak
samo jak tamtej z 2017 roku. Na dziesięć
dni przed moim wystąpieniem publicznym. W załączniku przesyłam wspomniane
nagranie. Korespondencja od tego samego słuchacza
nadesłana do Radia Paranormalium 15 Września 2021 roku.
Chciałbym poinformować o dwóch obserwacjach niezidentyfikowanych obiektów
latających, jakich dokonałem w 2021 roku w Warszawie, niedaleko mojego miejsca
zamieszkania. Mieszkam przy alei Stanów Zjednoczonych, blok numer 16. Pierwsza
obserwacja miała miejsce 5 czerwca. Tego
dnia była potężna burza z gradem. Po burzy wieczorem wyszedłem z domu, aby się
przespacerować. Było jeszcze widno. Zobaczyłem w oddali na niebie okrągłe
kule. Było ich co najmniej dwie. Nie poruszały się. Były jednolitego koloru.
Znajdowały się, jak sądzę, na wysokości kilkudziesięciu metrów nad ziemią. Ich
średnicę oceniłbym na około dziesięć metrów. Wszedłem na wiadukt nad Aleją
Stanów Zjednoczonych, aby nagrać te obiekty komórką. Niestety na nagraniu,
które zrobiłem, te obiekty nie są widoczne. Gdy robiłem to nagranie, to
widziałem je patrząc bezpośrednio, natomiast nie widziałem ich patrząc na
ekran komórki. Jednak zachowałem sobie to
nagranie na pamiątkę. Niedługo potem już tych kul nie było widać.
Druga obserwacja miała miejsce 11 sierpnia. Wieczorem wyszedłem z domu, aby
zrobić zakupy. Zobaczyłem dwa helikoptery lecące w pobliżu siebie. Po chwili nad
ulicą Wandy zobaczyłem na ciemnym niebie dwa płomienie lecące tuż obok siebie.
Wyglądało to tak, jakby leciał samolot z płonącymi obama silnikami, z tym że nie
widziałem błysków, jakie lecąc emituje samolot. Pomyślałem, że może dojść do
katastrofy lotniczej, ale w mediach nie słyszałem później o żadnej awarii
samolotu. Udało mi się nagrać ten obiekt komórką, jednak na nagraniu widać tylko
poruszający się świecący punkt.I to już wszystkie
przygotowane na dziś relacje nadesłane drogą tekstową. Po krótkim przerywniku
przejdziemy do pierwszej z przygotowanych na dziś rozmów. Nie zapomnij o
słuchawkach. Słyszymy się ponownie już za chwilę. Mówią, że włączyć
radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest już
powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego. Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do
archiwum jest bardzo łatwo. No tylko, że
z powrotem jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Archiwum Radia
Paranormalium. www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Dwa miesiące temu był Drop prowadzący do
pewnego radia. Czy ktoś ją tam słyszał? Podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio
Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu.
www.paranormalium.pl. Autentyczne historie osób,
które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze
istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W drugiej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy zapisu rozmowy ze słuchaczem,
który podzielił się kilkoma dość mrożącymi
krew w żyłach zdarzeniami z udziałem UFO
z całego swojego życia. Opisowi jednego ze
zdarzeń będą towarzyszyły przygotowane przez słuchacza ilustracje. W celu
zapewnienia świadkowi anonimowości, zgodnie też zresztą z jego prośbą,
musiałem z tego nagrania powycinać nazwy kilku miejscowości oraz tytuły gazet.
Pierwsze dwa zdarzenia miały miejsce w
jednej ze wsi w okolicach Jasła. Pozostałe
rozegrały się na terenie jednego z miast w województwie śląskim.
Dobra, to ja zacznę. W takim razie miałem takich spotkań, nazwijmy to, w życiu
cztery i przy dwóch nie byłem sam. Pierwsze spotkanie to było na wsi,
niedaleko miasta Jasło, miasta Jasło na
Podkarpaciu. To jest taka wioska po prostu gdzieś tam głęboko na Podkarpaciu.
Byliśmy tam z kuzynem jako dzieci. To był gdzieś rok dziewięćdziesiąty siódmy,
dziewięćdziesiąty ósmy, coś w tym dufnie.
Ja wtedy miałem, ja jestem z roku osiem dziewięćdziesiątych, także wtedy miałem
gdzieś siedem, osiem lat i żeśmy się z kuzynem zapuścili to dziadkowie mieszkali
w domu, zaraz przy lesie, czy dosłownie się wychodziło za bramę i tam za chwilę
był las. Taki dosyć duży, bardzo dużo lasu. No i taka sytuacja dosyć zagadkowa
była taka, że myśmy się zapuścili i pamiętam, że to było chyba z kuzynem,
pierwszy nasz taki wypad właśnie tam na
wieś do babci i poszliśmy sobie troszeczkę
dalej w las i na środku takiej polany w lesie, w środku lasu była polana.
Zobaczyliśmy my to we dwójkę. Pamiętamy
jako po prostu srebrną, błyszczącą kulę na
środku polany, która odbijała światło, średnicy nie wiem, może dwóch metrów. Jak
myśmy to zobaczyli, myśmy momentalnie poczuli niesamowity strach i zaczęliśmy
uciekać jak najszybciej przed siebie, przez krzaki. Co to było? No nie wiem.
Wiem, że pamiętamy to we dwójkę, bo też z
kuzynem o tym rozmawiałem nie tak dawno temu. Zresztą tą drugą historię dużo
bardziej ten missing, ten sekretarz podopowiemy. Też ją pamiętam. Sytuacja
była, no dziwna. I pamiętam straszny strach, jak myśmy to zauważyli. Myśmy jako
dzieci, jakby nie wiedząc za dużo o świecie, gdzieś tam podświadomie poczuli,
że coś jest nie tak i zaczęliśmy po prostu
uciekać. I pamiętam coś takiego, że myśmy
się potem jako dzieci strasznie straszyli
tą kulą, że jakby ona nam tak zapadła w
pamięć, że myśmy na przykład sobie mówili
takim strasznym, myśmy to nazwali koło, bo jeszcze nie znaliśmy figur
geometrycznych, więc myśmy to nazwali koło
i byliśmy na przykład sobie mówili koło,
koło w lesie, jakby, jakby strasznie nam to zapadło w pamięć. I to jest taka
pierwsza historia, jakby taka nazwijmy to
najprzyjemniejsza i najmniej gdzieś tam- Najmniej hardcorowa, krótko mówiąc.
Najmniej hardcorowa, tak. Ja mam takie pytanie właśnie,
czy widzieliście tylko tą kulę? Czy może towarzyszyły temu jakieś jeszcze inne
zjawiska? Nie, to była tylko i wyłącznie kula na środku polany. Nic innego nie
widzieliśmy. Była srebrna, średnicy około dwóch metrów. Wygląda po prostu jakby
wylądowała centralnie na środku polany. Żadnych dźwięków, żadnych nic? Nic, nic.
Po prostu ta kula. I to było wszystko.
Dobrze, to możemy przejść. Na razie nie ma
żadnych pytań tutaj dodatkowych, także
możemy przejść do następnego zdarzenia. To
jest ta sama wieś, miejsce może jakieś sześćset metrów od tej polany. To był rok
gdzieś około dziewięćdziesiąty dziewiąty,
może, może dziewięćdziesiąty ósmy, może dwutysięczny. Ja miałem przedział
dziewięciu, dziesięciu lat. Mój kuzyn jest
ode mnie dwa lata starszy, także on miał dziesięć, dwanaście lat. Sytuacja była
taka, że przy tym właśnie lesie moja babcia miała
kurnik i zaraz obok tego kurnika wypasała
dwie kozy. No i każdy z nas miał jedną z tych kóz, były akurat dwie, nas było
dwóch, więc każdy z nas miał swoją ulubioną kozę. Tam chyba nadaliśmy imiona
i sytuacja była taka, że myśmy wyszli z tego lasu i po prostu idziemy sobie w
kierunku tych kóz. Jak to dzieci, tak tylko kozy pogłaskać, tam się z nimi nie
wiem, pobawić, cokolwiek tam porobić. I w
tym momencie, jak myśmy szli-No to wtedy,
kiedy byliśmy od nich jakieś dwadzieścia
metrów pojawiło się strasznie jasne białe światło. To był środek dnia, nie wiem,
godzina dwunasta, trzynasta, to było w
południe. Te światło jeszcze do mnie wróci
w następnej historii, ale te światło mogę porównać jak, yy, jak mamy dimmer w
takich lampach filmowych. Taki potencjometr jasności. To po prostu jakby
ktoś przekręcał ten potencjometr, żeby światło-- to nie jest tak, jak zapalamy
żar-żarówkę w pokoju, że jest światło,
tylko te światło tak się nawarstwia jakby.
To trwa może sekundę, może trwa to dwie sekundy, ale ono przechodzi, jest coraz
jaśniejsze, aż do zupełnej bieli. To, co pamiętam dalej, to byliśmy w tym samym
miejscu, ale jakby z metr, dwa metry obok i byliśmy w innym
kierunku ustawieni. Poszliśmy w kierunku
tych kóz, a jakby naprzeciw tym, tych kóz, prosto na nie. A po chwili, jak to
światło się pojawiło i nas poraziło, byliśmy skierowani w lewą stronę. I myśmy
byli z kuzynem strasznie oszołomieni. Strasznie. I myśmy tak szli. Mieliśmy taką
pustkę w głowie i ja mu powiedziałem: Czy
ty też to widziałeś? A on do mnie: Tak, też to widziałem. Myśmy zupełnie
oszołomieni poszli do domu. I to, co zauważyliśmy, że zmieniła się diametralnie
pogoda. Kiedy myśmy szli w kierunku tych
kóz, było słonecznie. Było-- nie wiem, czy bezchmurnie, ale było słonecznie. W
momencie, w którym żeśmy się już ocknęli, z tego światła przyszła burza i była
burza. Były ciemne chmury dookoła i my jako dzieci myśmy tego zupełnie nie
rozumieli. Myśmy wrócili do domu i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, jak to
dzieci, co się w ogóle wydarzyło. I myśmy byli przekonani wtedy, tak to sobie
racjonowaliśmy jako takie małe dzieciaczki, że wybuchła bomba atomowa i
po prostu ten blask tej bomby nas tak poraził. I myśmy pamiętali, że czekaliśmy
na Teleexpress o siedemnastej i siedzieliśmy przed telewizorem i
czekaliśmy, aż się pojawi informacja o bombie atomowej, która po prostu nas tak
poraziła, bo to było-- nigdy żeśmy czegoś takiego nie przeżyli.
Rzeczywiście też jaskraw-- jasność tej bomby atomowej też tak narasta, można
powiedzieć. Tak, dokładnie tak. Jak widzimy te filmy,
to jak one wybuchają, to, to ten blast tak narasta i to można w jakimś stopniu
porównać. Tylko ten blask jakby potem, nie
wiem, nazwijmy to procentowo, dochodzi do sto procent, że nie widzi się zupełnie
nic. Jest po prostu blask, tylko on nie
razi w oczy. On nie razi w oczy, tylko po prostu oślepia. Ale to nie jest taki
nieprzyjemny blask, że na przykład trzeba
oczy zamknąć albo coś takiego. No i to, co żeśmy zwrócili uwagę wtedy, tylko ja
jakby z tym, ja z tym zjawiskiem-- ja oczywiście jako
dziecko nie znałem za bardzo ani zjawiska
UFO, ani jakichś zjawisk porwań, missing time'u. Ja o tych rzeczach się
dowiedziałem dopiero po latach. Jakieś tam
zacząłem troszkę w tą tematykę wchodzić i na bazie moich doświadczeń. To, co mi
się-- takie dostałem, takie olśnienie i że
właśnie zmieniła się strasznie pogoda. Czyli zakładam, no bo ona się nie mogła
magicznie zmienić, tak? Zakładam, że musiał minąć jakiś dłuższy czas, nie, od
tego porażenia, do tego jakby pojawienia
się z powrotem. Tak jak mówię, troszkę w
innym miejscu, w innym położeniu ciała, z uczuciem pustki w głowie i całkowitego
oszołomienia. Nie dość, że doszło do zagubienia czasu,
to jeszcze was poprzestawiało jakoś. Tak, tak, tak, tak. To było bardzo podobne
miejsce. To może było z metr, dwa metry
obok. No i tak jak mówię, pod innym kątem
byliśmy. Nie byliśmy skierowani centralnie
na te kody, tylko jakby bardziej w lewą stronę, nazwijmy to, nas oddało, nie?
Jakby, czy się pojawiliśmy, czy, czy się ocknęliśmy, nie?
Bo panowie nie są w stanie, nie byli w
stanie określić, ile czasu minęło, prawda?
Nie. Nie mieliśmy pojęcia. Też to były czasy, że po prostu dzieci wychodziły
pobiegać, że tak powiem, na pole i nie wracały przez cały dzień, więc nikt się
tam jakoś szczególnie nie interesował. Jak żeśmy wrócili, to żeśmy wrócili, jak
żeśmy nie wrócili, to żeśmy nie wrócili.
Także ile minęło czasu, nie mamy zielonego
pojęcia. Natomiast, no na pewno zmieniła
się diametralnie pogoda ze słonecznej na burzową także, no tam musiało minąć co
najmniej pół godziny, godzina, nie wiem, czy więcej.
A czy członkowie rodziny zauważyli może jakieś zmiany w zachowaniu panów?
Nie, nie. Nic? Myśmy też za bardzo o tym chyba nie
opowiadali. Tak mi się wydaje, że myśmy to
bardziej zachowali dla siebie. I też tak naprawdę to jest ciekawe. Myśmy jakoś
bardzo od tego wydarzenia na przestrzeni lat, bo potem, no te nasze drogi się
troszkę rozeszły, potem żeśmy się znowu tam spotykali w wieku nastoletnim, myśmy
jakoś bardzo dużo o tym, o tym wydarzeniu
nie rozmawiali. I tak naprawdę wróciliśmy
do niego niedawno, jak byłem u kuzyna z żoną po zwiedzinach i dokładnie go
zapytałem, bo jakby, tak jak mówię, no od
naprawdę od tego wydarzenia nie pamiętam,
żebyśmy mieli jakieś szczególne rozmowy na
ten temat. Jakby stanęło na tym, że nas coś poraziło. Myśmy myśleli, że to bomba
atomowa i każdy gdzieś tam w jakiś sposób
zapomniał chyba o tym temacie. Natomiast z
racji tego, że te światło się pojawia w
mojej historii plus jeszcze inne, nazwijmy
to efekty specjalne, to ja zacząłem się tym tematem interesować. I tak zacząłem
wtedy myśleć, nie? Gdzieś tam w wieku, nie wiem, dwudziestu sześciu lat czy coś
takiego. Ja mówię: "Cholerka, zmieniła się
pogoda". Musiał minąć czas. Nie ma innej
możliwości. Pogoda się zmieniła dosłownie na naszych oczach jak za kliknięciem
palców. Pojawia się światło. Wrażenie takiego zamarcia czasu się pojawia. Ja
pamiętam do dzisiaj mam ten obraz tak, jak
patrzę na tą kozę, po prostu ona zaczyna w tej bieli tonąć i mi się zaczęło
wydawać, jakby się czas zatrzymał. Nagle
dosłownie dla nas to była sekunda. Nagle
się pojawiamy w innym położeniu, inaczej skierowani, więc jakby-- gdybym, gdybym
nie zaczął jakby tego tematu gdzieś tam po
latach zgłębiać, to być może by to gdzieś tam przeszło bez większego echa tak
naprawdę, bo tak jak mówię, myśmy się tym
za bardzo nikomu nie chwalili i rodzinie chyba też żeśmy za bardzo o tym nie
mówili, tak że nikt nic nie zauważył. Natomiast tutaj, jak byłem u kuzyna ze dwa
lata temu, właśnie też z moją żoną, która
też nie do końca mi wierzyła w tą, w tą
historię, to rozmawiałem z nim, czy on to
na pewno pamięta tak samo, jak ja i on to po prostu pamięta kropkę w kropkę, tak
samo. Więc no zdarzyło nam się to na sto
procent we dwójkę i się bardzo cieszę, że
byliśmy wtedy we dwójkę, bo wiadomo, że
gdybym był sam, to ta relacja, ta relacja
jest dużo mniej warta. Natomiast kuzyn to
pamięta dokładnie tak samo, także jakby mamy tutaj z dwóch źródeł dokładnie tą
samą historię, nie? Bo rozumiem, że poza zmianą pogody taką
nagłą nie zauważyliście panowie, jakby w otoczeniu nic takiego szczególnego,
prawda? Nie, nie. Tylko zmiana pogody. Żadnej zmiany.
Bo ja panu jeszcze tylko tak powiem, dodam, bo sięMyśmy potem jeszcze z
kuzynem, co prawda z nikim o tym nie rozmawialiśmy, ale myśmy troszkę drążyli
temat. I jak się okazało, że żadna bomba
atomowa nie wybuchła, bo to było jedyne, do czego mogliśmy przyrównać efekt
oślepienia. To myśmy zaczęli. Pamiętam, że
poszliśmy w te same miejsca, ale zresztą to było zaraz przy domu, przy domu
dziadków już świętej pamięci. Myśmy tam poszli i zaczęliśmy patrzeć. I to jestem
nawet dumny, że tak powiem, znam, że mieliśmy, nazwijmy to, tyle sceptycyzmu i
jakiegoś takiego, nie wiem, woli wyjaśnienia tej historii. Myśmy zaczęli
patrzeć, czy auto nas mogło oślepić, czy przejeżdżający samochód, bo tam ze sto
metrów dalej była droga czy pięćdziesiąt i żeśmy pamiętam, że stanęliśmy w tym
miejscu i jak jechało jakieś auto, żeśmy patrzyli, czy ono nas oślepia. No i ze
smutkiem żeśmy doszli do wniosku, że absolutnie nic się z tym nie równa i żaden
samochód nie jest w stanie nas tak oślepić ze stu metrów, żeby coś takiego
się pojawiło. Także wiem, że myśmy z kuzynem jeszcze w jakimś tam stopniu
drążyli ten temat, natomiast żeśmy jako
dzieci po prostu uznali, że to jest gdzieś
tam niewyjaśnione i żeśmy no i żeśmy o tym nie rozmawiali aż niemal do
trzydziestego roku życia. To światło, jeżeli dobrze pamiętam, z
jakiejś dużej wysokości się pojawiło, tak?
Nie mam pojęcia, z jakiej wysokości, one po prostu, jakby to panu porównać-
Tak po prostu się pojawiło. Po prostu się pojawiło. Myśmy nie widzieli
żadnego obiektu. Ja też wiem, że często świadkowie relacjonują, że się pojawia
cisza. Czy była cisza? Tego tak nie pamiętam. Przy tej historii wydaje mi się,
że było bardzo, bardzo, bardzo cicho. Natomiast ja tak tego nie pamiętam. Ale to
jest takie przekonanie- Czyli nie było takiego całkowitego
zamarcia wszystkiego dookoła, prawda? Był taki efekt zamarcia wszystkiego
dookoła. Był? Mhm. Tak. Był. Był taki efekt zamarcia
wszystkiego dookoła. Mi się wydarzyło właśnie, jak patrzyłem na tą, na tą kozę,
na te zwierzę, że ona się jakby zatrzymała
w czasie, nie? A potem jest pełna pustka,
no a sekundę później jestem już po prostu w innym troszeczkę miejscu, inaczej
obrócone. I te światło, jakby to panu wyjaśnić, to nie jest tak, że ono na
przykład bije, nie wiem, przede mną, czy
jestem w stanie określić źródło. Ono się pojawia, po prostu wypełnia całą
przestrzeń, nie razi w oczy, jest idealnie białe. No, to jest coś absolutnie, no
ciężko to porównać do czegokolwiek, bo nie
widać źródła światła, nie wiadomo, skąd ono bije. Po prostu jakby zasłania nam
świat, jakby ktoś przekręcał taki potencjometr nasyceniem tego światła i po
prostu w sekundę od zera do stu, że tak...
I po prostu jesteśmy. Nic nie widzimy. Wszędzie jest biało. Nie.
Czyli tutaj może nie tyle, nie tylko zagubiony czas, ale
możemy też mówić prawdopodobnie o czynniku Oz. W takim razie.
Tak, tak tak tak tak czynnik oz niemand przypomni.
No to właśnie takie. Chodzi tutaj o takie jakby zamarcie całego otoczenia.
Tak, tak tak tak tak było. Coś takiego. Co
prawda to trwało strasznie króciutko, ale pamiętam, że ta koza jakby mi się
całkowicie w czasie zatrzymała. Tylko że
to mówię, to była może sekunda, może dwie sekundy i za chwilę się po prostu
pojawialiśmy obok, nie? Przejdźmy może do kolejnego zdarzenia.
Dobrze. Te trzecie zdarzenie to jest zdarzenie, które mnie w sumie prześladuje
do dzisiaj tak naprawdę. I jest dla mnie osobiście najgorsze, najgorsze z tych,
no z tych dwóch, które tutaj powiedziałem, bo
sytuacja była taka, mamy rok gdzieś dwa
tysiące drugi, ja byłem w gimnazjum, także dwa tysiące drugi, może dwa tysiące
trzeci. I to jest miejscowość na Śląsku, nazywa się
W pewnym momencie ja miałem oczy otwarte, nawet pamiętam dosłownie mam tą scenę
przed oczami. Ja ją pamiętam, jak dzisiaj, bo w rogu pokoju miałem plakaty z
koszykarzami. Tam był Ko-Bryant i tam jeszcze ogonek. Ja pamiętam, że miałem
skierowane oczy w kierunku tamtych plakatów i nagle cały pokój wypełniło
dokładnie to samo światło, które nas wtedy
oślepiło z kuzynem, z tym efektem missing
time. Czyli jakby ktoś na potencjometrze na dimmerze w ciągu półtorej sekundy od
zera do stu wypełnił cały pokój. Czyli to
jest takie światło narastające. Tak jak mówię, tego nie można porównać z
włączeniem żarówki. To jest takie światło, jakby ktoś po prostu przekręcił
potencjometr w ciągu sekundy. Strasznie jasnym, białym światłem, które wypełnia
cały pokój. I te światło nie razi. Nie ma
efektu, że oczy bolą, że trzeba zamknąć oczy. Po prostu pamiętam tą scenę, że
patrzę na te plakaty, jakby one były w ciemności, więc miałem zasłonięte oczy.
Nagle one się pojawiły i zniknęły w tym blasku. Cały pokój zniknął w tym blasku.
No i co? No i ten-- te światło zniknęło.
Ja byłem przerażony. Nie kojarzyłem tego jeszcze wtedy z tą sytuacją, na tej
polance, tam, tam, dziesięć lat wcześniej
czy cztery, czy pięć. No ta ostatnia tam pod tym jaskół na tej wsi. I leżałem po
prostu strasznie wystraszony. Nie mogłem się ruszyć. Ale to nie był koniec
atrakcji, bo zdarzyło się coś jak po prostu z taniego horroru i jak
opowiadam-- zdarzyło mi się tą historię opowiadać jakimś tam zaufanym osobom.
Generalnie się wokół tego nie chwalę, ale
kogoś dobrze znam. Czasami przy jakimś tam
nie wiem okazji, przy jakich kilku czasem
opowiem. I na tej chwili, w tym momencie
to zwykle ludzie przestają mi wierzyć, bo po tym świetle, jakieś nie wiem, pięć,
dziesięć minut później słyszę nad moją głową w te okno pukanie. Miarowe, głośne
pukanie. Może ja panu to pokażę. Jestem w
samochodzie, więc nie mam tu okna, ale coś w ten deseń.
No i to było bardzo, bardzo, bardzo mocne. Nie, po prostu intencjonalne
pukanie w te okno zaraz nad moją głową. Ja się bardzo, bardzo, bardzo cieszę, że
spałem tyłem do tego okna, bo gdybym ja tam ujrzał jakąś rękę, jakąś postać, to
obawiam się, że mój stan psychiczny by się
bardzo pogorszył. Natomiast jestem bardzo
wdzięczny, że tego nie widziałem, co mi w
to okno pukało, natomiast to-- no mi to wygląda jak totalnie intencjonalna próba
nawiązania jakiegoś kontaktu. Po co? Nie wiem.
Znaczy jest pan, jest pan prawie innymi słowy, że to nie był jakiś wytwór
zasypiającego mózgu, tylko to się zdarzyło naprawdę, tak?
Nie, wie pan, to nie było zasypiającego mózgu, bo ja leżałem i ja byłem w takim
stanie czuwania, bo te światło nie przeraziło.
No to, to, że nie mogło się pan ruszyć, to sugeruje już paraliż przysenny.
Nie, nie, nie, to nie było tak, że absolutnie to nie był paraliż. Ja się
mogłem ruszać, tylko po prostu ja byłem
tak zwyczajnie, po ludzku wystraszony tym światłem. Aha.
Ja się mogłem ruszać, gdybym ja mógł inaczej-- gdybym ja chciał, to bym wstał z
łóżka i wyszedł na przykład. Tylko ja po
prostu leżałem w tym łóżku i rozglądałem się po całym pokoju.
Czyli wolał się pan-- mógł się pan ruszać,
ale wolał się pan nie ruszać, żeby nie wzbudzić jakiejś reakcji, prawda?
Tak jest. Nie miałem żadnego paraliżu sennego, znam to zjawisko. Nic, żadnych
zmor, nie miałem nic takiego. Byłem jakby
w pełni przytomny, jakby całkowita senność mi też minęła po tym świetle. Bo te
światło, no... To trzeba przeżyć, żeby,
żeby wiedzieć, jakby o czym mówimy. Bo tak jak mówię, ja z tym dimerem, z tym
potencjometrem próbuję to jakoś tak, nazwijmy to, na chłopski rozum
wytłumaczyć. Natomiast tego nie da się pomylić z innym rodzajem światła, bo
czegoś takiego się raczej nie widuje. Tak
jasne światło, które po prostu wypełnia przestrzeń dookoła, oślepia w stu
procentach białym światłem, którego nie
widzimy źródła, a jednocześnie nie trzeba
mrzyć oczu i tak dalej. Także ja byłem w
pełni przytomny. Ja byłem w takim stanie,
no, ze stresu po prostu, może nazwijmy to
tak. No i w tym momencie to pukanie. No i
powiem panu tak, po tym zapukaniu, no, ja
w tym łóżku byłem przerażony, ale bałem
się z tego łóżka wyjść. Bałem się, że jak wyjdę, to zobaczę to, co jest za tym
oknem. Bałem się. Byłem po prostu w tym łóżku i stwierdziłem, że w tym łóżku
zostanę. Nie wiem, po jakim czasie zasnąłem. Natomiast to, co zrobiłem zaraz
po wstaniu, to patrzyłem do tego okna i zobaczyłem, czy to jest na pewno ten
dźwięk. No i zapukałem w to okno, bo to jest dokładnie ten dźwięk, miarowe
pukanie, intencjonalne pukanie, które nigdy wcześniej ani nigdy później się nie
pojawiło. I teraz, panie Marku, od razu powiem dalej. Bo ta sprawa, nazwijmy to,
ma dalszą, dalsze rozwinięcie. I teraz tak. Mamy tutaj taką lokalną gazetę w tym
mieście. W następnym tygodniu pojawił się
artykuł, że ludzie widywali obiekty nad artykuł i był bodajże też list od
czytelniczki, która opisywała, że widziała lecące obiekty. I to było dokładnie
następny numer po tym wydarzeniu, że tam z
pobliskiej wsi widziano obiekty, leciały
w kierunku właśnie leciały nad i dokładnie wtedy właśnie, kiedy ten artykuł się
pojawił, miałem, miałem tą sytuację, nie?
A czy jest pan może w stanie podać tutaj tytuł tej gazety? Możemy go wypisze?
Jak najbardziej. Ta gazeta się nazywała .
Jakby pan był w stanie-- bo ja też o tym myślałem, żeby jakoś te archiwalne te
pozyskać, ale w końcu się na to nie zdecydowałem. Także gazeta się nazywała .
Ona ma siedzibę w . Także, jeżeli by pan miał tyle motywacji, to może, może są,
mają archiwalne numery. To był 2003, może
2004 rok, najpóźniej 2005, bo to było na
pewno w moim gimnazjum, bodajże druga kasa gimnazjum
i był po prostu artykuł, że widziano obiekty. Powiem Panu, panie Marku, że
gdyby pan to znalazł, to ja bardzo chętnie
też bym się z tym zapoznał, bo ja chętnie bym to tak przeczytał. Jeszcze dalej,
powiem panu tak, ja potem, już lata, lata
później na studiach siedziałem właśnie w tym pokoju z koleżanką, także robiliśmy
wspólny projekt na studiach i tak żeśmy się dobrze znali. I dosyć jej wtedy
opowiedziałem tą historię i tak mnie coś
naszło i jej mówię a kurde zobaczymy czy ten numer-- właśnie powiedziałem o tej
gazecie, którą panu wspomniałem. Czy może o niej wiem, że od jakiegoś czasu
archiwizują wszystkie numery online, co można przeczytać. I tak powiedziałem, a
kurde wrzucę sobie w Google UFO wZobaczymy
co wyskoczy. I powiem panu, że wyskoczyły dwa kolejne artykuły i jeden mam
zarchiwizowane, tak że panu mogę na meila podesłać, że i to jest znowu lipiec,
sierpień, yy, dokładnie tego roku, którego
to się stało. Lecą obiekty, świadkowie
jeden to był z , a drugi już nie pamiętam. Wiem, że ten drugi ostatnio miałem
problem znaleźć, ale ten bodajże ma to zarchiwizowane jako JPEG.
Także tego panu mogę wysłać i że właśnie
świadkowie widzieli znad tam po bliskiej wsi , że leciały po prostu obiekty, że
leciał obiekt w kierunku . Także po prostu wszystko, wszystko potwierdza, jakby,
jakby tą moją obserwację i to zobaczyłem po latach. Ja nie miałem pojęcia, że te
artykuły istnieją. Ja chciałem znaleźć w
tej lokalnej gazety, dlatego to wpisałem.
I my tak siedzimy we dwójkę, i ja mówię ty patrz jak
, a nie? Wchodzimy, patrzę, to ja mówię, powiedz, że to jest 2003 rok czy tam
czwarty, patrzę 2003, czwarty rok, lipiec
albo sierpień. I ja mówię, ja cię kręcę, to jest to, nie?
Czy to już są wszystkie zdarzenia, które chciał pan przekazać?
Mam ostatnie, ale to już takie, nazwijmy
to, lajtowe w porównaniu z tym, co tam nas spotykało. Jestem dokładnie w tym
miejscu, w którym to widziałem, bo rozmawiam z samochodem, tak jak
zatrzymałem się na parkingu. To gdzieś miałem jakieś szesnaście, siedemnaście
lat. Wychowałem po prostu z domu? Niepewny. I unosiła się, no w sumie
niedaleko mojego domu, z dwieście metrów
od mojego domu unosiła się po prostu kula, yy, żółto pomarańczowa. Wisiała w
miejscu, nie wiem, jakieś sto metrów nad ziemią. Co ciekawe, ja ją zauważyłem,
przykuła bardzo moją uwagę, bo to na pewno
nie była latarnia, bo było za wysoko i wisiał właśnie trochę nad lasem. To nie
była gwiazda, bo to musiało być chyba słońce, żeby było takiej wielkości, bo tak
można właśnie tą wielkość porównać do słońca, do słońca,
jak po prostu świeci w dzień. Także to było duży obiekt w kształcie kuli,
pomarańczowo żółty. No i sobie wisiał w miejscu. No w sumie to nie opodal mojego
domu, bo tak jak mówię, to było zaraz przy moim domu, jakieś sto metrów dalej.
Jeżeli dobrze zapamiętałem, to była jakaś pora wieczorna, nocna tak?
Tak to była już pora nocna. Ja wracałem do domu koło, nie wiem, północy, coś
takiego. Także ten obiekt się po prostu gdzieś tam, gdzieś tam sobie wisiał,
świecił jednostajnym światłem. Co ciekawe,
przykuł moją uwagę. Patrzałem na niego, ale nie czułem w ogóle strachu. Też jest
takie interesujące, jakby że, że patrzałem
na niego. Było mi troszkę nieswojo, jak
przechodziłem, ale jakby to nie był jakiś
taki strach, żebym się tego przestraszył. Po prostu tak patrzałem na to, no i
poszedłem do domu. Ale to było dosłownie
sto metrów od mojego domu. Wisiało sobie.
No może po prostu pan już był oswojony po
tych wcześniejszych jakby doświadczeniach. Możliwe, bardzo możliwe.
Całkiem możliwe. Pan był jedynym świadkiem? Tak? Tak, tak, tak.
Czy może? Może próbował się pan wywiedzieć, czy ktoś to może jeszcze wiedział?
Nie, nie. Powiem panu, że nie, nie. Jakby,
widziałem to po prostu przeszedłem z tym
do codzienności. To nawet nie jest jakieś
takie wydarzenie, yy, które by mną jakoś tak... Bo ja wiem, że tutaj z fundem
oczywiście państwo w sumie niedawno państwa odkryłem i też bardzo się cieszę,
że można z kimś kompetentnym porozmawiać na ten temat. Też słyszałem różne
historie, właśnie mówią świadkowie, różne historie. To mnie tak bardzo, no,
zachęciło, żeby zadzwonić. Także to jest taka historia, wie pan, że widziałem
światło na niebie. Także tutaj jakby tego nawet za bardzo nie drążyłem, a tym
bardziej że, że miałem, nazwijmy to ciekawsze przygody, przygody w życiu.
Także to, to było dla mnie Czyli nie robiło to, krótko mówiąc, na
panu wrażenia, tak? Nie robiło to na mnie większego wrażenia.
Po prostu sobie wisiała kula. Ja poszedłem do domu.
Tę część dzisiejszej audycji pozwolę sobie jeszcze uzupełnić fragmentem
korespondencji, jaką wymienialiśmy po zarejestrowaniu rozmowy telefonicznej.
Słuchacz pisze tak, cytat: "Jeszcze co do
nocnej sytuacji w pokoju. Po latach mam
takie przemyślenia, że przy pojawieniu się
światła w pokoju, istoty odpowiedzialne za to światło musiały odkryć bądź
dowiedzieć się, że nie śpię. Gdybym spał, skończyłoby się to zapewne klasycznym
bedroom visitors, ale z racji tego, że byłem w stanie czuwanie przybysze
odpuścili. Późniejsze pukanie, jak wspominałem typowe intencjonalne,
niespieszne pukanie, które nigdy wcześniej, ani nigdy później się nie
pojawiło, było w moim odczuciu jakąś próbą
nawiązania kontaktu. Nie wiem, jaka była
intencja, czy miałem podejść do okna, ale
cieszę się bardzo, że tego nie zrobiłem. Takie przemyślenia mnie nachodzą, gdy o
tym myślę po latach. Czy są trafne? Nigdy
się nie dowiem. Nie wspomniałem również, że po całym incydencie, gdy leżałem
przerażony w łóżku, miałem wrażenie jakiegoś ruchu w przedpokoju obok pokoju,
gdzie spała babcia. Jednak czy były to moje przebodźcowane i wyczulone zmysły?
Czy faktycznie było coś na rzeczy? Nie wiem". Koniec cytatu. Słuchacz wspominał
również o swoich obecnych również i dziś obawach związanych z tym pokojem oraz o
prostej bronie, którą sobie przygotował na
wypadek kolejnego tego typu zdarzenia. W moim mniemaniu świadczy to najlepiej o
tym, jak wielki wpływ wywarło to zdarzenie, na naszego słuchacza. I to
tyle, jeśli chodzi o relacje przekazane przez tego świadka. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o opisanych przez niego zdarzeniach, a jeżeli sami
przeżyliście coś podobnego, gorąco zachęcam do podzielenia się swoim
przeżyciem. Każda relacja przekazywana jest współpracującym z Radiem
Paranormalium badaczom i dokumentalistom. A tymczasem po krótkim przerywniku
przejdziemy do wysłuchania ostatniej przygotowanej na dziś relacji. Nie odchodź
za daleko i upewnij się, że to na pewno Ty włączyłeś teraz światło.
Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza relacji o obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl. Bardziej niż
nieprawdopodobne. Niemożliwe. Niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W ostatniej części audycji wysłuchamy
nagrania z archiwum portalu infra.org.pl.
Będzie to wypowiedź jednego z policjantów,
którzy byli świadkami pojawienia się UFO 8 stycznia 2013 roku. Wówczas to para
policjantów z Opolszczyzny, wracając nad
ranem z interwencji, zauważyła na niebie zagadkowe światło. Okazało się, że
emitował je sporych rozmiarów latający dysk, który towarzyszył im jeszcze przez
kilkanaście kilometrów. Przemierzając w kompletnej ciszy przestrzeń nad
okolicznymi polami i lasami. Na łamach portalu Infra dostępny jest szczegółowy
raport dotyczący tej sprawy. Link do niego
znajdziesz w opisie tej audycji, w naszym archiwum podcastów na
www.paranormalium.pl oraz na YouTube. Przejdźmy teraz do wysłuchania wypowiedzi
głównego świadka. Przypominam o słuchawkach, ponieważ świadek prosił, aby
zmienić mu barwę głosu. Dobry, dzień dobry. Najpierw może się
przedstawię. Starszy sierżant jestem funkcjonariuszem policji
od czterech lat. Pełnię służbę w ogniu patrolowo interwencyjnym. Tutaj chciałbym
przedstawić zdarzenie, które miało miejsce
dnia ósmego stycznia dwa tysiące trzeciego roku, dwa tysiące trzynastego roku w
miejscowości . Może na początku powiem, jaka przyczyna była tego, że tam się
znalazłem. Otóż zostałem wysłany przez dyżurnego Komendy Patrolu Policji
na interwencję. Po powrocie z tej interwencji, wracając przez las wkoło były
pola, a koleżanka moja miała takie odczucie zdenerwowania. Twierdziła, że coś
zaraz się wydarzy, była zaniepokojona. Kiedy żeśmy jechali tym lasem, to było za
miejscowością . W oddali, kilku kilometrów nad lasem,
zauważyliśmy światło. Światło to przypominało tak jakby wieżę radiostacyjną.
Po chwili konsultacji z koleżanką stwierdziliśmy, że jest to niemożliwe,
gdyż na tym obszarze, na którym żeśmy się znajdowali, nie było żadnych latarni,
żadnych stacji czyli łącznikowych czy telefonicznych. Po chwili obserwacji tego
światła obiekt zniknął nam z oczu i dosłownie po
małej chwili w odległości kilku kilometrów pojawił się po lewej stronie naszego
radiowozu. Obiekt ten początkowo znajdował się w znacznej odległości od nas,
przypominał Księżyc miał kolory był koloru
czerwono żółto pomarańczowego i znajdował się bardzo nisko nad horyzontem.
Początkowo myśleliśmy, że być może rzeczywiście jest to Księżyc. Tylko z
racji naszej obserwacji w godzinie, o której żeśmy się koncentrowali,
księżyc powinien być już w ogóle w innym
punkcie na niebie. W związku z powyższym wysiedliśmy z radiowozu, żeby przyjrzeć
się dokładnie temu obiektowi. Z daleka było widać, że ta świetlista kula, którą
żeśmy widzieli, powiększała się, potem pomniejszała. A początkowo w tej formie
całej formy cudzysłowu Księżyca zrobił się półokrągły. Ten półokrąg emitował
różne kolory świateł. Tak jak już wcześniej wspomniałem. Po krótkiej obserwacji
półokrąg przeszedł znowu w okrąg i zaczął
się powiększać. Początkowo myśleliśmy, że to światło po prostu staje się coraz
większe. Jednak teraz doszłam do wniosku,
że obiekt zaczął się przybliżać w naszym kierunku, stąd też ta kula była coraz
większa. Kiedy doleciała na odległość około kilometra od nas, zatrzymał się nad
drzewami i wówczas było już widać mniej więcej zarysy i kształt tego obiektu,
który żeśmy obserwowali. Obiekt ten stał nieruchomo w miejscu. Nie było słychać
żadnej, żadnego odgłosu pracy silników czy śmigieł. Poruszał się bezszelestnie.
Wkoło nie poruszały się też żadne pojazdy.
Byliśmy sami na drodze. W pewnej chwili z
tego obiektu zaczęły wylatywać mniejsze takie jakby kulki światła, które albo
znikały, albo powracały z powrotem do tego obiektu. W pewnym momencie spod spodu
tego statku błysnął tak jakby promień ze stroboskopu. W pewnym momencie zostało
oświetlone las i pola mniej więcej takiej wielkości. Jakby złączyć kipa boisk
do piłki nożnej? To był mniej więcej taki obszar
oświetlony. Wraz z moją koleżanką wystraszyliśmy się, ponieważ pierwszy raz
widzieliśmy takie zjawisko. Wcześniej nie
mieliśmy nigdy do czynienia z czymś takim. Wsiadliśmy do radiowozu i pośpiesznie
odjechaliśmy. Obiekt w tym momencie zaczął się przesuwać w linii prostej. Kiedy
przyspieszyliśmy naszym radiowozem, obiekt również przyspieszył razem z nami. Po
dojechaniu do pierwszej miejscowości na tej trasie ponownie zatrzymaliśmy się
i nakręciliśmy krótki filmik oraz koleżanka zrobiła zdjęcie tego obiektu.
Ciągle mieliśmy takie poczucie, że może coś się wydarzyć. Z tego powodu mieliśmy
złe przeczucia, a postanowiliśmy wjechać do tej miejscowości, o której wcześniej
wspomniałem. Zjechaliśmy na taką zatoczkę, zatoczkę, obok której znajdowały się
budynki gospodarcze. Tu, za budynkami gospodarczymi był także las i pola
uprawne. Kiedy żeśmy stanęli samochodem i wyszli z radiowozu, obiekt ten tak w
odległości mniej więcej osiemset metrów przybliżył się
do nas i w tym momencie już dokładnie żeśmy widzieli cały zarys obiektu. On miał
kształt dysku z taką kopułką na górze. Obiekt ten
emitował silne, rażące światło koloru żółtego, także zmieniało czasem barwę na
pomarańczową. Od spodu obiektu było widać trzy mniejsze kule.Później w niebie
pojawiło się 2 białe kulki biało, biało niebieskie. Wyglądało mi to tak, jakby
były to silniki. Tak jak wcześniej wspomniałem, nie było słychać żadnych
odgłosów. Obiekt ten obserwowaliśmy dosłownie kilka,
kilka sekund, może minutę, ponieważ mieliśmy takie przeświadczenie, że może
coś się stać. W tym momencie kazałem koleżance, aby udała się wraz ze mną do
samochodu i żebyśmy odjechali. Tak samo
w czasie, kiedy obserwowaliśmy obiekt, nie działała nasza radiostacja. Nie było
kontaktu z dyżurnym. Muszę nadmienić, że w tym rejonie kontakt
jest i tak utrudniony, bo, bo czasem rzeczywiście ta stacja nie ma tu zasięgu.
Może coraz dalej. Kiedy wsiedliśmy do auta, ponownie żeśmy pośpiesznym odjechali
z dosyć dużą prędkością. Obiekt ten ciągle podążał wraz za nami i trzymał się
w odległości kilometr osiemset metrów od
nas. Obiekt ten towarzyszył nas, nam przez dłuższą część drogi aż na miejscowość
Jeszcze w trakcie jazdy na trasie zatrzymywaliśmy się
dwa razy, aby się temu przyjrzeć. Za każdym razem stawaliśmy
w mniejszych miejscowościach. Kiedy żeśmy wjeżdżali do mniejszych miejscowości,
obiekt ten wycofywał się troszkę w głąb pól i stał nieruchomo nad polami.
Całe to zdarzenie trwało około półtorej godziny.
Kiedy żeśmy byli za miejscowością Obiekt ten powolutku oddalił się w
kierunku pól i początkowo zniknął za horyzontem. Po dojeździe do bazy
przekazałem tę informację mojemu dyżurnego, który jednak nie uwierzył w nic
i zareagował śmiechem. Po prostu zlekceważył. Stwierdził, że jestem
przemęczony służbą i miałem jakieś przewidzenia. To samo tyczy się
dalszych relacji tak na zasadzie- ja, koleżanka i przełożony, osoby nie dały nam
wiary temu, co żeśmy widzieli. Chcieli nam wmówić, że to były jakieś balony czy
też ptaki. Mimo tego, że im mówiłem to, co
zaobserwowałem, nikt nie chciał uwierzyć. No i teraz nasze, że tak powiem,
czynności będą prowadzone, będę miał jeszcze
rozmowę z moim naczelnikiem. Koleżanka na samą, na samo to zajście zareagowała,
może powiem tak negatywnie: miała... Była wystraszona. Po całym tym zdarzeniu
miała mdłości. No i przed kilka dni otrzymywałem nieopisanie ponuraśne liśc
służby osobne. I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś
zdarzeniach. A jeśli sami przeżyliście coś nietypowego i chcielibyście o tym
opowiedzieć, zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios Radio
Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia ponownie w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl
oraz na profilach Radia Paranormalium na Facebooku i YouTube'ie. Tych z Państwa,
którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć zapraszamy
do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia
czterysta dziewięćdziesiąt trzy, pięćset
trzydzieści sześćset dwadzieścia czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć zero
osiem osiemdziesiąt zero dwa, trzydzieści
sześć zero osiem osiemdziesiąt zero dwa. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje
współczesne oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną
anonimowość. UfoRelacje. Polska Baza Relacji o Obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl