Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła. Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było-- nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez--
No, no, do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś
zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na rzewniocy zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!" .
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium zgromadzonych w tę zimną styczniową noc
przed komputerami bądź grzejącymi w dłoniach smartfony i inne małe wytwory
magii współczesnej, dzięki którym można nas słuchać. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Zapraszam na kolejny, czterdziesty już odcinek podcastu Mówią
Świadkowie, który tak jak wszystkie wcześniejsze odcinki zostawi Państwa z
mnóstwem pytań o prawdziwą naturę naszej
rzeczywistości. Kilka miesięcy temu bardzo
żywo zareagowaliście Państwo na odcinek poświęcony spotkaniom z żywym folklorem.
Dziś poznamy kolejną garść historii o spotkaniach z dziwnymi istotami, jak gdyby
żywcem wyjętymi z legend i podań ludowych. Szczególnie dużo będzie dziś
opisów spotkań z ciemnymi, zakapturzonymi postaciami, które często określa się
mianem planetników, chmurników lub obłoczników. Usłyszymy też opis obserwacji
zjawy psa, który wskoczył do płytkiej rzeki i... zniknął. Te i wiele innych
historii już za chwilę. Wcześniej jednak
tradycyjnie małe przypomnienie kontaktów do Radia Paranormalium. Dla tych z
Państwa, którzy chcieliby się podzielić swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530
620 493. 530 620 493. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu: 3608 80 02. 3608 80 02. Nasz adres e-mail:
Radio@paranormalium.pl. Można również kontaktować się za pośrednictwem fanpage'a
na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka, w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji,
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Dodam jeszcze tylko, że podczas premiery
każdego odcinka podcastu Mówią Świadkowie, staram się dyżurować na czacie i przy
radiowym telefonie. Jeśli więc ktoś z Państwa chciałby się podzielić jakąś swoją
obserwacją trudno wytłumaczalnego zjawiska, to zapraszam do pisania bądź
dzwonienia. Dzisiejsza audycja będzie podzielona na dwie części. W części
pierwszej przebrniemy przez zawartość naszej skrzynki mailowej i wydobędziemy
wszystkie wiadomości odnoszące się do spotkań z żywym folklorem. W drugiej zaś
części wysłuchamy zarejestrowanej przez jednego z naszych słuchaczy rozmowy, w
której jego dziadek podzielił się kilkoma
tego typu zdarzeniami. Zacznijmy zatem od
zajrzenia do naszej radiowej skrzynki na listy.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium 28 września 2021 roku.
Witam serdecznie. Z racji tego, iż szykuje się odcinek o żywym folklorze,
postanowiłem opisać kilka historii, które
mi się przytrafiły. Mam trzydzieści pięć
lat. Mieszkam w centralnej Polsce, w małej
wiosce na trasie Łęczyca-Kłodawa. Jestem
żonaty. Prowadzę własną działalność. Odkąd
pamiętam, działy się w mojej obecności jakieś dziwne rzeczy. Obecnie, gdy
znajduję się w pobliżu, niknie zasięg w telefonach bądź szwankują elektroniczne
sprzęty. To w ramach ciekawostki. Postaram się to jakoś po kolei opisać, chociaż
pamięć mam niestety słabą, jeśli chodzi o
daty, a i znam bardzo dużo takich historii z życia własnego i nie tylko, zatem
będzie sporo pisania. Zdarzenie numer jeden. Od jakiegoś 1993
roku, w wieku od jakiejś ośmiu do kilkunastu lat, widywałem w nocy, po
ciemku, w pokoju dziwne jakby robaczki świecące, które układały się w różne
kształty, jak ławica ryb albo stado szpaków. Świeciło to poświatą koloru
żółto-zielonego. Powtarzało się to dość
często, aż w końcu, z biegiem lat, ustało.
Wtedy nie interesowało mnie, co to może być, bo widywałem to prawie co wieczór.
Myślałem, że każdy tak ma. Nie bałem się tego i zawsze patrzyłem sobie na to, aż
zasnąłem. Nie ma tu mowy o jakichś refleksach świetlnych i tak dalej. Muszę
mieć do snu bardzo ciemno i do tego zawsze
były zasłonięte żaluzje i zasłony. To coś układało się w różne kształty i nie
podążało za moim wzrokiem. To znaczy, czasami było umiejscowione w jednym
miejscu, a innym razem-- w drugim.Sprawa numer dwa.
1994, może dziewięćdziesiąty piąty rok. Pamiętam, bo miałem już rower po
komunii. Pod koniec wakacji pojechałem z rodzicami na rowerach do sadu ich
znajomych, do sąsiedniej wsi, po wiśnie.
Kiedy już narwaliśmy wiaderka ile trzeba, to ci znajomi zaprosili nas do domu na
kolację. Posiedzieliśmy dosyć długo. Ojciec sobie z kolegą wypił, mama z
koleżanką porozmawiała, a ja bawiłem się z ich córką. Gdy się zebraliśmy, było
chwilę przed północą. Droga do nich prowadziła przy starej kuźni. Przedworna
kuźnia, a w zasadzie już ruina i dalej obok starego dworu, również w ruinie.
Droga była żwirowa, ale utwardzona i sucha. Pamiętam, że było widno jak w
dzień. Właśnie mijaliśmy kuźnię, gdy w
pewnym momencie mnie i mojej mamie zaczęło
się bardzo ciężko jechać. Po kilkunastu metrach moja mama zeszła z roweru, ja
chwilę później, a tata jechał bez problemu
i się z nas podśmiewał. Musiałem stawać
na pedałach, jakbym jechał pod bardzo dużą
górę, a i tak nie dawałem rady jechać. Wiśnie mieliśmy w wiaderkach na
kierownicach. Ledwo dopchnęliśmy rowery do
pałacu, dworu — różnie na niego mówią. Gdy nagle ta dziwna siła odpuściła.
Wsiedliśmy na rowery i jak gdyby nigdy nic dojechaliśmy do domu. Na drugi dzień
opowiedzieliśmy tą sytuację babci, a ta, że na pewno duchy czy zmory chciały się
przejechać od kuźni do pałacu. I faktycznie mogło tak być. Mój rower i
rower mamy miały bagażniki, a rower ojca
nie. Może rzeczywiście coś chciało się z nami przejechać. Moja babcia miała
dziewięćdziesiąt lat i opowiadała mi, że nieraz jadąc wozem z dziadkiem, miała
takie sytuacje. Przejeżdżając obok różnych
miejsc, konie stawały dęba, pieniły się,
zlały potem i nie chciały dalej iść, albo robiły to bardzo opornie. Jej dziadek
wtedy zawsze mówił: "O! Już siedzi!"
Zdarzenie numer trzy. Paraliż senny. Około
dwutysięcznego roku. Zaczęło się od tego, że miałem jakiś dziwny sen. Nagle się
obudziłem. Czułem czyjąś obecność w pokoju i widziałem dziwną postać, jakby w
kapturze przy swoim łóżku. Nie mogłem powiedzieć słowa, a chciałem krzyczeć. Nie
mogłem się ruszyć. No, coś strasznego.
Zabrzmi to dziwnie, ale już wtedy czytałem o takich sprawach. Zacząłem odmawiać
Zdrowaś Mario, pomimo, że raczej jestem
bardziej skłonny do rodzimej wiary czy do reinkarnacji. Ale przyznaję szczerze —
pomogło. Byłem przerażony. No więc właśnie. Co do snów, to jeszcze miałem
kiedyś taki sen, który mi się często powtarzał. Mianowicie śniło mi się, że
potrafię, no, może nie latać, ale skakać
na bardzo duże odległości. Odbijałem się i
leciałem bardzo wysoko i bardzo daleko. W
trakcie takiego snu odczuwałem szczęście, błogość i w pewnym sensie podniecenie.
Bardzo przyjemny sen. I w sumie miałem czasem świadomość, że to sen. Śnił mi się
przez parę dobrych lat i nie raz potrafiłem go na zawołanie przyśnić.
Zdarzenie numer cztery. Około 2003, 2004 roku. Zima w okolicy
20 grudnia. Mamy na wsi świetlicę po starej szkole podstawowej. Jest w niej
stół do tenisa. Bardzo często z kumplami graliśmy do późna. Tego dnia pograliśmy
gdzieś do dwudziestej trzeciej, kiedy to
pękła nam ostatnia piłeczka. Byliśmy tylko w czwórkę — ja z bratem i sąsiedzi,
również bracia. Mieliśmy już założone latarnie na wsi. Było sporo śniegu i
porządny mróz. Jedziemy, śmiejemy się, gdy nagle mój brat mówi, że coś słyszy.
Nastawiliśmy uszu i faktycznie, w odległości jakichś piętnastu, dwudziestu
metrów od nas słychać było, jak ktoś idzie
po zmarzniętym śniegu. Było słychać, ale nic nie było widać w świetle latarni.
Zbliżało się to do nas powoli, jednostajnie. Nie wiedzieliśmy co robić.
To coś było coraz bliżej. Ja chciałem zostać i sprawdzić, co to było, ale brat z
kolegami stwierdzili, że dajemy nogę. I tak też uczyniliśmy. Do domów wróciliśmy
od tyłu przez pola. Zdarzenie numer pięć. 2008 rok. W wojsku byłem w 2007 roku.
Wyszedłem w 2008 na wiosnę. Mieszkałem jeszcze z rodzicami i rodzeństwem. Było
lato, wakacje. Rodzice już spali, brat też, a ja z siostrą siedziałem do późna.
Zdecydowałem z siostrą, że ona umie się
pierwsza. No to ja poszedłem na spacer, bo lubię się szwendać nawet po nocy.
Gospodarstwo moich rodziców ma dwa wyjazdy. Jeden obok nowego domu i jeden
obok starego glinianego, który ma chyba z
dwieście lat. Szedłem obok starej chaty i
sobie myślałem o tym, że nie ma Boga, bo są wojny, chore dzieci i takie tam, że
jakby była jakaś dobra siła, to by na to nie pozwoliła. Gdy wyszedłem za starą
chatę, zobaczyłem coś dziwnego i poniekąd
strasznego. Z tyłu domu jest park, który
sadził mój pradziadek. Swoją drogą o nim mógłbym sporo opowiedzieć dziwnych
historii. Na dach starej chaty opada żywotnik, tuja i pod tą tują zauważyłem
taką postać, jakby w płaszczu. Wyglądał
jak płaszcz ze starych jutowych worków od zboża i w kapeluszu o wysokości z dwa,
może nawet dwa i pół metra. Na tą postać z
tyłu padało lekko światło z przydrożnej latarni, więc było ją widać całkiem
dobrze.Zauważyłem ją w okolicy. Wystraszyłem się i uciekłem do domu.
Wbiegłem do kuchni, siostra jeszcze nie zaczęła się myć i pyta mnie, przed czym
uciekałem. Ja mówię, że nie uciekałem, tylko sobie biegałem. Ale ona wiedziała,
że coś jest nie tak. Posiedziałem chwilę
przy stole i sobie mówię "No nie, ty się
boisz, niemożliwe". Wziąłem się w garść,
złapałem latarkę i wróciłem. Sprawdziłem
to miejsce, nie było nic widać. Patrzyłem
pod różnymi kątami, świeciłem latarką i nic. Nie mogło mi się wydawać. To coś
musiało tam stać. Najlepsze jest to, że
jakoś po kilkunastu latach rozmawiałem ze swoim znajomym z moich stron. Jest
muzykiem, gra na weselach, po zabawach. Powiedział, że wcale się nie śmieje, bo
jego żona widziała coś takiego. To było ze
dwadzieścia lat przed moim starzeniem. Grał wtedy w okolicy na zabawie i poznał
swoją aktualną żonę. Jakoś po północy postanowił ją odprowadzić. Przeszli sporą
część drogi i on musiał wracać na zabawę,
więc się pożegnali. Ona miała już kawałek do domu przez pola. Później, gdy się
spotkali, opowiedziała mu, że widziała dziwną postać, jakby w płaszczu i
kapeluszu, bardzo wysoką, identyczną w
opisie do mojej. Szybko uciekła do domu. W
zeszłym roku brałem ślub. Zaprosiłem na niego schorowanego wujka M, chociaż
wiedziałem, że i tak nie przyjedzie. Wujek jest szwagrem mojej babci. Ma teraz
jakieś osiemdziesiąt dwa lata. Po weselu wziąłem flaszkę wódki weselnej oraz
flaszkę bimberku cytrynowego i pojechałem
do niego w odwiedziny z babcią i z bratem. Wujek świetnie opowiada i ma niezłą
pamięć. Zepchnąłem więc temat na sprawy paranormalne, które mnie i mojego brata
strasznie interesują. Wujek sporo rzeczy
nam opowiedział. Nie spodziewałem się, że tak chętnie będzie o tym opowiadał.
Odnośnie tej dziwnej postaci to wujek też
coś takiego widział jakieś sześćdziesiąt lat temu. Uczył się wtedy w szkole
górniczej na Śląsku i przyjechał na ferie późną jesienią do domu. Z dworca miał
kilkanaście kilometrów. Gdy był już dwa,
trzy kilometry od domu, zauważył taką samą
postać. Wiał wiatr i padał deszcz. Wujek
przechodził właśnie przez małe miasteczko.
W pewnym momencie pod lipą przy głównej
drodze zauważył wysoką postać w kapeluszu.
Na początku pomyślał, że to jego znajomy,
co mieszka obok, ale nie. Powiedział do tej postaci "dobry wieczór", ale już
wiedział, że coś jest nie tak. Przestraszył się, oblał potem i nie mógł
zrobić żadnego ruchu. Ta postać nie miała pod kapeluszem twarzy, jakby czarna
dziura. Wujek nie mógł też krzyczeć. Dopiero pomalutku, po małym kroku, coraz
szybciej, aż w końcu biegiem uciekł. Była
godzina po dwudziestej trzeciej w nocy. Dodatkowo, jak się okazało z opowieści
mojego taty, jeszcze jedna osoba mogła widzieć to coś, a mianowicie nasz sąsiad,
który aktualnie mieszka na Śląsku, gdzie wyprowadził się jakieś dwadzieścia pięć
lat temu. Była późna jesień, lały deszcze i nie było jak zrobić orki na polu.
Nastało parę ładnych dni, no to rolnicy,
chcąc pogonić, pracowali do ciemnej nocy. Sąsiad również. Dojeżdżał już do końca
pola i miał robić zawrotkę, gdy w światłach zobaczył, jak ktoś idzie przez
pola. "Idzie, to idzie" pomyślał i robił
swoje. Ale gdy dojechał, to się okazało, że ten ktoś stoi na między i czeka na
niego. Zatrzymał się przy nim i pytał, o co chodzi. Nieznajomy, bardzo wysoki, w
płaszczu i kapeluszu podał mu rękę, która była podobno lodowata i zapytał "która
godzina?". Sąsiad spojrzał na zegarek,
podniósł głowę i już chciał powiedzieć, że
iloś po pierwszej w nocy, ale nikogo już nie było. Oczywiście zakończył pracę,
podniósł pług i gaz do dechy i w kierunku domu. Jego brat opowiadał, że wpadł do
domu blady jak ściana. Zdarzenie numer sześć. Chwilę po wojsku
założyłem działalność i przeprowadziłem się do Łodzi. Często przyjeżdżałem na
wieś, bo czuję bardzo mocną więź z tą miejscowością i z przyrodą. Znów było
lato. Przyjechałem na weekend. Całą sobotę
pomagałem rodzinie zbierać ogórki. Było strasznie gorąco. Wieczorem po zbieraniu
brat szybko zaczął się szykować, bo jechał
do swojej dziewczyny. Poprosiłem go, żeby
mi pożyczył motor, bo chciałem jechać się
wykąpać na żwirownię. On mówi, że ok, ale żebym sam nie jechał, bo jeszcze się
utopie. Mówię dobra, spoko, dam sobie radę. Cały dzień tak grzało, że myślałem
tylko o tym, żeby się wykąpać. W tym samym czasie, kiedy on się szykował, ja
zdążyłem z ojcem zważyć towar i zapakować. Był już wieczór. Uradowany wsiadam na
motor i po ujechaniu kilku metrów- zonk.
Brat już się zbierał, ale ogarnęliśmy. W
gaźniku wypadała iglica z pływaka. Pokazał mi, jak to naprawić. Mówił, żebym nie
jechał, ale ja myślałem tylko o tym, żeby popływać i się schłodzić. A muszę to
powiedzieć, że mieliśmy najlepszy motor w
okolicy. Bardzo zadbany i nigdy, naprawdę nigdy nie było z nim problemów. Brat
pojechał do aktualnej już małżonki, a ja wsiadłem na CZ-kę i jadę. Pojechałem ze
sto metrów i znowu to samo. Naprawiłem.
Jadę. I znowu. I tak kilka razy co jakieś
sto, dwieście metrów. Aż w końcu zrobiło się ciemno. Musiałem sobie telefonem
świecić, żeby naprawić motor. Byłem w połowie drogi na żwirownię, jadąc taką
zaniedbaną drogą przez pola. Powiedziałem sobie dobra, nie jadę, bo już ciemno i
jeszcze się utopie. Jak to powiedziałem,
to motor chodził jak nowy.Od tamtej pory nigdy się nie psuł i to był jedyny taki
moment, w którym coś się z nim działo. Dodam jeszcze coś. Jak byłem dzień
wcześniej na tej żwirowni, też pod wieczór, to gdy pływałem, to coś jakby
mnie za nogę łapało. Niby jakby coś się
obcierało, wodorosty czy coś, ale inaczej.
Wydawało mi się, że to ewidentnie czyjaś dłoń. Trochę się bałem, ale popływałem
trochę ze strachem. Teraz myślę, że może to był jakiś wodnik albo topielec.
Zdarzenie numer siedem. Po dziesięciu latach postanowiłem wrócić na wieś. Razem
z aktualną małżonką kupiliśmy siedlisko na
tej samej wsi, na której się wychowałem. Było to pierwszej zimy, jakoś w dwa
tysiące szesnastym roku. Gdy szedłem z węglem do kotłowni, kątem oka, z lewej
strony zauważyłem jakby skrzata, krasnala, no nie wiem. Postać zgarbiona, z metr
dwadzieścia wzrostu. Poczułem strach, dziwny niepokój. Wbiegłem do kotłowni i
zamknąłem drzwi za sobą. Generalnie nie
należę do osób płochliwych, ale wyczułem,
że to coś ma chyba złe intencje. Złapałem
siekierkę, którą miałem w kotłowni i mówię sobie idę. Kotłownię mam w piwnicy, a
zejście do niej na zewnątrz domu. Obok domu jest budynek gospodarczy zrobiony ze
starej obory, pół na pół wymurowanej z kamienia i z cegły. I ten skrzat czy
krasnal wbiegł właśnie za ten budynek.
Jeszcze nie zdążyłem wtedy uprzątnąć całej działki, więc za tym budynkiem rosły
chaszcze, pokrzywy i akacje. Musiało to
wejść właśnie w te krzaczory. Wyszedłem z
latarką, poświeciłem, poszukałem, wlazłem w te chaszcze i nic.
Zdarzenie numer osiem. Jeszcze gdy nie mieszkaliśmy na wsi, tylko w Łodzi, to
często jeździliśmy do moich rodziców i na nasze siedlisko. Jeździłem zawsze z
Retkini przez Konstantynów na Aleksandrów i dalej przez Parzęczew w kierunku
Łęczycy. I właśnie za Parzęczewem zauważyłem pewnego razu takiego małego
skrzata. Mógł mieć jakieś dwadzieścia, trzydzieści centymetrów wzrostu. Wstał
spod miedzy, szybko przebiegł, a raczej
przesunął się w powietrzu i schował się w polu kukurydzy.
Zdarzenie numer dziewięć. Odkąd tu mieszkamy, widziałem też kilka
razy dziwne światła na niebie. Niby satelita, ale zmieniało kierunki w różnych
prędkościach. Teraz mi się przypomniało. Jakoś w któreś wakacje w trakcie szkoły
poszedłem na grzyby. W sumie pojechałem
rowerem. Mam tu kilka lasków. Wjechałem do
lasu, zostawiłem pod starym dębem rower i
poszedłem na grzyby. Coś tam znalazłem, ale poczułem dziwny strach i czyjąś
obecność. Powoli zmierzałem do roweru, kiedy usłyszałem, jak coś biegnie w moim
kierunku przez chaszcze. Wydawało mi się, że biegnie na mnie stado żubrów. Było
słychać, jak przedziera się przez las. To
musiało być coś dużego. Wystraszyłem się.
Dobiegłem do roweru i uciekłem z lasu. Ale
gdy zacząłem się oddalać, strach minął, a
wraz z nim hałasy. Teraz wiem albo mi się wydaje, że to był leszy.
À propos, w zeszłym roku w te same laski
pojechałem na grzyby jesienią. W okolicy było mało i poszedłem w taki brzozowy
zagajnik. Zacząłem prosić leszego o jakieś
grzyby i ku mojemu zdziwieniu znalazłem dwa wiadra dużych, zdrowych prawdziwków.
Za każdy dziękowałem i cieszyłem się jak dziecko, bo wiedziałem, że coś mi
pomogło. Zdarzenie numer dziesięć. W zeszłym roku
na Święto Kupały postanowiłem, że zrobię takie małe obchody. Wieczorem przed
północą rozpaliłem sobie ogień, poskakałem przez niego, zebrałem trochę ziół,
wrzuciłem parę darów w ogień i o północy
pojechałem do lasu, żeby poszukać kwiatu paproci. Do tego lasu, który opisywałem
wcześniej. Nie boję się lasu, nawet w nocy. Pod koniec roku dwa tysiące
dziewiętnastego zacząłem morsować i jakoś w styczniu czy w lutym dwa tysiące
dwudziestego poszedłem z moimi psami na
nocny spacer. Znalazłem w lesie mały staw
i chciałem się w nim wykąpać. Założyłem kąpielówki na siebie, wziąłem sobie
ręczniki i bieliznę na zmianę po kąpieli.
Wziąłem grzane piwo w termosie z sokiem malinowym, aroniowym, miodem i
przyprawami. Żona miała wrócić z pracy dopiero o dwudziestej trzeciej. Była
dwudziesta druga. Była pełnia księżyca,
mróz i było po prostu pięknie. Zbiłem lód i wykąpałem się przy pełni księżyca.
Rewelacyjne i szczerze polecam. Wracając do Nocy Kupały. Nie boję się lasu,
ale gdy dojechałem na miejsce o północy,
jakoś nie mogłem się zebrać w sobie, żeby się zatrzymać i wejść w las. Był jakiś
taki dziwnie mroczny i tajemniczy. Przejechałem przez niego i zawróciłem.
Jadąc z powrotem byłem w połowie lasu i już miałem się zatrzymać i wysiąść, gdy
nagle w światłach auta tuż nad ziemią przeleciała mi jakaś dziwna, świecąca
poświata. Taki dziwny kształt, coś jak chmura. Nie wiem czemu, ale się
przestraszyłem. Zamknąłem drzwi od środka,
włączyłem długie światła i gest oddechy.
Gdy dojechałem do domu, otworzyłem sobie
piwko i na chłodno już rozmyślałem, co to
mogło być. Nie mam zielonego pojęcia, ale
stwierdziłem, że za rok na bank wejdę do
lasu o północy. Może spotkam coś, co da mi
odpowiedź na moje pytania co do naszego polskiego, żywego folkloru.Gdy
byłem u wujka M., opowiadał nam dużo różnych historii. Włączyłem nawet dyktafon
w telefonie, ale tak, żeby nie wiedział i całą prawie rozmowę mam nagraną na
telefonie. W naszej okolicy jest takie miejsce, na które starsi ludzie mówią
brodek. Pewnie z racji tego, że między dwoma wzniesieniami płynie rzeczka i w
dawnych latach, gdy nie było jeszcze melioracji i drogi asfaltowej, tylko
brukowana kamieniem, w tym miejscu było
małe bagienko i trzeba było po nim brnąć.
Z tym miejscem związana jest historia, że utopiła się w nim kareta z jakąś
znamienitą panią, być może jakąś szlachcianką. Pierwsza historia jest
związana z moim dziadkiem. Za Niemca moją rodzinę wysiedlili do starego pałacu w
sąsiedniej wsi, tego samego, o którym pisałem wcześniej. Nie wiem, kiedy
dokładnie to było, ale dziadek miał kilka czy kilkanaście lat, czyli około
1930-40 roku. Była zima. Ojciec mojego dziadka zachorował
i dziadek musiał iść do wsi oddalonej o
kilka kilometrów pod znachora, co potrafił stawiać bańki. Szedł późno w nocy i
postanowił, że skróci sobie drogę przez brodek. Nie wrócił na noc i rano wszyscy
poszli go szukać. Znaleźli go ledwo żywego, niedaleko tego miejsca, pod burtą
między schowanego. Gdy już doszedł do siebie, opowiedział, że jak przechodził
obok brodka, to na środku bagienka zauważył kobietę ubraną na biało, która mu
machała i wołała go do siebie. Dziadek
ledwie się oparł i rzucił się do ucieczki.
Odbiegł kawałek i wpadł w bruzdę. I tak już został do rana, trzymając w ręku
wisiorek z bosią. Druga historia pochodzi od mojego wujka.
Opowiedział mu ją dziadek, czyli wydarzyła się pewnie pod koniec dziewiętnastego
stulecia. Jechał drogą z Kładawy na Łęczycę, konno z wozem do Łodzi na targ.
Zabrał też po drodze Żydówkę, która zmierzała do Łęczycy. I w miejscu tego
brodka, jak dojechali, koń się wystraszył. Była pełnia. Około północy. Zauważyli
razem z tą Żydówką dwóch bardzo dużych mężczyzn całkiem na golasa. Wujek ich
określił później jako tęgie byki. Siedzieli na murkach mostku po przeciwnych
stronach drogi, cali zasapani i spoceni. Gdy dojeżdżali do nich wozem, to te
postacie podbiegły do siebie i zaczęły się ze sobą balować. Gdy byli już blisko
nich, postacie nagle ustąpiły i rozeszły się na boki. Koń ledwo szedł, ale jak
tylko ich minęli, to wyrwał jak strzała.
Ujechali kawałek i gdy byli koło lasu, to
ta Żydówka powiedziała do dziadka mojego wujka, żeby się na chwilę zatrzymał.
Okazało się, że ze strachu aż narobiła w
gacie. Ostatnia historia pochodzi od mojej
babci. Zdarzyło się to, gdy były jakieś
imieniny czy inna rodzinna impreza. Babcia urodziła się w 1930 roku. Była
wtedy już po ślubie, więc było to jakoś około 1950 roku. Wyszła na
podwórko, gdzie znajdowało się stado małych świń— prosiaków. Zagoniła je do
szopy i zadowolona pobiegła po wszystkich.
Wrócili dosłownie za minutę. Otwierają szopę, a tam pusto. Prosiaki rozpłynęły
się w powietrzu. Babcia miała chyba osiem lat, jak umarła jej mama i dzień przed
pogrzebem, w środku nocy, babcia się obudziła. Przy toaletce siedziała jej mama
i się czesała. Uśmiechnęła się do niej i babcia zasnęła. Mam nadzieję, że
przekazane przeze mnie historie okazały
się dosyć ciekawe. Jest ich naprawdę sporo
i pochodzą one ode mnie oraz od osób dla mnie bardzo wiarygodnych.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium 20 listopada 2021 roku.
To wszystko wydarzyło się, gdy byłem mały. Miałem około sześciu, siedmiu lat.
Kojarzę, ponieważ żyła wtedy jeszcze moja świętej pamięci babcia. Zmarła w 1996
roku, a zdarzenie miało miejsce ze dwa lata wcześniej, gdzieś między 93. A 95
rokiem. Mieliśmy super lato. Kojarzę, że
były to wakacje, bo starszy brat i siostra nie chodzili do szkoły. To były czasy
całe dnie na dworzu, a nie tak jak teraz syna od kompa i smartfona ciężko
odciągnąć. Dla naszego pokolenia siedzenie
w domu to była kara. I tak bawiąc się z rodzeństwem w zabawy najróżniejsze, a
pomysłów nam nie brakowało, zaczęliśmy bawić się w coś w rodzaju płacenia
rachunków. Niby sklep. No nazwijmy to zabawa w sklep. To był pomysł siostry. Na
bank. Uwielbiała to. Od najmłodszych lat pomagała cioci w sklepie i zawsze w
handlu, aż do dziś. Tak więc ten tak zwany sklep znajdował się w budynku
gospodarczym jakieś maksymalnie piętnaście
metrów od domowych drzwi. Było tam kilka pomieszczeń po lewej stronie, tak zwana
letnia kuchnia, następnie chlewek, gdzie kiedyś koń i świnka mieszkały i dwoje
drzwi naprzeciwko okna. Pierwsze nieduże trzy metry. To tam znajdował się nasz
wyimaginowany sklep i ściana, która jak pamiętam była niedokończona. Zatkany
niewielki otwór zasunięty wielką, ciężką blachą, a na lewo dosłownie jeden metr
wejście do dużego chlewka było bardzo wysoki, ciemny. Pamiętam, że zawsze było
tam gorąco i z dołu było widać wejście. Tam kiedyś trzymano siano. Nie można tam
było wchodzić wysoko i drabina była chowana i ostatnio były tam kury. W tym
pomieszczeniu znajdowała się mała dziurka
na wyjście na tyły, czyli ogród i tam też
było pomieszczenie bez drzwi. Właśnie to
był tył sklepu. Dziś to miejsce jest już zamurowane.Skoro już wiemy, gdzie był
sklep, możemy przejść do rzeczy. Bawiliśmy
się tak kilka dni. Zawsze rodzeństwo rano
mnie budziło i bach! Szybko na podwórko.
I pamiętam, że od razu pobiegli do sklepu,
a ja za nimi. A dodam mieliśmy tam jakieś
stare, dość masywne biurko. Pamiętające chyba czasy PRL u i coś do siedzenia.
Chyba krzesło. Stare, drewniane z oparciem, ale co do tego ręki uciąć nie
daje. Gdy pobiegliśmy do chlewka, któreś z
nich otworzyło drzwi. Powoli, powoli i nagle jednym ruchem do końca. Daliśmy
kilka kroków i zamarliśmy. Tam znajdował
się sufit. Niski, bo dziś prawie głową go dotykam. Patrzymy, a tam co? Sterta
flaków. Ogromny pęk sinożółtych, lekko pokrwawionych. Wyglądały jak
świerzby zmieszane z dużą ilością starych.
Tu chyba autorowi korespondencji uciekło
jakieś słówko. Dziś, patrząc na tę część sufitu, zastanawiam się, jak to się
trzymało. Jak dziś myślę, że mogło ważyć
pod osiem kilogramów. To było wielkie. Dla naszej trójki to był szok. Krzesło,
ziemia w chlewku i biurko były w mniejszych i może piętnastu większych
kawałkach flaków. Nawet skapywały fragmenty tego czegoś na nasze papiery.
Było ich sporo. Kartki i inne papiery powoli opadały na ziemię, biurko i tak
dalej. Wydawało mi się, jakby to żyło i
się wiło, ale to grawitacja robiła swoje.
Pamiętam jeszcze muchy i że śmierdziało. Brat i siostra też twierdzili, że
śmierdziało. To mało powiedziane. A my byliśmy tam i patrzyliśmy na to, dopóki
nie spadł na biurko jakiś większy kawałek
tego dziadostwa. I wtedy wszyscy biegiem do domu po babcię, która opiekowała się
nami. Czas patrzenia na flaki. Myślę, że to było maksymalnie dwanaście, może
piętnaście sekund. Bieg do babci, do drzwi pięć sekund, przez kuchnię do pokoju,
może dwie, trzy sekundy. Wbiegliśmy wrzeszcząc jak wariaci. Babcia wyszła już
ze swojego pokoju i szła przez drugi, słysząc nas, jak się drzemy. Zaczęliśmy
opowiadać, co i jak, by poszła z nami. Dodam, że stojąc w pokoju widziała cały
chlewek, a miejscem, w którym umiejscowiliśmy nasz fikcyjny sklep
widziała najlepiej. Poszła za nami. Za bardzo zdziwiona nie była. Co mnie
zdumiało, droga z babcią mogła trwać dobre dziesięć sekund. Drzwi były w połowie
zamknięte. Nie pamiętamy, czy ktoś z nas przymknął te drzwi w panice podczas
ucieczki. W momencie uchylenia przez babcię drzwi, ujrzeliśmy... Co? Nic. Ale
niby jak? Tu przed chwilą wisiały flaki wielkości trzech ludzkich głów. I nie ma
po tym śladu. Kto? Lub co? Kiedy? Babcia
wzięła i spojrzała na sufit, a my za nią.
Na suficie została ogromna, tłusta plama.
Na ziemi leżały gdzieniegdzie już tylko niewielkie resztki. Na krześle plama.
Biurko sprzątnięte, aż nadto zginęły nawet
stosy tych kartek. Zostało może ze trzy lub cztery na biurku i jedna na ziemi.
Pamiętam, że one też były tłuste. My nie wiedzieliśmy, co się dzieje, jak to
możliwe. A babcia spojrzała na nas i jakby
wiedziała już wszystko. Zabroniła nam tam wchodzić i opowiadać komukolwiek. Z
lekkim strachem kazała nam wyjść i szepnęła coś pod nosem. Jakby modlitwa.
Ale do dziś nie wiem, co mówiła. Ona wiedziała, o co chodzi, a na pewno się
domyślała. Po latach, jak widzimy się we troje, często wracamy do tego. Zdumiewa
nas mocno, jak to znikło i miałem już kiedyś momenty, że zastanawiałem się, czy
to prawda, czy mój mózg płata fingler. Ale
jak się okazuje, to prawda. Nurtuje nas kto bądź, co to było i powiesiło to, i w
jaki sposób to wszystko znikło. Tego było zbyt wiele, by zabrać z tymi kartkami
naraz. Tym bardziej że babcia widziała chlebek z przodu, a droga trwała
dwadzieścia sekund w dwie strony. Kilka
krzyków wysłuchanych przez babcię. Całość trwała dwadzieścia pięć do trzydziestu
sekund maksymalnie. Gdzie to wszystko znikło? Ślady zostały. Wiedzieliśmy, że to
prawda. Po latach, wchodząc tam, czuję
dyskomfort. A na sufit w tym miejscu dalej nie da się patrzeć.
Szkoda, że babcia odeszła za szybko. Powiedziałaby nam, ale wtedy nie chciała
nas straszyć. Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w marcu dwa
tysiące osiemnastego roku. Trafiłam na Waszą audycję z dwa tysiące
szesnastego roku. Debata niekontrolowana. Odcinek piąty. Żywy folklor i polskie
potwory. Wysłuchałem z przyjemnością i w
trakcie wróciło do mnie mętne wspomnienie
z dzieciństwa. Nie jestem na sto procent
pewna, czy to nie był sen, bo byłam bardzo mała i miewałam wówczas dużo dziwnych
snów, ale pamiętam, że przez wiele lat byłam pewna, że widziałam krasnoludka.
Zdarzenie miało miejsce w miejscowości Troks koło Olkusza. Miałam wówczas
maksymalnie pięć lat. Tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiąty drugi, dziewięćdziesiąty
trzeci rok, jak sądzę, więc mogę nie być wiarygodna. Widziałam ową istotę w polu
zboża. Jej sylwetka wyraźnie odcinała się
na tle żółtych kłosów. Sądzę, że mogło to
być sierpień lub wrzesień, bo było ciepło. Wygląd krasnala pokrywa się z jedną z
historii z audycji. Był niewielki, nawet jak na perspektywę dziecka. Mógł mieć
około sześćdziesiąt centymetrów. Miał spiczastą czapkę i kurteczkę w kolorach
ziemi. Był jakiś taki buro zielony i gburowaty w moim odczuciu. Pamiętam, że
zamarł, kiedy odkrył, że jest obserwowany, po czym zniknął w polu. Dzisiaj, z
perspektywy lat i wiedzy oraz własnych poglądów, stwierdzam, że samo to miejsce
było dziwne energetycznie. Mieszkaliśmy tam krótko, ale z tamtych lat do dzisiaj
pamiętam niesamowite sny, w których widziałem diabły, czarciki — dokładnie
takie, jakie malują nasze ludowe wierzenia. Ponieważ nie byłam niczym
straszona, a moja mama bardzo pilnowała tego, co oglądamy, nie wiedziałam o ich
istnieniu, a sny były bardzo wiarygodne.
Istoty tańczyły w kręgu w rytmie bębnów. Pamiętam, że w okolicy domu, w którym
mieszkaliśmy, widziałam też żołnierzy, których nikt inny nie widział, a nawet
brałam udział w ucieczce partyzantów. Może to wymyśliłam, bo miałam zawsze bujną
wyobraźnię, ale sądzę, że to dziwne wizje dla pięciolatki. Pomyślałam, że może
zainteresuje Was ta wieść. Moja cicha teoria zakłada, że jest tam jakiś portal
albo coś, co sprawia, że granica między światami jest cieńsza. Niestety
wyprowadziłam się stamtąd wiele lat temu na północ Polski i nie wiem, jak to
miejsce wygląda obecnie. Chociaż teraz, po
Waszej audycji rozważam, czy nie wybrać się tam na
wycieczkę.Pozostajemy jeszcze przy relacjach, które
pojawiły się po emisji wspomnianego odcinka "Debat niekontrolowanych".
Pierwsza korespondencja. Ja miałem parokrotnie kontakt z takimi istotami, na
przykład kiedy byłem dzieckiem. Miałem może sześć lat. Nagle obudziłem się w
środku nocy i coś kazało mi popatrzeć do okna. Moje łóżko było zaraz przy nim, a
dom wzniesiony był na górce, przez co, chociaż był to parter, okna tyłu domu
wychodziły jakby na piętrze. Tam też było moje okno. Kiedy więc wyjrzałem przez
okno, zobaczyłem bardzo wysokiego, bardzo
szczupłego mężczyznę w długim płaszczu i w kapeluszu z ogromnym rondem, które
świecił takim blaskiem jak od żółtej żarówki, i który patrzył się na mnie i w
moje okno. Wystraszyłem się i przytuliłem
do siostry, z którą spałem w jednym łóżku.
Całkiem niedawno rozmawiałem z siostrą i ona mi również powiedziała, że widziała
takiego samego mężczyznę. Rozmawiałem też
z koleżanką, której córka widuje takiego samego faceta. Co to może być? Takie
stworki jak gremliny też widziałem. Siedziały w sześciu na stole i patrzyły
się na mnie z ciekawością. Nie czułem od
nich wrogości. Opowiem wam też, co sąsiad
mojego teścia przeżył kilka lat temu. To starszy, poważny pan w sile wieku. Udał
się pewnego poranka na grzyby ze swoim psem myśliwskim do niedużego zagajnika
niedaleko domu. Kiedy szedł przez pola, w
krzakach ujrzał faceta w długim czarnym płaszczu, stojącego tyłem. Kiedy się
odwrócił z połów płaszcza, lała mu się woda, jakby była wylewana z garnczka
ciągłym, nieprzerwanym strumieniem. Powiedział mu, że w chmurach jest dużo
wody i że będzie padało. Sąsiada zamurowało, a pies skomląc schował się za
nim. Nic mu nie odpowiedział i uciekł do
domu. Mówił, że był to płanetnik. I druga korespondencja. Tę obserwację opisałem
kiedyś panu Arkowi Miasce. Było to ponad trzydzieści lat temu na obrzeżach
Włocławka, w dzielnicy Michalin. Wracałem
późnym wieczorem na przystanek MPK około dwudziestej pierwszej trzydzieści. Moja
trasa obejmowała drogę długości półtora
kilometra, przy czym odcinek około dwustu
metrów przebiegał zupełnie przez las. Było
już ciemno. Droga polna, taka złożona z dwóch ścieżek, jakich wiele. W pewnym
momencie w tym lesie zauważyłem, że niedaleko mnie, po prawej stronie, na
granicy drogi i lasu, w odległości około dwuch, trzech metrów, porusza się jakaś
mocno zgarbiona postać. Nie widziałem jej
dokładnie z racji ciemności. Pewnie mi się
wydaje, ale miała około maksymalnie metr dwadzieścia, może metr trzydzieści
wysokości i była raczej wątłej postury.
Nie wydawała żadnego głosu. Nie pamiętam,
bym słyszał, że się porusza. Nie wchodziła
ze mną w jakikolwiek kontakt. Po jednej, dwóch sekundach uciekła do lasu. Wtedy
byłem przekonany, że to jakaś starsza kobieta. Również szła, podobnie jak ja,
przez las i po prostu się mnie zlękła.
Jednak jak na kobietę była zdecydowanie za
mała. Na pewno nie był to żaden znany mi zwierzak. Wszystko się zmienia, gdy się
coś niezwykłego przeżyje. Ciekaw jestem, czy z okolicy Włocławka są również inne
podobne relacje. I jeszcze jedna korespondencja, również sporządzona pod
wpływem piątej debaty niekontrolowanej. Wiadomość z roku dwa tysiące
dziewiętnastego. Kiedyś, bardzo dawno temu, czterdzieści pięć lat wstecz, gdy
miałem około piętnastu lat, brat mojej babci, tak zwany wujek, opowiadał mi
historię z czasów jeszcze tuż sprzed Cudu nad Wisłą. Ta gałąź mojej rodziny,
pozbawiona już wtedy rodziców, będąc pod opieką dalszej, bliżej przeze mnie nie
sprecyzowanej, jako niepełnoletni pracowała w polu z motykami. Mniemam, że
były to wykopki ziemniaków. Pustkowie wskazywało, że nic dziwnego nie powinno
tam zajść. Nagle pracujący zwrócili uwagę na postać, która poruszała się wzdłuż
ściany lasu widniejącej około jednego kilometra od pola. Przypominała
zakapturzonego mnicha, który ustawiony był
bokiem do obserwatorów. Nie było widać zarysów twarzy. Rękawy ubioru zwisały
nieruchomo, nienaturalnie do chodu, a także ewidentnie postać nie posiadała nóg.
Samo pojawienie się tej istoty na odludziu wzbudziło zdziwienie, a co
dopiero usunięcie bez kończyn dolnych mniej więcej półtora metra nad ziemią.
Historia tej części mojej rodziny z okolicy dzisiejszych Czernihowa i
Mochylewa, pogranicze Białorusi i Ukrainy
nad Berezyną. Tam zakończyła się wraz z nadciągnięciem wojsk polskich
Piłsudskiego. Wydano wtedy ogłoszenie dla ludności lokalnej, że kto czuje się
Polakiem, niech cofnie się wraz z armią,
która musi skorygować swe położenie według ustaleń rozejmu międzynarodowego. Moi
skorzystali z tej propozycji, ale najdziwniejszym było to, że wzdłuż trasy
owego mnicha przebiegała dokładnie później tymczasowa granica drugiej RP w tej
okolicy. I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje tekstowe. Po krótkim
przerywniku przejdziemy do zaprezentowania
wspomnianego wcześniej zapisu rozmowy z
jednym ze świadków. A w czasie przerywnika upewnij się drogi słuchaczu, droga
słuchaczko, droga istoto ludzka siedząca
przed głośnikiem, czy w tym pokoju, aby na
pewno jesteś tylko ty i czy ktoś czasem nie zerka na ciebie przez okno?
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego radio Paranormalium
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już powiedzmy troszeczkę gorzej. Archiwum Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderują komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Dwa miesiące temu był Drop prowadzący do pewnego radia. Czy ktoś o tym słyszał?
Podobno jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Zgodnie
z zapowiedzią, w drugiej części dzisiejszej audycji wysłuchamy zapisu
rozmowy, jaką jeden z naszych słuchaczy odbył ze swoim dziadkiem. Starszy pan
podzielił się licznymi historiami o spotkaniach z żywym folklorem, zarówno
swoimi, jak i tymi pochodzącymi od bliskich mu osób. Sugeruję w tym miejscu
zaopatrzyć się w słuchawki, ponieważ nagranie od strony technicznej jest trochę
kiepskie. Musiałem dość mocno podbić głośność i zredukować powstałe w ten
sposób szumy. Sam zaś główny bohater tej
rozmowy prawdopodobnie siedział w pewnym oddaleniu od smartfonu. Myślę, że takim
najciekawszym punktem rozmowy, jaką udało
się nagrać, będzie wspomniana wcześniej
relacja dotycząca pojawienia się zjawy psa
z łańcuchem, który po nagłym pojawieniu
się miał z dosyć mocnym pluskiem wskoczyć do płytkiej rzeki i w niej zniknąć.
Zgodnie z informacją zawartą w korespondencji, zdarzenie miało miejsce
ponad sześćdziesiąt lat temu. Zdarzenie powiązano ze śmiercią sąsiada, który
wcześniej tego samego dnia utonął w błocie. Myślę, że ta moja krótka zapowiedź
dała Państwu wystarczająco dużo czasu na znalezienie słuchawek i ewentualne
rozplątanie kabelka. Możemy zatem spokojnie przejść do odtworzenia nagrania.
To ja puszczam nagranie. Teraz już możesz. Nie, nie wszystko gadaj. No może
powiedzieć byłem na próbie. Szedłem z próby. To będzie nagrane. Nagrywaj. To, to
Też, też no tak, jak najwięcej szczegółów
mówi jak był, jak go przywieźli, jak się popatrzeć w system.
to możesz opowiedzieć. Ile utopił się w Andrychowie? Tak, tak.
Przywieźli sąsiada z Andrzechowa, z basenu, pojechał się ukąpać i utopił się.
Musiał skoczyć. No to wszystko będzie nagrane. No tak. No i także ten.
Wyciągli go z tej wody. Już się nie dało uratować, bo uderzył czołem o beton, o
dno. A jakbyś mógł powiedzieć kto to jest? Kto to się tam uderzył? To sąsiedzi.
No i później, jak przywieźli go z tego basenu do domu, już w trumnie. No i
poszedłem się popatrzeć z rodzicami. I później poszedłem na próbę do
szkoły, na dół. To jest kawał drogi. Jest
tam trzy kilometry. Pogoda była piękna,
Księżyc świecił w pełni. Sucho było. Woda
malutko, bo to jakoś było latem. Nie wiem, w którym miesiącu to było. Wracając z
tego z próby dwunasta godzina w nocy i kierując się ku domu schodziłem na
ławkę. A tu patrzę się z tej górki, tam od jego domu leci straszny pies z
łańcuchem. Było wszystko pięknie widać, bo to Księżyc świecił. No i
z tej góry przyleciał na tę górkę i do rzeki.
Wskakują, wskakują do rzeki, ale w rzece
nie było żadnej głębiny, nic nie było ani
zastawu, nic. To była taka malutka woda, żebyś kurde przeszedł włosów jakich nie
zamoczył. No a ten pies skoczył w taką głębinę.
Straszną wodę. On się roztrzasnęła. Mnie
na włosy na głowę stanęły dęba. Dostałem
takiego, takiej tremy czy strachu. Jak to można powiedzieć? Jak ruszył ku domu?
Kurwa, nie wiedziałem gdzie ławka, jaki
chodnik, albo cokolwiek. No przyszedłem do
domu, a nie wstałem w tym starym domu i tam huknął do drzwi. Tak się wszyscy
połachocę. Nie pukano do okna. Nie, nie, nie stukał tylko po drzwiach. Kurwa,
obudził jak sąsiady tak i u nas wszystko się obudziło. I co się stało? Co się
stało? Ja nie mogłem otworzyć, bo to nie z tego strachu, ino
z tego, że że leczę. Zmęczyłem się uczyć. Ze strachu też.
Ze strachu też może. No i poopowiadałem to wszystko tak, jak się to było, co to
było? No i poszliśmy leżeć. Ja się poszedł
umyć. Poszedłem spać. Rano tak do roboty
trzeba było wcześnie wstawać. No i na tym
by było koniec. No i to jeszcze do tego się pomodliłem za niego. Za jego duszę.
Jeszcze ja doszedł spać przy paciorku.
Także potrzebuje sobie myślę pomocy. No to
trzeba mu pomóc. No to się mówi. Zawsze trzeba zmówić cząstkę różańca,
pieczątkę na tajemnicę. Choćby zdrowaś Mario, to wystarczy.
I wieczne odpoczywanie. I to było w ten sam dzień jak się utopił, prawda?
W ten sam dzień. Miał wieczór tak jak go przywieźli z Andżelowa z basenu. Amen.
Amen. Taki miał swoje takie. Wiesz, takie takie
przysłowie nie mówił odsuń się. Nie odsuń się, bo. Był tak nauczony.
Był nauczony, tam odsuń się. My tak. Kawaler był i jaki tam powód miał? No to
już jego sprawa. No pewnie zaskoczył. Że zaskoczył-
Bo ile tak się tą ąki ludzi też. To do tej wody. No to ja ci powiem, jest
taka sprawa, że trzeba być zawsze odważny, przygotowany też i widzę jak się
nieraz te co się idą kąpać czy, czy ratowniki, czy coś, to się pisze: pomoże
se ręke w tym wiesz, we wodzie przetrze się trochę tego przeżegna się. No i znak
krzyża, ile to idzie później no we wodę. Dużo tam tak stosują i tu
jak i chłopaki, tak i dziewczyny tak samo. Te trenery, takimi z
na skokach też chyba widzieliśmy nieraz. Nie wszyscy, ale się żegnają.
No tak, zdarza się, że się żegnają. Ja się mogę przeżegnać nawet tam jak, że
mnie nie widzą w tym pralni czy tam gdzie tam mają to tam nie. Ty się możesz
przeżegnać, widzisz jesteś, ale są tacy,
co odważni. Pokazuje, że jest wierzący, że
wierzy w Boga i wychodzi na na tą już na ten wyjazd
Na na, Czy jak się tam mają naplane. A jakie tam historie jeszcze opowiadali
wcześniej? No różne chłopy, łóżki. Tu przedtem nie było takich mostów, takie
ławki były. Wózki jeździły takie różne. Takie diabły jeździły na na beczkach
woziły takie różne i takim takich no spódzielcy szkieletów. To zaś...
A to może więźniów przewozili? Kto? Może to, może to ruscy więźniów jakichś
przewozili? Czy nie? Hehe Czasem. To świecę takie kurde duże się świeciły. To
zaś tu kapliczka była na białej drodze to była siedzeń
Od siedzenia była ta kapliczka. A tu troszkę niżej było to ja tutaj to
dekwarczo, bo jest takie tornie. A to wszystko jeszcze jak ta droga taka była
polna droga, to nie taka jak teraz, a można powiedzieć. No i
jeździli formalnie tędy. No i los nam widzieli, że dziadek siedział,
rozumiesz, w kapeluszu, fajkę palił i nie puszczał dymu. No
normalnie ogień seło z gęby se poły. No to wszyscy się kurwa-- ale to nie
wszyscy uwierzą. Nie, nie, to się nie działo. Bo ten co się boi strasznie...
Boi, to się nie pokorza. Taki to się nie bój, bo to taki mu się pokorza. No
cóż, jak to mówi wiele takich innych. Ja mam opowieść,
że spamiętać wszystkie chłopie te na ratunek, na wszystko, na ratunek.
No takie baśnie. No ale to była prawda. Teraz wszystko to
jest. Jest to jak najbardziej. Więcej jest, jest spowiedzi, więcej Komunii
Świętej. Więcej się człowiek spotyka z Panem Jezusem, bo to jest,
to jest dar straszny, że spotka Pan taki wielki, to pomóż mi Święty. Przyjmiesz
Pana Jezusa? To łączysz się z Panem Bogiem. Masz to
zasilenie duże, straszne. I żeby być bez grzechu. Trzeba wierzyć!
Wierzyć. Bez ciężkiego grzechu to jest wszędzie i do Piotra, i do Świętej. No i
tak niektórzy tak się pyta, że się nie pytam. Nie chcę
słyszeć o takich rzeczach. Bo to jest nieprawda. Widać ty. Ale to prawda.
To prawda. Zdarzają się takie rzeczy. Zdarzają.
Niejeden by ci powiedział, jak ktoś takiego widział.
Dawno więcej teraz się tak nie zdarza. A tak dawno przed tym to podobno, że
dużo, dużo się zdarzało. Dużo. Kozy tak goniły z wózkiem, rzeką.
Też, bo to przedtem nie była taka rzeka. Taki potoczek. I co z tymi kozami?
No Później nikły. Widziałeś tam ？ na chwilę i później znikły. I nie ma nic.
Rzekom sobie biegła normalnie. No.. Rzekom, biegła ta koza? Rzekom, rzekom.
Rzekom, rzekom, wszystko rzekom mówię, że
nie tak przeważnie, ale przeważnie dwie leciały. Wózek miały za sobą i tak
jakiegoś diabła czy jakąś duszę. Nie wiem.
A ty takiego wózka nie widziałeś, co z tą kozą?
Nie, to nie to u nas widziała. No moja ciotka, no mamusia ？.
Ona chodziła tam po mleku do ？, to szła przez tą rzekę i tam,
i tam, gdzie hereta jest. Tam przedtem było wszystko inaczej. Teraz
wszystko zmienione, przebudowane. No to tam widziała, jak szła przez tą ławkę. A
to właśnie widziała, że te, te, te, te kozy, bo przede ？ nie
pokazał się konie nie, kozy, a kozy ？ mówią diabelskie ？.
No taki jest symbol chyba szatana, że koza albo kozioł bardziej kozioł jakiś.
Nieraz i kurde o różnych rzeczach opowiadali ？.
Bo u was tamte stare dziadki to co im, co opowiadały?
Co wiele ？ posodziły. U nas tam zawsze dziadek miał te drzewa, wiesz, takiego
długiego pod ogródkiem było zwalone fajnie ostrugali my,
elegancko było tako kurwa siedzenie fajne, bo to było, było tak, że
na jednym drzewie miały nogi, a tutaj ktoś
siedział wyżej. Fajne to było takie do siedzenia. No to-
-dziadki się posłodziły. Posłodzily się fajki, palili, tego,
opowiadali. No i opowiadali o tych strachach, o wojnie austriackiej, bo byli
na na tej wojnie też. No różne, różne rzeczy opowiadali. No. A drugo
u nas też było. Ja to widziałem, a jest ta druga sprawa była. Tylko ja tego nie
widziałem, że.No. Kurwa, mamusia przyleciała i kurwa, kurde,
straszy to mieli my tak jak tutaj jest otwierane drzwi na na strych, a tam w
starej chałturze, tam gdzie jest remontowa ta robimy tam jest tam
gdzie mieli konik i konie. Drzwi były otwarte, deska taka do ciasta, wiesz taka
bolarnica to nazywali- Mhm. Stolnica no.
Stolnica postawiona była tam za tym i nikt
drzwiami nie stuknął, nikt nie strzelił, nic się nie stało, a tą deskę wzięło i
strzeliło koło schodów, bo to nie było schody, tylko drabina, tylko grube, grube
drzewa. Takie były drabiny, silne drabiny. I jak krok molnęło chłopie tutaj, a
jeszcze w sieni tam nie było nic, bo to
były sienie, nie przedpokoje ani nie było korytarze. A sieni jak rąbło tą deską
północ była. No i rozleciała się bolanica na, na drobne części. To tam
sąsiady, my kurwa narobili szumu. Kto się tak robi?
Sprawdzali, ale gdzie sprawdzić? Świata nie było. Świeczkę, a to są świeczkami.
Jak to strach? Wiesz, te latarki były takie. Co mieli ku koniom tego, żeby się
świeciło. Latarka akurat też tam jedna była. Dziadek zaświecił latarkę i
poszedł patrzeć, czy jest jakiś złodziej albo
ktoś go wył. A drzwi są otwarte, nic nie
jest ruszone. A co się, co się stało? No i nic. Poszli wszystko spać, pousypiali
trochę. No i przychodzi gdzieś dziewiąta
godzina chyba, przychodzi telegram, a tu zabiło w kopalni tego no,
bizonia. Jak mu to było, tego, tego kurde
no bo jak trzeba, a zabiło tego męża jej.
I że żyje jeszcze no nie? No musiał się on przyszedł z pomocą żeby, żeby-
Z pomocą, ale znak- Znak był, że ktoś może został zabity i-
pokazać, że żyje. Przyjechać na pogrzeb. Przyszedł telegram.
My byli małe takie osady i piski. No ale.
Józka tam łoszczyk. Wszystko po prostu się szykuję na, na Olecka,
wiesz. No to odszyk mnie zaczęli, zaczyna strzyc, a mi po
połowę głowy mi było przygła. Połowę, ja musiałem mieć do szycia, ale pojechała
później na śląskie. To było na Śląsku,
więc na Śląsku. Takie się przypomina takie
różne rzeczy, ale to było kurde, kiedy to było? Jak ja byłem malutki, kurde, ile
miałem? Nie wiem, ile mam. Było tych różnych
oznaków, objawów różnych, takich jak i no pewnie, że nie-
Strachów, takich no, było, było. Straszyło was?
To nie ty. Cała masa ludzi, tych starszych takich, żeby ci pokazać, żeby coś
powiedział. No ale już ich nie ma. A ty babcia niczego nie widziałaś?
Nie, nic nie widziałam. Była żyłka w gipsie to się nic nie mogła zrobić.
Ja się boję, to mi się nie podoba. I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś
historiach. A jeśli macie jakieś swoje zdarzenia, którymi chcielibyście się
podzielić z Radiem Paranormalium, to gorąco zachęcam do kontaktu. Zanim się
pożegnamy, pozwolę sobie jeszcze polecić Państwu książkę Arkadiusza Miazgi
zatytułowaną "Magiczna rzeczywistość" oraz
cykl jego artykułów pod tytułem "Magonia
po polsku", w których znajdziecie jeszcze więcej tego typu historii. Mówił do
Państwa Marek Sęk Ivellios Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękuję za uwagę i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie
zapowiedzi na naszej stronie www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach społecznościowych na Facebooku i
YouTube. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu
3608 80 02, 3608 80 02. Nasz adres e-mail:
Radio@paranormalium.pl. Można również kontaktować się za pośrednictwem
fanpage'a na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Gdyby
przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych, prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Na życzenie świadka w razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.