Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było, nad chmurami było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższej
godziny z najbardziej paranormalną audycją w polskim internecie, w której
prezentowane są wybrane najciekawsze relacje o spotkaniach z nieznanym, jakie
docierają do Radia Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Ten odcinek rozpoczniemy
nietypowo, bowiem zaczniemy od komentarza, który pojawił się pod poprzednim
odcinkiem, a który budzi tak pozytywne skojarzenia ze słodyczami i w ogóle jest
tak urzekający, że trzeba go utrwalić dla
potomności w postaci głosowej. Otóż jedna ze słuchaczek napisała tak: kolejny
świetny odcinek. Żal, kiedy się kończy.
Jako osoba uwielbiająca doskonałe ciasta,
powiem, że czuję się, jakbym przełknęła
ostatni kawałek wspaniałego tortu. I taki
żal, że już więcej nie ma. Czekam więc już
niecierpliwie na kolejny tort. Pozdrawiam
serdecznie. Mam nadzieję, że dzisiejszy podcast dla wielu z Państwa okaże się
takim właśnie pysznym tortem. A szczególnie zęby na dzisiejszą ucztę mogą
sobie ostrzyć fascynaci tematyki ufologicznej, bowiem dziś zaprezentowane
zostaną właśnie relacje o obserwacjach UFO. Kilku relacjom będą towarzyszyły
wisienki w postaci załączników, do których
linki znajdziecie Państwo w opisie tej audycji. W naszym archiwum podcastów na
www.paranormalium.pl oraz na YouTube. Zanim jednak przejdziemy do prezentacji
przygotowanych na dziś relacji, pozwólcie, że tradycyjnie przypomnę kontakty do
Radia Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy chcieliby podzielić się swoją
historią o spotkaniu z nieznanym, tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32 746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 624 193, 530 624 193, skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: 36 08 80 02, 36 08 80
02. Czekamy także na Państwa email pod adresem: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub zza granicy prosimy
ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czas zatem przejść do prezentacji
przygotowanych na dziś relacji. Na dobry początek proponuję, abyśmy zajrzeli do
radiowej skrzynki mailowej.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium 25 lutego 2022 roku.
Witam. Na początek powiem, że bardzo się
cieszę, że trafiłem na Wasz podcast Mówią Świadkowie. Postanowiłem opowiedzieć
zdarzenia, które i mi się przytrafiły na
przestrzeni dwóch lat. Później już nigdy nic paranormalnego mnie nie spotkało.
Pierwsze zdarzenie miało miejsce w grudniu
2014 roku. O godzinie 3 nad ranem obudził mnie pisk mojego psa, który ewidentnie
musiał wyjść na zewnątrz. Zatruł się i tego dnia wychodziłem z nim naprawdę
często. Mieszkałem wtedy przy ulicy Daniłowiczowskiej w Warszawie, a celem
naszych spacerów był pobliski skwer. Ze
wściekłą miną ubrałam się i klnąc w duchu z niezadowolenia wyszłam z bloku i
skierowałam się na plac zieleni. Pamiętam,
że zaskoczyła nas mgła i duża wilgotność
powietrza. Pies załatwiał się kilkukrotnie
i kiedy doszliśmy do skrzyżowania dróg, pies stanął jak wredy i zaczął warczeć.
Miejsce na mapie oznaczone zielonym kółkiem. Często tak miał, że warczał na
ścianę lub po prostu na drzewo, więc mnie
to nie dziwiło, ale dziś wyjątkowo zaparł się, nie chciał się ruszyć i patrzył
wzdłuż drogi. Ciągnąc go, nawet nie patrzyłem tam, gdzie on. Ponieważ pies nie
jest duży, zwyciężyłam i ruszyliśmy z miejsca, ale postanowiłam skrócić spacer.
Standardowo szliśmy zawsze tak, jak pomarańczowa linia na mapie. Następnie
postanowiłem skręcić w prawo, czyli w stronę, w którą skierowany był pies. Szedł
za mną z lekkim oporem. Nigdy mu się to nie zdarzało. Zawsze dominował i ciągnął
do przodu i to warkiwał, a ja patrzyłam w telefon. I tak przeszliśmy niewielki
kawałek, ale tak mnie irytowało jego zachowanie, że stwierdziłam, że nie będę
się z nim szarpać i puszczę go ze smyczy.Miejsce na mapie oznaczone drugim
zielonym kółkiem. Tak też zrobiłam. Kucnęłam, chcąc odpiąć karabińczyk, gdy
mimowolnie spojrzałam w miejsce, gdzie
wpatrzony był pies. Zobaczyłam dwie czarne i co ważne, bardzo wyraźne postacie,
jakby z innej epoki. Obie były w płaszczach i wysokich cylindrach, a jedna
podpierała się parasolem. Stanęłam jak
wryta i zupełnie nie wiedziałem, co robić.
Pamiętam, że serce biło mi tak mocno, że bałam się, że zaraz wyskoczy. Ta para
czarnych osób, jeśli mogę ich tak nazwać, wyszła jakby zza drzewa spokojnym,
powolnym krokiem i jakby mnie nie zauważając, postaci przeszły prostopadło
do mnie drogą — miejsce na mapie oznaczone czerwonym prostokątem i zniknęły za
kolejnym drzewem. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że zniknęły, bo czekałam, aż
wyłonią się zza drzewa, za którym straciłam ich z oczu. Ale tak się nie
stało. Widziałam te postaci przez jakieś sześć, siedem sekund. Tyle musiało to
mniej więcej trwać, bo tyle trwało przejście powolnym krokiem od jednego
drzewa do drugiego. Gdy zdałam sobie sprawę, że te postacie zniknęły i już ich
nigdzie nie widać, podeszłam w to miejsce
z luźno już smyczą, bo pies całkowicie się uspokoił. Nic tam nie było. Wszystko
wyglądało jak zawsze. Pamiętam, że jak idiotka obchodziłam drzewa dookoła
kilkukrotnie, by upewnić się, że nie ma gdzieś tam śladów butów czy czegokolwiek
innego, co mogło wskazywać na czyjąś obecność. Ludzi cienia widziałam na tym
skwerze jeszcze kilkukrotnie i w różnych strojach, jakby z różnych czasów i może
trzy, cztery razy w różnych miejscach. To, co mnie zawsze dziwiło to, to, że
wychodziły zza drzewa i znikały za drzewem, ale wtedy już nie czułam takiego
strachu jak wtedy, gdy widziałam ich po
raz pierwszy, a mój pies też nie reagował z takim lękiem jak za pierwszym razem.
Pamiętam, że wracałam do domu co chwila,
oglądając się za siebie i upewniając, że nic za mną nie idzie. Tej nocy już nie
zasnęłam. Drugie zdarzenie miało miejsce
również na nocnym spacerze i miało miejsce tuż pod moim blokiem. Ledwo wyszłam z
klatki schodowej na chodnik przy ulicy, gdy przede mną w bardzo szybkim tempie
przeleciała świetlista, mocno zielona kula
o średnicy może czterdziestu centymetrów.
To było jak mignięcie i szczerze mówiąc zszokowało mnie to strasznie i
przestraszyło na tyle, że szybko weszłam z
powrotem do klatki, gdzie stałam jeszcze przez chwilę i gdy się uspokoiłam, to
wyszliśmy standardowo na spacer. Pies nie reagował. Wypatrywałam tej kuli, ale
nigdzie jej nie było. Gdy wracaliśmy tą
samą drogą, tę samą kulę zielonego światła zobaczyłam na wysokości drugiego,
trzeciego piętra bloku. Praktycznie w tym
samym miejscu, co wcześniej, tylko wyżej.
Bardzo jasna i bardzo szybka. Jej ruchy skojarzyły mi się ze złotym zniczem z
Harrego Pottera. Najpierw szybkie ruchy w boki i potem bardzo szybki wystrzał
wprost, po czym znika, jakby przez prędkość, którą osiągnęła. Ciężko mi
określić tę szybkość, którą ta kula światła osiągała. Mogę jedynie powiedzieć,
że nie nadążałem wzrokiem, by śledzić każdy jej ruch. Za pierwszym razem, jak ją
zobaczyłem, to była dosłownie chwila, bo była na wysokości znaku drogowego i
poruszała się na wprost, równolegle do mnie i zanim odwróciłem wzrok, by ją
śledzić, to już jej nie było. A za drugim razem myślę, że było to około pięciu
sekund, kilka ruchów w boki i potem szybko
na wprost. Nie mam pojęcia, co to było.
Jak teraz o tym myślę, to może był to dron
z tak jasnym, zielonym światłem, ale ja
ewidentnie widziałem kulę i nie wiem, czy w 2015 roku drony były już tak szeroko
dostępne i popularne. Wydaje mi się, że nie. To, co mogę jeszcze ciekawego
wspomnieć, to miałam taką sytuację, ale to
było na pograniczu jawy i snu, więc może
to był sen, że leżałam w swoim łóżku i w
pokoju nagle zrobiło się bardzo jasno, tak jakby ktoś świecił jakimś białym
reflektorem w moje okno. Pamiętam, że poczułam zdziwienie i chciałam podejść do
okna i zobaczyć, co tak świeci, bo światło
padało zza okna, a ja mieszkam na wysokim 3 piętrze i nawet zaczęłam się już
podnosić, gdy światło jakby straciło na intensywności i chwilę później zgasło.
Teraz tak myślę, że może to była jedna z tych jasnych nocy, gdzie księżyc mocno
operuje, ale mi się wtedy wydawało, że to
jest bardzo jasne światło, zbyt jasne i zbyt intensywne. Nie wiem, co myśleć o
tych historiach. Ludzi cienia, jeśli to
byli oni, jestem wręcz pewna. Tylko dziwne
było to, że ich kontury, kontury sylwetek były tak wyraźne, zupełnie jakby
przechodziły jawnie dwie osoby, po czym wchodzą za drzewo i już zza drzewa nie
wychodzą. I to się powtarzało jeszcze kilkakrotnie, ale na większych
odległościach. Zawsze te cienie szły w miarę powoli i jakby mnie nie widziały,
jakby po prostu te postaci wyszły na nocny
spacer. Dla osób, które może chcą spotkać te sylwetki oraz sprawdzić to miejsce,
mogę chyba powiedzieć, że chodzi o skwer Adolfa Marii Bohatera w Warszawie, tuż
obok pomnika Nike. Zawsze spotykałem te
cienie na nocnych spacerach. Dwie kolejne
sytuacje staram się sobie jakoś tłumaczyć. Dron, księżyc, jakiś laser? Sama nie
wiem. Kilka słów komentarza ode mnie do tej
korespondencji. Historia z postaciami przywodzi na myśl skojarzenia z żywym
folklorem, choć równie dobrze mogła to być
jakiegoś rodzaju przebitka z innej epoki. Istnieje teoria, zgodnie z którą
niektóre, szczególnie te bardziej doniosłe
zdarzenia, potrafią się jakby nagrywać w
danym miejscu i potem odtwarzać w losowych
momentach. Tak twierdzi choćby rosyjski wynalazca Henriks Juanow, któremu udało
się rzekomo zbudować aparat fotograficzny rejestrujący zdarzenia z przeszłości.
Więcej można o tym przeczytać w artykule pod tytułem "Zobaczyć przeszłość" na
stronie Radia Paranormalium, który jest również dostępny w wersji
dźwiękowej.Podobnego zdania jest również
wielu innych badaczy zjawisk zaliczanych do kategorii paranormalnych.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w styczniu 2017 roku.
Byłem wówczas małą dziewczynką. Matka wysłała mnie na kolonie do miejscowości
Ostrowo koło Jastrzębiej Góry. Wychowawczyni zabrała nas na pieszą
wycieczkę do Jastrzębiej Góry, ale nie jak zwykle wzdłuż szosy, ale przez łąki i
wrzosowiska. Po drodze nastraszyła nas żmijami, które mogą kryć się wśród tych
wrzosów, więc wszystkie dziewczynki patrzyły pod nogi. W pewnej chwili
opiekunka skierowała naszą uwagę na niebo,
mówiąc: "patrzcie, jaki ogromny samolot". Wszystkie spojrzałyśmy w tamtą stronę.
Zobaczyłam ciemną plamę na niebie, ale bardziej interesowały mnie te żmije.
Wychowawczyni zarządziła odpoczynek przed samą Jastrzębią Górą. Posadziła nas na
trawie. Ja usiadłem jakieś piętnaście, dwadzieścia metrów od reszty dzieci na
swetrze, które miałem obwiązany wokół pasa. Następne co pamiętam to to, że stoję
za wychowawczynią, która wrzeszczy na pozostałe dziewczynki i krzyczy: "Gdzie
ona jest?". Przecież nie mogła nigdzie pójść. Któreś dziecko pokazuje palcem i
mówi: "O! Już jest!". Wtedy zdenerwowanie i wrzask skierowała na mnie. Nawet po
wielu latach widzę obłędny strach w jej
oczach. Nie wiem, ile mnie nie było. Może dziesięć minut i nie wiem, dlaczego po
ponad pięćdziesięciu latach nadal to Wszystko dokładnie pamiętam. Inne
zdarzenie, ale już nie tego typu. Byłam w Gawrych Rudzie z synem i jego kolegą,
którego miałam pod opieką i moim partnerem. Lato było paskudne i jak tylko
przestał padać deszcz, żeby zająć czymś te dzieciaki, postanowiliśmy pojechać do
lasu, zobaczyć, czy są grzyby. Ucieszyłem się, że ten las jest taki ładny, bez
zarośli, nawet bez krzaków jagód. Tylko
mech i wysokie sosny. I nagle zobaczyłam w
lesie światełko, takie jak od latarki.
Zastanawiałem się przez chwilę, kto chodzi
po lesie w biały dzień z latarką. Było szaro i buro, ale nie aż tak. I nagle
usłyszałem w głowie głos: "Zabierz stąd te dzieciaki i idź stąd. I to szybko".
Przestraszyłem się śmiertelnie, ale nie bardzo wiedziałem, jak zrezygnować z tej
wycieczki. I co powiedzieć dzieciom. Więc skłamałam, że chyba nie wyłączyłam
maszynki elektrycznej, na której gotowaliśmy. Wróciliśmy do domu. Nikt nic
nie widział poza mną, ale później przyznali się, że przestraszyli się tego
lasu. Mam już sześćdziesiąt dwa lata i nie wiem, dlaczego te wspomnienia ciągle
wracają. Chociaż już nigdy nie słyszałem żadnych głosów ani nie widziałem nic na
niebie, chociaż lubię się w nie gapić i
wypatrywać. Pozdrawiam serdecznie i życzę dalszych udanych audycji.
Relacja o obserwacji UFO nadesłana do Radia Paranormalium 21 sierpnia
2021 roku. Był to okres żniw około roku
1988. Zdarzyło się to na Kujawach godzina po północy,
około pięciuset metrów od nas. Przez pole
przeleciała kula pomarańczowa. Było nas
tam wtedy pięć osób. Każdy tylko spojrzał i dalej pracował. Wszyscy jak
zahipnotyzowani. Dopiero w domu, po dwóch godzinach zaczęliśmy o tym rozmawiać.
Dziadek koło rowu widział jasną postać.
Mówi: "Świetlik, ty mnie w dupę pocałuj".
Wpadł do rowu przerażony. Nie powiedział, co dokładnie się stało.
Kulista UFO sonda nad Wielką Brytanią. Relacja Nadesłana do Radia Paranormalium
20 marca 2022 roku. Dzień dobry państwu. Natrafiłem ostatnio na debaty
ufologiczne na Spotify i z racji, że pracuję na nocne zmiany po dwanaście
godzin, mam przez to sporo czasu, by sobie przesłuchać wszystkie odcinki. Szkoda
tylko, że natrafiłem na nie tak późno. Ale
do rzeczy. Słucham aktualnie debatę numer
dwadzieścia jeden, w której to słuchacze z Londynu dodzwonili się do studia i
opowiedzieli o tej sondzie w postaci kuli
fruwającej po okolicy. Zaciekawiło mnie
to, bo ja również widziałem coś podobnego.
Też na Wyspach i to niedaleko od Londynu, a dokładnie w mieście Southampton, w
okolicy North Sling, na drodze do Romsey. Byłem wtedy z narzeczoną na wycieczce
rowerowej. Pogoda była świetna. Nie pamiętam dokładnie, jaki to był miesiąc,
tylko tyle, że to było lato. Właściwie to
mieliśmy już wracać do domu. Dojechaliśmy
do pewnego zakrętu i stwierdziliśmy, że
nie ma już sensu jechać dalej i że lepiej
będzie pomału już zmierzać w stronę domu.
Wtedy moja narzeczona spojrzała w niebo i zapytała mnie co to jest. Spojrzałem w
górę i na błękitnym, bezchmurnym niebie
zobaczyłem metaliczną kulę. Co prawda bez żadnych diod, światełek, wgłębień czy
innych widocznych znaków. Taka kulka rtęci. Można też porównać ją do takiej
kulki z lotu, kiedy lutujemy. Nie wiem, czy ma to sens. Tak mi się to wtedy
skojarzyło. Oczywiście od razu odezwał się
głos rozsądku i druga myśl była taka, że
to może być balon z helem. Ktoś wyprawił
dzieciakom urodziny na ogrodzie i uwolnili
balonik. Tyle, że ten balon wcale się nie przemieszczał, a Southampton to dość
wietrzne miasto. Nawet w najgorętszy dzień
w lecie. Zwłaszcza, że to miejsce jest
niedaleko od wody, a dokładniej od zatoki,
w której znajdują się doki. Obserwowałem
to coś z dobre dziesięć, piętnaście minut
jak wisiało sobie w totalnym bezruchu i miałem wrażenie, że patrzy się wprost na
nas. Obserwowałem do momentu, aż usłyszałem głos zdenerwowanej już
narzeczonej. Chodźże wreszcie! Kiedy odjeżdżaliśmy, zerkałem jeszcze za siebie,
a kulka nadal sobie tam wisiała w bezruchu jak pęcherzyk powietrza uwięziony
w locie. Wyglądało to co najmniej dziwnie.I to by
było na tyle, jeśli chodzi o relacje nadesłane drogą tekstową. Po krótkim
przerywniku wysłuchamy pierwszej z przygotowanych na dziś rozmów. W Radio
Paranormalium słyszymy się ponownie już za chwilę.
Bardziej niż nieprawdopodobne. Niemożliwe. Niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj
komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej
dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Archiwum Radia
Paranormalium. www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Dwa miesiące temu był Drop prowadzący do
pewnego radia. Czy ktoś ją tam słyszał? Podobno jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Część z rozmowami telefonicznymi, rozpoczniemy od zaprezentowania świeżej
sprawy z maja bieżącego roku. Nasza słuchaczka z Ożarowa Mazowieckiego podczas
obserwacji nocnego nieba zauważyła niezidentyfikowane światło, które co
prawda sprzętem niekoniecznie nadającym
się do nagrywania w nocy, ale jednak jakoś
udało jej się nagrać. Oczywiście będziemy Państwu wdzięczni za zostawienie w
komentarzach pod audycją możliwych wyjaśnień, co to takiego mogło być.
Nagranie zostało również przesłane współpracującym z Radiem Paranormalium
ufologom. Podobnie zresztą jak wszystkie relacje i załączniki przygotowane do
dzisiejszego odcinka. Tymczasem przejdźmy do wysłuchania opisu obserwacji, jaki
nasza słuchaczka przekazała przez telefon. No tak, wysłałam to, tego maila z tym
filmikiem. Faktycznie może być, chociaż może jak jest ciemniej, lepiej to widać.
Aparat nie jest zbyt dobrej jakości. Jest to trochę stary telefon, więc-
Postaram się to jakoś tam obrobić. Może ktoś z ufologów też będzie w stanie coś
wyciągnąć. Jakbym mógł panią prosić o w
miarę dokładny opis okoliczności dokonania
tej obserwacji. Kiedy to dokładnie było? Jaka to miejscowość?
To jest Ożarów Mazowiecki, tuż przed Warszawą. Raczej za chwilę kawałek za
granicą Warszawy. Te obserwacje były w maju, dwunasty maj. To były dwa, trzy,
cztery dni pod rząd. Ja mam tak, że po
prostu mam problemy z pasażem. Ja się dość
często budzę w nocy w wiadomym celu, tak
jak muszę iść do łazienki i akurat tak mam
w sypialni, że łóżko stoi centralnie przy
oknie, więc jak się usiądzie, a okna są dość duże, bo są te okna nie takie
standardowe. To są duże okna, tak zwane witrynowe okna, więc jak się usiądzie to
wszystko jest dobrze widać. I takie trzy dni pod rząd było właśnie, że ja zawsze
jak wracam z tej łazienki, to jeszcze chwilę sobie siadam na tym łóżku i siedzę,
zanim się położę. I tak siedziałam i rolety mieliśmy zasłonięte w
oknach, ale że okna niewymiarowe, to tam
prześwity są i patrzę, że coś właśnie tak błyska, świeci się i to w dwóch czy w
trzech miejscach, bo tam na filmiku na dole widać, że tam później samochód
jedzie, bo jest ulica. Faktycznie, ale na
górze jak drzewa są, to są takie błyski. No tak, rzeczywiście widać bardzo
wyraźnie, że coś tam błyska. I powiem tak tam nic nie ma, żadnej
budowy, nie ma żadnych żurawi, anten nie
ma. Samoloty jeśli latają, to latają tam do godziny maksymalnie i to też jest
czasowo. I to nie jest, nie z tamtej strony, tylko tu bardziej po lewo
świeciło, bardziej po prawej stronie te
samoloty latają i to te światła, wiadomo, inne są one. One zresztą nawet jest i
hałas jak samolot leci, prawda? A tutaj jest cisza. W tamtym słychać mój odbiór,
tam słychać. Bo ja też mam problemy z oddychaniem, ale te światła i to wie pan
co, pojawiało się przez te trzy dni o tej samej, mniej więcej godzinie. To było
między trzecią trzydzieści a czwartą. Ja
ten filmik nagrałam ten co do was właśnie
wysłałam. Była chyba trzecia czterdzieści
dwa dwunastego maja i to była sekwencja
takich trzech dni pod rząd, że te światła się pojawiały, a teraz tak jak patrzę,
obserwuję, no to nie ma, nie widzę tego, więc nie wiem, czy to coś było chwilę
tutaj, nie wiem, te dwa, trzy dni, coś nie
wiem, wisiało coś, bo to nawet się nie przemieszcza, to w jednym miejscu stoi, a
z tego co ja wiem to tam żadnych anten,
nadajników czy czegoś co by tam świeciło,
bo czasem jakieś anteny mają te światełka takie prawda, żeby tam te samoloty czy
strzegać mają to nic takiego nie ma i teraz tego też nie ma. To były takie trzy
dni dwunasty, trzynasty i czternasty maj.
Trzy dni pod rząd takie były te światełka
tak właśnie świeciły, świeciły i później to zniknęło. Nie ma tego. Więc też nie
wiem, jak to odbierać. No ale jest to dla
mnie dziwne, bo wcześniej przed tym czasem
to też się nie pojawiało, nie było tego. Tam
może w nocy przejechać jakiś samochód, widać, bo to tam na nagraniu jest tam
jakiś samochód, jeszcze jechać, ale te światełka są na górze, nie na ulicy i one
tak jakby w dwóch, trzech miejscach migały. To zawsze było jedno światło, tak?
Nie no tam widać tak, że tak jakby w trzech miejscach takie migające światełka
były i to się nie rusza. To jest w jednym
miejscu, to tak jakby w trzech punktach te
światełka są. Ja podejrzewam, że na tym
filmie mówię lepiej będzie widać, jak się
ciemno zrobi, jak będzie ciemniej, bo to faktycznie, no, nie jest super jakość,
tak? Ale jak jest ciemno, w ciemnym pomieszczeniu się ogląda, to lepiej to
Wszystko widać. No ja tutaj postaram się troszeczkę ten
film też w miarę możliwości obrobić, może jakieś kantry wyciągnąć,
rozjaśnić, może po rozjaśnieniu będzie coś
bardziej widoczne. Czy tam w pobliżu jest jakaś, nie wiem, jednostka wojskowa,
jakiś obiekt? Nie, jest tylko stacja kolejowa. No ale tam nie ma takich
tych świateł. Stacja kolejowa to raczej by chyba nie,
nie emitowała takich świateł. No i też przyszło mi do głowy, że można wykluczyć
drony. One tak mocno też nie świecą. Ale drony przecież przemieszczają. Raczej
nie stoją w jednym miejscu, prawda? Więc no dron też odpada, bo i to z mężem
rozmawiałam, z mamą rozmawiałam i mama mówi, że no być może coś tam latało, bo
mama mieszka na Bemowie z kolei też w Warszawie. I też jakiś czas temu gdzieś w
nocy ona u siebie widziała jakiś. Ja nie wiem, czy ma jeszcze ma te filmiki.
Nagrywała i mówi, że coś było takiego, jakby się przesuwało. Też światło, ale
tamto się przesuwało, poruszało się. A tutaj to, co ja nagrałam, to stoi w
miejscu. Z tego, co ja się orientuję, to drony też
świecą takim jednostajnym światłem, a tutaj nie. Tutaj po prostu obiekt miga
tak, jakby, tak jakby był i znikał. Coś takiego.
Tak. Tylko że to stoi w miejscu. Nie, nie,
nie przemieszcza się to w jednym miejscu.
Stoi, świeci i gaśnie. Świeci. Stało. To teraz się nie pojawia. I to mówię. Wie
pan, ja codziennie w nocy wstaję. Ja patrzę, obserwuję i tego nie ma. Tylko te
trzy dni. Wtedy co ja wstawałam, to, to zaobserwowałam. Właśnie widziałam. Teraz
tego nie ma. Na początku myślałem, że to mogą być
starlinki, te satelity Elona Muska. No tylko że Starlinki nie byłyby chyba tak
mocno widoczne na nagraniu z telefonu. To jedno. I druga rzecz to nie wydaje mi
się, że to było bardzo wysoko, wie pan? Bo to nie było tak jakby niebo, tylko to
było tak jakby na wysokości tam drzewa są wprost, tak? I to tak jakby przez te
drzewa prześwitywały i tam w górę. Ale jak
są też te niżej takie, to tak jakby przez
te drzewo. Więc to nie wyglądało tak. To było bardzo wysoko.
Czyli to źródło światła musiało być dosyć mocne i dosyć blisko się znajdujące,
innymi słowy. Ja mówię, jeżeli jest ciemno, w ciemnym
pomieszczeniu lepiej jest widać ten film. Bo jak ja patrzyłam też jak do pana
wysłałam tego maila, no to faktycznie słabo widać, ale już jak jest ciemnieje,
ciemniejsze jest pomieszczenie to wyraźnie widać te te światełka migające.
I to tyle jeśli chodzi o relację z Ożarowa Mazowieckiego. Teraz przechodzimy do
prezentacji drugiej rozmowy, w której tym
razem zawarte będą opisy kilku obserwacji
UFO. Najwięcej miejsca wypowiadający się w tym nagraniu słuchacz poświęcił
obserwacji UFO nad byłą jednostką wojskową w Rawiczu. Posłuchajmy.
Pozwoli pan, że się Panie redaktorze przedstawię. Nazywam się Jestem
emerytowanym wojskowym żołnierzem Wojska
Polskiego. Mam pięćdziesiąt osiem lat. Już
mówię, jaką miałem, przeżyłem historię ja, mój syn i moja mama. Było to
dwudziestego siódmego lipca dwa tysiące trzynastego roku, godzina dwudziesta
pierwsza trzydzieści. No rok dla mnie szczególnie pamiętny, bo w tym roku, w
kwietniu tegoż roku zmarł mój tato. No i powiedzmy sobie, że tak co dwa tygodnie
żeśmy się z siostrą wymieniali, żeśmy jeździli do mamy, no troszkę ją wspierać,
prawda? I jak były jakieś zakupy tam zrobić. Ale do rzeczy. Zjedliśmy kolację.
To było z soboty na niedzielę. Pamiętny
taki dla mnie, dla mnie dzień. Po kolacji
mówię do syna: "Słuchaj, umyj naczynia, a tata tutaj zrobi porządek przy stole.
Wytrzepie obrus." Wziąłem ten obrus. Wie
pan, jak to po kolacji zawsze jakieś tam
drobne okruszyny po chlebie, gdzieś, coś tego. Żeby wytrzepać ten obrus za okno.
Wychyliłem się przez okno i mimo woli spojrzałem, proszę pana, w niebo. Tak
gdzieś tam, powiem, pod kątem dziewięćdziesięciu, może osiemdziesięciu
stopni. I w pewnym momencie, proszę pana,
tak jakby pan zobaczył na pomarańczowo, z
tym że to był taki pomarańcz wpadający w
czerwień, potężne okno, telewizor, kształt tylko że, że to było prostokątne, ale
miało rogi zaokrąglone. I teraz proszę sobie wyobrazić, że dla mnie, jako dla
byłego wojsk-wojskowego w pierwszej chwili
myślałem, że jest to kabina śmigłowca Mi ośm. Wie pan, jak wygląda śmigłowiec Mi
ośm? No mniej więcej się orientuję. I teraz, proszę pana, zapala się, zapala
się ten kontur tej kabiny i momentalnie ten obiekt, proszę pana, zaczyna opadać
pod kątem czterdziestu pięciu stopni. Niesamowita szybkość. Naprzeciwko, z
drugiej strony, po prostu naprzeciwko okien
mieszkania mojej mamy znajduje się już dzisiaj nieczynna jednostka wojskowa. W
odległości może sześćdziesiąt, sześćdziesiąt, siedemdziesiąt metrów jest
kotłownia, która posiada pięciokondygnacyjny komin budowany w
latach siedemdziesiątych. No, komin jest ceglany. Proszę pana, nie jest tak jak
tradycyjne kominy okrągłe, tylko jest ceglany, wysoki. No to mówię na pięć
pięter, o podstawie bloku, gdzieś mniej
więcej pięć metrów na pięć. Także jest to
spora budowla. I proszę sobie wyobrazić, że, że ten obiekt spadający pod kątem
czterdziestu pięciu stopni wyrównuje lot i przelatuje nad tym kominem gdzieś na
wysokości dziesięciu, piętnastu metrów.
Proszę pana, jako były wojskowy uczono nas obserwacji szczegółów danego statku
powietrznego, czyli barwa, kształty, oznakowanie, oświetlenie, kierunek,
prędkość przelotu. Próbowałem dostrzec jakikolwiek zarys tego pojazdu, tego
statku. Proszę sobie wyobrazić. Nie udało
mi się nic dostrzec. W tym momencie, kiedy
to się to przelatywało nad kominem, to było w odległości ode mnie w prostej
linii, dosłownie z sześćdziesiąt pięć do
siedemdziesięciu metrów. Ja to widziałem wyraźnie. Jedyne, co mi się udało
dostrzec, proszę pana, to.Więc to pod spodem tych obiektów dwa fasolowate,
naprzeciwległe, prostopadłe do siebie oddalone otwory, które też się żarzyły na
taki pomarańcz czerwień. Ale powiem tak: ja nigdy czegoś takich barwy kolorów
pomarańczu nie widziałem. I tak w ten sposób to przeleciało ruchem jednostajnym
później nad tym kominem. I proszę sobie wyobrazić, że za chwilę następny ten
sposób przeleciało sześć obiektów. Zdążyłem zawołać syna. Ja mówię: "Chodź,
zobacz, spójrz, co tu się dzieje". Podbiegł do okna i syn jeszcze zobaczył
cztery tego typu statki przelatujące. I jeszcze mamę zdążyłem zawołać, prawda? I
mama jeszcze chyba tam jeden czy dwa widziała, jak to przelatywało. Wie pan,
myśmy byli po prostu ja. To wywróciło mój pogląd na wszystko, co do tej pory
widziałem, a pewne rzeczy, pewne zjawiska
udało mi się z racji swojej pracy, służby widzieć. Natomiast powiem tak: jeden z
tych obiektów nie miał tych charakterystycznych owalnych otworów pod
spodem. W zasadzie to były takie fasolowate otwory, które żarzyły się na
pomarańczowo. Jeden miał takie prostokątne
otwory i wygląd tego kolor był taki jak palący się gaz. Próbowałem dostrzec spód
tego obiektu czy tych obiektów, które przelatywały. No niestety, był tylko taki
blady poblask. Nie można było dostrzec
proszę Pana żadnych kształtów zewnętrznych tego obiektu. Wszystkie przeleciały
bezpośrednio prostolinijne nad tym kominem, ale to było jeden za drugim. I
tak jak któryś. Ponieważ słucham Państwa
audycji, któryś z uczestników, którzy tam do Państwa dzwonił, też powiadał w ten
sposób. Ruch był jednostajny, około czterdziestu, trzydziestu kilometrów nad
godzinę, jak to przelatywało nad tym kominem. Natomiast nie przelatywały
wszystkie razem, tylko po kolei, tak jakby
ktoś otwierał kurtynę i to opadało, ale opadało pod kątem czterdziestu pięciu
stopni bardzo szybko, wyrównywało lot. I ten komin na wysokości gdzieś troszkę z
dziesięć, piętnaście metrów nad tym kominem przelatywało. Przelatywało,
jeszcze to było widać z jakieś dwieście, trzysta metrów i ginęło. Nie ma
możliwości, żeby to były chińskie lampiony. Nie ma takiej możliwości proszę
pana, panie redaktorze. No chińskie lampiony chyba nie posiadają
tych takich otworków, o których pan wspominał, takich takich obiektów.
Czasami pokazują samoloty myśliwskie. Jak
startują z dopalaczami, to widać okrągłe w
tyle dysze silników, które wyrzucają te gazy spalinowe, prawda? Natomiast te
otwory przy tych samolotach są poziomo ustawione, a to było pod spodem tego
obiektu. To były takie dosłownie fasole prostopadle od siebie odstawione i
wszystkie cztery czy pięć obiektów miały
te właśnie owalne, takie elipsoidalne pod
spodem otwory, które żarzyły się podobnie
jak ten ekran, który się najpierw zapalał, bo to tak wyglądało jakby po prostu,
jakby pan zobaczył bardzo wysoko zapalony telewizor albo okno. Z tym, że naroża
tegoż obiektu tego światła były zaokrąglone i to w momencie, jak opadało
dosłownie bardzo szybko pod kątem czterdziestu pięciu stopni. No komin niech
ma, że tak powiem, trzydzieści metrów wysokości plus jeszcze piętnaście metrów
dodając to może było na wysokości też sześćdziesiąt metrów nad ziemią, w
odległości ode mnie nie więcej jak siedemdziesiąt. Ja to próbowałem dostrzec.
I co ciekawe lipiec, godzina dwudziesta pierwsza trzydzieści. W zasadzie powinno
być jeszcze jakaś tam szalówka czy coś takiego. Proszę sobie wyobrazić. Noc była
czarna, dosłownie, nie żadnej gwiazdy. I jak wyszedłem na
zewnątrz, żeby jeszcze, że tak powiem, prześledzić to wszystko. Niesamowita
cisza, cisza. Nawet, nawet komara nie było, żeby jakaś tam mucha czy coś
zyknęła. Niesamowita cisza. Noc była wtedy
bardzo taka upalna, przeładowana jakby jakimś gorącym dniem, takim po prostu
powietrze takie było. Ale cisza niesamowita. Ten przelot tych obiektów. No
widziałem ja osobiście tych obiektów było sześć albo siedem i jeszcze chyba trzy
czy cztery widział mój syn, a dwa ostatnie, które przelatywały moja mama.
Dzisiaj już osiemdziesięcio ośmioletnia pani także. No było to dla mnie coś, co
wywróciło mój pogląd na to, co do tej pory mi się udało
zrozumieć, postrzegać. No, no coś niebywałego. Powiedzmy sobie sprawami UFO
specjalnie nigdy się nie interesowałem. No ale zawsze miałem gdzieś tam w
podświadomości, że ponieważ wszechświat jest tak duży, że coś tam zawsze jakieś
życie gdzieś może istnieć. Nigdy nie wykluczałem tego, ale to wywróciło moje
wszelkie wyobrażenia. Nie wiemy, czy te, czy te obiekty
zaobserwowane przez syna i przez mamę to były jakby te same obiekty, które pan
obserwował, czy może, czy może to były jakieś nowe też się pojawiły.
Więc jeszcze dodam, że cała obserwacja mniej więcej trwała między cztery a pięć
minut. Tak to wyglądało, wie pan, i czasami, jak pan spojrzy, samochody jadące
z odległości na autostradzie w odległości dwieście, trzysta metrów jeden za sobą
widać taki, taki szpaler tych aut. To nie było tak? Po prostu tak, jakby ktoś
otwierał kurtynę i wypuszczał ją jakby z innej czasoprzestrzeni. Wie pan, tak to
wyglądało, jakby zupełnie z innej czasoprzestrzeni. Powiedzmy sobie tak to i
to tak manewrowało. I wie pan, ponieważ
no z odległości siedemdziesięciu metrów to
ja bym nie rozpoznał lampionu. No nie ma takiej możliwości. Nie ma takiej
możliwości, wie pan, żeby to była świeczka
zapalona czy coś takiego. To było ciepłe
światło o barwie pomarańczowo czerwonej i takie jak gdyby zamknięte w sobie. Nie
było, że ono dawało jakiś refleks czy tam oświetlenie otoczenia, w którym się to
znajdowało. Rozumiem, że tutaj obserwacji tych
obiektów nie towarzyszył żaden dźwięk? Nie, cisza. Była totalna cisza. Nawet
mówię, jak wyszedłem na dwór, żeby jeszcze,
jak to mówią, przeżyć, to wszystko jeszcze
raz, wie pan, było takie no, typowo takie jak.Parne, ciężkie powietrze jak przed
burzą. Mimo że nie było deszczu, nie było
burzy, nie było nic. Czasami w tej chwili
mówi się o piorunach kulistych, o plazmie
czy coś takiego. Nie, to były ewidentnie
statki powietrzne. To był ewidentnie pięć
czy sześć statków powietrznych. I później
w relacjach tutaj różnych na YouTube można
zobaczyć podobne obserwacje ludzi. Także, także no, no ja się z tym zetknąłem i
jeszcze jedną obserwację miałem. Obserwację, zdarzenie tegoż samego roku
dwutysięcznego trzynastego, ale już we wrześniu. Z tym, że nie, nie z wieloma
obiektami, tylko z jednym obiektem. To proponuję, żebyśmy do tego zdarzenia z
września jeszcze wrócili później. A ja tutaj mam parę pytań odnośnie tej
obserwacji z okolic jednostki wojskowej.
Czy to się działo jakoś blisko zabudowań mieszkalnych?
Proszę pana, więc w miejscowości Rawicz
przy ulicy Piłsudskiego jest szpital, yy, szpital miejski i budynek, w
którym mieszkają były personel szpitala. Bo dziś to ludzie, ci tam, którzy
zamieszkują, już są ludźmi starszymi, ale
jest ulica dwupasmowa, no i w odległości od, od budynku tam mamy, w którym mama
mieszka. No jest ogrodzenie i jest, są budynki po byłej jednostce wojskowej.
Natomiast mówię najbliższy budynek, a szczególnie ten, którego to dotyczyło, to
była kotłownia, która do dziś dnia posiada komin. No, komin jest wysokości około
trzydziestu metrów, z cegły, murowany w latach siedemdziesiątych, bo to jeszcze
jako młody człowiek pamiętam, no gdzieś pięć na pięć. No, także jest to dosyć,
dosyć spory obiekt i nad tym się wszystko
nad tym odbywało. Mówię, powiem jeszcze więcej, że na przykład w ciągu dnia
później robiłem taką wizję lokalną. Próbowałem umiejscowić, skąd te obiekty, z
jakiej wysokości one nadlatywały. No to przypuszczam, że około dwóch tysięcy
metrów. Mhm, yy, bo tak mi się nasunęło, że gdyby
to były jakieś, nie wiem, testy wojskowe, to chyba by urągało jakoś zasadom
panującym, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo.
Panie redaktorze, yy, samolotom wojskowym w czasie pokoju nie wolno latać nad
obiektami zurbanizowanymi, czyli miasta,
miejska, wsie. Chyba że, że są garnizony lotnicze tam gdzie załóżmy samochody,
samoloty podchodzą do lądowania do swojej bazy, to tak. Natomiast-- i to mają
wyznaczone korytarze. To nie tak, że one
sobie gdziekolwiek latają, gdzie chcą. To są korytarze podejścia.
Nie ma takiej możliwości, żeby to była jakaś, jakiś, jakiś tam lampion czy coś
takiego, bo, bo, bo wie pan, no, w tym momencie, kiedy ja to widziałem, ja
od razu wiedziałem, że jest to coś, co nie
jest zrobione ruską ręką, że ta technika nie pochodzi z Ziem. Coś niebywałego.
Jednostka została zlikwidowana dwadzieścia lat temu. Także już w czasie. W tym
czasie, kiedy działo się to zdarzenie, już
tam jednostka nie funkcjonowała. Zostały, że tak powiem, obiekty powojskowe,
obiekty koszarowe, hangary, kotłownia, infrastruktura, która już dzisiaj jest
wykorzystywana po prostu, no, ludzie tam działalność gospodarczą prowadzą, ale
powiedzmy sobie to, to, to, to już było po
działalności. Już jednostka w tym czasie nie istnieje.
Czyli raczej mało prawdopodobne, żeby tam jeszcze jacyś świadkowie mogli się
znaleźć. Proszę pana, yy, rozmawiałem, na dole
funkcjonuje pogotowie i rozmawiałem z takim swoim znajomym, więc on to też
widział. Też to widział. Z tym że on to
mówił, że widział jeden czy dwa lampiony,
ale to lampiony niech były. No bo wie pan,
no ja wiem, jak lampiony wyglądają, to manewrowało z taką prędkością
podchodzenia. Ja powiem tak w pierwszym
momencie, kiedy ja zobaczyłem ten pierwszy wylot tego jak gdyby tak zza kurtyny,
jakby ktoś kurtynę otworzył i z taką prędkością opadało, proszę pana, no nie
pę-- powiedziałem, rozpierdoli się o ziemię, bo z taką prędkością szło. To było
no, niesamowite. Wie pan, żadna technika
czy samolot, czy dron nie byłby w stanie
wykonać takiego manewru. Nie, nie byłby w stanie wykonać takiego manewru.
Oczywiście rozumiem, że tutaj nie udało się panu jakby znaleźć żadnych śladów na
ziemi, bytności tych obiektów. No, wie pan, to przeleciało, przeleciało gdzieś
na wysokości, jak komin ma, mówię, gdzieś
około trzydziestu metrów, z piętnaście, dwadzieścia metrów nad tym kominem, a w
prostej linii ode mnie to było w granicach sześćdziesiąt, sześćdziesiąt pięć do
siedemdziesięciu metrów ode mnie. No, to
jest s-s-siedemdziesiąt metrów, powiedzmy sobie, to jest stosunkowo wielka
odległość. To jest blisko, to jest blisko. I co ciekawe, mówię, ja próbowałem
dostrzec kształt tego obiektu. No niestety, tak czarna noc była, że, że z
tej odległości nie byłem w stanie rozróżnić tego kształtu. Jedynie te przy
każdym obiekcie były pod spodem owalne otwory, które żarzyły się też takim
pomarańczowo-czerwonym odcieniem. Natomiast jeden zamiast tych owali miał
takie prostokątne szczeliny i z tych szczelin, tak wie pan, tak była poświata
jak palący się gaz niebieski, tak, tak, w ten sposób. No i troszeczkę tam było
widać, jak to mówią, coś pod spodem, tak jakby to było lekko tak za-
przykryte w mgle, w parze jakiś tam spód
tego obiektu, ale nic więcej. Nic więcej.
Obiekty przelatywały tak jak po sznurku, jeden za drugim, ale kolejno, gdzieś z
prędkością około trzydziestu, czterdziestu
kilometrów. Potem jak już wyrównał lot,
to tak przechodziły nad tym kominem jak po sznurku. I tych obiektów było sześć,
siedem. Tutaj jeszcze nasuwa mi się takie pytanie
odnośnie rozmiarów tych obiektów, bo panu
udało się przynajmniej jakby tę świetlną ich część, że tak powiem, yy, zauważyć.
Jak oceniłby pan rozmiary tych- No ciężko mi powiedzieć... Tak około
piętnastu metrów średnicy mogło to mieć. To uwzględniając już te, yy, również te
światełka, te, te obiekty, te takie fasolkowe. To były-
Te światełka tuż pod nimi. Tak jak gdyby
dysze silnikowe, ale to było od spodu, po prostu od spodu.To nie było poziomo
ustawione, tylko to był od spodu całkowicie tak jakby pan pod spodem
pod-podłogą samochodu dosłownie miał tam zamiast rur tylko takie okrągłe
fasolowate otwory, które po prostu tym pomarańczem. No, no, no, no. Przy tym
przelocie to było widać, bo ja zwróciłem na to uwagę. Próbowałem dostrzec jakieś
kształty, zarysy czy jakieś oznakowanie,
czy jakieś szczegóły. Nic, tylko były te przy sześciu czy tam pięciu tych
fasolowate, takie prostopadłe, do siebie ustawione w poprzek oczywiście tego
pojazdu, tego statku, te, te, te otwory. A jeden miał właśnie prostokątne. I to
zauważyłem właśnie tą jedną subtelną właśnie różnicę, że jeden
miał inne takie właśnie te otwory, że były prostokątne i w tym obiekcie to się
świeciło tak jak palący się na niebiesko gaz. Taki wie pan, światła niebieskie.
Pojawienie się tych obiektów i ich obserwacja musiały chyba wywrzeć
niemałe wrażenie na panowie, na synu oraz mamie.
Zmieniło cały mój pogląd do tej pory. Wie
pan o różnych zjawiskach, o różnych tych nawet mówiąc w pierwszej chwili, bo tam
mówiło się o tej plazmie, o tych kolumnach, kolumnach kulistych, gdzieś tam
czasami przed burzą jakieś wyładowania.
Natomiast no to manewrowało, wie pan, to,
to, to było widać, że to jest sterowane inteligentną siłą rozumu.
Czy może rozmawialiście później jakoś o tej obserwacji? Dzieliliście się jakimiś
swoimi spostrzeżeniami? Może syn albo mama
mają jakąś interpretację, co to mogło być też wartą rozważenia.
Mama przeszła do porządku dziennego jako
starsza osoba z synem. Syn dziś też jest oficerem Wojska Polskiego. Wie pan, my
żeśmy rozmawiali jeszcze na te tematy, ale no później, jak to mówią, temat się
urwał. Już więcej żeśmy do tego nie przechodzili.
Natomiast w 2016 roku jeszcze udało mi się nagrać film z aparatu telefonicznego,
będąc w pracy w ciągu dnia. No i powiem tak, też mi się udało nagrać. To znaczy
dzisiaj oglądałem na Państwa stronie tam jedną z audycji, gdzie ktoś,
jakiś młody człowiek, małżeństwo w Niemczech polskie nagrywało obiekt nad
lotniskiem, gdzieś tam przy pobliżu podejścia do lotniska. Nie wiem, czy pan
kojarzy. Kojarzę, kojarzę, coś mi, coś mi świta chyba, o którą relację chodzi.
No to była dosyć, wie pan, ja w tej chwili nie powiem, ale
nagrywał chyba też z telefonu czy z kamery
obiekt, który tam się pojawiał i też był podświetlony właśnie tak, takim
eliptycznym światłem. No i dosłownie później ten film, który nagrałem,
przetworzyłem w zwolnionych obrotach ten slow motion. No
i proszę pana, mam, mam zdjęcia z tego zrobione, więc jest identyczny obiekt. Z
tym, że mam, mam pięć czy sześć tych obiektów. Mam cztery zdjęcia, także też
ciekawa rzecz, ale to już było trzy lata później.
Czy możemy przejść teraz do tej drugiej relacji, do tej historii z września?
Bodajże, z tego, co pamiętam. Był to wrzesień tego samego roku 2013.
Ponieważ mieszkam w małej miejscowości pod
Olsztynem, poszedłem na grzyby. Wziąłem rower i pieska. No i w taki młodnik, w
taki młodnik brzeziny, gdzie mogą kozaki rosnąć, prawdziwki
żeśmy weszli. Był to gdzieś termin siódmy,
ósmy września, dziewiąty września. Także, także grzyby. Jeszcze grzybki się, się
zbierało w tym czasie. No i proszę sobie wyobrazić
ten młodnik się kończy, przechodzi w starszy las sosnowy. Drzewa jak to drzewa.
Piesek przy mnie idzie na smyczy. Miałem wtedy pieska z rasy husky i w pewnym
momencie słyszę, że zbliża się jakiś świst, świst,
szum, świst. I ten świst przechodzi w ryk, w potężny hałas, tak jakby po
prostu silnik odrzutowy na mnie leciał. W pierwszej chwili wie pan, aż się-- wie
pan, człowiek jak coś na niego leci i jest potężny, potężny huk, to się stara
przygiąć. Powiem sobie tak pies w tym momencie przywarował do ziemi, w zasadzie
się położył. Ja byłem zszokowany. W pierwszej chwili myślałem, zdałem sobie
sprawę, że może mnie jakiś ptak atakuje z gałęzi jakiś
jaszczur czy tam wrona, czy jakaś sowa, wie pan, bo to tak taki był szum. Ale
później zrobił się ryk, potężny ryk jak
ryk silnikowy. W pewnym momencie doznałem
takiego uczucia lęku, lęku, autentycznie lęku. Proszę pana, coś przeleciało w
odległości półtora do dwóch metrów ode mnie i kątem oka, jak się obróciłem do
tyłu, to zauważyłem metaliczną kulę wielkości piłki golfowej o
barwie takiej szaro metalowej, matowa w
zasadzie chyba. I momentalnie znikło. Ale zjawisku temu wie pan, ja las znam. No
nie boję się lasu, bo też trenuję, biegam i nawet w godzinach
późnowieczornych się nieraz człowiek tam wybrał na ten trening, więc nie było
żadnego lęku. Ale w tym momencie odczułem
po prostu lęk. Pies dosłownie przywarował
do ziemi, mimo że był na smyczy, upięty do roweru, przypięty. Przywarował, no do
takiego zachowania zwierzęcia ja nigdy nie
widziałem. I lęk. Więc w tym momencie, kiedy to
dokonało się to zjawisko czy czym prędzej, jak to mówią, z tego lasu wyszedł. No
była to-- tak mi się wydawało. Miałem takie wrażenie, ponieważ to były ułamki
sekundy- kula wielkości no dosłownie piłki
tenisowej o barwie szaro metalowej. I to znikło. Przeleciało gdzieś w odległości
półtora, dwa metry ode mnie i jak tylko mnie minęło, zniknęło. Tak to wyglądało.
To było w tym samym roku, kiedy widziałem te obiekty przelatujące w Rawiczu.
Natomiast tam w tej chwili druga zdarzenie
miało miejsce tutaj w Olsztynie. Także no. No więc to-To w tym samym roku, a w
2016 roku nagrałem film z telefonu, bo widziałem też obiekt jeszcze do kolegi.
Mówię popatrz, ni to samolot, ni to co. I to się też dosyć na dużej wysokości
utrzymywało. I dopiero później, kiedy zrobiłem to, że tak powiem, do komputera i
z komputera wprowadziłem ten program slow
motion, spowolnienie klatki, no to wtedy
wyszło co się pokazało. No ten film mam do dziś dnia i zdjęcia z tego.
Zapomniałem zapytać przy tej pierwszej relacji, przy tej drugiej czy obiekty
z tych zdarzeń jakoś nie wiem, wywierały jakiś wpływ na
otoczenie. Może przy tej pierwszej relacji
to nie, ale czy, czy ten obiekt wielkości piłki golfowej czy tenisowej, czy on
jakoś wpływa na otoczenie i czy poza tym dźwiękiem towarzyszyły jakieś inne
zjawiska? Wie pan, ja się szybko wycofałem z lasu. Huk był
potężny. Dosłownie. Wie pan, tak jak obywatelsko powiem, jakby pocisk
artyleryjski koło pana przeleciał. No nie, nie można tego pomylić z jakimś
polowaniem, ze strzałami czy coś, bo w tym
rejonie polowania nie są prowadzone, a najbliższa strzelnica, proszę pana, jest
około pięciu kilometrów od tego miejsca. Jest to strzelnica myśliwska, także nie
było możliwości, żeby to był jakiś, że tak powiem, zabłąkany pocisk i to w innym
kierunku. No i pomijając już to, że trudno mi wyobrazić sobie pocisk, który
byłby w stanie wygenerować tak głośny huk no.
To był, to był, to był-- po tym szumie to tak jak silnik, silnik samolotu
odrzutowego. To był niesamowity huk po prostu, który w ciągu chwili zniknął, wie
pan. Natomiast po tym całym zdarzeniu, żeby, żeby nie sugerować, że jakaś burza
czy coś takiego, nic takiego to było wrześniowe popołudnie koło godziny 16 w
pół do piątych. Rozumiem, że pan nie sprawdzał, czy może na jakimś, na którymś
z drzew, czy na jakiejś innej roślinności zostały jakieś ślady po przelocie tego
obiektu. Po prostu pan się uoknił. To było granica lasu i pól. Granica lasu
przy wejściu do lasu z młodnika. Po prostu
młodnik przy polu i wchodziło się w las głębszy także później, jak to mówią, kąt
prosty, ściany lasu i pole. Także to przeleciało w kierunku pola, wie pan. No
przede wszystkim przeraził mnie ten, ten
huk, ogromny huk, tak jakby ktoś odpalił
silnik rakietowy, silnik samolotowy, wie pan coś takiego i to zaraz znikło.
Natomiast wygenerowało to naprawdę powiem no,
lęk, lęk. No nie wiem, czy pan był kiedyś
przy silniku samolotu samolotowym, jak, jak jest uruchamiany ten silnik.
Nie miałem jeszcze sposobności niestety,
chociaż niestety albo na szczęście zależy jak na to patrzeć.
No, no, no także, także no takie historie
miałem. Gdybyście państwo chcieli, no to ja ewentualnie no zrobię zdjęcia z tego
filmu, prześlę tam do państwa. Oczywiście może pan nawet sam ten film
przesłać, chociaż jeżeli pan woli zdjęcia bądź jakieś zrzuty ekranu, to też jak
najbardziej się przydadzą. Trzeba by to było na ten film oglądać na
zwolnionej klatce i to powyżej sześćdziesięciu klatek na sekundę. I wtedy
widać różne manewry jeszcze tych obiektów. Wie pan, mam zdjęcia. Zdjęcia są
niewiarygodne po prostu. No jak, jak pan by to zobaczył, te zdjęcia to dosłownie
są-- te obiekty są podobne do tego programu, które państwo tam
macie. Ktoś, jakieś młode małżeństwo, które w Niemczech mieszkało, gdzieś tam
też z mieszkania nagrywało, gdzieś tam w podejściu do lotniska właśnie takim.
No kojarzę, bo to chyba, chyba nawet w tej
audycji robiłem zbliżenia, żeby bliżej było widać te obiekty.
Tak, tak, tak, tak. Tak, kojarzę. No tak, to tak to wygląda. I co ciekawego,
że, że pojawia się pod tym obiektem światło tak jakby to była plazma, wie pan,
no, no jakaś energia, która ten, ten obiekt utrzymuje w stanie, że tak powiem,
tej lewitacji. No można też pospekulować, że to, to był
obiekt matka i z niego wyleciało coś mniejszego także.
Mniej więcej na moim filmie, na moich zdjęciach, proszę pana, widać
na dwóch zdjęciach tak jakby jeszcze oprócz tego obiektu były dwa mniejsze
obok, tak jakby mu towarzyszyły jeszcze
wie pan, dwa, dwa inne obiekty, mniejsze,
ale już bez żadnego oświetlenia. Widać to na zdjęciu dwa ciemne punkty, tak
rozrzucone obok. To jakby mu pan podesłać ten, ten film
oraz najlepiej jakby pan podesłał film razem z tymi ze zdjęciami zrobionymi z
filmu z klatkami. To na pendrive'a bym musiał prosić o
przesłanie. No ale jest to, jest to możliwe do
zrobienia. Natomiast no, no byście państwo musieli sobie to później
na zwolnionej klatce jakoś program grać, bo te programy, które można tutaj nie
wszystkie, nie wszystkie z określoną prędkością działają i nie zawsze można
pewne szczegóły dostrzec, nie. Wspomniany w nagraniu materiał filmowy
oraz zrobione z niego zdjęcia zostały podlinkowane w opisie tej audycji na
YouTube oraz w naszym archiwum podcastów na www.paranormalium.pl. Po krótkiej
przerwie wysłuchamy ostatniej przygotowanej na dziś rozmowy. Zostańcie z
Radiem Paranormalium. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach
UFO www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza relacji o obserwacjach UFO www.ufo-relacje.pl. Autentyczne historie osób,
które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty,
mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.Mówią świadkowie
w Radiu Paranormalium. Powoli zmierzamy do końca tego wakacyjnego
i gorącego niczym tegoroczne lato odcinka podcastu Mówią świadkowie. W ostatniej
części dzisiejszej audycji wysłuchamy rozmowy ze słuchaczem, który podzielił się
obserwacjami UFO z całego swojego życia. Zapraszam do słuchania.
Pierwsza relacja. Byliśmy na wakacjach. Ja byłem wtedy jeszcze małym dzieckiem.
Miałem tak około siedmiu lat. To był mniej
więcej dziewięćdziesiąty rok. Byliśmy na wakacjach niedaleko Białegostoku, w
zasadzie bliżej Łomży. I wyglądało to mniej więcej w ten sposób, że moja
rodzina, w zasadzie moja mama, ja i brat,
mamy koleżanka też z dwójką dzieci i mamy
siostra. Byliśmy bez, bez, bez ojców tam.
I generalnie wyglądało to tak, że mama z bratem zobaczyli coś takiego jak
zachodzące słońce, taką czerwoną kulę nad lasem. To już była dość późna godzina,
więc raczej słońce to nie było. Wszyscy
się zbiegli dookoła zobaczyć co to jest i zaczęli wtedy świecić latarkami. W tym
momencie to w jednej chwili jakby przemieściło się dwieście metrów w stronę
ich wszystkich. No ja wtedy akurat spałem
w namiocie. Przemieściło się to z bardzo dużą prędkością około dwustu metrów i
zatrzymało się sto metrów od grupy obserwującej to. W tym momencie wszyscy
się zerwali jakby z takiego, bo byliśmy
pod namiotami. Tam obok mieszkała wujenka,
w takim starym domu ze strzechą jeszcze na dachu. W pierwszej chwili chcieli
uciekać tam, ale przypomnieli sobie, że ja śpię w namiocie, więc mama wróciła po
mnie. W tym momencie jakby zostałem obudzony. Dołączyłem do tej historii w
momencie, kiedy wujenka, po pustej fili, bo to starsza kobieta, wpuściła nas do
domu. Wszyscy rzuciliśmy się do okna zobaczyć, co to jest. Ja byłem bardzo
ciekawy. Faktycznie, to była taka kula.
Wyglądało jak wychodzące słońce czerwone.
To już się chowało, jakby cofnęło się z
powrotem te dwieście metrów i chowało się
za las. Z tego, co rozmawialiśmy później o
tym i w ogóle już nie raz rozmawialiśmy w rodzinie, to zareagowało na świecenie
latarką tak? W jednej chwili po prostu gwintnie oko się przemieściło dwieście
metrów. Wszyscy się przestraszyli tego zjawiska. No i uciekliśmy do tego domu,
tak? Wujenka spojrzała przez okno i powiedziała. Oznajmiła wszystkim
spokojnie, że to jest znak, że będzie wojna. To było takie pierwsze zdarzenie.
Czy udało się może dostrzec komuś tam ze świadków
detale jakieś tego obiektu, czy to, czy po prostu wszyscy widzieli jakby coś, co
przypominało takie jednolite słońce zachodzące?
Z tego, co ja też słuchałem na Radiu Paranormalium, dużo świadków właśnie
opisywało podobny obiekt. Typowa czerwona kula wychodząca, wyglądająca jak
zachodzące słońce. Tylko z tym że myśmy,
ja osobiście widziałem to już z domu. Jak to się chowa za las, tak? Mama, brat,
znajomi rodziny twierdzą, że to się przemieściło dosłownie w ciągu, w ciągu
sekundy około dwustu metrów w ich kierunku. Ponieważ oni świecili latarkami,
jako to coś im najbardziej tak obrazowo po prostu wyglądało jak takie czerwone
zachodzące słońce, tak? A do czego mógłby pan porównać wielkość tego obiektu?
Proszę pana, no tak, to jest mówię. Jak my byliśmy w domu, mieliśmy sto metrów
jakby do drogi, czyli do miejsca, do miejsca, gdzie zatrzymał, zatrzymał się,
zatrzymała się ta kula plus dwieście metrów do lasku, tak? To tak dzisiaj, tak
jak się zastanawiam nad tym, myślę, że ta kula mogła mieć średnicę jakichś
dwudziestu, trzydziestu metrów. Taka dość, no dość sporych rozmiarów, tak? Może
przesadziłem, może bardziej piętnaście,
dwadzieścia dość sporych rozmiarów raczej.
No to, tak czy siak, to dosyć duży obiekt.
Tak. Jeszcze, co ciekawe, bo oczywiście rano to był temat numer jeden.
Jako dzieciaki ruszyliśmy tam w tą stronę.
Oczywiście coś jest za lasem, tam nic nie znaleźliśmy, ale przy drodze było
położone zboże. Tak? Oczywiście nie obserwowaliśmy, że są to jakieś kręgi czy
nikt o tym nie słyszał, ale ewidentnie
była pszenica położona w miejscu, gdzie to się zatrzymało, tak? Przy drodze było
widać, że w polu jest jakby wymieciona ta pszenica. To było, cały czas było w
powietrzu, to nie jakby nie lądowało, tak?
I po prostu wydaje mi się, że musiał być
jakiś, nie wiem, być może jakaś energia po
prostu, która położyła te zboże. Drugi raz miałem okazję zaobserwować, jak już
miałem sam syna. Mieszkałem wtedy na dolnym Mokotowie, w okolicach Łazienki...
Łazienek Królewskich, czyli Karlina. To
była sobota, tak mniej więcej gdzieś koło godziny drugiej w nocy, wtedy już syn
spał. Myśmy sobie z partnerką wtedy siedzieliśmy, rozmawialiśmy. To był na
pewno weekend. Paliłem papierosa w oknie.
Zwróciłem uwagę, że przemieszcza się pięć
jakby takich obiektów. Pięć, może więcej, już nie pamiętam dokładnie. Jeden za
drugim, ale to było tak, jakby one wlatywały znad Łazienek Królewskich.
Przemieszczały się bardzo powoli, bez żadnego dźwięku. To było lato. Miałem
szeroko otwarte okno w kierunku Placu Unii Lubelskiej. Ja poprosiłem swoją
partnerkę, żeby spojrzała przez okno, co
to jest. Też stwierdziła, że to jest coś innego. Nie były to na pewno żadne
lampiony, tak? Nic takiego. To było tak, jakby
wyglądało. To też troszkę, jakby tam był
jakiś ogień, tak? Się palił. Ale to było
zdecydowanie coś innego, ponieważ lampiony nie leciałyby idealnie za sobą na
wietrze. Chyba że byłoby to powiązane z
jakąś linką, tak? Obudziliśmy też babcię,
żeby zobaczyła co to jest. Przymiataliśmy
się przez jakieś może dwie minuty i powoli jeden po drugim to zaczynało powoli
przygasać. I jakby przygasło i zniknęło nam z oczu, tak? A kiedy
doszło do tej obserwacji? Już mówię, to mniej więcej dwa tysiące
dziewiąty rok. Lato. Trzecia sytuacja. Też
wtedy jeszcze dziwi mnie, wtedy to mi się
bardziej wydawało jako obiekt UFO. Tak, jest bardzo zdecydowanie. Mój syn miał
wtedy chyba osiem lat, już. W tej chwili ma czternaście. Ćwiczył piłkę nożną
na Legii. Często, jak wracałem z pracy, chodziliśmy na pobliskie boisko grać w
piłkę tenisową. Tak, ja stałem nad bramką. On strzelał i w tym momencie syn mówi
Tata, co tam jest? Ja spojrzałem na niebo, a to było w zasadzie wtedy byliśmy u
mojej mamy, czyli to było już Górny Mokotów, okolice Woronicza. Telewizja.
Faktycznie, na niebie był obiekt nieruchomy, nie wydawał z siebie żadnego
dźwięku. Na jakiej wysokości? Ja myślę, że
to mogło być jakieś sześćset, maksymalnie siedemset metrów. No dość nisko,
aczkolwiek nie za nisko, tak? Obiekt się w ogóle nie poruszał. Jedna część jego
kręciła się jakby wokół własnej osi, ponieważ odbijał się blask, blask światła
słońca. To było ewidentnie coś dziwnego. To jest też tak, że w pobliżu Okęcia
przez jakiś czas obserwowaliśmy syna, ale
tylko żeby grać w piłkę. To na pewno było
coś dziwnego, tak? Tym bardziej że tak jak
mówię, zastanawiało mnie to, że obok jest Okęcie.
Obiekt wysoko na niebie, nieruchomo. Nie
był to ani śmigłowiec, ani jeden samolot, ani nic, cokolwiek w życiu widziałem z
obiektów latających tak? Takich normalnych. Więc to było też takie dość,
dość, bardzo ciekawe. Jak ten obiekt wyglądał? Jeszcze raz mógłby pan
tutaj opisać, bo chyba mi to gdzieś umknęło. To był jakiś obiekt taki
sprawiający wrażenie dwuczęściowego? Znaczy to było tak, jakby on był
dwuczęściowy. Górna część jakby się obracała wokół własnej osi i odbijała
promienie słońca.To znaczy nie był to konkretny spodek, tak? Ale coś tak mniej
więcej mam to bardziej obrazowo określić. Wyglądało
przykładowo jak czujnik, czujnik dymu odwrócony tak jak czasami się widzi w
opulowych pokojach, pokojach. To nie był taki typowy spodek, tak że on był dość
duży talerz. To było takie coś bardziej zwarte.
Coś takiego, tak? Bardziej jakby wrzecionowatego, tak?
Coś, coś, coś, coś w tym stylu. I był taki metaliczny, metaliczny
blask, tak? Jakby było z metalu, tak mi się wydawało. No, że odbijało promienie
słoneczne, zwłaszcza ta górna część, górna część, która się kręciła, tak więc
ewidentnie widziałem, jak ona się po prostu-- znaczy ja tak przypuszczam, że
ona się kręciła, ponieważ tak odbijała co
chwilę promienie słońca i według mnie to
się kręciło. No, obserwowaliśmy to przez jakieś nie wiem, trzy, cztery minuty.
Potem wyrazialiśmy z synem. Ja jeszcze patrzyłem co jakiś czas. To miejsce w
ogóle się nie ruszało. Cały czas wisiało w jednym punkcie i później, za którymś
razem spojrzałem już, już tego obiektu nie było. No
więc więc takie coś to jest dość ciekawe.
Z kolei dwa lata temu, dwa? Trzy lata temu
pojechałem do Francji do pracy. No i tam
powiem szczerze, już miałem jakby troszkę, troszkę
więcej spotkań z tym przez te, przez te trzy lata, ponieważ ja mieszkałem w
regionie alpejskim, niedaleko Lyonu, jakieś czterdzieści kilometrów. Są takie
góry zalesione, takie góry, lasy, tak? Taka dość, dość taka po prostu francuska
wieś typowa. I powiem szczerze, pierwszy
raz zaobserwowałem obiekt, kiedy jeździłem tam quadem, zatrzymałem się na takiej
górce. Ona się nazywa Mont Broli. To była
taka szarówka już. Ja sobie tam siedziałem na ławce, paliłem papierosa. Yyy, tam
często lotem jakieś samoloty, także myśliwce wojskowe. W ogóle z natury lubię
patrzeć w niebo, tak? Umieszczał się obiekt-- w pierwszej chwili myślałem, że
to jest samolot, który po prostu świeci
światłami w moją stronę, ale on przeleciał
mi praktycznie nad głową, bezdźwięcznie.
To było jakby po prostu światło, tak? Taka
kula jasnego światła, która przeleciała,
można powiedzieć praktycznie mi nad głową
na wysokości może czterystu metrów, nie więcej. Dość sporych rozmiarów. Z daleka
by mi się wydawało, że to jest samolot,
który leci po prostu i świeci światłami w
moim kierunku. Całkowicie bezdźwięcznie, bez dźwięku żadnego. Przeleciał sobie,
poleciał w swoją stronę. Na pewno to było
coś dziwnego, tak? Nigdy czegoś takiego nie widziałem, więc to też była dość
ciekawa obserwacja. Jeszcze miałem jedną historię, tę ze Francji. Ponieważ ja
po tym pierwszym spotkaniu wypytywałem ludzi generalnie, czy ktoś
widział coś takiego, tak? Więc tam generalnie w okolicach tej górki często
właśnie widać jakieś takie dziwne światła.
I powiem szczerze, że któregoś weekendu mieszkałem na wsi. Tam jest tak, że o
godzinie dwudziestej trzeciej włączają wszystkie latarnie. Robi się całkowicie
ciemno, pięknie widać niebo, a nawet widać gołym okiem
Drogę Mleczną. Bo mieli na czymś w nas z
kraju. Więc co wrobiłem wziąć psy i po tej
dwudziestej trzeciej sobie pójść z taką
fajną polną drogą. Miała ze dwa kilometry
na długość. Potem z powrotem do domu to po prostu pochodzić. Pieski biegały, ja
sobie chodziłem, patrzyłem i już niebo. To był mniej więcej ten okres jak
pan Elon Musk wystrzelił satelity, tak? No
nie wiem, kiedy to było. Mniej więcej ze dwa lata temu chyba i to było dobrze po
dwudziestej trzeciej. Pierwsze co mi się tak jakby kojarzyłem, tak pierwszy rzut
oka. Pierwsze co mi się rzuciła-- linia gwiazd tylko jedna przy drugiej, tak?
Powiedzmy mam to wizualnie w odstępie sto
centymetrów. One mi się wyłaniały zza gór,
tak? To była strasznie długa linia. Ja myślałem w ogóle, że to są po prostu w
pierwszej chwili satelity, tak? Ale później to sprawdziłem. Jeszcze do tego
dojdę. To wyglądało mniej więcej tak, że one się wyświetlały jakby zza góry. Ja
byłem jakby w takim wąwozie z lewej strony
miałem dużą górę, z prawej strony miałem dość zdecydowanie większą, taką ponad
tysiąc dwieście metrów. To ja byłem tak jakby w wąwozie, w dolinie. W momencie,
kiedy ja to zaobserwowałem, jakby to już wszystko trwało, tak? Ja zacząłem się
przyglądać i w pewnym momencie ta jakby gwiazda prowadząca, czyli powiedzmy
załóżmy pierwsza, dochodziła do pewnego
momentu nieba, przygasała i znikała. Każda
była jakby w centymetrze o-- był jeden centymetr odstępu. Następna idealna linia
prosta jak przy linijce, gdzie w końcu
po jakichś dziesięciu minutach zadzwoniłem do kolegi, który mieszka dziesięć
kilometrów dalej i czy może ją to widzi od siebie. Niestety tego nie widział i
później patrzyłem no to jeszcze może ze dwie, trzy minuty. I ostatnia jakby ta
gwiazda, ten obiekt jak każda jedna miała odstępy około centymetra, miała odstęp
trzy centymetry i wszystkie znikały w tym
samym miejscu. Wlatywały, bo do pewnego momentu przygasały, przygasły i znikały.
Ja myślałem, że to są te satelity, ale jak sprawdziłem to zupełnie niepodobne do
tego, co mamy na YouTubie, w internecie. Być może się mylę. Nie jestem pewien na
sto procent, ale na osiemdziesiąt procent to było-- to było coś, coś zupełnie
innego. Patrzyłem także w internecie pokazują, jest około sześćdziesięciu sztuk
tych satelit, tak? No tam było zdecydowanie więcej. Ta obserwacja trwała
kilkanaście minut. Filmiki nie są duże jak, jak, jak trzy minuty.
A jakie wtedy były warunki pogodowe? Czy panowało jakieś zachmurzenie? Czy niebo
było czyste, czy te-- czy, kolokwialnie mówiąc, czy te obiekty miały się zaczęły
mięskować, krótko mówiąc. Nie, nie miały, nie miały, ale ja miałem
piękny widok, bo po prostu piękne, gwiaździste, gwiaździste niebo. Nie było
żadnych chmur. Były, jakby latały do pewnego momentu nieba, delikatnie
przygasały i dokładnie w tym samym miejscu zawsze ten obiekt znikał, bo to była
całkowicie idealna linia, jakby narysowana
przy linii. To było po prostu w pierwszej chwili co zobaczyłem, to zdębiałem. W
ogóle zapomniałem, że mam psy, tak? No dość długo to trwało. Powiem panu, że to
wyrwało-- wywarło na mnie największe wrażenie z tego, z tego co widziałem tych
wszystkich obiektów. Raczej nie obstawiam, że to były satelity.
Rozumiem, że we wszystkich tutaj przypadkach przez Pana opisanych nie było
żadnych dźwięków, nie było żadnych jakichś dziwnych odczuć po stronie Pana bądź
innych świadków. Nic? Nie, nie, znaczy wiadomo, w pierwszym
przypadku był lęk, tak? Wszyscy byli po prostu przerażeni tą sytuacją.
No to naturalne- Do tego stopnia, że mama jakby zapomniała
mnie zabrać w namiot, to musiała się wrócić sama po mnie. Wszyscy byli
przestraszeni. Jedyna osoba, która się nie
bała, to była wujenka, która spokojnie oznajmiła, że to jest znak, będzie wojna.
Ale to leciwa, leciwa osoba, więc jakby no do tego podeszła dosyć, byli bardzo
zsztręśnięci tą sytuacją. Tak, to był temat, temat numer jeden przez najbliższe
kilka dni. Zresztą przy każdych spotkaniach rodzinnych też jest to czasem
wspominane, więc-Znałem tą historię już sto razy, jakby z pierwszej ręki.
No, jeżeli ona pamiętała, jeżeli ona pamiętała-- żyła na tyle długo, żeby
pamiętać czasy przed II wojną światową, to
przed II wojną światową też tam jakieś widziała. Ponoć kilka dni przed wybuchem
były obserwowane na terenach naszych polskich także no całkiem, całkiem chyba
uzasadnione, można powiedzieć przypuszczenie z jej strony.
Myślę, że ma to sens. Myślę, że ma to sens. Wiecie jak mówię, na pewno słuchacze
będą się zastanawiać, że prawdopodobnie
jestem onim ostatnim, ostatniej relacji z
Szklanki. Że to będą satelity, tak? Ale ja mówię, ja to później przeglądałem w
Internecie, jak to mniej więcej wygląda. Jak się przed rozmową też jakby
przyglądałem, widziałem naprawdę zupełnie
co innego. One po prostu przelatują, one nigdzie nie znikają. Yyy, jakby rozstaw
tych satelit jest nierównomierny. One nie
są w linii prostej i mają różne odstępy od siebie. Przelatują dość szybko i po
prostu szybko jakby znikają z nieboskłonu,
no. To Wszystko trwało kilkanaście minut, tak?
Tutaj, tutaj, ee, rzeczywiście, jeżeli dobrze pamiętam, to, to te satelity, te,
te obiekty, kawałek nieba przeleciały i tak po prostu znikały z tego, co pan
opisywał. Tak, tak, tak. One dość sporo, tak? Musimy
to sobie określić jakby w odległości. Ale
to był naprawdę dość, dość spory dystans.
I jeszcze starałem się zaobserwować jak najwięcej. One też leciały nisko, znaczy
nisko w wysokości, tak jak powiedzmy, na wysokości samolotu rejestracyjnego tam
przelatuje, powiedzmy między krajami. To nie było takie, że to były. Ja
widziałem satelity typu tak jak to się mówi potocznie Sputnik, które tam latają
po niebie, takie pojedyncze. To było zdecydowanie niżej i to było coś innego.
Jak mówię, jakby latowały, do pewnego momentu, przygasały i znikały i każda
jedna znikała dokładnie w tym samym punkcie, aż do tej ostatniej, która miała
jakby podwójną, potrójną przerwę i też zniknęła i całe zjawisko się skończyło,
tak? Rozumiem, że ten punkt, w którym one się w
ten punkt, w którym te obiekty znikały, nie przemieszczał się cały czas znikały
wszystkie w tym samym miejscu, tak? Wszystkie w tym samym miejscu, tak. Jak to
mówię, obserwowałem kilkanaście minut. No to ewentualne obłoki-
Zapomniałem, że trzymam ze sobą dosłownie.
Ewentualną jakąś niewidoczną chmurę możemy odrzucić w tym momencie.
Na sto procent. Była idealna, przejrzysta
stoprocentowa nie ma. Były piękne gwiazdy, nie było żadnych chmur.
Fakt, że to już tak było raczej chłodno na dworze, ale naprawdę widoczność była
piękna. I tak oto skonsumowaliśmy ostatni kęs
czterdziestego szóstego już tortu pod tytułem "Mówią świadkowie". Mam nadzieję,
że każdy odcinek tej audycji smakuje Państwu tak samo dobrze. No i zapraszam na
kolejną ucztę już niebawem. Śledźcie zapowiedzi na stronie internetowej Radia
Paranormalium pod adresem www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na Facebooku i YouTube. A jeżeli
macie jakieś swoje historie o spotkaniach z nieznanym i chcielibyście się nimi
podzielić, zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio
Paranormalium życzy udanych wakacji i do usłyszenia ponownie w kolejnych naszych
audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32 746 00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530
620 493. 530 620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: 3608 80
02. 3608 80 02. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem radio@paranormalium.pl. Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na
relacje współczesne oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną
anonimowość. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl