Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium zgromadzonych w ten chłodny,
październikowy wieczór. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Zapraszam do
wysłuchania kolejnego, trzydziestego szóstego już odcinka podcastu "Mówią
Świadkowie", który nie bez powodu nosi
tytuł: "Nie jesteś sam w tym pokoju". Dziś
bowiem poznamy relacje o różnej maści, dziwnych, nieproszonych gościach. Od
klasycznych, to jest kojarzonych ze zjawiskiem UFO Bedroom Visitors, po
różnego rodzaju cieliste postaci, jakie nawiedzają ludzi najczęściej, choć nie
zawsze w środku nocy i niejednokrotnie już samą swoją obecnością wywołują tak
potężny szok i lęk, że osoba doświadczająca takiego spotkania bądź to
na jawie, bądź to na granicy snu i jawy, zapamiętuje je nie raz i na zawsze. Cel
tych odwiedzin bywa różny. Niekiedy dochodzi do uprowadzeń, czasem odbywa się
przekaz informacji, a nawet rozmowa istoty ze świadkiem, a innym razem do
manifestacji danej istoty dochodzi tylko po to, żeby ta mogła się pokazać i za
chwilę zniknąć. Dzisiejsza audycja będzie podzielona na dwa bloki. W pierwszym
zaprezentuję wybrane relacje nadesłane drogą tekstową, w drugim zaś usłyszymy
obszerne fragmenty rozmów z dwoma słuchaczami. Zanim to jednak nastąpi,
pozwólcie Państwo, że przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium. W razie gdyby ktoś
zechciał się podzielić swoją historią o spotkaniu z nieznanym. Tych z Państwa,
którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero
osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za pośrednictwem naszego
fanpage'a na Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Dodam jeszcze tylko, że podczas premiery
każdego odcinka staram się dyżurować przy
radiowym telefonie, więc jeśli ktoś chce się podzielić jakimś zdarzeniem, to
zapraszam do dzwonienia lub pisania. Zgodnie z zapowiedzią, pora teraz na część
dzisiejszego odcinka, którą wypełnią relacje nadesłane drogą tekstową.
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium w 2014 roku:
"Wszystko zaczęło się, gdy byłem mały i mieszkałem na wsi. Budziłem się w
sypialni. Spałem wówczas z rodzicami. Już
wtedy dostrzegałem za oknem postać, która
się we mnie wpatrywała. Trwało to pięć do
dziesięciu sekund, po czym zasypiałem. Z
rana opowiadałem o tym rodzicom, ale pewni
oni byli, że tylko mi się to przyśniło. Zdarzało się to dosyć często. Gdy
przeprowadziłem się do miasta już o wiele starszy, dziesięć, dwanaście lat, to
powróciło, ale w znacznie większej formie. Na początku były to czarne plamy. Po
dwóch dniach widziałem już postać, postacie. Główna postać stała zawsze w
przejściu do kuchni. Widziałem jej ciemno-pomarańczowo-czerwone oczy.
Wychylała się zza rogu i mnie obserwowała.
Dokładnie widziałem tą postać w lusterku.
Z czasem strach minął, ale nie na długo. Na drugi dzień rozpętał się chaos.
Obudziłem się w środku nocy. Byłem tak przerażony, że nie mogłem krzyczeć, tylko
się ruszać i obserwować. Dookoła mego łóżka były wychudzone, czarne byty bez
oczu. Chodziły jakby na czworaka. Blisko miałem włącznik światła. Zapaliłem
światło. Wszystko znikło. Rozpłakałem się i pobiegłem do rodziców. Mój ojciec
zaprowadził mnie do pokoju i położył się
ze mną, abym mógł zasnąć."...Wtedy pojawił się on. Czarna postać w długim,
pożarpanym płaszczu z kapturem. Stał nad łóżkiem. Mój ojciec spał, a ja chyba
zemdlałem ze strachu. Obudziłem się rano.
Od tego czasu nic się nie pojawiło. Czarne plamy, które widziałem, układały się
czasem w historie. Widziałem usta, które próbowały do mnie coś powiedzieć. Moja
mama bała się sama przebywać w moim pokoju. Czuła się obserwowana. Teraz znowu
mieszkam na wsi i odczuwam obecność. Towarzyszy temu dziwne uczucie, trudne do
opisania oraz odgłosy stukania. Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lutym 2020 roku. Całą korespondencję od tej słuchaczki
zaprezentujemy, w którymś z następnych
odcinków podcastu "Mówią Świadkowie". Dziś
natomiast skupimy się na opisie spotkania z dziwnymi istotami, jakiego nasza
słuchaczka doświadczyła w dzieciństwie. "Z
dzieciństwa pamiętam pewien epizod. Ile
mogłam mieć wtedy lat? Doprawdy nie wiem,
ale cztery, pięć. Czasem zastanawiam się, czy nie był to sen, ale kto, do licha,
pamięta sny z tak wczesnego dzieciństwa?
Wydaje mi się też, że słyszałem coś bardzo
podobnego na antenie Radia Paranormalium,
ale głowy nie dam. Do rzeczy. Byłam mała.
Mieszkaliśmy wtedy w domu jednorodzinnym w Warszawie. Teraz jest to jedna z
willowych dzielnic. Wtedy to były okolice w Warszawie, w linii Otwockiej. Był
wieczór. Leżałam w łóżku, nie śpiąc. W pokoju obok mnie możliwe, że grał
telewizor albo radio. Z tamtych czasów zostało mi uwielbienie do muzyki
Mantovaniego. W pokoju było ciemno, ale ja
nie bałam się ciemności. W pewnej chwili
nade mną otworzyła się jakby półka utkana
z jasnego światła. Wyszło z niej kilkoro
dzieci. Te dzieci też były świetliste. Nie
miały wyraźnych rysów twarzy, tylko jakby kontury wypełnione światłem. Nie
pamiętam, ile ich było. Może czworo? Najwyższy z nich był chłopcem. Skąd to
wiedziałam? Nie wiem, ale byłam o tym przekonana. I ten świetlisty chłopiec
zaczął nalegać, żebym się z nimi poszła
bawić. Gdzie i jak? Nie wiem, ale pamiętam
własny opór i to, że nie chciałam nigdzie iść. Czy się bałam? Chyba nie, bo te
dzieci chciały się tylko bawić. Nie było w
tym nic strasznego, tylko ja po prostu wcale nie chciałam nigdzie się ruszać z
mojego łóżka. Jak długo to trwało? Też nie
wiem. To było tak dawno temu, ale ciągle jest żywe w mojej pamięci. Dzieci się
zniechęciły moim oporem i całość powoli znikła, a ja po jakimś czasie spokojnie
usnęłam. Nieraz się zastanawiałam, czy ktokolwiek miał podobne doświadczenie."
Relacja nadesłana 5 czerwca 2021 roku. "W życiu spotkało mnie kilka dziwnych
zdarzeń. Co do kilku wiem, że raczej było to UFO. Natomiast zdarzenie, które
zamierzam opisać poniżej, trudno mi sklasyfikować. Rzecz miała miejsce na
początku roku 2008. Nie pamiętam dokładnej daty. Jakoś nigdy nie pokwapiłem się,
żeby datę dziwnego zdarzenia zanotować. Pamiętam, że była to zima, aczkolwiek
śnieg nie zalegał. Dzień był krótki. Tego dnia po skończonej pracy pojechałem do
domu do Chorzowa, gdzie zapakowałem do samochodu wózek dziecięcy, składane
łóżeczko, parę innych rzeczy i wraz z żoną
i półtorarocznym synkiem udaliśmy się w drogę do Bielska-Białej na weekend, do
naszych nieżyjących już dziadków. Pamiętam, że gdy przejeżdżaliśmy przez
centrum Bielska, było już ciemno. Po dojechaniu na miejsce, rozpakowaniu się i
wlaniu w siebie ogromnego talerza babcinej
pomidorowej zupy, a następnie dopchnięciu
tego wszystkiego kawą i kawałkiem ciasta, poczułem się lekko ociężały. Poza tym
dawało mi się też we znaki lekkie zmęczenie całotygodniową pracą. Dziadkowie
posiadali mieszkanie z dwoma pokojami. Mniejszy był sypialnią. Postanowiłem w
dużym pokoju rozprostować brzuch i nogi i rozciągnąłem się na rogówce. Babcia z
racji tego, że była prawdziwym aniołem, w dodatku aniołem, z którym nie było
dyskusji, zarządziła natychmiastowe rozłożenie rogówki i nakazała mi się
zdrzemnąć. Położyłem się. Leżałem na boku, głową zwrócony do ściany. O dziwo,
sen nie nadchodził. Byłem zmęczony, ale zasnąć nie potrafiłem. Nie zmienia to
faktu, że rozkaz postanowiłem wypełnić i położyłem się, zamykając oczy. Poza tym
chciałem trochę pobyć sam w spokoju i ciszy. Tak więc leżałem i dumałem z
zamkniętymi oczami. Żona w tym czasie z synkiem i dziadkami przenieśli się do
pokoju obok, do sypialni, gdzie oglądali w
telewizji ulubione programy babci typu: Jaka to melodia, Moda na sukces,
Teleexpress i tak dalej. Kiedy ktoś potrzebował coś zabrać z szafki, wchodził
po cichu do pokoju, żeby mnie nie zbudzić, a ja nie spałem, tylko tak leżałem i
pozwalałem im wierzyć, że śpię. Pamiętam,
że w pewnym momencie żona weszła po cichu do pokoju i natarła mi kark jakimś
balsamem. Chyba dlatego, że pachniał lawendą, a ja lubię lawendę....Tak leżałem
sobie może z trzydzieści, czterdzieści minut, zwrócony cały czas do ściany, gdy
poczułem w pewnym momencie, że ktoś obok mnie, za mną się kładzie delikatnie.
Pomyślałem, że to żona odstawiła wnuczkę
dziadkom i postanowiła skorzystać z okazji
i dołączyć do mnie. Nie dałem po sobie poznać, że nie śpię. Leżałem dalej z
zamkniętymi oczami. W pewnym momencie poczułem pocałunek na karku. Głupio mi się
zrobiło, że żona tak miło mnie traktuje, a ja leżę odwrócony do niej i udaję, że
śpię. Postanowiłem odwrócić się do niej i
odwzajemnić pocałunek. Tym bardziej, że już powoli miałem dosyć tego leżenia.
Odwróciłem się i nie zauważyłem nikogo. Zdębiałem. Pamiętam, że pierwsza myśl,
jaka mi przyszła do głowy, to, że to na
pewno była zmora. I popatrzyłem na sufit,
bo czytałem w różnych relacjach, że często
zjawisku zmory towarzyszy czarna plama na suficie. Na suficie nie było nic,
natomiast w odległości około dwóch metrów
ode mnie, pomiędzy narożnikiem skrajnego segmentu starej meblościanki a oknem
balkonowym, które miałem za głową, a które było zasłonięte szczelnie kotarą,
zauważyłem ledwo widoczne coś w kształcie
medalionu, utkane jakby z mgły lub dymu, o wysokości około jednego metra i
szerokości pół metra. Miałem zdjęte okulary, a w pokoju paliła się tylko jedna
słaba lampka na ścianie. Tak więc wsparłem się na łokciu i przypatrywałem
się temu czemuś, bo nie byłem pewny, czy to faktycznie coś tam jest, czy może mi
się przywidziało. W tamtym czasie dużo czytałem o zjawiskach paranormalnych, bo
interesują mnie te zagadnienia. Tak więc
gapiłem się przez chwilę w owy medalion, po czym pomyślałem sobie: e tam, to nic
takiego. Wydaje ci się tylko. Za dużo czytasz głupot. I w tym momencie odniosłem
wrażenie, że to coś rozzłościło się moją ignorancją. Rzuciło mnie na plecy i
momentalnie sparaliżowało. Byłem w szoku. Leżałem, nie mogąc się ruszyć ani
krzyknąć. W pokoju obok słyszałem odgłosy
Teleexpressu oraz głos synka i dziadków. Z przystanku autobusowego obok domu
odjeżdżał bielski Ikarus 280 ze wzmocnionym silnikiem. One tak
charakterystycznie huczały. Pamiętam, że
pomyślałem: co to jest? Tak w biały dzień,
tak przy wszystkich? No, chyba nic nie może mi się stać. Zaraz pewno ktoś tu
przyjdzie i mi pomoże. Najważniejsze, że
jeszcze widzę i słyszę. W tym momencie to
coś zapragnęło mi udowodnić, że nie będę
słyszał. Dźwięk w moich uszach zaczął się jakby rozpadać. To znaczy zaczął się
deformować w taki charakterystyczny, elektroniczny sposób. Dźwięki otoczenia
brzmiały jakby plik MP3 w najniższej z możliwych jakości, po czym zanikły. Była
cisza. Pomyślałem: no, ale jeszcze widzę. Nastąpiła natychmiastowa reakcja.
Obraz przed oczami zaczął mi zanikać. Przypominało to charakterystyczne mroczki
przed utratą przytomności. W pewnym momencie przed oczami miałem już tylko
czerń. Oczywiście nadal byłem w pełni świadomy. Powoli zaczynałem się bać.
Pocieszałem się tylko tym, że za ścianą ktoś jest i na pewno zaraz tu przyjdzie.
No i ze względu na tylu świadków za ścianą, to coś chyba mnie nie zabije. W
pewnym momencie do pokoju wbiegł mój synek po zabawkę, za nim moja żona, a w
drzwiach stanęła babcia. W chwili gwałtownego otwarcia drzwi i wpadnięcia
wyżej wymienionych osób do pokoju całe zjawisko ustało, jak ręką odjął.
Natychmiast, w ułamku sekundy odzyskałem władzę nad ciałem. Zacząłem słyszeć i
widzieć. Żona zapytała mnie tylko, czy coś
się stało, bo mam niewyraźną minę. Nigdy wcześniej, ani nigdy później nie
doświadczyłem w tym mieszkaniu niczego podobnego. Nie wiem, czym to mogło być.
Może Państwo mieliście kiedyś podobne relacje? Może jesteście mi w stanie
powiedzieć, co to było? Z góry dziękuję za pomoc.
Relacja została nadesłana do Radia Paranormalium drogą e-mailową. Pozwoliłem
sobie przesłać kopię tej korespondencji badaczom współpracującym z Radiem
Paranormalium, w tym Beacie Kampie z bloga Biuro Duchów oraz naszym ufologom.
Podzieliłem się również ze słuchaczem swoją próbą racjonalnego wyjaśnienia
przynajmniej części opisywanych zdarzeń. Przychodzi mi do głowy następujące
wyjaśnienie: mógł się pan znaleźć w stanie
na granicy zaśnięcia. Ciało zdążyło już
zasnąć, nastąpił charakterystyczny paraliż senny, a umysł był jeszcze dość
rozbudzony, przez co myśli zaczęły się w
jakimś sensie materializować. A ponieważ
wyraźnie się pan tego stanu przestraszył,
zaczęły się również materializować bądź ściszczać lęki. Lęk przed utratą słuchu,
zanik dźwięku, lęk przed utratą wzroku, zanik obrazu. Wejście dziecka do
pokoju spowodowało, że organizm się obudził, co z kolei poskutkowało powrotem
pełnej świadomości i końcem paraliżu. Wrażenie pocałunku od żony może być
spowodowane podświadomym przypomnieniem
sobie podobnego momentu, gdy oboje spali w jednym łóżku. Pozostaje jeszcze
wyjaśnienie, skąd wzięło się zaobserwowane
widziadło. Być może była to gra świateł i cieni, którą umysł przefiltrował przez
system przekonań nabytych w wyniku zapoznania się z lekturami o tematyce
paranormalnej. Tyle, jeśli chodzi o moje próby wyjaśnienia opisywanych zdarzeń.
Naturalnie ciekaw jestem również, co o
całej sprawie sądzą Państwo....Zachęcam do
dzielenia się swoimi spostrzeżeniami i dociekaniami w komentarzach pod tą
audycją. Korespondencja nadesłana piątego sierpnia
dwa tysiące dwudziestego roku. "To jest tak, jakbym widział to dzisiaj,
choć było to w moim wczesnym dzieciństwie i właściwie to nie powinienem o tym
pamiętać. Przynajmniej takie można odnieść
wrażenie. Ale pamiętam i jest w tym być może coś znaczącego. Może na
początek wyjaśnię, że różnego rodzaju sprawami niewyjaśnionymi pasjonuję się już
od wczesnej młodości, a zaczęło się od kryptozoologii. Yeti, na ten przykład,
towarzyszy mi już chyba od początków świadomego postrzegania świata. Tak czy
inaczej, zainteresowanie tego typu sprawami być może wpłynęło w jakiś sposób
na mój ogląd świata, moje życie i przeżywane w nim emocje. Nie jestem
bynajmniej również fanatykiem, który wierzyłby we wszystko, co przeczyta bądź
zasłyszy. Do każdego zagadnienia próbuję podchodzić racjonalnie i ze zdrowym
rozsądkiem, bez zamykania się jednak na przyjęcie niepoznanego. Przepraszam za
przydługi być może wstęp, ale wydaje mi się on konieczny w tym przypadku. Ale do
rzeczy. Miałem sporządzić bardziej szczegółowy opis moich wizji, przeżyć z
wczesnego dzieciństwa, więc postanowiłem
skreślić kilka słów na temat kilku spraw.
Najdokładniej pamiętam powtarzający się zawsze dokładnie w ten sam sposób obraz.
Wchodzę jako malutkie dziecko do pokoju moich rodziców. Po prawej stronie od
wejścia stoi kanapa złożona do użytku dziennego i siedzą na niej cztery bardzo
dziwnie ubrane postacie. Styl ubioru przypomina średniowieczne stroje rycerskie
noszone wierzchem na kolczuce. I z tego, co pamiętam, te postacie również pod
zewnętrznym okryciem te kolczugi miały. Tak czy inaczej, bardzo przypominały
rycerzy. To tylko takie skojarzenie, bo
nie dam głowy, że byli to rycerze. Każda z tych postaci miała inny kolor
wierzchniego okrycia. Pierwsza krwiście czerwony, druga biały, następna czarny
oraz ostatnia żółty. Ich siedząca postawa
wyrażała coś w rodzaju władzy i biła od nich groza. Tym bardziej, że ich twarze
były niewidoczne i owinięte w jakieś materiały w takim samym kolorze, co
odpowiadające im ubiory. Oczu także nie
było widać i można było odnieść wrażenie, że w ogóle nie potrzebują tego rodzaju
receptorów zmysłów. To takie moje spostrzeżenie, bardziej obecne niż
ówczesne, kiedy miało to miejsce. Tak czy
inaczej, zdawały się kontrolować sytuację.
Każda z postaci trzymała coś w ręku. Ta ubrana na czerwono miała coś w rodzaju
kopii bądź ościenia. Co do reszty, to nie
jestem pewien, albowiem moje przerażenie
zawsze w tym momencie kazało mi odwracać
wzrok od tych postaci, a wzrok mój zawsze w tej chwili uciekał do na wprost mnie
położonego balkonu z szeroko otwartymi drzwiami, gdzie zawsze spotykałem wzrok
brązowego, dziwnie wyglądającego psa o bardzo otłuszczonym ciele. Tak bardzo
otyłego, że aż niezdolnego właściwie ruszyć się z miejsca. Zawsze znajdował się
w kącie balkonu i patrzył groźnie, a ja, jakby posłuszny jego woli, wbrew sobie,
krok za krokiem zbliżałem się ku niemu i w końcu byłem obok niego, kuląc się ze
strachu przed nim w drugim kącie balkonu.
Zawsze to się tak kończyło. Nie pamiętam
momentu powrotu do rzeczywistości i zawsze zastanawiam się do dziś, czy to był
cyklicznie powtarzający się dokładnie tak samo sen, czy też kryje się za tym coś
więcej. Tego nie wiem. Przestało mi to towarzyszyć w wieku około sześciu lub
siedmiu lat. Być może ma to jakieś znaczenie związane z dojrzewaniem.
Podobnie ma się sprawa z drugą historią.
Zawsze zaczynała się ona tym wrażeniem, że lecę w powietrzu z pokoju mojego i
siostry do pokoju dużego, moich rodziców. Towarzyszyło temu uczucie, że jestem
duszkiem małym, który leci z tęsknoty szukać swoich rodziców po nocy. I zawsze
wtedy pojawiała się moja mama, która łapała mnie w locie i tuląc mocno brała w
ramiona, mówiąc, że już wszystko jest dobrze. Po czym podchodziła ze mną w
ramionach do jakiegoś okna, a na zewnątrz
było widać śnieżną równinę. Nie wiem, w jaki sposób, ale w tym momencie zawsze
pojawiało się uczucie, że jesteśmy z mamą w wielkiej lodowej wieży, w jakiejś
polarnej krainie bądź na którymś z biegunów Ziemi, a u stóp wieży zbiera się
stado polarnych niedźwiedzi wyjących złowieszczo. Mama zawsze mówiła w tym
momencie, żebym się nie bał i że wszystko będzie dobrze. Tu się to kończyło i
analogicznie do poprzedniej historii powtarzało się to niezliczoną ilość razy.
Dokładnie tak samo, bez żadnych zmian w scenariuszu, jeśli można tak to ująć."
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium
we wrześniu dwa tysiące piętnastego roku: "Od dziecka interesowałem się UFO,
kosmitami i tak dalej. Od około dwóch lat bardziej zacząłem się tym interesować.
Miałem kilka dziwnych snów o kosmitach i
UFO. Czasami w nocy budziłem się i czułem się dziwnie. Nie mogłem się ruszać i
słyszałem jakieś głosy. Według mnie to
paraliż senny, ale dwa przypadki były zbyt realistyczne. Za pierwszym razem
obudziłem się w nocy i zobaczyłem w moim pokoju, jak biała, falująca kula
przelatuje przez mój pokój. Jestem w stu
procentach pewien, że to nie był sen. Po tym przypadku czasami w nocy nie mogłem
spać. Czułem, że ktoś lub coś mnie obserwuje."... Za drugim razem i to był
najgorszy przypadek. Nie przespałem całej
nocy, bo wiedziałem, że coś tej nocy się stanie. Czułem się obserwowany. W końcu
około godziny piątej nad ranem poszedłem spać. Jak już się zaczęło robić jasno,
zamknąłem oczy. Po chwili otworzyłem i zobaczyłem przed moim łóżkiem trzy
postacie w kapturach. Patrząc na nie czułem się dziwnie. Czułem strach i
usłyszałem głos: "On się budzi" i zasnąłem. Po tym incydencie przestałem się
interesować UFO, kosmitami. Wyrzuciłem mój zeszyt, w którym zapisywałem
przemyślenia, kim są i tak dalej, z nadzieją, że to się skończy. I się
skończyło. Czasami jedynie mam sny o kosmitach. Jeden ciekawszy to taki, że
zobaczyłem UFO. Zrobiłem zdjęcie. Uciekam
do pokoju. Słyszę głos, który mówi: "Nie może o nas nikt wiedzieć" i będę miał
reset. Widzę białe światło i czuję strach i proszę, żeby tego nie robili. Głos
jeszcze coś mówił, ale niestety nie pamiętam co.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje tekstowe. Po krótkim przerywniku
przejdziemy do wysłuchania historii, które
od samych świadków usłyszał i nagrał nasz
radiowy telefon. Nigdzie nie odchodź, a
najlepiej upewnij się, czy w tym pokoju na pewno nie ma kogoś jeszcze.
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne. Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo.
No tylko, że z wyłączeniem jest już powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już powiedzmy troszeczkę gorzej. Archiwum Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Dwa miesiące temu był klak prowadzący do pewnego radia, że ktoś tam
słyszał podobno. Jednak potem okazało się,
że to radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny
głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach, przeżycia na granicy światów
- mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
A więc teraz przechodzimy do prezentacji nagrań rozmów ze słuchaczami. Za chwilę
usłyszycie Państwo fragment dłuższej rozmowy z naszą słuchaczką mieszkającą w
Niemczech. Całą rozmowę zaprezentuję w którymś z kolejnych odcinków tej audycji.
Dziś natomiast skupimy się na fragmencie,
w którym słuchaczka opisała spotkanie z dziwnym gościem w jej mieszkaniu.
Ja miałam sytuację taką, że poszłam spać i śniło mi się. Śnił mi się
taki w kapturze, w kapturze, taki, taka postać, ale ona
jakby ona była z tyłu. To był tylko chwila tego snu, co pamiętam. Tak jakby
stał z tyłu za mną w kapturze. Może nie stał. To wyglądało tak, jak ja
bym siedziała, a on był. Tylko nóg nie
było widać, tylko taki kaptur i taka takie czarne coś, jakby taki
nie wiem, no, peleryna taka z kapturem.
Twarzy nie widziałam i to coś odkroiło mi z tyłu
kawał skóry tutaj z tyłu i tak jakby chciał mi się do płuc dobrać. To był sen.
To ja tego nie widziałam, tylko śniło mi się. I ja powiedziałam bardzo brzydkie
słowo. Mogę powiedzieć? Oczywiście. Ja powiedziałam: Spierdalaj! I to znikło.
Lekki kaliber. I to znikło. I ja wtedy ze strachu chyba
się obudziłam, bo siadłam na łóżko. Mówię: Jezus, drogi, a cóż to było? W życiu
czegoś takiego nie miałam. A potem siedziałam, mówię: Jezu, a może to ja mam
coś tam źle? I to coś chciało mi pomóc, bo
to człowiek na różne sposoby to bierze.
Ale, ale jak ja to zobaczyłam i zobaczyłam po prostu tak, jakby tu pod pachą od
przekroju mi i tą skórę mi tak jak klapkę
otworzył. Ja się tak czułam i mówię: Jezus drogi! On mówi i mówię. I mu
powiedziałam: Spierdalaj mi stąd. I to momentalnie znikło. I to jeszcze mi się
śniło. I za chwilę się obudziłam. Siadłam i no oczywiście wyszłam na balkon.
Zapaliłam. Mówię: Jezu, zwariuję. Nie wiem, co to było. Szukałam w internecie,
chciałam poczytać na temat tych zakapturzonych, ale tak różne rzeczy
można znaleźć w internecie i tak przeciwstawne jakby sobie, że, że
odłożyłam to. Mówię: trudno. No, śniło mi się, bo śniło. Widziałam
to.... Nie można po prostu znaleźć, jakby
teraz jest taki śmietnik w tym internecie, że nie można po prostu znaleźć
wiarygodnych jakichś takich. Czy mieliście jakieś takie na ten temat opowieści?
Znaczy ja dosyć dużo tutaj nie wiem, jak koledzy ufoludze. Oni pewnie też dużo
takich historii dostają, natomiast ja tutaj odbieram sporo historii o tak
zwanych bedroom visitors. Czasami są to takie spotkania na, na
granicy snu i jawy. Czasami świadek jest całkowicie świadomy, rozbudzony i też
często właśnie się zdarza, że tego typu
istoty przybierają taką niby humanoidalną postać, ale bez widocznych wyraźnie
jakichś tam szczegółów wyglądu, twarzy i tak dalej. Ale też także
tutaj można wiele różnych wytłumaczeń wysunąć. Może to być bedroom visitors,
może to być też jakieś jakby ucieleśnienie, jakby personifikacja
pewnego, jakiegoś też ukrytego lęku, o którym, z którego pani nie jest jakby
świadoma, że coś na przykład może się stać z tym płucem.
Aha, w ten sposób, że po prostu to jest Jakby podświadomość albo psychika.
moja psychika, jakby tak reaguje, że- Psychika może podpowiadać po prostu, że
palenie papierosów może się skończyć nieciekawie.
Mhm, sama sobie tłumaczę, jakby. Tak. Znaczy no, nie
sama tutaj. Nie tyle, że sobie sama tutaj tłumaczysz, tylko po prostu jakby
podświadomie czujesz, że coś się może z tym płucem stać i to się objawia w taki
sposób. Mhm. Ale to jest jedno z możliwych, jedno z
możliwych wyjaśnień. Jedno z możliwych. Peleryna z kapturem i
dłonie widziałam nic więcej. Nic kompletnie więcej. I to mi się śniło, bo
wiem, że mi się śniło, że to był sen. Dlatego potem się obudziłam i ja po
prostu. Ja mam bardzo... To znaczy może pamiętam bardzo mało snów, ale jeżeli
jakiś sen zapamiętam, to ja wiem, że ten sen jakiś jest dla mnie ważny. Ja budzę
się i ja najczęściej nie pamiętam swoich
snów, a jak się obudzę i pamiętam albo w ciągu dnia gdzieś mi się tam coś tak
przewinie i mówię: o, o, to mi się śniło. To znaczy, że muszę zwrócić, jak może
rzeczywiście to jest jakaś, że oj, chyba pójdę se prześwietlenie zrobię.
Także no, może to być, może to być, że tak, tak ujmę jakieś zdarzenie natury,
powiedzmy, ufologicznej, chociaż tutaj żadnego obiektu w tym wypadku nie było
widać. Ale też ufolodzy włączają to jakby do tematów
ufologicznych, które badają. Może to być
wizyta jakiegoś bedroom visitors, może to być jakaś inna zmora, a może to być po
prostu takie jakby ostrzeżenie, że, że ostrzeżenie
wysłane przez umysł czy przez nasz organizm nawet, że coś z tym płucem może
być nie tak, że żeby je zbadać po prostu, albo żeby na nie bardziej uważać.
Albo uważać na, na układ oddechowy. Dokładnie.
Tak jak Państwo słyszeliście, był to jeden z tych przypadków, w których odnoszę
wrażenie, dziwna istota ukazała się świadkowi w jakimś konkretnym celu. Być
może rzeczywiście chodziło tutaj o zainteresowanie się stanem zdrowia, a
konkretnie kondycją płuc. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o całej sprawie.
Ostatnie przygotowane na dziś nagranie jest z pewnego powodu szczególne. Jedną z
relacji przekazanych przez tego słuchacza
mieliśmy okazję już usłyszeć w jednym z poprzednich odcinków "Mówią świadkowie".
Okazało się jednak, że w nocy po zarejestrowaniu tamtej rozmowy naszego
słuchacza nawiedziła wysoce osobliwa postać, której obecność świadek odczuł
nawet fizycznie. Posłuchajmy zapisu rozmowy, w której słuchacz podzielił się
szczegółami. Jakbym mógł prosić jakiś opis, taki w miarę dokładny, kiedy to
było, co tam się wydarzyło i tak dalej. Tak, tak, tak, tak, oczywiście. To,
to był... Ja miałem paraliż senny. To było też tego dnia, w którym ostatnio
rozmawialiśmy. Nie wiem, może po prostu wywarło na mnie takie wrażenie
ten, ten pański telefon. No ale przechodzę, przechodzę do sedna. Śpię,
przebudzam się koło głowy. Właśnie to trzeba opisać. Mam łóżko, koło łóżka
mam taki okrągły stół. Tam sobie zawsze
kładę jakąś lampkę, paluszki czy coś. Jak się przebudzę w nocy, żeby coś sobie
przekąsić. No ale co? Przebudzam się i widzę taką podłużną,
czarną postać. I odruchowo to było dziwne właśnie, bo
złapałem tą postać za rękę. Ale tak fizycznie?
Fizycznie. Chyba że to wszystko było jakoś... Nie wiem, bo jak mówię, ja miałem
paraliż senny, także to można dwojako rozumieć, że to było
fikcją mojego umysłu, a co, co prawdą. Ale
to było dziwne, bo złapałem za tą rękę.
Ta ręka tak jak taka się wydawała gumowa. No, przejdę do opisu tej postaci. Była
wysoka, czarna postać, sucha, strasznie
szczupła, ręce normalnie jak patyki, nogi również. I
odruchowo, bo budzę się, widzę takie coś. Złapałem to za rękę. To
ja czułem jeszcze takie, jakby się chciała
wyrwać, ale nie zdołała. Nie mogła się wyrwać. Obeszła ta postać stół
i miała taką długą, długą szyję, a głowę
taką jak balon. Tylko ja mówię nie wiem,
czy to jest fikcja mojego umysłu. Ja wiem, jak to brzmi i co nagle
ja w myślach mówię. Próbowałem krzyczeć, ale to, to nie
miałem jak. W myślach mówię: czego chcesz? Ja do tej-... śmiesznie się to może
wydawać. Ja do tej postaci mówię: "zostaw mnie, bo bo cię zabiję!" Ja, ja tak w
myślach, bo najpierw: "czego chcesz? Czego
chcesz ode mnie?" Potem mówię: "zostaw mnie, bo cię zabiję". Ta postać tą głową
na długiej, długiej szyi zaczęła mnie uderzać w klatkę piersiową koło serca i
każde to jakby uderzenie, ono nie było mocne, tylko tak tą głowę, tak jak
przybliżała do mnie ta postać, to się robiło coraz cieplej.
W to miejsce, które mi dotykała i w pewnym momencie po prostu do... No tak,
przybliżała się tą głową, do mojej klatki piersiowej, do serca i się oddalała,
przybliżała i oddalała. W pewnym momencie
się przybliżyło ta, ta głowa. Tam nie było oczu, nic. Po prostu czarna, taka-
Taka czarna masa. Tak, tak, tak. I przybliżyła się ta
postać. Ta, ta głowa do, do mojego serca i się zrobiło mi bardzo ciepło, bardzo
gorąco i zasnąłem. Zasnąłem, później się obudziłem. Już
nawet nie wiem, po jakimś czasie. No ale, no ale wiem, że zasnąłem. Po prostu
zasnąłem przy tym. To, to było dziwne, ale... No i to było w tym, w tym samym
dniu, co z panem rozmawiałem. Nie wiem,
czy to ma jakieś znaczenie, czy, czy, czy, czy nie ma,
ale też, też nie wiem, czy to prawda, czy
to mi się śniło, czy, czy, czy, czy, czy
jakieś po prostu jak paraliż senny. Jest
to też umysł płata figle, prawda? I może po prostu tak jak mówię, byłem pod
wrażeniem naszej rozmowy tygodniowej. Właśnie to, co, co rozmawialiśmy, ale-
Tylko tam chyba nie rozmawialiśmy w tej rozmowie o żadnym biciu, że tak to ujmę.
Także. No nie, no nie tylko, tylko właśnie po prostu tak.
Nie wiem. No dziwna, no, po prostu dziwna sprawa. No też tak myślałem, czy, czy,
czy, czy napisać, czy nie napisać, ale mówię no, w
sumie to może taka jest pierdoła. Będę zawracał głowę, a tutaj panowie zupełnie
przez też inne rzeczy, znaczy inne... No, takie mi się wydaje, poważniejsze
rzeczy ludzie mówią, opowiadają. Ale no, jak pan też
napisał, co, co miło, że pan zapamiętał, że, że
jak będzie, prawda, ta rozmowa nasza puszczana, to, to, że
da mi pan znać, prawda? Żebym sobie też posłuchał na żywo
i... No i tak. No i napisał pan, to mówię:
"a! Odpiszę". Powiem, że jeszcze takie coś było
wyżej nieokreślone, że tak powiem. Nie wiem. Nie wiem, co w ogóle o tym
sądzić. Słyszał pan w ogóle, panowie, to
nazywają, nie wiem, czy to się fachowo tak nazywa. Nocni goście. Tak?
Tak, wizytator, cyklzenie gości. Pasuje do czegoś? Pasuje do czegoś ten
opis? Tak z ciekawości pytam. No, każde
takie zdarzenie jest różne i ciężko tutaj się to klasyfikuje.
Ciężko to jakoś poukładać, że tak powiem, w kategorie.
Czasami wchodzą te istoty w jakieś interakcje ze świadkami, a czasami po
prostu sobie są w tym, w tym pokoju, razem ze świadkiem.
Mam takie pytanie, czy pan, pan miał jakieś takie jednoznacznie negatywne
odczucia wobec tej istoty? Ona wyglądała jakoś jak człowiek? Jakieś humanoidalne
kształty miała? No to właśnie tak. Długie nogi, no mówię,
chude, strasznie chude. No jak, jak ręka,
nie wiem, jak patyk. Wysoka, bardzo wysoka
ta postać była. Tułów również taki no, chudy. Strasznie to było tak, jakby nie
wiem... Ręce jak od znaku drogowego. Jak jest ten, ta cała metalowa, ta
rurka i nogi takie strasznie szczupłe, chude to było. Takie cienkie.
Cienkie, tak. Tułów również i długa szyja. I
na tej szyi taka głowa osadzona po prostu w kształcie balona,
co potem tak ta postać... Ale to było też dziwne, bo jak złapałem tą,
za rękę, tak? I ta ręka taka była gumowa, jakby gumowa.
Czuł pan tak, jakby to była jakaś taka- Guma.
Jakby pan złapał coś w gumowej rękawicy, tak? Coś ubranego w taką gumę.
Nie wiem, czy rękawicy. Gumę, po prostu taką gumę. Taką fakturę. To miało taką-
Formować. To miało fakturę takiej gumy. Nie, nie takiej skóry.
Tak, tak, tak. Gumy. I jeszcze jedna ważna rzecz, taka, że jakbym po prostu
to stało w miejscu, to mógłbym z tego robić po prostu nie wiem, no ulepić,
no, zawijać sobie, robić pętle, prawda, to tą ręką takie, takie...
Nie wiem, jak to nazwać. No jak są te takie zabawki, gumowe węże czy coś. Po
prostu mógłbym sobie formować inne kształty tym. I
właśnie jak złapałem, to, to się szarpało, to się szar...
Miałem takie odczucie, że to się właśnie wystraszyło. Takie tak mi się wydawało.
Być może, ale tak mi się szarpało i mi tą rękę tak, prawda? Ale nie
mogło, nie mogło się wydostać z mojego
uścisku. Potem obeszło ten okrągły stół od
końca. Stanęło to coś i tak uderzało tą głową,
bo tak jak mówiłem, ma naprawdę długą szyję, o moją klatkę piersiową do serca.
Tutaj jak mam serce, prawda? I tak delikatnie, bardzo delikatnie zbliżało
się, oddalało się tą głową, zbliżało się, oddalało i jak się zbliżało, to czułem
ciepło. Potem zbliżyło się na dłużej. Poczułem takie gorąco, ciepło i senność. I
usnąłem. Czyli tak jakby ta istota miała jakiś wpływ na pana. Nie wiem. Można
pospekulować, że jeżeli to była rzeczywiście jakaś istota, to mogła, mogła
się przestraszyć tym, że została złapana i podjęła jakieś działania, żeby, żeby
pana, że tak powiem, znów uśpić. Żeby mnie uśpić jakoś, prawda?
... No to takie spekulacje, ale, ale tak, tak, tak, taka interpretacja tego
zdarzenia mi teraz przyszła na myśl. No właśnie ciekawe, bo tak też jak słucham
panów, to, to mówicie, że, że, że te wszystkie zjawiska UFO, NOLE, prawda?
Jak zwał, tak zwał. To też formują kształt taki, jakim my
nie wiem, czy to dobre słowo chcemy postrzegać, jak sobie to możemy wyobrazić?
No, często, często takie zdarzenia są jakby kształtowane. To, jak te zdarzenia
postrzegamy, jak je rejestrujemy, jest kształtowane w dużej części przez nasz
światopogląd. Może niekoniecznie przez to,
że chcemy coś świadomie, jakby świadomie chcemy coś zobaczyć, tylko przez nasz
światopogląd wpajany nam przez, przez całe życie.
No właśnie, no właśnie. No i też to jest.
Nie wiem, czy to też jakiś związek ma, czy to po prostu.
No, że to w tym samym dniu to było, co rozmawialiśmy przez telefon, to nie wiem,
który to był tam dzień. No, mam SMS-a, ale
to chyba był SMS. Rozmawialiśmy chyba w piątek czy w sobotę. Jakoś tak to było.
Zaraz sprawdzę, bo mam tutaj smartfona. Nie pamiętam.
Smartfona mam tutaj pod ręką. To była chyba środa. Z tego, co pamiętam,
dwudziesty pierwszy lipca. No, no, godziny też nie podam, która to
była w nocy. No bo ja nawet z łóżka nie zszedłem, bo tak jak
mówię, ja tak, jakbym usnął, jakbym miał
sen i usnął w tym śnie. No tak, to tak. To tak. Tak to wyglądało.
Mam jeszcze takie pytanie, czy pan może
próbował wykonywać jakieś ruchy? Czy udało
się panu tylko złapać tę istotę, a reszta jakby była ciała sparaliżowana?
Znaczy tak, złapałem, złapałem tą, tą gumę, tą, tą rękę, tak? I
głowa i oczyma patrzyłem po prostu. Co, co, co się dzieje,
że, że to coś tak przechodzi potem naokoło mojego stołu i ja, i
moje... Ja myślałem tam logicznie, myślę nawet podczas tego. Nie wiem. Snu? Nie
wiem, co to było. Czy może faktycznie się przebudziłem? Nie wiem.
I myślałem, że po prostu to coś chce się
oprzeć z drugiej strony stołu, żeby wyrwać rękę. Ale to było takie. To nie miało
siły. W ogóle nie miało siły. Nie potrafiło się wyrwać z mojego uścisku. A
człowiek był jeszcze taki nie wiem, czy to
będzie dobre słowo ospały, bo nie wiem, czy ja się obudziłem, czy się nie
obudziłem. Szarpało się. No ale tak, jakbym trzymał, nie wiem, yorka na smyczy.
Pan to wszystko czuł fizycznie, tak? Zaczęło... Tak, tak. No właśnie mówię.
Czułem to szarpanie ręki i czułem to szarpanie ręki. Widziałem, jak moja ręka
się posuwa i że ktoś jakby. No, no, no, no, no, ciągnie
moją rękę tak? A potem wraca do momentu,
w którym była uprzednio. Potem tą głową, prawda? I to ciepło, co czułem. No i
później, jak się zbliżyło na dłużej, poczułem taki gorąc i zasnąłem po prostu.
Ale byłem spokojny, nie bałem się. Nie bałem się tego. Tak jak mówię, to jest
najśmieszniejsze, że najpierw ja, no, ale to już w myślach, bo nie mogłem mówić,
prawda? Prawda. Takie dźwięki wydawałem. Mówię: czego chcesz, czego chcesz? To
jakbym chciał odpowiedzi, prawda? Ale to, to ta istota, to coś po prostu
milczało. No i potem nawet w myślach krzyczałem. W myślach krzyczałem. No
dobrze, że zabiję cię. Odpowiedz mi, czego chcesz,
bo zabiję cię. Ja tak do tej istoty, bo już nie wiedziałem, co robić. Taki nie
wiem, taki w szoku był człowiek. No to co tu się w ogóle od Jana Pawła? No
także. I nie to, że jestem jakiś religijny, no bo bardziej wierzę właśnie.
Czy no, no, no, te całe wszystkie religie to też dużo nas mąciły na tym świecie,
a nie z tego wszystkiego dobrego się działo. Ale no, no, no takie, takie, taka
sytuacja. No ale pan też mówi, że to nie ma zasady.
No, nie ma jakiegoś jednego scenariusza,
według którego te zdarzenia przebiegają, także.
Czy ktoś coś, coś, coś podobnego, coś w miarę podobnego, nie wiem. Określił?
Widział to tam prawda. Ludzie różne rzeczy, różne zdarzenia opowiadają.
Znaczy no, często, często dochodzi do jakiejś interakcji między tymi istotami,
między tymi sypialnianymi gośćmi a świadkami, osobami doświadczającymi takich
spotkań. No ale jakiegoś ciężko wyciągnąć jakiś choćby jeden
scenariusz, który by się powtarzał. No właśnie ciekawe, o co w ogóle w tym
wszystkim chodzi? Co one chcą od nas? Jeżeli to, to nie są jakieś prawda... Nie
wiem, sztuczki jakieś naszego umysłu. Jeśli to się nie wydaje, to o co chodzi,
prawda? Tego to się pewnie człowiek nigdy nie dowie.
Można tutaj spekulować, że na przykład
chcą nas w jakiś sposób, z jakiegoś powodu
chcą nas sprawdzić albo po prostu chcą zaspokoić swoją ciekawość i się
objawiają akurat wtedy, kiedy śpimy i teoretycznie nic nie możemy im zrobić.
No właśnie tak. Tylko słuchałem też ostatnio tej audycji. Co
mówiliście panowie, że właśnie też taki pan, znaczy osoba,
mówił taki człowiek, że on przejeżdżał koło jakiegoś mostu. Chyba, chyba to był
most, nie wiem. I widział jakieś zjawisko UFO i miał takie,
a i widział tak, jakby cały ten krajobraz,
całą panoramę, tak jakby....przeszłości.
Coś takiego tam jeden pan opowiadał i że on tak jakby
pomyślał, że się znalazł w miejscu, w którym nie powinien być, bo
tam jak to? Jak to on mówił, bo ja nie chcę pomylić. Boże! Nie wiem, czy pan
kojarzy to dobrze, relację. Właśnie nie za bardzo, bo zresztą tych
relacji tutaj tyle było, że- I chodziło o to, że to coś jest tam
zawsze. Nie zawsze to widzimy, ale to spełnia jakąś funkcję. Takie miał odczucie
ten człowiek. To też było takie ciekawe, zagadkowe dość.
Tak jakby jakiś równoległy wymiar. Prawda? No, nagle się znalazł w miejscu,
gdzie nie wiem, otworzył co? Portal się,
który się otwiera w pewnym momencie tylko. Tak? No, nie wiem. Dużo możemy
teoretyzować, prawda? I teoria Matrixa i wszystkiego.
To prawda. Nie wiadomo co, co, co to było. Ktoś miał jakiegoś...
Ciężko zawsze tutaj coś, coś konkretnego wyciągnąć.
A pan? A to pańskie zdanie, jakie jest na
ten temat, prawda? Co pan sądzi o tym? Tak się zapytam.
Po prostu traktuję takie zdarzenia jako fakty, które się dzieją tutaj. Ciężko mi
coś, jakieś, jakieś wnioski wyciągać z
tego. Ciężko mi tutaj jakieś interpretacje swoje snuć.
No tak, no tak, no tak, bo sam człowiek nie wiem. Sam nie wiem, czy to, czy to,
czy to była jawa, czy to był sen. No ale czułem. Czułem to ciepło. Czułem to po
prostu jak, jak coś mnie wyrywa się z ręki. Czułem tą gumę w ręce.
No, nie wiem, takie mógłbym mieć odczucia,
prawda? Nie wiem. Tak jak kiedyś. Co to po przebudzeniu dwa razy w życiu miałem
odbite znowuż odbite zęby. No to nie wiem.
Gryzłem się podczas snu. Teraz znowuż bym czuł jakąś gumę, którą trzymam i
nie wiem. To był, podejrzewam taki... Podejrzewam, to był chyba taki stan
na granicy między snem a jawą, gdzie już zaczynają nam się jakby łatwiej pewne
rzeczy materializować. Jakieś nasze ukryte lęki na przykład zaczynają się jakby
realizować w postaci jakiejś, w postaci jakiejś postaci. Tak mi się
powiedziało. W postaci jakichś zdarzeń, w
postaci jakichś widziadeł. No ale żeby to fizycznie czuć, to jeszcze. No, to, to
świadczy chyba o tym, że to było coś więcej. Czyli jednak to nie,
nie śniłem. Nie wiem, czy się bać, czy się... Jak podejść do tego wszystkiego.
No, bać to raczej bym się chyba nie zalecał, bo w tym momencie właśnie ten sen
może jakoś zmaterializować się też w postaci.
Tak, tak. Ale znowuż, jak się ta sytuacja działa, to nie czułem strachu. Raczej,
raczej poczułem się, że ta osoba, ta osoba mówię, ta, ta istota jest
zdezorientowana, spłoszona, prawda? I naprawdę, tak jakby się spłoszyło. Potem
nie miała siły. To coś nie miało siły po prostu wyrwać się z mojego uścisku. To
było takie
właśnie obeszło ten stół i tą, tą głową na tej dość długiej szyi się zbliżało i
myśl takie tak myślę, ale to jest tylko taka moja, moja hipoteza, że to
nie znaczy specjalnie wybrało miejsce serca, że to było, że to coś znaczyło, że
akurat tutaj nie wiem, że tu w tym, tutaj, że mnie uśpi czy, czy, czy coś
jakby w to miejsce celowało, prawda? Skojarzyło mi się teraz z sytuacją, gdzie
na przykład naukowiec, powiedzmy, robi jakiś eksperyment i widzi, że z tym
eksperymentem coś poszło nie tak. Badany obiekt
zachowuje się nie tak, jak naukowiec przewidywał, ale się tym jakoś specjalnie
nie przejmuje. Spokojnie podchodzi i wykonuje jakąś akcję, żeby,
żeby zaprowadzić ten... Żeby, żeby przyprowadzić obiekt do porządku swoich
badań, że to tak ujmę. Dlatego może to- No to, to jest- Dlatego może ta istota
się jakoś niespecjalnie się przeraziła pana reakcją.
No właśnie, no ale no tak. No i to. No, jednak no, jedna była istota. Ja nie
czułem, żeby coś było gdzieś. No i byłem w łóżku. Nic,
żadnego porwania nie było. Także no, nie wiem. No takie ja nie
wiedziałem, prawda? Nadal nie wiem. No ale
pan mówi, że to też te kwestia czucia, prawda, tej gumy czy tego, że się coś mi
wyrwa z ręki. Jednak, jednak też daje coś do, do
myślenia niż tylko, niż tylko jakiś paraliż senny. Tak. Także no nic. No
także taka, taka sytuacja mnie spotkała i to jest i to, to też mnie tak
zastanawia, chociaż pewnie bez związku, tak jak już mówiłem wcześniej, że
no, ten sam dzień po prostu, w który rozmawialiśmy, no to to jest takie no,
zastanawiające dla mnie, chociaż być może bez związku, prawda?
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje. Jak widać, spotkania z tak
zwanymi sypialnianymi gośćmi, którzy wbrew
nazwie nie zawsze pokazują się akurat w tym pomieszczeniu, potrafią przybierać
bardzo różny przebieg i różną naturę. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście coś podobnego i
chcielibyście się tym podzielić, zapraszam
do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę i do usłyszenia w kolejnych
naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na Facebooku i YouTube. No i nie
zapomnijcie też zajrzeć do Polskiej Bazy Relacji o obserwacjach UFO pod adresem
www.ufo-relacje.pl.... Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. UFO Relacje: polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje: polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.