Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe, w grupach po dwa, trzy, i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium i zapraszam na kolejny odcinek podcastu
"Mówią świadkowie", poświęconego na prezentację najciekawszych przypadków
spotkań z nieznanym, jakie trafiają na
naszą redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie
Marek Sęk "Ivellios". Dzisiejszy odcinek
w całości wypełnią relacje o obserwacjach UFO, nadesłane drogą tekstową. Oprócz
obserwacji z terenu Polski zapoznamy się również z opisami kilku obserwacji
dokonanych przez naszych rodaków poza granicami kraju. Niektórym relacjom będą
towarzyszyły nadesłane przez ich autorów ilustracje. Pojawią się również wybrane
relacje z archiwum niedziałającego już portalu Infra. Cała audycja podzielona
będzie na dwie części. W pierwszej zaprezentuję krótsze zgłoszenia, w drugiej
zaś zapoznamy się z obszerną korespondencją, w której słuchacz opisał
dziesięć zdarzeń, w większości związanych
z UFO, przy czym jedno zdarzenie wyraźnie
się wyróżnia ze względu na pojawienie się w nim nieoznakowanego, czarnego
helikoptera, który ulotnił się, gdy tylko nasz słuchacz wyjął smartfona.
Tradycyjnie, zanim przejdziemy do prezentacji przygotowanych na dziś
relacji, pozwólcie Państwo, że przypomnę kontakty dla tych, którzy chcieliby
podzielić się z Radiem Paranormalium swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Przy tej okazji przypomnę jeszcze, że
relacje o obserwacjach UFO można również nadsyłać do naszego serwisu
www.ufo-relacje.pl, www.ufo-relacje.pl. A teraz, zgodnie z
zapowiedzią, przechodzimy do prezentacji krótszych relacji nadesłanych drogą
tekstową. Relacja z archiwum portalu infraorg.pl,
nadesłana 10 października 2012 roku: "Mieszkam w centrum Katowic i często
chodzę palić do okna, patrząc na katowickie rondo. Dzisiaj około 20:55
poszedłem na fajkę. Odpaliłem, wziąłem może trzy machy i zobaczyłem, jak samolot
leci. Często, jak chodzę zapalić wieczorem, to obserwuję, jak latają.
Jednak niebo było pochmurne, a ten obiekt leciał zdecydowanie niżej niż samoloty
zazwyczaj, bo pomimo chmur było widoczne. Minęły może ze trzy sekundy i nic nie
mrugnęło, ani intensywnie czerwone przednie światło, ani tylne ciepło-białe.
Nie widziałem żadnego kształtu pomiędzy
nimi, tak jakby nie było samolotu. Ciepło mi się zrobiło. Obiekt poruszał się
jednostajnie ruchem prostolinijnym w kierunku Chorzowa, tak jak zwykle robią to
samoloty. Zaczął jednak skręcać w lewo, w kierunku katowickiego Rynku. Przez to
leciał z dziesięć sekund dosłownie przed moimi oczami, ale w odległości
przynajmniej pięciuset metrów. Poruszał się dalej tak przyjemnie, jednostajnie i
wtedy też przyglądnąłem się przedniemu światłu. Było wciągająco bordowo-czerwone
i chyba wydobywało się z niewielkiego otworu, bo nie oślepiało. Coś jak LED-y w
Passatach. Niestety, po lewej stronie przed nosem mam duży budynek, więc obiekt
zniknął za nim....Minęło kolejne siedem do
dziesięciu sekund i pojawił się z lewej
strony tego budynku i kontynuował skręt w
lewo. Zerwałem się jak szalony, wołając żonę, przy okazji nie budząc dziecka, że
chyba UFO na zewnątrz widziałem i podbiegłem do okna na południowej ścianie
budynku, by kontynuować obserwację. Leciał
dalej. Przednie światło nie było już tak czerwone albo nie było już tak wyraźnie
widoczne, albo też ustawione było już pod innym kątem. Obiekt leciał chwilę
równolegle do Rawy, w kierunku wschodnim. Zaczął skręcać w prawo i ruchem
prostolinijnym poleciał w kierunku Natychy. Udało mi się to coś obserwować
jeszcze około minutę. Potem był już za daleko. Nie jestem pewien, ale gdy obiekt
leciał mi tuż przed oczami, to z prawej
słyszałem jakieś prum, prum, prum, ale nie
był to ani rotor helikoptera, ani silnik samolotu. Katowickie rondo zawsze jest
pełne samochodów, więc to one mogły doprowadzić do takiego wrażenia. Gdy
kontynuowałem obserwację, to nie słyszałem
już takich dźwięków. Na obrazku kolorem niebieskim zaznaczyłem miejsce, skąd
prowadziłem obserwację. Trzynaste piętro budynku. Czerwona linia ukazuje tor
przelotu obiektu od kółka do strzałeczki.
Korespondencja nadesłana w sierpniu 2018 roku. Jedna z wsi w gminie
Zdarzenie miało miejsce 15 lipca 2018 Długołęka w województwie dolnośląskim.
Wieczorem grałem na konsoli PS4 w grę Wiedźmin 3. Siedząc w swoim salonie
zobaczyłem, że za oknem widać mały punkt, który leci po niebie. Z racji, że od
miesiąca mieszkamy w nowym domu, nie mamy jeszcze rolet i mogłem bardzo dobrze
obserwować niebo. Punkt, który się przemieszcza po niebie, nie był jaśniejszy
od najjaśniejszej planety na niebie. W tym przypadku był to Jowisz, który jest
widoczny na zdjęciu. Zdziwiło mnie, że ten punkt, który wziąłem za satelitę,
zatrzymał się, rozjaśnił się i zatrzymał.
Wydawało mi się, że ten obiekt zobaczył,
że na niego patrzę i zaczął świecić coraz
mocniej, aż w pewnym momencie zaczął mnie
tym światłem razić. Ciężko jest mi opisać wygląd tego światła. Było to światło
intensywne, białe i nietypowe. Natychmiast
napisałem na komunikatorze do mojej żony, aby wyjrzała przez okno. Niestety
zajmowała się usypianiem córki i stwierdziła, że nie chce wstawać, aby jej
nie obudzić. Wtedy pobiegłem po telefon i wykonałem to zdjęcie. Chciałem również
nagrać film, ale w momencie, kiedy wybierałem na swoim telefonie opcję
nagrywania, obiekt zniknął. Nie widziałem, jak odlatuje. Nie słyszałem żadnego
dźwięku. Kiedy żona zeszła z piętra do naszego salonu, opowiedziałem jej o tym
niezwykłym zdarzeniu. Jej reakcja była taka, że pewnie to dron i ktoś sobie robi
żarty. Nie wiem, czy istnieją drony mogące świecić tak intensywnie. Tego samego
wieczoru zdarzyła się kolejna dziwna rzecz. Moja córka posiada zabawkę o nazwie
Szczeniaczek Uczniaczek. Kiedy się go naciśnie na przykład na ucho, zabawka
odpowiednio reaguje. Zabawka miała uszkodzone ucho. Mogliśmy przyciskać
bardzo mocno, a ucho nie reagowało. Tej nocy zabawka uruchomiła się samoczynnie
kilka razy, a tym, co nas najbardziej zdziwiło, był odgłos naciśnięcia ucha. Do
tej pory naciskając, nie udało mi się uruchomić tego odgłosu. Nigdy więcej tej
kuli już nie widziałem. Nie widziałem również, aby po naszej okolicy latał dron.
Najbardziej mnie dziwi, że ten obiekt zaczął świecić w momencie, jak pomyślałem,
że może to być coś niezwykłego, jakby wiedział, że na niego patrzę. Wstydzę się
opublikować to zdjęcie na naszej wioskowej grupie facebookowej, aby zapytać, czy
ktoś coś podobnego widział. Mieszkamy tutaj od miesiąca i nie chcę, aby ludzie
przypięli nam jakąś etykietę. Korespondencja nadesłana do portalu
infraorg.pl 17 lipca 2013 roku. Wydarzenie, które chciałbym Wam opisać,
miało miejsce w Łukowie, w województwie lubelskim, podczas mojego jesiennego
urlopu w Polsce w 2011 roku. Otóż zatrzymałem się w miejscowym hoteliku przy
tak zwanej małej obwodnicy Łukowa, to znaczy przy Alei Wojska Polskiego. W
godzinach wieczornych, około dwudziestej, może ciut później, będąc w pokoju
hotelowym, usłyszałem głosy rozmowy, które dobiegały z placu parkingowego przy
budynku, gdzie wcześniej zaparkowałem auto na zagranicznych numerach
rejestracyjnych. Bojąc się o samochód, wyjrzałem zza firany okna hotelowego
mieszczącego się na drugim piętrze. Spojrzałem na swoje auto. Stoi, czyli
wszystko w porządku. To tylko jakaś para.
Kobieta i mężczyzna ze sobą rozmawiali. Ich niezrozumiałą rozmowę w tym pustym
eterze można było usłyszeć przez zamknięte
okno. Gdy stałem przy oknie, spokojny już o swoje auto i przyglądałem się ciutkę
tej całej sytuacji, mój wzrok przyciągnął
kulisty, metaliczny obiekt wyłaniający się
zza rogu obwodnicy. Obiekt wykonał zakręt taki jak bieg ulicy. Sfera ta
przemieszczała się bardzo wolno, horyzontalnie, w kierunku zgodnym z
zasadami ruchu drogowego. Na wysokości poniżej lamp drogowych, słupów
oświetleniowych i lekko poniżej mojej linii wzroku......Przypominam, że
obserwacje prowadziłem z drugiego piętra, czyli jakieś pięć metrów. Rzadko
uczęszczana w godzinach nocnych Aleja Wojska Polskiego ma po dwa pasy jezdne w
jednym kierunku i są one odseparowane od siebie pasem zieleni z barierką. Obiekt
ten nie leciał nad pasem zieleni, tylko śledził białą linię środkową pasa ruchu.
Prędkość, z jaką kula się poruszała, nie była większa od prędkości jazdy
przeciętnego rowerzysty, czyli tak dla mnie około piętnastu, dwudziestu
kilometrów na godzinę. Średnica obiektu
powiedziałbym, że większa była od piłki do
gry w koszykówkę, ale mniejsza od piłki rehabilitacyjnej, tak zwanej lekarskiej.
Za oknem niebo było czarne, latarnie zaświecone. Żółto-pomarańczowy kolor lamp
ulicznych bardzo ładnie się odbijał od wypolerowanej powłoki obiektu. Ponieważ
obiekt cały czas nadlatywał w kierunku, w
którym się znajdowałem, skupiłem się tylko
na jego obserwacji. Odsunąłem całkowicie
firanę i otworzyłem okno. Pierwsze co, to naszła mnie chęć krzyknięcia do pary z
parkingu: "Widzicie to?" Lecz słowa z siebie nie wydałem. Nie wiem, czy to przez
egoizm, czy może dlatego, żeby nie ulec kompromitacji. Ja bym powiedział, że to
raczej przez ciekawość nieznanego chciałem
usłyszeć, czy kula wytwarza jakiś dźwięk przy poruszaniu się. Nadleciała
bezszelestnie, nie wydała żadnego dźwięku. I tutaj chciałbym nadmienić, że ani
przed, ani po przelocie sfery po alei nie przejechało żadne auto, z którego na
przykład mogłaby być ona sterowana radiowo, jak w przypadku modnych teraz
dronów z silniczkami elektrycznymi. Najbliższa odległość kontaktu wzrokowego z
obiektem to po dokładniejszej analizie z
Google Maps będzie zaledwie kilka metrów w
linii prostej. Obiekt ten przeleciał tuż obok mnie, po czym zniknął za rogiem
budynku. Trwało to krótko, lecz przyjemność z oglądania tego była bardzo
wielka i na wieki. W ciągu prawie dwóch
lat od wydarzenia tylko trzem najbliższym
osobom, dwóm z rodziny oraz przełożonemu z
pracy, opowiedziałem, co się wydarzyło tego wieczora. Teraz, po przeczytaniu
artykułu o kuli Betzów, która na fotografii bardzo przypomina tę z mojej
opowieści, chciałbym się podzielić z Waszą Redakcją moimi kilkoma minutami
życia. Obserwacja UFO nad Saint Martin w Antylach Francuskich w 1996
roku. Obudziłem się o trzeciej rano, bo miedziany talerz przywieziony z Polski,
płaskorzeźba odlana z miedzi, który wisiał
na ścianie cementowej, zaczął się ruszać i wydawać dźwięk metalu uderzającego w
cement. Był to dźwięk przypominający odgłos gongu. Przez szklane drzwi z
widokiem na Morze Karaibskie zobaczyłam owalny, lśniący obiekt w kolorze
pomarańczowym, który znajdował się nieruchomo na małej wyspie Pinel, blisko
Saint Martin, około jednej mili od miejsca, w którym byłam. Dom znajdował się
na górce, więc widok na morze był bardzo dobry. Stałam jak wryta, bo nie mogłam
zrozumieć tego, co widzę. To był ogromny
obiekt, nieruchomy na tej niezaludnionej
wysepce, lśniący na złoto, pomarańczowo.
Kiedy doszło do mnie, że może to być UFO,
strasznie się przestraszyłam. Wcześniej nigdy nie interesowałam się UFO. Po tym,
co widziałam, zaczęłam czytać na ten temat. Możliwe, że miedziany talerz
wprawiony został w ruch przez siłę elektromagnetyczną obiektu. Wiatr nie
byłby w stanie poruszyć tak ciężkiego, miedzianego talerza.
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium 4 maja 2020 roku.
Właśnie przesłuchuję kolejny raz odcinki
"Z kart historii". Wspaniała seria, która
w środowisku osób zainteresowanych jest po
prostu ważna. Do napisania skłonił mnie
odcinek zatytułowany "Spodek między solcem a pilawą". Chodzi o rodzaj niskiego
dźwięku, który dobiegał z zewnątrz domu. Mi zdarzyło się coś podobnego. Miało to
miejsce rankiem 8 maja 2019 roku. Tamtej nocy pracowałem w domu do około
3:00, 3:30 i również słuchałem "Z kart historii". Jako ostatni tamtej nocy
przesłuchałem odcinek "Bliskie spotkania z
UFO w Józefowie. Co naprawdę wydarzyło się w 1993 roku?" Odcinek zrobił na mnie
piorunujące wrażenie, spotęgowane tym, że mieszkam w Sulejówku,
około dwunastu kilometrów w linii prostej od Józefowa. Około dwudziestu minut po
przesłuchaniu audycji położyłem się spać.
W głowie wciąż przeżywałem audycję, nie oczekując w żadnym razie jakiegokolwiek
nadzwyczajnego zdarzenia. Leżąc już z zamkniętymi oczami, po około minucie
usłyszałem dziwny, pulsujący dźwięk dochodzący wyraźnie z zewnątrz domu.
Trwało to około piętnastu sekund. Takie metaliczno-mechaniczne buczenie o niskim
tonie i lekko rosnącej i malejącej amplitudzie. Nie takie bardzo głośne,
jednak przenikliwe i wyraźnie słyszalne.
Kładąc się spać, nie byłem bardzo zmęczony
i słysząc dźwięk, byłem w pełni świadomy.
Zrobiło mi się nieswojo. Poczułem pewne zaniepokojenie. Jeszcze podczas trwania
tego dźwięku pomyślałem, że warto byłoby wyjść i zobaczyć, co to jest. Jednak
leżało mi się niesamowicie przyjemnie, a
ponadto towarzyszyło mi odczucie, że może
nie powinienem. Jeszcze zobaczę coś, czego
być może nie chciałbym zobaczyć.... Co za ambiwalentne uczucie! Przecież ja
chciałbym zobaczyć UFO. Może przyczynił
się do tego fakt, że przebywałem wówczas w domu sam? Możliwe, że obecność kogoś
innego dodałaby mi odwagi w tamtym newralgicznym czasie. Jak wspomniałem,
dźwięk po około piętnastu sekundach zaczął
zanikać i po chwili zrobiła się cisza. Leżałem i analizowałem. Nie chciałem tego
tak zostawić i po około pięciu minutach
zdecydowałem się wyjść na dwór, uprzednio biorąc ze sobą dobry aparat. Na dworze
zastałem tylko piękny poranek, idylliczną atmosferę okraszoną głośnym śpiewem
skowronków. O dziwo, nie przyszło mi do głowy, żeby na wszelki wypadek zrobić
zdjęcia. Teraz tego żałuję. Sen miałem taki jak zawsze. Nic niezwykłego. Z
pewnością żaden domowy sprzęt nie byłby w stanie wydać takiego dźwięku.
Najprawdopodobniej nie był to też odgłos samolotu. Sprawdziłem po przebudzeniu
historię lotów nad Sulejówkiem w aplikacji
Flightradar24.com i w czasie zdarzenia nie było nad tym terenem żadnych
samolotów. Zresztą tutaj raczej tego rodzaju dźwięk nie trafia się, nawet jeśli
gdzieś wysoko czy czasem niżej przelatuje
samolot. Wydaje mi się, że zdarzenie to miało przesłanki prawdziwości i było
związane z moim stanem specyficznego, przyciągającego, silnego poruszenia
związanego z odsłuchaniem wspomnianej audycji. Podobny stan emocjonalnego
zafascynowania towarzyszył mi jeszcze jednego razu. Pod koniec roku 2017
odsłuchiwałem audiobooka Darka Sugiera
"Miłość i wolność poza ciałem". Wówczas to w nocy udało mi się dokonać dosyć
spontanicznego wyjścia z ciała i eksploracji domowych pomieszczeń.
Niestety, owe stany psychicznej fascynacji
zdarzają mi się niezmiernie rzadko, a na zawołanie nie da się ich wywołać. Nie
przypominam sobie więcej niezwykłych zdarzeń związanych z nastawieniem
psychicznym. Na zakończenie i niejako przy okazji chciałbym jeszcze wspomnieć o
obserwacji pewnego kulistego obiektu w okolicach roku 1995 w miejscowości Janów
pod Warszawą. Jako około dziesięcioletni dzieciak obserwowałem z
rodziną wiszący czarny obiekt w kształcie kuli lub podobnym. Znajdował się około
dwudziestu, trzydziestu metrów nad ziemią,
mniej więcej pięćdziesiąt do stu metrów od nas. Nie był zbyt duży, z tego, co
pamiętam, raczej nie miał więcej jak pół metra średnicy, być może mniej. Wisił w
jednym miejscu, kręcąc się lub poruszając bardzo nieznacznie w obrębie zapisu.
Zastanawialiśmy się wszyscy, co to może być. Dziadek przyniósł nawet podręczną
lunetę. Nie pamiętam niestety, jaki użytek z niej wynikł. Po kilku minutach
obserwacji straciłem zainteresowanie tym obiektem. Pytałem niedawno mamę, czy
pamięta to wydarzenie, ale nie może sobie tego przypomnieć.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w lutym 2018 roku.
"Chciałbym podzielić się swoim doświadczeniem. Mam obecnie dwadzieścia
sześć lat. Audycji radiowych Paranormalium
słucham już od wielu lat, lecz nigdy się nie udzielałem. Nie czułem takiej
potrzeby. Słyszałem ostatnio w którejś z
audycji o promieniach padających z nieba i w końcu zdobyłem się na odwagę, żeby
opowiedzieć o moim doświadczeniu związanym
z paranormalnymi zjawiskami. Miałem około trzynastu lat. Było lato. Chyba.
Siedziałem sobie w pokoju wraz z moim starszym bratem i oglądaliśmy jakiś film.
Siedziałem na podłodze, opierając się plecami o łóżko, a on siedział lub leżał
na łóżku. W końcu nagły blok reklamowy przerwał nam spektakl. W tym momencie na
czworaka podszedłem do okna, aby spojrzeć,
czy niebo jest bezchmurne, ponieważ od zawsze lubiłem obserwować gwiazdy. Tak po
prostu. Tym razem niebo było bezchmurne. Patrzyłem się tak jeszcze kilka sekund,
gdy nagle przeleciał przeze mnie jasnoniebieski promień wywodzący się
gdzieś z nieba. Odskoczyłem od razu na bok. Widziałem jeszcze przez ułamek
sekundy odbicie niebieskiego światła na dywanie. Zerwałem się z podłogi i
podbiegłem pod przeciwległą ścianę. Niestety, brat nie widział nic z tego, co
ja zaobserwowałem. Cała sytuacja wyglądała
tak, jakby ktoś mnie zeskanował. Promień
przeleciał po prostu przeze mnie. Wydaje mi się, że to był raczej promień z
bliższego obiektu niż z bardziej odległej
przestrzeni. Oczywiście mówiąc o bliższym obiekcie, mam na myśli sferę
okołoziemską."
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium 5 maja 2020 roku.
"Chciałbym opowiedzieć swoją historię z UFO. Byłem świadkiem wielu obserwacji.
Mieszkam we wsi Kalej koło Częstochowy. Zdarzenia miały miejsce w lutym 2016
roku. Tuż przed obserwacjami usłyszałem
przekaz telepatyczny, że w mojej wsi będą
kosmici. Pewnego wieczoru leżałem w łóżku.
W oknach nie było firanek. Zaobserwowałem chaotycznie poruszającą się gwiazdę po
niebie tuż nad moim domem. Obudziłem się w
nocy o godzinie 4:30. Wyjrzałem za okno pokoju. Za ogrodzeniem sąsiada,
za drzewami choinkowymi, na pustym polu dostrzegłem dziwne światła wielkości
reflektorów samochodowych, ułożone poziomo
w równej odległości. Miało to miejsce z soboty na niedzielę. Kilka dni później
poszedłem z rodzicami do kościoła. Po mszy
wybraliśmy się na cmentarz. Gdy szliśmy
aleją, uliczką, zobaczyłem za ogrodzeniem
cmentarza dziwne światło wielkości lampy latarki.... unoszące się do góry, które
zgasło, po czym zapaliły się dwa światła czerwone tej samej wielkości. Świadkami
obserwacji byli też moi rodzice. W pobliżu
znajdują się lasy i tereny zielone. Było
to w trudno dostępnym miejscu, gdzie nie ma wejścia od ulicy i strony cmentarza.
Kilka dni później, wieczorem, wyszedłem na
spacer do sklepu. Idąc ulicą widziałem pomarańczową kulę światła wielkości lampy
ulicznej. Myślałem, że to chiński lampion.
Kula jednak zniknęła i pojawiła się po drugiej stronie ulicy, w innym miejscu,
również na wysokości. Kilka dni później wracałem z ojcem z kościoła. Idąc ulicą
zaobserwowaliśmy bardzo jasną gwiazdę wielkości satelity ISS, wiszącą nieruchomo
w powietrzu. Stanęliśmy i zaczęliśmy się temu obiektowi przypatrywać. Obiekt
nieoczekiwanie zaczął się oddalać od miejsca obserwacji i zniknął, wyłączając
oświetlenie. Byłem pewnego dnia z rodzicami w kościele parafialnym. Był
wieczór, ciemno. Wychodząc z kościoła dostrzegłem dziwny obiekt przypominający
drona, nadlatujący od strony cmentarza oraz pobliskiego lasu, oświetlony
czerwonym i zielonym światłem. Świadkami również byli moi rodzice, którzy
obserwowali zdarzenie i cały ten incydent,
stojąc przy kościele. W czasie trwania tych obserwacji bardzo źle się czułem.
Później miałem paraliż senny. Wydawało mi
się, że jestem prześladowany przez dziwną
postać z innego wymiaru, która mnie dusiła
i dotykała. Miałem koszmary senne, sen o UFO. Chciałbym poinformować, że to
wszystko ustąpiło po ustaniu zdarzeń i incydentów. Wyczuwalny był również
specyficzny zapach w powietrzu. Wietrzna pogoda, było pochmurno, brak słońca,
temperatura dodatnia, zamglenia i mgły. Był też ciekawy telefon od babci z
Jeleniej Góry. Opowiadała, że widziała dziwny pas światła poruszający się za
oknem domu w tym samym czasie. Ja nie widziałem kosmitów, tylko nocne światła.
Bardzo chciałbym zachować anonimowość. Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w styczniu 2019 roku. Niestety, świadek nie podał miejscowości.
Nie udało się również nawiązać z nim ponownego kontaktu. Oto treść
korespondencji: "Witam, chciałbym się z Państwem podzielić moją historią. Jakieś
dwadzieścia pięć lat temu na wakacjach u babci często chodziłem z nią lub z
dziadkiem po krowy, które na wieczór były
przeprowadzane z łąk. Pewnego razu akurat
wybrałem się z babcią. Może wspomnę coś o babci. Moja babcia była osobą dziwną i
tajemniczą. Twierdziła, że widziała duchy
i wyczuwała śmierć znajomych lub członków
rodziny. Twierdziła, że przychodzą do niej
zmarli pożegnać się z nią. Czasem od jej opowieści bałem się spać w nocy, jako
jeszcze wtedy dziecko. Więc poszliśmy po
te krowy. Jakieś trzysta metrów przed nami rósł wtedy młody jeszcze zagajnik
brzózek. Babcia stanęła nagle i powiedziała do mnie: "Zatrzymaj się!" dość
mocnym i wystraszonym głosem. Złapała mnie za ramię i dała znak palcem, żebym
patrzył w kierunku tego, co zobaczyła ona. Widziałem kogoś. Dwie osoby w jasnych
ubraniach. Coś jak kolor aluminium. Jedna z nich miała coś w dłoniach, jakieś
pudełko, skrzynkę, coś w ten kształt, a druga coś z niej wyjmowała. Tak to
wyglądało. Zobaczyli nas, odwrócili się w naszym kierunku i patrzyli na nas,
odwracając na siebie głowy, jak gdyby coś
rozmawiali na nasz temat i spoglądali na krowy, które były jakoś około
pięćdziesięciu metrów od nich, po ich lewej stronie. Babcia kazała mi uciekać,
ale jako mały chłopak bałem się oddalić od
babci. Widziałem, że bała się strasznie i czułem jej dłoń na swoim ramieniu, jak
cała się trzęsie. Po około dwóch minutach
przestali się nami interesować i weszli w
ten zagajnik i zniknęli z pola widzenia. Babcia wzięła mnie za rękę i zaczęliśmy
biec w stronę domu. Dosłownie po kilku metrach zobaczyliśmy mijające nas coś na
niebie. Coś, czego nie potrafię nawet opisać. Leciało wolno, na wysokości około
stu, może stu pięćdziesięciu metrów. To nie wyglądało jak statek, UFO, spodek,
cygaro i tym podobne. To wyglądało inaczej, ale na sto procent lecieli tym
ci, co przed nimi uciekaliśmy." Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lipcu 2019 roku: "Chciałbym się podzielić relacją z
obserwacji lecącego równobocznego trójkąta świateł nad Słubicami około roku 2006
bądź 2007. Byłem wtedy na studiach i mieszkałem w akademiku. Był późny wieczór,
późna wiosna lub wczesna jesień. W każdym razie było ciepło, niebo dość czyste,
miejscami pokryte dość niskimi chmurami. Zaszokował mnie widok na niebie trzech
świateł w kątach trójkąta równobocznego, lecących powoli i bezszelestnie. Obiekt
nie posiadał centralnego źródła światła. Po kilku sekundach obiekt zniknął przy
chmurze bądź przestał wydawać światło. Nikt oprócz mnie tego nie widział. Wiem,
że coś widziałem i nie były to omamy. Pamiętam to do dziś i nigdy nie zapomnę.
Raczej nie były to satelity w szyku, ponieważ leciało to dużo szybciej, niż
mogłyby one lecieć. No i światła były też dużo większe niż gwiazdy."
... I to tyle, jeśli chodzi o krótsze relacje przygotowane do dzisiejszego
odcinka. W opisie audycji znajdziecie Państwo linki do nadesłanych przez autorów
załączników. Po krótkiej przerwie przejdziemy do prezentacji obszernej
korespondencji, w której słuchacz opisał liczne zdarzenia z udziałem UFO i nie
tylko, jakich był świadkiem na przestrzeni całego swojego życia. Nigdzie się nie
oddalajcie! Słyszymy się ponownie już za chwilę.
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego!
Radio Paranormalium www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No, tylko
że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl
Dwa miesiące temu był drop prowadzący do pewnego radia. Czy ktoś to słyszał?
Podobno. Jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl
UFO Relacje. Polska baza relacji o obserwacjach UFO.
www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na
relacje współczesne oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną
anonimowość. UFO Relacje polska baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów- mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. I tak oto przechodzimy do drugiej części naszej
dzisiejszej audycji, w której zapoznamy
się z obszerną korespondencją od jednego z
naszych słuchaczy. Tutaj nadmienię, że jedno ze zdarzeń opisanych przez tego
słuchacza mieliśmy już sposobność poznać.
We wcześniejszej korespondencji słuchacz
opisał zdarzenie z sypialnianym gościem w Bielsku-Białej, które zostało
zaprezentowane w odcinku trzydziestym szóstym. Dziś natomiast poznamy liczne
opisy zdarzeń z udziałem UFO i nie tylko.
W tym usłyszymy opis, a nawet zobaczymy zdjęcie wspomnianego na początku audycji
czarnego helikoptera. Co prawda rzeczoną maszynę udało się uwiecznić na filmie.
Słuchacz jednak zastrzegł, aby jeśli już, to pokazać tylko zdjęcie. Widocznie z
uzasadnionych zresztą względów obawia się
o swoje bezpieczeństwo. Przejdźmy zatem do prezentacji nadesłanej przez niego
korespondencji. Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium siedemnastego października
dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku. "Witam ponownie. Na początku chciałem
podziękować za opublikowanie mojej relacji
w ostatniej audycji" Mówią Świadkowie. "Daje mi to nadzieję, że traktujecie
Państwo moją wypowiedź poważnie, a nie jedynie jako wytwór chorego czy też
zmęczonego umysłu, którego właściciel zapragnął zaistnieć w sieci. Zachęcony tym
faktem, postanowiłem podzielić się z Państwem moimi pozostałymi obserwacjami,
które w moim mniemaniu mają raczej charakter związany z UFO, ale opinię
pozostawiam tutaj Państwu jako ekspertom.
Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że jeszcze do niedawna traktowałem te
wszystkie historie jako niezwiązane w żaden sposób ze sobą pojedyncze epizody.
Jednak relatywnie niedawno zaczęła mi w głowie kiełkować myśl, czy aby te
incydenty nie były swego rodzaju ciągiem zdarzeń, w których w jakiś sposób byłem
obserwowany i poddawany kolejnym próbom, których intensywność rosła. Proszę
pamiętać, że zjawiska paranormalne mnie
mocno interesują i mój umysł jest otwarty
na to, że otaczający nas świat nie jest taki, jakim wydaje się nam na pierwszy
rzut oka. Nie wypieram tych spraw. Jako
ciekawostkę dodam, że w zdarzeniach, które obserwowałem na przestrzeni lat
2009-2012, brała prawdopodobnie udział również moja żona. Na to wskazywały jej
reakcje, zachowania i nerwice, o czym później. Ale ona kompletnie nie pamięta
tych zdarzeń lub pamiętać nie chce. Generalnie boi się tych tematów....Piszę
do Państwa również dlatego, że zauważyłem
kilka wspólnych elementów pomiędzy moimi
obserwacjami a relacjami innych świadków,
które to słyszałem w Państwa audycjach. Między innymi w ostatniej audycji pan,
który wypowiadał się po mojej relacji, zauważył, że istota, którą widział i
której się obawiał, w rzeczywistości wykazywała lęk przed nim. Coś w tym jest.
Opowiem o tym później. Słyszałem również w
jednej relacji, że obcy robią nam różne dziwne rzeczy, bo nie otrzymali z naszej
strony jasnego sygnału, że tego nie chcemy. Mam na to dowód w postaci mojego
doświadczenia. Ale po kolei. Postanawiam
spisać w kolejności chronologicznej dziwne
zjawiska związane z UFO, które pamiętam od najwcześniejszych lat. Proszę jednak
pamiętać, że w okresie od 1987 do 1995 roku oraz w latach 1995 do 2002 w
zasadzie niewiele się działo. Największa koncentracja zdarzeń przypadła na okres
między rokiem 2008 a 2013.
Spontaniczna utrata świadomości w dzieciństwie. Zjawisko to działo się
między trzecim a szóstym rokiem mojego życia. Odbywało się spontanicznie. Nie
byłem w stanie przewidzieć, kiedy zaistnieje. Czasami odnosiłem wrażenie, że
miało miejsce w czasie snu. Było natrętnym fragmentem snu, ale
niejednokrotnie miało miejsce w środku dnia, kiedy kompletnie rozbudzony jadłem
na przykład obiad przy rodzicach albo bawiłem się. Zjawisko polegało na tym, że
nagle traciłem kontakt z otoczeniem. Widziałem wówczas ciemność. Najpierw taką
zwykłą ciemność, która wkrótce przeradzała się w coś, co przypominało przestrzeń
kosmiczną. Lewitowałem w niej, zbliżając
się nieuchronnie ku mojemu przerażeniu, do ogromnej postaci przypominającej
nieznacznie maskotkę Michelin, ale wykonaną jakby ze stali, takiej
pordzewiałej. Postać ta mnie przyciągała, a ja przemieszczałem się ku niej. Nie
pamiętam jej twarzy, natomiast nie wiem
czemu, ale w mojej głowie tkwiła myśl, że
ta postać jest piecem i że jest gorąca. Wszystkiemu towarzyszyła taka dziwna,
głucha cisza. Tak głucha, że aż słyszałem tętnienie krwi w swoich żyłach.
Panikowałem wtedy i starałem się krzyczeć z całych sił, co chyba się udawało, bo
niejednokrotnie z takiego odrętwienia wyrywał mnie któryś z rodziców, który
pełen pretensji wypytywał mnie, co ja wyrabiam i czemu tak się wycieram. Byłem
małym dzieckiem i nie potrafiłem dokładnie i wiarygodnie opisać tego, czego
doświadczałem. Nikt nie dawał mi wiary.
Zjawisko samoczynnie ustało około szóstego roku życia. W późniejszym czasie
tłumaczyłem to sobie tym, że to pewnie mój umysł jako umysł dziecka falował na
dziwnych częstotliwościach i odbierałem jakieś niepojęte widziadła. A gdy mój
umysł dorósł i ustabilizował się, widziadła ustały. Dziś nie do końca jestem
o tym przekonany, dlatego to zdarzenie wymieniam.
Obserwacja ognistego torusa w sylwestrową noc około 1984 roku.
Dzisiaj jestem czterdziestojednoletnim
nocnym markiem i północ mnie jako tako nie
wzrusza. Jednak we wczesnym dzieciństwie
magia nocy sylwestrowej polegała właśnie na tym, że można było za przyzwoleniem
rodziców nie spać aż do godziny duchów, kiedy to można było oglądać fajerwerki,
które w oczach dziecka zawsze wywoływały efekt wow! Mieszkaliśmy wówczas razem z
moją nieżyjącą już babcią na tak zwanym starym osiedlu w Chorzowie Batorym, w
dwupiętrowym bloku na drugim piętrze. Mieliśmy okna wychodzące na ulicę
Odrodzenia od południa oraz na plac zabaw
od północy. Tamtego sylwestra oglądaliśmy
fajerwerki najpierw z okna wychodzącego na ulicę, ale z racji, że więcej huków
dochodziło od przeciwnej strony, udaliśmy się do okna pokoju zajmowanego przez
babcię. Okna wychodzącego na plac zabaw. Z
tego okna było widać drzewo rosnące na placu oraz sąsiednie domy, a przy nich
ścięte już obecnie topole, których kiedyś było mnóstwo na omawianym osiedlu.
Obserwowaliśmy spektakl wystrzałów różnych fajerwerków. Pamiętam, że moją uwagę
przykuł jeden. Bardzo mi się spodobał. Spytałem nawet mamę, czy jej też się
podoba. Powiedziała, że tak, ale nie mogę
mieć pewności, że na pewno wiedziała to,
co ja i czy miała na myśli to samo co ja.
Otóż nad koroną jednej z topól unosił się
wirujący, ognisty torus, który momentami
przebierał kształt spłaszczonej w poziomie kuli. Obiekt nie wydawał dźwięków.
Wystrzały i świsty byłem w stanie przypisać innym fajerwerkom, ale nie jemu.
Był nieruchomy. Sprawiał wrażenie, jakby
był rozkręconym wokół własnej osi w formie pierścienia ogniskiem. Miał kolor
ognisto-pomarańczowy, a w jego tle można
było jakby dostrzec migające tu i ówdzie
złociste iskierki. Nie pamiętam momentu, w
którym obiekt się pojawił lub w którym
nadleciał. Zwrócił moją uwagę, gdy był już na niebie. Wisiał na wysokości około
trzydziestu metrów, a jego średnicę dzisiaj mogę określić na około półtora do
dwóch metrów. Obserwowałem go około pięciu
do ośmiu minut. Potem rodzice nakazali mi
pójść spać, bo już fajerwerków było coraz mniej. Jeżeli dobrze pamiętam, obiekt
nadal trwał w swoim miejscu, tylko chyba trochę jakby
przygasł....Zjawisko świetlne nad lasem Hugona
latem 1994 bądź 95 roku. Byłem wtedy siódmo
lub ósmoklasistą. Pamiętam, że była to czerwcowa, gorąca noc. Mieszkaliśmy już z
rodzicami i babcią w innym mieszkaniu, przy tak zwanej Górze Hugona, na
pograniczu Chorzowa i Świętochłowic. Była
godzina dwudziesta druga. Wychyliłem się z okna pokoju rodziców, którzy oglądali
telewizor z łóżka i popatrzyłem na las po
lewej stronie, na południe, przed którym
stała mała kotłownia. Dziś w jej miejscu
stoi dyskont Biedronka. Pamiętam, że nagle
znad drzew, w zupełnej ciszy, wyleciało kilka świetlistych kulek białych i
czerwonych. Do złudzenia przypominało to fajerwerk. I tak też o tym zjawisku w
pierwszym momencie pomyślałem. Pamiętam, że w pierwszym momencie wypełniło mnie
oburzenie, jak można być tak nieodpowiedzialnym, żeby w okresie suszy
odpalać w lesie fajerwerki? Jakież było
moje zdziwienie, kiedy kule te, wylatując znad lasu całkowicie chaotycznie, na
wysokości około dwudziestu pięciu, trzydziestu metrów ustawiły się w szyku, a
następnie zaczęły się przemieszczać ruchem jednostajnym w poziomie z
prędkością około dwudziestu kilometrów na
godzinę w kierunku wschodnim, aż schowały
się za ścianą budynku i znikły mi z oczu.
Byłem tak zafascynowany tym, co widzę, że
o wszystkim powiedziałem rodzicom dopiero,
gdy obiekt znikł mi z oczu. Niektóre z kul w czasie lotu w formacji migały z
równą częstotliwością, jak światła samolotu. Kula przelatująca przez
pokój około 2002 roku. Byłem wówczas na studiach, ale jeszcze mieszkałem z
rodzicami. Nie pamiętam dokładnej daty tego zjawiska. Zjawisko było krótkie, ale
bardzo mnie przeraziło. Wówczas po raz pierwszy doznałem paraliżu. W mieszkaniu
rodziców dzieliłem wspólny pokój z bratem
i babcią. Z bratem spaliśmy na piętrowym łóżku. Ja zajmowałem łóżko górne.
Pamiętam, że w nocy obudziłem się, ale nie
otwierałem oczu. Zajmowałem pozycję przy samej barierce. Nagle poczułem czyjąś
obecność i paraliż, który ogarnął moje ciało. Nie mogłem się ruszyć. Wypełnił
mnie niesamowity strach. Chciałem się wyrwać z tego stanu i otworzyć oczy, ale w
głowie momentalnie pojawiła mi się myśl: "Nie chcesz tego widzieć. Jeśli to
zobaczysz, nie będziesz mógł z tym żyć".
Poczułem, jak w przejściu w pokoju, przy samej mojej głowie przeleciała jakaś
kulka, której przelotowi towarzyszył buczący dźwięk, przypominający pracujący
transformator o dużej mocy. Dźwięk sprawił, że aż ciarki przeszły mi po
plecach. Jak już wspomniałem, oczy miałem
zamknięte, ale nie wiem dlaczego, wiem, że
to była kulka. Zjawisko to powtórzyło się w tej samej postaci kilka miesięcy
później, z tą tylko różnicą, że podczas przelotu kulki zostałem uderzony przez
jakąś siłę w bok i odrzuciło mnie na środek łóżka.
Zjawiska dały o sobie ponownie znać w okresie między rokiem 2008 a 2013.
Warto nadmienić, że w tamtym czasie wiele
osób donosiło o obserwacjach świetlistych kul nad Chorzowem. Była nawet relacja
kilku świadków, którzy widzieć mieli obce istoty przekraczające ulicę Stefana
Batorego, tuż za zjazdem z autostrady A4 oraz niebieskie światło w otaczającym
ulicę na tym odcinku lesie. Istoty zmierzały do tego światła. Świadkowie,
którymi miało być trzech kierowców, opisywali postacie jako podobne do ninja i
poruszające się jakby w stanie nieważkości. Tą informację podała wówczas
Fundacja Nauki i obiecała sporządzić solidny artykuł na ten temat, ale nigdy do
jego publikacji nie doszło, a przynajmniej ja nie zauważyłem nigdzie
tego artykułu. Dziś niestety nie potrafię
odnaleźć w sieci żadnego śladu po tamtym
artykule, ani po innych doniesieniach, a podobno w Internecie nic nie ginie. W
tamtym czasie byłem już po studiach, pracowałem, miałem dzieci i mieszkałem w
moim obecnym miejscu zamieszkania, to jest w Chorzowie Batorym, przy ulicy
Czempiela, niedaleko wspomnianej wcześniej ulicy Stefana Batorego i zjazdu z
autostrady A4. Z racji tego, że dużo pracuję, często kładę się spać bardzo
późno, kiedy wszyscy pozostali domownicy
już śpią. Tutaj warto wspomnieć o osobie
mojej żony, która w tamtym okresie zaczęła się trochę dziwnie zachowywać. Miała
bardzo płytki sen i bardzo często, gdy po cichutku kładłem się spać, budziła się
gwałtownie, bardzo przerażona, jakby widziała nie mnie, a upiora. Osłaniając
się rękami i tkwiąc w takiej obronnej pozie przez jakiś czas, dopóki nie dotarło
do mnie, że to ja, wreszcie kładący się spać. Na początku mnie to trochę
śmieszyło, potem dziwiło, a jeszcze później zacząłem ją uspokajać, mówiąc:
"Ćśś!" i głaszcząc ją po głowie.
Kulki i dziwne zjawisko. Dziura w czasie. Pewnej nocy położyłem się późno
spać. Zasnąłem na plecach. Po kilku godzinach takiego snu zbudziłem się, gdyż
bolały mnie plecy. Podniosłem się na łóżku, spoglądając na zegarek LED
znajdujący się na półce nad telewizorem.
Była godzina trzecia. Obróciłem się o sto
osiemdziesiąt stopni, tak by ułożyć się na
brzuchu i zanim się położyłem, uniosłem i
zarzuciłem na siebie kołdrę jak pelerynę.
W tym momencie obudziła się moja żona i
znowu się mnie wystraszyła. Ja siedziałem
z zwróconym głową w stronę okna...... przy
którym znajdowała się nasza rogówka, z
narzuconą na siebie kołdrą trzymaną rękami
za głową. Mówiłem: "Ćś!" - uspokajając żonę. W pewnym momencie przez zamknięte
okno i firankę znajdujące się około pół
metra od nas, do pokoju wpadły dwie, może trzy niewielkie świetlne kuleczki,
przypominające odpryski powstające podczas
spawania elektrycznego. Moja żona zrobiła jeszcze bardziej przerażoną minę i
wypowiedziała słowa, które zapadły mi w pamięć i które dały mi do myślenia: "O
nie, tylko nie to!" Po tych słowach oboje
wypełnieni jakimś irracjonalnym strachem,
przywarliśmy do przeciwległych narożników łóżka. Ja po lewej, żona po prawej. Ja
nawet zarzuciłem na głowę tę kołdrę, którą
do tego momentu trzymałem z tyłu za sobą.
Byłem przerażony. Zamknąłem oczy. Pokój
wypełniło światło. Światło było tak jasne,
że prześwietlało moje zamknięte powieki. W pierwszym momencie widziałem czerwień
zamkniętych powiek, a potem widziałem przez powieki. Leżałem na brzuchu. Światło
było niesamowicie jasne, ale nie wywoływało bólu w oczach i sprawiało
wrażenie, jakby było ciepłe. Pokój wypełniło buczenie przypominające
pracujący transformator. Pamiętam, że pomyślałem: Mój Boże, to dzieje się
naprawdę! Łóżko drżało z częstotliwością
buczenia. Pamiętam, że dziwiło mnie to, że ono się jeszcze nie rozpadło. Przez
powieki widziałem szczegóły wzorów na zielonej tapicerce rogówki, na której
leżałem. Sparaliżowało mnie. Próbowałem się z tego wyrwać. Wiedziałem, że jeśli
się tylko bardzo sprężę i skupię, to dokonam tego. Podobnie jak potrafię się
wyrwać z koszmarnego snu. Kiedy tylko spróbowałem się wyrwać, usłyszałem w
głowie myśl: Nie chcesz tego wiedzieć. Jeśli to zobaczysz, nie będziesz mógł z
tym żyć. Po chwili usłyszałem myśl, że nic mi się nie stanie, że muszę to
przeczekać. Z racji tego, że kołdrę narzuciłem na głowę, łydki miałem
odsłonięte. Czułem, że z tyłu mnie ktoś się znajduje i robi coś przy moich
łydkach. Czułem delikatne ukłucia. Pamiętam, że pomyślałem: robią mi coś z
nogami. Zjawisko w moim mniemaniu trwało
około pięciu minut. Gdy światło zgasło, a
paraliż ustał, wyskoczyłem od razu z łóżka
do okna, żeby zobaczyć, czy nie dostrzegę czegoś na niebie. Nie dostrzegłem
niczego. Była godzina piąta rano i jaśniało. Dopiero po dziesięciu latach
uzmysłowiłem sobie, że minęły wówczas dwie
godziny, a nie pięć minut. Po wyrwaniu się z paraliżu od razu spojrzałem, gdzie
jest żona. Leżała już wtedy na plecach i spała. Gdy ją obudziłem, nie pamiętała
niczego.
Czarny helikopter. 14 sierpnia 2011 roku. W nieodległym czasie, po zajściu
opisanego wyżej zjawiska, wybieraliśmy się całą rodziną na zakupy do centrum
handlowego w... Ja kończyłem jakąś pracę
przy biurku i pamiętam, że od około pięciu
minut słyszałem nisko krążący helikopter nad osiedlem. Po dziesięciu minutach
zaczęło mnie to już denerwować. Nawet pomyślałem, że pewnie jakiś nowobogacki
kupił sobie helikopter i teraz na pewno
się kręci nad blokami i się lansuje. Kiedy
byliśmy już prawie gotowi do wyjścia, ja z dziećmi wyszedłem na sień, a żona
jeszcze ubierała buty. Z racji tego, że denerwujący mnie helikopter ciągle się
kręcił nad blokami, postanowiłem podejść do otwartego na klatce schodowej okna i
przyjrzeć się denerwującemu mnie obiektowi. Zobaczyłem wiszący naprzeciwko
mojego bloku czarny helikopter typu Bell
UH-1B Huey, na wysokości około trzydziestu pięciu metrów. Helikopter wisiał
nieruchomo, zwrócony w moją stronę, trochę z boku. Gdy dotarło do mnie, że jest
czarny i że nie widzę żadnych oznaczeń, chwyciłem za telefon i postanowiłem to
nagrać. W momencie, gdy tylko wystawiłem
do okna telefon, helikopter ruszył w moją stronę i zataczając łuk, oddalił się w
kierunku północno-zachodnim. Więcej już nie kręcił się nad osiedlem. Film i
screeny z filmu przesyłam w załączniku. Po
latach próbowałem sobie wytłumaczyć, że
może była to napowietrzna inspekcja sieci energetycznej przechodzącej nieopodal
mojego osiedla. Ale dlaczego helikopter kręcił się nad blokami? Dlaczego taki
zabytkowy i czarny UH-1B? No i dlaczego nie posiadał najmniejszego znaku
identyfikacyjnego? To wszystko chyba wbrew regulacjom lotniczym.
Dźwięk przypominający UFO Mayera nad moim domem.
Mniej więcej w tym samym roku, również latem, śpiąc i śniąc, usłyszałem dźwięk,
który wcześniej słyszałem w internecie jako dźwięk wyemitowany przez statek
Plejadan i zarejestrowany przez znanego kontaktowca Billy'ego Mayera. Wiedziałem
podświadomie, co ten dźwięk oznacza i poczułem tak silny strach i
przeświadczenie, że UFO znowu się zbliża
do mnie, że wyrwałem się ze snu. Jaśniało. Była chyba czwarta trzydzieści rano.
Jeżeli dobrze pamiętam, to była sobota lub
niedziela. Dźwięk trwał nadal. Był bardzo donośny. Dochodził znad dachu mojego
bloku. Mieszkamy na ostatnim piętrze, a jego źródło przemieszczało się jakby
delikatnie w przód i w tył. Moja żona, obudzona moim gwałtownym wybudzeniem się,
spojrzała na mnie. Zapytałem ją, czy słyszy ten dźwięk. Potwierdziła.
Powiedziałem jej, że to UFO i wyskoczyłem do okna, żeby spojrzeć w niebo. Nie
zobaczyłem niczego. Dźwięk po około minucie ucichł. Pamiętam, że popatrzyłem
jeszcze, czy może inni ludzie nie tkwią w oknach, bo przecież dźwięk był bardzo
głośny, ale niestety nikogo nie dostrzegłem....
Obiekt przelatujący nad horyzontem. Pierwszego października dwa tysiące
jedenastego roku, wieczorem, moja dwuletnia wówczas córeczka zawołała mnie
do okna i pokazała paluszkiem światełko na
niebie, pytając, co to jest? Uwieczniłem
owo światełko na filmie. Niestety, z racji tego, że zjawisko miało miejsce
wieczorem, jakość nagrania jest bardzo
słaba. Postanowiłem ów obiekt nagrać, gdyż w moim mniemaniu nie przypominał on
żadnego znanego mi statku powietrznego
stworzonego ludzką ręką. Przemieszczał się
bezszelestnie na wysokości około ośmiu tysięcy metrów z prędkością około
pięciuset kilometrów na godzinę. Miał postać lekko spłaszczonej kuli. Świecił
zimnym, niebiesko-białym światłem i mógł
mieć średnicę osiem do dziesięciu metrów.
Biorąc pod uwagę odległość, z jakiej go obserwowałem, którą szacuję na mniej
więcej dziesięć kilometrów.
Świetlne kule podczas lotu do Liverpoolu
dwudziestego drugiego września dwa tysiące
dwunastego roku. W tamtym czasie, z racji pogarszającej się sytuacji finansowej,
postanowiłem wyjechać za chlebem do Liverpoolu w Wielkiej Brytanii. Z racji,
iż po raz pierwszy leciałem samolotem, jako chyba jedyna osoba na pokładzie
Airbusa A320, przez całe dwie i pół godziny lotu siedziałem z nosem
przyklejonym do szyby, mimo że za oknem było ciemno. Zwróciło wówczas moją uwagę
kilka światełek, które pojawiały się znienacka i leciały przez jakiś czas
równolegle do samolotu ze zbliżoną prędkością. Były to kule światła
zimno-białego o średnicy około dwóch, trzech metrów. Lecąc równolegle do
samolotu, wykonywały one czasem gwałtowne
podskoki o kilka, a może nawet kilkanaście metrów. Czasami nieznacznie
przyspieszały, potem zwalniały, następnie
obniżały się gwałtownie, jakby zamierzając
wylądować najczęściej nad jakimś miastem i przygasały. Najdłuższy tego typu lot
trwał około czterdziestu minut i zakończył
się lądowaniem nad jakimś holenderskim miastem. Dodam, że manewry wykonywane
przez te obiekty były zbyt dynamiczne, aby mógł je wykonać znany nam statek
powietrzny, posiadający swoją masę i inercję.
Dziś zobaczysz Bedworth, rok dwa tysiące trzynasty. Przebywałem wówczas nadal w
Anglii, ale wiedziałem już, że w czerwcu
wracam do Polski, gdyż tęsknota do rodziny i kraju była zbyt silna. Mieszkałem u
kolegi w Bedworth. Pracowałem w pobliskim Coventry. Ostatnie wydarzenie, które
mógłbym określić mianem wielkiego finału,
mogło mieć miejsce na przełomie kwietnia i maja dwa tysiące trzynastego roku.
Spałem, podobnie jak wcześniej w Chorzowie, w trakcie snu usłyszałem dźwięk
przywodzący na myśl UFO Majera. Wystraszyłem się niesamowicie i
postanowiłem szybko wyrwać się ze snu, co mi się udało, ale tylko na chwileczkę.
Pamiętam, że w czasie tego krótkiego wyrwania widziałem łóżko, pokój, w którym
już powoli jaśnieło oraz słyszałem dźwięk. Ten dźwięk. Po chwili zaczął mnie
ogarniać paraliż i usłyszałem w głowie myśl: "Dziś cię zabierzemy. Dziś
zobaczysz". Przeraziło mnie to jeszcze bardziej. Tym bardziej, że pamiętałem
wcześniejsze przekazy mówiące, że jeśli to zobaczę, nie będę mógł z tym żyć.
Próbowałem się szarpać i krzyczeć. Na nic.
Krzyczałem chyba tylko mentalnie. Obraz
znikł mi sprzed oczu. Po chwili zobaczyłem coś w rodzaju placu, na którym stała
zwrócona do mnie bokiem postać. Postać ta
była niesamowicie szczupła, miała długie,
chude kończyny, była grafitowo-czarna i wyglądem przypominała połączenie mumii i
Dementora z Harry'ego Pottera. Głowa tej istoty w ogólnym zarysie przypominała
korek od wina. Mumiałe bandaże z bliska
okazały się silnie pomarszczoną skórą. Nie
mogę sobie przypomnieć twarzy tej istoty,
chociaż zapewne ją widziałem. Stopy były
niewidoczne, jakby się rozpływały we mgle. W następnym momencie znalazłem się w
jakimś korytarzu, jakby w bunkrze lub piwnicy, gdzie stała kolejna postać. Ona
czekała na mnie. Wiedziałem o tym, a ja byłem jakby w powietrzu, wiedziony ku
niej. Byłem tym faktem przerażony. Byłem
przekonany, że istota ta mnie skrzywdzi. Gdy byłem już metr od tej istoty, pełen
rozpaczy i desperacji, wykrzyczałem mentalnie, że już nie chcę więcej, że nie
jestem jeszcze gotowy. I odepchnąłem tę postać, licząc się z tym, że na pewno mi
za taką zuchwałość odpłaci, że na pewno porazi mnie jakimś prądem i tak dalej.
Postać ta zasłoniła się przede mną swoimi chudymi dłońmi o trzech palcach
przypominających gałązki. Długość palca
około dwudziestu pięciu centymetrów, a ja w rozpędzie dotknąłem tych dłoni. Były
niesamowicie delikatne. Czułem, że mógłbym
je połamać, gdybym tylko zechciał. Nie
spotkałem żadnej agresji, co mnie szczerze
zdziwiło. To ja poczułem się agresorem. Po mentalnym wykrzyczeniu mojego braku
zgody na to, co się dzieje i odepchnięciu
istoty, paraliż ustał, a ja obudziłem się mocno zmęczony w łóżku. Cały dzień
chodziłem jakiś taki skołowany i czułem się niesamowicie wyczerpany. Od tamtego
czasu wszystkie zjawiska, które mógłbym posądzić o związek z UFO, ustały. W
czerwcu dwa tysiące trzynastego roku wróciłem do Polski. Moja żona zaczęła spać
spokojnie i przestała zrywać się z łóżka
na mój widok, gdy późno kładę się spać. Po roku stwierdzono u niej stwardnienie
rozsiane....Czasami zadaję sobie pytanie, czy dobrze zrobiłem, deklarując swoją
niechęć wobec tego czegoś? Z jednej strony
było to coś wyjątkowego i ciekawiącego mnie. Coś, co może pozwoliłoby mi poznać
nieznane, ale z drugiej strony strach i
trauma, jakie temu towarzyszyły, były zbyt duże. Czasami jeszcze miewam sny, w
których leżymy z żoną w łóżku i słyszymy
dźwięk. Jest to dziwny, podniosły dźwięk. Ja wiem, że to znowu to. Moja żona też
wie. Przytulamy się do siebie i czekamy na
nieuniknione. Te sny pojawiają się coraz
rzadziej. Myślałem kiedyś o regresji, ale
się trochę boję, że zobaczę coś, z czym naprawdę nie będę mógł żyć.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o korespondencję od tego słuchacza. Tym
samym dobiegł końca kolejny odcinek podcastu "Mówią świadkowie". W opisie
dzisiejszej audycji na YouTube oraz w naszym archiwum MP3 znajdziecie Państwo
linki do załączników nadesłanych przez autorów relacji. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli
macie jakieś swoje relacje o spotkaniach z nieznanym i chcielibyście się nimi
podzielić z Radiem Paranormalium, zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa
Marek Sęk "Ivellios". Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych audycjach emitowanych na naszej antenie. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach na Facebooku i YouTube. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to: stacjonarny trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero
dwa. Można również kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. UFO
Relacje: Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje: Polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.