Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła. Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam państwa bardzo gorąco i serdecznie w tę chłodną zimową noc i zapraszam do
spędzenia najbliższej godziny z kawałkiem
z Radiem Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Rozpoczynamy kolejny
odcinek podcastu Mówią świadkowie, czyli najbardziej paranormalnej audycji w
polskim internecie, w której prezentowane są wybrane relacje o spotkaniach z
nieznanym, jakie docierają na naszą redakcyjną skrzynkę. Historie czasem
bardziej spektakularne, czasem trochę mniej, ale zawsze intrygujące i
pozostawiające słuchaczy z mnóstwem trudnych pytań o prawdziwą naturę naszej
rzeczywistości. Dzisiejszy odcinek wypełnią w całości relacje nadesłane do
Radia Paranormalium drogą tekstową. Będą to kolejne w historii tej audycji
paranormalne spowiedzi, w których zetkniemy się z mieszanką historii
obejmujących obserwacje UFO, dziwnych postaci i innych trudnych do wytłumaczenia
fenomenów. Zanim jednak przejdziemy do wysłuchania przygotowanych na dziś
relacji, pozwólcie, że przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium dla tych z Państwa,
którzy chcieliby podzielić się z Radiem swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu. 36 08 80 02. 36 08 80
02. Nasz adres e-mail: Radio@paranormalium.pl. Można również
kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. W pierwszej z przygotowanych na dziś
korespondencji autorka podzieliła się z Radiem Paranormalium licznymi
paranormalnymi zdarzeniami z całego swojego życia, zarówno swoimi, jak i tymi,
których doświadczyli jej bliscy. Tutaj pozwolę sobie nadmienić, że fragment tej
korespondencji był już prezentowany w odcinku poświęconym Bedroom Visitors. Dziś
poznamy całą treść korespondencji, która
obejmuje ponadto opisy dziwnych zdarzeń na
granicy snu i jadu, kontakty z zaświatami oraz zdarzenia obejmujące trudne do
wytłumaczenia zniknięcia przedmiotów. Zapraszam do słuchania.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w lutym 2020 roku.
"Trudno mi się było zdecydować, do kogo skierować tego maila. No bo tak, jestem
czytelniczką Nieznanego Świata od pierwszego wydania. Do tej pory mam w
oczach kiosk Ruchu, w którym zobaczyłem
miesięcznik po raz pierwszy, a który mimo emigracji towarzyszy mi od tego czasu.
Radio Paranormalium, debaty odsłuchiwanie z archiwum A teraz mówią świadkowie.
Chociaż ta ostatnia czasem nieco mnie zaskakuje. Ale przecież ludzie mają różne
doświadczenia w życiu i chcą się wygadać.
Biuro Duchów, też mam nadzieję, znajdzie
coś dla siebie w tym moim wygadaniu. Jeśli
ktoś z szanownych redaktorów zdecyduje się na wykorzystanie tego materiału, to
proszę bardzo, ale z zachowaniem anonimowości. Jestem w wieku obecnie
uznanym za dojrzały, czynna zawodowo, czasem udzielająca się na Facebooku w
grupie Nieznanego Świata, ale bez przesady. Z urodzenia i serca warszawianka
z emigracji Amerykanka, chociaż wielkiego
przekonania do mojej amerykańskości nie mam, chciałabym opowiedzieć Wam kilka
epizodów z mojego życia zakrawających o otarcie się z nieznanym. Podzielę to na
kilka bloków, aby było to bardziej przejrzyste i zrozumiałe".Dzieciństwo. Nie
opowiadałem o tym specjalnie wielu osobom, na pewno mężowi,
że jako dziecko czułem się jakby w nie swojej skórze. Objawiało się to głównie
tym, że widząc się w lustrze — moja cioteczna babcia miała taką piękną
przedwojenną szafę trzydrzwiową z owalnym lustrem — podświadomie wiedziałem, że
powinnam wyglądać inaczej. Nieraz stojąc i patrząc się na siebie, usiłowałam,
oczywiście bezskutecznie, przypomnieć sobie, jak wyglądałam naprawdę. Do tego
wszystkiego miałem też uczucie, że chyba powinnam być chłopcem. To wszystko z
czasem zanikło, a ja przyzwyczaiłam się do
własnego wizerunku. Jako dziecko miewałem też czasem silne déjà vu, ale to też z
czasem ustało. Nie miałem też problemów z
własną orientacją seksualną, żeby nie było
żadnych wątpliwości. Kiedy zetknąłem się
z pojęciem reinkarnacji, było to dla mnie
jednocześnie oczywistością i wyjaśnieniem
moich rozterek z dzieciństwa. Z kolei w obecnej fazie życia wcale nie jestem
pewna, czy chciałabym ponownie przerabiać
życie od początku. Ponoć są sposoby, aby
tego uniknąć. Z dzieciństwa pamiętam też
pewien epizod. Ile mogłam mieć wtedy lat? Doprawdy, nie wiem, ale cztery, pięć?
Czasem zastanawiam się, czy nie był to sen, ale kto do licha pamięta sny z tak
wczesnego dzieciństwa? Wydaje mi się też, że słyszałem coś bardzo podobnego na
antenie Radia Paranormalium, ale głowy nie
dam. Do rzeczy. Byłam mała. Mieszkaliśmy
wtedy w domu jednorodzinnym w Warszawie.
Teraz jest to jedna z willowych dzielnic.
Wtedy to były okolice w Warszawie, w linii
otwockiej. Był wieczór, leżałam w łóżku,
nie śpiąc. W pokoju obok mnie, możliwe, że grał telewizor albo radio. Z tamtych
czasów zostało mi uwielbienie do muzyki
Mantovaniego. W pokoju było ciemno, ale ja
nie bałam się ciemności. W pewnej chwili
nade mną otworzyła się jakby półka utkana
z jasnego światła. Wyszło z niej kilkoro
dzieci. Te dzieci też były świetliste. Nie
miały wyraźnych rysów twarzy, tylko jakby kontury wypełnione światłem. Nie
pamiętam, ile ich było. Może czworo. Najwyższy z nich był chłopcem. Skąd to
wiedziałem? Nie wiem, ale byłam o tym przekonana i ten świetlisty chłopiec
zaczął nalegać, żebym się z nimi poszła
bawić. Gdzie i jak? Nie wiem, ale pamiętam
własny opór i to, że nie chciałam nigdzie iść. Czy się bałam? Chyba nie, bo te
dzieci chciały się tylko bawić. Nie było w
tym nic strasznego. Tylko ja po prostu wcale nie chciałam nigdzie się ruszać z
mojego łóżka. Jak długo to trwało? Też nie
wiem. To było tak dawno temu, ale ciągle jest żywe w mojej pamięci. Dzieci się
zniechęciły moim oporem i całość powoli znikła, a ja po jakimś czasie spokojnie
usnęłam. Nieraz się zastanawiałam, czy ktokolwiek miał podobne doświadczenie.
Może państwo zetknęli się z podobnym zjawiskiem, czytując wiele relacji?
Bedroom visitors? Sny. Sny miewam czasem szalone. Nie będę
ich opisywać, bo nie o to w tym chodzi. Nie mogę tylko odżałować jednego snu.
Przyśniło mi się, że piszę książkę, i w
moim śnie to była cała kompletna książka z
fabułą, bohaterami i tak dalej. Niestety po obudzeniu znikła w blasku dnia, a ja
straciłam może szansę na bestseller. Oczywiście to żart. Niemniej od
dzieciństwa od czasu do czasu śni mi się dom. Obszerny i trochę zagracony, ale
zawsze jak trafiam tam we śnie, to mam wrażenie, że naprawdę jestem w domu.
Trudno mi to wyjaśnić. Nie mieszkam w kartonie. Jeśli tylko jestem w Polsce, to
mieszkam we własnym warszawskim mieszkaniu, w Stanach od lat w tym samym
domu, ale w moim śnie jestem naprawdę w domu, tak jakbym wracała tam, gdzie jest
moje miejsce. W ogóle pewne miejsca wracają w moich snach periodycznie i za
każdym razem po obudzeniu mam wrażenie, jakbym przechodziła z jednej
rzeczywistości do drugiej. Taki mój prywatny matrix. Z tym że tamten ze snu
jest jakby ważniejszy, bardziej prawdziwy.
Przyznam też, że na jawie tęsknię do tych
snów i tamtej rzeczywistości. Tylko gdzie
ona się znajduje? Jest też jeden sen, o
którym chciałabym opowiedzieć. Tutaj Biuro Duchów może go dołączyć do tego typu
relacji. Ten sen przyśnił mi się dwa, a
może trzy tygodnie po śmierci mojej mamy. Byłam w końcówce ciąży. Mama zmarła na
serce. Ja byłam młoda, w zaawansowanej ciąży i do końca byłam chyba nieświadoma
tego, co się dzieje. Na dwa, trzy dni przed śmiercią mama opowiedziała mi, że w
nocy śnią jej się lub przychodzą do niej
zmarli dawno temu krewni. Teraz by mnie to
postawiło w stan alarmu. Wtedy, głupia gęś, nie rozumiała nic. Po odejściu mamy,
co oczywiste, byłam w szoku. Mój ojciec zmarł dwa miesiące wcześniej. Jestem
jedynaczką, więc świat wokół mnie zadrżał
w posadach. Moi znajomi sami, jak to się teraz mówi, łosie nie stanowili żadnego
oparcia. Ja nawet nie mogłam płakać. I
wtedy właśnie przyśniła mi się mama. Śniło
mi się, że odwiedziłam ją w sanatorium. Nie był to na pewno szpital. Bardziej
kojarzyło mi się właśnie sanatorium. To była sala pełna łóżek, zwykłych łóżek,
białych metalowych, zasłanych białym prześcieradłem, białą poduszką i kolorowym
kocem.Życie po życiu. Następne trzy historie wiążą
się z odchodzeniem w zaświaty. W chronologicznym porządku. Pierwsza z nich
dotyczy mojego ojca, który dał nam znać o
swojej obecności rankiem, następnego dnia po śmierci, zwyczajnie uderzając
trzykrotnie w ścianę. Słyszałam to ja i moja mama, która trochę się obawiała
pytać. Może myślała, że się wystraszę, ale
ku mojemu zdziwieniu przyjęłam te odgłosy jako coś zupełnie naturalnego. Inna
rzecz, że do dzisiaj mam wrażenie, że jakaś gniewna część mojego ojca dalej
przebywa w tym pokoju. Moja córka twierdzi
zresztą to samo. Moja mama dała o sobie znać w inny sposób. W kilka dni po jej
odejściu spodziewaliśmy się przyjazdu jej
siostry zza granicy. Miała ona lądować na Okęciu wczesnym rankiem. Z tego powodu
zamówiliśmy taksówkę na lotnisko odpowiednio wcześniej. Dzień przed
spędziliśmy na porządkowaniu mieszkania. Poszłam spać późno i oboje z mężem
zaspaliśmy. Na dziesięć minut przed przyjazdem taksówki obudził nas telefon.
Biegnąc do aparatu, byłam bardzo zaskoczona, bo nikt nigdy nie dzwonił tak
wcześnie. Telefon był głuchy na moje wołania. Dopiero jak spojrzałem na
zegarek, to wtedy zrozumiałem, kto dzwoni.
Działo się to w czasie, kiedy o komórkach i innych wynalazkach czytało się w
literaturze SF. Budzenia też nie zamawialiśmy, a przedsiębiorstwo
taksówkowe nie miało zwyczaju dzwonić. Ostatnia z tego typu historia, którą
chciałabym opowiedzieć, jest dłuższa, ale
chyba warta opowiedzenia. Zdarzyło się to
we wczesnych latach dwutysięcznych. Moja teściowa w Warszawie odchodziła z tego
świata po ciężkiej chorobie. My niestety
borykaliśmy się z problemami finansowymi i
mąż nie mógł polecieć do kraju. Pracował
wtedy na zlecenie. Sytuacja na rynku pracy
w USA była wtedy fatalna i tego właśnie dnia pojechał do pracy. Jeździł jako
kierowca ciężarówek. Ja wyszłam do pracy.
Na szczęście etap fizyczny miałem już za sobą, a córka do szkoły. W domu został
tylko nasz pies. Córka wtedy nie miała telefonu komórkowego. Niektóre dzieci już
je miały, ale ona jeszcze nie. Najpierw zadzwonił do mnie do pracy mąż, dając
znać, że dostał dalsze zlecenie i wróci dopiero następnego dnia rano. Potem
zadzwoniła córka z telefonu koleżanki, pytając, czy po zajęciach może zostać w
szkole, żeby kibicować drużynie szkolnej w
zawodach pływackich. Zgodziłem się bez
problemu. I tu zaczyna się zabawa.Wczesnym
popołudniem ponownie zadzwoniła córka z pytaniem, czy tata jest w domu. Miała
jakiś dziwny głos. Można powiedzieć, że
była spłoszona. Powiedziałem jej zgodnie z prawdą, że nie. Że mąż wróci dopiero
następnego dnia. Może rano. Na to moje dziecko, coraz bardziej zdziwione i
spłoszone, opowiedziało, że koleżanka ta
od telefonu najpierw pokazała jej, że ktoś próbował połączyć się z nią z naszego
domowego telefonu. Ta koleżanka miała moją
córkę w swoich kontaktach, bo przyjaźniły się już od długiego czasu. Zresztą
przyjaźnią się do tej pory. Przypominam, że w domu był tylko pies, ale on w
telefonowaniu był raczej słaby. Córka zdziwiła się, wiedząc, że Jestem w pracy,
a ojciec pojechał w trasę. Kilka minut później komórka zaczęła dzwonić, ponownie
wyświetlając nasz domowy numer. Koleżanka podała mojej córce telefon. Z relacji
córki wynikało, że w telefonie odezwał się męski głos, którego moje dziecko nie
rozpoznało. Głos po polsku powiedział, że
nie jest dobrze i ucichł. Tej samej nocy
zadzwonił kuzyn z Warszawy, dając znać, że
teściowa zmarła. Podczas pogrzebu kilka
osób próbowało zrobić teściowej zdjęcie w
trumnie zwykłymi aparatami i cyfrowymi. Żadne nie wyszło. Na wszystkich
była tylko rozmazana plama. Było i nima. Ostatni etap mojej opowieści
to opowieść o znikaniu przedmiotów. Trochę do śmiechu, ale czasem
niekoniecznie. Moja mama trzymała moje świadectwa od pierwszej klasy do szkoły
średniej. Wszystkie oprócz maturalnego w okładkach od papeterii lotniczej. Może
ktoś z Państwa pamięta takowe? Chyba bladozielone albo blatoniebieskie, z
cieniutkim papierem i kopertami z napisem
Para avion. Raz w roku mama wyciągała ten folder, żeby dołączyć moje kolejne
świadectwo, a potem wkładała je z powrotem z pietyzmem do specjalnej teczki w
szafie. I tak co roku. Kiedy zniknęły moje świadectwa, tego nikt nie wie, ale na
pewno już po mojej maturze. Żadna z nas uwierzyć nie mogła. Sprawdziłyśmy
wszystkie zakamarki. Teczka była? A jakże. Inne dokumenty leżące w niej też. Ale
starej okładki z napisem Para avion z moimi świadectwami. Nie. Tak w głębi duszy
to jest mi przykro, bo jakby nie patrzeć,
to jest pamiątka na całe życie, z której nie został nawet ślad. Byłam niezłą
uczennicą, nawet można powiedzieć, że bardzo dobrą. No, mogę zrozumieć, że
dziadkowie w zaświatach chcieli pochwalić
się wnuczką, ale żeby tak rąbnąć na wieki? Ponownie Dybuk dał znać o
sobie ładne kilka lat później. Wpadliśmy
na pomysł obstalowania tapczanu większego niż standardowe, sprzedawane wtedy w
sklepach. Do tego potrzebna jest pościel, w tym prześcieradło. Będzie śmiesznie.
Zakupiliśmy wtedy bawełnę w kwiatki i mąż świetnie szyje na maszynie. Uszył nam
prześcieradło na wymiar, takie bardziej
nowoczesne, z gumką. Miałem też inne — na
zmianę. No i kiedyś po zmianie pościeli i praniu wsadziłem owe prześcieradło jak
zwykle do bieliźniarki w szafie. Zwykła rzecz, spotykana chyba w każdym domu.
Niespodziewane było to, że już nigdy go z tej szafy nie wyjęłam. Na początku nie
mogłem uwierzyć. Wyciągnąłem z szafy całą
zawartość, obszukałem, co się dało. Teraz jak to piszę, to śmiać mi się chce. To
takie zabawne. Ale wtedy byłam nieźle wkurzona. Przed wyjazdem z Polski
spakowałam cały dom. Prześcieradło znikło w niebycie. O tym, że któregoś
dnia, już tutaj, w Stanach, postanowiłam schować paszport mój i męża do szafki
nocnej, a potem trzeba było płacić w konsulacie za ich odtworzenie, nawet
wspominać nie będę. Nie będę też ukrywać, że to znikanie jakoś łączy się z moją
osobą i od czasu tych nieszczęsnych paszportów nie ja chowam dokumenty w domu.
Tak na wszelki wypadek. To wcale nie znaczy, że jestem osobą nieprzewidywalną,
która rozsiewa wszystko wokół, notorycznie gubiąc przedmioty. Wręcz przeciwnie,
wiem, co mam i gdzie. Na ostatek opowiem historię zdjęcia mojej córki. Nie tak
dawno córka, już dorosła, poprosiła mnie o
znalezienie jej zdjęcia z dzieciństwa. Szukając, wyjęłam trzy albumy i położyłam
je na stoliku kawowym. Przeglądając je, znalazłam inne zdjęcie niż to, o które
mnie prosiła. Pomyślałam, że może warto,
by je włożyć w oprawkę, bo było starannie wykonane i o rozmiarach pięć na osiem.
Szukając dalej, włożyłam je między kartki
albumu, aby potem poszukać do niego ramki.
Znalazłam to, co chciałam i zajrzałem z
powrotem do albumu, żeby je wyjąć. Zdjęcia nie było. Pomyślałam, że zwariowałam.
Dopiero miałam je w ręku. Może kwadrans upłynął. Przeszukałem album trzykrotnie,
przeszukałam dwa pozostałe. Zajrzałem pod
stolik, licząc, że może wypadło pod kanapę
i gdzie się tylko dało. Zadzwoniłem do
męża, prosząc, żeby jak wróci do domu, sam przejrzał albumy. Zdjęcia nie
znalazł. I to tyle, jeśli chodzi o zdarzenia
zrelacjonowane przez tę słuchaczkę. Po krótkim przerywniku przejdziemy do
prezentacji kolejnej przygotowanej na dziś korespondencji. Nigdzie się nie
ruszajcie. Słyszymy się ponownie już za chwilę.Mówią, że wejść do archiwum jest
bardzo łatwo. No tylko, że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę
gorzej. Posłuchaj nieznanego. Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Dwa miesiące temu był Trump prowadzący dla
pewnego radia. Czy ktoś go tam słyszał? Podobno jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Druga z przygotowanych na dziś
korespondencji ucieszy fascynatów tematyki
ufologicznej, bowiem tym razem usłyszymy opisy obserwacji UFO oraz zdarzeń z
udziałem tajemniczych postaci, które jak
jest przekonany autor korespondencji, są
przy każdym z nas i stale nam towarzyszą.
Szczególnej państwa uwadze polecam opis
sytuacji z dzieciństwa pojawiający się na
początku oraz relację dotyczącą dziwnego
zdarzenia podczas pewnej grupowej wyprawy do lasu. Zapraszam do
słuchania. Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium
14 listopada 2021 roku. Witam. Długo się zbierałem do napisania do
Was, ale w końcu się przemogłem. Chciałbym się z Wami podzielić większymi
dziwnymi sytuacjami i obserwacjami, jakie zdarzyły się dotychczas w moim
trzydziestodziewięcioletnim życiu. Być może niektórym z Was będzie się to
wszystko wydawać niewiarygodne. Nie wnikam, ale wiem, że nie jestem jedynym,
który doświadcza takich rzeczy. Ludzie często boją się o tym mówić. Z każdym
rokiem widać jednak, że sytuacja się zmienia i coraz więcej osób postanawia się
przełamać. Będzie Wam tu dane usłyszeć o UFO, dziwnych zjawiskach i tajemniczych
postaciach, które jestem przekonany, są przy każdym z nas. Sytuację postaram się
przedstawić chronologicznie. Urodziłem się
w Jastrzębiu Zdroju w 1982 roku. Zacznę
od tego, że pamiętam sporo rzeczy z mojego dzieciństwa. Mając dwa lata byłem z
rodzicami nad polskim morzem w jakiejś małej miejscowości niedaleko Kołobrzegu.
Byłem wtedy z rodzicami na plaży. Mama spostrzegła, że jest ze mną coś nie tak.
Nagle stałem się osowiały. Wzięła mnie na ośrodek wypoczynkowy i zmierzyła mi
temperaturę. Okazało się, że mam czterdzieści stopni gorączki. Natychmiast
wsiadliśmy do autobusu i pojechaliśmy do szpitala w Kołobrzegu. Pamiętam izbę
przyjęć i ogólne zamieszanie, jak to bywa
w takich sytuacjach. Okazało się, że mam ostre zapalenie płuc. Był to rok
osiemdziesiąty czwarty i taka diagnoza w
takim wieku i w takich czasach nie dawała
dobrych rokowań. Lekarze stwierdzili, że mam trzydzieści procent szans na
przeżycie. Dni mijały i poprawy nie było. Pamiętam, że leżałem w pokoju z takim
chłopczykiem, który był moim rówieśnikiem.
Nie wiem, co mu wtedy było, ale był na siłach. Coś tam zawsze do mnie mówił,
pokazywał mi zabawki, ale ja byłem tak słaby, że praktycznie się nie ruszałem.
Pewnej nocy, patrząc się w ciemność sali,
na której leżałem, poczułem, jak ktoś jest
obok mnie. Była to dziwna postać. W ogóle
nie czułem strachu. Mówiła do mnie, mimo
że nie ruszała ustami. Głos słyszałem tak, jakby w mojej głowie. Chłopiec, który
leżał niedaleko mnie, też tą postać widział. Rozmawialiśmy z nią po swojemu,
to znaczy w języku dwulatków. Nagle poczułem, jak mój stan się poprawia. Mój
oddech zrobił się głęboki i miarowy. Mój
rówieśnik przez szczebelki łóżka rzucił w kierunku tej postaci na ziemię miśka.
Postać spytała się mnie, czy mu go oddam.
Dodam, że łóżeczka dla dzieci były bardzo
głębokie, to znaczy materace znajdowały się blisko podłogi, a szczebelki były
wysokie ze względów bezpieczeństwa. Pamiętam, jak stanąłem w tym łóżeczku na
nogi z chęcią podania tajemniczej postaci tej zabawki. Czołem dotykałem krawędzi
szczebelek tak, że nie było szans podciągnąć się i wydostać się na drugą
stronę. Mi się to jednak udało. Kiedy byłem na podłodze, ruszyłem w kierunku
tego miśka. Kiedy miałem już go w ręku, nagle zapaliło się światło. Do pokoju
weszła jakaś pielęgniarka. Pamiętam jej zdziwienie w oczach, jak mnie zobaczyła.
Spytała się mnie, co ja robię. Ja pokazałem jej palcem w kierunku tej
postaci, że dla niego miśka niosę. Tej postaci tam już jednak nie było. Na drugi
dzień przyszli rodzice. Pamiętam ich zdziwienie, jak zobaczyli mnie bawiącego
się w szpitalnej świetlicy. Lekarze powiedzieli im, że mój stan z
niewyjaśnionych przyczyn się diametralnie poprawił w ciągu jednej nocy. Lekarz
opowiedział im też o zajściu w nocy. Nie miał pojęcia, jak wyszedłem z łóżeczka.
Powiedział, że to jest nie do wykonania
również w przypadku zdrowych dzieci, które są w pełni sił. Pamiętam wtedy łzy
rodziców. Mówili, że to była forma jakiegoś cudu. Sam też się nad tym czasem
zastanawiam, przypominając sobie tamte zdarzenia. Takich historii z mojego
dzieciństwa mam jeszcze pełno. Do tej pory się zastanawiam, jak ja przeżyłem
dzieciństwo, często robiąc głupie i niebezpieczne rzeczy.Wpadając pod
samochód, spadając wielokrotnie z wysokości, nie łamiąc przy tym nawet palca
lub żadnej innej kości. Czy chodzenie na krawędzi dziesięciopiętrowego bloku w
wieku sześciu, siedmiu lat. Takich zdarzeń było pełno. Zawsze czułem przy sobie
kogoś. Do tej pory wiem, że ktoś jest, jednak nie było mi już dane zobaczyć tej
postaci. Ogólnie to byłem inny niż reszta
dzieciaków w moim wieku. Gdy inni biegali po placu zabaw czy wspinali się na
trzepak, ja często samotnie chodziłem na wyprawy w rejony niezamieszkane, w
odludzia. Frajdę sprawiało mi odkrywanie nowych miejsc. Gdyby wtedy były już
smartfony, to jestem pewien, że miałbym
fajne materiały z takich wypraw. Zakończę
już temat mojego dzieciństwa. Przejdźmy do wieku młodzieńczego i widzenia
UFO. Tutaj zacznę od tego, że będąc podrostkiem często jeździłem z ojcem na
ryby. Najbardziej lubiłem jeździć na nocki. Sam jakoś pociągu do łowienia ryb
nie mam, ale lubiłem leżeć nad wodą na kompletnym odludziu i patrzeć się w nocne
niebo. Wtedy często widziałem dziwne obiekty na niebie, które poruszały się w
sposób inny niż znane nam obiekty ziemskie. Dodam, że mój tata też się
takimi zjawiskami interesuje. Też widywał
dziwne rzeczy na niebie i był świadkiem
niewytłumaczalnych zjawisk. Obiekty, które
są powiedzmy wielkości gwiazdy i ruszają się w niewytłumaczalny sposób na mnie
wrażenia nie robią. Jestem przekonany, że
każdy może być świadkiem takiego zjawiska.
Wystarczy ruszyć się poza miasto, gdzieś,
gdzie jest ciemno i smugie świateł miast nie są widoczne, ale coś, co jest
wielkości Księżyca, już zrobi na mnie wrażenie. I tak było pewnej nocy. To
Wszystko działo się między rokiem 1998 a 2003. Właśnie wtedy miałem
wysyp dziwnych obserwacji. Ale po kolei.
Zacznę od najciekawszego zdarzenia. Zawsze od małego lubiłem chodzić na wyprawy.
Chodziłem sam lub z paczką bliskich ziomków. Chodziliśmy często w kierunku
czeskiej granicy, przez lasy, pola, tereny
kopalniane, hałdy, stare budowle i tym podobne. Taka eksploracja sprawiała nam
przyjemność. Zacznę od dziewięćdziesiątego
ósmego roku, pewnej późnej jesiennej nocy postanowiłem z trzema przyjaciółmi
przejść się na taką wyprawę. Byłem najmłodszy w ekipie. Koledzy kolejno jeden
rok starszy i dwóch dwa lata starsi. Jastrzębie Zdrój, jak na górnicze miasto
jest mocno zielone. Kiedyś, dawno temu,
zanim powstało to miasto, były tu bagna i moczary. Osiedle, na którym się
wychowałem, jest położone w ciekawej okolicy. Blisko mojego bloku jest jara. Za
blokami są ogródki działkowe, a za działkami kopalnia i praktycznie od jednej
strony kopalni pola i odludzia. I znowu lasy. Udaliśmy się właśnie wtedy w ten
odludny rejon kopalniany. Postaram się teraz dokładnie opisać ten teren, bo tak
jak całe zajście, tak i to miejsce mocno
utkwiło mi w głowie. Pamiętam to wszystko,
jakby stało się wczoraj. Po wejściu do małego lasku i wyjściu z niego pojawiał
się wielki mur betonowy odgraniczający teren kopalniany. Po zewnętrznej stronie
muru był nasyp szerokości około dwóch lub
trzech metrów, pozwalający poruszać się obok muru. Mur znajduje się z prawej
strony, a z lewej nasyp kończy się sporą
skarpą. Poniżej zaś płynie mała rzeczka,
potocznie zwana przez tutejszych Smródką.
Dalej za rzeczką znajdują się już pola i odludzie. Widok i klimat był tam zawsze
osobliwy, a na dodatek w tę noc pełnia księżyca też robiła swoje. Wieczorami
zapach, widok kopalni, tego nasypu i całej
reszty sprawiały wrażenie innego świata,
świata z przyszłości. Pewnie dlatego tak
lubiłem tam chodzić. No ale do rzeczy. Tej
nocy, kiedy do wyjścia z lasu było może z trzydzieści metrów i było już widać
niewyraźnie ten mur kopalniany. Nie zdawaliśmy sobie jeszcze sprawy, co za
chwilę się wydarzy. Szliśmy gęsiego, bo ścieżka w lesie była wąska i w sumie
wydeptana przez nas. Ja szedłem przedostatni, za mną szedł kolega, który
często robił nam kawały, straszył nas i tem podobne. Właśnie wtedy spytał się
mnie, czy coś słyszałem. Uśmiechnąłem się
i powiedziałem mu, że tak. Pewnie czubaka
brał czai się w krzakach i żeby uważał, bo na niego z tych krzaków za chwilę
wyskoczy. Wtedy kolega powiedział, żebym się nie zgrywał. Chwilę potem ten sam
kolega powiedział, że musi udać się za potrzebą i że nas dogoni. Szliśmy tak w
ciszy i nagle zwróciłem uwagę, że powietrze jest tak, jakby naelektryzowane,
tak jak przed burzą i że wszystko jakby ucichło. Nie było słychać żab ani
świerszczy, nie było nawet słychać osobliwych dźwięków dochodzących z
pobliskiej kopalni. Jednym słowem dało się wyczuć dziwną atmosferę. W pewnym
momencie usłyszałem za sobą, jak kolega, który został z tyłu, biegnie w naszą
stronę i przeraźliwie krzyczy. Jeden z kolegów z przodu dodał, że znowu się
zaczyna i znowu nas ten z tyłu próbuje nas
straszyć. Też dokładnie tak pomyślałem,
ale gdy ten z tyłu dobiegał do mnie i się obróciłem, mimo że było ciemno,
dostrzegłem jego wyraz twarzy. Tego nigdy nie zapomnę. Na twarzy miał wyrysowany
śmiertelny strach. Dzięki księżycowi i cieniom w lesie widok był upiorny.Kolega
twarz miał zupełnie bladą. Biegł tak, że
mnie wywrócił. Kiedy upadłem i podniosłem głowę, widziałem, że cała trójka już
biegnie i praktycznie zbliża się do skraju lasu, gdzie był ten wielki mur. W tym
samym momencie usłyszałem za sobą coś jakby brzęczenie roju pszczół, ale to
brzęczenie było metaliczne. Włos mi się na
głowie zjeżył i poczułem, że moja twarz
też traci kolory. Szybko się poderwałem i
co sił w nogach. Zacząłem biec w kierunku tego muru i kolegów. Dźwięk za mną
narastał i zdałem sobie sprawę, że to coś
mnie dogania. Na początku biegłem tak, że
bałem się obejrzeć, ale gdy to coś było już na tyle blisko mnie, a ja byłem już
praktycznie na wylocie lasu, obejrzałem się i zobaczyłem niewyraźny kształt,
kształt jakby romb albo coś w stylu dwóch
piramid połączonych podstawami. Miał około metra i unosił się kilkadziesiąt
centymetrów nad ziemią. Kształt wydawał
się falować. Nie wiem, jak to opisać. Coś,
jak czasami widzimy w filmach lub grach, jak postać ma na siebie nałożone pole
maskujące. Niby jej nie widać, ale jest taki rodzaj galaretowatej powłoki, która
faluje jak gorące powietrze nad rozgrzanym asfaltem. I wtedy zacząłem zwalniać.
Popatrzyłem przed siebie. Dwóch kolegów stało i jeden klęczał. Ten, co mnie
wywrócił. Krzyki zamieniły się w szloch. Oni dosłownie płakali. Na ich twarzach
wymalowane były śmiertelny strach. Kiedy
byłem już blisko nich i mimo że chciałem
biec dalej, coś jakby mnie sparaliżowało.
Obróciłem się jeszcze i wtedy to coś było
jakieś dwa metry ode mnie. Ten kształt i
naładowane elektrycznie falujące powietrze
było już widać wyraźnie. Kiedy się temu
przyglądałem, mój śmiertelny strach zaczął powoli mijać, ale paraliż jakby się
pogłębiał. Dosłownie nie mogłem nawet ruszyć palcem ani mrugnąć okiem. Poczułem,
że to coś nie ma złych intencji. I nagle wszystko zaczęło wokół mnie jakby
ciemnieć. Zacząłem tracić świadomość. Wszyscy czterej ocknęliśmy się, jak
wracaliśmy w kierunku domu. Było to jakieś
dwa kilometry od miejsca zdarzenia. Kiedy spojrzałem na zegarek, zobaczyłem, że
wyparowało nam gdzieś około godziny czasu.
Pamiętam, że jak spojrzałem na kolegów, wszyscy mieli w oczach jakby pustkę.
Wszyscy wiedzieliśmy, co się stało, ale do
samego powrotu do domu nikt się już nie odezwał. Nie wiem, co kolegom wtedy
siedziało w głowach. Tematu już nigdy nie poruszyliśmy. Nasze drogi wkrótce się
rozeszły. Ja poznałem dziewczynę, moją obecną żonę. To z nią spędzałem każdy
dzień. Wypady na wyprawy się skończyły. Wkrótce poszedłem do wojska. Zaraz po
wyjściu z wojska wyjechałem z moją obecną
żoną do Czech, gdzie mieszkaliśmy osiem
lat. Tam również przez te osiem lat działy się dziwne rzeczy, ale opiszę je za
chwilę. Chciałbym się jeszcze cofnąć do początku
dwutysięcznego roku, kiedy jeszcze byłem w
Polsce i mieszkałem z rodzicami. Opowiem
to, co widziałem. To też działo się pewnej nocy. Byłem wtedy niedaleko mojego
osiedla, jakieś sześćset, siedemset metrów. Tuż za laskiem, odkąd pamiętam,
była taka ostronna miejscówka, gdzie często się z przyjaciółmi chodziło. Na tej
miejscówce od dawien dawna leżały betonowe płyty i słupy. Wszystko zarosło i
mimo że było to blisko osiedla, było to dobre miejsce na obserwację nieba i żeby
posiedzieć w spokoju. Byłem tam wtedy z moim obecnym szwagrem. Było wtedy coś
około godziny dwudziestej drugiej dwudziestej trzeciej. Bodajże wczesna
wiosna. Piliśmy piwo i gadaliśmy o pierdołach. Ja siedziałem na betonowym
słupie, a szwagier stał. I tak przebiegała rozmowa. W pewnym momencie na niebie
pojawił się obiekt wielkości Księżyca, a
nawet ciut większy. Miał barwę zielonkawą,
która przechodziła w pomarańczowy. Obiekt
był widoczny około pięć sekund. Wydawał się dosyć spory. Dobrze go widziałem, a
szwagier, ponieważ stał do mnie przodem, a
tyłem do obiektu, widział tylko moment, jak chował się za lasem na horyzoncie w
kierunku Czech, gdzieś na wysokości Cieszyna. Kilka dni później udałem się do
mojej siostry. Miała komputer i drukarkę.
Musiałem coś wtedy wydrukować. Usiadłem
przy komputerze i coś tam jeszcze musiałem instalować. Podczas instalacji
spostrzegłem gazetę na stoliku. Wziąłem ją z nudów do ręki. Moją uwagę przykuł
artykuł o UFO. Była to jakaś regionalna śląska gazeta. Teraz nie pamiętam nazwy.
Było tam napisane, że UFO było widziane przez wielu świadków. Data i godzina
pokrywały się z moją wcześniejszą obserwacją. Kierunek również się zgadzał.
Było wtedy opisane w tej gazecie, że gdzieś przy granicy czeskiej, w jakiejś
wsi pewien starszy pan szedł z wnuczkiem
przez pola i widział ten obiekt z bliska.
Obiekt był okrągły i unosił się nad polem.
Z tego, co pamiętam, to ten pan określił go na dość duży. Miał kilka metrów
średnicy. Skoro pisali o tym w gazecie, jestem pewien, że wśród słuchaczy jest
ktoś, kto o tym słyszał lub to widział.
Dla mnie widok był osobliwy i mimo że jak wcześniej napisałem sporo razy byłem
świadkiem dziwnych manifestacji na niebie,
to ten konkretny obiekt zrobił na mnie wrażenie.
Przejdźmy zatem do mojego pobytu w Czechach. Ta historia może nie będzie tak
ciekawa jak dwie wcześniejsze, bo będzie pochodzić ze sfer duchowych, jak to
niektórzy nazywają. Ja to nazywam sferą innych wymiarów, ale chcę ją opisać, bo
mam wrażenie, że wszystko, co opisuję, to ma ze sobą jakiś związek. Mianowicie
chodzi o obe. Tego zjawiska nie muszę chyba słuchaczom Radia Paranormalium
opisywać.Każdy na pewno chociaż raz z tą tematyką się spotkał. Ja osobiście o OB
dowiedziałem się, jak miałem gdzieś około
szesnastu, siedemnastu lat. Dowiedziałem
się o tym zjawisku od kolegi, którego nikt na poważnie nie brał. Jest dziwakiem,
podobnie jak ja. A że jestem ciekawski
świata, postanowiłem tego kolegę poprosić,
żeby mi więcej na ten temat poopowiadał.
Wytłumaczył mi, co to za zjawisko i że ono jest jak najbardziej prawdziwe. Jak
opowiadał z zachwytem o różnych światach i wymiarach, to wiedziałem, że nie
ściemnia. Tak więc wytłumaczył mi co i jak. Jak się przygotowywać do wyjścia.
Powiedział, że jest to dosyć trudne, ale
jak będę się dostosowywał do jego zaleceń,
to samo przyjdzie prędzej czy później. O dziwo, już pierwszej nocy doświadczyłem
dziwnego stanu. To nie było OB, ale można
powiedzieć, że byłem już tam jedną nogą.
Wtedy zrozumiałem, że jest to zjawisko jak najbardziej prawdziwe i tajemnicze.
Zacząłem się tym poważnie interesować i studiować temat. Po około tygodniu
doświadczyłem pierwszy raz prawie stuprocentowego wyjścia, ale było to dla
mnie tak straszne przeżycie, że zaprzestałem praktyk. Stwierdziłem, że tak
musi wyglądać umieranie i odłączanie duszy od ciała. Tak więc na kilka lat
przestałem się tym interesować. To właśnie
w Czechach ciekawość wróciła. Wszędzie,
gdzie nie spojrzałem, widywałem informacje o Internet, znajomi poruszające ten
temat, książki wpadające mi przypadkiem do
rąk. Postanowiłem znów zgłębić tajemnicę OB. Po krótkiej wieczornej medytacji
wypowiedziałem intencję, że chcę poznać prawdę o otaczającym nas świecie. Chcę,
żeby przyszła postać, która mnie oprowadzi
i pokaże, o co w tym wszystkim chodzi. Nie chciałem po prostu błądzić w tych
różnych i odmiennych światach. Poprosiłem jeszcze, żeby mi ktoś pomogł wyjść. Tą
właśnie noc zapamiętam bardzo dobrze. U mnie wyjście zawsze wyglądało tak:
słyszałem dziwne boczenie, czasem dziwne
dźwięki, trzaski lub rozmowy jakichś osób. Do tego silne wibracje. Coś jakby się
leżało na mocno trzęsącym się łóżku. Wibracje u mnie na ogół trwają tak na moje
oko kilka minut. Wtedy trwało to kilka
sekund. Poczułem czyjąś obecność w pokoju, wyciągnąłem rękę i nagle moją dłoń
chwyciła czyjaś dłoń. Miałem wrażenie, że
większa przynajmniej trzy razy. Otworzyłem
oczy i przede mną stały trzy postacie w kapturach. Były ogromne, sięgały pod sam
sufit. Na sobie miały coś, co przypominało ubranie mnichów i wielkie kaptury na
głowach. Twarzy nie było widać. Był to
trochę straszny widok, ale nie dało się od
nich wyczuć złych intencji. Jedna postać,
która stała pośrodku, trzymała moją dłoń,
a dwie stały z boku i się przyglądały. Po
chwili ta środkowa postać powiedziała: "A
więc chcesz poznać prawdę? Chodź więc, by się przekonać". Po czym zostałem
dosłownie wyrwany z mojego ciała. Krótko po wyrwaniu mnie z ciała widziałem, jak
pojawiają się drugie drzwi w mojej sypialni i wlatuję w nie razem z tymi
trzema postaciami. Ostatnie, co pamiętam, to to, że w tych drzwiach był tunel i
poruszaliśmy się w nim z ogromną prędkością. Czułem wyraźnie fizycznie, jak
ta postać trzyma mnie za rękę. I teraz miałaby się zacząć opowieść, ale się nie
zacznie. Nie dlatego, że nie chcę się z wami nią podzielić, ale dlatego, że nie
mogę. Następne co pamiętam to to, jak się obudziłem nad ranem i głos wyraźnie
słyszalny w myślach, żebym się nie martwił. Ale nie Jestem jeszcze gotów, by
poznać prawdę. Że tą, gdzie byłem i co mi pokazali, zapomnę po przebudzeniu. Co
najdziwniejsze, od tamtego czasu nie dostałem już pełnego wyjścia, a minęło już
od tamtej pory z dziesięć lat. Wiem tylko, że pewnego dnia znów tę postać
spotkam i znów zacznę doświadczać stanów
OB. Nie zostałem całkowicie pozbawiony tej
zdolności. Po prostu jak staram się tego
stanu doświadczyć, to doświadczam, ale nie mogę otworzyć oczu. Mam je tak, jakby
sklejone jakąś mazią. Trudno to opisać,
ale czuję na nich coś. To uniemożliwia mi
wyjścia, bo tam oczy są potrzebne, tak jak
i tu, w fizycznym świecie. Pozostały mi natomiast świadome sny, ale to nie jest
już to samo. Przygoda z Czechami zakończyła się niebawem, po ostatnim
spotkaniu z trzema tajemniczymi postaciami. Zadziało się to też w dziwny
sposób. Pewnego razu chodziłem jakoś negatywnie naładowany. Wszystko mnie
drażniło, całe otoczenie, praca, znajomi. Kiedyś wykrzyczałem na głos przez okno
późnym wieczorem, że mam już dosyć tego kraju i otoczenia. Potem wszystko
potoczyło się szybko. Jakimiś dziwnymi splotami wydarzeń wyjechaliśmy z Czech z
powrotem do Polski. Tam przebywaliśmy niecały rok i nic dziwnego się nie
wydarzyło. Jako że w Czechach urodziła mi
się córka, a oszczędności zaczęły nam się kurczyć, byłem zmuszony szukać pracy.
Znowu zbieg okoliczności i w ten sam dzień, w którym zacząłem się na poważnie
za pracą rozglądać, napisał do mnie znajomy: "Jest praca w Niemczech". Nie
zastanawiałem się długo. Po kilku dniach spakowałem się i wyruszyłem do miejsca,
gdzie do teraz przebywam. Historia, jaką mi Niemcy tutaj piszą też jest dziwna i
pełna dziwnych splotów wydarzeń . W międzyczasie miałem poważny wypadek w
pracy. Groziła mi amputacja trzech palców
i ogólna pełna niesprawności dłoni. Trzy palce prawie urwane, zmiażdżone kości i
pozrywane ścięgna i nerwy. Żaden chirurg
nie chciał podjąć się tej operacji. Kiedy sytuacja była już przesądzona, znowu
nastąpił dziwny splot wydarzeń. Nagle okazało się, że do Monachium przyleciał
znany chirurg, który specjalizuje się w
takich przypadkach.Zasiadał w helikopter i
przyleciał do bramy, gdzie jest klinika zajmująca się takimi sprawami. Dziś dłoń
działa i jest sprawna w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach. Rehabilitacja
trwała pół roku i musiała być prowadzona w
Niemczech. Z tego powodu postanowiłem tu ściągnąć żonę i córkę i do tej pory
mieszkamy tutaj. Przejdę zatem do dziwnego
zdarzenia, które miało miejsce tu, gdzie
teraz żyję. Pewnej weekendowej nocy, kiedy
już żona z córką twardo spały, miałem w planie posiedzieć do rana i pooglądać
filmy, pograć lub spędzić czas na YouTube. Było wtedy gdzieś przed trzecią nad
ranem. Jako że w mieszkaniu nie palę, poszedłem do okna w kuchni zapalić
papierosa. Zawsze mam telefon w takiej sytuacji i wtedy też miałem. Paliłem
papierosa i coś tam w telefonie oglądałem. Miasto już spało. Mieszkałem wtedy w
centrum miasta. Wszędzie stare kamienice i ogólnie nieciekawa okolica, ale miała
swój klimat. Wtedy zwróciłem uwagę na białe auto dostawcze. Busa, który stał na
dole, jakieś piętnaście metrów od mojego okna. Koło busa stoi stara, opuszczona
kamienica. Zawsze, gdy obok niej przechodzę, czuję jakąś dziwną energię.
Usłyszałem jakieś dźwięki dochodzące z tego auta. Coś jakby dwie osoby w środku
na pace się ze sobą szarpały. Na początku
pomyślałem, że to jakieś żule sobie tam coś wyjaśniają i wtedy dosłownie zrobiła
się taka atmosfera, jak wtedy w lesie, kiedy ja i koledzy mieliśmy spotkanie z
tym dziwnym czymś. Dosłownie Wszystko zamarło. Wyglądało to tak, jak gdyby czas
się zatrzymał. Atmosfera stała się gęsta i
znowu można było wyczuć elektryczność w powietrzu. Głosy w busie też ucichły.
Niesamowita cisza trwała może z dziesięć sekund. Wtedy nad tym białym busem
pojawiły się czerwone wyładowania elektryczne. Były widoczne i słyszalne
bardzo dobrze. Wyglądało to, jakby bus zamienił się w cewkę Tesli, czy coś w tym
rodzaju. Samo zjawisko też trwało około dziesięciu sekund. Dźwięki szamotaniny w
busie też ucichły. Po wszystkim stałem jak
wryty jakiś czas. Nie mogłem się ruszyć, ale nie był to paraliż, tylko ogromne
zdziwienie. Teraz już wiem, co znaczy powiedzenie stanął jak wryty. I teraz
wiem, czemu ludzie często nie są w stanie nagrać dziwnych zjawisk, mimo że mają
telefony w ręku. Dochodzimy do końca moich najdziwniejszych przypadków, których
byłem świadkiem. To mniejszych dziwnych zdarzeń miałem więcej, ale nie będę się
już na ten temat rozpisywał. Na koniec dodam, może nie tylko mnie się to zdarza,
ale od około dwóch lat każdego dnia widzę podwójne liczby minimum kilka razy
dziennie. Wiecie, o co chodzi. Spoglądam na zegarek, a tam 11:11, 13:13 i tym
podobne. Wspomnę też, że te liczby widzę też na ulicy czy jak na
przykład jadę autem. I na koniec opowiem Wam jeszcze ciekawą rzecz, jaka
przydarzyła mi się kilka dni temu. Uciąłem
sobie wtedy popołudniową drzemkę. Żona i
córka były w mieszkaniu. W pewnym momencie
usłyszałem, że ktoś wchodzi do pokoju. Byli to na sto procent kobieta i
mężczyzna. Byłem na wpół przebudzony i miałem świadomość, ale nie mogłem znów
otworzyć oczu. Ale nie było to owe. Kiedy te postacie weszły do pokoju, kobieta
powiedziała do niego: "Tu jest". Czułem i
słyszałem, jak mężczyzna podszedł do mnie
i przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. Stał tuż koło mnie. Kobieta usiadła na
łóżku przy moich nogach. Czułem dosłownie, jak materac się ugina pod wpływem
nacisku. Wtedy ten mężczyzna powiedział, że ich słyszy i zaczęli między sobą coś
szeptać. Trwało to może dwie minuty, po
czym wyszli. Po wszystkim otworzyłem oczy
i wybiegłem z pokoju. Żona oglądała coś w
telewizji. Zapytałem jej, czy ktoś był u nas w mieszkaniu lub czy coś słyszała.
Odparła, że nie i że coś mi się przyśniło. Ja jednak wiem, że to nie był sen.
Potrafię odróżnić sen lub OB. Wiem też
jedno: wszystkich nas otacza dziwny świat.
A jeszcze dziwniejszy jest ten tuż obok
nas, ten niewidoczny. To by było na tyle. Kiedyś się tu jeszcze może odezwę, jak
wydarzy się coś ciekawego. Zachęcam też wszystkich, żeby dzielić się w sieci lub
tu w Radiu Paranormalium każdym ciekawym zjawiskiem, jakie widzieliście lub
doświadczyliście. Jeszcze raz pozdrawiam i do usłyszenia.
I to już koniec tej korespondencji, ale jeszcze nie koniec tego odcinka. Po
krótkim przerywniku przejdziemy bowiem do wysłuchania ostatniej przygotowanej na
dziś paranormalnej spowiedzi. Zostańcie z Radiem
Paranormalium. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype - Radio.paranormalium.pl. Numer
Gadu-Gadu 30 608 80 02 30 608 80 02. Nasz adres e-mail
Radio@paranormalium.pl. Można również kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a
na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.Autentyczne historie osób, które
przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze
istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią
świadkowie w Radiu Paranormalium. Zanim przejdziemy do
wysłuchania trzeciej z nagranych na dziś
korespondencji, pozwolę sobie nadmienić, iż jej krótki fragment był już
prezentowany w jednym z odcinków poświęconych spotkaniom z żywym folklorem.
Autor tego emaila poza licznymi zdarzeniami o charakterze paranormalnym
podzielił się również swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi tematów
poruszanych w naszych audycjach. Zapraszam
zatem do słuchania, mając nadzieję, że treść tej korespondencji stanie się
zalążkiem do żywej dyskusji w komentarzach pod dzisiejszą audycją.
Korespondencja nadesłana we wrześniu 2019 roku. "Dzień dobry. Od kilku
miesięcy odsłuchuję archiwalne audycje z Radia Paranormalium. Na pierwszy rzut
poszły debaty niekontrolowane. Po przesłuchaniu wszystkich interesujących
mnie tematów zabrałem się za debaty ufo logiczne. Przesłuchałem już większość z
nich. Za każdym razem słuchając danej debaty debatowałem razem z prowadzącymi.
Trochę mi szkoda, że nie miałem okazji słuchać tych debat na żywo. Z chęcią
zadzwoniłbym i dodałbym swoją relację. Audycje są bardzo ciekawe, rzeczowe i
merytoryczne. Z wielką przyjemnością odsłuchuję kolejne nagrania. Muzyka na
początku debat u logicznych kojarzy mi się
z porcją nowej, paranormalnej wiedzy. Mam
cichą nadzieję, że jeszcze załapię się na nowy sezon takich debat, pomimo dosyć
mocno wyczerpanego tematu. Wielokrotnie w
audycjach namawiacie Państwo do kontaktu.
Od pewnego czasu zabieram się do spisania
swoich relacji i koncepcji, jakie zbieram od kilku lat. Nie wiem, czy zacząć od
koncepcji, czy relacji, bo jedno i drugie
się zazębia. To powolne odkrywanie puzzli, gdzie kolejne informacje, relacje czy
swoje doświadczenia dokładają nowe fragmenty. Koncepcje budowy wszechświata i
natury naszej rzeczywistości, na pozór wykluczające się wcale nie muszą takie
być. Opisują inny aspekt przejawu rzeczywistości. Opisy poszczególnych
miejsc, stanów, obserwacji mogą wykluczać
się bądź ukazywać kolejne fragmenty danej struktury. Dla przykładu posłużę się
czakrą serca. Można spotkać różne opisy kolorów, jakie czakra emituje. Zielony,
różowy, świetlista biel czy złoty. Mając
tylko szczątkowe informacje z zewnątrz, te
opisy wykluczają się i nie wiadomo, kto ma rację. A budowa czakry jest
wielowarstwowa. Pierwszy kolor podstawowy,
jaki odbieramy to kolor zielony. Później kolejna warstwa. Po dotarciu do środka
czakry i wejściu na większe pasmo to kolor
różowy. Dalej jest kolor złoty i na końcu
jest świetlista energia. Także czakra ma
cztery pasma, na jakich wibruje. Kto jaki kolor dostrzeże, taki daje przekaz
światłu. Być może są jeszcze inne pasma, o
których nie wiem. Tak samo jest z czakrą
podstawy. Opisy płatków, jakie są związane z tą czakrą mogą się różnić. Chodzi o
ilość cztery lub sześć, a w praktyce wygląda to tak, że początkowo mamy dostęp
do czterech pasm informacji. Po opanowaniu
i zwiększeniu przepustowości w czakrze
wchodzimy na sześć kanałów. Powodziło mnie rozważania na temat żywego folkloru i
zjawiska UFO. Czy jest to jedna siła manifestująca się pod różnymi postaciami,
czy jednak różne zjawiska wrzucane do jednego worka? Od młodości nie mieściło mi
się w głowie, że duchy i UFO to fikcja.
Jako mały chłopiec miałem marzenie, że gdy
dorosnę, to będę dokumentował zjawiska paranormalne. Dziewięć lat temu po
Sylwestrze na Ślęży zaczęła się moja przygoda z poznawaniem zjawisk
paranormalnych. Podczas wędrówki nocą poza
głównymi szlakami doświadczyłem obecności jakiejś istoty zamieszkującej miejsce,
gdzie kręciłem się od kilku godzin z kuzynem. Była mgła i padał drobny,
zamarzający deszcz. W pewnym momencie mgła
rozstąpiła się i powstał okręg o średnicy kilku metrów. Dźwięk deszczu stał się
wyraźniejszy, nastąpiło wyostrzenie zmysłów i poczucie, że coś okrążyło nas z
jednej strony na drugą. Po tych kilkunastu sekundach mgła i dźwięki wróciły do
normalności. Kuzyn powiedział tylko "Poczułeś to?" Ja na to odparłem "Tak". I
to był znak, że czas odejść. Tak też zrobiliśmy. Poszliśmy w przeciwnym
kierunku i około godziny trzeciej wróciliśmy do samochodu. Po tym zdarzeniu
czułem, że coś się zmieniło. Poczułem obecność nieznanego. Kilka dni później,
gdy rozmyślałem nad tym zdarzeniem, podczas patrzenia w wieczorne niebo,
zaczęło kiełkować w mojej głowie nowe przeświadczenie: wszechświat ma poziomy
istnienia. Tylko w taki sposób mogą żyć
istoty, które są częściowo wyczuwalne. Na
pierwszy rzut poszła medytacja. Do tego dodałem poszukiwania energii chi i w tym
elemencie znalazłem zagadnienie czakr. Uznając to za dobry trop, zacząłem
praktykować pracę z czakrami. Zastosowałem swoje techniki, jakie przyszły mi do
głowy. To zaowocowało dosyć szybkim rozwojem w kierunku poszerzania czucia
energii. Tym tropem trafiłem na kurs reiki w celu nadania jakiegoś ugruntowania
temu, co czuję. Po pierwszym stopniu przez
rok robiłem tacie zabiegi. Tata jest po
udarze i podchodził do tematu sceptycznie.
Po pierwszym zabiegu odczuł zmniejszenie
dolegliwości bólowych. Po kilku kolejnych seansach sam prosił o następne. W tym
czasie poszerzałem wiedzę i rozwijałem temat czakry i inne zagadnienia.
Ostatecznie trafiłem do studium psychotronicznego. Tam kolejne fragmenty
układanki trafiały w moje ręce. Wiele uzyskanych informacji, obserwacji, a także
sprawdzeń na własnej skórze budowało kolejne fundamenty wielopoziomowego
wszechświata. Doświadczenia zebrane podczas zabiegów splatających wiedzę z
bioenergoterapii i technik podchodzących pod szamanistyczne, wzbogacały obraz
otoczenia. Zabiegi opierające się na budowie ciał jak eteryczne, astralne,
mentalne. To wszystko otwierało kolejne
furtki tego, jak funkcjonuje świadomość i nadane jej życie.Pierwsze
odprowadzenie zmarłej osoby. Dostałem możliwość oczyszczenia mieszkania, w
którym dochodziło do manifestacji ducha.
Przesuwające się przedmioty to za dużo dla nieświadomego człowieka. Bez więcej
konsultacji, opierając się na tym, co poznałem, podjąłem temat. Budowa jest
jasna. My po śmierci idziemy dalej na kolejne piętro, więc po oględzinach
wstępnych, odbywających się jako widzenie na odległość, wiedziałem, że Duch to
spokojna osoba zmarła, a nie coś groźnego.
Po godzinnej rozmowie i przeprowadzeniu zmarłej Kobiety w mieszkaniu nastał
spokój. Ludzie zamieszkujący uwolnili się od lokatora, a kobieta mogła pójść w
dalszą drogę. Obserwacja krasnoludków i wróżek. W rogu
ogrodu mam portal astralny wynikający z przebiegania tam linii siatki
szwajcarskiej. Po odpowiednim wyciszeniu
zauważyłem owal unoszący się nad ziemią. Po tak ciekawej obserwacji kolejnego
wieczora postanowiłem poobserwować portal.
Podczas obserwacji w pewnym momencie owal
otworzył się w dolnej części, dotykając ziemi. Po kilku sekundach wyszły cztery
postaci. Wysokość tych postaci to około
siedemdziesiąt, osiemdziesiąt centymetrów.
Szły w rzędzie jeden za drugim, tak jak przechodzi się przez drzwi. Po
kilkumetrowej przerwie wybiegła piąta postać, nadrabiając dystans. Po kilku
sekundach portal wrócił do pierwotnego stanu. Zdziwienie było na tyle duże, że
postacie po kilku metrach przestały być dla mnie widoczne. Tego samego wieczoru
miałem okazję widzieć cztery istoty przypominające opisem wróżki lecące w
stronę drzewa.
Doświadczenia z UFO. Podczas słuchania audycji przypomniałem sobie zdarzenie z
dzieciństwa. Dokładnie nie pamiętam, ile miałem lat. Może pomiędzy ósmym a
jedenastym rokiem życia. Cała sytuacja miała miejsce wieczorem. Przed zaśnięciem
patrzyłem przez okno wychodzące na ścianę
sąsiedniego domu. W pewnej chwili poczułem dziwne uczucie. Miałem wewnętrzną
informację, że jeżeli będę patrzył się w
okno, to zobaczę wyłaniające się od góry światło. Razem z tym światłem coś
przyjdzie. Jednocześnie pojawiło się drugie uczucie. Mówiło mi, żeby się
odwrócić do ściany. Dzięki temu przerwę połączenie z tym czymś i się nie pojawi.
Tak też zrobiłem. Po odwróceniu się w stronę ściany niepokój ustąpił. Po chwili
zasnąłem. Co to było i jakie miało podłoże? Ciężko mi określić. Po latach
mogę skierować się ku temu, że było to coś bardziej fizycznego niż o podłożu
astralnym. Jedyna obserwacja czegoś, co
porusza się z ogromną prędkością w naszej atmosferze odbyła się kilka lat temu.
Leżąc na dachu, wpatrywałem się w nocne
niebo. Dzięki rozwijaniu zmysłów na niebie
obserwuję fioletową mgiełkę zakrywającą niebo. W tej mgiełce widziałem kilka
szybko przemieszczających się obiektów.
Dokładnie nie wiem, co to było. Ruch, jaki widziałem, był szybszy od spadającej
gwiazdy, a ruch widziałem co jakiś czas i sprawiło to wrażenie czegoś, co
zamieszkuje, czy może wykorzystuje naszą atmosferę. W trakcie poznawania i
wędrowania po różnych przestrzeniach fascynowała mnie geometria, czyli to, jak
wszystko jest poukładane. Ma to swoje oblicza i miejsca. Zarazem jest tak
płynne. Istnienie życia nazywam żywą geometrią. Z moich doświadczeń wynika, że
istnieją poziomy i wymiary. Na dzień dzisiejszy nie mam jeszcze tego
poukładanego. Mam pewne odczucia i obserwacje, ale są chaotyczne i brak mi
spójnego obrazu. Siedem głównych poziomów.
Ilość głównych poziomów pokrywa się z ilością czakr. Każda czakra reprezentuje
inną tkaninę wszechświata. Formę życia. Pierwsza — skały, woda,
minerały. Druga — rośliny. Trzecia — zwierzęta, w tym ludzie. Czwarta to
tak zwane anioły i demony. Piąta jeszcze wyższa forma, mnie nieznana. Jedna z
funkcji to przestrzeń oczekujących na wcielenia. Szósta to podświadomość
wszechświata. Budowa. Zasady. Geometria. Obowiązujące prawa. Siódmy poziom
zamieszkują strażnicy wszechświata. Obrazując to na paliwo rozwijającej się
cywilizacji. Pierwszy poziom to paliwa kopalne, drugi to energia odnawialna,
trzeci to energia atomowa, czwarty wychodzi już poza nam znaną fizykę i
otwiera kolejną przestrzeń. Piąty i szósty
są poza moją wyobraźnią. Każde kolejne poziomy zawierają w sobie te poprzednie,
wchodząc na coraz większe zakresy częstotliwości. Ciało fizyczne jest
odbiciem ciała eterycznego, eteryczne zawiera się w astralnym, astralne w
mentalnym i to powoduje, że wejście na wyższy poziom daje dostęp do tych
niższych. Mamy dostęp do niższej formy, ale zyskujemy nowe możliwości.
Hipotetyczny rozwój ludzkości. Zakładając
liniowy rozwój ludzkości, jeżeli połowa zacznie rozwijać świadomość umysłu i
przekształci ciała w kolejną formę, a druga połowa rozwinie technologię, to i
tak w pewnym momencie spotkają się w tym samym miejscu rozwoju.
Prędkość światła jako wyjście do właściwej koncepcji zjawiska UFO. Światło jest
najszybszą obserwowaną cząsteczką, jaką znamy. Jednocześnie jest to prędkość
graniczna naszej rzeczywistości. Liczymy
odległości w latach świetlnych do podróży międzygwiezdnych. Stworzenie napędów z
dostępnych nam materiałów i paliw ograniczone jest właśnie do tej prędkości,
tak jak nasze ciała.Żyjemy w innym wymiarze. Każda tkanina ma swoją prędkość
światła. Daje to niepowtarzalność. Dzięki
temu poziomy nie zderzają się ze sobą, ale
mogą na siebie oddziaływać. Czyli nasza prędkość światła jest tylko częściowym
zakresem dla poziomu wyżej. W tym momencie
pojawiła mi się ciekawa refleksja. Według naszej wiedzy słońca to generatory
reakcji atomowych. Wynik tej reakcji to światło, jakie widzimy. Czyli trzeci
poziom to prędkość światła wynikająca z reakcji atomowych. Jeżeli chcemy
podróżować szybciej niż ta granica, trzeba
ją ominąć. Przestajemy być związani z tą prędkością. Zakładając, że nasza
przestrzeń ma gęstość wody, to ma swoje ograniczenia związane z jej budową.
Wystarczy wynurzyć się z wody, by zyskać nowe możliwości podróży. Rozwijane
prędkości będą zupełnie inne. Wracając do zjawiska UFO. UFO może być z naszego
poziomu i z wyższego. Zakładając, że ludzie osiągają napęd czwartego rzędu,
przestaje nas obowiązywać czas i przestrzeń, jakie znamy. Zyskujemy
możliwość podróży na ogromne odległości.
Dzięki temu możemy skakać po galaktyce czy
nawet między galaktykami. Po uruchomieniu
napędu omijamy znaną nam przestrzeń. Czas
dla nas pozostaje taki sam. Pojawiamy się w wybranym miejscu podczas
przemieszczania się. Pole, jakie jest tworzone przez napęd, zmienia strukturę
czasoprzestrzeni dla obserwatora. Kule. Zmieniające się kształty. Zatrzymanie
czasu. My, będąc wewnątrz pojazdu, mamy cały czas swoją przestrzeń zachowaną. Po
zaprzestaniu podróży i wyłączeniu napędu wracamy na swoją tkaninę życia. Jeżeli
cała istota zależy od czwartego rzędu, może być też różnie widziana. To już jest
kwestia naszej percepcji. Zmiennokształtność istot może mieć
przynajmniej dwa źródła. Odbicia na wyższych poziomach. Ziemia,
jaką znamy, istnieje też na kolejnym poziomie. Tam żyją mityczne istoty:
krasnoludki, wróżki, elfy i temu podobne.
One nas widzą, choć mają swoją przestrzeń, a my w normalnych warunkach ich nie
widzimy. Natomiast nasze działania mogą na nie wpływać, jak i ich na nas.
Wszechświat zbudowany jest z wielu poziomów i wymiarów. Obecnie żyjemy na
jednym z wielu pól, jakie istnieją wokół nas. Mamy możliwość widzenia innych
wymiarów. Na zakończenie zobrazuję to poprzez znikające przedmioty. Każdy z nas
doświadczył zjawiska zaginionych kluczy. Chodzi o sytuację, kiedy szukamy kluczy
lub innych przedmiotów. Szukamy kluczy,
które kładliśmy na stoliku, a tam ich nie
ma. W dalszym odruchu zaczynamy szukać ich
w innych miejscach, przeszukując kolejne
miejsca. Nie możemy znaleźć kluczy. Czas
nas nagli, bo musimy już wychodzić z domu. Wracamy do miejsca, gdzie byliśmy
przekonani, że je kładliśmy, ale tam ich nie ma. Po pewnym czasie siadamy
zrezygnowani. Rozpłynęły się w powietrzu. Po chwili oddechu i lekkiej rezygnacji
sięgamy wzrokiem po raz kolejny na stolik i ku naszemu zdziwieniu, klucze na nim
leżą. To pokazuje, jak przedmioty materialne są w stanie zniknąć z naszej
rzeczywistości. Przestajemy je widzieć, a nawet czuć fizycznie. Jest tak, gdy
przeszukujemy kieszenie i okazuje się, że
w pierwszej kieszeni, jaką przeszukaliśmy,
pojawiają się z powrotem. Nasza percepcja zmienia się i filtruje dane
częstotliowości. Mamy możliwość zwiększać lub zmniejszać zakres widzianych fal.
Dlatego ludziom otwartym na takie zjawiska one się zdarzają, a sceptyk będzie na
siłę zamykał oczy na to, co się dzieje dookoła niego. Pozdrawiam.
I to już wszystko w dzisiejszym odcinku podcastu Mówią Świadkowie. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli
macie jakieś swoje ciekawe zdarzenia, którymi chcielibyście się podzielić—
zapraszam do kontaktu. Zachęcam również do podzielenia się w sekcji komentarzy
swoimi spostrzeżeniami na temat kwestii poruszonych przez autora ostatniej
korespondencji. Mówił do państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę i do usłyszenia w kolejnych
audycjach na antenie Radia Paranormalium. Śledźcie zapowiedzi nowych audycji na
naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach społecznościowych na Facebooku i
YouTube'ie. Nadmienię jeszcze na koniec,
iż w ostatnim czasie dość mocno pracowałem
nad optymalizacją szybkości działania i
wyświetlania naszej strony, szczególnie na urządzeniach mobilnych, a także nad
obecnością Radia Paranormalium w katalogach podcastów. Zachęcam zatem
jeszcze raz do zajrzenia na stronę i przejrzenia przebogatego archiwum
starszych audycji. Tylko może nie róbcie
tego podczas nocnych wycieczek do lasu, bo
w ogóle to chodzenie tak po ciemku bywa bardzo ryzykowne. A zatem
dobranoc, bywajcie zdrowi i do usłyszenia ponownie już
niedługo. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
3608 80 02. 3608 80 02. Nasz adres e-mail:
Radio@paranormalium.pl. Można również kontaktować się za pośrednictwem
fanpage'a na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.