Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie w
kolejnym, czterdziestym trzecim już odcinku najbardziej paranormalnego
podcastu w polskim internecie "Mówią świadkowie", czyli w audycji prezentującej
najciekawsze relacje o spotkaniach z nieznanym, jakie docierają do Radia
Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu. Audycja
miała ostatnio dość długą przerwę, co po
części jest podyktowane tym, że staram się
tworzyć odcinki poświęcone zdarzeniom z
jednej kategorii. Stąd też mamy odcinki w całości poświęcone obserwacjom UFO,
odcinki o sypialnianych gościach, o żywym folklorze i tak dalej. Pewien wyjątek
stanowią odcinki zawierające swego rodzaju paranormalne spowiedzi, w których
świadkowie dzielą się trudnymi do wyjaśnienia zdarzeniami z całego swojego
życia. Często jednak nawet takie rozmowy
również są dość spójne tematycznie. I dziś
właśnie takiej paranormalnej spowiedzi wysłuchamy. Będzie to dość długa rozmowa,
którą szczególnie polecam owaca tych z Państwa, którzy interesują się
zagadnieniami związanymi z OB, czyli wyjściami poza fizyczne ciało, LD, czyli
świadome śnienie i w ogóle ze wszystkim, co związane jest z, w przypadku tego
słuchacza często spontaniczną i trudną do kontrolowania, eksploracją światów
niefizycznych. W dalszej części, trwającej nieco ponad godzinę rozmowy, poznamy
również opisy kilku intrygujących obserwacji niematerialnych istot. W wersji
przygotowanej na YouTube dzisiejsza audycja będzie podzielona na rozdziały,
które, mam nadzieję, ułatwią Państwu w razie potrzeby przypomnienie sobie
szczegółów każdego z przedstawionych dziś zdarzeń. Zanim jednak przejdziemy do
wysłuchania zapisu rozmowy z naszym słuchaczem, pozwólcie, że przypomnę
kontakty do Radia Paranormalium, dla tych
z Państwa, którzy chcieliby podzielić się
swoją historią o spotkaniu z nieznanym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarne 32 746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: 36 08 80 02, 36 08 80
02. Nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a
na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka, w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji,
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Mam jeszcze taką prośbę do słuchaczy
dzwoniących z zagranicy, nagrywających się na sekretarkę, aby również podawali
głosowo numer telefonu, na który Radio Paranormalium ma oddzwonić. Zdarza się
bowiem, że operator z jakiegoś dziwnego powodu podstawia nam błędny numer, co
uniemożliwia nawiązanie kontaktu z autorem
wiadomości. Tak więc kolejną w historii
tej audycji paranormalną spowiedź właśnie tutaj, właśnie teraz, czas niniejszym
zacząć. No może jakby pan zaczął od jakiegoś
opisania tych zdarzeń, bo yy nie wiem, ile tego było. Nie sprecyzował pan?
No, no dokładnie. Ja tego nie sprecyzowałem, ale było tego dość sporo, bo to
już yy działo się od samego początku, jak byłem
małym dzieckiem. Nie wiem, może będę to
opowiadał tak po kolei, ale nie będę jakoś
tak opowiadał, żeby nie było mm tego zbyt
dużo, bo jednak jest tego trochę. Ale no dobra, no możemy zacząć yy od samego
początku. Pamiętam, że pierwsze takie zderzenie miałem, jak yy byłem mały. Ja
miałem wtedy, nie wiem, z pięć albo sześć lat. To było ja jeszcze
ee-- bo w ogóle tak. Ja, ja mieszkałem w Bydgoszczy, bo aktualnie mieszkam w
Warszawie, ale jak mieszkałem właśnie w Bydgoszczy, to ja miałem taki pokój z
braćmi. Dzieliłem go z dwoma braćmi, tam z
tatą. No i wiadomo, że jak już każdy się
kładł wieczorem spać, to była godzina, no
nie wiem, no późno, nie wiem, dziesiąta,
jedenasta w nocy. I było coś takiego, że
po prostu się wybudziłem, wstałem z tego łóżka i poszedłem w stronę okna. Ale
dlaczego? Dlatego, że księżyc widziałem,
który bardzo mocno świecił i on tak padał
akurat do, do mojego pokoju. I tak właśnie
zacząłem iść w stronę pokoju, yy w stronę tego okna i po lewej, po lewej stronie
miałem te dwa łóżka, na którym ja spałem z
bratem, a na drugim brat z moim tatą. I później na na końcu łóżka była taka
szczelina i tam była taka ściana pomiędzy ścianą a łóżkiem. No i jak ja już
doszedłem do tego okna, zacząłem patrzeć
na ten księżyc i w pewnym momencie sobie spojrzałem na lewą stronę i tam taki
czarny pies stał. No i jak yy spojrzałem na niego, on się zaczął patrzeć
na mnie i tak yy w strachu zacząłem uciekać.
No, no nie wiem, no może nawet do połowy
pokoju nie, nie zacząłem, nie dobiegłem. Z
czego ja się przewróciłem i odwróciłem się przodem, czyli klatką piersiową do
góry. I ten pies podszedł do mnie i stanął
mi na klatce piersiowej. I tak patrzył na
mnie bardzo głęboko w oczy. No i później z tego ee
dalszego przerażenia ja jakoś wstałem. Nie
wiem, no po prostu wstałem i pobiegłem do
łóżka i, i tam się przykryłem tą kołdrą i
zasnąłem. I to był właśnie taki początek tego.
Czy udało się panu dostrzec, dostrzec jakieś szczegóły wyglądu tego psa? Ten
pies w ogóle był jakiś fizyczny? Czuł pan
jego obecność, szczególnie w momencie, gdy ten pies na panu stanął?
Tak, oczywiście. Czułem, czułem taki jakby nacisk na klatce piersiowej i on był
czarny. Oczywiście sierść miał czarną. No
i on patrzył po prostu na mnie, ale nic takiego nie robił. Nawet chyba nie
warczał. Patrzył na mnie, z czego ja po prostu przestraszyłem się i pobiegłem do
łóżka. Nie miał jakichś złych zamiarów wobec
pana, tylko po prostu tam sobie jakby był w tym miejscu, tak?
Tak, on mnie po prostu odstraszył, nic więcej. On tam eee stał cicho i jak ja go
właśnie dostrzegłem, to on zaczął biec w moją stronę.
W chwili, kiedy zacząłem uciekać, kierowałem się w stronę drzwi, czyli w
stronę mojego łóżka, dokładnie. No i to tak wyglądało pierwsze moje zdarzenie,
które przeżyłem. No i później miałem coś takiego, że to był okres, też
nadal byłem dzieckiem i to było mniej więcej do jakiegoś wieku, ja wiem,
dwanaście, trzynaście, czternaście lat, coś takiego. To już byłem też
nastolatkiem, ale właśnie od dziecka do bycia nastolatkiem
miałem coś takiego, że za każdym razem, jak kładłem się do łóżka, tam powiedzmy
dwudziesta, dwudziesta pierwsza, jak już zamykałem oczy, to było, miałem,
czułem coś takiego, że jeszcze nie śpię i
coś mnie jakby spycha w stronę ściany, bo
jest łóżko i jest ściana i pomiędzy ścianą
a łóżko, łóżkiem, czyli tym materacem, była taka mała szczelina, wie pan, o co
chodzi. I, i coś mnie tak bardzo mocno spychało, miałem oczy zamknięte, coś mnie
bardzo mocno spychało w tą szczelinę. Jak mając te oczy zamknięte, to nie wiem,
czułem tak, jakby atomy ze mnie się wylewały to-- na, na podłogę, przez tą
szczelinę. O, coś takiego bym powiedział. No i otwieram oczy, a ja jestem pod
łóżkiem. Odwracam się na prawo, widzę ścianę, na lewo jest konstrukcja łóżka, a
nade mną jest materac. Dosłownie. I zdałem sobie sprawę, że jestem pod łóżkiem.
Zamykam oczy, otwieram ponownie i jestem na łóżku z powrotem. No coś takiego.
No i takie jakby yy nieświadome wyjście z ciała pan zaliczył, zaliczał.
Tak, tak, tak, tak, tak i coś takiego miałem bardzo często, właściwie... No nie
wiem, no nie, nie potrafię powiedzieć.
Wiem na pewno, że miałem bardzo często, bo tak jak powiedziałem, że jak byłem
później tym nastolatkiem, to cały czas
przychodziło do mnie i jak wychodziłem tam
z braćmi czy z kolegami na dwór, a jak
zbliżała się godzina dziewiętnasta, to już
miałem świadomość tam gdzieś w głowie, że
znowu przyjdzie ten stan do mnie i ja go się bałem. I zawsze jak chodziłem sobie
z kolegami czy z braćmi, to byłem taki jakby lekko zdenerwowany. Taki smutny.
Chodziłem właśnie z tego powodu, że to mnie dotknęło i, i sobie myślę kurczę,
położę się dzisiaj znowu wieczorem do łóżka i znowu będę miał ten efekt.
A to budziło jakoś w Panu przerażenie? Yyy...
Tak, tak, tak, dokładnie. Przerażenie, bo
ja nie zdawałem sobie sprawy, eee, co to
jest i obwiniałem w ogóle ten dom, że ten
dom posiada jakąś złą energię czy coś. I w ogóle te wszystkie takie stany moje —
będę je opowiadał w dalszej części, troszeczkę później — tak jak mówię, że one
budziły we mnie ten lęk i ja tam nie, nie wiedziałem, co to jest.
A to tak jak pierwsze wyjścia z ciała Roberta Monroe. Z tego, co kojarzę, on
potrafił spaść nie dość, że z łóżka, to jeszcze spaść parę pięter niżej, na
przykład obudzić się w kuchni z tego, co pamiętam. No i też wywołało to u niego
niemałe, no niemałe przerażenie, bo zaczął
się obawiać, czy ma jakieś problemy, na przykład neurologiczne. Rozumiem, że pan
nie próbował jakoś potraktować tego zdarzenia tak po prostu, jako taki fakt,
tylko, tylko próbował pan cały czas, jakby
zrozumieć, co się właściwie stało, tak? To trochę później. Ja po prostu, eee,
zdałem sobie sprawę i jakbym żył z tym. Bo
tak jak mówię, no nie wiedziałem, że to się coś dzieje ze mną. Cały czas
obwiniałem, że to dom i póki mieszkałem w
tym domu, obwiniałem, eee, za te wszystkie
zjawiska mój dom. Mogę tutaj opowiedzieć kolejną historię, taką dość fajną.
Eee, to też było coś takiego, że, eee, leżę sobie w łóżku i zamykam oczy i czuję
taką jakby lewitację. Taka lewitacja...
Otwieram oczy i się tak rozglądam i jestem na takiej łące zielonej. Taka łąka,
kwiatki. Bardzo ładnie tam było. Bardzo mi się to podobało w ogóle i tak się
rozglądałem. Ale nie chodziłem. To było,
to nie wiem, to był taki obraz jakby wokół mnie, dookoła, dosłownie. Eee, no i
zamykam oczy, otwieram oczy i jestem z powrotem już jakby na łóżku, ale nie
czułem już tego efektu opadania. Tylko na
samym początku poczułem efekt wznoszenia.
Co otworzyłem oczy, bo się przestraszyłem
— co się dzieje? Otwieram oczy i właśnie
zauważyłem, że jestem jakby na tej łące.
No więc tutaj te oczy zamknąłem i wróciłem
z powrotem, jakby na te łóżko, wybudzając się.
A nie miał pan czasem takiego odczucia jakby spadania i budzenia się w łóżku?
Także tak zapytam. Mmm... Może? Nie wiem, no może miałem coś takiego tam
troszkę później, że spadam. Tak, tak, tak, tak, tak, tak, to by się zgadzało.
Tak, bo tak zapytałem, bo skojarzyło mi się z czymś, co mi się często też w
dzieciństwie właśnie przy-- przytrafiało.
Szczególnie jak miałem kilka, kilka lat,
no powiedzmy do szóstego roku życia. Dosyć
często mi się zdarzało coś takiego, że leżałem w łóżku i nagle
we śnie jakby czułem, że spadam, jakbym wpadł do takiej dużej, długiej, dużej,
głębokiej studni i po prostu w momencie lądowania budziłem się cały przerażony,
nieraz podskakując na tym łóżku. To podobno też z tego, co wyczytałem w
późniejszym Życiu, w późniejszym czasie, to jest jeden z objawów powracania do
ciała po OBE. Podobno. Aha, aha. A ja miałem coś takiego, że
byłem jakby na, na jakimś szczycie skał i że spadam z tej skały. I właśnie takie
opadanie, eee, przypomniało mi się, że jak spadałem,
to później miałem taki wstrząs i się wybudziłem. O, coś takiego. Tutaj, jak
wspomniałem, że, że bałem się właśnie bardzo tych nadchodzących
dni wieczorowych, ta 19:00, 20:00, 21:00,
kiedy kładłem się spać i później, eee, jak
już byłem starszy, miałem tam, nie wiem, z osiemnaście, dziewiętnaście lat.
Poznałem dziewczynę, ale byłem świadomy tego cały czas, co mi się
przydarzało wcześniej. No i w końcu, jak
poznałem tę dziewczynę, ona mieszkała na
innym osiedlu, właściwie na osiedlu obok. I zacząłem myśleć sobie tak: skoro
poznałem dziewczynę na osiedlu obok, a obwiniałem mój dom, więc jeżeli będę
jeździł do niej na noc, to może mi się coś takiego nie przydarzy. I byłem bardzo
ucieszony z tego powodu, że ona była z innego osiedla i że będę do niej jeździł.
Będę tam nocował, bo żeby po prostu nie myśleć o tym, co mi się stanie i,
no ale oczywiście bardzo się myliłem, bo jak
zostawałem u niej na noc, miałem znowu te
efekty, te objawy. I wtedy doszedłem do wniosku, że może to będzie jednak coś ze
mną, a nie z domem, bo skoro to się za-- jeżeli to się wydarzyło tak samo u
mojej dziewczyny parę razy, więc zacząłem myśleć o sobie.
A czy dziewczyna coś-- dziewczynie, coś się udało jakby zaobserwować? Jakieś
dziwne rzeczy, które, których nie dało się
wytłumaczyć? Czy to tylko jakby, że tak powiem, dotyczyła pana?
Nie, nie, nie, nie, ja jej nawet-- ja jej nawet o tym nie mówiłem. Ale, eee,
tutaj też wspomniałem w tych wiadomościach, które pisałem, że, że, że
wyjechałem do Irlandii, bo tam później poznałem moją żonę, ale do tego za chwilę
mogę wrócić. I tutaj moja żona, tak, ona
zaczęła zauważać, co się dzieje i ona mi zaczęła mówić, co występuje w chwili,
kiedy ja takie, eee, zjawiska miewam. Nie
wiem, czy tutaj mam to kontynuować, czy troszeczkę to-
Oczywiście, jak najbardziej może pan kontynuować.
No dobrze, no to było coś takiego, że...
Tylko tutaj będę za chwilę opowiadał też te zdarzenia moje, ale tutaj wrócę do
mojej żony byłej. W chwili, kiedy mi się to przydarzało, ona mi opowiadała, że
czuła taką energię, która wydobywa się ze mnie, emanuje, że tak powiem, i ona to
odczuwała. I w chwili, kiedy ona to odczuwała, bo ona mi to opowiadała, to mi
mówi: "Ja wiem, że znowu wyszedłeś, bo znowu czułam tą
energię, która się wydobywa z ciebie". I dość często mi mówiła, bo ja
ją, jak zapytałem albo ona mi opowiedziała: "No, dzisiaj znowu czułam tą
energię" i ja sobie myślę: "No tak, znowu wyszedłem". No i też jej tam
trochę tych historii opowiedziałem. No dobrze, no możemy tutaj przejść do
kolejnej historii już za granicą, bo tutaj za granicą ja wyjechałem w ogóle w
2004 z tą moją dziewczyną z Polski, która była moja
ostatnia. Z nią się tam pożegnałem i też
sobie zacząłem myśleć, że jeżeli wyjadę za
granicę, to może i za granicą nie będzie żadnego zjawiska.Które by mogło mnie
dotknąć. Tak sobie myślałem o tym. No, ale oczywiście, eee,
pomyliłem się. Tam mieszkałem z moimi siostrami i z moimi szwagrami. I ja, i
moja dziewczyna. W tamtym czasie ja się bardzo mocno rozchorowałem. No i miałem,
eee, pewnej nocy coś takiego. Eee, poszedłem do pokoju się położyłem.
Oczywiście moja dziewczyna już leżała wcześniej, ja się tylko położyłem. Ten w
ogóle pokój był cały czerwony, bo to miałem taki. Podobał mi się kolor, że
czerwony i ja go całego pomalowałem na taki kolor i miałem lampkę
przyga-przygaszoną. Nie wiem, może to była
taka słaba czterdziestka. Nie gasiłem tej
lampki, dlatego właśnie z powodu, że się bałem tych całych zjawisk. No i,
eee, właśnie pewnej nocy się położyłem i
wstałem taki jakby zaspany, takie, takie miałem zamazanie o, że tak powiem. No i
skierowałem się w stronę drzwi. Otwieram
te drzwi, ale jeszcze nie wiedziałem, że to było wyjście. Nic, bo się rozglądam
dookoła i Wszystko się zgadza, tak jak powinno być.
Czyli to jak się pan czuł? Jakby pan fizycznie wstał z tego łóżka? Tak?
Tak, tak, dokładnie dlatego, że jeszcze pamiętam, że ja się
rozejrzałem. Spojrzałem się, eee, za siebie. Tam widzę, że moja dziewczyna śpi.
Przykryta jest kołdrą. Cały pokój jest na czerwono. Tam była szafa i wszystkie,
wszystkie przedmioty leżały na swoim miejscu. W ogóle nie odróżniałem tego
świata rzeczywistego, materialnego od tego niematerialnego. No, wszystko było
identyczne, jednakowe. No z taką różnicą,
że właśnie drzwi sobie otworzyłem i był,
bo nie wiem, może chciałem po prostu iść się załatwić do toalety. Toalety miałem
schodami do góry. Otwieram moje drzwi, białe. Pamiętam, że one były drzwi i
chwytam za tą klamkę. Otwieram je. No i przed drzwiami stanął przede mną, eee,
taki potwór. Ten potwór, on był taki biały, taki, eee, cały pofałdowany. Taki.
Wie pan co? On wyglądał tak jak, eee, takie są? Nie wiem, ee, to są dżdżownice,
czy. No takie dżdżownice w drzewach. Wie pan jakie? Może takie wielkie, białe?
Przyszedł mi teraz na myśl, yyy, ten, taka istotka w logo z Michelin.
No coś, coś takiego podobnego coś. Tylko,
że ten był bardzo okropny. Obrzydliwy był. I on mnie przestraszył. Byłem tak
przelękniony, przestraszony, że drzwi zamknąłem, ale z takim impetem i szybko
pobiegłem do... Ze strachu pobiegłem do
łóżka i przykryłem się kołdrą. No i w tym
momencie, moja dziewczyna się obudziła, bo
ona widziała to, co się dzieje ze mną. Tylko ona nie-- ona nie widziała, że ja
wracam. Tylko ona widziała w chwili, że ja
leżę w tym łóżku i tymi oczami gałkami ocznymi tak ruszałem. Kręciły mi się
strasznie i ona zaczęła mnie wybudzać i-i do mnie
mówi "Co ci się stało? Co ci się stało? Wybudź się, wybudź się!" No i ona, ee,
wybudziła mnie i jej opowiedziałem, że przed chwilą wydostałem się i drzwi
otworzyłem i spotkałem tego potwora. To było takie bardzo, bardzo niemiłe
przeżycie. Takie nie wiem, chyba pierwsze takie bardzo, bardzo niemiłe. No taki
koszmarny, taki koszmar to był. Coś kojarzę, że chyba też podobna istota
występuje zdaje się w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Nie pamiętam jak-- nie kojarzę
kompletnie jak się ona nazywa, ale też taka galaretowata też, też jakby taka,
taka dżdżownica, tylko, tylko troszkę taka grubsza, niższa.
Wie pan co, ja powiem panu szczerze, że ja nawet byłem tak zaciekawiony, że
zacząłem, bo o, ja pamiętam, że ja też grałem sobie tam z braćmi w gry i to była
Silent Hill. Nie wiem, czy pan się orientuje na PlayStation dwójkę czy trójkę
i to była trzecia część. I tam właśnie w
metro była taka postać, taki, taki potwór.
I to bardzo mocno mi przypominało tego potwora, którego ja zobaczyłem.
Spróbuję odszukać tą grę. Kojarzę, ale, ale nie miałem sposobności w to grać. Ja
bardziej gustuję w takich produkcjach typu GTA i podobnych.
Niewiarygodce. Ciekawe. No. Tak więc te zdarzenie właśnie tutaj mi się
wydarzyło pod jednym adresem, w którym mieszkałem. I później my się
przeprowadziliśmy, następnie, eee z moją dziewczyną pod inny adres i tam
miałem później też kolejne zdarzenia. Miałem coś takiego, że
leżę sobie w łóżku, eee i po prostu wstałem i wyszedłem sobie,
ee, do kuchni. Idę sobie schodami i też
widzę wszystko. Schody, eee, wszystko jest dosłownie
na swoim miejscu, że też nic nie, nie zauważyłem, żeby było coś innego. No, no i
wie pan co? I miałem taką takie duże lustro na ścianie, takie podłużne i ja się
zacząłem przyglądać, yy, w te lustro, bo
zauważyłem, że na nodze, na udzie z tyłu
mam siniaka, ale takiego dużego, takiego wzdłuż, taką długą krechę, dosłownie. I
tak się przyglądałem w tym lustrze. No a następnie jak już wróciłem z powrotem i
tymi schodami złapałem. Pamiętam, że zaparłem się o tą barierkę, bo tu taką
balustradę miałem i się tam trzymałem o
nią. No i, yyy, zacząłem iść z powrotem do łóżka. Położyłem się i tylko zaraz po
przebudzeniu zacząłem sobie myśleć: kurczę, przecież ja byłem niedawno na
dole-I widziałem w lustrze, że ja mam siniaka na nodze, ale ja w ogóle nawet nie
wiedziałem, że mam tego siniaka, bo ja nawet nie patrzyłem na niego. Wcześniej
nie dostrzegłem i z ciekawości zacząłem--
Spojrzałem po prostu na moją nogę. Patrzę
o kurczę, rzeczywiście mam tego siniaka. Więc chodzi o to, że
wychodząc z ciała można w lustrze dostrzec to, co się ma na ciele. Bo to ciało,
ciało astralne stanowi jakby odbycie chyba ciała fizycznego z tego, co kojarzę i
dlatego możemy, można dostrzec. Pan czuł jakby-- pan czuł, jakby pan
wychodził fizycznie, tak? Mmm, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak,
tak, dokładnie. A! I jeszcze coś takiego zauważyłem. Za każdym razem, jak
wychodziłem z tego ciała, bo tak można to
powiedzieć, bo to jest OBE. Zawsze tak, nie wiem, widziałem wyładowania takie
jakby elektryczne w powietrzu. Są takie,
nie wiem, no dziwny obraz jest taki, nie
wiem, ja-- mi się wydaje, że to są jakby
wyładowania elektryczne, które dosłownie
są w powietrzu. No i za każdym razem coś takiego widziałem.
Osoby wychodzące z ciała też często donoszą o takim jakby objawie wychodzenia
z ciałem w postaci na przykład odczucia, jakby powietrze było jakby jakoś
wypełnione prądem elektrycznym czy coś takiego.
Tak, tak, tak, dokładnie tak. Ja coś takiego miałem.
Niektórym wyjściom też towarzyszą na przykład trzaski charakterystyczne dla,
dla właśnie zjawisk elektrycznych. Tutaj
też miałem takiego słuchacza, który, który właśnie zgłosił kiedyś
relację. Zgłosił kiedyś takie zdarzenie,
że usłyszał trzask i jakby-- nie pamiętam już, co tam było i
przesłałem w ogóle opis tego zdarzenia badaczom tutaj współpracującym z Radiem
Paranormalium i- Mhm. Jeden z ufologów Arkadiusz Kocik, nie
wiem, czy pan kojarzy takie nazwisko- Tak, tak, wiem.
Odpisał, odpisał właśnie, że to jest nic związanego z UFO, tylko po prostu
klasyczne OBE. A jeszcze takie coś panu powiem. Wie pan,
jak udawało mi się właśnie-- bo teraz tak
będę na to mówił, że jak, jak wychodziłem właśnie z tego ciała, bo miałem coś
takiego, że nie zawsze miałem tak, że wstanę z łóżka i
oderwę się od swojego ciała. Nie. Bywało, że otwieram oczy, a ja jestem już
obok łóżka i widzę siebie leżącego. To na ścianie miałem taki włącznik do
światła. Włącznik, wyłącznik. I wie pan co? Próbowałem go włączyć. Normalnie
próbowałem dłonią go włączyć. Kurczę, no
nie idzie, no za cholerę, No kurczę, tak
jakby dłoń przenikała przez ten włącznik. Tak, dłoń przenikała, tak?
Dokładnie, dokładnie, bo już takie coś próbowałem zrobić nie wiem, z dwa razy.
No to muszę panu powiedzieć, że miałem coś podobnego kiedyś. Wydawało mi się,
właściwie szedłem sobie do toalety w nocy
i jakoś tak odbijałem się od tej podłogi, ale nie zrobiło to na mnie jakiegoś
większego wrażenia. A dopiero się zorientowałem, że coś jest nie tak, jak
próbowałem właśnie drzwi otworzyć. Ta dłoń
mi przechodziła przez drzwi. Za cholerę nie dało się tej, tej klamki po prostu
jakby złapać i po chwili się zorientowałem, że przeszedłem przez te
drzwi, nie otwierając ich. Aaa, rozumiem. A widzi pan, a tutaj wróćmy
troszeczkę wcześniej do tego mojego zdarzenia właśnie z tym potworem. Tam
udało mi się, tylko ja nie wiem, jak to by
było, gdyby ktoś rzeczywiście się obudził i patrzył na to, czy udało mi się
otworzyć te drzwi, czy też nie. Bo jak ja
wstałem z tego łóżka, to jakbym fizycznie
złapał za tą klamkę i otworzył te drzwi, co mi stanął ten potwór i gwałtownie
zamknęły mi je. Być może to, być może to nie było OBE, tylko coś w rodzaju
świadomego śnienia, świadomego snu. Świadomego, ale niekontrolowanego.
Mhm, mhm. Że mógł pan te drzwi jakby otworzyć, te
drzwi we śnie się otwarły, ale tam za tymi
drzwiami zmaterializowały się na przykład jakieś pana lęki ukryte, o których pan
jakby świadomie nie jest, z których pań
świadomie jakby nie zdaje sobie sprawy. I po prostu w takiej formie te lęki się
zmaterializowały i to poskutkowało właśnie takim przerażeniem.
Aha, rozumiem, mogę tutaj kontynuować dalej, tak? Tak, oczywiście.
Pamiętam też takie zdarzenie, że położyłem się do łóżka
z moją byłą żoną. Kiedyś tam, nie wiem, to było, to był rok 2000, nie wiem, 16?
17? Coś takiego. No i wybudził się. Wybudził mnie. Wybudził mnie taki
zapach, takiej spalenizny. Wstałem, wstałem z łóżka. To znaczy, wstałem,
siedząc na łóżku po prostu. No i zacząłem przyglądać się moim dłoniom i
zauważyłem, że one są takie nietypowe, że
one mają takie jakby obwódki. Wie pan, o
co chodzi? Jak jest dłoń, palce, wszystkie
to są obwódki. I zdałem sobie sprawę, bo
już w tamtym czasie wiedziałem, że, że ja już zacząłem wychodzić,
bo trochę tam czytałem o tym nawet i książki kupowałem. No i tak się
przyglądałem właśnie mojej jednej dłoni i
drugiej. I tak właśnie dostrzegłem, że są
takie obwódki i taki kolor, nie wiem, no taki, taki.
Znaczy obwódki były szare, ale ja byłem--
moje dłonie były takiego koloru, nie wiem, no takiego bardzo jasnego, nie wiem,
błękit czy taki kolor siwy, ale przejrzysty oczywiście. No i
drugą ręką zacząłem szurać moją byłą żonę.
No i ona się wybudziła. Wstała tak samo i ja patrzę na nią, i ona mi przypomina
normalnie Ducha. No normalnie ducha. I kurczę do niej mówię:
Czujesz ten zapach? Czujesz? Przecież jest jakiś zapach spalenizny. Bo się
przestraszyłem, że może kable się palą czy
coś. No i ja do niej mówię, tylko że to było-- ja nie mówiłem do niej słownie,
tylko jakoś tak się niewerbalnie, tak telepatycznie, jakbym
jej dosłownie umysłem przekazał tą wiadomość. Idź, zobacz coś, co tak
śmierdzi. I ona wstała z tego łóżka i poszła. Skierowała się do drzwi i ja ją
widzę całą jak, jak Ducha. Też takie obwódki po całym ciele i ona tam
zeszła na dół.No i ja głowę pochyliłem na lewą stronę, bo po
lewej stronie na podłodze miałem kable. I
zacząłem tak patrzeć na te kable, czy mi
się tam nic nie śmierdzi? No, ale no nic takiego nie dostrzegłem. A, a ona tam
dłuższy, dłuższy czas nie przychodziła do tego pokoju. No i jakoś tak nie wiem,
straciłem tą świadomość i, i zasnąłem. O!
Coś takiego. I na drugi dzień pamiętam, że
jak się obudziłem, to ją zapytałem: Czy ty pamiętasz coś takiego? Bo jej
opowiedziałem, co się wydarzyło, że ona wstała, że ona poszła do kuchni, nad...
Zobaczyć. Powiedziała mi, że niestety w
ogóle nie pamięta tego, nic nie pamiętała.
No tutaj zwrócił moją uwagę ten właśnie kolor, ten błękit. To taki kolor
uważany za niematerialny, taką kojarzony z taką barwą, jakby duchową,
kontemplacyjną. To jest taki symbol wieczności, nieskończoności.
Błękit ma tutaj ciekawą taką symbolikę. Mam takie pytanie odnośnie żony
byłej. Czy ona interesowała się jakimiś tematami paranormalnymi? Nie, nie.
Bo skoro odczuwała jakieś energie od Pana
dochodzące, to może była ekstrasenską tak zwaną, jak to się mówi?
O! Nawet nie wiedziałem, że tak się określa. Nie, nie, ona się nie
interesowała. Ona nawet mi opowi-- ona mi
mówiła, że ona się takich rzeczy, takich rzeczy się boi.
Bo z tego, co, z tego co Pan opowiada, to
tutaj można wysnuć taki wniosek, że jakby
te zdarzenia chodzą za panem, tak? Te, te
wszystkie zjawiska. Czy próbował pan może nawiązać jakiś kontakt, nie wiem, z
egzorcystami, badaczami zjawisk paranormalnych, może osobami pracującymi z
energiami? Nie, nie, ja tak pierwszy raz się tutaj do
pana, do Państwa tutaj zgłaszam, bo sobie
pomyślałem, kurczę, tyle, tak długo już słucham tego Radia Paranormalium, że no
fajnie po prostu tutaj z kimś porozmawiać. Ktoś, kto ma też wiedzę na ten temat.
Czyli tak jakby pan poszukuje bardziej informacji na własną rękę, bez tam
sięgania po pomoc, że tak powiem, z zewnątrz?
Tak, bo wie pan, jak to jest, jeżeli takie
zjawisko występowało u mnie wiele, wiele lat, więc na początku ja to
nawet nie myślałem o tym, żeby, żeby, żeby
dosięgnąć jakichkolwiek informacji, co to jest. Tym bardziej że ja jeszcze byłem
mały, nastolatkiem, to ja w ogóle miałem
całkowicie inne zainteresowania. Co innego mnie interesowało. Więc na początku
uważałem, że to musi być takie, no jest, bo jest i trzeba żyć z tym. Dopiero
później, jak już właśnie wyjechałem za granicę,
to zacząłem się bardziej interesować, bo to zjawisko dalej tam występowało i
stwierdziłem nie, no, no muszę coś kurczę z tym zrobić i jakoś zasięgnąć tych
informacji, co to jest tak naprawdę? I zacząłem kupować te książki tutaj, tego
Roberta Monroe czy też tego Moena, i tak dalej, i tak dalej. Tutaj nawet Darka
Sugiera, znaczy Darka Sugiera to akurat tam kiedyś przeczytałem jego książkę,
którą sobie ściągnąłem. Chyba "Miłość i wolność poza ciałem",
jeżeli dobrze pamiętam. Dokładnie tak, tak tak tak tak. Fajna, ciekawa książka.
Ciekawe, ciekawe, ciekawe lektury, ale autor dosyć kontrowersyjny ze względu na
to swoje, takie zachowanie względem-- na forach chociażby
dyskusyjnych. Dosyć wulgarny człowiek, ale
też swoje, swoje przeżył, swoje przeżył, jeżeli chodzi o te różne paranormalne.
Można też odnieść takie wrażenie, że jakby pan jest bardziej podatny na, na
przeżywanie tego typu rzeczy. Byłem, powiem, byłem, bo w tym momencie
one odeszły, one odeszły jakoś, no nie wiem, no jakiś czas temu, dwa lata temu,
chociaż one teraz nie zdarzają się tak często jak kiedyś,
tylko bardziej sporadycznie, ale zdarzają
się. Coś tam jeszcze występuje, ale nie, nie tak systematycznie jak wcześniej.
Rozumiem, że nie robił pan jakichś badań
pod kątem, nie wiem, zaburzeń pracy mózgu, tak jak to robił Robert Monroe na
początku swojej, swoich przeżyć, swoich doświadczeń, swojej drogi sobie?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie. Czyli nie podejrzewa pan tutaj jakichś--
że może to być-- te różne przeżycia mogą być spowodowane na przykład jakimś, nie
wiem, urazem czy czymś? Nie, nie. Ja w ogóle tych, tych takich
historii mam dużo więcej. Tutaj tylko kilka wymieniłem. Na przykład też miałem
coś takiego, że to było za dnia po położeniu się do łóżka
i taką miałem brązową poduszkę koło siebie, a na-- a druga poduszka, na której
spałem. No i zapamiętałem, że moja poduszka jest brązowa. No i obudziłem się.
Rozglądam się. Patrzę. Wszystko jest ok, ale nie do końca, bo widzę, że poduszka
jest cała niebieska i takie jakby miała gwiazdki złote. I sobie myślę: o nie! Ja
się jeszcze nie wybudziłem i zamykam oczy.
Otwieram oczy ponownie. Patrzę. No już
się wybudziłem, bo widzę, że poduszka jest brązowa tak jak powinna być.
Można powiedzieć taki, taki troszeczkę nietypowy sen się panu przydarzył. Ja
pamiętam z dzieciństwa kiedyś coś takiego,
że śniło mi się, że siedzę w sypialni u rodziców. Zamykam na chwilę oczy i jak
otwieram oczy, to, to ta sypialnia zmienia całkowicie wygląd.
Także tutaj, tutaj tego akurat zdarzenia
bym jakoś nie łączył specjalnie z jakimiś paranormalnymi. Po prostu coś, coś
wyobraźnia podpowiedziała i się zmaterializowało. Aha, aha, rozumiem.
A jeszcze miałem taką dość fajną przygodę.
Już tutaj nie będę mówił, że, że leżę w łóżku, bo
wiadomo, że za każdym razem jak kładłem się, to miałem takie zjawiska
wybudzam się i nagle ja jestem w ogóle na innym osiedlu. Oczywiście, na którym
kiedyś wcześniej mieszkałem, parę lat wcześniej.Wybudziłem się i się też
rozglądam i też widzę te wyładowania elektryczne w powietrzu. I są ze mną dwie
osoby. Kobiety, które oczywiście nie mogłem zobaczyć ich twarzy, bo one, one
nawet, yy, one wiedziały, że ja jestem z nimi, bo my, bo my szliśmy do pewnego
budynku. Ale to zaraz. No i tak, jak się
wybudziłem. Tylko że to było coś takiego, że jak otworzyłem oczy, to wstałem
dosłownie na chodniku. Wylądowałem na, na
osiedlu, na którym kiedyś mieszkałem. I tak idę sobie tym osiedlem i te dwie
dziewczyny idą przede mną. Ja się rozglądam, patrzę, Aha, już wiem, gdzie ja
jestem, bo wiedziałem. Nawet znam tą ulicę, tą nazwę. Po lewej stronie widzę
rondo. Tam są takie drzewka na rondzie i to w rzeczywistości tak jest. No i
zacząłem sobie myśleć o tym, a zobaczymy, dotknę sobie asfalt, jaki jest. I ja
zacząłem pocierać ten asfalt i-i normalnie czułem strukturę asfaltu. Te kamyki
takie, które są wtopione w ten asfalt, to
takie wybrzuszenia, takie kłujące czułem
na palcu i idę tam dalej. Eee, przechodzę
znowu przez ulicę i doszedłem do budynku i-i na, na rogu budynku był taki, ee,
sklep, który serwuje szybkie jedzenie. Fast food, wie pan. No i ja dotknąłem tej
ściany, bo ona tam cała z cegieł i chciałem też
poczuć tą konstrukcję, no tą strukturę i kurczę, no czułem, no taką twardą. No i
dalej idę. I już wiedziałem, że ja już nie jestem, eee, w, w świecie fizycznym,
tylko tym nie fizycznym. No i podążam za tymi dziewczynami, a one są takie
tajemnicze, nie patrzą się na mnie, wcale
się nie odwracają, ale, ale idę za nimi i
powiem, że nie wiem, takie, czułem coś w sobie takiego, że, że to są, nie wiem,
znajome czy, czy co? I przeszliśmy na drugą stronę i tam był taki kompleks
domów. Dosłownie. Może nie kompleks, to były takie domki jednorodzinne i tam
weszliśmy właśnie, ee, do ich znajomych.
To nie były, to nie byli moi znajomi, to
byli znajomi ty-tych dziewczyn, bo one się tam przywitały. Ja przeszedłem przez
drzwi i wie pan co? Po lewej stronie jest
lustro. Takie duże lustro. A ja już. Ja
już świadomie wiem, że, że ja jestem. Nie wiem, w tym astralu, że tak powiem. I
spojrzałem w te lustro specjalnie, żeby się przyjrzeć sobie. I
wie pan co? Widzę swoją twarz. Widzę, zarysy moje, tam ramiona i tak dalej. I
niczym identycznie wyglądam tak, jak powinienem wyglądać. I się
przyglądałem. Patrzyłem sobie w oczy, na kurtkę, na ubrania, jakie mam. No i
dobrze. I zaraz za tym lustrem były, było takie wejście do pokoju gościnnego.
Wchodzę do tego pokoju gościnnego. Na środku jest stół, a przy stole jest kanapa
i na tej kanapie jest facet jakiś. Jakiś chłopak siedzi. I ja się przywitałem.
Powiedziałem do niego Cześć i on mi odpowiedział cześć i zaraz
wyszedłem stamtąd i stanąłem w korytarzu do kuchni. I tutaj po prawej stronie są
schody biegnące do góry i tam widziałem dwie osoby schodziły na dół, a te dwie
dziewczyny, one poszły do kuchni i ja czekam po prostu na nie. I sobie zacząłem
myśleć w ten sposób, że zamknę. Zobaczymy,
co się stanie, jak zamknę oczy i zacznę
jakby świadomie zmieniać otoczenie. I wie
pan co? Zacząłem się bardzo mocno skupiać
nad tym, żeby zmienić otoczenie. Czy się,
czy się coś stanie? I no nie udało mi się w ogóle nic zmienić, tak jak wszystko
pozostało na swoim miejscu i tylko powiedziałem do tych dziewczyn: Chodźcie,
już idziemy. No i to też oczywiście było tak
telepatycznie i one tam się pospieszyły,
pożegnały się z nimi tam wszystkimi o! A to było w ogóle tak kameralnie, tam
wszystko tak fajnie, ja nie wiem, no to, to jakaś była impreza, czy coś, nie mam
pojęcia. No i my wyszliśmy stamtąd, poszliśmy na ulicę i zatrzymaliśmy
taksówkę i tą taksówką pojechaliśmy do miasta i, i kurczę, tak patrzyłem właśnie
na te boki i ja wiedziałem, którędy jadę, że ja nie byłbym w to uwierzyć, co się
dzieje, że wszystko się zgadza. Kurczę, że
patrzę na prawo, na lewo, te domki, te
ulice, wszystko jest tak, jak powinno być. I dojechaliśmy do miasta, i w tym
mieście, bo tam też to jest takie miasto Dublin, a że tam jest
bardzo dużo ludzi, bo to jest taki turystyczny i tam szliśmy w stronę hotelu,
takim deptakiem szliśmy sobie i do tego hotelu szliśmy. No i tam później mi się
już ta świadomość urwała. No nie wiem, no
jakoś tak doszliśmy do tego hotelu, o tam
były takie jakby kwiaciarnie czy coś i to
tak, to też było tak w ogóle, bo ja tam w
ogóle dość często przebywałem za dnia, a jak tam jeździłem do miasta, to też te
kwiaciarnie były i wtedy też one były. Tylko, że to były budki, puste budki bez
ludzi i bez tych kwiatów. Ale to były takie właśnie kwiaciarnie, jak pamiętam.
Czy pora dnia, w tym, w tej wizji jakby pokrywała się z porą dnia, kiedy pan
zasypiał? Tak, tak. Bo ja się położyłem w nocy i to było w nocy.
Tak jakby w OB, jakby w OB pan jakby towarzyszył tym, tym, tym osobom.
Czy zdarzyło się panu, jakby któreś z takich właśnie wizji potem
zweryfikować, czy się zgadza ze stanem faktycznym?
Tak, wszystko się zgadzało identycznie. Tak, dlatego, że
tak jak ja powiedziałem, że ja tam mieszkałem już parę lat na tym osiedlu i
później do tego miasta, jak jeździłem tam
autobusem.Eee, no to wszystko identycznie było. No,
jednakowe, no niczym się to nie różniło.
Yyy, tylko tym, że to była, to była pora
taka nocna, Więc, yy, no wiadomo, że, eee,
ludzi też aż tak dużo nie ma. Mam też taką fajną historię. To było akurat z
moją, tam kiedyś żoną. Pojechaliśmy do mojej
siostry, do mojego szwagra i oni tam mają
dzieciaki. I my tam zostaliśmy na noc. I oni mieli taki
materac dmuchany, na którym ja mogłem się wyspać z moją byłą. No i
ja zostałem w tym, w tym pokoju, a oni wszyscy zostali w kuchni. Oni się tam
bawili, a ja chciałem po prostu zostać i próbować. I wie pan co? I to było coś
takiego, że ja wtedy zacząłem medytować i po medytacji położyłem się do łóżka,
przykryłem się kołdrą do łóżka, do tego na ten, na ten materac dmuchany, no bo
bardzo mocno próbowałem, chciałem, yyy, wyjść z ciała, czyli doświadczyć
tego. No i rzeczywiście. I teraz tak jak,
jak wstałem, myślałem, że to będzie takie
wyjście swobodne, takie, że bez problemu
wstanę, ale nie. I wie pan co? I nawet i czułem opór w nadgarstkach, że coś mnie
trzyma w nadgarstkach, że nie mogłem się wydostać, bo coś jakby taka guma i na
jednym nadgarstku, i na drugim. I ja tak bardzo mocno pociągnąłem z jednej i z
drugiej strony udało mi się i później jeszcze miałem dość duży problem z nogami,
ale z tymi nogami miałem też podobnie, tak jakby była jakaś guma przyczepiona do
moich nóg. Eee, no ale jak już udało mi
się wstać, to zauważyłem, że taki ptaszek fruwa żółty po
pokoju. A oni też mieli akwarium, takie dość duże, bo to te akwarium
pojemności sto dwadzieścia litrów i ono
powinno być po lewej stronie. Ale w chwili
kiedy ja wstałem, udało mi się wyrwać z tego ucisku tych gum. Te akwarium
znajdowało się na wprost, nie po lewej stronie, a na wprost. No i ten ptaszek
zaczął fruwać mi. No i wiedziałem, że też, że udało mi się wyrwać, wyjść z tego
ciała. Stanąłem i zacząłem patrzeć na tego
ptaszka jak fruwa i on mi usiadł na rękę. I on mnie tak, chciałem go głasnąć i
pogłaskać po głowie. I on w tym momencie mnie dziabnął bardzo mocno. Tak mnie
dziabnął mocno, że poczułem takie jakby zassanie z powrotem do tyłu, takie
zaciągnięcie do tyłu i się wybudziłem. Z tam znajomi z tego, co kojarzę, nie
mają, nie mają żadnych ptaków. Tak. Nie, nie, nie. Oni ptaków nie mają. Nie,
oni tylko mieli te akwarium, ale tam chyba
nawet tylko były rybki. A może nawet nie?
Ja już nawet nie pamiętam, bo może to był nawet okres, kiedy on tam, tylko zalał
wodą i przygotowywał te akwarium po prostu do tych rybek, nie pamiętam.
Bo to brzmi tak, jakby coś, jakby, jakby jakiejś sile
zależało na tym, żeby uniemożliwić panu w tamtym momencie to wyjście z ciała.
Może to ktoś uznał wyżej postawione, że to nie jest dobry moment?
No bo wie pan co? Bo ja byłem bardzo ciekawy w ogóle, że bo ja już, bo wtedy mi
ta świadomość wróciła, jak ten ptaszek fruwał i ja chciałem drzwi otworzyć i
zobaczyć, co oni robią w tej kuchni, czy
ja zobaczę moją siostrę, mojego szwagra?
No ale wtedy nadfrunął ten ptaszek i tak go obserwowałem i mi usiadł, i mnie
dziabnął. Może coś chciało powiedzieć panu, żeby pohamował pan swoją ciekawość?
Możliwe, możliwe. No, żeby nie eksplorować może.
Czy jeszcze chciałaby się pani podzielić tutaj jakimś doświadczeniem?
Eee, tak. Pamiętam też, że, eee, mój-- mojego syna położyłem do łóżka. To było
jakoś za dnia i on leżał sobie. On wtedy
miał jakieś cztery, cztery, pięć lat, może sześć lat. Nie, nie więcej. Sześć lat
mógł mieć, coś takiego. No i ja też się położyłem, bo byłem zmęczony i wstałem.
Oczywiście wstałem też nie fizycznie i poszedłem właśnie zobaczyć do niego i
udało mi się otworzyć te drzwi. I wie pan co? I kurczę, ja widzę niego i on tam
radosny, szczęśliwy, jak on się ucieszył, że mnie zobaczył.
Ale ucieszył się jakby fizycznie. Czy pan- nie tylko, bo nawet i mojego psa
fizycznie. Jego ciało astralne też zobaczył?
Tak, zobaczyłem jego ciało astralne, ale widziałem, bo ja tam też miałem psa
rottweilera, który mi rok temu zmarł. To nawet jak byłem w kuchni, a on wyszedł
na, na zewnątrz, pomimo tego, że drzwi, bo
ja miałem takie w kuchni drzwi wyssowane, takie szerokie, szklane i jak ja
przyszedłem sobie do kuchni, widziałem go przez okno. Ja go nawołuję, krzyczę do
niego: "Berry, wracaj z powrotem". I wie
pan co? Ja go zobaczyłem, jak on przenika
normalnie przez szybę, przechodzi przez szybę i chowa się pod, pod stół, bo on
miał miejsce jakby pod stołem, tam pomiędzy krzesłami zawsze siadał i po
nawołaniu on przyszedł do mnie i widziałem, jak on przenika przez szybę.
A pan wspominał o synu. Czy syn jakoś też wykazywał, że tak? Nie wiem, czy wy
mieszkacie razem. Dlatego pytam tak w czasie, w czasie przeszłym.Okej. Czy syn
wykazywał jakby objawy, że też czegoś podobnego do pana doświadczeń może
doświadczać? Nie, nie, nie. On mi nie mówił o czymś
takim. Nie, nie, nie, nie. Ja tutaj panu też wspomniałem, że miałem też takie
zdarzenia z-z duchami. Nie wiem, czy-czy też pan by chciał tutaj
wysłuchać, ale tutaj tylko tu mam bodajże. Oczywiście, jak najbardziej.
Tak więc pierwsze takie fajne zdarzenie to było takie, że ja też wtedy byłem
nastolatkiem. Ja miałem wtedy piętnaście
albo szesnaście lat i w tamtym czasie moja babcia zmarła, bo mieszkaliśmy w tej
samej kamienicy, my na samej górze, a ona piętro niżej. No i ona jak umarła, ja
teraz nie pamiętam, czy to było po czy nie, ale pamię-- wiem na pewno, że to był
ten czas, kiedy ona zmarła. I ja tam położyłem się też do łóżka, bo ja tam panu
opowiadałem, że miałem te dwa łóżka – w
jednym łóżku brat, a w drugim ja z bratem.
Tylko że ja od strony ściany. Jak ja się położyłem, to mój br-- mojego brata nie
było koło mnie. Ja nie wiem, co on nawet
robił. Nie, nie, nie mam w ogóle pojęcia.
I wie Pan co? Ja wtedy jeszcze nie spałem,
a w drugim pokoju rodziców świeciło się, nie wiem, oni mieli chyba telewizor
włączony. I ja sobie tak leżę, mając otwarte oczy. Jeszcze nie spałem wcale.
I kurczę, w pewnym momencie widzę, jak moje łóżko,
kołdra i łóżko, w ogóle materac cały zaczyna się jakby uginać. Ja na to patrzę
i to się ugina w taki sposób, tak jakby
ktoś się kładł, kolanami szedł po łóżku i
zaraz widzę, jak poduszka mi się zapada.
Dosłownie koło mnie poduszka się zapada. Eee, no i-i
przy tym zjawisku zacząłem czuć jakąś taką
energię, która przenika przeze mnie i już wiedziałem, że jest coś nie tak. I w
tamtym czasie powiązałem to z moją babcią,
że to może być moja babcia. Ale co ona robi? Nie mam pojęcia. Może to nie była
babcia? Nie wiem. No bo to dziwne, żeby babcia mi się położyła do łóżka.
No mogła to być, tak zwana, monicja, czyli
jakieś-- babcia w jakiś sposób chciała
zakomunikować, że odchodzi z tego świata i się z panem na przykład pożegnać.
Ona była bardzo niemiła, to znaczy ona nigdy nie była dla nas dobra, to znaczy
dla mnie i dla moich braci, bo ja w ogóle pochodzę z licznej rodziny. Mam trzech
braci i jeszcze dwie siostry. I ona nigdy dobrą osobą, dobrą babcią
dla nas nie, nie była. No i jak ja zauważyłem właśnie te zapadanie się tej
poduszki z tą kołdrą, ja w tym momencie tak się przestraszyłem, a jeszcze
pamiętam, że włosy aż mi się najeżyły i ja takiego kurczę, tak wyskoczyłem.
Dosłownie przeskoczyłem te łóżko szybko i
pobiegłem do pokoju rodziców, ale im o tym nic nie mówiłem. Ja to dopiero
opowiedziałem parę lat później i pamiętam, że moja mama do mnie mówi: "Synku,
dlaczego ty mi tego nie mówiłeś wcześniej? Czemu mi tego nie powiedziałeś
wtedy, kiedy to się stało? Dopiero mi mówisz to teraz". No, wie pan-
No dla takiego małego dziecka to był, to, to musiał być jednak szok, no.
Ja byłem nastolatkiem. Ja miałem wtedy czternaście, piętnaście lat, ale tego też
nie mówiłem. Ja, ja, ja nie byłem nawet wylewny, o, że tak
powiem. Dopiero zacząłem jakoś się otwierać, jak miałem tam z dwadzieścia
parę lat. No dla człowieka w każdym wieku takie
zdarzenia mogą stanowić niemały szok. Także zanim się-- zanim to w ogóle
opowiemy, niekiedy trzeba-- musimy się troszkę poprzegryzać przez jakiś czas, że
tak powiem, z tym. Mhm. Pan wspominał, że to było-- to nie było
chyba jedyne zdarzenie, czy, czy jeszcze było coś?
Tak, tak, tak, tak. Moje siostry mieszkały pokój obok, bo my mieliśmy w
ogóle trzy duże pokoje i w pierwszym pokoju właśnie siostry, ale one już były
pełnoletnie i one się wyprowadziły do swoich facetów. No i ja pomyślałem: "O,
ten pokój będzie mój". I tak się wprowadziłem do tego pokoju
i zacząłem po prostu się urządzać tam ciuchy i wszystko przynosić i tak dalej.
No i, eee, pewnego wieczoru to była godzina 19:00, 20:00. Ja jeszcze wtedy nie
spałem, leżałem sobie na łóżku i byłem z moim bratem bliźniakiem. Mam brata
bliźniaka, a kolejnego brata nie było. Tylko byłem ja
i mój brat bliźniak i chyba rodzice. No i ja sobie tak leżę w łóżku i wie pan,
brzuchem do łóżka, czyli do materaca i, i,
i podparłem się rękoma i miałem tak głowę opartą o przedramiona i podniosłem tą
głowę na wysokość powiedzmy, nie wiem, dziesięciu, może piętnastu centymetrów i
widzę przed sobą kogoś w spodniach. Pamiętam, że to były spodnie dżinsowe,
ciemne i koszulka, ale koszulka, ja już nie
pamiętam. To była też ciemna koszulka, granatowa albo fioletowa. No i później tą
głowę położyłem z powrotem na, na ten, na
ręce i podniosłem z powrotem. I mój brat akurat wchodzi, tylko on był w kuchni
robić sobie kolację. On tam przyniósł sobie talerz z jedzeniem. No i ja, ja go
nawet zapytałem, czy ty byłeś tutaj przed chwileczką? A on mówi: "Nie, cały czas
byłem w kuchni". I-i zdałem sobie sprawę, jak to może być on,
skoro on był w slipkach. On nie miał ubrań, bo to było gorąco, to było lato i
on nie miał ubrań, on był tylko w slipkach i-i to wszystko. I sobie pomyślałem:
"kurczę, ktoś tutaj był". A czy w ubiorze tej postaci było coś, co
jakby pana uderzyło szczególnie? Nie. Ja nawet nie-nie-nie czułem nic
takiego. Nie czułem zdenerwowania. Byłem bardzo spokojny, bardzo spokojny.
Ale pamiętam, że ja spojrzałem-- mój wzrok
sięgał do wysokości ramion, nie ramion, tylko bioder i wyżej głowy nie
podniosłem. Ja, ja żałuję bardzo, bo gdybym podniósł tą głowę wyżej, ja bym
wiedział, kto to jest.Kto tu był, ale nie spojrzałem.
Ta postać nie przypominała z wyglądu nikogo, kogo pan znał?
Wie pan co? Ta postać stała ode mnie jakieś dziesięć centymetrów i ja tylko na
wysokości bioder mogłem dojrzeć. Wyżej nie spojrzałem. Tak więc
nie wiem, kto to był. Nie mam pojęcia. Wie pan, ja tak zapytałem o ten ubiór, bo
zawsze jak-- gdy słyszę podobne relacje, przypomina mi się
zdarzenie, które było też relacjonowane w Radiu Paranormalium. Zdarzenie, gdzie
jakby w środku zimy świadkom ukazała się postać faceta kompletnie
jakby-- w ubiorze nieprzystającym do warunków pogodowych, wtedy panujących.
Środek zimy, wszędzie pełno śniegu. Jakieś tam, problem był z samochodem, a tu
nagle wychodzi z zamieci śnieżnej facet ubrany jak w lato i pomaga, wyciągając
samochód z rowu. Także dlatego właśnie pytam o ten ubiór, bo ta postać nie
wyglądała jakby była ubrana w coś z innych czasów, na przykład, nie?
Nie, nie, normalnie. To były normalne dżinsy i koszulka, ale mówię no to było,
było ciepło, dlatego, że no było to lato, mój brat był tylko w slipkach i to
Wszystko, więc no ciepło było w mieszkaniu, ciepło, po prostu ciepło.
Dobrze, tutaj nie ma już pytań do tej, do
tej historii. Czy jeszcze jest coś, czym chciałby się pan podzielić?
Tak, jeszcze taką postać widziałem kiedyś,
ale to już z moim bratem. To było też w tym samym
mieszkaniu w Bydgoszczy. Podkreślam, to było w Bydgoszczy. My mieliśmy wtedy po,
po, nie wiem, po dziesięć lat. Może ja miałem dwanaście, a mój brat dziesięć, bo
on jest młodszy jednak ode mnie o dwa lata. No i ja w pewnym momencie-- i to
było za dnia, za dnia normalnie. Ja dostrzegłem na wysokości mojego łóżka
postać, ale to był cień, tylko że bardzo
wyraźne kształty. Miało to głowę, ramiona.
Tylko że to była taka sylwetka czarna. I
ona stała. I ona stała naprzeciwko mnie. I
bardzo się przestraszyłem. Wystraszyłem się tego. No i
szybko zawołałem mojego brata młodszego. No i przyszedł. I ja do niego mówię:
"Spójrz, co tu jest na ścianie". I w dwójkę obserwowaliśmy to, jak ta postać,
no nie wiem, no stoi, czy, yy, czy się zmaterializowała. Bo dodam coś
ciekawego, że na naszych oczach ono znikło. Normalnie znikło.
Ta postać nie wykonywała żadnych ruchów? Nie, żadnych ruchów,
nic. Po prostu stała w miejscu. Ale ona
nie była za wysoka, bo ona była, ja wiem,
no niska, metr, ja wiem, metr dwadzieścia?
To była taka jakby stricte ludzka postać.
Panowie, wykluczyliście możliwość, żeby to był na przykład jakiś cień od, yy, od
jakiegoś obiektu? Oczywiście, wykluczyliśmy, dlatego że tak
długo staliśmy, aż ta postać zniknęła na naszych oczach. A mieliście jakieś
odczucia odnośnie tej postaci? Czy to chodziło do was jakby jakieś... Oj, chyba
znowu coś urwało. Komuś chyba bardzo zależy, żeby przerwać tę rozmowę.
Pytałem o jakieś, jakieś, nie wiem, jakieś odczucia, jakie mogły
potencjalnie dochodzić do tej, od tej postaci, do was. Czy coś o tej postaci
czuliście, czy? Nie, nie, nic takiego, nic takiego.
Po prostu tam sobie była i ją obserwowaliście, tak?
Tak, ją obserwowaliśmy, ee, tak długo, aż
ona znikła. No i w końcu. No to, to było. Bo ja wiem? No
z dziesięć sekund, może piętnaście sekund, stała tak, jakby patrzyła na nas.
Ta postać tak nagle znikła czy znikała tak jakby stopniowo?
Nie pamiętam, nie pamiętam. To było tak dawno, że nie pamiętam. Ale staliśmy tak
długo, aż znikła i to było za dnia. Więc pan może sobie wyobrazić, jak bardzo
ciemna musiała być, że to było za dnia, bo
w pokoju było jasno. To nie był wieczór.
Panowie, jakby, rozmawialiście później na
temat tej postaci? Jakoś próbowaliście się tam wymienić jakimiś spostrzeżeniami?
Może jakąś główną interpretacją? Co to mogło być? Bądź kto to mógł być?
Tak, tak, tak, tak, tak. Rozmawialiśmy o tym nawet za granicą, też
w Irlandii, bo mój brat tak samo był. Nawet rozmawialiśmy o tym czasem, jak
przyjeżdżaliśmy na jakieś spotkania rodzinne. No i ogólnie to
wyglądało tak, że nasze relacje, jak się tutaj zdaniami wymienialiśmy, one się
zgadzały, z taką różnicą, że ja wiedziałem, jak ta postać wygląda,
jakiej wielkości jest i mój brat mówił, że
ona raczej była jakby nieco większa. Ja mówiłem, że ona była tej wielkości, a on
mówi, że, że on raczej ją widział jako nieco większą.
Czyli tak jakby, to jakby gabaryty tej postaci
zależały od— postrzegane gabaryty zależały od, od jakby waszej percepcji.
Tak, tak, tak, tak. I wiem, że, że ona była niby jakby ludzka, ale
ona taka była demoniczna, o! Że tak powiem, demoniczna, bo ona miała, ona
miała coś takiego, jakby coś wychodziło,
jakby za jej plecami, zza ramion. No nie
wiem, no coś takiego, bo mi to właśnie też brat mówił. I ja tak sobie zacząłem
myśleć: no rzeczywiście, tak było, że nie
tylko ona miała głowę i ramiona z rękoma,
ale za tymi rękoma czy tam za tymi plecami
coś tam jeszcze miała. Ja nie wiem, no ona taka była, jakby demoniczna.
Czy w momencie ukazania się tej postaci, bądź w momencie ukazania jakichś innych
doświadczeń, powiedzmy z duchem, doświadczał pan też jakichś odczuć
fizycznych, na przykład zmianę temperatury? Nie, nie. Tutaj na przykład, jak
opowiadałem, że duch się położył koło mnie do łóżka, w
ogóle nie odczułem żadnych zmian temperatur. Że się tam mówi, że jest
chłodno, że jest chłód. Ja nic takiego nie odczułem. Kompletnie, w ogóle.
Znaczy fizycznie, fizycznie czuł pan, że coś się na tym łóżku kładzie, tylko nie
czuł pan, jakby tutaj żadnych innych? Energię czułem, która przechodziła przeze
mnie. Bardzo mocno czułem, bardzo mocno. Mogę tutaj jeszcze jedną rzecz taką
powiedzieć, że często, jak właśnie miałem takie
zjawisko-- często, no od czasu do czasu, jak miałem takie zjawisko, to
mieszkając za granicą, właśnie w tej Irlandii, przeniosłem się do Bydgoszczy,
do mojego rodzinnego miasta mieszkania, bo my mieszkaliśmy na ostatnim piętrze u
góry, ale nasze mieszkanie było bardzo duże, bo ono miało aż sto dwadzieścia
metrów kwadratowych.No i leżę sobie w łóżku. Oczywiście bardzo
dobrze zapamiętałem mój pokój, jak wyglądał, w którym za dzieciaka
mieszkałem. Leżę sobie w łóżku i przykryty
kołdrą. Podnoszę tę kołdrę, a ja widzę pod kołdrą taki wir, obracający się wir i
ja jestem w tym wirze i ten wir taki czarny i takie jakby gwiazdki takie białe.
Mmm, nie wiem, jakby kosmos czy coś w tym
stylu, ale Jestem w tym wirze. Ja się tak
bardzo bałem tego wiru, bo nie wiedziałem co to jest. Jakoś tak próbowałem się
wybudzić z tego i zawsze się wybudzałem. A
jeszcze mam coś takiego, że jak się boję czegoś bardzo, ja miałem zawsze taką
metodę, że jeżeli już wiedziałem, że coś
się dzieje ze mną nie tak, że albo, yyy, dochodzę do tego momentu, że zaraz
wyskoczę dosłownie z tego ciała, że mnie gdzieś tam przeniesie, bo wiadomo,
przychodzą te pierwsze symptomy tego. Ja już wiedziałem, co się ze mną dzieje i
szybko palce od rąk wkładam w oczy i otwierałem na siłę powieki i mi się za
każdym razem udawało i zawsze w ten sposób się wybudzałem ze strachu jak już
przychodził ten strach. No bodźce fizyczne potrafią dosyć
skutecznie jakby tutaj utrudnić takie wyjścia z ciała pożądane bądź niepożądane.
Także chyba dosyć skuteczny sposób pan sobie wymyślił?
No, no to zawsze działało. Taki hardkorowy. Z wkładaniem palców do
oczu to jeszcze nie słyszałem. Wie pan, te palce od, yy,
od rąk i otwieranie tych powiek w ten sposób tak, yyy, palce na powieki i na
siłę otwieranie i zawsze to skutkowało i zawsze się wybudzałem.
No, skuteczny sposób, nie ukrywam, chociaż
rzeczywiście troszeczkę taki hardkorowy.
No to będzie chyba Wszystko, chociaż mam więcej też, też tych historii. Ale o
jeszcze mogę taką jedną historię powiedzieć, ale to już taką ostatnią, bo
nie chcę też tutaj przeciągać, bo już tam trochę rozmawiamy. To też było moje
dzieciństwo jak miałem pięć lat, właśnie tutaj, jak opowiadałem o tym psie
Czarnym, to jeszcze pamiętam bardzo dobrze
przed tym zdaniem, że zdarzeniem było coś takiego. To był jeszcze okres taki 88
albo 89 rok. I ja dostałem właśnie tam kiedyś od mojej
mamy klocki, klocki i na tych tam było tych dziewięć chyba klocków i na tych
klockach był, był taki ptak narysowany, wie pan, nie?
No i ja sobie tak siedziałem z nogami skrzyżowanymi i-
To były takie większe klocki dla takich małych, mniejszych dzieci, tak?
Tak, tak tak tak tak, nie wiem, może Pan
pamięta ten okres tam PRL u. Bo to było z okresu PRL u.
Ja też takie duże klocki kiedyś miałem.
No właśnie. I ja próbowałem je ułożyć, ale zanim zacząłem je układać, zacząłem
patrzeć na te klocki. I wie pan co? Kurczę, te klocki zaczęły się jakby same
układać. One zaczęły się. Może? Nie wiem.
No one się układały, czy one się zaczęły
obracać? Ja taki zdziwiony patrzę na nie, że one same się ruszają.
Czy nie było coś takiego jak w przypadku tak zwanego zjawiska Krwawą Mary, że
obraz się zniekształcał, tylko jakby całe te klocki same się układały? Tak?
Tak, tak, dokładnie. I kurczę, ja nie wiem, czy to było, był po prostu.
Takie zwidy, takie halucynacje? Nie wiem,
bo może i dziecko ma. Nie wiem, nie mam pojęcia. Nie wiem. Tak się zastanawiam.
Też miałem jeszcze inną sytuację, że dostałem też tam od rodziców kiedyś
zabawki. To był samochodzik, taki szpitalny, zielony. Ja miałem takie
naklejki, żeby nakleić na drzwi krzyżyk czerwony okrągły. No i tak samochodzik
miałem obok. Przygotowałem sobie, żeby ją chyba na wprost siebie, a tą naklejkę
przykleić na, na te drzwi tego samochodu
i w pewnym momencie ja odwróciłem głowę w inną stronę. Nie wiem, czy ja tam
sięgałem, czy co i jak wróciłem z powrotem wzrokiem do samochodziku, patrzę, a
naklejki nie ma i tą naklejkę znalazłem za sobą, za plecami.
Jest pan pewien, że pan tej naklejki jakby nie wziął? Nie przesunął jakoś?
No właśnie nie. Dlatego do dnia dzisiejszego pamiętam to. Bo wie pan,
jeżeli jest coś bardzo nietypowe, nietypowe
dla dziecka, to dziecko będzie do końca życia to pamiętać i będzie myślało o tym
tam. Kiedyś będzie wracało ze wspomnieniami do tego i to mi,
to mi utrwaliło się w pamięci, że miałem takie zdarzenie.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o historię przekazana przez naszego
słuchacza. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o opisanych przez niego
zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje historie o spotkaniach z nieznanym,
którymi chcielibyście się podzielić - zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa
Marek Sęk Ivellios Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych. Szczególnie
warto zajrzeć na stronę www.paranormalium.pl, bo tam nie tylko coś
do posłuchania i podyskutowania z innymi, ale i do poczytania. Już niedługo
znajdziecie tam kilka nowych, niezwykle ciekawych artykułów. A więc raz jeszcze
dzięki, że jesteście i słuchacie. No i do
usłyszenia ponownie w kolejnych naszych audycjach i do zobaczenia na
www.paranormalium.pl. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: 36 08 80
02. 36 08 80 02. Nasz adres e-mail: Radio@paranormalium.pl. Można
również kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/UkośnikRadioParanormalium. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych. Prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji,
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.