Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła różnokolorowe w grupach po dwa, trzy i
cztery os... W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera. Jak
o tym myślę? Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, Idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam państwa bardzo serdecznie w
kolejnym, czterdziestym pierwszym już odcinku podcastu Mówią Świadkowie, który w
całości poświęcony jest na prezentację najciekawszych relacji o spotkaniach z
nieznanym, które docierają do Radia Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Dzisiejszy odcinek w całości wypełni zapis rozmowy z jednym z naszych
słuchaczy, który postanowił podzielić się
licznymi zagadkowymi zdarzeniami z całego
swojego życia. Będzie to zarazem kolejna w historii tej audycji niezwykła,
paranormalna spowiedź. Na początek jednak tradycyjnie pozwolę sobie przypomnieć
kontakty do Radia Paranormalium dla tych z
Państwa, którzy chcieliby podzielić się swoimi historiami o spotkaniach z
nieznanym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype -
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu. 36 08 80 02. 36 08 80
02. Nasz adres e-mail Radio@paranormalium.pl. Można również
kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Tym
razem wysłuchamy kolejnej już w historii tego podcastu paranormalnej spowiedzi z
różnych, mniej lub bardziej spektakularnych zdarzeń, jakich w ciągu
całego życia doświadczył jeden z naszych słuchaczy. W rozmowie nasz słuchacz z
Nowego Jorku wspomina między innymi o sytuacji przywodzącej na myśl znaki zza
światów od jego zmarłej matki. Zwracają też uwagę sytuacje, w których jakiś
niewiadomy czynnik uratował go w ostatniej chwili przed utratą życia. Różnie to
można nazywać. Może to być zwykłe przeczucie, może to być jakaś nieuchwytna
ochronna siła, rodzaj inteligencji. Interpretacje tych zdarzeń i możliwe ich
wytłumaczenie pozostawiam Państwu. Bez względu na wszystko już same opisy tych
zdarzeń wywołują ciarki na plecach. Zdarzenia, jakich opisy za chwilę Państwo
usłyszycie, nie będą być może tak grubego
kalibru jak to, do czego przyzwyczaiło Was kilka wcześniejszych odcinków. Uważam
jednak, że warto tych relacji wysłuchać, ponieważ w przynajmniej części z nich
wielu z Was znajdzie podobieństwo do zdarzeń ze swojego życia. Mam tu na myśli
głównie sytuacje, w których jakiś nieznany
nam czynnik w ostatniej chwili, a nieraz dosłownie w ostatniej sekundzie,
spowodował podjęcie przez nas jakiegoś działania, które uratowało nam zdrowie, a
nawet życie. Zapraszam zatem do słuchania.
Tytułem wprowadzenia kilka słów o tym moim portfelu nie? Pan widzi jak wygląda,
prawda? Tak, widziałem. Plastikowe-- tak, plastikowe pudełeczko na
sznureczku i ten sznureczek się wie pan tak to się nazywa śluzka od spodni, nie?
Tam gdzie się tam pasek przetego, prawda? To tak zwykłą pętelkę się na zwykłą
pętelkę się, się zaczepia i sobie sznureczek jest przymocowany, prawda? A, a te
plastikowe pudełeczko do kieszeni idzie, prawda? Także to jest takie
bardzo, bardzo proste i bardzo no yy ja tego typu portfel, bo wie pan co, tak
naprawdę to jest takie badziewie chińskie, co to co roku, półtora roku trzeba
wymieniać, nie? Ale ja go już mam dwadzieścia lat. Bo powiedziałem dlatego,
że po prostu w ciągu tych... Znaczy to było dwanaście lat temu, nie?
Mnie się wydarzyły takie-- ja panu opowiem w jakich okolicznościach ja po
prostu ten szluve, ten, ten, ten, ten sznurek odpiął się mi od śluzówki bez
ingerencji mojej, niczego, jakiś właśnie
taki paranormalny sposób. I to jest. I to
jest właśnie to. To, dlaczego ja chcę to panu opowiedzieć? Tak.No, no bo wie pan
co? No bo umówmy się, że takie proste pętelki nie można odpiąć bez przecinania
albo śrubki, albo sznurka, prawda? To jest
niemożliwe. No właśnie. A mi się dwa razy odpięła w takich określonych
okolicznościach nie? Które by świadczyło o tym, że może, że ktoś tam jakieś tam.
Nie wiem, jak to nazwać. Siła wyższa? Czy
ktoś to musiał zrobić, prawda? I dlatego mówię, że używam dwadzieścia lat tego
portfela, taki długi okres czasu i po prostu dwa razy mi się takie coś dwa
razy przytrafiło. W każdym razie to na pewno nie ma jakiejś takiej, że ja coś
zapomniałem przyczepić czy coś, prawda? To po prostu jest sto procent, sto
procent, no cudowne zjawisko, nie? Nazwijmy to w ten sposób. No to możemy-
Nie umiem tego wytłumaczyć. Tak, oczywiście, oczywiście. Więc tak to było
jakieś dwanaście lat temu, w maju. Inaczej, dlaczego ja tu najpierw powiem o
śmierci mojej mamy? Bo ja sobie skojarzyłem, że to moja mama zrobiła nie?
Żeby mi dać znać, ale nie jestem pewny. I
to było w maju, proszę pana, był piękny, piękny, takie pierwsze ciepłe dni. Ja
sobie w parku siedziałem na ławeczce i wie pan, to moja mama zmarła
w maciu czy tam trzy miesiące wcześniej.
Wie pan też ta pamięć o tym wszystkim była
taka bardzo tego świeża, nie? I jakoś tak się zamyśliłem o tej mojej mamie, że
nawet przez pół sekundy byłem pewny, że siedzi obok mnie na ławeczce. Nie? Z
prawej strony nawet spojrzałem. W tę stronę oczywiście nie było, nie? Nikogo. I
to jest jedna rzecz. Druga rzecz potem to
się to, to się tam to odpięcie się tej, tej, tej, tej, tej, tego sznureczka od
śrubki to nastąpiło po południu jak wróciłem do domu, nie? Wróciłem do domu,
proszę pana. Mówię, to był, to był, to był taki słonecki fajny dzień. To też ma
swoje znaczenie, bo myślałem iść do sklepu. Stwierdziłem, że w lodówce nic nie
ma. Mówię, a to muszę coś kupić. Nie? A do sklepu to miałem ze sto metrów tutaj
dosłownie bardzo blisko. I tak jak szedłem
do tego sklepu, a ja chcę podkreślić, że ja nie mam żadnych jakichś takich
złych doświadczeń, że nikt mi nie nic nie
ukradł, nie napadł, nie pobił i tak dalej. Nie? I w taki taki, taki, no na ulicy
było prawie pusto. Taki ładny to nie było,
no bo takie ładne słoneczne dzień i to tam, no wszystko wyglądało, wszystko jest
bezpiecznie i tak dalej. Nie? I nagle takie nagrałem, dostałem jakieś takie
bardzo krótkie, taki jakieś takiego, takiej lekkiej paniki, że ktoś będzie
chciał mi ukraść pieniądze czy portfel. Nie? Taki, taki zupełnie irracjonalne, a
co najmniej ktoś by ukradł, nawet jak jest pusto.
Biały dzień, nie? A zresztą tak sobie skwitowałem to tym, a zresztą tego mam tam
dwadzieścia dolarów i kartę kredytową. To
tam wielkie szkody nie będzie. Wszedłem do tego sklepu. W sklepie też jakoś tak
było pustawo. Nie? No to jeszcze tak skojarzyłem, a nawet złodzieja nie ma
tutaj chętnego, nie? I proszę pana, wybrałem ten sklep, podchodzi do kasy i
były tylko ja i kasjerka i wyciągam ten portfel z kieszeni nie? I ten sznurek
powinien być przymocowany przy śrubce,
prawda? I on nie był. On był odczepiony od samiego do możesz. Szok
to, to za duże słowa, ale to był taki strasznie zdziwiony, że wpadłem. Znaczy,
że irracjonalnie, czyli po śrubce obmacałem już się chyba pace zaczynało się
co zostało? Obejrzałem ten sznurek. No na
ludzki rozum to się nie mogło zdarzyć, że sznurek jest przecięty
Pan pewny, że ta śrubka była zawiązana?
Ale, ale sto procent, bo wie pan co? Bo to była piąta, szósta po południu, a ja
cały dzień. Wie pan, jak cały dzień się
jest poza domem, to ten portfel się używa,
prawda? Bo tam się obojętnie czy kawę,
coś się kupuje, to ten portfel się używa i
ten sznurek, on jest za długi, nie? Także
on jest taki w miarę krótki, że jak się to portfel wyciągnie, to ten sznurek się
napręża także totalnie sto procent to nie
jest that akuyś długi nie wiadomo. Raz że mówię, sam z siebie bez tej pętelki
i na tym, na tej śrubce się nie utrzymał,
a dwa to jest tak, że po prostu jak nie
jest przywiązany to, to widać od razu nie
on od razu zwisał mi w dół, nie? A to było
już po południu, także nie wiem ile, ale
kilka razy musiałem go używać, żeby to ja bym taki, w takim takim. No nie wiem,
taki, taki, taki z tym. No może zszokowany to za duże słowo, ale taki byłem tym
zdziwiony, że się zreflektowałem po chwili, bo zaczął wszystko obmaciwać
śrubkę, pasek. Wie pan, ja takie okolicznościach nie, to co by mogło tam
być nie tak? Dopiero po jakiejś chwili się zorientowałem, że ta pani kasjerka po
prostu na mnie patrzy. Nie? Co tu się dzieje? Zdziwiona. No i zapłaciła.
Oczywiście pieniądze były kartę, bo nic
nie zginęło. No i wróciłem do domu. I tak
sobie wie pan co, zinterpretowałem, że to
moja mama dała znać mi w ten sposób, bo takie miałem takie intensywne, że tak
powiem, wspomnienia o niej, nie? Ale nie jestem pewien. Co mnie jeszcze takie
zdziwiło, że tak mówię. Jak szłem do tego sklepu
i nagle dostałem takiej bardzo chwilowej,
takiej paniki, kurczę, ktoś by mnie chciał
ukraść portfel. To też mnie zastanowiło. Nie? Oczywiście nic nie zginęło, jak
mówię, nic nie zginęło, tylko ten sznurek, który powinien być, wie pan, prosta
pętelka. Czym prostsza rzecz, tym jest trudniej zrobić jakiś błąd, prawda? I sto
procent było przymocowane, bo to już był podwieczór i cały dzień tego. Byłem w
pracy poza domem, to musiałem ten portfel
kilka razy wyciągać, bo to zawsze coś się
kupuje, prawda? Tu raz, a drugie, że ja do
tej śrubki odczepiałem portfel tam tylko jak prałem spodnie. Nie? A to nie było
tak, że spodnie były po praniu świeżo założone i ja tam starałem się założyć.
Nie wiem, ta obsługa tego jest tak prosta, że trudno popełnić pomyłkę. Nie?
A pan to wiąże, wiąże z tą sytuacją, z myśleniem o mamie? Mama była jakoś
wyczulona na punkcie ewentualnych złodziei mogących coś tam jej ukraść?
Nie, mama? Nie, nie, nie. Ja to wiem. Ja
to z braku czegoś lepszego, bo nie wiem,
co to było, ale wiem, że to była, nazwijmy
to, ingerencja jakiejś siły. Tak? Jakiej
siły wyższej, cokolwiek to nazwać. Ale ja
to sobie z laku-- z braku czegoś, jakieś.
Wie pan, każdy człowiek dąży do jakiegoś racjonalnego wytłumaczenia, prawda?
Cokolwiek mu się przydarzy. No tak. Ja, ja nic lepszego nie wymyśliłem jak to,
że to moja mama nie dała mi znać, ale ja pewności żadnej nie mam.No absolutnie
żadnej pewności nie mam. Jest tylko, jest
tylko to, że, że jest tak wie pan, nie to,
nie, nie, nie kwestionowanie, że to mi się przydarzyło
i to nie mogło się nic innego przydarzyć,
znaczy nic innego. No to nikt. Wie pan, fizyka jak my tu prawo fizyki, jak my tu
podlegamy na ziemi ludzie przynajmniej to,
to, to, to przeczą, prawda? Iluzjoniści potrafią różne sztuczki robić, ale
ani ja iluzjonistą nie jestem, ani nikt nie było koło mnie iluzjonisty, prawda?
A wykluczył pan ponad wszelką wątpliwość,
że to nie czy to, że to nie jest sprawa jakiegoś kieszonkowca tam, ktoś tam.
Nikogo nie było w tym miejscu wtedy? Nie, nie. Wie pan co, ktoś tam był jeszcze
w sklepie, ale nikogo nie było. Wiesz, jak wszedłem do tego sklepu, byłem taki
przeczulony tym takim nagłym atakiem paniki. Nie. A czym? Taki krótkotrwały.
Taka taka taka taka inwestycja. Ktoś się
będzie chciał coś ukraść? Nie, Raczej nie o coś, tylko o ten
nieportel. Tylko pieniądze. Okej, tak pomyślałem. Ale nie było nikogo w sklepu
blisko mnie, bo kilka osób było, ale nikogo nie było
nawet blisko. Bo tak sobie jak wszedłem do tego sklepu, to nawet tak sobie
pomyślałem nawet złodzieja nie ma żadnego,
kto by mnie okradł. Nie, nie. Ale wie pan co? Nie ma takich złodziei. Tak mówiąc
szczerze, to nie ma takiej kieszeniowcy.
Kieszonkowcy, kieszonkowcy miewają różne
bardzo techniki, które-- o których nawet
największym fizjologom się nie śniło, jak by to powiedział Ferdek Kiepski.
No, no, no nie, no pewnie mają techniki. W każdym bądź razie
nikt nie był kogo? Nikogo nie było tego. Bo ja ci
nie to, że bardzo uważałem. Zwróciłem uwagę na to prawda? Bo jak po tym, takim
krótkim takim tym, zwróciłem uwagę na to,
że, że po prostu no być może ktoś będzie umiał coś ukraść, nie? To i
w każdym bądź razie nie, nie, nie zauważył, że ktoś, ktoś był blisko mnie tego
i mógł to zrobić. To jest jedna rzecz. Tak? To znaczy jedna historia.
Druga historia to mi się-- tego, tego typu, tego typu, dokładnie tego typu, tego
typu historie, żebym się odczepił, tylko
zupełnie w innych okolicznościach, którymi
jest tego nie jak nie mogę jeść tego, że
tak powiem, na zdrowy rozum, komuś, że tak powiem, komuś przypisać. Nie,
bo przepisałem tej mojej mamie. Nie wiem, czy słusznie, czy niesłusznie, ale jak
mówię, nie mogłem sobie inaczej wytłumaczyć. To ten. A druga rzecz mi taka
sama przytrafiła z tym. Bo się to dwa razy mi zdarzyło. Nie? Gdzie już zupełnie
byłem sam. I to jeszcze w samochodzie, nie? Że mianowicie rano musiałem
przeparkować dwa samochody, bo miałem taki
krótki, krótki, krótki okres czasu, że miałem dwa samochody
i musiałem jeden, jeden zostawić, a drugi
zabrać. Wie pan co, w dużym mieście, to pan wie, że są wielkie problemy z
parkowaniem, prawda? No wiemy coś o tym w Polsce.
Tak, tak też. W Polsce też tak. I tam wie pan co? Ja mieszkam w Nowym Jorku,
nie na Queens. Wtedy mieszkałem, znaczy teraz
też mieszkam na Queens i wie pan co? Tam jest tak rozwiązane, że sprzątanie jest
między dziesiątą a na przykład tam na tej
ulicy, gdzie parkowałem, to jest między
jedenastą a dwunastą trzydzieści półtorej
godziny. Tam nie może być samochodu po tej stronie. Nie jest tak, że dwa dni,
poniedziałek, powiedzmy, i środa i poniedziałek i czwartek to jest po jednej
stronie, a wtorek i piątek po drugiej. W środę można parkować. I było tak, że ja
postawiłem ten jeden samochód, postawiłem
i to było rano. Byłem taki zaspany troszku i tak nie zwróciłem uwagi, że tam nie
mogę tego samochodu naprawdę zostawić. Nie? Jeszcze nawet byłem zdziwiony, że
jest tak dużo miejsca do parkowania, bo oczywiście ludzie zabrali już nie żeby
już, bo taka godzina dziesiąta jedenasta
to przeważnie ludzie są w pracy, to nikt mnie nie pojedzie w takim czasie zabrać
samochodu nie? I wiem, ten drugi samochód
jest. Ja miałem chwilę czasu, a podjadę
tego, podjadę tam ulicę dalej, kupię sobie jakąś kawę, kanapkę, coś zjem. Jak
zacząłem, wie pan co? To-- i oczywiście
wtedy jak płaciłem tym, że tak powiem, tym portfelem, używałem tego portfelu,
płaciłem za tą kawę i kanapkę, prawda? I
żyłeczek był tam, gdzie trzeba. Wszystko, wszystko było tak mówię. Nie tylko ten
portfelik wyciąga z kieszeni. To wiesz, czy sznurek jeszcze jest? Bo to jest
krótki, on się postepnia, napręża, nie? Kupiłem tą kawę, kanapkę, siadłem i jem.
Jak już troszkę zjadłem, tej kawy trochę
wypiłem, troszkę tego, troszkę przyszedłem do rozumu. Mówię kurczę i tak sobie
myślę, dlaczego było tak dużo miejsca? No oczywiście, bo przecież dzisiaj tego
samochodu tam nie mogę zostawić. I taki
krótki stres i kalkulacja, nie? Opłaca się mi coś szukać, to zostawić Mazda też
trzydzieści pięć dolarów. To nie jest tam
wielki ten, krzywda, ale jak się ma pecha,
to go mogę holować. Nie? Wtedy już jest tego. No
holowanie dwieście trzydzieści pięć plus trzeba go znaleźć tam, gdzie go ktoś na
parking zaciągnie. Już wtedy trzeba się zastanowić, czy warto. Nie? I tak
intensywnie myślałem, a znam to, znam te
okolice, wiedziałem, gdzie jest co jest. Nie? To mi przyszło do głowy taka, taka
myśl. Ja mam często takie-- to mi się zdarza dosyć często, że słuchaj, jedź tam,
bo tam są śliczne ulice, tam jest taki park i tam znajdziesz miejsce. No to ja
tak szybko przestawię, jest tu kawa, już wsiadłem, ten samochód, pojechałem tą
ulicę, zostawiłem ten samochód, wziąłem ten drugi, którym miałem zostawić.
Pojechałem tam na to tam trzy ulice dalej.
I oczywiście wie pan co? Jak tylko, tylko wyjechałem, patrzę, ktoś wyjeżdża tak,
jakby na mnie czekał. Zaparkowałem samochód, nie? I teraz tak, byłem takim
podekscytowany. A to był tak marzec, chyba luty nawet, że tak
wie pan, jeszcze było śniegu, trochę błota, wody, także jak się wychodziło z
samochodu, to trzeba było uważać, uważać,
gdzie się stanie, żeby się nie poślizgnąć
i zamoczyć butów i tak dalej. I dlatego miałem wzrok skierowany w dół, nie? Na
nogi, patrzyłem, patrzyłem, gdzie stąpam i wie pan co? I tak z tej radości, z
podekscytowania, że mi się udało. Tak sam
do siebie głośno powiedziałem normalnie
"Cud od Boga, że ci się udało ten samochód
zaparkować". Nie? Tak? Czy coś takiego powiedziałem. Wie pan, to ja powiedziałem
te słowa. Patrzę i patrzyłem w dół, gdzie
tu stąpnąć.Tak. Patrzę tu spod kurtki, mój
sznureczek zwisa w dół zamiast karnie być do szlufki przymocowany, nie? No to ja
znowu z tego samochodu wysiadłem, rozpiąłem
kurtkę i to samo. Wszystkie szlufki, chociaż niepotrzebnie. Nie, bo to tylko
jest jedna. Sznureczek. Przepatrzyłem,
Wszystko jest na swoim miejscu. No i co ja mam na to powiedzieć? Co Pan Bóg mi
pomógł samochód zaparkować? No przecież nie pomógł. Nie, bo to jest herezja.
No raczej w samochodzie chyba nikt panu tego nie wyciągnął, tej szlufki.
No nie, bo ja byłem sam w samochodzie. Oczywiście jest.
Pan pewien, że ta szlufka w momencie, kiedy pan wsiadał do samochodu, była
na swoim miejscu? Oczywiście, oczywiście. Oczywiście na
swoim miejscu cały czas była i już nie jest, bo to już tam było dwadzieścia lat
temu i była z powrotem. Po prostu przyczepiłem do tej samej szlufki ten, po
prostu do tego, wie pan, dlatego że była
ingerencja, jakieś siły inne, większe, nie wiem, jak to nazwać.
I to w takim momencie, to tak jak powiedziałem, normalnie cud od Boga, cud
od Boga zaparkowałem ten samochód. No wie
pan, ja tam Jestem człowiek bieżący, ale raczej pan Bóg, który pomaga samochodu
parkować, prawda? Raczej trudno podejrzewać Boga o
załatwienie akurat takich przyziemnych spraw, prawda?
Tak. No bo wie pan co? Ja nie wiem, czy to panu wtedy opowiadałem, bo ja też mam
takie, takie dwa przypadki, kiedy pan Bóg
w tym sensie taki mówiłem pan Bóg umownie,
prawda? W sensie takim, że my to nazywamy Bogiem, to może być jakaś siła, siła,
jakaś wyższa energia, cokolwiek. Mnie coś
dwa razy w życiu ewidentnie uratowało. Nie
dlatego tu z panem mogę teraz rozmawiać.
Także ja mam tego typu doświadczenia, że nazwijmy to pan Bóg życie ratuje, bo to
jest takie niejednemu się przytrafiło, że coś go tak uratowało mu życie-
Pan chyba opowiadał kiedyś tam w tamtej, w tamtej rozmowie
o tej wizji z dziewczyną, prawda? Z tego, co kojarzę.
A to tak tak o to widzę, to inna sprawa.
Ona się spełniła. To to inna sprawa. Tak, tak, A to nie było ratowanie życia, to
nie, oj nie, to było upiększanie życia, ale, ale nie, bo ja, bo ja miałem takie
wie pan, dwa przypadki, to się wydarzyło z 30 lat temu, ale to w Nowym Jorku, że
ewidentnie ja pomogę panu, panu opowiedzieć, opowiedzieć może panu się
przyda, ale mówię, ale to były. Które ewidentnie uratowały mi życie dwa razy i
dzięki temu jeszcze żyję. Dobrze się miewam i teraz rozmawiamy. A to mówię, to
były takie skrajne przypadki, ale ten, te,
te, te, te odpięcie sznureczka to na sto procent było jakieś takie, nazwij to
magiczne, prawda? Nie wiem, jak je nazwać,
ale to była ingerencja czegoś, czego my nie wiemy.
Ciężko to wytłumaczyć. Ciężko to na pewno
wytłumaczyć, bo jeżeli ma pan pewność, że
ten sznurek był tam przypięty i jeżeli ma
pan pewność, że, że nikt tego sznurka panu
nie odpiął, nikt, nikt tam nie zadziałał,
kolokwialnie mówiąc, no to raczej ciężko to w jakiś taki racjonalny sposób ująć.
No i wie pan, dlatego już dwanaście lat,
że tak powiem, no teraz do pana dzwonię,
to opowiadam, ale to mam kilku znajomych.
Dwanaście lat już tu siedzi w mojej głowie i od czasu do czasu to się
robi gdzieś tego nie, bo mówię, bo jeszcze
ten pierwszy, to w sklepie, to jeszcze, że tak powiem, od biedy. Przepraszam,
klawisz napierdziaż tak. No od biedy. Wie
pan, można wytłumaczyć, że coś tam jakieś. Wie pan, ja nie rozumiem, że są
sznurkowcy tacy mistrzowie, że hej, nie? Chociaż się też mi się wydaje, bo mógł
przeciąć to tak, żeby kto nie zauważył,
prawda? Ale sznureczek nie był przecięty, a z powrotem po prostu z powrotem
założyłem i wisiał sobie i nic się nie działo. To musiał być ingerencja jakiejś
siły. Ale wie pan co? Pan pozwoli jeszcze
na krótką refleksję. Jak? Znaczy dlatego
nie potrafię wytłumaczyć tak normalnie nie raczej wytłumaczyć w sensie
sensownym. No jedno to dla mamusi rozwaliłem, że to ona bidulka, może nie
ona, może niesłusznie. Ta druga to już no
jak ja powiedziałem, no cud od Boga. No ale to no to Bóg.
No wie pan co, ja mam taką znajomą, która
ma kota, nie? Znaczy takie zwierzę hoduje
kota, wszystko jest w porządku. I tam parę
lat temu ten kociak był mały, to tak wie pan, jak się budził, tak się bawiliśmy
laserem. Wie pan, głupi kot, laserem puszcza liśmy, laserem, wie pan, na
ścianę. Taki czerwony kot skakał się, bawił. Nie? No i tak tego kota
obserwowałem. Tak myślałem, że to taki głupi kot, za przeproszeniem, to nie wie,
że to tam. Nie wiem, co sobie wyobraża, ale to po prostu no, no ludzie się nim
bawią, nie? Po prostu wie pan, na tej takiej wyciągnąć analogię może ktoś się
nami bawię, nie jakaś siła wyższa? Może
ktoś się ze mną zabawił? Sobie tak zrobimy ci psikusa? Nie ciesz się głupi
człowiecze. To jest jedyne takie wytłumaczenie dla mnie. Inaczej mówię byle
jedno z takich tych, nie? No takie tłumaczenie to ja
też. Takie tłumaczenie dopuszczają niektórzy ufolodzy na przykład za
zjawiskiem UFO mogą stać jakieś takie kolokwialnie mówiąc,
jacyś dowcipniśie z innych wymiarów. Wie Pan co, ja te tematyki ufologii to ja
tu pana audycja słucham bardzo jestem zainteresowany, słucham. Ja się z panem
zgadzam, Oczywiście tak, tylko mówię czy to było UFO?
Nazwijmy sobie Ufici, prawda? Czy w tej postaci, czy to może sobie jaja ze mnie
zrobić? Dwa razy psikus sobie zrobili. Bo
wie pan, bo z mojego doświadczenia wiem,
że mam często takie różne dziwne rzeczy,
które się innym nie zdarzają, nie? To ja w
to wierzę, Ja absolutnie wierzę. Albo też jakaś siła wyższa, którą my nazywamy
Bogiem, nie? Może, może to ja tego naprawdę nie wiem, ale to, że to się
stało, to proszę pana, nawet nie mam najmniejszego, najmniejszego wątpliwości,
bo to się zdarzyło w takich właśnie konkretnych okolicznościach to raz, a dwa
wie pan co, jak się coś takiej prostej rzeczy używa przez dwadzieścia lat, nie?
To już ta-- to po prostu to nie można zrobić
pomyłki czy cokolwiek, bo to jest za prosta rzecz, żeby jej to zepsuć.
Pęteleczka chwyci to tam wisi dwa, trzy tygodnie jak spodenki do prania, prawda?
Albo tak z jakichś powodów zmienia spodnie. Także to jest, to jest-- dla mnie
to jest po prostu.No ale z kolei wie pan, no nie będę, wie pan, panu wmawiać czy
sobie przede wszystkim nie mówię, że pan
Bóg wie pan samochód pomógł zaparkować, bo
by pan Bóg nie pomógł. Nie, bo to by była chera, dzieje wie pan, ale to, to, że
jakaś siła wyższa się ze mną zabawiła psikusami, któraś mi to psikusem zrobiła,
to, to, to już, to już dopuszczam. Nie? Tak jak my z tym kotem się bawiliśmy?
Kurcze, nie. No to może nawet nie musiał być psikus,
tylko jakieś takie, yy-ee, jakieś takie zdarzenie, które czasami, czasami mamy,
mamy w życiu, w tym w życiu. Takie zdarzenia, które czasem, yy, każą nam się
jakby zastanowić nad naturą tego, tej naszej rzeczywistości. To może nawet nie
musiał być jakiś psikus. Tak, tak, tu się panu zgadzam. No nie
zgadza się. Mówię, jest, jest, proszę pana, ja nie jestem jakiś mówi. Ja się nie
upieram przy mojej interpretacji, bo tego nie wiem. Może pan ma większe
doświadczenie, więcej pan na pewno takich historii zna, słuchał? Nie?
Ale jest na pewno kilka interpretacji. Jest absolutnie do przyjęcia ich
możliwych. Nie? Bo ten z tym Panem Bogiem. Nie? To ja przyjąłem tak jakby, yyy,
jakby mnie utwierdził w przekonaniu. Tak,
tak mówi, ja Jestem, Jestem. Jest, wiesz
mi we mnie czy coś takiego, prawda? Bo jak tylko to powiedziałem czuć od Boga i
byłem taki bardzo podekscytowany i mówię,
patrzyłem w dół, gdzie stanąć i to w tym momencie zobaczyłem. A ten sznurek jest
odpięty. A do sobie piętnaście minut wcześniej płaciłem w sklepie za to, za tą
kawę i portfel był w użyciu. Nie? Bo to nie było tak, że rano założyłem portfel
nowy, założyłem przyczepię, złożyłem, bo już wcześniej używałem, bo gdybym go
jeszcze tego dnia nie używał, bo to było
rano, wcześnie, nie tam, powiedzmy szósta, siódma godzina, to jeszcze mógłbym
powiedzieć no, no zapomniałem, cholera,
założyć, nie, ale to nic nie zmienia. Nie zapomniałem, bo po prostu używam tego,
tego portfela w sklepie. Nie, bo to, że takie wie pan, czyhi
czyhają, nad którymi czuwają, nad którymi nie. Nie wiem, jak to tam działa, ale
jest. Nie, to jest święcie przekonany. Nie wiem. Jeżeli pan, pana interesuje, to
mogę jeszcze powiedzieć, jak mnie coś dwa
razy w życiu uratowało w sposób właśnie taki. No i właśnie chciałem- Absolutnie
Zapytać o te zdarzenia, jakby pan mógł je opisać.
Tak, tak, mogę. I jeszcze wie pan co? Mam
taką historię, co mi się przydarzyło na Ukrainie, bo to też jest, jest
do tej pory, nie, dla mnie, nie tego, niewytłumaczone. Nie? To teraz tak w nocy,
jak tu przyjechałem, to jeździłem taksówką pierwsze trzy lata. Nie? Żółtą
taksówką. Pracowałem w nocy. Wie pan, wie pan, dlaczego ja pracowałem w nocy? Bo
teraz jest inaczej. Ale... Bo teraz jest pandemia i po prostu ruchu tu nie ma.
Ludzie pouciekali z miasta, siedzą w domach i tak dalej. Pracują w domu. Ale
jak ja, jak ja 30 lat temu to się nie dało
jeździć w dzień, taki był tłok. Jeździło
tylko w nocy, bo wtedy się dało jeździć. Ale co to się zdarzyło? To tak. I jadę
sobie w nocy. Ja do tej pory pamiętam które skrzyżowanie i która ulica. Dosyć
szybko. I wie pan co? Zbliżam się do skrzyżowania. I teraz tak, to było po
dwunastej w nocy, a to nie ma znaczenia.
Czas myśli, że to nie ma znaczenia, która
była, nie czym jestem bliżej skrzyżowania, tym czuję, jak idzie fala strachu do
mnie. Tak to można opisać. Fala strachu,
Nic więcej. Po prostu strach szedł do tego
skrzyżowania. Czym bliżej, tym strach był większy, prawda? To może tak tak dla
opisu porównać, że wie pan, jak pan rękę, ma Pan rękę, trzyma na czymś bardzo
rozgrzanym, prawda? To czym pan bliżej przy-przystawia, tym ta strefa jest
większa, prawda? To analogicznie tylko to był strach. Inaczej tego nie potrafię
odpowiedzieć. To był strach, tak jak ja
byłem tak. No nie powiem panu teraz pięć, dziesięć metrów, no może dziesięć,
piętnaście od skrzyżowania. To ten strach był duży, tak duży, że po prostu
zatrzymałem samochód. Nie? Jak zatrzymałem, ja miałem zielone światła,
miałem zielone światła. Jak zatrzymałem samochód, to na czerwonym świetle taki
potężny TIR przejechał. Chyba jak ja siedzę na firmach i takie potężne TIR-y
amerykańskie. Te polskie TIR-y to jest tam
powiedzmy 2/3 tego, nie? On był tak, tak,
tak, bo to też, też korzystał z tego, że
jest noc i może jechać. I on tak pędził, żeby zatrzymać. Dlatego on się nie
zero, zero szans, żeby mnie po prostu, zatrzymał za czerwonym, bo nie mógł
zahamować, bo szybko jechał. Żeby nie ta fala strachu, to ja po prostu wpadł pod
tego TIR-a. On jeszcze z mojej lewej strony jechał środ kierowcy. Nie?
To tak jakby panu się jakieś przeczucie włączyło.
Oj, oj, oj, nie, nie, to nie było przeczucie. To była fizyczna fala. Bo jak
pan wykończył, to jeszcze jest wszystko jeszcze. Nie, to nie było przeczucie.
Pan fizycznie czuł lęk, ale nie wiedział pan przed tym, przed czym.
Fizycznie, tak, tak fizycznie. Lęk? Nie, przed niczym. Raczej nie
przeprasza przed niczym. Absolutnie nic mi się nie kojarzy. Taki cis... Strach
swojej postaci. Ja potem takie coś mi się zdarzyło jeszcze na Ukrainie. Strach
czystej postaci, który mnie zatrzymał. Po
prostu strach paraliżuje, prawda? Tak samo wie pan, jak się pana obejdzie, to co
przestraszy? Buch, ktoś huknie, huknie, to
człowiek aż podskoczy, prawda? To jest to
samo, tylko że to po prostu ta fala szła inaczej. Mniejszy, mniejszy, większy,
większy. Czym bliżej ten strach większy, niż po prostu jak byłem no nie wiem-
Nie powiem panu, nie powiem panu teraz. Byłem blisko skrzyżowania. Po prostu ten
strach mnie zatrzymał, że po prostu tak mnie sparaliżowało, że hamulce się
zatrzymałem, prawda? Ale byłem cały czas
świadomy i po prostu widzę. Ja pierdzielę, tak se myślę nadal trzeba- tak se
pomyślałem dokładnie to padnie Popeć się splata.
Ale byłem świadomy tego, że gdyby się nie
zatrzymał, to by mnie ten TIR zabił. Bo duże skrzyżowanie tam jest, takie ulice
są, które takie szersze, to jest po prostu
duże. To także oj joj, joj, jak nieduży, tak szybko przeskoczył, bo to nie są
wąskie. To są bardzo szerokie skrzyżowania, duże. Osoby mnie zabiły, to
nie mogłem, ja mu od razu sobie mówię kurczę, że bym się o to mnie zabił. I to
jest ta, i to jest raz, nie? I to jest koniec historii, bo jak ty, mnie ten
strach sparaliżował, nie? Ale ja byłem w stanie w sensie, eee, kumać, co się
dzieje. Nie? Okej, okej. O ja pierdynię,
nie? Myślę sobie, że jak bym tu nie był, to by mnie ten TIR zabił. Jak ten TIR
przejechał, to wiem mamco, ja poczułem ulgę. Ale coś takiego, jakby coś, jakby
nad moją głową, znaczy nie nad moją głową-Eee, nad, nad samochodem, nad, nad
szybą przednią poczułem jakąś energię, poczułem taką energię i takie 2
skojarzenia mi przyszły. Albo mój ojciec
zmarły, albo mój anioł stróż. Wie pan co?
I ona tak jakby się skondensowała, tak że
byłem święcie przekonany. Po prostu byłem
święcie przekonany, że za sekundę to się
zmaterealizuje. Nawet głowę tak uniosłem, bo ja chyba cały czas stałem. Jeszcze
przez chwilę nie pojechałem, nie w szokowaniu tym, co się stało, że ten
zresztą prawdopodobnie już w tym czasie
jeszcze światło się zmieniło na czerwone. Już nie pamiętam. Ja przez sekundę już
mówię o kurcze, zobaczę, co to jest, że to
się zmaterializuje, zmaterializuje się. I
wie pan, co się stało? Jak ja pomyślałem to się zmaterializuje. To teraz wie pan
co? To spłynęło po szybie. To było niewidzialne, ale ja to czułem. Ta
energia, tak to energia, bo nie wiem, jak
to nazwać. I mogę panu powiedzieć, jak ja to ma konsystencję. Może pan sobie
wyobrazić jak ktoś chluśnie tam kubkiem
wody na szybę, to wie pan, co się dzieje?
Ona spływa szybko, prawda? Ciągle spłynie.
A jak ktoś by tak wie pan co, taki kubek
czy coś tam, powiedzmy oleju na szybę, to ten olej to wiadomo, że płynie wolno i
takim zakoliście. Tak to spływało, jakby
jak olej wolno zakoliście. I wie pan co?
Ja tego nie widziałem, ale ja to raczej ja
widziałem i nie widziałem. Ja to czułem, że to takimi zakosami spływało. I mogę
panu określić nawet, że to miało grubość
może trzech, czterech milimetrów. Nawet to
widziałem. Znaczy nie, widziałem i nie
widziałem, to czułem. I to tak spłynęło po prostu po mojej szybie. Ja to nazywam
energią, bo nie wiem, co to było. Jak to
spłynęło? No to wszystko, że tak powiem, strach odszedł, Wszystko odszedł i
Wszystko wróciło do normalności. Ja już
wtedy pojechałem. Tego typu zderzenie. Nie także to-
To tak jakby coś, co nasłało na pana tą falę strachu. Tak, można odnieść takie
wrażenie. Oczywiście. Ależ oczywiście, bo to nie
było tak, że to tak, tak to ja to w sensie, że w ten sposób mnie zatrzymało,
nie? Bo wie pan, jak się czyta różne historie, to ludzie słyszą głosy stój tam,
nie idź czy coś, a mnie w ten sposób zatrzymało. Fala strachu, że idzie fala
strachu, ale później to wie pan co? No właśnie, to energia, która, która wisiała
tuż tuż nad samochodem, tak powyżej, powyżej. I to nie było od strony kierowcy,
tylko od strony pasażera to wisiała, a w
sensie ja to czułem, tego nie widziałem,
prawda? Energia, o której mówię, o kurczę,
tam jest albo tak pomyślałem, albo mój
anioł stróż, albo mój zmarły tata. Nie, bo
mama jeszcze wtedy żyła. I to tak jak to się mówi, kondensuje, to się
zagęszcza, prawda? Tak jakby się skupia się w sobie, jakby tak w sobie się
zapadała. I wtedy ja mówię kurczę, tak, ale przez pół sekundy byłem sto procent,
kurczę, o wszystkie pieniądze świata założył, że ja to zaraz zobaczę, to się
zmaterializuje. Ja to czułem, że to nie ma
innego wyjścia jak się zmaterializować. Ja to zobaczę, o kurde! Zobaczę albo
anioła stróża, albo mojego ojca zmarłego. I to wtedy tak spłynęło, tak wie pan,
takie zakulakane jak olej po mojej szybie.
Mówię nawet mogę panu powiedzieć, jaka ma grubość trzy, cztery centymetry,
milimetry. Przepraszam, ja to czułem tak po prostu, jak sobie spływała. Tak wie
pan, jak wie pan, bo woda to tak ziom i
zleci, nie bo jest tam lekka, there i tak
dalej i tego, a to było jak olej spływa, tak to sobie jakoś wyobraziłem. No to
trwało kilka sekund, z pięć, sześć sekund
to nie było tam nie wie pan, jakiś długi
czas, może dziewięć sekund, bo to wyraźnie
spływało po szybie i jak to spłynęło? No
to wszystko wróciło, wszystko, wszystko.
Strach mnie opuścił, wszystko wróciło do normy. Świat znowu się zrobił
rzeczywistym. No dobra, to jedziemy. No i tak, tak i to, i to, i to. Wie pan, to
była ingerencja taka, wie pan, ratująca życie. Nie?
No są to na pewno. Jest to na pewno jedna
z takich sytuacji, gdzie, gdzie trudno nie
odnieść wrażenia, że nad nami czuwa jakiś ktoś tam z
ktoś wyżej, że tak to ujmę. Ja panu powiem, że czasami też mam takie, takie--
Też mam kilka takich sytuacji. W dwa tysiące szesnastym roku podczas medytacji
odprowadziłem do światła taką moją przedwczesnie zmarłą przyjaciółkę i od
tamtej pory kilka, kilka razy mi się zdarzyły takie właśnie sytuacje, gdzie
przyszła jakaś myśl na temat tego, co się
zaraz, co się coś oddalonym dniu wydarzy. I ja mam taki na przykład
taki z takich drogowych zdarzeń. Mam na przykład kilka takich przypadków. Ja mam
taki zwyczaj, że zawsze jak idę na jakieś zakupy, w ogóle unikam jak tylko mogę
komunikacji miejskiej. Samochodu nie posiadam, więc na zakupy zwykle chodzę
pieszo i po prostu mam taki zwyczaj, że zawsze
chodzę z założonymi słuchawkami. Jakieś tam muzyka, jakaś gra czy tam jakieś
radio, jakieś jakaś publicystyka jest włączona i tak dalej, i tak dalej.
I kilka razy mi się tak zdarzyło, że jak wszedłem na pas, wszedłem na to, na tą
zebrę, na przejście dla pieszych. No tutaj
w mojej okolicy kierowcy niestety niezbyt sobie szanują, że tak to ujmę przepisy
ruchu drogowego. I kilka razy mi się zdarzyło, że jak szedłem na przejście dla
pieszych to coś jakby mnie złapało, coś mnie cofnęło i w sekundę później jakiś
wariat w BMie na przykład przejeżdża mi
przed nosem, kompletnie ignorując fakt, że próbowałem przejść.
No no wie pan, no pana fizycznie, coś pana fizycznie cofnęło, że tak powiem nie?
No tak. Ale właśnie- To nie było co prawda jakiejś tam fali
strachu czy czegoś podobnego, tylko po prostu tak, jakby mnie coś złapało za
kołnierz albo powiedziała hej, stój, cofnij się, bo tutaj jakiś
pirat drogowy zaraz cię rozjedzie. I też mam kilka takich sytuacji, gdzie po
prostu prawie mały włos, a po prostu nie rozmawialibyśmy teraz.
No no to wie pan, też nad panem coś, ktoś
czuwa? Nie, bo ci pechowcy, nad którymi
nie czuwają, nie czuwają, to już nawet nie wiemy, że nie żyją. Prawda? No
po prostu mogą się nie słuchać tych, tych różnych sygnałów- Ale to pewnych
I strat. Pewnie takie.Ma pan rację, no wie pan co?
I takie, i takie pewnie sytuacje też są,
że ludzie ignorują, nie? Takie ostrzeżenia to pewnie też są. A teraz, jak pan
pozwoli, to teraz bym powiedział co drugą
sytuację. To było tak pół roku później. Jak, wie pan, jeździłem taksówką w nocy,
jak powiedziałem, kończyłem pracę o piątej
rano i to było na wiosnę. I tam miałem do
domu, do przejechania własnym samochodem
z trzy kilometry właśnie autostradą. Nie,
i-i tam z trzy czy pięć skrzyżowań było. No więc ta firma była blisko tej
autostrady. Ja mieszkałem niedaleko skrzyżowania, bo to jest, że tak powiem,
to jest ważne, co tam było do przejechania. Nie? I wie pan co? Po pracy,
wie pan, co po takiej jeździe taksówką,
po niewielkiej panie wie panie, po tym, po
nocy zmęczony i podejmowany wszystko, bo to różni klienci są i tego, a tak
tego pan nie musi. Wie pan, nagrywać, puszczać, jakie chcieli. Chcieli mnie
obrabować Italiany i Czarni, i nie obrabowali. Jednemu rękę połamałem.
Samochody mi chcą. Znaczy, przez przypadek, Wie pan coś nade mną czuwa?
Nie, to tego już nie będziemy opowiadali.
Różne rzeczy tu się działy. W każdym razie tak. Jadę do domu. Nie. Jadę do domu.
Nie. Skończyłem pracę. Wsiadłem sobie samochód i go trochę jeszcze grzałem.
Byłem zmęczony. I wie pan co? I tak sobie dłonią przetarłem to na
twarz. I tak chuu. Teraz tylko do domu się wyspać, nie? Jak przecierałem dłonią
twarz, to zobaczyłem w mojej głowie taki obraz, jak mój, to taki jakby to
powiedzieć. To nie był taki czysty obraz. To takie wyobrażenie, jak mój samochód
wyjeżdża w poprzek, w poprzek drugiego samochodu. Nie. A ja? Wie pan co? Ja już
tam pracowałem dwa czy trzy lata. Także ja to wiedziałem, że o
między piątą a szóstą policję. No to tak, tak tutaj nie łapie tak jak w Polsce.
Trzeba uważać, bo to cię zaraz wyłapią tutaj człowiek mandat dostanie raz na
dwadzieścia lat. Tu tak nie łapie. W każdym razie o co chodzi? Jak już
skończyłem, to tak. Pasów nigdy nie zapinałem. Jedna ręka na kierownicy, jedno
oko spało, drugie jechało i znałem trasę.
I tak się śpię do domu szybko, nie. Bez pasów i jak najszybciej. Ale jak po tym
ostrzeżeniu? Ale to już było wcześniej, po
tym, jak mi coś życie uratowało, to wtedy
ten, w tym wypadku był. Wie pan, ja nie lekceważyłem, bym bardzo tego, jakby to
powiedzieć. Już byłem wtedy bardzo gotowy.
Nie? I tak dobra, mówię tak sobie myślę no ale gdzie wjeżdża? Tu jest
skrzyżowanie, kurczę, tu dwa skrzyżowania,
tam dom jest, Otrzy pięć skrzyżowań. O tej godzinie nie ma ruchu. Tak, to zdrowy
człowiek próbuje wszystko tego sobie nie usystematyzować. No dobra, ale zapiałem
pasy, dwie ręce na kierownicy i jadę. Już
ostrożnie jadę. Ocziły tego. I wie pan co? Przejechałem te dwa skrzyżowania,
wjechałem na autostradę. Autostrada jest
trzypasmowa? Nie. A ja teraz to jakoś mi przeszło. Ale na początku miałem takie
zwyczaj, że zawsze jeździłem środkowym pasem. Taki kolega powiedział: Wiesz, co
to jest? Ja zawsze jeźdzę środkowym pasem.
Mówię jedziesz środkowym, coś się stanie?
Uciekać na prawo, na lewo. Jak jesteś na
lewe albo na prawo, to masz tylko w jedną
stronę. Musisz uciekać dla bezpieczeństwa. I jadę. I proszę pana, proszę sobie
wyobrazić, jak przejeżdżam przez Bronx. Nie, to tam jest taki tam o Bronksie to
wszyscy słyszeli. Nie, nie jest taki straszny, jak to tam piszą, czy mówią. Tam
się da żyć. Ale o co chodzi? Przejeżdżał przez miasto. Autostrada biegła przez
miasto i na środkowym pasie. Proszę pana,
to jest ha! To jest. Ja miałem uważać, ja miałem uważać na te skrzyżowania? Nie?
Właśnie tutaj się kojarzy, że w poprzek uderza w poprzek stojący samochód. No to
gdzie ci na skrzyżowaniu wyjedzie? Nie? No
bo gdzie? I proszę sobie wyobrazić. Tylko mówię. Jechałem już ostrożnie, wolno.
Gdzie na środkowym pasie stał w poprzek postawiony samochód. I to, i to sto
procent to nie był samochód zepsuty, tylko
jak się pięknie mówi mniejszości etniczne
się zabawiały i sobie postawiły dla jaj samochód. Tak to oceniam. Nie na mnie,
tylko na pierwszego lepszego. Kto się tam
zabije? W każdym razie dzięki temu tylko,
że jest tak wie pan, świetne reflektory. Tak się robi już tak niby ciemno, niby,
niby jasno. Nie? Też ciężko. Nawet te reflektory dobrze nie oświetlają. Nie? Ja
go zobaczyłem. Dosłownie stanąłem tak blisko. Wyhamowałem. Żeby go ominąć, to
musiałem cofnąć. Nie? I gdyby. Gdybym kurczę normalnie jechał, tak jak zawsze,
to bym się kurczę zabił, bo bez pasów to przez przednie szyby wyleciał. Tak jak
zawsze szybko się jeździło i to jest nie do uwierzenia, że ten samochód stał na
środkowym pasie, nie na żadnym. I stał tam. Nie wiem, co się później stało, bo
też nie było telefonu, żeby tam zadzwonić
na policję. Słuchajcie, tam zawieszczenio
czy coś. Po prostu cofnąłem i wyjechałem. To jest nie do uwierzenia, ale. Ale ja
myślę, że wiele, wiele osób to mi opowiadałem kilku znajomych. Ja mogę wam
do tej pory wiem, w którym to miejscu było.
Jeszcze tak biegła troszkę w dół. Ta, ta, ta, ta droga. Nie tylko mówię szybko.
Jechałem dwie ręce, kierownicę i już byłem
zupełnie tego zupełnie. No to wie pan, uważałem, co ja robię? Nie?
I to była dokładnie taka sama sytuacja.
Tak samo to wyglądało, jak pan to widział wcześniej? Tak?
Tak. Znaczy, że ten obraz to był taki wie
pan co, to nie był taki obraz taki bardzo. Znaczy, wie pan, taki jak mi za mgło
jakieś takie, takie. Ale w każdym bądź
razie dokładnie, że mój samochód tak, tak,
że mój samochód wjeżdża w poprzek stojący
samochód dokładnie tak, jak to widziałem. Tylko wie pan co ja mówię? Kurczę, no
tak, sobie liczyłem. No tak, skrzyżowanie
tam trzeba na tych skrzyżowaniach uważać, prawda? No bo gdzie ci może samochód w
poprzek wyjechać ze skrzyżowaniem? Nie? To
tak logiczne dla kierowcy, jak to trochę jeździ. A to się stało na najmniej
spodziewanym miejscu, czyli na highway'u,
proszę pana, nad ranem na środkowym pasie,
w poprzek to nie był zepsuty. Wie pan, jeśli by się komuś zepsuł, to był w dół,
to by sobie zjechał. Wie pan, jeszcze zdążyłbyś sobie z górki się stoczyć na
pobocze? Nie, bo tam zawsze jest jakieś pobocze na autostradzie mniejsze czy
większe. To, to sto procent postawili sobie takie różne dziwne ludzie na jaj i
pewnie sobie gdzieś w krzakach siedzieli, bo to przez miasto biegła
gdzieś, w krzakach siedzieli i się czepek sobie rozwali, nie? I będzie wesoło,
no bo przecież diabeł nie postawił nie, na
mojej drodze. To musiał człowiek zrobić.
Dzięki temu właśnie tego uniknąłem. Tego.
Szybko. Na autostradzie, wie pan, taki ten bez pasów, to przez przednie szyby
człowiek wylatuje. Jakby nie wylatuje, to by się o te szyby zabił. Kark złamał.
Wszystko. Albo na kierownicy się tego, nie? No to takia historia była.Tak jest i
dzięki właśnie ten, tej sile wyższej takiej jeszcze, jeszcze, jeszcze sobie
żyjemy, nie? A te dwie rzeczy, które z portfelem się stały, to, to ja oceniam,
nie wiem jak ocenić. To tam już panu zostawiam interpretację. Jedno jest pewne,
że to się zdarzyło i to nie może być mowy
o wie pan, jakiejś pomyłce czy jakieś tam
niedopatrzeniu, bo to wie pan, czym się-- czym urządzenie jest prostsze, tym
trudniej coś zepsuć, nie? Ja tutaj właśnie tak mi się skojarzyło z artykułem,
kiedy-- który kiedyś tłumaczyłem dla potrzeb serwisu Radia Paranormalium. Yyy,
psychiczne wyczuwanie nadchodzących katastrof. I tak mi się skojarzyło, że to
chyba było coś podobnego. Te sytuacje, które pan opisywał. Jakoś tak coś jakoś
pan wyczuł, coś, co się, kolokwialnie mówiąc, święci i
dosyć szybko to się panu sprawdziło. No wie pan co, ja panu powiem, ja panu daję
żyte penny, z panem zgadzam, bo ja mam czasami coś takiego, takie mniej
drastyczne, mniej takie czasami, że pan takie zupełnie, takie
normalne, takie normalne jakieś rzeczy, że o coś tego, coś. Na przykład kiedyś
miałem takie tam, a to już parę lat temu, żelazko chodziło po głowie. Żelazko,
wie pan, byłem poza domem i coś tak mi żelazko, żelazko, no ale co żelazko?
Przecież nie zapracowałem, zostawiłem włączone czy coś. Chałupę nie spalę, nie?
Ale coś żelazko mi po głowie chodziło. Wracam do domu, za chwilę przychodzi
sąsiadka pożyczyć żelazko ode mnie. Może
czekała, aż wrócę do domu, żeby żelazko i
myślała o tym, nie? Tylko- No może, może
tutaj jakiś przypadek telepatii wystąpił między wami. No, no, być może, więc tej
sąsiadki tak naprawdę to nie znałem, wie pan, bo często jest tak między ludźmi,
którzy się tego, którzy się tam dobrze znają, tak? A tę sąsiadkę to właśnie
znałem, ale to nie przeważnie żyłami tam.
Ale wie pan, to jeszcze jedna historia, co
mi się przytrafiło na Ukrainie, jeżeli panu tego, to może się panu przyda do
czegoś. Bardzo dziwna rzecz, też o czystym strachu. To tak zacznę tak tytułem
wstępu. Jak ja przez wiele lat, a to co roku jeżdżę do Polski. W tym roku w
sierpniu też przyjadę na trzy tygodnie. Oprócz tego ostatniego roku to była ta
cholerna, ta panika z tą pandemią to nie byłem, nie, ale przez wiele lat jak
otwierali granicę, to jak przyjeżdżałem do Polski, to zawsze na trzy, cztery dni
wyjeżdżałem, wie pan, na wschód. Mnie zawsze tam ciągnęło na wschód, nie? I tym
sposobem zwiedziłem Estonię, Łotwę, Estonię, Litwę. Byłem wiele, wiele razy
nawet u pana Łukaszenki byłem chyba trzy lata temu na Białorusi, gdzie mi się
zresztą bardzo podobało. W tym roku chciałem jechać, ale nie wiem, czy się
uda, bo wie pan tam niż to, to Białoruś,
nie? No tam podobno nie jest tak źle, jak to u nas w mediach przedstawiają tą
sytuację. Znaczy politycznie jest gorąco,
ale taka sytuacja bardziej, bardziej taka
ogólna, to jest dosyć, taka pozytywna się
wydaje. Na Białorusi? Proszę pana, bardzo przyzwoity kraj. Tam byłem tylko raz,
tylko raz byłem w Grodnie trzy dni i wie
pan co? Ja tam byłem z bratem, z bratową i
jej dwiema takimi pannicami. Wtedy były takie tam szesnaście, osiemnaście lat
dziewczynami. I proszę pana, te wszystkie takie, wie pan,
jak się mówi po polsku ogłoszenia, tak? Te, te to miały te takie, wie pan, nie
wiem, jak to się nazywa fachowo te takie,
no na komórką, co można zrobić te, te, te,
jak to się nazywa nawet te apsy czy coś takiego? Wie pan- Aplikacje. -co takie
zaawansowane technicznie to mówię Aplikacje. O właśnie, aplikacje. Te, no
jak się nazywa przejście dla pieszych, to
wszędzie, wszędzie był te. Znaczy może nie
wszędzie, ale bardzo dużo cyfrowych. Wie
pan, czy tam licznik dziesięć sekund, trzy
sekundy, nie? Czego w Nowym Jorku nie ma.
Takie są, ale bardzo rzadko, nie, a tam były. Proszę pana, kawiarenki były takie
ładne. Jak ja bratowi opowiadałem: Słuchaj
Gosia, takie kawiarenki, wystrój wnętrza to ty w Nowym Jorku nie zobaczysz. Te
wszystkie coffeemaker'y, co mieli, to wszystko wie pan, jest takim tym. To
wszystko było nowoczesne tego i ja byłem
zachwycony tym wszystkim i porównywałem do
Nowego Jorku. Bo wie pan, jak ktoś jak
już jest trzydzieści parę lat, to ja wiem,
jaki to jest syf, nie? Za przeproszeniem.
I tu o wiele tu siedzi się o pieniądze.
Tutaj estetykę-- estetyka ma bardzo wiele do życzenia tutaj, nie? Wejdzie pan do
kawiarenki? Dobra, zrobię pani dobry kawy
tego, ale wystrój jest taki, jaki jest i na pewno nie taki piękny, jak był w
Grodnie. A teraz to jest małe miasteczko Grodno w tym, no w Mińsku na pewno jest
ładnie, tak byłem zachwycony. Wie pan, no
co te, te, te- no nie przesadzajmy. Ci-- tam skromnie żyją, nie? Ja wiem, ale to
oczywiście to jest inaczej, jest też propaganda cholerna, to jest porządne,
naprawdę wiele rzeczy to mnie zachwyciło,
znaczy nie zachwyciło, zaskoczyło, że to w
ogóle jest, nie? Msze były tam w kościele mówili, mówili, mówili, że na Polaków
tego. Msza była w Grodnie. Wyszliśmy do kościoła po polsku. Ksiądz odprawiał
czysto, ładnie. Oj, naprawdę był bardzo zadowolony. Dlatego chciałem jeszcze raz
pojechać. No ale nie wiem, czy pojadę, bo no bo jest jak jest. Nie brat się boi
jechać. No może, może się uda, może się uda pojechać jak się ta pandemia cała
skończy. Oby. A to wie pan. Dzisiaj byłem u tej, u pani doktor moi ten
po tabletki na ciśnienie, to tylko to jedno biorę to, to ten. No mówię pani
doktor, co to za pandemia? Jak tylko jeden mój znajomy zmarł przez rok, nie? Ale
mówi wie pan co, nie będę z panem na ten temat rozmawiała. Ona sama w to nie
wierzy, ale na wszelki wypadek to nie chce ze mną
rozmawiać. To raz. A wie pan co? W Polsce ludzie się bardziej boją tego. Tutaj
pandemia niszczy i niby istnieje, ale to
nie jest temat rozmów. Tak normalnie. Wie pan, ja wiem, jak brak tego, słuchaj,
czemu ty się nie zaszczepisz? Czemu to tu ludzie,
to tak to nie przeżywają tego ludzie. Ja mówię inaczej mniej straszą. Tak bym to
powiedział, nie? Nikt mi się nie kazał zaszczepić, a pracuję z ludźmi. To tak w
Polsce to już bym sto procent musiał się
zaszczepić, bo powiedział albo i albo tego
albo, albo rzucasz pracę czy wyrzucali cię z pracy, albo się zaszczepisz. Ja
rozmawiałem tam wie pan, z ludźmi, którzy,
znaczy z ludźmi z taką dziewczyną. Tej siostra pracuje tu na kuchni w szpitalu.
No to powiedzieli, że jak chcesz się zaszczepić, to się zaszczepisz nie to nie.
Większość odmówiła. Nie i się nic nie stało. Pracy nie stracili, to trochę
inaczej to przebiega. No ale nieważne w każdym bądź razie-E, pojechałem na
Ukrainę, prawda? Raz jeden byłem, więcej tam nie pojadę już. To był, to było
dokładnie ostatnie lato. Przy tym wie pan, jak im to zrobili? Majdan, nie?
Demokrację zaczęli wprowadzać tak, że aż musieli pouciekać do Polski, nie? Parę
milionów, teraz to przywieźć cały kraj.
Nie mam żadnych uprzedzeń do Ukraińców. Ja
znam, wie pan, znam to ja sobie pięknie mówi, po, pięknie się mówi zaszłości
historyczne z Ukraińcami i tak dalej. Nie mam tego, nie mam żadnych z tych
uprzedzeń ani do ludzi, ani do tego kraju
gdziekolwiek, jak i kiedy, ile razy tam
byłem. Wiele razy byłem na tym wschodzie,
nigdy mnie nic złego nie spotkało. Nie mam
żadnej takiej, wie pan, bo czasami wie pan jak jest, jak ktoś kogoś, coś złego
spotka, to potem jest nieufny, czy się boi, czy tego. Nic mi się jeszcze nie
spotkało, tak że jechałem tam z tego. No byłem. Się cieszyłem jak dziecko, jak
przekroczyłem granicę. Nie, tam jest tak,
że to wie pan, to nie jest do Unii, to tam półtorej godziny się stało. Ale ci
pogranicznicy byli mili, tam kilka takich pytań oddali. I teraz tak
to się stało, to tak po dziesięciu, piętnastu minutach od wyjazdu, a
jechaliśmy do Lwowa. Nie, nie powiem panu przez jakieś te refleksje, bo nie
pamiętam, do Lwowa jechaliśmy samochodem z bratem, z bratową i
na tym 2 jego córkami. Nie, to było nie wiem, siedem lat temu, sześć już padło
parę, parę lat było może osiem. W każdym
razie to były ostatnie wakacje przed tą, przed tą tam rozróbą, nie. I po
dziesięciu, piętnastu minutach, jak jechali na Ukrainę, poczułem strach. Wie
pan co? Zacząłem się taki robić? No zacząłem się robić taki
nerwowy, jakiś taki nieswój. Ja się zdziwiłem. O co tu chodzi? Nie pamiętam.
Też też był po południu, ale tak słonecznie. Ładna pogoda. I proszę pana,
ten strach mnie nie opuszczał. Tam byliśmy
trzy czy cztery dni. Taki irracjonalny,
czysty strach, nieokreślony przed niczym.
Że tego się masz bać, czy tamtego nie po
prostu strach we mnie siedział i który co dnia narastał. Nic mi się tam nie
podobało, jak wszędzie. Zawsze mi się wszędzie podobało, wszędzie, wszędzie. Ja
zresztą byłem zawsze inicjatorem tych wypraw, nie? No to ja ich namawiałem, żeby
pojechali. Wszyscy byli zadowoleni oprócz
mnie i cały czas we mnie siedział strach
nieokreślony. Nie, przed niczym. Wie pan,
czasami jak ludzie mówią, że takie mówią ludzie sami. Wie pan, tak, ludzie są w
innym miejscu, nie to trochę mają takie te
zjawiska DW czy jak to się nazywa, że tam się coś przypomina, że to robili, co
widzieli? Zero takich rzeczy. Nic. Nic mi się. Strach, który mi się niczym nie
kojarzył. Bo czasami ludzie wie pan, się
boją przejść przez ulicę, się boją wyjść
po zmroku, się boją wsiąść do samochodu.
Ma jakieś takie fobie. A tu nic. Rozum mi
mówił, że się nic nie dzieje, że w sensie takim, że się nic mi tu nie stanie, bo
jest bezpiecznie i się nic nie stało. Bezpiecznie było oczywiście, ale strach we
mnie siedział. Po prostu doszło do tego-
co, co codziennie był większy. Chodziłem z nimi, bo chodziłem. No bo co miałem
zrobić? Ja bym chętnie wrócił do Polski, ale co miałem zrobić, żeby mnie kurczę
głowy urywali? Nie, ale ich namówiłem i im się spodobało. I co miałem zrobić? I
irracjonalny strach, który we mnie siedział i narastał, że ostatniego--
doszło do tego, że ostatniego dnia to z domu nie wychodziłem, prawie. Byliśmy
chyba w Zgierzem tam, nie? Oni tam sobie
poszli, a ja siedziałem w domu i czekałem na wyjazd. Zacząłem dostawać takich
krótkotrwałych ataków paniki. Nie, który
jeszcze byłem, byłem, byłem w stanie, że
tak powiem, nad sobą panować. Nic tam się
nie działo, bo sobie jakoś to starałem się
wytłumaczyć. I teraz tak wie pan, taką analogię jak szłem do tego sklepu, to mi
się ten sznurek odwiązał, to był taki bardzo krótkotrwały ten, znaczy może nie
taki wielkiej paniki, ale taki ten, że mi ktoś chce portfel ukraść czy tam
pieniądze, nie? A tam nic, nic, nic mi się ten strach nie kojarzył. Po prostu
strach. Się boisz, a nie wiadomo czego się boisz, nie? I po prostu siedziałem
ostatni dzień w domu i czekałem na wyjazd.
I wie pan, nad tym szybko zastanawiałem się, czy to ma, czy to ma związek z tym,
że jestem na Ukrainie, czy to już tak myślałem, czy może jakaś choroba po prostu
mnie zaatakowała? Muszę, muszę. Brata pytałem, czy tam nie ma jakiejś psychiatry
w Gdańsku, bo jestem z Gdańska. Nie? No powiedział, że nie, bo się mówi do
psychiatry, to zaprowadzimy, jak trzeba. Nie wiem, czy mi wierzyli, po prostu
strach we mnie siedział. A i wie pan co? I te ze trzy, cztery dni to jakoś to
przeżyłem, chociaż co dnia było gorzej. Gdybym tak został dłużej, to bym chyba
błędu dostał. Ja nie wiem, co by się stało. Na szczęście wyjechałem i potem już
tylko ostatniego dnia zastanawiałem się tak: co będzie, jak ja wrócę do Polski?
Czy to mi minie? Daj Boże. Czy faktycznie trzeba iść do lekarza? Bo o
podłoże tego nie. Czy to jest związane z tym, że jestem tutaj
konkretnie na Ukrainie, we Lwowie? Czy to może też jakaś opętania? Raczej jakaś
choroba mnie dopadła, nie? I to absolutnie
rozum mi mówił: Słuchaj, nic się nie bój,
nic ci się nie stanie, jest bezpiecznie. I faktycznie zero problemu, zero
problemów. Ale wie pan, strach to jest
strach. Na tym jak wiesz no to ile mogłem,
to nad tym panowałem, że nie robimy jakiś
głupot, nie? Ale został, został, dostałem do takiego ataku paniki, nie? I teraz
jak, jak, jak jechałem na Ukrainę, to po dziesięciu, piętnastu minutach zacząłem
się czuć nieswojo i to narastało. Zastanawiałem się, co będzie jak wrócę do
Polski. Przekroczyłem dziś granicę tak koło południa. Jechaliśmy do Przemyśla w
innym, w innym punkcie, ale nie powiem panu nazwy, nie? I wie pan,
sam fakt przekroczenia granicy nic nie zmienił. Dopiero gdzieś tak może po dwóch
godzinach zaczęło mnie tak odpuszczać. Zaczynałem się czuć lepiej. Może wie pan
już po całym wieczór? Może tak po czterech, pięciu godzinach normalnie
zacząłem się czuć normalnie. Ten strach ze
mnie wyszedł i też nie wiem, nie wiem, nie wiem dlaczego-
To było długo przed Majdanem i zajęciem przez Rosję Krymu i wschodniej części
Ukrainy? Proszę pana, to były ostatnie, ostatnie
wakacje. To był lipiec, ostatnie wakacje
przed tym. Ja już też myślałem, że to może jakieś przeczucie, że tam u nich będą
wojować, nie? Ja też już potem, potem,
potem myślałem, ale ja nie wiem, czy może.
Może wie pan, jak to jest dobry człowiek, to zawsze ktoś jak tu mówi. Jak już
rozmawialiśmy, prawda? Stara się sobie wy-ryc jakiś organizować wszystko,
cokolwiek się dzieje, nie? Taka ludzka natura. Ale, ale mówię nic mi się nie
kojarzyło, że tu byłem w tym miejscu, żeby coś złego spotkało czy cokolwiek. Mi
czysty strach, który we mnie siedział i nic mi nie mówił, tylko, tylko strachał
mnie. Nic mi się nie kojarzyło. Tak sobie
myślałem. Może w poprzednim życiu mnie to
spotkało?A potem sobie też kojarzyłem. Być może to był ten przed, przed tą wojną
taki, ale nie mam pojęcia. No mi się to skojarzyło z czymś, z czymś,
co mi się przydarzyło w zeszłym roku, dosłownie dzień przed tymi protestami, po,
yy, po decyzji Trybunału Konstytucyjnego
w sprawie aborcji. Tak-taki nagły wybuch gniewu nastąpił w Polsce. Te protesty
się rozwinęły po całym kraju. Ja dosłownie dzień wcześniej miałem takie-
Źle wiem, co się dzieje. Dzień wcześniej miałem takie, takie w,
byłem po prostu wkurzony jak szerszeń. Taki, taki totalny w chwili
zaprzenoszenia, taki wkurw na wszystko i
na wszystkich, co na wszystko, co żyje. I dosłownie dzień później zaczęły się te
protesty. Dzień później wyszła ta decyzja
Trybunału w sprawie aborcji i zaczęły się te protesty i ten taki
ogólnonarodowy wkurw na władzę. Się rozpoczął. Aha, aha, aha.
To ja dosłownie dzień wcześniej byłem po prostu, no le-lepiej do mnie nie było.
Lepiej do mnie było nie podchodzić, bo można było oberwać. Kompletnie nie
wiedziałem skąd, nie wiedziałem skąd mi
się to wzięło. Po prostu byłem taki. No po
prostu byłem nie w sosie, skrajnie nie w sosie. Aha, aha
no to takie rzeczy się po prostu no, no,
no zdarzają ludziom tego. No ja mam takie wiele, wie pan, takich mniejszych, ale
takie powiedziałbym, to takie, takie większe, które mnie dotknęły. Nie, ale
mówię, nie umiem tego strachu wytłumaczyć sobie. Tak-
I mi się nigdy tam nie zrobiło. Potem się okazuje, że mogły mieć związek z
czymś, co się, co się stało jakiś czas później.
Tak, tak, tak, bo znowu wcześniej są, prawda? Zwiastują coś, jak ja mówię, wtedy
to mi się nie kojarzyło i teraz, i teraz
tak sobie potem myślałem, to może do wojny
tak jakoś, ale ja wiem, że to wojna. Nie
mam w sensie takim nic wspólnego, że tam nie mieszkam, to nic nie tam moi bliscy
nie mieszkają, nie tego nie było pełno. Mówię no są takie rzeczy, które
człowiekowi się przydarzyło, się przydarzą
i potem, i potem nie wiesz, nie wiesz, szukasz wytłumaczenia, ale nie wiesz.
Dokładnie. Mówię może być kilka, kilka, kilka różnych
tych. Tylko ja to tak, tak ostatnio. Znaczy ostatnio tak, jak ja Jestem u tej
znajomej, to tak tego kota tak obserwuję. I co? I co taki biedny kotek ma
ograniczone zmysły, prawda? i co? Pojmuje coś z tego, jak ten świat
nasz ludzki jest zawiły i nie pojmuje. Nie? Tak samo mi nie tego. My, my, my, my
tylko jesteśmy też, też mamy bardzo No tak.
I po prostu, co się dzieje już potem, to wyżej, że tak powiem, nas do tego już
niestety nie tego nie, nie, nie. Ale to,
co pan powiedział, to się na sto procent się zdarzyło i tego, i tu nie ma.
Szczególnie mówię o tych, o tych tych, o
tych, o tych, o tych, o tych, o tym moim
portfeliku biednym. Nie, że to, to nie ma,
nie ma dla mnie wątpliwości, to mi się przydarzyło dwa razy w ciągu jakieś
dwadzieścia lat już takiego portfela używam. W jakiej konkretnej sytuacji nie,
że przed tym był taki strach, że ktoś mi
pieniądze chce ukraść. A tam powiedziałem
to słowo i byłem zadowolony. Zaparkowałem, mówię o cud o Boga, zaparkowałem tak
jakby na potwierdzeniu tego. Tak, nie wiem, w sensie, że tak, tak, wierz w Pana
Boga, cokolwiek. Nie I to się odczepiło. To tak
na razie to nie miało prawa się zdarzyć.
No tak, takie zastanowienie się pojawia.
Zastanowię, zastanowienie się przychodzi w momencie, gdy już odsiejemy, że tak
powiem, wszystkie możliwe racjonalne wyjaśnienia, jakie przyjdą nam do głowy.
Tak, tak i, i ciągle, i ciągle nie możemy
mieć pewności, że to już, już tego, że już
doszliśmy do tego, nie, że zostały tylko
te najbardziej prawdopodobne. Nie, bo ten świat jest taki przecież, ten świat w
sensie taki, ten inny świat jest tak skomplikowany, my się tak skomplikowali
jak dla tego kota nasz świat nie. Tego nie na zdrowy rozum się nie, się nie, się
nie. Ten się nie, się nie ogarnie, nie. No to w zasadzie w zasadzie wszystko, co
ja bym chciał, co miałem do tego, do przekazania, nie?
No ale wszystkie pytania, wszystkie pytania, jakie mi przyszły do głowy, też
już chyba zadałem panu także. Yyy, rozumiem, że wyraża pan zgodę na
wykorzystanie gdzieś tam zapisu tej rozmowy, w której sądzą.
Oczywiście, że tak. Po to dzwonię, bo wie pan co? Ja słucham z zainteresowaniem
opowieści innych ludzi. No jak mówię, mam
coś do, coś ja mam, coś mi się wydarzyło.
Niech inni też posłuchają. Nie? Może to się komuś na coś przyda, nie?
Może ktoś się otworzy i postanowi coś swojego opowiedzieć też.
No dokładnie tak. Skąd się bierze taka śmiałość, że o ja też coś tego nie. Ja
mnie też coś przeżyło. To prawda. To tak
zachęca. Nie o to nie tylko tutaj, bo ja przez wiele lat tak.
No tak zauważyłem też, że te audycje czasami tak mocno niektórych słuchaczy
otwiera do dzielenia się jakimiś swoimi przeżyciami.
No mnie też, bo przecież to już dwanaście
lat temu zdarzyło i tak, a tak słucham, no
ale przecież ja mogę też opowiedzieć, bo mnie też takie coś zdarzyło, nie? Coś
takiego, co trudno wytłumaczyć, nie? Także
bardzo ciekawe. Gratuluję audycji, bardzo tego. Bardzo udana audycja. Nie zawsze
czekam, zawsze czekam kiedy się objawi.
Nie mam zasubskrybowane. Subskrypcji tak? Zasubskrybować najchętniej.
Nie tak zasubskrybować takie. I tego i
czekam. No to dziękuję bardzo i tego życzę
dobrej nocy, bo tam już późno u was. U nas jeszcze jest.
Troszkę ciemno, troszkę się już ciemno zrobiło. No to właśnie tutaj trochę,
trochę też mamy pogodowych, różnych przygód. Gorąco było przez kilka dni.
Wiem wiem wiem wiem. Cały kwiecień chłodno, mokro, cały maj
chłodno, mokro. Nagle w czerwcu kilka dni tak upalnie.
Chłodno, mokro. Było kilka dni upalnych to
już było cennie. Mokro nie było, ale jest
chłodniej teraz od dzisiejszej rosy na do
do do do do do do do do czwartku piątku.
Wie pan, jaka jest różnica? W Polsce jest
sucho, prawda? Nie ma wilgoci, jest suchy klimat, a tu jest. Tu jest wilgoć.Tak,
tak, tak wilgoć potrafi zabić ten, ten,
ten. Trzydzieści stopni to nie jest wielka
tragedia. Potrafi być dużo więcej, nie, ale to jest tragedia. Ale kiedy jest
wilgoć, to się poczuje, jakby było kurczę- Ciężko odbiegać.
Dziesięć stopni więcej. Wilgoć, no wilgoć to jest coś strasznego. Wilgoć
to mówię, to jest cholera, wilgoć, to jest to! Bo suche to, to
jakieś lata temu byłem w Kalifornii, to chodziłem po plaży, to wie
pan, to słońce mnie spaliło, ale tam się pięknie chodziło, bo tam było gorąco,
chyba cieplej niż tutaj, ale było suche powietrze i tego się nie odczuwa jeszcze
jak nad morzem, jak jest taki wiaterek, to
się go nie odczuwa. A tutaj to nawet nad morze pójdziesz, to ta wilgoć cię, ta
wilgoć cię nie odpuści nigdzie. To męczy.
To jest to. Nie. Dobrze, panie Marku, to
pięknie dziękuję i jak się na coś przyda, to, to się przyda, nie? To proszę
publikować. Dobrze Oczywiście. Dziękuję, że się Pan
zechciał tutaj tymi zdarzeniami podzielić.
Jeżeli nie ma Pan nic przeciwko, to tutaj oczywiście postaram się
paru osobom podesłać też zapis tej, tej
rozmowy. Może, może zechcą jakoś nawiązać
kontakt? Może, może skomentują jakoś ten. Można dzwonić, można dzwonić i pisać
tekst. Nie, bo ja tego, bo ja. No, no z Polski to mnie to drogo kosztuje,
nie? Zadzwonienie, ale tekst napisać na WhatsAppa można. Ja mam WhatsAppa
zamontowane nie, bo tutaj to mnie nic nie kosztuje. Mogę cały dzień
rozmawiać i to mnie kosztuje trzydzieści dolarów na miesiąc, choćby, choćby nie
wiem co. Także tu nie ma problemów, nie? Ja, ja, ja chyba pamiętam troszkę tej
audycji. To ja mam od gdzieś od dziesiątego, jedenastego roku życia takie
rzeczy mi się przytrafiają, także jestem z
tym, że tak powiem, obyty, ale ciągle coś mnie zawsze, jak to powiedzieć, zawsze
coś cię zaskoczy, zawsze coś nowego- Zawsze jakieś radość z zaskoczenia.
Coś nowego jest i to czasami bardzo. Dobrze, panie Marku, to dobrej nocy życzę.
Dziękuję wzajemnie I miłych snów. Do widzenia. Dobranoc.
Do widzenia i do usłyszenia. Może jeszcze kiedyś.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o historię przekazaną przez tego słuchacza.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
zrelacjonowanych przez niego zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje historie o
spotkaniach z nieznanym i chcielibyście
się nimi podzielić— zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios,
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl
oraz na profilach Radia Paranormalium na
Facebooku i YouTube'a. A i przed wyjściem
z domu zawsze sprawdzajcie, czy poprawnie przywiązaliście do spodni sznurek z
kluczami i czy klucze AB na pewno znajdują
się tam, gdzie powinny. No to dobranoc. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 3608 80
02, 3608 80 02. Nasz adres e-mail: Radio@paranormalium.pl. Można również
kontaktować się za pośrednictwem fanpejdża na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka, w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji,
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.