Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Dzisiejszy, trzydziesty siódmy już odcinek podcastu "Mówią świadkowie" ucieszy
szczególnie fascynatów tematyki ufologicznej. Dziś wyjątkowo nie będzie
bloku z korespondencją tekstową. Tę zostawiamy na następny odcinek, gdyż jest
jej dużo i trzeba ją odpowiednio opracować. Usłyszymy za to dwie rozmowy ze
słuchaczami, którzy zgłosili obserwację
dziwnych obiektów świetlnych nad Niemcami. Jak Państwu wiadomo, podczas premiery
każdego odcinka tej audycji staram się dyżurować przy radiowym telefonie. Zatem
tradycyjnie, zanim przejdziemy do prezentacji przygotowanych na dziś
relacji, pozwólcie, że przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy chcieliby podzielić się swoją
historią o spotkaniu z nieznanym. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. Nadmienię
jeszcze tylko, że wszystkie rejestrowane relacje przekazuję dalej ufologom
współpracującym z Radiem Paranormalium.
Wiele z Państwa relacji zostało opisanych w ostatnich latach przez Arkadiusza
Miazgę, Damiana Trele i Marcina Stachurskiego, zarówno w książkach, jak i
w innych publikacjach. Tak stało się choćby w przypadku omawianej w
trzydziestym trzecim odcinku obserwacji
UFO nad Świnoujściem, która to obserwacja
doczekała się sporego artykułu autorstwa Marcina Stachurskiego, który to artykuł
znajdziecie Państwo na blogu Damiana Treli Czastajemnic.blogspot.com. Link do
artykułu postaram się zamieścić w opisie
dzisiejszej audycji, w naszym archiwum MP3 oraz na kanale na YouTube. Przejdźmy
teraz do przygotowanych na dziś rozmów z naszymi słuchaczami. Zacznijmy od opisu
obserwacji UFO z końcówki września bieżącego roku. Polskie małżeństwo
mieszkające w Niemczech zaobserwowało nieopodal swojego mieszkania dziwne,
świetliste obiekty. W opisie tego zdarzenia zwracam uwagę domniemany wpływ
zjawiska na świadków, objawiający się w
dziwnym uczuciu déjà vu u głównego świadka
oraz chwilowej zmianie sposobu mówienia u
jego żony. Zapraszam do zapoznania się z zapisem rozmowy.
We wtorek, tak jak mówiłem, na terenie Niemiec. Z żoną siedzieliśmy na balkonie
gdzieś około ósmej rano i zobaczyliśmy taki jeden malutki obiekt, dziwnie, jasno
błyszczący na, na niebie. Po tym, jak żona od-odwiozła córkę do przedszkola i
nagraliśmy to. I z tego, co jest dziwne, ten obiekt tak bardzo jasno błyszczał.
To był jeden obiekt, tak? On naprawdę... Jeden obiekt, pojedynczy obiekt?
Pojedynczy obiekt, ale zaraz widzieliśmy
też drugiego obiektu, że było śmieszniej.
Z drugiej strony jakby naszego mieszkania
też był drugi obiekt później, który leciał
w tym samym kierunku. To były naprawdę bardzo jasne obiekty. Mamy, mam to
wszystko na filmikach. Nagraliśmy z jednej i z drugiej
strony. I w tym momencie, jak zauważyliśmy te obiekty, była taka
nietypowa sytuacja, że moja żona zaczęła tak bardzo dziwnie mówić. W sensie ona
mówi bardzo, nie bardzo wolno. Ona mówi normalnie, ale zaczęła bardzo szybko
mówić. Ja jej prawie w ogóle nie mogłem zrozumieć i ona twierdziła, że ona mówi
normalnie cały czas. I ja miałem też takie
uczucie, jakbym ciągle miał déjà vu. I po
tym wszystkim poszliśmy na drugą stronę, jak straciliśmy z pola widzenia ten
pierwszy obiekt. Po nagraniu poszliśmy na
drugą stronę mieszkania, bo myśleliśmy, że
zobaczymy dalej ten sam obiekt, ale drugi
obiekt, który uchwyciliśmy, leciał jakby
z drugiego kierunku, ale w tym...... I po
tym wszystkim, yy, jeśli jak, yy, zniknęły z pola widzenia właśnie te
obiekty, zrobiłem zdjęcie chmury, które
wyglądają jakby na twarz, jakby leżała. Ja
to też do, do innych ludzi wysłałem, żeby
coś zweryfikowali, bo my niedaleko mamy
lotnisko w Dortmundzie i w Düsseldorfie po
prostu. I na początku myśleliśmy właśnie, że to może być właśnie samolot, ale
samolot tak nie odbija światła. Po prostu jest całe białe. To jest jakby, jakby
lustro to odbijało. I też można zobaczyć na pierwszym filmiku, co wysłałem w
trzydziestej chyba piątej sekundzie, jak
on znika i znowu się pojawia, ale wydaje mi się, że to może być przez zoom
telefonu, bo to było, yy, na maksy, maksymalnie zbliżone.
Yy, do czego mógłby pan porównać jasność
tego obiektu? Jakie w ogóle ten, jakie w ogóle te obiekty miały, miały gabaryty?
To znaczy, to było bardzo daleko. Z tego,
co my widzimy tutaj, te samoloty, to jak
one latają, je widać normalnie, okiem je widać. Widać właśnie kontury samolotu i
widać kolory. Też wszystko widać. A one były strasznie daleko. One miały..
zobaczył sam pan na filmiku. One miały w sumie takie, one były takie cygarowate,
ale z tyłu było widać, że niby mają jakieś, powiedzmy, miały takie wystające,
co samoloty mają z tyłu. Jakiś rodzaj napędu, tak?
To znaczy nie rodzaj napędu, to, co utrzymuje jakby równowagę samolotu.
Aha, stateczniki. Stateczniki chyba to się nazywa.
Tak, tak, tak. To, co z tyłu idzie, jest z tyłu ogon i do góry wystaje. Niby to
widać, ale to było naprawdę za jasne. Czy te obiekty jakoś wykonywały jakieś
gwałtowne ruchy, czy one tak po prostu po, po linii prostej sobie leciały?
Nie po prostej, tylko bardzo do góry. Bardzo stromo leciały.
A mógłby pan to jakoś opisać dokładniej? To wyglądało jak samolot. Można
powiedzieć, tylko z bardzo daleko, co jest niemożliwe, żeby on był tak bardzo
daleko i żeby można było te odbicie światła zobaczyć. Dla mnie, tak jak mówiłem
wcześniej, my mamy naprawdę blisko lotniska dwa. Mamy jedno czterdzieści
kilometrów mniej więcej do Dortmundu, do
Düsseldorfu mamy sto kilometrów i na pewno nie widzieliśmy niczego takiego. One
leciały bardzo stromo do góry i w jednym
kierunku z jednej i z drugiej strony. To
można powiedzieć północ i południe. I one
leciały jakby w jednym kierunku, jakby do
połowy. Tylko że nie mamy tego, nie mamy możliwości, nie mamy okna ani nic, żeby
tam nagrać, żeby to było można było nagrać. A jakby ocenił pan
prędkość poruszania się tych obiektów? Ile
w ogóle trwała obserwacja tych obiektów?
Obserwacja trwała z minutę, dwie. Minutę, dwie. Później właśnie nie mogliśmy już
więcej widzieć, ponieważ one poleciały w stronę tam, gdzie, gdzie nie możemy po
prostu zobaczyć z naszego mieszkania. Czyli musiały się dosyć szybko poruszać.
To znaczy na moje oko tak jak samoloty. Ile latają samoloty? Powiedzmy te
czterysta, pięćset kilometrów na godzinę, ale
jakby z tej odległości, co one były, wydaje mi się, że poruszały się tak samo
jak samoloty. W sensie tak wizualnie to było dużo dalej, czyli musiały się
szybciej poruszać. Tak mi się wydaje. I po tym wszystkim zaobserwowałem na tym
drugim obiekcie, na tym te dwa zdjęcia i
właśnie nad tym obiektem leciał ten, ten
drugi obiekt. Od razu moją uwagę przykuło właśnie ta twarz w chmurach.
Można powiedzieć fajnie, jakbyście to zobaczyli, no bo ja tak samo tłumaczyłem
sobie to. Jesteśmy takimi zapaleńcami z
właśnie żoną i może my sobie coś wmawiamy, że to był samolot, ale to było takie
dziwne z tymi, szczególnie z tą mową mojej, mojej żony.
No właśnie, zwrócił nam, zwrócił tutaj moją uwagę ten szczegół. Czy
mam takie pytanie, czy żona mówiła dziwnie? W sensie obniżyła jej się jakoś
barwa głosu, barwa głosu się jakoś zmieniła czy, czy jak to wyglądało?
Nie. Ona zaczęła szybko mówić strasznie.
Ja, ja się jej później pytałem, co się z
tobą dzieje? Dlaczego tak dziwnie mówisz?
Ona w ogóle nie wiedziała, o co chodzi. Ja
jej prawie w ogóle nie mogłem zrozumieć.
Nienaturalnie szybko, jak na jej, że tak powiem, możliwości tak?
Tak, tak, dokładnie. Tak, jakbym miała,
nie wiem, jak to wytłumaczyć. Ona zaczęła bardzo szybko mówić. Jakby
dwa słowa łączyła w jedno słowo. Ale było słychać, że jakoś jakby, jakby
przeskakuje sylaby na przykład, czy, czy
po prostu tak mówiła bardzo szybko, tak, tak, że ciężko było złapać?
Właśnie tak bardzo szybko, że właściwie trudno było ją zrozumieć. I zwróciłem
uwagę, że ona w ogóle mówiła, że, że ona nic
mówi normalnie i że ona nic w ogóle nie słyszy w jej głosie. Ja do tego właśnie
miałem takie uczucie deja vu. Wiem, że ja
mam, ja mam bardzo często deja vu, ale to było takie ciągłe deja vu z takim
niepokojem. I to właśnie też trwało tak trzy, cztery minuty. I do tego miałem
jeszcze, jak patrzyła na niebo. Żona mi to
wytłumaczyła, ponieważ my siedzimy w tych tematach. Żona bardziej, że jakbym
widział cząsteczki energii, po prostu białe kropki na niebie, ale tylko jak się
patrzyłem na niebo. Takie, takie kropki.
Jak się patrzyłem na niebo, to widziałem takie kropki, które się szybko
przemieszczają. To można porównać do tego,
jak się, jak się przeciera oczy i widzi się takie białe punkty. Tyle że ja
patrzyłem w niebo i naprawdę to widziałem.
I bez przecierania oczu oczywiście. I to mi żona wytłumaczyła, że to mogą być
cząsteczki energii po prostu. Tutaj chciałbym jeszcze zapytać. To była
obserwacja dokonana w ostatni wtorek, tak? Kiedy to- To było we wtorek. Tak.
Mhm. Jaka to była miejscowość? To było w Soest. Soest. Mid,
przepraszam, Soest. Jeszcze po polsku. W Niemczech, w południowej Westfalii.
... Dwudziesty ósmy września. Tak, już panu to powiem dokładnie zobaczę
na ten, bo mi to później wyleciało z głowy, bo później ja byłem po między
zmianie i po prostu poszło w zapomnienie. Później
trochę ja sobie przypomniałem na drugi dzień, gdy przyszedłem do pracy. No i
później właśnie zobaczyłem. Niech pan zwróci uwagę. Tak samo, jak mówiłem w
trzydziestej szóstej sekundzie w jednym z
filmików. Tam są dwa filmiki, że on jakby znikał i się pojawił, ale właśnie nie
wiem, czy to było przez zoom telefonu, czy
może ostrość stracił na chwilę, a potem go wziął.
Aha, bo jeden filmik wysłał jako załącznik, a jeden filmik wysłał jako link
do dysku. No, to jest bardzo, bardzo mądre działanie ze strony Google. Patrzę
teraz na ten filmik. Ja to na pewno teraz wysłałem. Ściągałem
po prostu na ten do, do przeglądarki, tylko to nie moja wina musi być.
No Google tam lubi, lubi czasem, czasem pomieszać. No, na tym filmiku, który się
wysłał jako załącznik, to widać rzeczywiście, że tutaj ten obiekt
to nie wiadomo co. Ten obiekt ma taki troszkę wydłużony kształt,
taki cegłowy. Rzeczywiście. Tak i to było takie dziwne. I te dwa
obiekty właśnie leciały w tym samym kierunku. No tak,
Dokładnie w tym samym kierunku. I tak jak
mówiłem, właśnie, właśnie te jakieś dziwne
to mówienie żony, potem moje deja vu i
później ta chmura na końcu to dla mnie się
po prostu coś było nie tak. Ja też czuję
od jakiegoś czasu taki niepokój w sobie i
w ogóle. Także postanowiłem się podzielić
tym. Po prostu. Może będzie ciekawe, może
udostępnicie. Może ktoś będzie wiedział więcej, bo właśnie później sobie tak
myślałem, że może my sobie za dużo wypowiadamy albo chcemy sobie coś
udowodnić i dlatego widzimy takie rzeczy. I fajnie, super by było, jakbyście,
jakbyście coś wiedzieli. Może więcej właśnie o jakiś odlew. Może co to było
albo coś, jak to puszczyć się dalej? Ponieważ ja też patrzyłem się na tym samym
dniu. Właśnie szukałem, czy może były jakieś wyloty orbitalne albo coś w tym
stylu, ale niestety niczego nie znalazłem.
No nie, to chyba jakieś satelity czy loty
orbitalne to one nie byłyby tak mocno, nie
były tak dobrze widoczne, bo tutaj ten obiekt jednak dosyć widocznie, dosyć
wyraźnie widać te obiekty. To one musiały być troszkę jednak bliżej.
To znaczy bliżej jak dalej, ponieważ tak
jak mówiłem, te samoloty jeśli lądują, to
jest naprawdę czterdzieści kilometrów od nas. Jak one lądują, to my je widzimy,
widzimy, jak one schodzą na dół z balkonu, a one
to ewidentnie wygląda, jakby było daleko. No i właśnie to mnie zaciekawiło i to
leciało. Mi się wydaje. Jeśli chodzi o tą
bliskość, bliskość czy jak to było daleko,
to to musiało szybko lecieć, bo tam się tak przemieszczał.
I to tyle, jeśli chodzi o relację przekazaną przez tego słuchacza. Linki do
nagrań wideo oraz zdjęć przez niego zrobionych znajdziecie Państwo w opisie
tej audycji. I choć w przypadku zdjęć twarzy w chmurze ewidentnie zadziałała
tutaj pareidolia, czyli skłonność naszego mózgu do dopatrywania się twarzy lub
postaci ludzkich w obiektach, które nimi nie są, to jednak uważam, że pozostałe
szczegóły tego zdarzenia każą postawić pytanie o prawdziwą naturę tego, co
zaobserwowali wówczas i uwiecznili nasi
świadkowie. A co Państwo sądzicie o całej
sprawie? Dajcie znać w komentarzach pod tą audycją, a my po krótkim przerywniku
przejdziemy do prezentacji drugiej przygotowanej na dziś rozmowy. Radio
Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie Państwo z nami.
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium Paranormalny głos w Twoim domu.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest już
powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Archiwum Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Dwa miesiące temu był trop prowadzący do
pewnego radia, że ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO www.uforelacje.pl. Podziel się już dziś swoją
obserwacją. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje Polska baza relacji o obserwacjach
UFO www.uforelacje.pl Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach, przeżycia na granicy światów.... Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. Przechodząc do prezentacji drugiej przygotowanej na
dziś rozmowy, pozwolę sobie nadmienić, iż
fragment tego nagrania słyszeliśmy już w poprzednim odcinku, w którym w części z
nagraniami poznaliśmy opis spotkania naszej słuchaczki z tak zwanym
sypialnianym gościem. Dziś poznamy pełny zapis rozmowy, jaką miałem sposobność z
nią odbyć. Usłyszymy między innymi opis obserwacji dość osobliwie zachowujących
się obiektów świetlnych na niebie nad Berlinem. Rozmowę odbyliśmy w połowie
września bieżącego roku. Zapraszam do słuchania.
Ja palę na balkonie. My nie palimy w domu, tylko na balkonie i
w związku z tym, że wracam koło dwunastej w nocy z pracy, jestem tak wpół do
pierwszej w domu. Zawsze sobie siadam jeszcze na balkonie i palę papierosa. I
patrzyłam się, to było równiutko gdzieś, no, rok temu, trochę więcej, w czerwcu,
koniec czerwca. Ja to nawet gdzieś tutaj na Facebooku napisałam, ale ludzie mi
zaczęli pisać, że to Starlinki i ja już zamknęłam buzię, po prostu nie chciałam
dyskutować. Była sytuacja taka, że przez
tydzień czasu widziałam takie czerwone dwa punkciki, jakby tak na wydłużenie
ręki, na długość ręki. Te punkty były oddalone na, jakby na szerokość kciuka. O,
w ten sposób powiem, bo trudno określić jest odległości.
No już liczba tych, liczba tych obiektów wyklucza Starlinki, bo Starlinki zawsze
tam się przemieszczają w takich grupkach po kilkanaście, kilkadziesiąt.
Takimi jednostaj-, jednostajnym, takim jednostajnym- Tak.
Tą jednostajną prędkością. Ale to, to, to
nie były te obiekty, o których ja teraz Państwu tam pisałam. I po prostu
patrzyłam. I ja tak patrzyłam na to przez
tydzień czasu. Takie dwa punkciki były. One były takie bordowe. To wyglądało,
jakby ktoś z tamtej... Tak od kosmosu, jakby, jakby tak świecił. Tylko że to nie
było tej, tej łuny światła na, na, na, na dół. Tylko takie
tak, tak. Miałam wrażenie, jakby to stamtąd świeciło. No ale patrzyłam się na
to. Paliłam papierosa, wychodziłam i zawsze tylko wieczorem, jak był Wielki
Wóz, to widziałam. Nie widziałam tego w dzień, żeby tam gdzieś na chmurach się
światło zatrzymywało. Dlatego stwierdziłam, że to
jakby od góry było to światło, a nie od dołu, bo od dołu jak jest, to przecież
widać, ono się zatrzymuje na chmurach. Jak
nie ma chmur, to leci dalej i nie widać. Takie, tak na logikę moją. Ja o tym
opowiedziałam tylko synowi, dlatego, bo...
Potem koleżance, ale dopiero w tym roku, po obserwacji właśnie tych punkcików,
które wysłałam tam. I ja jednego razu wyszłam, to gdzieś tak było, nie wiem,
szósty, siódmy dzień i ciągle już potem patrzyłam się na to, bo mówię: „Jezus
drogi, co to jest takie, takie czerwone, z
taki, z taką...?” Jakby rozjaśniało się
to światło czasami. Czasami było takie te światełka, te dwa, tylko te dwa. Te
punkty. No bo to trudno określić. I w pewnym momencie, ja nie wiem, w pewnym
momencie z tego, z tych, z tego, bo te, te dwa punkty były przy tej, jakby to
opisać? Jak jest Wielki Wóz, to ta pierwsza dolna gwiazda, dolna powiem z
naszego, jakby, jak na to patrzymy, na niebo. Ja mam na, na zachód balkon. Z
tamtego punktu, z tego pierwszego zaczęło wylatywać coś, co,
co mi jest naprawdę trudno opisać. To trwało, nie wiem, dziesięć minut, pięć
minut może. Może... Nie wiem, bo sprawdzałam potem na zegarek. Wyszłam
zapalić po dwunastej w nocy. Wróciłam do biurka, do swojego
pokoju wróciłam. Nie wiem, gdzieś było
piętnaście, dwadzieścia po. Ale ja jeszcze paliłam i to tak w czasie tego, tego
palenia. Wylatywały takie, takie świecące punkty, które czasami
rozświetlały się w formie kwadratu. Kwadrat, po prostu światło w formie
kwadratu i jeszcze takie na rogach miało
takie jakby rozetki, takie listki i to po
prostu tak buchało. W środku było takie, takie neonowe niebieskie światło, a na
brzegach było białe. Ja, ja byłam w szoku, bo mówię: „Jak może się światło roz-
rozchodzić w formie kwadratu z rozetkami?” I to leciało do tego, do tej trzeciej
gwiazdy, jakby przy dyszlu tego wozu i pod bardzo ostrym kątem
wracało i jakby znikało. Nie wszystkie rozbuchały, tak, ale to był neon. To było
takie, taki kolor niebieski, naprawdę trudny
do określenia. I to, i ja po prostu stałam
jak wryta. Patrzyłam się na to. Telefon
miałam tu na biurku, a ja po prostu byłam
jak słup soli. Stałam i na to patrzyłam
chyba z buzią otwartą. I potem to znikło.
Te punkty znikły. Nie wiem, czy to były,
ale w nocy hologramy nad Berlinem, jakieś
próby albo to coś było stamtąd. Nie mam pojęcia.
No, gdyby to były hologramy, to chyba byłyby jednak jakby
bliżej. Tak mi się wydaje. No właśnie, ja... Mnie jest bardzo trudno
określić tą odległość, ale ja wiem, że to
było tam bardzo wysoko. Nie było od dołu tego, jakby
oświetlenia, tych, tych dwóch punktów czerwonych. Tym bardziej że one się
pojawiały razem z tym wozem. One nie były jakby cały dzień, tylko po prostu
wychodziłam w nocy. Patrzę, znowu są. Nie
było, nie było. Potem bach! Są. I dlatego na to zwróciłam uwagę i wtedy trafiłam
na... No, ja w życiu nie widziałam, żeby
tak coś buchnęło światłem, jakby rozbłysło
i żeby zamykało się w kw...... kwadracie. Ja zdaję sobie z tego sprawę. Ja się
czasami śmieję, jak o tym mówię, bo jak ktoś by tego posłuchał, to
od razu powie, że to są bzdury. No bo nie
może się światło rozchodzić, nawet jak coś
tam bucha, no to, to światło rozchodzi się tak jak od słońca na każdą stronę.
Tak się rozchodzi koliście jakby. Tak. A to był kwadrat, jakby zamknięte w
kwadracie i jak nie wszystkie tak się rozświetlały, niektóre
leciały po prostu do tej gwiazdy, która jest na końcu tego dyszla. I tak nie tym
samym torem, tylko jakby tak pod bardzo ostrym kątem wracały i nie wiem, jak one
chyba w jakimś takim innym kierunku, że znikały potem. Ja na początku byłam
przerażona, potem mówię: "Boże, weź ty
patrz dokładnie, czy to widzisz naprawdę?"
I proszę sobie wyobrazić, że ja przyszłam
do biurka i sobie zapisałam to na kartce.
Dlatego, bo mówię, rano wstanę i pomyślę,
że mi się to śniło, że ja po prostu gdzieś no nie będę,
nie będę wierzyła w to, co widziałam wieczorem. I ja to opisałam na, na, na
kilku stronach tych takich o UFO na Facebooku, bo mówię, może ktoś też to
widział. Mówię, przecież to jest niemożliwe, że tylko ja to widziałam. To
tak jest takie. W gazetach nic nie pisało
o żadnych hologramach, nigdzie nie było
żadnej wiadomości i, i nie wiem. Po prostu
to widziałam i to opowiadam. I ze względu na to właśnie... I to było rok temu, w
czerwcu. Potem już to znikło. Nie było, nie ma. W drugą-
A te punkciki, te obiekty jakoś się pojawiały zawsze o tej samej godzinie czy?
No znaczy chyba tak. Dlatego bo, no bo ja pracuję, pracuję i
ja po prostu o dwunastej w nocy wyjeżdżam z pracy. Jestem,
jestem gdzieś za dwadzieścia pierwsza, a
wtedy to było, to wtedy była o dwunastej.
Ja musiałam mieć wolne wtedy, bo to było dwunasta, godzina pięć po dwunastej,
gdzieś tak mniej więcej do dwadzieścia, piętnaście, dwadzieścia po dwunastej. Ja
godziny nie zapisałam, tylko że tylko napisałam sobie kartkę, położyłam na
biurku i mówię: "Rano jak wstaniesz, to będziesz wiedziała, że na pewno to
widziałaś", bo po prostu miałam tą kartkę
napisaną. Bo ja się bałam, że po prostu
pójdę spać i pomyślę, że mi się to śniło. To było tak niewiarygodne, po prostu
niewiarygodne dla mnie. A czy te obiekty jakoś się odróżniały od
reszty obiektów na niebie? Jasnością na przykład? Kolorem?
No, one były te, te dwa punkciki to były
takie bordowo-czerwone, ale one były ledwo
co widoczne. Wielkości takiej średniej świecącej gwiazdy. Nie bardzo ostre, nie
bardzo malutkie, widoczne, tylko że czasami takie jakby przymglone, czasami
mocniej je widać było. To pewnie zależało od pogody. To był czerwiec. W ubiegłym
roku było ciepło dosyć i one, no mówię, w
formie kwadratu i jeszcze niektóre jak się
tak, tak mocniej, jakby były silniejsze, nie wiem, miały więcej tej energii czy
światła, czy no nie wiem, trudno mi powiedzieć. To takie na
rogach, takie były listki jak rozetki, takie po prostu listki takie i to było
widoczne. One się w środku były ciemno, atramentowo, taki neonowy,
neonowy, ostry kolor, a na zewnątrz jakby to
wybuchały. Ciemne były i się rozchodziły.
I sam ten brzeg tego kwadratu był już taki
neonowo-biały, taki czasami taki jasno, nie seledyn, tylko taki jasny niebieski,
że to jakby ta siła światła się rozchodziła i rozjaśniało się na zewnątrz.
Ja, ja tego nie zapomnę, bo dla mnie to było naprawdę bardzo, bardzo, no,
niewiarygodne wręcz. Ja nigdy w życiu czegoś takiego nie widziałam
i ja po prostu potem miałam odruch patrzenia na ten wóz, bo ja myślałam, że
to znowu się gdzieś mi kiedyś pokaże, ale
tego już nie widziałam. To wtedy było rok temu, w czerwcu, koniec czerwca
raz i już tego się nie pokazało, ale zaczęłam to niebo obserwować. Ja nawet
sobie taki teleskop kupiłam, ale on był bardzo tani i
zanim ja go miałam złożyć i przesunąć, przekręcić on na tych śrubach ledwo co
się trzymał, taki telepiący i oddałam to wnuczce, bo mówię: ty się pobaw, bo dla
mnie za dużo nerwów było. Mam lornetkę taką w sumie tej samej klasy, co, co się
okazało, tyle samo widzę przez lornetkę,
co przez ten teleskop. No i potem właśnie
zaczęłam lornetką sobie oglądać tam. Ja siedzę zawsze gdzieś do trzeciej w nocy,
dlatego po południu pracuję. W związku z tym ten mój czas jest przesunięty
i przez cały rok tam nic się nie działo.
Nic nie widziałam takiego, żeby coś, żeby
coś zauważyć. I od dwóch miesięcy właśnie, ale zawsze zerkałam na ten wóz, bo po
prostu tam widziałam to i myślałam, że może znowu się pokaże. I ten film, który
wam wysłałam, dzisiaj nawet tam wysłałam
parę, to właśnie tak zaczęłam, to zaczęłam
to obserwować od gdzieś dwóch miesięcy. Najpierw właśnie na tym Wielkim Wozie,
mówię, tam takie kropeczki, takie... Tylko
to wygląda, jakby ktoś, jak nie wiem, jak
to wytłumaczyć, jakby szpilką niebo ukłuł i to tak rozbłyśnie, potem
jedna, dwie sekundy i leci. Czasami bardzo
niebieskim, identycznym kolorem, właśnie
jak ten, jak ten neonowy taki kolor. Tak błyśnie i sekunda, dwie.
Jakby się zastanawiało to, czy gdzie ma polecieć i, i leci. Tylko że to leci tak
do góry, potem w dół, potem potrafi koło zrobić, gdzieś poleci znowu do góry,
znowu gdzieś w drugą stronę, potem, potem
prosto w lewo, prosto, prosto, prosto i potem to znika.... Ja już się tak
wyćwiczyłam, że po prostu patrzę na niebo
i gdzieś kątem oka mi coś błyśnie i ja już wiem, że to jest to. Tego jest bardzo
dużo i właśnie dlatego zaczęłam robić filmy.
Tylko no, na, przez taki telefon to tak się trudno robi. Ja na tym filmie widzę
to, ale po prostu to trzeba ten film obejrzeć, jakby podzielić. Ja już dzisiaj
właśnie sobie pomyślałam podzielić sobie
ten na przykład ekran na sektory, na sześć jakby takich części i przez
je-je-jeden czas trwania filmu patrzyć się w jedno miejsce, potem w drugie, w
trzecie i w końcu się coś zobaczy. Bo to
jest bardzo rzeczywiście trudne. Jak się patrzy tak ogólnie na to, co, co ja
nagrałam, to, to nie ma. Ja to wysłałam synowi. Syn mówi: "Mamo, to tak różnie
widzę." Czyli w jego, jego zdaniem tam nic nie ma, jakby. Ja
trafiłam na ławkę, ja to patrzę- No tych filmach podesłanych przez
Messengera też szczerze mówiąc nic nie widać, oprócz jakiejś takiej-
No właśnie. czarnej, czarnej masy. Też Messenger niestety bardzo mocno
kompresuje. Dlatego ja prosiłem, żebyś tam wysłała te materiały też na maila.
Nie mogłam wysłać przez telefon, bo mi pokazało, że za, za duża pojemność tego
filmu, bo ja próbowałam wysłać to przez
telefon. A jak znowu? Nie wiem, może teraz
zrobię w ten sposób, bo sobie wzięłam,
teraz to wgrałam na komputer, na laptopa i
może z laptopa jak to wyślę. Ale jak to było z telefonu na laptopa i jeszcze
będzie z laptopa na, na, na wysłane na pocztę, to jak-
Z telefonu na laptopa, to chyba z telefonu na laptopa to raczej nic się
tam nie dzieje z tym plikiem po drodze. Po
prostu jest kopiowany z telefonu taki, jaki jest. Tylko jest kwestia wysłania
tego. Nie wiem, może przez WeTransfer albo
przez dysk Google by się, by się udało.
Próbuję coś zrobić i potem myśmy pojechali
sobie, nie wiem, miesiąc temu. Ja przez miesiąc to oglądałam. Miesiąc temu
pojechaliśmy sobie nad morze, tutaj przy Szczecinie, a
przekraczaliśmy granicę i po prostu zatrzymaliśmy się na obiad i siedzieliśmy
na tarasie. Ja o tym, ja myślałam, że to w końcu jest
tylko nad Berlinem, bo mówię no i jem sobie. Jemy, siedzimy na tarasie,
jem sobie obiad, patrzę w niebo, a to leci. Tak samo lata. Lata po prostu w
dzień o dwunastej w południe nad polskim niebem, bo to przecież jest ile? No,
dwieście kilometrów niecałe od granicy. To było w Kostrzyniu
i w dzień, i ja, i potem żeśmy pojechali
nad morze. Byliśmy w Międzyzdrojach. Tam
jest takie długie molo. Byłam na tym molo.
Myśmy czekali tam na statek, taki, żeby sobie taką wycieczkę zrobić statkiem pół
godziny czy tam czterdzieści minut. I z
mola to już przecież z tego, z tego morza
tam nic nie świeci do góry na niebo, bo
no, ktoś może mi powiedzieć, że widzę, nie
wiem, jakieś świetliki albo gdzieś tam
jakieś, jakieś samochodów odbicia albo co.
Ale to nie jest to, bo to, bo to leci nad
chmurami, bo to jak leci nad, nad chmurą,
to ja widzę taką poświatę tylko czasami,
że tak jakby widać, że coś tam leci, ale
to nad chmurą leci i potem jak się chmura kończy, to dopiero to wychodzi i widać
taki punkcik. Tylko to jest tak małe, takie małe sreberko, taki punkcik,
czasami błyska takim srebrnym, właśnie takim. Tylko na filmie to tego tak dobrze
nie widać. I na tym molo też to widziałam. Zastanawiam się, czy to nie są czasem
podobne obiekty do tych, które czasem widują pasażerowie samolotów, też nad, nad
chmurami, jak przelatują. Nie mam pojęcia. Właśnie, bo
siedzę i tak tłumaczę sobie. No chcę sobie wytłumaczyć to na logikę. No bo, bo
przecież nie, ja nie wiem, co to jest. Ja
nie mówię, nie twierdzę, że to jest, nie
wiem, UFO jakieś. Nie twierdzę, no ale dla mnie to jest coś nieznanego. Dlatego
mówię, napiszę do was i... bo jestem bardzo ciekawa, co to jest. No przecież
helikopter- piloci helikopterów powinni to
widzieć, bo skoro ja to z balkonu widzę, to oni powinni to widzieć. Piloci
samolotów też to powinni widzieć, bo oni są jakby wyżej niż ja.
No, piloci samolotów też podobno tego typu rzeczy widują. Tak?
No, tylko że oni nie za bardzo mogą głośno o tym mówić. Mówiąć.
Muszą to raportować tam na ziemię, że tak powiem.
Tak, tego jest mnóstwo. To nie jest to, że to jest gdzieś, jak czasami jest taka
przerwa, że nic, nic, nic. Gdzieś tam coś
zauważę, jedno, jakieś, gdzieś tam błyśnie coś. W ubiegłym tygodniu jechałam do
pracy, był korek. Stałam sobie i jechałam
właśnie też na zachód i dosyć słońce było.
To chyba było przedwczoraj. Takie bardzo ładne, fajne słoneczko i miałam takie
założone okulary. Kupiłam sobie takie okulary, które są, że w nocy światła nie
rażą, a wszystko się widzi, a w dzień takie przeciwsłoneczne są. Ja nie wiem,
oni tam może coś włożyli takiego jak kiedyś żołnierze mieli, że już po
prostu ta technika poszła tak na tyle, że takie przez internet okulary. Kupiłam
sobie bardzo fajne do jeżdżenia i założyłam te okulary, bo po prostu mi to
słońce bardzo z zachodu. Dojechałam o piętnastej na
szesnastą do pracy i, i zobaczyłam właśnie, ale to było przecież to piętnasta
godzina po południu i stałam sobie na, tam były chyba ze cztery pasy, taka
szerokaśna ta ulica i, i ja to widziałam przez szybę
samochodu pod nosem, znaczy pod nosem, no, przez szybę. To było bardzo wysoko,
daleko i patrzyłam się przez ten czas, jak zanim wyjechałam z korka, to
cały czas widziałam i to kilka. To jest dziesięć czasami, czasami dwa, czasami
cztery. Ja nie wiem, co to jest. Może jakieś drony wojskowe, że-... ale by tak
nie, nie, nie latały tak- No chyba nie na takie wysokości.
W kółko i nie na takie wysokości, bo to jest naprawdę nad chmurami, wszystkimi
chmurami, jakie są, czy te niżej, czy te
wyżej. One są nad chmurami, ale sądzę, że
w naszej atmosferze to jest, że to, bo na
początku to, to w nocy widziałam właśnie i
mówię: Jezus drogi, to przy gwiazdach, bo patrzy... Bo ludzie są przyzwyczajeni
patrzeć na gwiazdy i patrzą na te punkty,
które świecą. A to trzeba patrzeć, nauczyć
się patrzeć między gwiazdy. Dlatego, bo te punkciki wtedy tak łypią między, tam,
gdzie jest najciemniej, to je naj- naj- najlepiej widać. Nie mam pojęcia, co to
jest. Ja mówię teraz- Te punkty muszą, muszą się charakteryzować
dosyć mocnym, jednak dużą, że tak powiem, mocą, jeżeli chodzi o oświecenie.
Mocą, tak. Żeby się przebić przez to zanieczyszczenie
światłem, które przecież też nad tymi- Tak. Takimi dużymi miastami
jest dosyć częste. I jak słońce świeci, i jak słońce świeci w
dzień, to one potrafią błysnąć takim właśnie tym prawie takim samym niebieskim
kolorem, który w tych kwadratach mi się roz- rozbłyskiwał.
Albo tak, tak jakby coś śmignęło, tak jakby ustawiły
te obiekty, ustawił się, był akurat tak leciał do słońca i był srebrny, że po
prostu mignie takim, takim światłem, takim
srebrnym, takim... Ale to jest, jak się patrzy na ten film i się
mrugnie okiem, to po prostu już tego się nie zauważy, bo to, to jest,
to jest ułamek sekundy, jak to tak mignie i chwilę, jakby sekundę, dwie stoi i
dopiero potem rusza. Nie mam pojęcia. Naprawdę nie wiem, co to jest
i będę drążyć i, i chcę się dowiedzieć, bo po prostu ja to widzę codziennie.
Tutaj też się postaram podrążyć. Podeślę może zapis tej rozmowy tutaj ufologom
współpracującym z Radiem Paranormalium. Może oni będą mieli- Może oni!
Może coś będą mogli tak tutaj jakby wywnioskować.
Ja bardzo proszę o to, bo po prostu ja już
koledze powiedziałam, że ja do jakiejś paranoi dojdę, bo ja mojemu Niemcowi to
pokazuję, a on mówi: ja nic nie widzę. Ja
mówię: no patrz, tutaj, a on nie, bo on tak mówi: wiesz, ja mam do czytania inne
okulary, do okulary, do, do, do oglądania
inne. Ten mówi: ja nie widzę, mówi, co ty opowiadasz? Ja zamykam buzię wtedy, bo
mówię Jezus drogi, no idiotka, stara baba, ale po prostu wiem, że to widzę. No,
widzę to i nikt mi nie, nie, nie, no nie jest w stanie powiedzieć, że ja, że, że
się mylę. Bo gdybym widziała raz czy tam dwa razy gdzieś coś zauważyła, to było
zupełnie co innego. Mógłby mi ktoś wytłumaczyć. Słuchaj, no, teraz leci,
przez okno patrzę. Jezus drogi! No, drony chyba można wykluczyć. Mi się
wydaje, bo nawet te wojskowe drony, one jednak też mają dosyć mocno ograniczony
zasięg, jaki może dron odlecieć od nadajnika.
Ach, rzeczywiście, nad tym nie pomyślałam,
bo ja już myślałam: o Jezu, uspokój się,
to są może jakieś drony. Po prostu drony latają. Ale
po co tyle dronów nad Berlinem? Przecież
to jest nielogiczne. I cały dzień i noc to
po prostu jest taki punkt. No, teraz mi
mignęło niebieskie takie i leci na dół, i leci teraz na dół. Leci i co? Stanęło.
Teraz leci w prawo. Ja to widzę teraz. Jezus drogi. I naprawdę proszę wyjść na,
na, na ten na dwór w nocy i popatrzeć, bo skoro ja to widziałam w
Kostrzyniu na granicy, jedząc obiad w południe, czy to możliwe, że tylko ja to
widzę? Przecież to jest niemożliwe. To by był jakiś omam.
No też sporo, sporo ludzi nie patrzy w ogóle w niebo, to także trudno, żeby coś
tutaj dostrzegli. A syn i koleżanka jakoś nie dzielili się jakimiś swoimi
spostrzeżeniami na temat tego, co to może być?
Syn powiedział, że... Syn powiedział, że
to może jakieś niemieckie programy. Co tam
kombinują wojskowe albo jakieś. Jeżeli,
ja teraz mówię, jak będę z nim rozmawiała, to ja mu
palcem na ekranie pokażę po prostu, bo ja widzę to na ekranie. Wiem, jak to
wygląda i wiem, jak to leci, bo to, to jest naprawdę, jak się patrzy tak ogólnie
na ten ekran, na ten film, to ja mówię: no
tak, no, ludzie nie widzą dlatego, bo to
jest takie, takie zwiewne. A ja widzę i ja
mu palcem, z nim będę siedzieć, oglądać i
mu palcem pokażę: zobacz, tu leci, leci,
leci, wiruje tutaj na dół leci i mu palcem pokażę. I on to zobaczy, bo to jest
naprawdę trudno zobaczyć. Ja to zobaczyłam ze względu na właśnie te, te
kwadraty, które mi się tam roz- rozbłyskiwały i ja patrzyłam się na ten
Wielki Wóz i nie patrzyłam się na same gwiazdy,
na sam układ tych gwiazd, tylko po prostu
patrzyłam się w środek. Patrzyłam się tam, gdzie ciemno, bo ja szukałam
jakby... Chciałam jeszcze raz zobaczyć te
czerwone dwa punkty, które tam przez ten tydzień były. I przez to zaczęłam po
prostu inaczej patrzeć na to niebo, bo nie patrzyłam się: a, tu taka jaśniejsza
gwiazda, tu ciemniejsza, tylko patrzyłam
się między gwiazdy, tam, gdzie ciemno, bo
szukałam tych czerwonych punktów. Tylko te punkty czerwone były takiej
no, średniej wielkości gwiazd, takich słabo, słabo
rozświetlonych, świecących. I jednego dnia
były ciemniejsze, drugiego bardziej widać
było. Czasami było takie ledwo za mgłą.
Więc mówię: no, to niemożliwe, żeby w nocy z dołu ktoś, ktoś oświetlał. Bo, bo
tutaj, jak jest gdzieś tam dyskoteka i jadę, to widzę te kółka, które
wirują jakby, ale one wirują jednostajnym ruchem, takim i, i po prostu są zawsze
tak samo wirują. A te dwa punkciki czerwone-...Myślałam, może jakieś
hologramy sobie próbowali, bo jeszcze takiego światła, żeby się w kwadracie
rozświetlało, to ja nie widziałam. I właśnie ze względu na te, na to, na to
zdarzenie ja po prostu zaczęłam patrzeć między gwiazdy. Szukałam właśnie czegoś
takiego, co jest innego w tym wszystkim, że, że
ja jeszcze próbuję nagrać. Może, bo to
jest bardzo. Aha, i jeszcze jak ja właśnie
ja tam wysłałam takie zdjęcie jedno i tam
takie jakieś, jakieś takie światło było w formie trójkąta. Jak się powiększy to
zdjęcie. Chyba pierwsze wysłałam zdjęcie.
Zdjęcie też jest dosyć mocno pomniejszone niestety tutaj. I tam właśnie
to też była taka- Coś widać. Tak, ja, ja yy ja to zdjęcie zrobiłam zupełnie
przypadkowo, bo, bo właśnie chciałam. Był
taki lekki deszcz i było pochmurno i ja wzięłam telefon i chciałam
zrobić, po prostu spróbować sfilmować, czy, czy to jest też w czasie deszczu,
czy, czy, bo widziałam takie punkty, ale mówię: nie wiem, czy to się da, czy to
będzie widać na telefonie. I przez moment zobaczyłam. Zobaczyłam takie
cztery krążki, jakby przekrojone pomarańcze, takie plastry pomarańczy
zobaczyłam i, i chciałam zrobić zdjęcie, bo, bo, bo myślałam, że to
chwycę, ale to były, nie wiem, no, trzy sekundy i przycisnęłam ten, to zdjęcie w
telefonie, żeby zrobić zdjęcie. Kliknęłam na ten
i zobaczyłam. Mówię: Boże drogi, nie, nie
zrobiłam tego zdjęcia. Po prostu za późno,
bo to są nerwy, to to i strach taki, bo zobaczyłam takie to było też właśnie w
ubiegłym tygodniu takie. Ja nie wiem, co się dzieje nad tym Berlinem.
Zobaczyłam takie dwa, dwa, dwa. Normalnie jak tak
podzielone krążki, jak, jak jakby były, wisiały plastry pomarańczy i taki lekko
pomarańczowy właśnie kolor. Też nie wiem, co to było, bo wtedy było bardzo
pochmurno. Była, był deszcz padał i było tak bardzo nieprzyjemnie. Pogoda była
fatalna i to, to mi się tak pokazało. Ja
przycisnęłam i potem patrzę, mówię: Jezus drogi, nie, nie, nie. Po prostu nie
zrobiłam tego zdjęcia, tego, co zobaczyłam. I potem patrzę, a tam w rogu,
na górze, właśnie takie, takie światełko
było i ja na tyle powiększyłam w aparacie, ile się dało. I tam właśnie w takim
prostokącie jakby takie trójkątne światełko było. Nie wiem, co to jest. Nie
wiem, co ja zrobiłam. Co to jest? Co za zdjęcie mi wyszło z
tego, bo tam jest pas już dachu po prawej
stronie, a właśnie to jest w górnym lewym
rogu. To tyle co, co z tym. A mam jeszcze pytanie takie, bo
wy macie większy kontakt jakby z ludźmi, którzy właśnie, którzy właśnie
no, wiedzą więcej na ten temat. Ja miałam
sytuację taką, że poszłam spać i śniło mi się. Śnił mi się taki w kapturze,
w kapturze, taki, taka postać, ale ona jakby ona była z tyłu. To był tylko
chwila tego snu, co pamiętam. Tak jakby stał z tyłu za mną w kapturze.
Może nie stał. To wyglądało tak, jak ja bym siedziała, a on był. Tylko nóg nie
było widać, tylko taki kaptur i taka takie czarne coś, jakby taki, nie wiem, no,
peleryna taka z kapturem. Twarzy nie widziałam i to coś odkroiło mi z tyłu
kawał skóry tutaj z tyłu i tak jakby chciał mi się do płuc dobrać. To był sen.
To ja tego nie widziałam, tylko śniło mi się
i ja powiedziałam bardzo brzydkie słowo. Mogę powiedzieć? Oczywiście.
Ja powiedziałam: spierdalaj! I to znikło. Lekki kaliber.
I to znikło. I ja wtedy ze strachu chyba
się obudziłam, bo siadłam na łóżko. Mówię: Jezus drogi, a cóż to było? W życiu
czegoś takiego nie miałam. A potem siedziałam, mówię: Jezu, a może to ja mam
coś tam źle i to coś chciało mi pomóc? Bo to no, człowiek na różne sposoby to
bierze. Ale, ale jak ja to zobaczyłam i zobaczyłam po prostu tak, jakby
tu pod pachą przekroił mi i tą skórę mi
tak jak klapkę otworzył. Ja się tak czułam i mówię: Jezus drogi! Co on mówi? I
mówię, i mu powiedziałam: spierdalaj mi stąd. I to momentalnie znikło. I to
jeszcze mi się śniło. I za chwilę się obudziłam. Siadłam i no oczywiście wyszłam
na balkon. Zapaliłam. Mówię: Jezus, zwariuję. Nie wiem, co to było. Szukałam w
internecie, chciałam poczytać na temat tych
zakapturzonych, ale tak różne rzeczy można
znaleźć w internecie i tak przeciwstawne
jakby sobie, że, że odłożyłam to. Mówię: trudno. No, śniło mi się, bo śniło.
Widziałam to tylko we śnie, ale, ale nie można po prostu znaleźć jakby... Teraz
jest taki śmietnik w tym internecie, że nie można po prostu znaleźć wiarygodnych
jakichś takich. Czy mieliście jakieś takie na ten temat opowieści?
Znaczy ja dosyć dużo tutaj. Nie wiem, jak koledzy ufoludze. Oni pewnie też dużo
takich historii dostają. Natomiast ja tutaj odbieram sporo historii o tak
zwanych bedroom visitors. Czasami są to takie spotkania na, na
granicy snu i jawy. Czasami świadek jest całkowicie świadomy, rozbudzony i też
często właśnie się zdarza, że tego typu
istoty przybierają taką niby humanoidalną postać, ale bez widocznych wyraźnie
jakichś tam szczegółów wyglądu, twarzy i tak dalej, ale też także-...
Mmm, tutaj można wiele różnych wytłumaczeń
wysunąć. Może to być bedroom visitors, może to być też jakieś jakby
ucieleśnienie, jakby personifikacja pewnego jakiegoś też ukrytego lęku, o
którym, z którego pani nie jest jakby świadoma, że coś na przykład może się stać
z tym płucem. Aha, w ten sposób, że po prostu to jest
Jakby podświadomość albo psychika. moja psychika, jakby tak reaguje, że-
Psychika może podpowiadać po prostu, że palenie papierosów może się skończyć
nieciekawie. Mhm, sama sobie tłumaczę jakby. Tak. Znaczy, no nie, nie-
Moja świadomość mi- Sama tutaj... Nie tyle, że sobie sama
tutaj tłumaczysz, tylko po prostu jakby podświadomie czujesz, że coś się może z
tym płucem stać i to się objawia w taki sposób. A, rozumiem, mhm.
Ale to jest jedno z możliwych, jedno z możliwych wyjaśnień. Jedno z możliwych.
Ta peleryna z kapturem i, i dłonie widziałam. Nic
więcej, nic kompletnie więcej. I to mi się
śniło, bo wiem, że mi się śniło, że to był sen. Dlatego potem się obudziłam i ja
po prostu ja mam bardzo... To znaczy może pamiętam
bardzo mało snów, ale jeżeli jakiś sen zapamiętam, to ja wiem, że ten sen jakiś
jest dla mnie ważny. Ja budzę się i ja najczęściej nie pamiętam swoich snów. A
jak się obudzę i pamiętam albo w ciągu
dnia gdzieś mi się tam coś tak przewinie i mówię: „O, o, to mi się śniło!” To
znaczy, że muszę zwrócić, jak może rzeczywiście to jest
jakaś, że oj, chyba pójdę se prześwietlenie zrobię.
Także, no, może to być, może to być, że tak, tak ujmę, jakieś zdarzenie natury,
powiedzmy, ufologicznej, chociaż tutaj żadnego obiektu w tym wypadku nie było
widać, ale też ufolodzy włączają to jakby do tematów
ufologicznych, które badają. Może to być
wizyta jakiegoś bedroom visitors, może to być jakaś inna zmora, a może to być po
prostu takie jakby ostrzeżenie, że, że ostrzeżenie
wysłane przez umysł czy przez nasz organizm nawet, że coś z tym płucem może
być nie tak, że żeby je zbadać po prostu, albo żeby na nie bardziej uważać.
Albo uważać na, na, na układ oddechowy. Dokładnie.
Ja no trochę o tym wszystkim róż... Kiedyś, kiedyś, bo kiedyś nie było
internetu, więc były różne broszury, które się jeden drugiemu dawał, albo jakieś
książki, których nie można było zdobyć. I dosyć dużo czytałam.
Znałam ludzi, którzy też tym się zajmowali kiedyś, tam kiedyś. Dużo na ten temat
czytałam, ale ja zawsze do tego podchodzę
raczej tak rozsądnie. Nie, nie łykam, że
tak powiem, wszystkiego jak młody pelikan, że łykam, łykam i potem mi się nie
wiadomo co roi, tylko raczej stoję tak na
twardych nogach. I to musi rzeczywiście być coś, co coś z tym... Może
to wcale nie musi być takie bardzo logiczne, ale że musi się trzymać jakby-
Musi się trzymać kupy. Tu o to chodzi, bo
są rzeczy nielogiczne, a my nie potrafimy
ich jeszcze wytłumaczyć, bo trzeba w ten
sposób też podchodzić. Ale mówię i nigdy
nie widziałam takich rzeczy, żeby mi coś tam latało, żeby to... Starlinki
oglądałam, widziałam, leciały sobie rządkiem i to zupełnie co innego niż, niż
to, co ja widziałam. Tylko mówię, że te rozbłyski i tak ja, ja chciałam
pójść, bo telefon miałam tu w pokoju na
biurku i chciałam pójść ten telefon wziąć.
Mówię: „Nagram to”. Ale mnie zamurowało i mi było szkoda każdej sekundy, żeby to
widzieć, bo miałam taki przebłysk: pójdziesz po
telefon, wrócisz i tego nie będzie. Ja po
prostu chciałam się na to patrzeć, bo to
było, jeszcze w życiu nie widziałam, żeby się światło
na niebie rozbłyskiwało równiutko, w formie kwadratu i żeby czasami
jak był tak mocniejszy rozbłysk, żeby były rozetki. Po prostu listki takie, na
każdym rogu były listki takie. No, to nienormalne dla mnie było. I
niektóre mocniej właśnie jak rozbłyskiwały, to to się pokazywało, że
właśnie już razem jakby z tymi na rogach listkami, a niektóre po prostu leciały,
tak łypły troszeczkę światłem, o, tak jak to, co tutaj na tym filmie, tak ledwo
widocznie wracały, ale to tak pod innym kątem i tak, i tak, tak jakby leciały,
leciały, leciały do, do z powrotem i jeszcze dalej. Do tego punktu, za ten
punkt i po to, i znikało to. Nie wiem, co
to było. Ja już się zastanawiałam, tak jak mówiłam, że to może hologram, może,
może... No nie wiem. Naprawdę nie wiem. Jest bardzo trudno to wytłumaczyć. Na
Facebooku nawet mówię, napisałam tutaj, ludzie zaczęli mi pisać, że to jakieś
lasery. Tutaj też ktoś mi napisał, że lasery. No ale przecież laserem, to ile
tych laserów musiałoby być tu w Berlinie na dole, żeby to i po co to?
Przyszło mi jeszcze do głowy, że to może być jakiś, jakiś satelita, inny,
niekoniecznie Starlink. No, tylko że satelita chyba by nie wracał do miejsca, z
którego przyleciał. No, o to chodzi, że ten tor lotu, tor
lotu, bo to, to z tym, z tymi kwadracikami, co się rozbłyskiwało, to to
było po prostu od tej dolnej, pierwszej
lewej gwiazdy dolnej, bo trudno mi nazwać,
bo nie wiem, jak one się tam nazywają. Do
końca dyszla tego, tego wozu. To wszystko w tym obrębie było. To nie było, że na
całym niebie, tylko w tym miejscu. Z tego czerwonego punktu to wylatywało,
dolatywało do, do... To przecież tak czy tak to jest wielka, jeżeli to było tak
wysoko, rzeczywiście, to przecież to są ogromne odległości, ale że to do tego
dyszla dolatywało i, i po prostu tam niemalże po tym samym torze, ale, ale taki
bardzo ostry kąt, pięć stopni może, że, że wracało to takim łukiem.... leciało
do tej gwiazdy ostatniej, do dyszla i lek i z powrotem, z lekkim odchyleniem
yy do tego czerwonego punktu. Nie wiem. Ja po prostu yy opowiadam tylko to, co
widziałam, bo ja tego wytłumaczyć nie potrafię. Nie potrafię i mówię do tego
stopnia, że przyszłam do biurka, siadłam,
mówię: "Boże, która godzina? Dwadzieścia po". Bo czas stanął mi, bo ja, ja po
prostu byłam yy przestraszona trochę, bo
mówię: "Jezu, co się dzieje?" Na początku.
Potem mówię, patrzę, normalnie wszystko funkcjonuje, jakby ludzie śpią, nic tam
się nie wali, bo pierwsze te, te trzy sekundy to ja byłam przerażona. A potem
wstałam i się patrzyłam, jak, jak taka osłupiała. I miałam moment taki, mówię:
"Idź po telefon, weź telefon, nagraj to". Ale, ale stałam. Nie wiem, dlaczego
stałam. Stałam i się patrzyłam, bo po prostu uważałam, że jak przyjdę, wezmę,
zanim wezmę telefon i pójdę, to, to ten, to-
No, już samo odwrócenie wzroku mogłoby poskutkować niemożnością znalezienia tego
później. -zobaczenia, ale to było, no duże. To było
dosyć takie... To nie było takie malutkie jak te punkciki, które tu
yy nagrałam. To było takie, jakby powiedzieć, wielkości, mm, wielkości
połowy... O, teraz patrzę na paznokcie. Połowy yy
tego małego paznokcia, najmniejszego paznokcia, połowy. No, to było dosyć duże.
To nie było takie malutkie, że, że malutkie, takie, że punkcik taki, że ledwo
co widoczny. Ja to widziałam wyraźnie. Niektóre były większe, niektóre mniejsze
i, i to tylko leciało właśnie w tą jedną stronę i wracało z, z tego czerwonego
punktu. Co to było? Nie wiem. Może jakieś
Niemcy coś kombinują, może, może jakieś próby, ale gdyby kombinowali, to nie
robiliby tego nad Berlinem, gdzie tyle ludzi jest. A gdyby chcieli jakieś-
No nie robiliby tego, w ogóle takich rzeczy się nie robi nad miastami.
Nad miastem, no właśnie, to też tak mówię:
"Jezus drogi, hologram!" No nie, no mówię hologram, ale no, próbowaliby gdzie
indziej, a nie, a nie na... Ja mieszkam prawie w centrum Berlina. Ja mam do tej
wieży telewizyjnej mam trzy przystanki yy tym pociągiem,
które jeżdżą po Berlinie, te miejskie. Więc ja mieszkam w centrum
Berlina. To nie jest jakieś osiedle gdzieś
tam z boku, gdzie coś bym widziała dalej, poza Berlinem. Nie mam swojego-
Znaczy to potwierdza się, że ten obiekt musiał dosyć mocno świecić, skoro, skoro
to było obserwowane z centrum Berlina, gdzie jest-
Tak, tak, tak to by, to był, to był... W życiu nie widziałam takiego koloru.
Naprawdę. Nie widziałam. Ja powiem, że to jest niebieski kolor, ale to był taki
niebieski, taki, którego nie widziałam jeszcze takiego niebieskiego koloru.
Naprawdę. Taki bardzo mocny, ostry, ale przy tym ciemny,
nijak... Naprawdę tak mi trudno określić.
Ja nie widziałam takiego koloru. Pierwszy raz w życiu widziałam taki kolor
i on po prostu to wybuchało. Bez to nic nie słyszałam oczywiście, tylko to tak
jakby buchnęło i rozchodziło się i, i na
samych krawędziach tego kwadratu, i w tych
łezkach, które były na, na rogach yy tego
kwadratu, to było to jak taka rozetka. To było po prostu neonowe, jasne takie
światło, ale taka neonówka naprawdę, że aż raziło w oczy. Gdyby to było blisko
oczywiście, nie, gdyby to był... Ja nie widziałam w życiu takiego koloru i ten
kolor mnie właśnie tak. Mówię: "Jezu drogi, co to jest?" To jest, to jest
niemożliwe, żeby, żeby to. I, i te czerwone, takie właśnie punkciki, takie
czerwone punkciki, dwa czerwone punkciki,
które były w sumie przez, w nocy. I one
się pokazywały wtedy, kiedy już widziałam yy
Wielki Wóz. To one wtedy się pokazywały tak, jakby one były
w... No, nie wiem, może w naszej atmosferze albo wyżej, w jednym miejscu i
po prostu jak się Ziemia doszła do, do, do, jakbym ja doszła do,
do, do przekręciła się Ziemią, to dopiero
to widziała. Ja nie widziałam tego cały czas, żeby to wisiało na przykład cały
czas, całą dobę nad Berlinem. I to już wszystko, co do tej pory
przekazała nam nasza słuchaczka z Berlina. Tym samym dotarliśmy do końca
trzydziestego siódmego już odcinka podcastu "Mówią świadkowie". Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś relacjach. A jeśli
macie jakieś swoje historie o spotkaniach
z nieznanym i chcecie się nimi podzielić,
zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa
Marek Sęk "Ivellios", Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę i zapraszam do wypatrywania
zapowiedzi kolejnego odcinka podcastu "Mówią świadkowie" oraz innych audycji
Radia Paranormalium na naszej stronie www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach społecznościowych. Dodam jeszcze tylko, że kolejny odcinek, nad którym
aktualnie pracuję, również będzie poświęcony obserwacjom UFO. A więc
dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl