Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe. W grupach po dwa, trzy i cztery.
W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium zgromadzonych w tej internetowej
przestrzeni w tę chłodną, listopadową noc. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Zapraszam do wysłuchania kolejnego, trzydziestego ósmego już odcinka podcastu
"Mówią Świadkowie", który dziś w całości wypełnią relacje o obserwacjach UFO.
Dzisiejsza audycja będzie podzielona na dwie części. W pierwszej zaprezentowane
zostaną wybrane relacje nadesłane drogą tekstową, w drugiej zaś usłyszymy
zarejestrowane wypowiedzi dwóch świadków,
którzy zgodzili się opisać dokonane przez
siebie obserwacje swoim własnym głosem. Niektórym relacjom będą towarzyszyły
materiały ilustracyjne nadesłane przez
autorów. Tradycyjnie, zanim przejdziemy do prezentacji przygotowanych na dziś
relacji, pozwólcie Państwo, że przypomnę
kontakty do Radia Paranormalium. Być może
komuś przypomni się jakaś obserwacja UFO
bądź inne dziwne zdarzenie, którym zechce się podzielić. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. I teraz z czystym sumieniem mogę swoim skromnym
głosem zaprezentować Państwu wybrane relacje nadesłane drogą tekstową.
Załączniki do relacji będą wyświetlone na wideo, a jeśli słuchacie Państwo MP3,
to linki do załączników będą wstawione do opisu tego odcinka w naszym archiwum.
Zapraszam do słuchania! Korespondencja nadesłana trzynastego
września dwa tysiące dwudziestego roku.
Stacja kolejowa Aleksandrów Kujawski, luty dwa tysiące jedenastego roku, godzina
dwudziesta. Czekam na pociąg. Nic ciekawego dookoła, więc patrzę w
bezchmurne niebo. Idealnie nade mną, ze wschodu na zachód leci trójkąt. Jakby
przełożyć do samolotów rejsowych latających na pułapie dziesięć do
jedenastu tysięcy metrów, to by się nałożył idealnie, więc raczej wyglądał na
obiekt odległy i nie wybitnie wielki i poruszał się z taką samą prędkością jak
samolot, więc przez chwilę było go widać. Cały był wypełniony ciemnoczerwonym
kolorem, jak brykiet na grillu. Żadnego migotania czy artefaktów na krawędzi.
Świecił w jednostajny sposób przez całą obserwację. Nie zniknął mi z oczu, tylko
przestałem obserwować. Oczywiście nie miał
żadnego wpływu na otoczenie czy na mnie.
Po prostu podnoszę łeb i myślę: "O, ufoki lecą!"
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium szesnastego marca dwa
tysiące dziewiętnastego roku. Witam serdecznie. Latem dwa tysiące
siedemnastego roku byliśmy na wakacjach we
Włoszech, między innymi w Rimini. Właśnie tam pewnego wieczoru znajomi z pokoju
obok zawołali nas, mnie i męża, żebyśmy przyszli do nich na balkon i zobaczyli
coś. No i zobaczyliśmy. Nie mogliśmy przyporządkować tego czegoś do żadnej
kategorii znanych nam oczywistych zjawisk.
Samolot? Nie, bo za nisko, za blisko i za małe. Chmura? Nie, bo za małe. Nie
taki kształt. Nie zmieniało to kształtu.
Przesuwało się za szybko. Dym również nie, bo było to za małe na kłąb dymu. Nie
zmieniało kształtu. Ptak również nie, bo
nie było ruchu. Leciało prostoliniowo, nie
zmieniało kierunku. Dron także nie, bo nie taki kształt. Podsumowując, coś było
raczej nisko. Nie jak samolot, bardziej
jak ptak....Leciało ze średnią prędkością,
ale na tyle wolno, że znajomi zdążyli nas
zawołać. My przyszliśmy, zobaczyliśmy to coś, a córka znajomych zdążyła zrobić
zdjęcie. Nie było słychać żadnych odgłosów. Coś poruszało się stabilnie po
linii prostej. Dla nas wszystkich, pięć osób, to coś wyglądało jak Baba Jaga,
czarownica na miotle. Przesyłam Wam to zdjęcie oczywiście z racji tematyki, jaką
się zajmujecie. Ja sama też interesuję się
tymi tematami praktycznie od zawsze. Sama miałam kilka dziwnych zdarzeń w moim
życiu. Zdjęcie nie jest żadnym żartem,
fotomontażem i tak dalej. Może dostaliście
podobne zdjęcia od innych osób? A może macie jakieś wytłumaczenie, czym jest to
coś na zdjęciu? Pozdrawiam serdecznie. Wasza fanka.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w marcu 2015 roku. Do
opisywanych zdarzeń doszło na terenie Elbląga.
"Dwa razy w życiu widziałem UFO. Pierwszy raz w wieku sześciu lat, gdy nawet nie
miałem o tym zjawisku pojęcia, a kolejnym razem podczas zimowej nocy na czystym
niebie. Mam na to świadków. Za pierwszym
razem było to wtedy, gdy miałem sześć lat, czyli coś około 1982 roku. Mama
prowadziła mnie do przedszkola. Nad latarnią, w oddali, na niebie zauważyłem
coś. Wtedy nawet nie potrafiłem tego nazwać. Było to po prostu coś. Coś, co
utkwiło w mojej pamięci i dopiero po kilkunastu latach byłem w stanie to
nazwać. Jak wyglądało? Jak UFO. W części spodniej szerokie i płaskie, tak zwany
talerz. Z niego w górę wystawała nadbudówka, raczej zakończona spiczasto
niż aerodynamicznie opływowo. Na tej wystającej części były kolorowe,
kwadratowe światła lub okna. Wygląd tego obiektu mogę chyba przyrównać do tak
zwanego UFO Hitlera. Kolejnym razem coś niezidentyfikowanego widziałem kilka lat
temu. Roku dokładnie nie pamiętam. Była ciemna, zimna, jak to zimą, noc. Niebo
było bardzo czyste. Zauważyłem na niebie dziwne śmigiełka lecące z południa na
północ. Wydawało się, że są wysoko. Nie
słyszałem żadnego dźwięku. Obiekty te były koloru jakby brązowego. Były dwa.
Najciekawsze z tego wszystkiego jest to, jak się poruszały. Właśnie to dziwne
zachowanie wyklucza, że były to helikoptery lub inne znane mi obiekty. A
więc jedno z nich poruszało się spokojnie,
zwyczajnie leciało w jednym kierunku, to
drugie natomiast latało jak małe dziecko
wokół rodzica w parku. Trochę tu, trochę
tam, raz szybciej, raz wolniej. Jeśli się bardziej zastanowić, to ten jego ruch
najbardziej można porównać chyba do ruchu
ważki. Inną ciekawą rzeczą jest opowieść moich rodziców właśnie z okresu, gdy
miałem, jak sądzę, te sześć lat, kiedy mówiłem im, że zza boku szafy stojącej na
przedpokoju, a którą widać z pokoju rodziców, wystają głowy małych, szarych
ludzików i że boję się tam iść. Ja sam tą
sytuację pamiętam. Nie pamiętam dokładnego
wyglądu tych ludzików, ale wiem, że było
ich kilku. Byli niewysocy, mieli tak około jednego metra. Wiem, że widziałem ich
tylko jeden raz. Wystawiali głowy zza szafy i patrzyli na mnie. Wydawać się to
może śmieszne, ale tak było." Korespondencja nadesłana w styczniu
2021 roku przez słuchacza z terenu Dolnego Śląska. Tutaj prawdopodobnie
mamy do czynienia z wystąpieniem tak zwanego czynnika Oz.
"Dzień dobry. Odkryłem Waszą audycję przez
przypadek na Spotify i muszę przyznać, że z zapałem przesłuchuję wszystkie
prowadzone przez Was debaty. Zaciekawiło mnie, że dość często namawiacie, by
dzielić się z Wami swoimi relacjami, spotkaniami z rzeczami i zjawiskami
niecodziennymi. Moje doznanie sprzed wielu
lat było prawdziwym preludium do świata UFO i tym podobnych tematów. Na wstępie
pragnę zaznaczyć, że historia miała miejsce wiele lat temu i jej obraz może
być nieco zniekształcony. Jednak widok i uczucie, jakie mi towarzyszyło, siedzą
gdzieś cały czas z tyłu mojej głowy. Było to upalne lato między 2000 a
2003 rokiem. Nie pamiętam już dokładnie.
Wiem jedynie, że stało się to w wakacje,
po których jeszcze na pewno nie szedłem do szkoły średniej, więc był to okres
gimnazjum. Od zawsze lubiłem sport. Za
młodzika trenowałem piłkę nożną i biegi na
długich dystansach. Byłem dość dziwnym młodzikiem, jeśli chodzi o nieopuszczanie
treningu. Tego dnia cały dzień pracowałem
w polu. Takie dorabianie wakacyjne. Pod wieczór trening piłki, kolacyjka i spać.
Gdy leżałem w łóżku, olśniło mnie, że nie
byłem jeszcze biegać. Wskoczyłem więc w
trampki i wymknąłem się z domu. Była późna godzina, dwudziesta druga, może
dwudziesta trzecia. Noc była niemożliwie jasna za sprawą pełni księżyca. Biegłem
polną drogą z tyłu mojej wsi. W pewnym momencie od strony lasu, w odległości
około sześciuset, ośmiuset metrów w linii prostej pojawiło się jasne, niebieskie
światło. Odwróciłem głowę i mnie zatkało. Na wysokości korony drzew pojawił się
jakby eliptyczny, a zarazem nieregularny kształt. Światło było jasnoniebieskie.
Dziś porównałbym je do świateł ksenonowych. Wówczas jednak było to dla
mnie coś kompletnie nowego. Obiekt ten swobodnie opadał, aż będąc na wysokości
rosnącego na polu zboża, zniknął, jakby został wyłączony za pomocą włącznika. W
kilka chwil zerwałem się biegiem z powrotem do domu. Na drugi dzień
opowiadałem kumplom na boisku o tym, co widziałem. Chłopaki, jak to chłopaki:
pojebało cię, nie pij więcej. Tylko jeden miał coś konkretnego do
powiedzenia."...Wpierw adnotacja: załączę mapkę. Jeden to moja pozycja, dwa to
światło, trzy to mój kolega. Tej samej nocy na opuszczonym, nieużytkowanym
składowisku śmieci właśnie ten kolega chciał spędzić mile chwile ze swoją
dziewczyną, ale jak on stwierdził, jakiś chuj wyjechał w pole traktorem w środku
nocy. Skwitowałem tylko, że po pierwsze taki traktor w środku nocy byłby raczej
słyszalny, a po drugie lampy traktorów raczej nie zachowują się w ten sposób.
Poszedłem w miejsce, gdzie pojawiło się
światło, na skraju lasu, w pole pszenicy. Zboże w tym miejscu było nieregularnie
położone. Nie jak przy kręgach, raczej jak
po mocnej ulewie z porywistym wiatrem. W jednym tylko miejscu, w miejscu, gdzie
opadało światło. W okolicznych lasach przebiegłem tysiące kilometrów. Tamtego
dnia było inaczej. Nie umiem przywołać już
wspomnień tego uczucia. Grobowa cisza jak nigdy. Zero owadów, zero much, zero
śpiewu ptaków. Z biegiem kolejnych dni okazało się, że jeszcze właściciel
lokalnej pijalni piwa również zauważył mocne światło przez okno swojej knajpki.
Od tamtego momentu minął już szmat czasu,
a ja się cieszę, że mogę się tym podzielić z kimś, kto nie pomyśli o mnie jak o
wariacie. Pozdrawiam całą ekipę ciepło i róbcie dalej to, co robicie.
Zdarzenie z roku 2005. Witam, na początku napiszę, że nigdy nie
interesowało mnie UFO, zjawy i tak dalej. Nie mam o tym bladego pojęcia i zawsze
twardo stąpałem po ziemi. Od lat wspominam
zdarzenia z sierpnia 2005 roku i do dziś wszystkich przyprawia to o dreszcze.
Obserwacji dokonało ze mną jeszcze kilka osób: kolega i dwie koleżanki. Mieliśmy
wtedy naście lat. Jestem z rocznika 1988.
Giewartów, bo tak nazywa się miejscowość,
w której miało to miejsce, znana jest mi od lat. Jeździłem tam od siódmego roku
życia z tatą do bazy nurkowej klubu PKDP.
W 2005 roku rodzice zafundowali mi i mojej dziewczynie wyjazd nad jezioro na
tydzień. Taki uroczy wyjazd dla dzieciaków za dobre wyniki w nauce. Z nami była
jeszcze koleżanka mojej dziewczyny, jej
kuzynka i ich kolega. Byliśmy młodzi, było
grzecznie. Ja nigdy nie piłem alkoholu, nie mówiąc o gorszych używkach. Do dziś
nie mam z tym nic wspólnego. Pewnego dnia,
nie pamiętam dokładnie daty, o godzinie 21:30 spotkaliśmy się na pomoście przed
klubem nurkowym PKDP w Giewartowie. Usiedliśmy na nim i czekaliśmy na zachód
słońca, żeby łowić raki. Głupie zabawy.
Siedzieliśmy wszyscy na pomoście, patrząc
na drugi brzeg. Nagle popatrzyłem w głąb
jeziora. Jezioro ma kształt litery Y. My byliśmy na samym dole, prawie w zatoce
dennej jeziora. W oddali zobaczyłem wyraźną, bardzo wyraźną, choć bardzo
odległą trąbę powietrzną. Byłem w szoku, bo myślałem, że takie rzeczy w naszym
klimacie się nie przytrafiają, ale widziałem wyraźnie wir powietrza, olbrzymi
jak na filmach. Pod nim uginała się woda i wytwarzała typowa mgiełka wodna, jak
przy silnym szkwale. Pogoda była idealna, woda spokojna, zero wiatru. Piękny,
pomarańczowy zachód słońca. Coś nie grało. Nie wiem, czy to pod wpływem szoku i
lęku, ale miałem wrażenie, że zrobiło się bardzo cicho i spokojnie. Nagle
zauważyłem, że my wszyscy to widzimy i patrzymy na to samo, ale nikt nic nie
mówi. Popatrzyliśmy na siebie z kolegą i znów na ten wir. Nagle, totalnie
niespodziewanie, trąba powietrzna z drugiego, odległego końca jeziora, takim
ruchem jednostajnym, prostoliniowym, idealnym. Totalny konstans. Zero
zawirowań, zero zboczenia z kursu, zero wahań. Po prostu jak robot CNC w ułamku
sekundy, dosłownie mniej niż pół sekundy,
przeleciała i stanęła naprzeciwko nas na drugim brzegu, ale w naszej odnodze
jeziora. W momencie, gdy to coś się poruszyło, po chwili krótkiej, ale jednak
chwili, usłyszałem huk, taki jakby blast soniczny. Z fizyki wiem, że to coś
przekroczyć musiało prędkość dźwięku. Dziewczyny popłakały się ze stresu, a my
byliśmy w takim szoku, że nikt nie był w stanie wydusić słowa. Patrzyliśmy
zamurowani na ten wir w odległości około
dwustu metrów od nas. Trzciny się pod tym
uginały, wzbudzał mgiełkę wodną. Pogoda była idealna. To nie mogła być trąba
powietrzna. One nie poruszają się tak sztucznie i nienaturalnie przez całe
jezioro, które ma kilka kilometrów i to
takim jednostajnym ruchem. Znam to jezioro
jak własną kieszeń. Wychowywałem się tam. Spędzałem tam wakacje od wielu lat. To
coś przeleciało naprawdę ze dwa kilometry w ułamku sekundy, nie rozpędzając się,
prawie jak teleport. Po chwili kotłowania
wir znów przyspieszył i odleciał w taki
sam błyskawiczny sposób w głąb zatoki. Tym
razem też był blast soniczny, ale dużo szybciej słyszalny. Huk musiało słyszeć
dużo ludzi. My uciekliśmy do domków przerażeni, totalnie przerażeni. Nikt nie
wierzył w to, co widzieliśmy. Jednak wszyscy widzieliśmy to samo. Po godzinie
wróciliśmy nad brzeg i widać było, że dużo
ludzi chodzi po krzakach z latarkami i jest jakieś dziwne poruszenie. Więcej
ludzi musiało coś zobaczyć. My pobiegliśmy
z tym do opiekuna ośrodka. Pan Ryszard opiekował się tym ośrodkiem dobrze od
dwudziestu lat. Taki dobry duch ośrodka, bardzo mądry i normalny gość, strasznie
pracowity. Powiedział nam tylko, że on nie
raz już tu dziwne rzeczy widział i nie
robi to już na nim wrażenia. Dodam, że UFO czy duchy to ostatnia rzecz, w którą
wierzę. Niedaleko Giewartowa jest lotnisko wojskowe, obecnie chyba baza NATO.
Niemniej chyba niedaleko jest jakaś miejscowość, w której pojawiały się kręgi
w zbożu. Być może nakryliśmy autora....Do
dziś jestem w szoku i mam ciarki, jak o tym myślę. To było bardzo realne i
widzieliśmy to wszyscy. Staram się myśleć, że to był jakiś tajny test drona
naddźwiękowego czy coś w ten deseń, ale trudno to wszystko racjonalnie
wytłumaczyć. To jezioro ma dużo tajemnic.
Wiele razy w nim nurkowałem, zaczynając od tego, że jest to stare polodowcowe
jezioro. Na dnie często wychodzą fanty po
celtyckich osadach. Jest wiele legend o ludziach i ich tragicznych historiach. W
tysiąc dziewięćset czterdziestym czwartym roku na jeziorze wylądował niemiecki
bombowiec Heinkel He sto jedenaście z żołnierzami Wermachtu na pokładzie.
Zastrzelili ich Rosjanie. Niedaleko Giewartowa jest też stary, nawiedzony dom,
koła którego nie chcą przechodzić konie i psy.
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium na początku roku dwa tysiące
siedemnastego. Opisywane wydarzenia działy się we wsi Smrock-Dwór koło Makowa
Mazowieckiego. To jest historia, którą przeżyłam razem z moją siostrą. Ona nigdy
nie chciała nikomu o tym opowiadać, ale ponieważ niestety już nie żyje, mogę
wreszcie podzielić się nią z wami. Ja osobiście opowiedziałam do tej pory tę
historię trzem osobom. Dwie z nich to najbliższe mi osoby, a trzecia to
regreserka, do której trafiłyśmy z siostrą parę lat temu, żeby dowiedzieć się
wreszcie jakichś szczegółów. Niestety bezskutecznie. Jeszcze tylko dodam, że to,
co się nam przydarzyło, wywarło na nasze życie przemożny wpływ i ukształtowało
sposób patrzenia na wiele paranormalnych i
kosmicznych spraw. Tyle tytułem wstępu. Wakacje zawsze spędzałyśmy z siostrą u
naszej babci na wsi. Tego lata miałam może
jakieś pięć albo sześć lat. Dokładnie nie pamiętam, ale na pewno nie chodziłam
jeszcze do szkoły. To wydarzyło się w dzień, jakoś przed południem. Siedziałam
na schodkach przed wejściem do domu babci. Siostry nie widziałam. Musiała stać
trochę za domem, po mojej prawej stronie, ale na tej samej osi widokowej. Na
podwórku przed domem, trochę po lewej stronie, rosła bardzo rozłożysta, jeszcze
przedwojenna jabłoń, pod którą w upalne dni koncentrowało się życie. Pod tą
jabłonią w chwili zdarzenia przebywały babcia i trzy ciotki. Coś tam robiły i
sobie pogadywały. Pies leżał koło nich, kury sobie leniwie chodziły i coś
dziobały. Jednym słowem sielanka. Ja patrzyłam po skosie na prawo przed siebie,
na miejsce, gdzie przed wojną stał stary dom babci, na skraju lasu. Rosły tam
olszyny i jakieś chaszcze. Było to miejsce, gdzie się nie chodziło. Było tam
zawsze nieprzyjemnie, ponuro i dziwnie. Nikt nam, dzieciakom, nie zakazywał tam
chodzić, ale unikaliśmy tego miejsca. Od
miejsca, w którym siedziałam, dystans był
może jakieś mniej niż pół kilometra. Można
to zresztą sprawdzić na mapie. Nie wiem,
czemu akurat zaczęłam gapić się tam. Nie było tam nic ciekawego. Nie mogłam
przestać i w pewnym momencie stało się coś bardzo dziwnego. Dużo później
zidentyfikowałam to zjawisko jako efekt Oz, ale wtedy nie miałam pojęcia o UFO i
efektach ubocznych. Wrażenie było niesamowite, dziwne, ale nie byłam
wystraszona. Poczułam się nagle, jakbym znalazła się w jakiejś szklanej bańce, w
której wszystko jakby zastygło i nastała wewnątrz tej bańki niesamowita cisza.
Jednocześnie na zewnątrz tej bańki zaczęło się nagłe zamieszanie. Kury zaczęły
biegać i gdakać. Pies wyskoczył i zaczął
ujadać, biegając w kółko. Babcia i ciotki
też jakoś nagle zaczęły pokrzykiwać coś i
być takie podekscytowane. Dla mnie to było
tak, jakby to wszystko, co działo się na zewnątrz tej bańki, działo się w
przyspieszonym tempie, jak na szybko przewijanej taśmie. A ja siedziałam i
tylko się patrzyłam na tamto miejsce. Nie
pamiętam, kiedy to zjawisko się skończyło.
Nie wiem, ile czasu upłynęło. Pamiętam za to moją rozmowę z siostrą. Ona była
starsza ode mnie o dwa lata. Nie wiem, która z nas pierwsza opowiedziała to
drugiej, ale okazało się, że moja siostra
przeżyła i widziała dokładnie to samo co
ja. Z jedną istotną różnicą: ona pod tymi
olszynami widziała tygrysa. Takiego jak maskotka, tylko dużego jak człowiek i
żywego. Pamiętam, że nawet jej zazdrościłam tego tygrysa. Dlaczego ona
widziała, a ja nie? Niesamowite jest to,
że uwierzyłyśmy sobie natychmiast i obie nikomu o tym nie powiedziałyśmy.
Wracałyśmy do tej historii potem w dorosłym życiu wielokrotnie i za każdym
razem wspomnienia były takie same. Pamiętam też moment, kiedy po raz pierwszy
po wielu latach opowiedziałyśmy sobie znowu tę historię. Wspomnienia były i są
nadal takie świeże, jakby zdarzyło się to
wczoraj. Szczegóły takie same, wrażenia takie same. Co nam się przydarzyło?
Powinnam chyba jeszcze dodać, że w tamtej
okolicy działy się różne dziwne rzeczy i zarówno babcia, jak i ciotki często
opowiadały historie o na przykład dziwnych pojazdach na niebie. Żadna z nich nie
słyszała o zjawisku UFO, kosmitach, a telewizji wtedy nie było. A mojej mamie,
jak była dzieckiem, przytrafiały się nocne
wizyty wysokich, ubranych na srebrzyście
biało ludzi, jakby w skafandrach. Budziła
się w środku nocy, a oni pochylali się nad
jej łóżkiem i mówili coś takiego: "Ćś... Śpij, dziecko, śpij. Nie bój
się". Mama jakoś nigdy nie uznała tych istot za na przykład anioły i nie mogła
nikomu o tym powiedzieć. Gdy chciała komuś
o tym opowiedzieć, to czuła taką blokadę, że nie była w stanie wydobyć z siebie
słowa albo zaczynała mówić coś zupełnie innego. Dopiero jak już my z siostrą
byłyśmy bardzo dorosłe, opowiedziała nam tę historię i chyba nikomu
innemu.Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium dwudziestego trzeciego
stycznia dwa tysiące dwudziestego roku.
"Witam! Od pewnego czasu zaczęłam słuchać Państwa audycji, włączając je sobie na
YouTube. Cały czas mam w pamięci przypadek własnej obserwacji z dwa tysiące
szesnastego roku i kiedy trafiłam na relację pana Dariusza z Waszej audycji z
dwa tysiące siedemnastego roku, z dwudziestego drugiego maja, pod tytułem:
Wasze spotkania z UFO. Najciekawsze relacje, zamarłam. W dwa tysiące
szesnastym roku, pod koniec września, dokładnej daty nie pamiętam ze względu na
upływ czasu, w piękny dzień około godziny siedemnastej widziałam na niebie coś
dziwnego. Szłam ulicą Zbiegniewską we Włocławku. Spacerowałam z moim wtedy
rocznym synkiem w wózku. Nagle na niebie
zauważyłam dziwne światło, które leciało właśnie od strony osiedla Zazamcze.
Stanęłam nawet, żeby się upewnić, czy dobrze widzę. Byłam bardzo zdziwiona,
ponieważ było jasno. Gdyby to było w nocy, pomyślałabym, że to światło jakiegoś
lecącego samolotu. Kula światła leciała
dość wolno, dlatego jak ruszyłam, jeszcze cały czas widziałam ją na niebie.
Oglądałam się za siebie, czy jeszcze ktoś
widzi to samo, co ja, ale nikogo nie było. Jestem pewna, że zjawisko to nie było
niczym wytłumaczalnym. Tym bardziej, że
był to dzień. Cały czas mam to w pamięci,
a minęło kilka lat. Kiedy usłyszałam pana Darka, od razu zamarłam, gdyż czas,
miesiąc, mogło to być właśnie dwudziesty
pierwszy, dwudziesty drugi września, rok,
no i oczywiście miejscowość pokrywa się z
moją obserwacją. Co najlepsze, obiekt ten właśnie leciał z kierunku osiedla
Zazamcze. Na mapie Google można nawet zobaczyć, jak trasa
Wieniecka-Zbiegniewskiej jest dość krótka.
Teraz tym bardziej jestem przekonana, że wtedy widziałam coś dziwnego i naprawdę
jestem zdumiona. Pozdrawiam serdecznie."
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium w czerwcu dwa tysiące piętnastego roku:
"Witam, chcę podzielić się z Państwem tym,
co przydarzyło się mi oraz członkom mojej rodziny dnia czternastego lutego dwa
tysiące piętnastego roku. Mieszkamy w Elblągu. Właśnie tego dnia odwoziłem z
zięciem moją żonę na lotnisko w Modlinie. Żona leciała do Bristolu. Wylot o
dwudziestej drugiej. Do Modlina mamy dwieście czterdzieści pięć kilometrów,
dlatego wyjechaliśmy około godziny szesnastej. Było już ciemno. Jechaliśmy
drogą numer siedem. Kierował zięć. Minęliśmy Ostródę i zauważyliśmy, że
towarzyszy nam jakiś mocno oświetlony obiekt. Leciał nisko, około jeden do dwóch
kilometrów nad ziemią. Żona stwierdziła, że to jest samolot. Zięć spojrzał znad
kierownicy i zauważył, że to nie może być
samolot, bo samolot ma światła migające. Ja zaś oznajmiłem, że to jest UFO.
Postanowiłem je sfilmować telefonem komórkowym. Wyjąłem smartfona z saszetki,
jednak obiekt natychmiast oddalił się, ale
nie znikł z pola widzenia. Było ciemno. Byłem też podekscytowany. Ręce mi się
trzęsły z wrażenia i nie wiedziałem, czy to, co filmuję i nagrywam, będzie
widoczne. W końcu znudziło mi się filmowanie w czasie jazdy. Gdy schowałem
smartfona, obiekt znowu przybliżył się tak, jakby ktoś będący w obiekcie nie
chciał, abym ten obiekt sfilmował z bliska. Towarzyszył nam aż do Modlina. Gdy
żona wróciła z Anglii, pokazałem jej zdjęcia i filmy. Była zaskoczona i nie
chciała na ten temat rozmawiać. Obiekt wyglądał jak mała gwiazda i tak go
filmowałem. Jednak później użyłem zoomu i
filmowałem w powiększeniu. To już nie była
mała gwiazda. Pewnego razu usiedliśmy z
żoną i zięciem i wspominaliśmy ten obiekt.
Powiedziałem, że szkoda, że żeśmy się nie
zatrzymali, aby dokładnie go sfilmować. Jednak zięć stwierdził, że zatrzymaliśmy
się na jakiejś stacji paliw, aby skorzystać z toalety. Wówczas obiekt
zatrzymał się i wisiał nad samochodem. Gdy
ruszyliśmy, obiekt też ruszył i leciał, jakby był przyklejony do nas. To jest
bardzo dziwne. Jestem pewien, że nie zatrzymywaliśmy się na toaletę. Żona
niepewnym głosem potwierdziła to, co powiedział zięć. Ale przy spotkaniach z
UFO tak bywa. Muszę powiedzieć, że nie jest to moje pierwsze spotkanie z tymi
obiektami. Miałem wiele spotkań. Po jednym
ze spotkań z życiorysu zginęło mi dwie
godziny, piętnaście minut. Wtedy nie byłem
sam, ale dowód mam tylko na to ostatnie spotkanie. Mógłbym z kimś porozmawiać o
tych moich przygodach z UFO, bo ja nie tylko widziałem wówczas statki, ale ci,
którzy nimi lecieli, nawiązali ze mną, za
pomocą jakiejś formy promieniowania, które odczuwałem na swoim ciele, kontakt
bezpośrednio ze statków, którymi lecieli.
To było podobne do telepatii. Ja wyraźnie słyszałem ich głosy w języku polskim.
Widziałem tylko ich trzy statki, a oni odpowiadali na moje myśli. Przedstawili
się, powiedzieli, kim są, skąd pochodzą i
dlaczego wybrali sobie mnie, aby ze mną porozmawiać. Za każdym razem widziałem
inny rodzaj statków. Raz nawet widziałem
Miasto Niebiańskie i za każdym razem, gdy
był kontakt bezpośredni, wówczas czułem jakieś promieniowanie umożliwiające
rozmowę w dwie strony. Zawsze odpowiadali
na moje myśli, a ja dokładnie słyszałem to, co mi mówili. Słyszałem ich nie
uszami, tylko jakoś tak całym ciałem. Wówczas ich statki leciały wolno i nisko
nad dachami bloków mieszkalnych. Może sobie pomyślicie, że moja psychika
szwankuje, ale dowodem są filmy z ostatniego spotkania, które nagrałem i
świadkowie: zięć i żona."...Miałem włączone GPS, dlatego w informacji
zdjęciowej widnieje szerokość i wysokość geograficzna. Godzina siedemnasta,
miejsce: okolice Niedzicy i temu podobne. Po latach udało mi się
nawiązać ponownie kontakt z autorem tej
relacji. Z uzyskanych od niego informacji
wynika, iż wspomniane w relacji nagranie wideo nie zachowało się. Zostało bowiem
skasowane na wyraźne żądanie jego żony, która obawiała się jakichś konsekwencji
mogących wynikać z faktu jego posiadania.
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium w sierpniu 2015 roku:
"Witam serdecznie. Kiedyś doznałem dziwnego zjawiska i sytuacji, które
towarzyszy mi do dnia dzisiejszego i mimo, że mija kilkadziesiąt lat, to wciąż
wracam do tamtych wydarzeń. Było to w Elblągu około roku 1985 lub
'87, jeśli pamięć mnie nie zawodzi. Piękna polska zima. Nie tak jak teraz.
Śnieg do pasa, biel dookoła i cały czas
prószyło. Wraz z moimi kolegami, z którymi
dorastałem, mieliśmy zwyczaj siedzieć na
płotku przed domem wieczorami i rozmawiać
o wszystkim i o niczym. Nagle po drugiej stronie budynków jeden z moich kolegów
zauważył coś nad piaskownicą. Była to ogromna biała kula średnicy około pięciu
metrów. Podbiegliśmy. Jeden z kolegów, tak
zwany przywódca, ponieważ wychowywałem
się wśród starszych, powiedział stanowczym głosem: "Dotknij to!"." Ja z wielkim
strachem nie miałem dużego wyboru. Albo
dotknę nieznanego, albo koledzy będą mnie gnębić. Wybrałem dotknięcie i wtedy
doznałem czegoś niesamowitego. Przestałem
się bać, a moje wrażenie było niesamowite. Mimo że wizualnie kula wisiała bez
dźwięku nad piaskownicą, ja miałem wrażenie, że jest gdzieś wysoko na niebie.
Poczułem spokój i zapomniałem o wszystkim na kilka sekund, może minut. Byłem w
próżni, jakbym połączył się z wszechświatem. Taki spokój, chwila bez
problemów, zmartwień i tym podobnych. Bez
egzystencji na tym świecie. Nie wiem, czy to istotne, ale moi rodzice byli po
rozwodzie. Dorastałem w ciągłych pretensjach, rozmyślaniach, poczuciu winy.
Gdy wróciłem z tej dziwnej podróży po wszechświecie, nagle kula uniosła się i
poleciała bezdźwięcznie, powoli nad ogrody działkowe, a potem w stronę zakładu
Plastik, około pięciuset metrów od naszego
domu. Oczywiście biegliśmy za nią. Nad plastikiem kula wypuściła piękny warkocz
kolorów i wzbiła się w ułamku sekundy w stronę gwiazd. Milczałem kilka dobrych
lat, bo myślałem, że był to sen chłopca z
problemami rodzinnymi. Kiedy dorośliśmy,
na jednej z imprez rozwinął mi się język i spytałem kolegów, czy pamiętają coś
takiego. Powiedzieli, że tak, jak najbardziej. Milczeliśmy tyle lat, bo
każdy myślał, że reszta będzie się wyśmiewać. Pomyślałem: "Czyli to prawda,
to, co przeżyliśmy." Dorosłem, założyłem rodzinę. Jakież było moje zdziwienie,
kiedy oglądając w telewizji show ze świętej pamięci redaktorem Kazimierzem
Bzowskim, usłyszałem o incydencie elbląskim. Identyczny opis, jeśli chodzi o
wygląd. To przekonało mnie po raz drugi,
że to prawda. Trzeci raz był już totalnym
potwierdzeniem moich doznań. Oglądałem z moją żoną i mamusią Discovery i nagle
mówią o incydencie w Kaliningradzie, bardzo blisko Elbląga. Ludzie opisywali to
zjawisko identycznie, tak jak ja je opisałem. Zrozumiałem, że tamtego wieczoru
nie byłem sam. Nie wiem tylko, czy ktoś
doznał tego, co ja, kiedy próbowałem tego
dotknąć. Proszę o anonimowość, ponieważ społeczeństwo nie rozumie, czym jest
świat, wszechświat, zjawiska paranormalne i temu podobne. Mam nadzieję, że ktoś
zweryfikuje to zjawisko, a ja chętnie dowiem się, czy ktoś przeżył coś podobnego
w swoim życiu. Pozdrawiam, Nieznajomy." I to już wszystkie
relacje tekstowe przygotowane do dzisiejszego odcinka. Po krótkim
przerywniku wysłuchamy pierwszego z przygotowanych na dziś nagrań rozmów ze
świadkami. Radio Paranormalium - paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie
Państwo z nami. Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo.
No, tylko że z wyłączeniem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No, tylko że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Dwa miesiące temu był trop prowadzący do pewnego radia, że ktoś tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl...
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W drugiej
części dzisiejszej audycji wysłuchamy rozmowy ze słuchaczem z Torunia, który
podzielił się kilkoma obserwacjami UFO sprzed lat.
Chodzi o osiedle Rubinkowo. To jest takie
blokowisko wybudowane za komuny. W latach
osiemdziesiątych te bloki tam powstały. Gdy miałem dwanaście lat, moi rodzice
sprzedali dom. Zdecydowali się tam przeprowadzić. Także
chodziłem wciąż jeszcze do szkoły podstawowej. Kilkukrotnie widziałem takie
rzeczy, przynajmniej dwukrotnie przez okno ze swojego pokoju
z drugiego piętra. Za każdym razem, co
ciekawe, bo zastanawiałem się nad tym, nad
tym, jakie to ma cechy wspólne. Za każdym razem te obiekty latały na zachód, ze
wschodu na zachód. Kiedyś na to nie zwracałem uwagi. Dopiero jako dorosły
człowiek dotarło do mnie, że kierunek równiutko na na zachód. Co jeszcze
ciekawe, bo słuchałem wielu cudzych relacji. Bardzo często nie ma odgłosów, na
przykład są światła i tak dalej, więc światła tu nie towarzyszyły. Te obiekty
nie były oświetlone, nie posiadały żadnego
oświetlenia, natomiast dawały odgłosy, co najmniej-
Do czego mógłby pan te odgłosy porównać? Powiem tak, mam wrażenie, że
jakieś samoloty próbowały się z tym gonić, przynajmniej
podczas jednej lub dwóch obserwacjach. To
już lata minęły, także nie jestem pewien,
ile razy te myśliwce słyszałem. Natomiast no, samoloty myśliwskie było słychać w
powietrzu, towarzyszące tuż po przelocie tych, tych obiektów.
Słychać było samoloty myśliwskie. Czyli tak jakby nie do końca wiadomo, czy
ten dźwięk pochodził z tych obiektów, czy z tych samolotów.
Zgadzam się. Tak jest. Miałem wrażenie, że
te obiekty bezszelestnie się przesuwały
po niebie na niedużej wysokości. Trudno mi
ocenić dobrze. Wysokość kilkaset metrów. Naprawdę nisko to było. To one były na
tyle nisko, że widać było różne detale.
Przemykały bardzo szybko, natomiast nisko
i były bardzo duże. Jeden z tych obiektów miałem wrażenie, że ma taki duży
statecznik w ogóle jak samoloty transportowe mają bardzo duże rozmiarowo
stateczniki. Z tyłu na ogonie. To jeden z tych obiektów. Wyjątkowo miał taki
statecznik, ale to był wyjątek. Tak jak powiedziałem, przynajmniej dwukrotnie
obserwowałem to z okna swojego pokoju z drugiego piętra, ale też miałem okazję
widzieć to tam jeszcze przez kilka lat. Przed samym
wieżowcem był pusty plac, piach. Ktoś, ktoś miał w planach jakąś zabudowę, więc
tam nigdy nie położono trawy. Nic się nie
działo. Było to rozkopane, pełne piachu. I pamiętam właśnie, że tam lodowisko co
jakiś czas tylko wylewano przy okazji zimy i mrozów. Pamiętam, że
tam, tam to było takie nasze miejsce zabawy i tam przynajmniej raz z tego, z
tego pola między blokami miałem okazję to zobaczyć
wspólnie z kolegą. Nawet także to nie były
jakieś moje pozazmysłowe wrażenia, tylko,
tylko z moim kolegą, z którym chodziłem wspólnie do jednej klasy. Obserwowaliśmy
to, przy czym on, jakby jego, jego interpretacja była, że to to,
to samoloty jakieś, może rosyjskie albo
coś. Coś takiego. Jego reakcja była, że to
lotnictwo. Natomiast no, mnie uderzały rozmiary tych, tych,
tych obiektów. Były naprawdę bardzo duże.
A kiedy doszło do pierwszej obserwacji? Czy mógłby pan opisać, jak obiekt
wyglądał? Jak w ogóle, bo jak się zachował, to mniej więcej wiemy, ale jak
to wszystko wyglądało? Kiedy to, kiedy to było?
I tu ciekawostka. Za każdym razem było to
zmierzchało się. To było tak. Jeden raz nie było jeszcze ciemno, już szarawo się
robiło, ale jeszcze nie było ciemno, a
pozostałe razy już jakby po zmroku. No, na granicy, a co najmniej jeden raz po
zmroku. Także nie był. Nie był to środek dnia. Bynajmniej. No i to się, to się
wszystko działo. Działo właśnie w latach
osiemdziesiątych, w tym, w tym przedziale,
zanim poszedłem do szkoły średniej, czyli
wciąż jeszcze chodziłem do podstawówki. Jakby to policzyć? Miałem dwanaście lat,
to teraz mam pięćdziesiąt dwa, gdzieś osiemdziesiąty trzeci do osiemdziesiątego
piątego roku, gdzieś w tym przedziale, połowa lat osiemdziesiątych. Próbowałem o
tym nawet rozmawiać, napominać, wspominać o tym parę razy, ale, ale zbywano mnie
jakoś tak niezręcznie było upierać się przy próbie rozmowy na ten
temat, bo moje środowisko jakby niespecjalnie
do ich wyobraźni nie docierał fakt, że coś
z tego rodzaju zjawisk może występować naprawdę,
że to nie są tylko jakieś, jakieś plotki i tak dalej, i tak dalej, czy czyjeś
dowcipy. Także powiem szczerze, że bardzo długo nie miałem okazji
o tym z nikim porozmawiać. Niedawno do tego, żeby się z państwem skontaktować, z
panem zachęciło mnie tę samą audycję, której bardzo chętnie słucham, co
rozmowa z kolegą, który...... Mam przyjaciela, wspólnika. Taka przyjaźń
połączona troszkę z interesami, z Dąbrowy Górniczej i on mnie tak troszkę też
popchnął, że, żeby, żeby coś z tym zrobić, póki,
póki jeszcze jakieś strzępki pamięci na ten temat posiadam.
Jak ta pierwsza obserwacja wyglądała? Jakby pan-
Pierwsza była definitywnie z mojego pokoju. Właśnie moje okna wychodziły na
wschód i bardzo dobrze pamiętam, jak taki
szarawy obiekt, szybko, bezszelestnie. O!
To nie były pojedyncze obiekty. One, im towarzyszyły mniejsze. To było też i to
był chyba powód, dla którego mój kolega z
ławy szkolnej uznał, że to lotnictwo, bo
ten, ten duży, główny obiekt był jakby w
otoczeniu kilku mniejszych. Nie potrafię powiedzieć ilu.
Tak jakby statek matka, w jakimś sensie można powiedzieć.
Jakby statek matka, to tak, jak na przykład eskortuje się w powietrzu jakieś
strategiczne obiekty za pomocą myśliwców.
Jak ten obiekt wyglądał? Jak on w ogóle się zachowywał?
I to było, bardzo prosto leciały, po prostu ze wschodu na zachód, na stałej
wysokości. Wyjątek stanowił ten, ten jeden raz, gdy byłem na zewnątrz i mieliśmy
wrażenie, że, że myśliwce próbują się z tym gonić z jakimś tam opóźnieniem.
Czyli rozumiem, że nie udało się panu jakoś dostrzec szczegółów wyglądu tego
obiektu, tylko- Bardzo szybko przeleciały. Jedyne
szczegóły to, jakby to ująć? Wrażenie było silne. To nie było,
ja, ja widziałem samoloty i przedtem, i potem, i tak dalej. Nie da się tego
porównać z obserwacją nisko przelatującego
samolotu. Nawet, nawet zdarzało mi się z racji służby wojskowej za granicami lub
mieć nad głową, sto metrów nad głową przelatujące ciężkie maszyny. Tego się nie
da porównać. Po pierwsze było cicho, żadnego hałasu, żadnego
dźwięku w ogóle. Bardzo, bardzo szybko, sprawnie, regularnie. Taki, to nie
przyspieszało, nie zakręcało. Ten obiekt był ogromny i po prostu ze stałą
prędkością przeleciał na stosunkowo niedużej wysokości. A co uderzające, było
to właśnie, że te faktury, te detale były bardzo
wyraźne. To ten rozmiar przykuwał niesamowicie uwagę. Rozmiar i, i niski
pułap, bo normalnie samoloty w tamtym okresie latały wyłącznie bardzo wysoko nad
Toruniem. No, tutaj chyba klasycznie, że tak powiem, że tak to ujmę,
możemy odrzucić wyjaśnienie pod tytułem,
że to był po prostu samolot, bo samolot, szczególnie wojskowy, tak blisko jakby-
No nie, samolot ma zwykle skrzydła. To jakby nigdy nie wzbudziło by to mojej
wątpliwości, że widziałem samolot, bo samolot miałby
skrzydła. Tutaj nie widziałem skrzydeł.
Widziałem ten, coś w rodzaju statecznika. Przy jednym z tych, przy jednym z tych
przelotów, bo te obiekty za każdym razem nie były takie same, natomiast nie było
skrzydeł. Rozumiem, że pogoda wtedy była dobra.
Nie było deszczu. Nie, no, takie normalne
warunki. Średnie jak na Toruń. Toruń jest dosyć wietrznym miejscem. Toruń nie,
właśnie to jest taka ciekawostka à propos Torunia, bo gdzieś tam na, na,
mój były podwładny jest amatorem, astronomem, takim dosyć
zaawansowanym i on mnie kiedyś przybliżył
statystyki pogodowe Torunia, że to jest na
jednym z ostatnich miejsc. No, z powodu pradoliny Wisły jest to, jest to dosyć
fatalnie położone miasto i dlatego Kopernik nie miał szans w Toruniu
obserwować nieba. Wiąże się go z, Toruń wiąże się z Kopernikiem na siłę, ale to
jest bardziej pod turystów, niż, niż z prawdą związane. A w innym zupełnie
miejscu, w innym zamku oglądał niebo. Bo
Toruń jest właśnie z powodu tej pradoliny
Wisły bardzo pochmurny i tak dalej, i tak dalej. Także, no, jak na Toruń to była
taka przeciętna pogoda. Ani dobra, ani zła. Nie wiało, nie padało.
Pan z tego, co pamiętam, to wspominał, że
tych obserwacji były przynajmniej trzy. Czy możemy przejść do drugiej?
Druga również była z mojego pokoju i dopiero gdzieś trzecia i może czwarta. Nie
pamiętam, czy były cztery, czy były tylko trzy. Na pewno jedną zaliczyłem na
zewnątrz, będąc na dworze. Druga również była z pokoju, bo tak się składało, że
biurko, podobnie jak tutaj, miałem w kierunku okna, więc, więc jak coś
majsterkowałem, czytałem, cokolwiek robiłem czy uczyłem się, to wzrok miałem
skierowany w stronę okna. Więc jeśli tam coś się działo, to przykuwało to moją
uwagę. I podobne warunki były. To też było w tych, tych,
pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Dopiero to właśnie na zewnątrz, tą, tą
kolejną obserwację zaliczyłem jako w kolejności trzecią, przyjmijmy. Czy,
czy w porównaniu z tą pierwszą obserwacją
coś w drugim przypadku się zmieniło? Było coś, czy może-
Inny, inaczej wyglądający obiekt. Jak on wyglądał?
No, znowu powiem. Szybkość przelotu na niskim pułapie sprawia, że to szybko
znikało za horyzont, za inne budynki z pola widzenia. Tak ujmę. Więc
trudno mi w tej chwili, plus lata, które upłynęły, trudno mi to w tej chwili
powiedzieć, ale to nie był żaden samolot transportowy,
sterowiec, nic takiego. Szybkość za duża dla sterowca, a samolot musiałby mieć
skrzydła, a tutaj ich nie było. Tam, przy którymś z tych przelotów nie potrafię
powiedzieć, czy pierwszym, czy drugim. Było na tyle jeszcze jasno, że pamiętam,
że widziałem coś w rodzaju okien na tyle tego obiektu. Coś, coś w rodzaju szkła,
coś w rodzaju okna. Nie, nie, nie dam się
pokroić, czy to, czy to konkretnie było okno, ale nie były to jakieś jednolite
bloki czy coś takiego. Jakieś faktury. Było coś na tyle
przypominającego, jakby, jakby okno. ... Tutaj rozumiem też nie było z tego
obiektu dochodzący, nie dochodził żaden dźwięk? W sensie-
Tak, absolutnie nie. Cisza. A jak wyglądała ta trzecia obserwacja? Bo
to trzecia obserwacja, która była z co najmniej jednym świadkiem, tak?
Trzecia obserwacja była o tyle ciekawa, że, że wtedy, wtedy już myśli, wtedy już
towarzyszyły temu samoloty. I tu, i tu jakby logika mi podpowiada, że być może
lotnictwo wojskowe miało, nie wiem, jakieś zadanie
rozpoznać to czy dogonić i tak dalej, uziemić cokolwiek. Także oprócz, oprócz
samego obiektu czy obiektów tych bezszelestnych były też manewrujące
samoloty, myśliwce. Więcej niż jeden. Pan
obserwował ten obiekt razem z kolegą. Czy rozmawialiście może później jakoś
próbowaliście jakoś dojść do wniosku, co to było?
Zdumieni byliśmy właśnie tym, że to tak
nisko. Kolega odniósł się na wrażenie, że to po prostu lotnictwo wojskowe.
A kiedy do tej, do tego zdarzenia doszło mniej więcej?
No, to gdzieś tam osiemdziesiąty siódmy rok, ale to, to z tym lotnictwem to już
było po zmroku. Panowie, nie wiedzieliście, żeby tutaj
jeszcze jacyś inni świadkowie to obserwowali? Nie, nie, nie. To była-
Byliście tylko we dwaj. Tak, tylko my dwaj. Dwóch chłopców. Pod
koniec podstawówki. To była tak, to była specyfika tego osiedla. Po zmroku
rzeczywiście raptem jakiegoś okazjonalnego przechodnia można było co najwyżej
spotkać. Albo człowieka, który psa wyprowadził. Nic więcej. To tak było.
Rzeczywiście, to jakby nie było żadnych specjalnych okoliczności. Bardzo
specyficzna atmosfera. A czy udało się wam jakieś, jakoś dostrzec
szczegóły wyglądu tego obiektu? No, nie, nie, bo wtedy było ciemno. No to
po prostu nad miastem łuna, łuna miasta pozwala widzieć, że coś przemyka i tak
dalej. Tym bardziej że to nie była taka totalna ciemność. Także widać,
widzieliśmy, że coś dużego przeleciało. No
i potem te zawijające wokół samoloty też przytrzymały jeszcze naszą uwagę na
dłużej. Pan wspominał, że mogło dojść jeszcze do
czwartej obserwacji. Czy może pan jakoś podzielić się swoimi tutaj?
Właśnie nie jestem pewien, ile ich dokładnie było, bo no, bo to już
lata. Zresztą wydarzeń, powiem szczerze,
spędziłem pięć lat w warunkach wojennych.
To tak resetuje pamięć. Niesamowicie. Tak, tak, potem utrudnia cofanie się do
niektórych rzeczy z przeszłości, rozpoznawanie twarzy i tak dalej. Miałem
takie osiem lat dochodzenia potem do siebie i to zaburzona funkcja pamięci.
Powiem szczerze. I to tyle, jeśli chodzi o relację
przekazaną przez tego słuchacza. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
opisanych przez niego zdarzeniach. Po krótkiej przerwie przejdziemy do ostatniej
przygotowanej na dziś wypowiedzi, która
będzie stanowiła nawiązanie do zdarzenia, które już onegdaj w naszej audycji się
pojawiło we wcześniejszych odcinkach. A teraz szybko, szybciuteńko, biegiem do
lodówki po jakieś picie i przekąskę i słyszymy się ponownie już za chwilę.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Tak
jak już mówiłem w ostatniej części dzisiejszego odcinka audycji Mówią
Świadkowie, nawiążemy do pewnej sprawy,
która już się w naszym podcaście pojawiła.
W odcinkach dziewiątym oraz piętnastym poznaliśmy wypowiedzi kilku świadków
dotyczące zbiorowej obserwacji UFO w okolicach Kętrzyna w tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiątym piątym roku. W odcinku
dziewiątym zaprezentowana została obszerna rozmowa z głównym świadkiem, który
zgłosił całą sprawę do Radia Paranormalium, zaś w odcinku piętnastym
usłyszeliśmy opis zdarzenia z perspektywy siostry naszego słuchacza oraz wujka
mieszkającego kilka kilometrów dalej. Dla osób nieznających sprawy przygotowałem
małe udogodnienie. W opisie dzisiejszej audycji znajdziecie Państwo linki do
wspomnianych odcinków z oznaczeniami czasowymi, które pozwolą szybko zapoznać
się z tamtymi materiałami.... Dziś natomiast usłyszymy wypowiedź mamy
głównego świadka. Jeszcze tylko drobna uwaga: słuchacz zasugerował, żeby jego
głos wyciąć z nagrania i zostawić samą mamę. Ponieważ jednak w trakcie rozmowy
pojawiły się pewne pytania doprecyzowujące, postanowiłem dograć je
własnym głosem. Zapraszam do zapoznania się z nagraniem.
Było to wieczorem. Było już ciemno. Wyszliśmy z mężem na papierosa. Usiedliśmy
sobie obok domu. Popatrzyłam na płot. Od dołu, od ziemi, przy płocie widać było
światła. Zapytałam męża, co to może być. Mąż powiedział, że: "a tutaj jest
północ, to mogą być takie różne zjawiska, może zorza polarna." Ale to światło
zaczęło się podnosić coraz wyżej od ziemi i zaczęliśmy wzrokiem za tym
światłem iść. I nagle popatrzyliśmy i nad nami zobaczyliśmy olbrzymi
spodek, okrągły. Dokładnie przeliczyłam. Było dziewięć rzędów świateł. Światła
były prostokątne, mocne, jasne, białe światło. Nie w sposób
było zobaczyć, co jest pomiędzy tymi rzędami świateł, ponieważ światło było
bardzo mocne, chociaż nie było oślepiające. Krążyło to,
znikało za góreczką, ponieważ miejsce, w którym siedzieliśmy, było bardziej w
dolinie, to tak, jakby odlatywało. Po jakimś czasie znów się pokazywało. Trwało
to może nawet z dwadzieścia minut. O której to się pojawiło?
Gdzieś koło dziesiątej było już ciemno. A kiedy odleciało?
Po dwudziestu minutach, może dłużej. Trudno jest powiedzieć, bo dość, dość
długo. Zawołaliśmy dzieci, zawołaliśmy teściową,
szwagra, szwagierkę i staliśmy. Teściowa wystraszona uciekła. Myśmy dalej
oglądali to. Jedno, co było ciekawe, że rozganiało to chmury, jak
dolatywało bezszelestnie i w momencie, kiedy już całkowicie odleciało, było
takie szszsz! I wtedy szybciutko, wtedy szybko znikło. Był szum
i znikło. Było to duże. Nie umiem powiedzieć, jak duże. W każdym bądź razie
musiało to bardzo dużą powierzchnię zajmować. I tak jak mówię, trzy razy
było. Odleciał po cichusieńku, bezszelestnie. Za chwileczkę znów się
pokazało. Znów krążyło tak, jakby czegoś szukało. Jakby coś sprawdzało jakieś
miejsce. Bo tak nawet z mężem żeśmy rozmawiali, że tak jakby sprawdzali jakieś
miejsce. Już ostatni raz, jak odleciało, wtedy był szum.
A jak to się stało, że to zobaczyliście?
No, siedzieliśmy sobie na papierosie. No i
tak jak mówię od dołu. No, jak człowiek ma głowę spuszczoną. Rozmawialiśmy po
cichutku i przy płocie zobaczyłam błyski świateł.
Nie mogły być to błyski świateł żadnego domu, więc zastanowiło mnie to i to
światło podnosiło się jakby do góry. Nasz wzrok szedł za tym światłem i nagle
popatrzyliśmy w niebo, a tutaj nad nami
olbrzymi spodek. Później były dyskusje, że
to światła z dyskoteki z Mrągowa. Z tym, że drobny szczegół: od Mrągowa do tej
miejscowości są górki. Ta, to miejsce, w którym myśmy siedzieli, było w dolinie,
więc nie byłoby możliwości, żeby światła
laserowe dotarły tam. A poza tym nie było żadnej wiązki światła, które puszcza
laser, bo światła laserowe w tym kształcie nie raz widziałam
i później to nie było to. Chmury, to rozganiało chmury. Jak się kręciło, roz-
rozganiało chmury, jak odlatywało, było taki powiew wiatru. Także
trawa, drzewa, tak jakby się pouginały pod wpływem tego powiewu wiatru.
Było wtedy bezchmurne, piękne niebo. Było ciepło. To było
koniec lipca, początek sierpnia. Gdzieś, gdzieś ten czas. Oprócz nas, jak
rozmawialiśmy ze znajomymi, oni byli akurat na urlopie
nad jeziorem Tałtowisko. No, to mogło być
gdzieś dwadzieścia kilka do trzydziestu kilometrów od tego miejsca, jak myśmy
byli. Oni w tym samym czasie też to widzieli i też mówili, że
odlatywało i przylatywało kilka razy. Więc
tak przypuszczamy, że jak myśmy widzieli, oni wtedy nie widzieli. Jak myśmy nie
widzieli, to oni widzieli. Po prostu musiało to zataczać
jakiś... tak, by sprawdzać jakiś obszar. W międzyczasie też w miejscowości Reni
widział to szwagier. Później żeśmy rozmawiali na ten temat.
A kilka słów à propos tego snu. No, mąż opowiadał, że ja spałam.
Córa spała, on tulił do siebie najmłodszego syna i nagle
namiot się odsunął. Nie wiem, weszła jedna czy dwie osoby, jakby zaglądały do
namiotu i tak jakby chciały sięgać ręką po najmłodszego syna. Mąż go tulił
mocno do siebie. Te osoby miały duże oczy, duże palce, z tego, co
pamiętam.... Ale już tak szczegółowo to, to więcej
spałam. Ja czegoś takiego nie widziałam.
Nie, nie przyśniło mi się. Widział to też starszy syn.
A były może jakieś relacje w prasie? Nie było. Gdzieś tam coś się ukazało w
radiu czy, czy w Gazecie Kętrzyńskiej, czy, czy w radiu. Ale, ale to zaraz była
wyciszona sprawa i zaczęli tłumaczyć to,
bo, bo ludzie zaczęli się tym interesować, więc zaczęli tłumaczyć, że to światła
dyskotekowe, laserowe. A czy ktoś na miejscu miał aparat?
Nawet nie pomyśleliśmy o zrobieniu zdjęć.
Zresztą wtedy telefony komórkowe nie miały
tak aparatów takich dobrych, a było to w nocy, więc trzeba byłoby mieć
obiektyw na podczerwień. No mówię, nie. I to było tak szokujące i tak
niesamowite, że nikt z nas nawet nie myślał o tym, żeby, żeby zrobić zdjęcia.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje. Dajcie znać w komentarzach, co
sądzicie o zaprezentowanych dziś zdarzeniach. A jeśli macie jakąś swoją
relację o obserwacji UFO lub innego niewyjaśnionego zjawiska, bądź
przeżyliście coś nietypowego i chcielibyście o tym opowiedzieć, gorąco
zachęcam do kontaktu z Radiem Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie
zapowiedzi nadchodzących audycji na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl
oraz na naszych profilach na Facebooku i
YouTube. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl. Podziel się już dziś swoją
obserwacją. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl.