The Monroe Institute Polska Spotkania
online. Minęła godzina 19:00.
Pierwszy wtorek miesiąca, 7
grudnia roku 2021. Rozpoczynamy
kolejne spotkanie online z The Monroe Institute Polska.
Spotkanie realizowane na Zoomie, ale witamy
także słuchaczy Radia Paranormalium, na antenie którego spotkanie
dzisiaj transmitujemy. Po tej
stronie kosmosu Marek Sęk „Ivellios”. Są z nami oczywiście
również panowie z TMI Polska: Paweł Byczuk
i Dominik Kocięcki. Dobry wieczór,
witamy serdecznie. Dziękujemy za tak miłą zapowiedź.
Witamy w comiesięcznym spotkaniu
TMI Polska, polskiej społeczności
Instytutu Monroe'a. Społeczności,
której celem i zadaniem jest
dyskutowanie i upowszechnianie wiedzy na temat
świadomości, badania jej i
eksplorowania oraz tego, w jaki sposób
możemy to wykonać.
Witają was, jak już Marek
wspomniał,
jestem
jednym ze współzałożycieli TMI Polska oraz
członkiem rady sieci
podobnych społeczności na
całym świecie. Oraz Paweł
Byczuk. Byczuk, trener w Monroe Institute.
Dziękuję. Dzisiejszym
tematem, tak jak już
przynajmniej część osób, słuchaczy, którzy biorą
udział w dzisiejszym spotkaniu na Zoomie, na pewno
zdążyła się zapoznać z mailem, to wiedzą, że
dzisiejszym tematem będą kontakty ze
zmarłymi. Skąd to się wzięło?
Zainspirowało nas do tego
ukazanie się podcastu na Onecie.
Podcastu z moim udziałem,
który jest
częścią większej całości
zatytułowanej „Rozmowy ze śmiercią”.
W tych podcastach biorą udział różne osoby, które
zarówno doświadczyły czegoś takiego jak
doświadczenie z pogranicza śmierci
lub też praktykują różne
techniki, które pozwalają ze
śmiercią się oswoić.
Natomiast ze swojej strony i
z perspektywy Instytutu Monroe'a możemy
tutaj opowiedzieć o czymś, co
w Instytucie Monroe jest rzeczą zupełnie
naturalną, normalną. Te kontakty ze zmarłymi i
służba niejako dla
tych osób, która to się
odbywa poprzez program
nazywany Lifeline, czyli linia
życia. Jest jeszcze pewna
modyfikacja tego programu, ponieważ sam
program, jak można się domyślić, odbywa się w
Instytucie Monroe'a, jest po angielsku.
Można też wziąć udział w tym programie w niektórych
krajach w Europie, ale również w
językach obcych, zazwyczaj po angielsku.
Wykonują to trenerzy Instytutu, którzy
albo są rezydentami w tych
krajach, na przykład w Wielkiej Brytanii czy w Hiszpanii,
albo trenerzy, którzy po prostu przyjeżdżają
do Europy z występami gościnnymi.
Jest jeszcze jedna
zmodyfikowana wersja tego programu.
Wersja, którą stworzył Bruce
Moen na podstawie swoich doświadczeń
z programem Lifeline. Jest to
nieco inne podejście do tematu,
niemniej efekty są bardzo podobne i
cel też jest bardzo zbliżony do tego,
co proponuje Instytut Monroe.
To tak tytułem wstępu,
ponieważ tak jak
zwykle zapowiadamy
w mailach, nasze spotkania to są
spotkania dyskusyjne.
Jest to okazja do tego, żeby porozmawiać z
osobami, z
którymi na co dzień
nie mamy kontaktu w swoim otoczeniu. Zazwyczaj
czujemy osamotnienie,
wyobcowanie, bo nie ma takich
osób, z którymi moglibyśmy porozmawiać o świadomości, o
doświadczeniach
pozafizycznych.
Natomiast tutaj mamy taką okazję, że jest
pewna grupa, możemy się porozumiewać, możemy
zadać pytania, możemy podzielić się swoimi
doświadczeniami. I chyba to jest najważniejsze czy
też najcenniejsze w tych naszych
spotkaniach, że takie
doświadczenia mają osoby, które
są pośród nas. Nie tylko autorzy książek, które
kupujemy w sklepie czy w
internecie, ale to są osoby, które siedzą tutaj na tym
spotkaniu i prawdopodobnie mają
podobne
doświadczenia.Dominik,
może coś
chciałbyś tutaj powiedzieć?
Na razie ja bym
chętnie zapytał wszystkich o doświadczenia.
Widzę jakieś problemy techniczne. Nie wiem, czy tylko ja tak słyszę.
A jakoś mnie kiepsko słychać?
Nie, to chyba tylko takie chwilowe było.
No dobra, ja bym zapytał, kto
doświadczył świadomego snu i OOBE z
obecnych?
Świadomy sen to tak, na pewno. Basia i Piotr tak.
Ale czy OOBE? Świadomie to nie, ale w
dzieciństwie często miewałem takie przygody
ze spadaniem na przykład, uczucie spadania.
Później w dorosłym życiu doczytałem, że to
jeden z objawów kończącego
się doświadczenia poza ciałem. A to
ja też tak miewałem bardzo często. Spadanie.
Ja tak właśnie bardzo często miałem w dzieciństwie. Potem
chyba podświadomość sobie zakodowała, że
to jest coś niefajnego i przestałem tego
doświadczać.
A widzisz, to coś nowego. Ja tylko słyszałem o spadaniu w
snach, że to jakiś lęk czy coś w tym stylu.
Ja miałem takie uczucie, jakbym wpadł do
jakiejś studni czy czegoś, przeletywał przez jakiś tunel i
budziłem się w łóżku taki cały postrachany.
Może właśnie dlatego jest ta reakcja obronna później
organizmu, bo jest ten strach
taki po przebudzeniu, czy też strach jeszcze
przed przebudzeniem, kiedy
właśnie ten strach nas budzi i może reakcja obronna
organizmu jest taka, żeby to wyprzeć i zablokować
i przez to później takich doświadczeń nie pamiętamy.
Ale rzeczywiście, tak jak Marku mówisz, to
doświadczenie spadania
czy też jakiegoś latania albo nawet czegoś
takiego, co jest bliższe nam, jakiegoś poszukiwania na przykład
zagubionego samochodu na parkingu.
To są takie sny, które mówią o tym, że właśnie
powracamy do ciała.
Jarek.
Halo? Chyba cię nie słychać, Jarku. Nie słychać ciebie.
Mikrofon miałeś włączony, ale cię nie było słychać.
Nie słychać. Nie słychać. Ale spokojnie,
zaczekamy. Tutaj mamy wiadomość od słuchacza z
Radia Paranormalium, który też się przyznaje
do posiadania świadomych snów od czasu do czasu,
ale o OOBE nic pan Paweł nie pisze.
OOBE jest chyba najciężej uzyskać w ogóle. To warto
też zaznaczyć, że jesteśmy tutaj
po to, żeby być tutaj i wszystkie mechanizmy są tak
zrobione, żebyśmy właśnie tu byli.
Więc
wychodzenie
z ciała jest jakimś dodatkiem, nie?
Niemniej właśnie to wychodzenie
z ciała każdy z nas potrafi zrobić, tylko że odbywa się w sposób
nieświadomy w czasie snu i
można się o tym
dowiedzieć raczej z literatury, bo nikt
świadomie wychodzący nie śpi, jednocześnie
nie wychodzi w tym czasie. Więc jedynie
sięgając do
jakichś źródeł, do intuicji, do wiedzy intuicyjnej,
do kontaktów z innymi istotami,
szukając odpowiedzi właśnie w czasie snu, można
tę informację zweryfikować, że rzeczywiście w
nocy podróżujemy.
Wracając natomiast do naszego tematu, do
kontaktów ze zmarłymi, bo
to, o czym tutaj mówimy, to jest takie
preludium do tego, żeby można było się
kontaktować ze zmarłymi, ale to nie jest warunek konieczny, bo
to nie są jedyne metody do
kontaktów ze zmarłymi. Często zdarza się
też w sytuacjach
zagrożenia życia, że osoby,
które są w
jakiejś bardzo mocno stresującej sytuacji,
nagle stają obok siebie i widzą
sytuację z zewnątrz
i bezpośrednio
patrząc swoimi oczami. Jak sobie
poczytacie na przykład wspomnienia
himalaistów, którzy
mieli doświadczenie odpadnięcia
w wysokich górach ze skały, to nakładają
się na to dwa elementy. Jedna to jest
mała zawartość tlenu, a druga właśnie ten
stres spowodowany odpadnięciem. I dość
barwnie to opisują. Zresztą
nawet we wspomnianym
podcaście Onetu
opowiada o podobnym doświadczeniu nasz znany
polarnik Marek Kamiński.
Ostatnio na spotkaniu
Luigi Zambarella, czyli szef
oddziału Monroe Institute.
Jest terapeutą, specjalizuje się w świadomym
śnieniu i też prowadzi kursy
OOBE.Opowiadał o tym, że
spotkał przypadki, gdzie ludzie
przed trudnymi
doświadczeniami życiowymi, jakimiś traumami i
takimi historiami potrafią
uciekać z ciała. Co jest bardzo
niekorzystne, bo my tu jesteśmy właśnie po to, żeby przejść przez te
wszystkie doświadczenia. Ale to też taka ciekawostka,
że miał przypadek kogoś, kto
tak jak ludzie tutaj na Ziemi potrafią w jakieś takie
rzeczy jak alkohol uciekać, czy też jakieś nałogi.
To też są przypadki, że ludzie uciekają
z ciała.
W różnych sytuacjach.
W Michaelu Newtonie było opisane
o duszach, które na przykład:
ktoś był pilotem bombowca i
jak już spadał, został zestrzelony, to
tuż przed uderzeniem dusza wyskakiwała z ciała.
Z tego co są relacje w
książkach, to ponoć jeśli dusza nie
wyskoczy przed rozerwaniem ciała,
to później wymaga regeneracji, więc często tak się dzieje, że chwilę
przed dusza wyskakuje
jakimś wydarzeniem. To jest o tyle
ciekawe te relacje, o których mówisz,
szczególnie u Michaela Newtona,
dlatego że on sam był
psychiatrą klinicznym, na początku bardzo
sceptycznym, a później, kiedy okazało się,
że podczas stosowania naukowej metody
regresji hipnotycznej ludzie opowiadają mu
o jakichś rzeczach, które
nie są częścią ich obecnego życia,
zainteresował się tym tematem i zaczął
badać swoich pacjentów właśnie pod tym kątem.
Przebadał
ponad 10 tysięcy osób, więc jest to
naprawdę spora grupa,
która dostarczyła bardzo
cennych informacji.
Okazało się, że wiele z tych informacji się
powtarza, wiele informacji
potwierdza się nawzajem. W związku z tym
takie rzeczy, o których Dominik przed
chwilą powiedział, możemy w zasadzie przyjąć
za pewnik, bo było to uzyskane za
pomocą metod uznanych przez
oficjalną medycynę, oficjalną
naukę za naukowe.
Ale wróćmy do kontaktów ze zmarłymi.
Jak to się robi?
Idzie się na kurs do Pawła i się
naucza. I się później robi.
Tak, to jest jedna z możliwości. Natomiast ogólnie
metoda wygląda w taki sposób, że
pierwszym i koniecznym warunkiem jest
nauczenie się relaksu, wyciszenia myśli
po to, żeby móc otworzyć
się, czy uwrażliwić
może na
te subtelne sygnały, które cały czas do nas
docierają, tylko ze względu na to, że nasza
uwaga jest mocno skupiona na rzeczywistości fizycznej.
Na przykład na czytaniu
wiadomości, na wszelkich bodźcach, które do
nas dochodzą. Popatrzcie w
ogóle na to, w jaki sposób funkcjonujecie.
Większość czasu pewnie coś
absorbuje waszą uwagę
i w związku z tym nie
macie uważności, aby zwrócić uwagę
na rzeczy, które
mają zbyt
małą siłę przebicia. Jakieś intuicje, jakieś myśli,
które przychodzą do głowy.
Kiedy jesteśmy w takim dosyć głębokim relaksie, to
też mogą pojawić się obrazy, mogą pojawić się
dźwięki, zapachy, wiele różnych
bodźców, nawet takie, których na co dzień
nie mamy, bo mamy tylko pięć zmysłów.
I to jest sposób, za pomocą którego
możemy komunikować się z tym światem, w którym
przebywają zmarli.
Może takie pytanie
zadam: czy ktoś ma
spontaniczne kontakty ze zmarłymi? Na przykład w czasie
snu albo na przykład był
podczas śmierci kogoś bliskiego
przy jego łóżku i widział
istoty, osoby, które się pojawiają, jakieś
dziwne zjawiska, które się wówczas dzieją. Czy ktoś
może ma takie doświadczenia?
Właśnie zadałem pytanie mniej więcej na ten
temat na czacie przed chwilą, ale odpowiem
głosowo, że tak powiem, paczkom. Zadam jeszcze
raz to pytanie, bo mi się zdarza właśnie miewać sny
z udziałem mojego zmarłego ojca, do którego miałem
Nie niezbyt, nie najlepszą relację, mówiąc delikatnie. Nie chciałbym tutaj się w to
wdawać. To akurat
nie jest najistotniejszym
elementem. Wystarczy wiedzieć, że ta relacja nie była dobra,
a że się pojawiają takie sny. Właśnie
generalnie jest to bardzo dziwne dla mnie z dwóch powodów, bo ja
już jestem osobą, która ani nie ma matki, ani ojca.
Moja mama zmarła, jak byłem dzieckiem
10-letnim i przez te już w tej chwili
trzydzieści kilka lat przyśniła mi się może dwa
razy. Natomiast ojciec zmarł, już jak
byłem dorosłą osobą. Zmarł kilkanaście lat
temu i przez te kilkanaście lat
przyśnił mi się pewnie kilkadziesiąt
razy albo więcej. Był taki okres, był taki
rok, gdzie śnił mi się w zasadzie raz w tygodniu.
Teraz mi się śni raz na dwa, trzy miesiące. I właśnie nawet
dzisiejsza noc niestety należała do takich, kiedy mi się przyśnił.
Sam nie wiem, czy to są moje jakieś
psychiczne rzeczy z nim związane, czy jednak on próbuje się do mnie
gdzieś dostukać, bo się błąka. Bo o ile jestem prawie pewien
co do mojej mamy, że gdzieś tam poszła
dalej, to myślę, że ojciec mógł się gdzieś
zabłąkać i może dlatego do mnie stuka, bo zawsze do mnie
stukał po pomoc. Za życia też. Aha.
Tutaj ten opis i szczególnie te
ostatnie słowa sugerują, że rzeczywiście może się
błąkać, chociaż jak mówisz, jest to dość długi
okres od śmierci.
Nie można dać jednoznacznej odpowiedzi, czy to
jest rzeczywiście próba kontaktu
ze strony ojca, czy też
manifestacja
podświadomych lęków i obaw.
Warto by było po prostu zbadać, udać się na taką
świadomą, zaplanowaną wyprawę, na świadomy,
zaplanowany kontakt z ojcem i dowiedzieć
się, gdzie on rzeczywiście przebywa.
Można by było na podstawie tego, co
mówisz, stwierdzić, że jest prawdopodobieństwo, że
rzeczywiście potrzebuje
jakiejś pomocy. A skoro ta relacja nie
była za dobra,
być może to go trzyma tutaj,
to przywiązanie do tej
sytuacji, do jakichś nierozwiązanych
spraw. Także trudno
powiedzieć. Tak jak mówię,
to jest temat do zbadania. Nawet
można to zrobić poprzez świadomy sen, poprzez
nadanie tematu czy też wyrażenie
intencji przed snem, żeby uzyskać odpowiedzi, uzyskać
kontakt na przykład z ojcem i zadać mu takie pytania
dotyczące tego, gdzie przebywa.
Ewa się pyta, czy może coś
opowiedzieć. Oczywiście. Ponieważ
jak włączyłaś kamerę, to już od razu mówię: Ewa
coś będzie dzisiaj mówić. Dobra. Cześć
wam wszystkim. Cześć. Właśnie akurat temat jest bardzo
fajny, bo
w październiku straciłam dwie bliskie mi osoby. Nie z rodziny, ale to
był mój nauczyciel od medycyny chińskiej, który zmarł nagle
7 października. Nigdy nie byłam u Pawła na takich
zajęciach, tylko na tych dwóch
częściach Chemi Syng. Ogólnie tylko sama
się interesuję. I tak sobie pomyślałam, że chciałabym zobaczyć, co z
tym moim nauczycielem się dzieje tak parę dni po jego śmierci.
W ogóle nie wiem nawet, jaką medytację
użyłam, pewnie jakąś Chemi Syng albo nie wiem co,
ale zobaczyłam wtedy doktora.
Mi się wydaje, że to mógł być jakiś park, ale to nie było nic
znajomego. Było pięknie, zielono. Doktor sobie stał na
górce z jakimiś ośmioma znajomymi i ciągle mówił. Był
zdrowy i wesoły, i cały czas opowiadał. Zobaczył
mnie tylko kątem oka i mówię: „No dobra, to nie będę mu przeszkadzać”.
Spróbowałam zrobić to samo na drugi dzień. To samo. Doktor stał w tym
samym miejscu i cały czas opowiadał. Taki podniecony był, cały
czas opowiadał.
wychodzi z ciała, mówi: „Ewa, masz rację. Doktor tam jeszcze do dzisiaj stoi, bo
ma tyle do opowiedzenia z teraźniejszego życia, że on jeszcze tam będzie parę
dni stał i opowiadał tym swoim wszystkim. Ma bardzo dużo do opowiedzenia, bo bardzo
dużo zrobił w tym swoim życiu na ziemi”.
I tak się nieszczęśliwie też stało. Ten pogrzeb był troszeczkę
późno. Jak jechałam na pogrzeb do doktora, dowiedziałam się, że
zmarł mój przyjaciel tutaj z Niemiec. 65 lat miał.
Był ogólnie bardzo zdrowy. To było też nagle. Mówię: „Skoro mi
się udało z doktorem, spróbuję też z Wolfgangiem”.
To było właśnie takie dziwne. I właśnie, Paweł, prosiłabym cię
zaraz może o jakąś wskazówkę, co robić dalej, bo
usiedliśmy razem z tym Wolfgangiem na ławce, złapaliśmy się za ręce, przewodnik
siedział koło nas. Ale tak patrzę,
ja to miejsce znam. To nie jest żaden park czy cokolwiek takiego.
To miejsce znam. Mówię: „To jest miejsce w Niemczech, gdzie kiedyś byłam”.
Widać było z góry całe miasto, kościół. Jak to sobie
uświadomiłam, nagle był taki klik i przenieśliśmy
się do domu Wolfganga. Tam, gdzie zawsze siedzieliśmy i piliśmy
kawę w tym samym miejscu. I ja mówię do Wolfganga:
„Wolfgang, ty tu nie możesz zostać. Ty tu nie możesz.
Ty musisz odejść”. On praktycznie nie miał rodziny, tylko rodziców, którzy też
nie żyją. I powiedział mi: „Ewa, ja
muszę. Ja nie mogę tego wszystkiego zostawić”. On zbudował piękny dom.
Dopiero co skończył piękny
domek letniskowy w ogródku. Ogród, wszystko
naprawdę fantastycznie. Cała wieś o tym mówiła. I mówi: „Ewa,
ja nie mogę iść. Ja tutaj muszę
zostać”.To było jeszcze też takie fajne, bo siedzieliśmy
naprzeciwko siebie przy stole i tam ogólnie nie można złapać się za
ręce, ale te ręce się tak fajnie wyciągnęły
i trzymaliśmy się za te ręce. No i mówię: „Jak się nazywają twoi
rodzice?” To tylko tyle, co się dowiedziałam to właśnie, że Maria
a tata coś na „R”. Do dzisiaj się nie
dowiedziałam, czy to prawda, bo nie mam kontaktu z żadnymi znajomymi
Wolfganga. To, co się później dowiedziałam tylko
od koleżanki, która stawia karty i też odprowadza dusze.
Powiedziała, że nie może się nic więcej dowiedzieć, tylko tyle mi powiedziała, że
Wolfgang jest w domu i jest nieświadomy, że nie żyje.
Że ona go w ogóle nie może odprowadzić, że to jest zadanie dla
mnie. Ale teraz tak: za każdym razem, jak próbuję
włączyć jakąkolwiek medytację, cokolwiek, ja zasypiam od
razu. Już mamy grudzień.
Wolfgang zmarł 14 października i nic mi się nie
udało do tej pory zrobić.
To wszystko. Co ja mogłabym zrobić? Właśnie tyle, że
zasypiam. To mi się nigdy nie zdarzało. Przecież Paweł, wiesz, też na twoich
zajęciach
raz tylko chyba przyśniłam się, tak? To nigdy.
Ja tylko krótko wrzucę, zaraz, Pawle, tobie oddam
głos. Co mi się kojarzy? Kojarzy mi się, że
jak mówisz, że zasypiasz, to mi się kojarzy, pewnie chemi synków słuchasz.
Tak. Właśnie.
Ja nie chcę tutaj, bo to widziałem gdzieś tam w internecie,
że ciągle reklamujemy, nie? To nie
chodzi o reklamy, natomiast generalnie ta
technologia w nowej aplikacji z instytutu
różni się od chemi synka tym, że zawiera fale gamma,
które powodują, że się mniej
zasypia. Więc ja od siebie à
propos samego zasypiania mogę powiedzieć, że ja bym
spróbował nagrań z tej
aplikacji. Jak ją ściągniesz,
to są niektóre
medytacje odblokowane.
Ja tą aplikację mam. To ja bym spróbował w tej nowej
technologii. Nie wiem, Pawle, czy się zgodzisz ze mną.
Zaraz oddam głos.
Natomiast ta technologia dźwiękowa, tak?
Tak,
jak najbardziej ta nowa technologia może pomóc. Poza tym
jest jeszcze coś takiego, co też
tutaj Dominik dzięki swoim
poszukiwaniom znalazł. Istnieje coś
takiego jak Alpha Bridge,
czyli taka zdolność
naszego mózgu do
utrzymania się w stanie alfa
pomimo śpiącego ciała. Bo generalnie jest
tak, że jak się głęboko rozluźniamy i ciało
zasypia, to jest to też sygnał dla
naszego mózgu, że ma też zasnąć. I
z czasem, z praktyką
medytacyjną ten Alpha
Bridge się wykształca. Na początku zazwyczaj jest tak, że
naturalnie niewiele osób coś takiego posiada.
Natomiast z czasem, kiedy
są w stanie coraz lepiej kontrolować ten proces,
to udaje się to wykształcić i wtedy się nie zasypia.
A w jakiej pozycji
ćwiczysz? W jakiej pozycji próbujesz się
skontaktować? Na leżąco czy...? Zawsze leżąco,
ale ja wcześniej nigdy nie zasypiałam. Dopiero teraz, jak chcę do niego dotrzeć i
mu pomóc, tak jakby nie wiem, może mi się gdzieś tam przyśniło, czy
dostałam odpowiedź tak, jakby on jeszcze nie chciał, jakby miał coś do zrobienia.
Ale
on nie wie niby, że zmarł, że już nie jest w tym
świecie.
Tym, że to tyle trwa z twojej
perspektywy, to nie ma się co przejmować,
bo dla niego to
w zasadzie czas nie upłynął żaden. Może jakiś tam ułamek
sekundy, używając takich
ziemskich pojęć. Bo to jest w ogóle
nieprzenoszalne na
naszą rzeczywistość trójwymiarową.
Być może ma jeszcze coś do zrobienia. Być może jest
to sposób taki,
że tak powiem, ochrony jego przed
twoją ingerencją, bo może rzeczywiście
coś mieć do zrobienia. Fakt faktem, że
nie spotkałem się z
taką sytuacją, ale niczego nie możemy
wykluczyć. Możemy
spokojnie przyjąć
taką
możliwość, że rzeczywiście
jeszcze nie czas. Dlatego jesteś blokowana, żeby mu tam nie
przeszkodzić zamknąć jakichś spraw. Chociaż z drugiej
strony, jeżeli się błąka,
to właściwie
według wszelkich reguł powinien być dostępny od razu,
bo jest w niewłaściwym miejscu. I tutaj nie mają
znaczenia żadne sprawy, które trzeba dokończyć
bądź pozamykać.
Także jeżeli coś mógłbym ci zaproponować,
to zrobienie takiej medytacji na siedząco.
Dobra, spróbuję. Dziękuję.
I Paweł nie będzie reklamował swoich kursów,
ale jakbyś miała taką możliwość, to te podróże mentalne
u Pawła właśnie odpowiadają. Ja wiem, Dominik, ja miałam
jechać teraz na ten kurs, ale teraz akurat nie dałam rady, ale
czekam na następny. Także na pewno, bo wiem, że mi to dużo pomoże, a mnie
bardzo do tego ciągnie. Także mam bardzo dużo pytań.
Żeby nie było, sam kończyłem i wszystkie
kursy u Pawła skończyłem i
jeszcze jak się tak nie kolegowaliśmyTo były
początki. I to są różne kursy.
Te podróże mentalne są troszkę
inne i tam są trochę inne
metody. To też jest moim zdaniem super.
Nie na jedno kopyto.
Zacznijmy od tego, że
każdy jest
inny, każdy jest indywidualnością, więc
dla każdego co innego będzie pracowało albo
będzie działało w inny sposób. Dlatego
warto sobie próbować różnych technik, wybrać to,
co działa. Najlepiej stworzyć taką jedną własną
metodę, która będzie dla nas skuteczna. Nie
opierać się, być wyznawcą
tylko jednej metody. Tylko ta jest jedyna słuszna i
skuteczna. Może się okazać, że ona jest dla nas skuteczna, a dla
kogoś innego niekoniecznie. I
na podróżach mentalnych w ogóle nie są używane
nagrania. To też jest
ciekawe. Ćwiczy się
na siedząco i bez nagrań.
I na warsztatach są ćwiczenia grupowe, w których masz
potwierdzenie tych doświadczeń w różny
sposób. To też jest nietypowe
względem chemii syng, w których
jest nacisk na trochę inne rzeczy.
Dobrze, to mam nadzieję, że ci to troszkę
pomogło i naprowadziło.
Chętnie usłyszymy o twoich sukcesach na
następnym spotkaniu. Dobra, jak mi się uda, to
zobaczymy. Na pewno dam relację. Dzięki bardzo.
Dzięki. Czy ktoś chciałby się
jakimś doświadczeniem podzielić? Tutaj widziałem
w komentarzach
pytanie.
Mickelson17 pisze, że miał kontakt z dziadkiem, który
się przyśnił, jak zrozumiał w czasie snu, że
przecież nie żyje. Zapytałem go,
jak jest tam i tylko
miło i tajemniczo się uśmiechnął i zniknął.
Czasem właśnie te sny są takie dość
enigmatyczne ze względu na to,
że to jest po prostu sen i chociażby
z tego powodu, że mamy tendencję do
zapamiętywania snów i one są podawane
nam w takiej formie, która jest dla nas
akceptowalna, to później mamy
takie nie do końca
jasne odczyty. Aczkolwiek metoda
kontaktu ze zmarłym poprzez sen jest
jak najbardziej metodą właściwą. Z tym że tak jak
już wcześniej wspomniałem, nie mamy nad tym żadnej kontroli. Właśnie ten
dziadek może się przyśnić, uśmiechnąć i koniec. Nie zadamy żadnego
pytania. A może być tak, że przyjdzie, coś
powie, gdzieś nas zaprowadzi. Będzie
bardzo rozbudowana historia. Ale
to zależy w zasadzie
od czynników, na które nie mamy żadnego wpływu.
To jak nie ma chętnych, to ja też powiem, że w tej aplikacji
z Instytutu są nagrania do kontaktowania się ze zmarłymi.
Jest nacisk na ten
kierunek. A czemu w ogóle
taki temat się pojawia?
Kontakty ze zmarłymi. W
założeniu
mechanizm, czy też system, w
którym funkcjonujemy, jest taki, że kończymy
inkarnację tutaj i przechodzimy później do odpowiedniego
miejsca, gdzie kontemplujemy to,
czego doświadczyliśmy i planujemy nowe
wcielenie. Natomiast ze
względu na pewne aberracje, które zachodzą tutaj w czasie
życia fizycznego, pewne uwarunkowania,
pewne silne
oddziaływania na nas, ma to przełożenie
na tę część niefizyczną.
I zamiast trafiać do tego miejsca, gdzie powinniśmy być po
śmierci, trafiamy w inne obszary.
Między innymi tutaj się błąkamy. Na przykład osoby,
które czują,
że czegoś nie dokończyły, mają jakiś
żal. I to nie jest czynnik zewnętrzny,
tylko one odczuwają wewnętrzny przymus,
że muszą tutaj zostać, coś pozamykać, coś
ponaprawiać albo nie zauważyły, że
umarły. Wtedy błąkają się pomiędzy
nami. Są też osoby, które
żyją w określonych środowiskach, w określonych
warunkach tutaj na Ziemi,
które tworzą określone silne przekonania na temat
tego, kim ci ludzie są,
jacy będą po śmierci.
Ci również trafiają w określone
miejsca, tak zwane terytoria systemów
przekonań.
I osoby, które miały okazję
zapisać się na newsletter
Afterlife otrzymują wiadomości.
Otrzymały też poradnik
dotyczący eksploracji życia
po życiu.Albo
czytały książki Bruce'a Moena, znają na
przykład taki rozdział z
jednej z książek zatytułowany „Piekło
Maxa”, gdzie jest
opisana historia pewnego człowieka, który
tutaj na Ziemi był sadystą
emocjonalnym i po śmierci
trafił do miejsca, gdzie byli sami
sadyści emocjonalni. I okazało się, że wcale nie
był aż tak wyrafinowany, że tam byli
lepsi specjaliści.
To jest właśnie takie terytorium systemów przekonań, do
którego można trafić. Są bardzo różne.
Pierwsze na myśl, jakie przychodzi, to
przekonania religijne
i osoby
wierzące mogą
trafić: katolicy do nieba
katolickiego, muzułmanie do
nieba muzułmańskiego i mają tam na przykład te
hurysy, o których
marzą. Więc wszystko jest
możliwe. Dobrze, ale kto
miał jeszcze jakieś ciekawe doświadczenie, którym by się
chciał podzielić? W jaki sposób się udało na przykład
skontaktować albo się nie udało skontaktować ze
zmarłą osobą?
Czy ktoś chciałby zabrać głos? Moja babcia
przed śmiercią.
Babcia przez ostatnie lata była pod naszą
opieką i przed śmiercią, zanim
straciła przytomność, widziała
jakieś dzieci. I ona była przekonana,
że widzi te dzieci.
Pytała, co się z nimi stało. Przecież przed
chwilą tu były.
Łapała coś tak, jak gdyby coś nad nią fruwało.
Myślę, że to po prostu
ci
zwiastuni z innego świata się pojawiali.
Ona za kilka dni już odeszła.
Straciła przytomność, a potem odeszła. I jeszcze
taka sprawa z babcią. Kiedyś
próbowałam
dotrzeć do niej, zobaczyć co
i zobaczyłam,
że
ona była rozwarstwiona na trzy istoty. To
nie były jakieś
postacie ludzkie, tylko po prostu
taka
potrójna, tak jak
dzwon troszeczkę to wyglądało.
Jeszcze
z drugą babcią się kontaktowałam. Z drugą
babcią to była taka rozmowa
i wyjaśnianie
pewnych rzeczy, których ona jeszcze nie
dostrzegała za życia.
Ale to już taki charakterystyczny sposób
mówienia i to
nie było długie, to było
krótkie, ale takie migawki mi się
zniżyły.
To, o czym mówisz, to jest chyba dość powszechna
sytuacja, szczególnie w
momencie, kiedy odchodząca osoba
powoli odchodzi.
Śmierć
jest
z jednej strony łagodna, w sensie takim, że to nie
odbywa się w drastycznych
sytuacjach, w bólach, tylko po prostu ta
osoba powoli zanika. Nie wiem, czy to jest
właściwe słowo, ale to chyba najczęściej wtedy występuje,
kiedy tak powoli zanika,
stoi troszkę w rozkroku pomiędzy
światem fizycznym a
światem po śmierci. I
można wówczas zaobserwować, że takie osoby
rozmawiają z kimś,
dopytują się na przykład o
potwierdzenie, czy widzimy takie czy
inne osoby w pomieszczeniu, których
zazwyczaj my nie widzimy. Chyba że ktoś jest mocno
wrażliwy i takie
istoty jest w stanie dostrzec.
Z opisami takich sytuacji można się spotkać dosyć
często. Także to jest zupełnie
normalne. Ja również miałem do czynienia z
kilkoma opisami od innych osób. Nigdy nie
miałem okazji
uczestniczyć w odchodzeniu kogokolwiek w
sposób powolny, spokojny,
ale od osób, które
towarzyszyły komuś bliskiemu, kto
umierał zazwyczaj gdzieś na łóżku szpitalnym albo gdzieś
w domu, powoli, to zazwyczaj
takie opowieści się później
pojawiają.Jest to też
okazja wówczas może do
wykorzystania, szczególnie dla nas, którzy już
interesują się takimi tematami i być
może coś wiedzą, by
napomknąć takiej osobie, żeby
udała się z bliskimi, ze znajomymi, udała się do
światła, udała się za kimś,
kto poprowadzi, żeby się nie bała. I wtedy jest
większa szansa, że ona tę ścieżkę, o
której wcześniej wspominałem, przejdzie we właściwy
sposób, nie
zostając tutaj pomiędzy żywymi, nie błąkając się.
Dobrze. Ktoś może jeszcze chciałby
opowiedzieć o jakimś ciekawym doświadczeniu?
A ja mogę. Proszę bardzo.
Mojemu przyjacielowi jakiś czas temu
mama zmarła. W ogóle to było morderstwo,
ale to inna historia.
Ktoś pod wpływem narkotyków jej krzywdę zrobił i
umarła. Ale to nie jest obiektem tego, o czym chciałem mówić. Natomiast
chciałem mówić o tym, że
w grupie podróżników mentalnych
udaliśmy się do niej i była w
systemach przekonań, okazało się. Siedziała sobie
tam.
Ona lubiła alkohol
i była prawdopodobnie w przestrzeni, w
której są właśnie takie osoby. I pamiętam,
że ją chciałem zaprowadzić
do Fokusa 27, do parku i w
ogóle, a ona: „Nie, nie, nie, mi tu jest dobrze” i w
ogóle. Więc tak to działa.
Zresztą tak samo tutaj jest. Ja mam poczucie, że ta
przestrzeń niefizyczna to jest takie odzwierciedlenie
tego, co tutaj. Jak
tkwimy w naszych przekonaniach, jak
ludzie nie potrafią inaczej żyć niż na przykład kraść, to
tak samo tutaj będą się z innymi złodziejami w tej
przestrzeni trzymać jak tam. Więc mam poczucie, że
my bardzo dobudowujemy znaczenie często. Tak się
spotykam często z dobudowanym różnym znaczeniem,
a to mi się wydaje, raczej jest
podobne tam jak tu.
Jak mam jakieś silne przekonania tutaj,
to otaczam się ludźmi z podobnymi przekonaniami.
I tam też mi będzie najlepiej w
takim miejscu, nie gdzie będą wszyscy z otwartymi
umysłami i tacy neutralni, tylko wolę być tu,
gdzie inne dusze podobne są czy świadomości
i coś będziemy kombinować, co lubimy.
To też bardzo postrzegamy
negatywnie, a to jest też tak, że jak już jesteśmy w tym
systemie przekonań, to
my nie widzimy, że to jest zamknięte,
ograniczone w jakiś sposób
negatywne zazwyczaj.
Chodzi mi o
„zazwyczaj”. Tak
to postrzegam. Więc nie chciała nigdzie
iść. Została tam. Później z przyjacielem
weryfikowałem, bo po podróżach
podróżników mentalnych robimy raporty.
Weryfikowałem, to tam się faktycznie rzeczy
zgadzały niektóre czy większość.
Bardziej chodzi o to mi, że potwierdziło się dużo
rzeczy z tego raportu.
To, o czym mówisz, na przykład taka
sytuacja, że ktoś nie chce
się udać do
tego miejsca, w którym powinien się znaleźć po
śmierci, może wynikać z
przekonań. I tu cała
rzecz polega na tym, aby
zrobić czy też umiejętnie przekonać taką
istotę do tego, żeby poszła tam, gdzie ma
pójść. Dlatego też
Bruce Moen nazwał to
sztuką odzyskiwania
sytuacji. I
zwykle jest tak, że w czasie takich
odzyskań, czyli przeprowadzenia
osoby z tego miejsca
błąkającej się do świata, w którym może
zakończyć ten swój cykl na dany moment,
wymaga pewnej
takiej intuicji, którą tak na dobrą sprawę my posiadamy,
będąc w różnych sytuacjach
społecznych, w których się znajdujemy na co dzień.
Wiemy, jak się odnaleźć, kiedy trafimy do
jakiejś grupy ludzi. I podobnie jest tam.
Jeżeli wiemy na przykład, że dana osoba była
lekomanem, to czym można taką osobę
przekonać? Nową tabletką.
Może to brzmi śmiesznie,
ale takie sztuczki po prostu
działają. Dlatego
tej sztuki uczymy się cały czas i
ona nam pokazuje,
jakie jest wielkie bogactwo i ile rzeczy jest do zrobienia
i możliwości do rozwoju, kontaktując się ze
zmarłymi. Dawid włączył mikrofon.
Nie wiedziałem nawet, ale chętnie się odezwę, bo wreszcie mi się
udało trafić. Przeznaczenie,
Dawid. Przeznaczenie. Jest taka seria filmów,
ale nie będziemy o niej wspominać. „Uciec przed przeznaczeniem” czy coś takiego.
Słuchaj, tu jeszcze ja bym się odniósł do tego, co Paweł na początku mówił.
Podzielę się swoim skromnym doświadczeniem,
bo dla mnie to było ważne, jak zaczynałem swoją
drogę. Też jestem na kursie u Pawła.
Mianowicie ja nigdy nie medytowałem, nigdy nie robiłem takich rzeczy
i byłem przekonany, że nic z tego nie będzie, bo to trzeba umieć
medytować, czyli być w tym momencie
skupionym, zrelaksowanym. I tutaj wracam do tego relaksu, o
którym Paweł mówił wcześniej. U mnie przez kilka lat stało się coś takiego,
że nie staram się
osiągnąć wybitnego relaksu tuż przed
sesją, tylko w ogóle w życiu się jakoś tak stało,
że może nie tyle, że jestem w permanentnym
relaksie, ale po prostu to idzie
samoistnym torem. Przeznaczenie.
Zmienia się dużo rzeczy w naszym życiu i sami się wyciszamy. Na
pewne rzeczy już na co dzień zwracamy uwagę i ta
intuicja, nie wiem, czy ma możliwość wtedy się otwierać,
czy my się ukierunkowujemy, czy ona się rozwija, czy to my się
wyciszamy z codzienności i zaczynamy więcej widzieć.
Trudno jest, nie da się tego zmierzyć. Czy robiąc sesje to
działa w dwie strony, że rozwijasz intuicję, a jednocześnie codzienność
twoja jest coraz spokojniejsza i pewne rzeczy eliminujesz, które ci w
życiu codziennym po prostu zaczynają przeszkadzać tobie
jako człowiekowi tutaj, w tej gęstości.
Skracając
do meritum,
wydaje mi się, że
nie trzeba osiągać wielkiego relaksu, jeżeli w
życiu codziennym przez ileś tam lat pewne rzeczy się same
zweryfikują. Padło
pytanie o spontaniczne wglądy czy jak to nazwać, czy jakieś
sytuacje. Myślę, że wtedy takie rzeczy się zdarzają,
jeżeli codzienność stanie się troszkę, nie wiem, jak to nazwać, spokojniejsza,
że wyeliminujemy pewne rzeczy z naszego życia. To się
dzieje. Nie wiem, czy tu się jakoś
wypowiadam.
Przepraszam też za ziewanie od początku,
ale to nie tak, że jestem strasznie zmęczony. Ale już nie zabieram.
Trochę cię zaczęło rwać, Dawid. A, dobra.
Mam też internet słaby. Ale jeszcze daje radę.
Rozumiem. Jak mówiłeś, to tak
mi się skojarzyło, że z czasem, jak
regularnie medytujemy, to
w tych
wszystkich tematach bardzo ważny jest
spokój, wyciszenie
logicznej strony umysłu. Ostatnio też
byłem na spotkaniu, gdzie jest taki
uczestnik kursów z instytutu, który odkrył
metodę, jak pomóc ludziom z
OOBE i eksperymentuje z tym. Jak będą jakieś
konkrety, to na pewno się podzielę. Obiecujące,
ciekawe historie. Natomiast ja mu zadałem
pytanie, bo live’a robił. Mówię: „Johnny,
co według ciebie jest najważniejsze?” I on właśnie fajnie
powiedział, że surrender. Poddaj się, żeby się poddać
doświadczeniu. I mam poczucie, że w tym, co, Dawidzie,
mówiłeś, jest właśnie też
ukryte to poddanie się. W momencie, kiedy to się
staje naszą rutyną, przestajemy się skupiać. „O,
teraz relaks”. Przynajmniej ja mówię przez pryzmat trochę siebie
też, moich doświadczeń, że ja z czasem, jak
obserwuję, co się ze mną dzieje, jak medytuję, to dużo
bardziej się poddaję tym doświadczeniom i w nich
uczestniczę, a dużo mniej analitycznie
podchodzę do tego, co trzeba zrobić,
czy to zrobione jest dobrze, gdzie leżę, co robię.
Bardziej to już zaczyna być naturalne
i ten logiczny umysł jest wyciszony. I mi się wydaje, że to
zyskujemy regularnie medytując.
Takie wyciszenie logicznego umysłu.
Myślę, że Dawid tutaj bardzo ciekawy temat
poruszył, bo
to są takie sprawy, które się
mocno zazębiają. Nie da się
z jednej strony medytować i wyciszać, a z
drugiej strony być
osobą z zupełnie
drugiego bieguna działającą na co dzień,
bo tworzy się wtedy taki dysonans i wtedy też
oczywiście, jeżeli na co dzień jesteśmy tacy bardzo
pełni emocji, które nazywamy
negatywnymi, gdzieś tam w
kontaktach z ludźmi mocno emocjonalnie na to
reagujemy, to będzie nam bardzo trudno
wyciszać się, medytować i
wchodzić w takie stany. Jeżeli z
kolei uda nam się
poddanie się i
wdrożenie do naszego życia tego spokoju,
tego takiego, jak to
Anglicy mówią, flow, czyli takiego
przepływu, płynięcia
z biegiem wydarzeń,
to zupełnie naturalnym stanie się w
pewnym momencie to, że nie trzeba będzie mieć
specjalnie głębokich medytacji czy jakichś
specjal-
Do tego, aby wchodzić w stany relaksu i
wtedy odzyskiwać, czy też
kontaktować się ze zmarłymi, bo
to będzie się działo
naturalnie w każdym dowolnym momencie. Po
warsztatach podróży nie fizycznych według Bruce'a
Mayne'a absolwenci
mają dostawać zaproszenie do takiej grupy, gdzie
odbywamy coniedzielne
sesje.
Właśnie tam tą podróż odbywałem, właśnie w
tej grupie.
Mamy tam też takie doniesienia, że niektóre osoby w momencie,
kiedy
otrzymują temat na kolejną
sesję, już automatycznie w momencie czytania
tej wiadomości mają takie przebłyski. Później one się
pojawiają kolejne razy, jakieś kolejne
urywki historii
już ta sesja medytacyjna, w
której to wszystko łączy się w kompletny
obraz. Także to tylko
dowodzi tego, że
żyjąc w takim rytmie
te dwa światy ze sobą się
przeplatają. Kiedy tylko damy sobie chwilę wytchnienia,
to też automatycznie pojawiają się informacje, na
które na co dzień, w innych warunkach
nie zwrócilibyśmy uwagi.
Tutaj widzę, że Agata napisała pytanie:
„Przebudziłam się w nocy. Drzwi do mojego pokoju zostały otwarte i
usłyszałam głos mojej zmarłej dwa dni wcześniej
pracodawczyni. Szeptała moje imię. To
było bardzo wyraźne. Wiedziałam, po co przyszła.
Chciała mnie przeprosić. Jednak to ja poprosiłam ją
o wybaczenie i pożegnałam. Kiedy na pogrzebie czytałam dla
niej wiersz, nagle z hukiem spadło
jej...”
Dalsza jest część:
„Niedawno zmarł mój najbliższy przyjaciel i
nie mam z nim żadnego kontaktu, chociaż sobie to
obiecaliśmy”. Ten kontakt niekoniecznie musi tak wyglądać,
jak sobie wyobrażamy, że będzie wyglądał, że będzie
przychodził w snach, pojawiał się, jakieś
sygnały
bezpośrednio ze sobą związane będzie
dawał. W tej pierwszej
części wypowiedzi jest
już odpowiedź na
to pytanie.
Obraz, to zdjęcie, które spadło z hukiem,
może być takim właśnie sygnałem, że ta więź, ten
kontakt istnieje. Dlatego warto zwracać
uwagę na różne sytuacje, które
wokół nas się dzieją, zwłaszcza takie niecodzienne.
Może być tak,
że nie ma kontaktu, a może być tak, że po prostu tego kontaktu
nie zauważamy.
Dobrze. Czy ktoś by chciał jeszcze
zabrać głos? Ja bym chciała.
Proszę bardzo. Cześć. Właśnie à
propos tego
przenikania się dwóch światów. Ja często spotykam się
z osobami zmarłymi, ale poprzez
medytację. Natomiast w niedzielę
zdarzyło mi się zupełnie coś innego.
Zostałam w domu sama. Nie mogłam dojechać do
towarzystwa, które się zebrało i
dyskutowało o tych naszych czasach,
o naszych różnych osiągnięciach i tak
dalej. To było towarzystwo z naszej półki.
I tak siedziałam już wieczorem, trochę
przysypiając, żałując, że tam mnie nie ma. I tak
sobie wyobrażając, że jestem tam z nimi i
kto tam jest. I w pewnym momencie jakoś chyba
przełączyłam się na ten mój alfa stan.
Zobaczyłam jeszcze starszego mężczyznę, który jest
z nimi. Ten
mężczyzna mi tam zupełnie nie pasował, bo
wiedziałam, że tam młodsze towarzystwo
siedzi. I co interesujące, do mnie
mówi, że bardzo się cieszy,
że jego córcia jest taka bardzo szczęśliwa.
Ja mówię: „A kto ty jesteś?” A on na to, że
jest ojcem tej gospodyni.
Ja mówię: „To mi udowodnij, że ty jesteś ojcem”.
Ponieważ mam dużo kontaktów z osobami zmarłymi,
ale nauczyłam się tego, że muszę mieć
jakiś dowód na to, że miałam
ten kontakt. Więc mówię do niego: „To proszę mi dać
coś albo pokazać coś, co
mogłabym zweryfikować”. W tym
momencie on się zmienił w młodego człowieka
i pokazał mi garnitur, który miał na sobie.
Szare paski.
Takie w prążki.
Mówi, że już nie może ze mną rozmawiać, bo
już mu się nagia. Poszedł. Rano
stwierdziłam: no trudno, muszę zadzwonić. Zadzwoniłam
i mówię: „Wiesz co?”... Aha, i powiedział, że jak
był w tym garniturze ubrany, to był bardzo
szczęśliwy.Wtedy był bardzo szczęśliwy w życiu.
Zadzwoniłam do tej koleżanki i mówię: „Posłuchaj, jest gdzieś
jakieś zdjęcie? Poszukaj zdjęcia, w
którym twój ojciec był w szarym garniturze w prążki”.
Znalazła od dzwożenia i mówi: „Wiesz, to był
ślub jego siostry. On był wtedy bardzo
szczęśliwy i bardzo
zadowolony z tego”. Czyli dostałam potwierdzenie,
że jednak on tam był z nim razem.
Takie spotkania mam
dosyć często, natomiast rzeczywiście szukam cały
czas, żeby było to spotkanie
potwierdzone.
Czyli te nasze
rzeczywistości się
przenikają jedna z drugą.
To jest takie zwieńczenie naszych wysiłków, kiedy
otrzymujemy potwierdzenie, bo wtedy
już nie ma wątpliwości, czy to jest
tylko gra naszej wyobraźni, czy
rzeczywiście jest to
jakiś kontakt z tą zmarłą
osobą.
Warto właśnie w takich momentach
zachować przytomność umysłu, poprosić o
jakiś dowód, o jakąś wskazówkę, która
pomoże zweryfikować taki
kontakt. Zwłaszcza kiedy
mamy do czynienia z
osobą, która
taką wskazówkę może nam dać. Na przykład
tak jak w tym przypadku ojciec
w sposób troszkę pośredni poprzez swoją córkę
wskazał, jak to zweryfikować. Na
warsztatach Bruce’a Moena
mamy bardzo dużo różnych ciekawych
potwierdzeń. Na
przykład u nas na naszych
warsztatach była taka sytuacja, że podczas
jednego z ćwiczeń odzyskiwania
była odzyskiwana osoba, która się
utopiła.
Ale pewne szczegóły się nie zgadzały, bo to było
wykonane
na prośbę kogoś innego, kto był
krewnym tego topielca. Okazało się,
że owszem,
topielec tak. Tylko że zupełnie
sceneria nie taka i
okoliczności też się nie
zgadzały. Jedyna rzecz, która się zgadzała, to to, że utonął.
Na drugi dzień bodajże w wiadomościach
była informacja, że nad
morzem się ktoś
utopił. Dość szczegółowo
opisane i tutaj w tym przypadku
praktycznie była 100% zgodność
szczegółów, jeśli chodzi o okoliczności
śmierci. Także czasem te potwierdzenia mogą
przyjść z zupełnie zaskakującej
strony i
dlatego warto mieć oczy i uszy szeroko
otwarte na możliwości, w jaki sposób to do nas dotrze.
Dobrze, czy ktoś chciałby jeszcze
zabrać głos?
Zapadła cisza. Ja chciałabym jeszcze tylko dodać, że
po warsztatach właśnie
u Pawła, gdzie byłam i gdzie było odzyskiwanie,
jakoś miesiąc po tych warsztatach tak
mnie nauczono odzyskiwać i
spotykać się z osobami zmarłymi, że
kolega, której mama umarła i
który prosił, żebym się z nią
spotkała. Natomiast regułka Pawła,
która mi została wbita do głowy, to było, że
masz mi coś dać, masz mi coś powiedzieć takiego, żeby to
było potwierdzenie. I właśnie po miesiącu
po tych twoich warsztatach, Pawle,
rozmawiałam z tą mamą i prosiłam o
potwierdzenie tego. Ona mi opowiedziała o
takich talerzach wiszących na ścianie,
takich
ceramicznych. Powiedziałam to wszystko koledze.
Za pięć minut dostałam
maila ze zdjęciem tych talerzy, które po prostu
widziałam. I od tego momentu zaczęłam
bardzo ostro pracować. Ja po prostu stwierdziłam, że to,
czego u ciebie się nauczyłam, to mnie tak
otworzyło, że po prostu
i śnię, i spotykam się, i
widzę. A
przyjechałam na warsztaty, były to moje pierwsze
warsztaty w ogóle w życiu. Nie wiedziałam, po co jadę,
dlaczego jadę. I okazało się,
że to było tak energetyczne,
że tak poleciałam do przodu, że
teraz widzę świat, widzę struny
i potrafię. Także dziękuję ci, Pawle, za
wszystko, coście mi dali.
Dziękuję ci, Danusiu. Dziękuję,
że się podzieliłaś swoim doświadczeniem.
I to jest myślę, że też kolejne potwierdzenie
tego, o czym wcześniej mówiliśmy, że
te dwie rzeczywistości... się przeplatają.
Z naszej perspektywy
mówimy, że to są dwie rzeczywistości, a w
praktyce jest to jedna rzeczywistość.
Z tym, że my jesteśmy skupieni
tylko na jednym aspekcie tej rzeczywistości.
Dlatego nam tak trudno
przychodzi odbieranie
sygnałów
wykraczających poza
fizyczność, w której funkcjonujemy.
Czy
jeszcze ktoś ma
doświadczenie, którym chciałby się podzielić?
Mówcie, bo to są
bardzo ważne dla nas wszystkich
informacje, bardzo ciekawe, pokazujące,
że takie rzeczy
są czymś zupełnie naturalnym i
przytrafiają się, czy też
mogą być udziałem każdego z nas, nie
tylko autorów książek, o
których potem mówimy: „A, bo to był Bruce Moen”, „A, bo to
był Robert Monroee. Oni mieli takie możliwości”.
Takie zaufanie do tego, że my jako
zwykli zjadacze polędwicy możemy
również doświadczać podobnych rzeczy.
Czy ktoś jeszcze?
Może ja jeszcze z trochę
innej strony, ale
ostatnio zrobiłem sobie powtórkę
Moena właśnie. I podczas
czytania tej czwartej książki, kiedy on
opisuje, jak
wędrowali do tego kryształu po drugiej stronie,
ładowali się energią i tak dalej, nagle stwierdziłem,
że ja też jestem przy tym krysztale. I
jednocześnie czytam książkę, jednocześnie jestem
tam, ładuję się tą energią.
W zgromadzeniu też miałem okazję przy
czytaniu książki się znaleźć. I co najciekawsze
z tego wszystkiego to to, że
ten pobyt przy tym krysztale pozostawił
rzeczywisty, odczuwalny ślad później.
Zupełnie inna energia, zupełnie inny nastrój,
takie przestawienie na inne
tory. A ja po prostu tylko
czytałem książkę bez żadnych intencji
robienia w tym momencie wędrówek.
Wydaje mi się, że to jest najlepsze chyba
podejście, bo jeśli pójdziemy w kierunku
dążenia,
starania się, spinania się, że „Też bym tak
chciał i będę robił wszystko, żeby tam być”,
to efekt jest przeciwny do
zamierzonego, bo tak działają nasze
oczekiwania. Natomiast to, o czym mówisz,
też zdarza się wielu osobom, że
uczestniczą w pewnych
doświadczeniach, które
są opisywane przez innych ludzi,
dołączając do tych doświadczeń po czasie.
I to też
dowodzi tego, że nie ma jakichś dwóch
rzeczywistości, że to jest tylko jedna
rzeczywistość, a nasza
percepcja się na tyle poszerza, że możemy
doświadczyć znacznie więcej niż tylko to,
co jest w zakresie
możliwości naszego fizycznego ciała.
I kolejna rzecz, to też pokazuje,
że
ten obszar, o którym wspominasz i to, o czym
dzisiaj mówimy, to jest
ta sama
przestrzeń, używając znowu takiego dość nieprecyzyjnego
określenia, w której
funkcjonujemy i
za pomocą tych samych technik, tych samych
narzędzi możemy zarówno kontaktować się ze
zmarłymi, jak i udawać
się do zgromadzenia, które jest
w innej części świadomości niż
ta, w której przebywają zmarli.
Bardzo dziękujemy ci, Piotrze,
za wypowiedź, bo to też wskazuje,
jak warto się otwierać,
chłonąć w sposób taki, można
powiedzieć, spontaniczny, naturalny
to, z czym mamy do czynienia. I to jest właśnie ten flow, o którym
wcześniej wspominałem.
Kamil podnosi rękę.
Czy Kamil tak? Tak.
Witam wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium oraz osoby zebrane
naNa Zoomie oraz autorów
dzisiejszej audycji. Chciałem zapytać, czy
w kontaktach ze zmarłymi ma
znaczenie
czas, jaki minął od śmierci
osoby, z którą próbujemy się kontaktować? Chodzi mi o to,
czy
są jakieś tak zwane widełki, że się tak brzydko
wyrażę, czasowe, w której mamy możliwość
skontaktowania się z taką osobą, zanim
jej jaźń i świadomość pójdzie dalej i się
rozpłynie? O ile w ogóle można o czymś takim
powiedzieć. Dziękuję za odpowiedź.
Dziękuję za pytanie. Bardzo ciekawe pytanie.
Nie ma czegoś takiego jak czas.
Aczkolwiek ponieważ
my postrzegamy czas w naszej rzeczywistości w
sposób liniowy, a on
jest innego rodzaju wymiarem,
kiedy spojrzymy na to z perspektywy
wielowymiarowej, to
ten czas nie ma znaczenia. Aczkolwiek z drugiej
strony jest pewne
zjawisko, że
jeśli kontaktujemy się z
istotami, które odeszły bardzo
dawno temu albo rzeczywiście dawno
temu, to ten obraz jest
takim
odbiciem. Nie jest taki jasny i
precyzyjny. To tak,
jakbyśmy się
kontaktowali z pewną taką stopklatką
zrobioną jakiś czas temu.
Tak to czasem może być odbierane.
Natomiast to już są takie
kwestie związane z energią. Ile
energii
istoty przeznaczają na przybycie tutaj, ile tej
energii sobie zostawiają,
czy też uwagi zostawiają w tym
obszarze niefizycznym. Także ta odpowiedź,
nie wiem, czy cię satysfakcjonuje, ale ogólnie można
powiedzieć, że nie ma takich widełek.
Niemniej z naszej
perspektywy może się to wydawać dość dziwne, bo
jeżeli jest cykl inkarnacyjny,
to można się spodziewać, że dana istota się już wcieliła,
więc jej nie powinno być, a to nie do końca tak
wygląda w ten sposób. Dominik chyba rękę
podnosił. Czy możesz coś skomentować?
Tak, chciałem się podzielić, że czas ma dla osób,
które zostają większe znaczenie niż
dla tych, które odeszły. À propos rzucenia
jakiegoś światła na ten czas,
to jest w Instytucie w
nagraniach z różnych sesji
eksperymentalnych nagranie. Jak się nazywał, Paweł, ten
chłopiec, który utonął? Patrik. Patrik.
Już wspominaliśmy parę razy na tych spotkaniach tego Patrika.
O nim jest też wspominane na kursach w Instytucie w Stanach.
Generalnie to doświadczenie,
które zostało udokumentowane na nagraniu,
polegało na tym, że kontaktowali się
z chłopcem, który wypadł chyba z galeonu
i utonął.
Generalnie tam chodziło o trochę co innego. Tam chodziło o channeling,
natomiast na początku
nagrania pytają się go, co się stało i w ogóle.
Wychodzi na to, że to się wydarzyło 150 lat
wstecz od momentu, kiedy to nagranie było i
doświadczenie robione. Natomiast
ta dusza, istota,
świadomość,
ten Patrik,
dla niego to była chwila. On w ogóle nie odczuwał tego, że minęło
150 lat, tak jakby to się działo w tej chwili.
Więc to trochę rzuca światło à propos czasu,
że myślę, że
jakaś tam mechanika jest.
Myślę, że ciężko jest jednoznacznie wszystko
podomykać, stwierdzić z naszej
perspektywy. Myślę, że najważniejsze to dla
nas jest, jak my się czujemy, co potrzebujemy i w
ogóle. Można by
dużo gadać. Michael Newton też mówi o tym, że jak
przychodzimy tutaj i zlewamy się z ciałem, to
zostawiamy część czystej energii
naszej tam. Nie jesteśmy w stanie 100% energii
wziąć. Więc nawet
jeśli ktoś odszedł nam,
ktoś z naszego otoczenia odszedł
i minęło dużo czasu i nawet jeśli inkarnuje
ponownie, to część jego energii zawsze pozostanie.
To
z naszej perspektywy właśnie tak wygląda, bo przez tę percepcję
czasu mamy tutaj troszeczkę
zaburzony odczyt.
W
ogóle z tych wszystkich
relacji i mojego doświadczenia wyłania się
taki wizerunek, żeÀ
propos tematyki związanej z umieraniem:
dla tych dusz, które odeszły, poza systemami
przekonań, czyli tym, że te dusze
mają trudność z opuszczeniem tego planu naszego
fizycznego, pomijając ten
temat, to tak naprawdę w większości przypadków
dusze, jak już się zregenerują i
odzyskają pełną
perspektywę postrzegania.
Bo należy zaznaczyć: jak przychodzimy tutaj,
to mamy amnezję, na którą się zgadzamy. Dzieci
niektóre potrafią mieć przebicia z
poprzednich wcieleń i tak dalej, ale my nie pamiętamy.
Wracając do tego, co zacząłem mówić: jak
dusza, kończy jej się życie, przejdzie przez ten proces
regeneracji, to nagle zyskujemy
świadomość, że kilkaset razy się inkarnowaliśmy, a w ogóle
to nasza rodzina i bliscy ileś razy
się mieszaliśmy i w różnych rolach byliśmy. Dla
tych dusz zazwyczaj, to nie jest
generalna zasada, ale zazwyczaj perspektywa się
zmienia. To dla nas, to my bardziej
tęsknimy i to my
dalej uczestniczymy w tej szkole
życia i to dla nas ma znaczenie.
Raczej z tego, co Newton opisywał, to
nie jest tak, że dusza odchodzi i siedzi
cały czas przy kimś z miłości.
Zazwyczaj dusze zostają albo z systemów
przekonań, albo
wracają, bo ktoś bliski na przykład
jest tak pogrążony w żałobie, że sobie nie daje rady i wracają,
żeby jemu trochę pomóc w tym doświadczeniu.
Raczej
się wszystko kręci wokół nas, tych, którzy mają tutaj ciała.
A te dusze, które już odchodzą,
zyskują szerszą perspektywę.
Odpowiadając trochę na pytanie
Kamila: nasza percepcja czasu
może powodować pewne
ograniczenia w kontakcie z
osobami, które odeszły już
dawno temu. Ze względu na to, że
gdzieś nasza podświadomość bądź
logika
zaprzecza takiej możliwości. Jak mam się
spotkać z kimś, kto
umarł 400 lat temu? Już na pewno od
tego czasu wielokrotnie
był tutaj na Ziemi, więc nie ma szans na to, żeby go
spotkać.
Kluczem
jest właśnie percepcja czasu.
Zresztą jeśli chodzi o długie odstępy
czasu, kiedy można się spotkać, to
bardzo ciekawy przypadek opisuje Bruce Moen,
pisząc o jednym ze swoich wcieleń jako
indiańskiego wojownika, który został
podczas jakiejś potyczki ranny
włócznią w brzuch i przez
400 lat z tą włócznią w brzuchu
umierał i cierpiał. 400 lat cierpienia. Ale
dla tego
cierpiącego
aspektu to nie był bardzo
długi czas. Na nas robi wrażenie:
400 lat tam leżał i cały czas
cierpiał. A w praktyce dla niego to
była chwila, kiedy został
dźgnięty i zanim
sobie uświadomił, że nie żyje, to jeszcze go
bolało.
Dziękuję, panowie, za satysfakcjonujące odpowiedzi.
Dziękujemy. Ja tak zapytam, bo
ta taśma z ratowaniem Patricka
była chyba kiedyś dostępna, ale zniknęła ze strony Instytutu,
tak? Jest. Dobrze kojarzę? Jest archiwum, w którym
są wszystkie nagrania udostępnione. Właśnie chyba znalazłem to
archiwum na archive.org. Tak.
Tam
są wszystkie. To jest bardzo ciekawe, bo to
właśnie pokazuje,
że kontakt, poszukiwanie
pokazuje, w jaki sposób wyglądały
pierwsze prace badawcze w Instytucie,
jak pracował zespół badawczy, z kim się
kontaktował, co było celem. Trafili
właśnie na Patricka. To jest
na dwa sposoby ciekawe doświadczenie.
Raz, że udało się
skontaktować z kimś, a dwa,
że to było na zasadzie
channelingu. Osoba,
która nawiązała
kontakt z Patrickiem, nagle
została niejako może nie tyle
przyjęta, bo to będzie się- Czekaj, Pawle.
Bo oni w ogóle chyba robili doświadczenie
channelingowe, tak? Tak. Udostępniła
swoje struny głosowe. W ten sposób to będzie lepsze
określenie. Udostępniła swoje struny głosowe Patrickowi
i rzeczywiście w nagraniu słychać głos
dziecka. Tam jeszcze jakaś istota pomagała w tym, bo
to chyba było tak, że trenerka
miała udostępnić swoje struny głosowe i chyba jeszcze jedna istota
była, która robiła to
spięcieSpinali tego Patricka
z tymi jej strunami z tego, co pamiętam. Dobrze
pamiętam chyba, co? Chyba tak. Coś tam było takie.
Niemniej to pokazuje, jakie
mamy możliwości, czym dysponujemy i z czego
można skorzystać. Ścieżek jest naprawdę
wiele i
dysponując materiałami takimi jak chociażby
te, które posiada Instytut Monroe'a, które
wielokrotnie potwierdzają pewne
zjawiska, bądź też materiałami takimi jak
te, którymi dysponuje Michael Newton, to
możemy mieć
pewność, że takie zjawiska
istnieją i praktycznie każdy ma do
nich dostęp.
Dobrze.
Ponieważ wcześniej już nie było chętnych do zabierania
głosu, ktoś jeszcze chciałby zabrać
głos? Jak będziesz Marku szukał, to
Explorer 17, Patrick Rescue Mission to jest to.
Właśnie to znalazłem.
Tutaj się biję z myślami, czy mówić o
tym przypadku. To dosyć mało
złożona sprawa. Jakoś dwa lata temu
odprowadziłem jedną moją
znajomą do światła.
Właściwie naprowadziła. Nigdy bym się
nie dowiedział o jej śmierci, gdyby nie to, że zaprosiła
mnie na Facebooku do znajomych dziewczyna o identycznym
nazwisku. Chciałem sprawdzić, czy to może
jakieś nowe konto tej znajomej i się okazało, że niestety
koło nazwiska widnieje in memoriam i przyszła mi do
głowy taka głośna myśl, że trzeba tej dziewczynie
pomóc, bo z jakiegoś powodu nie dotarła po
prostu na koniec tego słynnego tunelu ze światełkiem.
Jak już ją odprowadziłem, to zapytałem, co się
stało i w odpowiedzi zobaczyłem
taki dosyć nieprzyjemny widok: dziewczyna leżąca na
drodze między samochodami, kompletnie bez życia.
Jakoś mi to zapadło w pamięć. Kilka dni później tak
sobie o niej myślałem i przyszła mi do głowy taka kolejna głośna myśl:
„Wpisz moje nazwisko do wyszukiwarki, do
Google'a”. Wpisałem nazwisko. Wpisałem
jeszcze, żeby doprecyzować miejscowość, w której
mieszkała i wyskoczył
artykuł z prasy lokalnej opisujący wypadek, w którym
zginęła.
Tak że tak to wyglądało.
Świetnie. Czyli jest kolejne
potwierdzenie na to, w jaki sposób mogą się
pojawić sygnały od zmarłych
albo w jaki sposób my trafiamy na te sygnały. Albo to nasz
pomocnik też może nam podpowiadać. Więc
tutaj naprawdę możliwości jest
wiele i warto się po prostu otworzyć na
to, że odpowiedź czy
podpowiedź może przyjść z każdej strony.
Jeszcze jedno, bo chyba o tym nie mówiliśmy.
Dlaczego w ogóle my,
będący tu, mamy pomagać tam?
To jest bardzo ważne. A
chodzi o to, że ci, którzy
utykają po śmierci, zazwyczaj
dzieje się tak, że nie widzą tych istot, które mają
wyższe wibracje,
które są tam, żeby pomóc. A przez to, że
my jesteśmy tu i wykonujemy tę pracę, to nam będzie
dużo łatwiej dotrzeć do tych osób. Te osoby będą nas widziały przez to, że
mamy niższe, obniżone wibracje. Przez to, że tutaj jesteśmy w
ciele. Dobrze Pawle mówię? Czy popraw mnie.
Mikrofon.
Ja bym to może inaczej ujął, bo te osoby,
które odchodzą, siłą
rzeczy są skupione na
rzeczywistości fizycznej, tak jak my jesteśmy przez całe życie
skupieni. Więc taka osoba odchodząca
jest nadal skupiona na rzeczywistości fizycznej.
Spogląda, można powiedzieć, na tę rzeczywistość
fizyczną i widzi
nas. W związku z tym my
możemy nawiązać z takimi
osobami kontakt, bo dla nich
z kolei ktoś taki, kto
przychodzi z tego słynnego
światła z pomocą
jawi się jak dla nas duch.
Czyli może być nawet niezauważony
albo może po prostu wprowadzić w jakąś konsternację
spowodowaną tym, że się po prostu zmaterializowała
jakaś duchowa istota. Bo
osoby, które są mocno skupione na rzeczywistości fizycznej i
na przykład nie zarejestrowały momentu
swojej śmierci,
nadal uważają, że są. Dlatego też
naszą rolą w tym momencie jest nawiązanie z
nimi kontaktu i
połączenie ich, czy też zwrócenie ich
uwagi na
opcję przejścia do
tego słynnego światła.
Wydaje mi się, że pewne znaczenie ma tu to, że
gdy my nawiązujemy z
nimi kontakt, te
osoby nas znają, nas rozpoznają.
W części przypadków tak. Natomiast
to, co robimy na warsztatach podróży niefizycznych i to, co się
dzieje też na warsztatach Lifeline w
Instytucie Monroe'a, to są kontakty
z osobami zupełnie nam
nieznanymi. Chociażby właśnie ten przypadek Patricka.
To było dziecko, które zginęło na morzu
150 lat wcześniej, a udało się je,
przy odpowiednim podejściu i
wyjaśnieniu jego sytuacji, przekonać do
tego, że jednak nie żyje i że powinien się udać w
inne miejsce, niż cały czas pływać na tej desce, do której
się tak kurczowo
trzymał. Czyli czasami
trzeba do zmarłego podejść trochę
podstępem. Przypomniała mi się teraz historia opisana
bodajże przez Rafała Nieradzika, że jakieś dziecko
odprowadził i żeby to dziecko
nabrało do niego zaufania, to przybrał
postać osoby bliskiej temu dziecku.
Tak mi się jeszcze przypomina taki przypadek sprzed kilku
lat. Też odprowadziłem
taką jedną moją znajomą, przyjaciółkę.
Ona dosyć ciekawy przypadek, bo po tym
odprowadzeniu przez kilka tygodni czy nawet miesięcy
w odstępach czasu dostawałem różne znaki
z zaświatów. I do dziś pamiętam taki moment z białym
kotem. Nie wiem, czy go już kiedyś opisywałem,
że po prostu w środku dnia kiedyś
wszystkie moje
myśli zostały wymazane i
zastąpiła je myśl o białym kocie. Biały
kot, biały kot, biały kot, biały kot.
To było w tym samym
czasie, kiedy przez kilka dni
kilka razy w ciągu dnia powtarzała się taka prośba,
taka myśl telepatyczna, prośba
przekazana drogą telepatyczną, żebym sprawdził w Google
Grafika, czy ktoś się pod nią nie podszywa, czy ktoś nie
pożyczył sobie jej zdjęć. Da się tak
zrobić. Ja tak czasami weryfikuję nowych
znajomych. Jak mnie ktoś wysyła zaproszenie na Facebooku, to
sprawdzam zdjęcie profilowe i jeżeli
w taki sposób mogę sprawdzić na przykład, czy ktoś rzeczywiście
istnieje, jest prawdziwą osobą, czy też może
pożyczył sobie zdjęcie jakiegoś celebryty i tak dalej.
Po kilku takich dniach w
końcu spasowałem. Poddałem się, spełniłem
tą prośbę. Okazało się, że w ten sposób
przyjaciółka prawdopodobnie
zaprowadziła mnie na swojego Instagrama, zaprowadziła mnie na swoje
konto na innych kilku serwisach.
Wchodzę na tego Instagrama pierwszy raz w życiu. Wszedłem w ogóle na
jej profil na tym serwisie. Zjeżdżam i w pewnym
momencie patrzę, a tu biały kot, kot jej
brata. Tak, dokładnie.
No właśnie. To są rzeczy, które
jeśli nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego, żeby na nie
zwracać uwagi, to pewnie byśmy je pominęli.
Natomiast
taka uważność, która pozwala łączyć
elementy, pozwala też na
uzyskanie potwierdzeń, że to, czego
doświadczamy, jest prawdziwe
i weryfikowalne. Także
bardzo ciekawy przypadek.
Bardzo ci dziękujemy, Marku.
Kuba jeszcze tam rękę podnosi.
Może już na sam koniec.
Rzeczywiście kilka razy miałem kontakty
po twoich warsztatach, bo nie wszyscy się
tutaj znamy jeszcze, ale
też chciałbym podzielić się takimi informacjami, takimi
doświadczeniami, że kilka razy
łączyłem się z osobami, które
weszły przed kolejkę. To znaczy
w kontaktach ze zmarłymi nie miałem kontaktu
bezpośrednio z osobami, z którymi się chciałem łączyć intencyjnie,
tylko z innymi osobami.
Było to dla mnie dosyć zaskakujące
na początku doświadczenie, ale
potem już się jakoś do tego przyzwyczaiłem i w
zasadzie mógłbym tak to powiedzieć, że
takich, w cudzysłowie, nietrafionych
kontaktów powiedzmy miałem dwa na 10.
Ale też takie wydarzenia mają miejsce.
No i tyle.
To jest w ogóle- To mi się tutaj kojarzy to, co
miał ten, jak się nazywa,
co wcześniej mówił o tych śmierciach nad morzem.
Dawid. Dawid. To mi się kojarzy, że
mamy doświadczenie,
wydaje nam się, że chybione,
a z czasem może się okazać, że to
miało sens. Notatki. Tak. To jest
osobne, dość rozległe zagadnienie, dlaczego tak się dzieje,
z czego to wynika, zwłaszcza w
kontekście
pracy w grupie.Jeszcze do tego, kiedy mamy
jakąś prośbę do wykonania
kontaktów. Jest wiele czynników, które
na to wpływają i to jest, tak jak
powiedziałem, rozległy temat. Chyba już nie na
ten moment, bo powolutku zbliżamy się do końca.
Bardzo dziękujemy Kubie za
głos.
Ważny, bo pokazujący
kolejny aspekt, który dość
szczegółowo omawiamy na warsztatach.
Skąd wynikają takie rozbieżności i
jeśli jesteśmy czujni i uważni, to
z czasem okazuje się, że te rozbieżności
tylko początkowo wydają się rozbieżnościami, bo
ostatecznie w większości przypadków da
się to wszystko potwierdzić, a tym samym
zwiększyć zaufanie do
swoich odczytów czy też
wglądów, że się tak wyrażę. A
tymczasem na koniec
zrobimy sobie jeszcze medytację.
Będzie to medytacja
zdrowia i dobrostanu. Wyciszony umysł
najpierw chyba, tak? To dwie?
Dobrze, niech będą dwie. Chyba dwie.
Dobra, to będą dwie. Znajdźcie w
takim razie wygodne miejsce do siedzenia.
Warto zaznaczyć, że Zoom
przez telefon nie da dźwięku stereo. Przez
urządzenia mobilne. Zawsze można się
przełączyć na Radio Paranormalium i będzie stereo.
O, właśnie. Rozumiem, że obydwie
medytacje puszczamy pod rząd, tak? Tak. Tak.
Możesz wrzucić link, Marku, bo może
ktoś jest, kto chciałby w stereo, a jest przez
urządzenie mobilne podłączony. Zaraz, sekundka, wrzucę.
Już zamawiam. To nie jest kwestia ustawień. Zoom jest tak zrobiony,
że wszystkie urządzenia mobilne będą odbierały dźwięk
mono.
My też wrzucimy tutaj linki
do tych nagrań dostępnych
na YouTubie. Pierwszy będzie wyciszony
umysł. Ja tutaj
zaraz wrzucę link nie do strony Radia
Paranormalium, tylko prosto do odtwarzacza, żeby się
troszkę szybciej posiadaczom smartfonów
i wygodniej podejrzewam,
uruchomiło.
Oczywiście skopiowało się nie to, co powinno, ale zaraz to
poprawię. Mi się tam też skopiowało. Z tego, co widzę,
link podałem od 109 sekundy.
Ja podałem obydwa. Okej,
się skopiowało to, co nie powinno. Uwaga, spróbuję włączyć stereo
test. Zobaczymy,
jak to będzie działało.
Lewy. Prawy. Głośność
dobra? Myślę, że tak. Każdy może sobie
podregulować. Chodzi mi o to, żeby nie było za
dużego bum pod względem rozmowy, bo to
też niefajny początek. Mhm.
Dobrze, to damy link.
Marku, gotowi jesteśmy?
Jak najbardziej.
Okej. To zamykamy oczy i
mamy dwie medytacje: wyciszamy umysł oraz medytacja
zdrowia i dobrostanu.
Medytacja wyciszonego umysłu.
Kiedy wyciszamy umysł, oczyszczamy drogę,
którą dobroczynne przewodnictwo dociera do naszej
świadomości. Informacja, której
poszukujemy, zawsze jest dla nas dostępna.
Jednak potrzebujemy usunąć z drogi nasz
myślący umysł.
Rozpocznij relaksowanie się poprzez
skupienie świadomości na oddechu.
Weź kilka głębokich,
relaksujących oddechów.
Podczas wdechu wciągaj do wnętrza
świetlistą, świeżą, wibrującą
energię z powietrza wokół, a wydychaj
starą, zużytą energię. Po
prostu uwolnij ją. Z
każdym oddechem odprężasz się coraz
bardziej i coraz głębiej.
Jeśli zauważysz, że twój umysł jest bardzo
aktywny, wyobraź sobie skrzynię.
Otwórz jej wieko i umieść w środku
wszystkie przeszkadzające sprawy.
Zamknij wieko i odwróć się od niej.
Skupiaj swoją uwagę na
poszczególnych częściach swojego ciała.
Zacznij od stóp. Odpręż
mięśnie stóp.
Twoje łydki.
Twoje uda.
W górę, aż do twoich bioder.
Twój tułów.
Stajesz się coraz bardziej zrelaksowany.
Teraz odpręż swoje ręce,
ramiona i
barki. Potem
plecy, szyję,
aż skończysz na głowie i twarzy.
Jesteś głęboko zrelaksowany i
pogrążony w spokoju.
Kiedy twoje ciało jest już wyciszone,
możesz zacząć proces wyciszania
umysłu.
Wyobraź sobie, że jesteś świadomy
nieruchomej, cichej przestrzeni wokół
siebie.
Przestrzeni rozciągającej się w
cichą nicość.
Rozszerzającej się coraz bardziej i
coraz dalej.
I
tu, w tej ciszy, w tym
poszerzonym stanie zacznij ruch
powrotny,
przenosząc swoją świadomość w głąb.
Do bardzo cichego, spokojnego
miejsca wewnątrz twojej
istoty.
Niech twój oddech ściąga cię do środka,
do rozległej wewnętrznej
przestrzeni głębokiego spokoju i
wyciszenia.
Pozwól wszelkim myślom przepływać
przez ciebie, poza ciebie,
w dal, daleko poza twoją
uwagę. Po
prostu bądź w tym cichym i
skupionym w środku
stanie.Teraz
nauczysz się sposobu na wywoływanie tego
doskonale wyciszonego i skupionego na centrum
stanu. Będziesz mógł to robić, kiedy
tylko zechcesz uzyskać stan
wyciszonego, spokojnego umysłu.
Wystarczy, że będziesz powtarzać osobistą
komendę: teraz cisza.
Teraz cisza, a wszystkie
części ciebie pogrążą się w doskonałym
relaksie. Twój umysł z
łatwością stanie się wyciszony i spokojny,
a ty czuć się będziesz poszerzony,
niczym niezmącony i skupiony w środku,
kiedy powiesz: teraz cisza.
Właśnie stworzyłeś nowy sposób wprowadzania się
w stan umysłu, idealny do dostępu do
większej części twojej intuicyjnej
istoty.
Przygotuj się do przeniesienia swojej świadomości
z powrotem do stanu przytomności i
pełnego rozbudzenia.
Powróć do stanu rozbudzonej świadomości,
zabierając ze sobą informacje i
doświadczenie, których będziesz używać dla
swojego dobrostanu.
Witaj z powrotem w świecie rozbudzonej
świadomości.
Spotykamy się teraz razem, niezależnie od
miejsca i czasu, aby powitać i
połączyć się z naszą wyższą jaźnią i
uzdrawiającą energią. Ustanawiamy
naszą indywidualną i grupową
intencję poprzez zjednoczenie się z
najwyższym źródłem, a robiąc to
decydujemy się na asystowanie w
promocji zdrowia oraz dobrego
samopoczucia dla naszej grupy i
całego świata.
Przygotujmy teraz twoje ciało
fizyczne.
Ułóż się w wygodnej pozycji.
Pozwól fizycznej rzeczywistości na to,
żeby wspierała twoje ciało fizyczne,
kiedy będziesz stawać się coraz
bardziej zrelaksowany.
Czujesz się już głęboko i
przyjemnie odprężony.
Przygotujemy teraz twoje ciało energetyczne.
Jesteś zrelaksowany i oddychasz
spokojnie.
Skup się w swoim sercu.
Odczuwając miłość,
która tam się znajduje,
wypromieniuj ją poprzez swoją fizyczną
i energetyczną istotę.
Odpręż się i
poczuj, jak jesteś natchniony i
otoczony przez lśniącą, łączącą
energię.
Wiedz, że jesteś chroniony przed
jakimkolwiek wpływem lub źródłem, które
mogłoby przeszkodzić ci w realizacji
wyrażonych pragnień.
Wyślijmy naszą intencję uzdrawiania.
Jesteś bezpieczny,
zrelaksowany i
spokojny.
Wyślij swoją energię serca do tych,
którzy uczestniczą w tej medytacji.
Połącz się z naszą grupą.
Będąc w tym głęboko poszerzonym stanie,
wzmocnij połączenie swoje i grupy
poprzez pełne otwarcie na uzdrawiającą
energię.
Jesteś w stanie większego dostrojenia
do najwyższego celu tej grupy.
Wiedząc, że masz wsparcie,
wygłoś intencję powtarzając za
mną.
Ustanawiamy naszą wspólną intencję
promowania zdrowia i dobrego
samopoczucia
Dla nas,
dla grupy
i całego świata.
Skup się jeszcze raz na wibrującej,
uzdrawiającej energii swojego serca.
Skup się na miłości, która
rozszerza twoją energię tak, aby
objęła całego ciebie,
grupę i cały
świat.
A teraz z każdym wdechem
wciągaj tę uzdrawiającą energię w swoje
ciało i z każdym
wydechem wysyłaj energię miłości w
świat i do tych, którzy jej
potrzebują.
Powtarzaj tę uzdrawiającą wymianę.
Podczas wdechu wciągaj
uzdrawiającą energię. Podczas
wydechu wysyłaj ją do naszej grupy
i całego świata.
Powtarzaj ten proces nieustannie.
Dam ci na to czas.
Dołączę do ciebie, kiedy będzie trzeba
powrócić.
Przygotowując się do powrotu do
normalnej, rozbudzonej świadomości
wyraź wdzięczność i uznanie dla
wszystkich pozostałych.
Dla swojej pracy, dzięki której
transformujesz życie.
Dla ludzi na świecie, których obecność
wznosi nas.
I dla nieskończonego pola świadomości, które
wszyscy współdzielimy.
Afirmujemy głębokie pragnienie uzyskania
najlepszego efektu naszych intencji
i wierzymy, że na
najgłębszym poziomie już się spełniły.
Powróć teraz do całkowicie rozbudzonej
fizycznej świadomości, odliczając
od 10 do jednego.
Kiedy doliczysz do jednego, będziesz w pełni
rozbudzony i odświeżony.
10,
dziewięć,
osiem,
siedem,
sześć,
pięć,
cztery,
trzy, dwa,
jeden. Jeden.
Jeden. Jesteś już w pełni
rozbudzony, całkowicie przytomny i
odświeżony pod każdym względem.
Powracamy do rzeczywistości fizycznej.
Weź głęboki wdech, przeciągnij ramiona i nogi.
Otwórz oczy.
Jeśli chcesz się czymś podzielić, swoim doświadczeniem,
to zapraszamy.
A jeśli nie będzie żadnych
głosów, to będziemy już na dzisiaj
kończyć.
Jeszcze chwilkę poczekamy, aż wszyscy
dotrą do siebie.
I notatki zrobią. Tak jest. Notatki.
Ważna rzecz. Notatki.
Ja notuję dosłownie wszystko,
co się wiąże z moimi
kontaktami z zaświatów i dorobiłem się
pliczka, który ma już ponad 100 stron.
Także warto notować. Warto co jakiś czas
powracać.
Tak jest. To jest święta zasada,
żeby robić notatki, bo można do nich
powrócić z różnych powodów, chociażby po to,
żeby dokonać weryfikacji, co jest bardzo
istotne, szczególnie w takich kontaktach, o których
dzisiaj mówiliśmy. Ta dziewczyna od białego
kota czasami też mi po różnych
przygodach mówiła: „Zapisz to. Weź to, zapisz, bo
zapomnisz. Zapisz to”.
Tak
patrząc z perspektywy wstecz na własne doświadczenia,
to też o wielu nie pamiętam.
Gdyby nie notatki, to w ogóle bym nie wiedział, że takie miały
miejsce.
Dobrze.
Pojawiło
się pierwsze podziękowanie.
Jeszcze poczekamy z minutkę. Jeżeli nie będzie żadnych głosów, to
będziemy kończyć powoli. Myślę,
że ta medytacja dobrze was nastroi
na dzisiejszy wieczór jeszcze,
który jest przed nami.
Tutaj na YouTubie pan Karol podzielił się
doświadczeniem, może niekoniecznie
medytacyjnym:
„Pierwszy raz was widzę, panowie. Ciekawe
doświadczenie. Pozdrawiam”.
Pozdrawiamy pana Karola.
Pozdrawiamy pana Karola. Dziękujemy.
Dobrze. Chwilka ciszy.
I będziemy mówić już dobranoc.
Bardzo dziękujemy wszystkim za
udział w naszym comiesięcznym spotkaniu
TMI Polska, czyli Polskiej Społeczności Instytutu
Monroe.
Spotykamy się co miesiąc w pierwszy wtorek
miesiąca o godzinie
19:00 na Zoomie oraz
dzięki uprzejmości Radia Paranormalium, a
konkretnie Marka, również na
falach Radia Paranormalium. Dziękujemy słuchaczom Radia
Paranormalium za uczestnictwo.
Dziękujemy Markowi, Dominikowi. Dziękujemy też
75 osobom, które w szczytowym momencie
słuchały transmisji dzisiejszego spotkania.
Dziękujemy też 60 osobom, które
wciąż z nami są.
I mam nadzieję, że to doświadczenie
będziecie sobie jak najbardziej i najczęściej
przypominać, bo myślę, że warto. Bardzo
dziękujemy za uwagę. Zapraszamy na nasze
spotkanie za miesiąc.
Będzie to, żeby nie skłamać,
4 stycznia.
I to będzie już na dzisiaj tyle. Dziękujemy za
uwagę. Dobrej nocy. Do usłyszenia.
Dobrej nocy. Dobranoc. Dobranoc.
Dziękuję wam bardzo. Był to zapis spotkania
online The Monroe Institute Polska.
Dowiedz się więcej o The Monroe Institute Polska
na stronie internetowej
www.tmipolska.pl.
Zapraszamy także do śledzenia fanpage'a na Facebooku pod
adresem
facebook.com/tmipolska.pl.