Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe. W grupach po dwa, trzy i cztery.
W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było... Nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez.
No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo
to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium. Zaczął się już październik. Coraz
wcześniej robi się ciemno, coraz bardziej
wieje chłodem. Wypadałoby zatem dodać do tej mieszanki element, który już od
ładnych paru lat powoduje dreszcze u słuchaczy Radia Paranormalium, a
mianowicie kolejny odcinek podcastu "Mówią
świadkowie". Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Dobry wieczór państwu.
Dzisiejszy odcinek będzie wyjątkowy, tak jak i wyjątkowa była jedna z pierwszych
nadanych na naszej antenie debat niekontrolowanych na żywo. Wyjątkowa
będzie tematyka dzisiejszej audycji, gdyż dziś poznamy relacje o bliskich
spotkaniach z żywym folklorem, czyli z postaciami znanymi głównie z podań i
legend ludowych. Są to sprawy tak dziwaczne i trudne do skategoryzowania, że
wielu badaczy zjawisk paranormalnych boi się w ogóle poruszać ten temat. Z tego
grona niewątpliwie wyłamują się badacze
znani choćby z anteny Radia Paranormalium.
W szczególności zaś znany wielu z państwa Arkadiusz Miazga, autor książki pod
tytułem "Magiczna rzeczywistość" oraz cyklu artykułów pod wspólnym tytułem
"Magonia po polsku". Po wysłuchaniu dzisiejszej audycji gorąco zachęcam
poszukać wspomnianych publikacji. Co prawda nie wiem, jak będzie z dostępem do
książki, bo chyba się już wyprzedała, jednak cykl "Magonia po polsku" na sto
procent jest dostępny, gdyż te artykuły Arek opublikował na swoim blogu.
arekmiazga.blogspot.com, arekmiazga.blogspot.com. Zatem amatorzy
lektur na tematy paranormalne na pewno będą mieli co czytać. Wszystkie
przygotowane do dzisiejszej audycji relacje przekazałem badaczom
współpracującym z Radiem Paranormalium, w tym również Arkowi, który dla celów
dzisiejszej audycji udostępnił ze swojego
archiwum niezwykle interesującą relację o
spotkaniu z czymś, co przywodzi na myśl wilkołaka. Zanim przejdziemy do
prezentacji przygotowanych na dziś relacji, pozwólcie, że przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium. Może komuś z Państwa przypomni się jakaś ciekawa
historia o charakterze paranormalnym, a jeśli tak, to zachęcam do podzielenia
się. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Dzisiejsza audycja będzie się składała w
całości z relacji, które przyszły do Radia
Paranormalium drogą tekstową. Na dobry początek proponuję mały blok, w którym
zaprezentowane będą najkrótsze z nich. Zapraszam do słuchania.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium 30 maja 2018 roku.
"Bardzo się cieszę, że trafiłam na waszą
audycję 'Żywy folklor i polskie potwory'.
Jeśli chodzi o hybrydy ludzi i zwierząt, to widziałam na własne oczy potwory w
formalinie w Zakładzie Patologii Akademii Medycznej w... tam, gdzie studiowałam.
Cały zakład, jak i reszta uczelni, funkcjonowała przez setki lat. Tyle że
przed drugą wojną światową leżały one na terenie Niemiec. Hitlerowcy byli bardzo
zaawansowani w tym temacie, aczkolwiek
jest to pewnie tylko mały procent tego, co
widujemy. Ja sama wychowałam się w lesie.
Mieszkałam z dziadkami w małej wiosce pod
Kazimierzem Dolnym przez parę pierwszych lat życia. Otóż w lesie tym, jak głosi
lokalna plotka, pewien pan widział diabła.
Ponoć nie był on najprzyjemniejszą osobą,
więc pomyślał sobie, że to kara. Zaczął się gorąco modlić i na pomoc przyszła
Matka Boska, a przynajmniej tak on to zinterpretował. Od tamtego czasu ponoć
bardzo zmienił się na lepsze."...Ja moje
lata w tym lesie bardzo pięknie wspominam. Urodziłam się w tysiąc dziewięćset
siedemdziesiątym szóstym roku. W dzieciństwie było dobrze iść na parę
godzin do lasu. Nie pamiętam dokładnie wszystkiego, co tam robiłam, ale bardzo
szybko zaczęłam czytać i pisać sama z siebie. Kiedyś wróciłam do domu z martwą
żabą, która miała perfekcyjnie wypreparowane układy krwionośny i
pokarmowy. Myślę, że był to jakiś rodzaj szkoły. Babcia nigdy o nic nie pytała.
Myślę, że była wtajemniczona. Co chyba ważne, to to, że w parę dni po urodzeniu,
jak już byłam w domu, bardzo zachorowałam.
Doszło do silnego odwodnienia. Lekarka
pogotowia, która przyjechała karetką, była ponoć niezwykła. Podała mi coś i
powiedziała moim rodzicom, że będzie dobrze. No i mają mi nadać imię na jej
cześć. W zasadzie całe życie przytrafiają
mi się rzeczy dziwne. Gorąco pozdrawiam. Relacja
nadesłana do Radia Paranormalium trzynastego czerwca dwa tysiące
czternastego roku. "W ubiegłym roku, jesienią miałem dziwne zdarzenie. Mieszkam
blisko zamku w Pieskowej Skale, a moi teściowie obok niego. Często więc
przejeżdżam obok zamku. Jadąc w ubiegłym
roku samochodem z żoną i dziećmi alejką,
która prowadzi do zamku, a jest tam zakaz wjazdu i nie dotyczy tylko pracowników
zamku, parku i służb oraz okolicznych mieszkańców. Jadąc tą alejką zauważyłem
jakąś postać wyglądającą jak człowiek, tylko że mający około trzydziestu
centymetrów wzrostu. Nie widziałem twarzy
ani ubioru, tylko tak, jakby tą postać.
Nie wiem. Była albo jakoś zaciemniona, czy
ciemno-mglista. Nie wiem. Zauważyłem to jakieś trzydzieści metrów przed
samochodem. Wyglądało to tak, jakby uciekło z alejki w las. Szybko wyskoczyłem
z samochodu. Zacząłem szukać tego czegoś,
ale nic nie znalazłem, więc wróciłem do auta, a żonie powiedziałem, że widziałem
jakieś zwierzątko, które zwiało i w zasadzie zapomniałbym o tym, gdyby nie
inne zdarzenie. Otóż około tydzień później
żona jechała ze swoją mamą z pracy około dwudziestej pierwszej, dwudziestej
drugiej. Jeżdżą tak co drugi dzień, ale
akurat tydzień po tym żona wróciła blada i
nie chciała nic mówić. Dopiero na drugi dzień, jak nagabywałem, co się stało,
powiedziała, że nie chciała mówić nic przy dzieciach, żeby się nie bały, ale na
drodze widziała dziwną postać. Bardzo małą, ale gdy zdała sobie z tego sprawę,
to już ją minęła. Sądząc z opisu, postać
była taka sama jak ta, którą ja widziałem.
Żona, mieszkając można by powiedzieć w lesie całe życie, jest wyczulona i
rozróżnia wszelkie takie zwierzątka. Zresztą małpa czy co tam było, raczej by
podskakiwała biegnąc, a ja na przykład nie
widziałem jakiegoś podskakiwania. I tu
się pojawia najważniejsze pytanie: co to u
licha mogło być? Gdyby nic nie mówiła wam nazwa Pieskowa Skała, to jest tam obok
Maczuga Herkulesa. Jest to teren Ojcowskiego Parku Narodowego. Niedaleko
znajduje się też miejscowość Jerzmanowice, gdzie rozbił się ten słynny
meteoryt." Relacja nadesłana do Radia Paranormalium
dwunastego września dwa tysiące dziewiętnastego roku. Dziś zaprezentuję
tylko fragment dłuższej korespondencji od
tego słuchacza, odnoszący się do tematyki żywego folkloru. Cała korespondencja
zostanie zaprezentowana w osobnym odcinku "Mówią Świadkowie".
"Pod wpływem audycji wysłuchanych w Radiu Paranormalium rozpoczęło się u mnie
rozważanie na temat żywego folkloru i zjawiska UFO. Czy jest to jedna siła
manifestująca się pod różnymi postaciami? Czy jednak różne zjawiska wrzucane do
jednego worka? Od młodości nie mieściło mi
się w głowie, że duchy i UFO to fikcja.
Jako mały chłopiec miałem marzenie, że gdy
dorosnę, to będę dokumentował zjawiska paranormalne. Dziewięć lat temu, po
sylwestrze na Ślęży, zaczęła się moja przygoda z poznawaniem zjawisk
paranormalnych. Podczas wędrówki nocą poza
głównymi szlakami doświadczyłem obecności jakiejś istoty zamieszkującej miejsce,
gdzie kręciłem się od kilku godzin z kuzynem. Była mgła i padał drobny,
zamarzający deszcz. W pewnym momencie mgła
rozstąpiła się i powstał krąg o średnicy kilku metrów. Dźwięk deszczu stał się
wyraźniejszy. Nastąpiło wyostrzenie zmysłów i poczucie, że coś okrążyło nas.
Po tych kilkunastu sekundach mgła i dźwięki wróciły do normalności. Kuzyn
powiedział tylko: poczułeś to? Ja na to odparłem: tak. I był to znak, że czas
odejść. Tak też zrobiliśmy. Poszliśmy w przeciwnym kierunku i około godziny
trzeciej wróciliśmy do samochodu. Po tym zdarzeniu czułem, że coś się zmieniło.
Poczułem obecność nieznanego. Kilka dni później, gdy rozmyślałem nad tym
zdarzeniem, podczas patrzenia w wieczorne
niebo, zaczęło kiełkować w mojej głowie nowe przeświadczenie. Wszechświat ma
poziomy istnienia. Tylko w taki sposób mogą żyć istoty, które są częściowo
wyczuwalne. Obserwacja krasnoludków i wróżek. W rogu ogrodu mam portal astralny
wynikający z przebiegania tam linii siatki
szwajcarskiej. Po odpowiednim wyciszeniu
zauważyłem owal unoszący się nad ziemią. Po tak ciekawej obserwacji, kolejnego
wieczora postanowiłem poobserwować portal.... Podczas obserwacji w pewnym
momencie owal otworzył się w dolnej części, dotykając ziemi. Po kilku
sekundach wyszły cztery postacie. Wysokość
tych postaci to około siedemdziesięciu, osiemdziesięciu centymetrów. Szły w
rzędzie, jeden za drugim, tak jak przechodzi się przez drzwi. Po
kilkumetrowej przerwie wybiegła piąta postać, nadrabiając dystans. Po kilku
sekundach portal wrócił do pierwotnego stanu. Zdziwienie było na tyle duże, że
postacie po kilku metrach przestały być dla mnie widoczne. Tego samego wieczoru
miałem okazję widzieć cztery istoty przypominające opisem wróżki lecące w
stronę drzewa. Relacja, która pojawiła się na czacie
Radia Paranormalium w grudniu 2019 roku.
Taką oto historię przekazał nasz słuchacz
Robert: "W 1980 roku w wróciony mnie dzień
goniłem coś w środku nocy przez godzinę
po Puszczy Pilskiej. I nie było to zwierzę
ani człowiek. Wracałem na pole namiotowe po dyskotece. Wracałem sam, bo znajomi
poszli wcześniej. Nie miałem latarki. Szedłem powoli i zobaczyłem mglistą
poświatę obok drogi. Dziwnie to wyglądało.
Postanowiłem zobaczyć, co to jest. Gdy się przybliżyłem, oddaliło się. I tak
przez godzinę. To nie było nic materialnego. To nie szło, tylko płynęło
bezszelestnie. Nie były to świetliki ani mgła."
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium w maju 2021 roku:
"Na stałe mieszkam od urodzenia, to jest od 1973 roku, w Tychach, w województwie
śląskim, gdzie na początku lat siedemdziesiątych z województwa
kieleckiego przybyli moi rodzice w poszukiwaniu lepszego życia. Podobnie jak
wielu rodaków w tamtych czasach, pierwsze spotkanie z czymś nieznanym nastąpiło
latem. Prawdopodobnie był to sierpień 1986 roku. Przez całe lata osiemdziesiąte
wakacje spędzałem we wsi Marianów, w ówczesnym województwie kieleckim. Miałem
wówczas trzynaście lat. Był już wieczór, było ciemno, pora dojenia krów około
godziny dwudziestej pierwszej bądź dwudziestej drugiej. W oborze byli mój
wujek oraz ciotka, rodzeństwo mojej matki.
Byłem też ja. Rozmawialiśmy o bieżących
tematach. Po chwili postanowiłem wyjść na zewnątrz za potrzebą. Z drzwi do obory
skierowałem się w stronę płotu, za którym był pas pola ciągnący się w kierunku
południowo-zachodnim, w stronę niżej położonych łąk. W odległości jakichś stu
dwudziestu, może stu pięćdziesięciu metrów dostrzegłem białe, iskrzące światło,
poruszające się w nienaturalny sposób. Raz
szybciej, raz wolniej, na granicy końca pola i początku łąk. Poruszało się jakby
na niezbyt dużej wysokości, może dwa do czterech metrów nad ziemią, od prawej do
lewej i odwrotnie. Zdawało się także być momentami mniejsze, a zaraz potem ciut
większe. Przynajmniej tak to odbierałem z
mojej perspektywy. Nie towarzyszyły temu żadne dźwięki. Wróciłem do obory i
zawołałem ciotkę i wuja, mówiąc im, co zobaczyłem. Wyszli ze mną i patrzyliśmy
razem na to światło. Chciałem iść zobaczyć, kto lub co się tam znajduje i
już miałem latarkę w ręku, kiedy wujek
złapał mnie za koszulkę i nie pozwolił tam iść. Obydwoje z ciotką nazwali to
świecokiem. W innych przypadkach słyszałem o geodetach naprawiających krzywdzące
innych pomiary ziemi za życia oraz stwierdzili, że nie można tam podchodzić,
gdyż cytuję: "Można wrócić poparzonym".
Czy to był tylko sposób, aby odwieść mnie od pójścia, czy też prawda? Nie wiem i
nigdy się nie dowiedziałem. Całe zjawisko
trwało około piętnastu, może dwudziestu minut, po czym światło słabło i znikało.
Jak wynika z relacji osób starszych, dziś w większości nieżyjących, widywano te
światła często od dziesięcioleci, wliczając w to czasy przedwojenne. Rok
1988. To samo miejsce. Wrzesień lub październik. Także
było już ciemno. Identyczne zjawisko w tym samym miejscu. Był ze mną rok młodszy
kuzyn oraz wujek, właściciel gospodarstwa. Tylko obserwowaliśmy. Czas: także
kilkadziesiąt minut. Rok 1989, lipiec. Także Marianów, województwo
kieleckie. Godzina około dwudziestej trzeciej. Z kuzynem po
kolacji udaliśmy się na dach drewnianego domu z 1945 roku, który stał już
praktycznie nieużywany, gdyż wujek z dziadkiem rok wcześniej przenieśli się do
murowanej przybudówki koło obory jako nowego lokum. Siedzieliśmy na jeszcze
nagrzanej papie pokrywającej dwuspadowy
dach, rozmawiając i obserwując bezchmurne,
gwiaździste niebo z lornetką myśliwską. Wspaniała widoczność tej nocy. W pewnym
momencie spojrzałem w lewo, to jest w kierunku północno-wschodnim i zobaczyłem
duży rozbłysk iskrzącego dość mocno światła w koronie drzewa. Był to dąb.
Prawie cała korona drzewa była rozświetlona, jakby od wewnątrz przez
kilka sekund. Światło nie było jednolicie białe, miało też pewien procent jasnej
czerwieni oraz srebrzystości. Pokazałem to
kuzynowi. Natychmiast ogarnął to wzrokiem
oraz potwierdził, że widzieliśmy obaj to
samo. Podobnie jak w innych przypadkach, zjawisko było bezdźwięczne oraz tu
dopowiem jeszcze: nie było żadnego dymu.
Dąb ten stoi na skraju lasu, w odległości
może dwustu, może trochę więcej metrów od podwórka. Wcześniej są pola. Niestety,
oprócz wujka nikt nam nie chciał w tę historię uwierzyć. Rok 1990,
lipiec. Wieś Fanisławiczki w województwie
kieleckim. Byłem w odwiedzinach u ciotki przez kilka dni."... Któregoś wieczora
wyszedłem przed dom, gdzie pod dużym kasztanem była ławka. Usiadłem i
rozglądałem się. W pewnym momencie ujrzałem światło, białe, iskrzące,
identyczne jak w roku osiemdziesiątym szóstym i osiemdziesiątym ósmym w
Marianowie. Poruszało się nad łąkami przylegającymi do rzeki Wierna. Był tam
kiedyś płytki, piaszczysty bród, gdzie łączą się dwa mniejsze cieki wodne.
Nieopodal jest lasek brzozowy. Kiedyś był to niski zagajnik. Zawołałem ciotkę,
siostrę mojego świętej pamięci ojca, która
powiedziała mi, abym się nie angażował w bliższy kontakt z tym zjawiskiem i nie
szedł tam sam. To było może jakieś dwieście pięćdziesiąt metrów od domu.
Zjawisko także było bezdźwięczne. Pragnę jeszcze wspomnieć o kilku historiach
zasłyszanych na wieczornych opowieściach
mojego nieżyjącego już dziadka oraz jego rówieśników zamieszkujących w tej samej
wsi Marianów. Pierwsza historia dzieje się
tamże w latach pięćdziesiątych. Podczas późnowieczornego powrotu do domu z
nieodległej wsi od siostry, wozem z zaprzęgiem dwóch koni, dziadek z babcią
wracali na skróty przez las. W pewnym momencie konie strasznie się zlękły i
poniosły zaprzęg w wielkiej panice. Towarzyszył temu hałas trzeszczącego
drewna i widok sosen, które jakby szarpane
wiatrem, gięły się wokół wozu w lesie. Oczywiście żadnego wiatru nie było. Ledwo
opanowując zaprzęg, dziadkowie dojechali
do domu, a konie całe w pianie, spocone, z trudem uwiązali w stajni. Konie były
niespokojne i pobudzone aż do rana. Objawiało się to szarpaniem i kopaniem
kopytami w ścianę stajni. Druga historia pochodzi z końca lat siedemdziesiątych.
Mieszkaniec wsi, udając się na nocną zmianę do pracy w kamieniołomie w Bukowej
w województwie kieleckim, wyszedł na około jeden kilometr od wsi, na przystanek,
gdzie czekał na przewóz pracowniczy. Nieopodal przystanku w jego kierunku szedł
pewien mężczyzna. Było już dość ciemno. Mijając go w odległości kilku metrów,
mieszkaniec wsi pozdrowił go, mówiąc: "Dobry wieczór". Nie usłyszał odpowiedzi,
ale też nie dostrzegł żadnych szczegółów
twarzy czy ubrania. Wyminęli się, po czym
nadjechał przewóz. Siedząc już wewnątrz pojazdu, mieszkaniec wsi odwrócił się
zaciekawiony, kto go mijał. Zobaczył tę
samą postać, lecz tym razem miała czerwone oczy, po czym po chwili znikła, idąc
poboczem. Trzecia historia pochodzi z początku lat osiemdziesiątych. Tysiąc
dziewięćset osiemdziesiąty drugi rok, ale co do tego nie jestem pewien. Sąsiad
wujka, niestety nieżyjący już, wracał pieszo przez skraj lasu między polami do
domu z pobliskiej wsi. Był późny wieczór.
Niestety nie znam godziny. Idąc ścieżką usłyszał, jakby z naprzeciwka nadjeżdżał
rower. Odruchowo więc odsunął się na bok, aby przepuścić rowerzystę bądź uniknąć
kolizji. Rower nie był oświetlony. Ku jego
zdumieniu wyminął go osobnik na rowerze w
umundurowaniu żołnierza SS. Postać była na tyle wyrazista, że dało się te
charakterystyczne elementy ubioru zweryfikować naocznie. Zaskoczony całym
zajściem odwrócił się i po kilku sekundach nic już nie było. Później dodał, że
obiekt nie spowodował żadnych fizycznych objawów obecności podczas wymijania, na
przykład podmuchu powietrza, zapachu czy
dźwięku oddechu lub mowy. Podobno podczas
drugiej wojny światowej przez jakiś czas
była tam linia frontu. Świadczyłyby o tym znajdowane niegdyś łuski pocisków
karabinowych w zagłębieniach terenu czy sporadycznie znajdowane pojedyncze
niewypuchy. Sam osobiście znalazłem kiedyś
przedziurawiony pojemnik, chyba menażka, oraz spory fragment zardzewiałego
niemieckiego hełmu. Jednakże ta konkretna
historia jest intrygująca. Czwarta rzecz to opowiadania o istotach, jak twierdzą
świadkowie płci żeńskiej, pojawiających się na skraju lasów lub na polach, tak
zwane południce. Niestety, wiem tylko tyle, że widziano je kilkukrotnie przed
drugą wojną światową i zaraz po niej, w latach czterdziestych i pięćdziesiątych.
Piąta i ostatnia sprawa wiąże się z osobliwym obyczajem zostawiania resztek
posiłków w domu przed pójściem do pracy w
polu. Z opowieści pewnej starszej pani, zasłyszanych w latach osiemdziesiątych,
wynika, że jeszcze przed drugą wojną światową jej rodzice robili tak, mówiąc,
że tu cytat: "Trzeba zostawiać dla skrzatów, bo pilnują nam obejścia".
Słyszałem także zdawkowe opowieści o skrzatach bądź istotach im podobnych, ale
o złośliwej naturze. Ponoć ludzie tracili
rozum lub musieli uciekać w inne miejsca, aby zamieszkać.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o najkrótsze relacje. Po krótkim przerywniku
przejdziemy do prezentacji jednej z dłuższych korespondencji. Nigdzie się nie
oddalajcie, bo wiecie, w ciemnościach czyhają potwory.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium,
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
...Może wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No, tylko że z powrotem jest
już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Archiwum Radia
Paranormalium. www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na www.paranormalium.pl.
Dwa miesiące temu był drop prowadzący do pewnego radia, że ktoś tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w Internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Krótsze relacje mamy już za sobą. Pora
więc na pierwszą z dłuższych korespondencji przygotowanych do
dzisiejszego odcinka. Relacja, jaką za chwilę Państwo usłyszycie, będzie miała
pewne znamiona paranormalnej spowiedzi, gdyż poza spotkaniami z żywym folklorem,
jej autorka zahaczyła również lekko o inne
zdarzenia o charakterze paranormalnym. Zapraszam do wysłuchania jej historii.
Korespondencja z września 2021 roku. W trakcie nagrywania tego, co za chwilę
Państwo usłyszycie, trafiłem w skrzynce mailowej Radia Paranormalium na
wcześniejszą korespondencję z tą słuchaczką, w której żaliła się ona na
potraktowanie przez pewną fundację, która podobno ma badać w Polsce zjawiska
paranormalne. Że zacytuję: "Pisałam kiedyś do - tu pada nazwa fundacji - ale
zostałam zignorowana lub potraktowano mnie jak mitomankę. Szkoda, że tak łatwo
ocenia się ludzi, nie sprawdzając dokładnie, kto jest kim." Po tym krótkim
komentarzu przejdźmy do przygotowanej na dziś korespondencji.
"Jestem artystką mieszkającą na stałe w Szwecji. Możliwe, że właśnie moje
historie, opowieści, doznania ukształtowały w jakimś stopniu moją sztukę
i w ogóle postrzeganie rzeczywistości. Bo ja rzeczywistość widzę inaczej niż
większość otaczających nas ludzi. Czuję się ogromnie osamotniona w swoich
przeżyciach, bo nigdy nie miałam komu tego powiedzieć. Panicznie boję się
ośmieszenia, gdyż mam zbyt słabą psychikę i nie jestem odporna na wyśmiewiska
ignorantów. Ostatnio dużo się zmieniło, pogłębiło i może to za sprawą moich
regularnych, bardzo głębokich medytacji.
Otóż przyciągnęłam kilka osób, które mnie
rozumieją i to jest jedyne, czego pragnę od dziecięcych lat. Nie dam rady opisać
nawet części tych doznań, ponieważ tego jest tak dużo, że sama się gubię i już
zapominam. Planuję usiąść i to wszystko
spisać. Jako dziecko uwielbiałam cichutko schować się na sofie i wysłuchiwać
dziadkowych opowieści. Wtedy ludzie często
się odwiedzali. Głównie wspominali wojnę, ale równie normalnymi i zupełnie
oczywistymi opowieściami były historie o duchach. Każdy je miał i opowiadano je
przy kominku jak o spotkaniach z dawną
rodziną. Pamiętam, że było to coś zupełnie
normalnego. Może tak było tylko w mojej rodzinie? Nie wiem, ale kiedyś moja
koleżanka pochodząca z Polski też podkreśliła tą niesamowitą rzecz, że w
czasach naszego dzieciństwa o duchach czy
UFO rozmawiało się w każdym domu i prawie
każdy coś widział i słyszał. Były to lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte. Moja
babcia widywała duchy całe życie, ale z
tego, co pamiętam, głównie ostrzegające ją
przed nieszczęściami. Jednak ojciec mojej babci był w kontakcie z duchami na
bieżąco. Był też artystą. Strugiał w drewnie małe rzeźbki. Niestety, wojna
pochłonęła wszystko. Nie zachowało się dosłownie nic. Opowiadano, że przed wojną
pracował bodajże w kopalni węgla. Wracał
często w nocy, jadąc bryczką zaprzężoną w
konia przez długi las. Zawsze w tym samym
miejscu wychodził z lasu do niego ogromny czarny pies, który towarzyszył mu do
skraju lasu. Pies zawsze pradziadka odprowadzał. Piękny, wielki, wygarmiony,
zadbany pies. Nie było takich dzikich psów
w tamtym okresie. Ponoć pradziadek nie
czuł strachu i mówił do niego. Innym razem
po deszczu jego wóz ugrzązł w błocie, jak w dobrym horrorze. Wysiadła mu lampa i
nie mógł sobie z tym poradzić. Nagle wokół niego pojawiła się ogromna ilość
świetlików. Tak to nazywali. Były one znane ludziom. Były traktowane jako
oczywistość w dawnych opowieściach. Były
to małe, świecące punkciki latające wokół dziadka i wozu. Oświetlały mu miejsca,
które ten potrzebował widzieć. Po wojnie ludzie widzieli bardzo dużą ilość
wszelakich paranormalnych rzeczy. Każdy
kogoś stracił. Była bieda, a ludzie wtedy
paradoksalnie są bardziej uduchowieni. Tak sobie myślę, że to właśnie dlatego.
Babcia często widziała kule, jak opowiadała. Raz jedna kula, piękna,
lśniąca, biała, jakby z piór, wytoczyła
się przed nią i jej koleżanką, zastawiając
im drogę. Była jasna, zimowa noc. Dwie młode dziewczyny stały przed tym
sparaliżowane....Jedna się odezwała. Coś w
rodzaju: "Kogo szukasz? Zostaw nas!" Nie pamiętam. Po tych słowach ta kula jakby
odpłynęła. Z dzieciństwa pamiętam naprawdę
bardzo dużo tego typu opowieści. Również i ja całe życie doświadczałam różnych
dziwności. Zaobserwowałam ciągłość tego
daru u nas w rodzinie, ale nie wszyscy to
mają. Teraz jest jeszcze jedna kuzynka, młoda dziewczyna, którą kilka lat temu w
nocy, kiedy z koleżanką wracały z imprezy,
dosłownie goniła kula. Dziewczyny były tak przerażone, że do dziś, kiedy to
opowiada, oczy wypełniają jej się łzami.
Ta dziewczyna również widzi i czuje różne
rzeczy, tak jak ja, ale ona nigdy nigdzie o tym nie opowie. Dla niej to nie jest
dar, a raczej przekleństwo. Ona tego nie
akceptuje, panicznie się boi i nie szuka odpowiedzi tak jak ja. Ja kiedyś też
panicznie się tego bałam. Z wiekiem to minęło. Zaczęłam czytać, poszukiwać,
medytować i teraz może nadal nie znam odpowiedzi, ale wyczuwam sens tego
wszystkiego. W czasie medytacji doznaję niesamowitych wizji. Te wizje kontynuują
się w snach, a ja przelewam to w swoje obrazy. O tym innym razem. Przestałam się
bać. Zaczęłam się tym cieszyć, bo dostrzegam sygnały, które dawane mi są
przez niewidzialne światy w bardzo subtelny sposób. Przeżyłam śmierć
ukochanego i wtedy nawet moi przyjaciele,
którzy mi towarzyszyli, byli przerażeni tym, co działo się w moim domu. Ja zaś
miałam wtedy niesamowite wizje, dosłowny kontakt z inną rzeczywistością. Dlatego
zaobserwowałam, że stan przygnębienia u ludzi takich jak ja, pogłębia doznania
paranormalne. Jakby nasza naturalna osłona przed tymi światami staje się mniej
trwała. Pominę całe lata przeróżnych dziwności, snów, spotkań. Na koniec
opowiem jedną z ostatnich i dla mnie najbardziej wzruszającą historię.
Pracowałam kiedyś nad nową rzeźbą. W tle zawsze gra muzyka. Nie funkcjonuję bez
muzyki. Był to utwór medytacyjny w indyjskich klimatach. Wchodzę wtedy w taki
jakby trans. Zapominam o rzeczywistości.
Medytuję pracując, a właściwie tworzy się
samo. Wtedy pokropiła mnie woda. Na mnie i
na moją rzeźbę spadło ładnych kilkanaście grubych kropli wody. Sprawdziłam
kilkakrotnie sufit, czy nie skondensowała
się jakaś para. Żadnej wody wokół, nic. Pracownia to nowiutki budynek. Nagle
poczułam czyjąś obecność i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki
poczułam euforię nie do opisania. Nie wiem, jak to wyrazić. To było coś
przepięknego, boskiego. Nie umiem pisać, a
tym bardziej opisywać uczuć. Proszę mi wierzyć, że pragnęłam na wieki w tym
zostać. Nagle słyszę w głowie: "Usiądź i wejdź w medytację". Nie dosłownie w
medytację, ale miałam usiąść i się uspokoić, zamknąć oczy. Zrobiłam to
natychmiast. W tej pracowni, na krześle. Zaledwie zamknęłam oczy, przez głowę
przepłynęła mi fala mojego życia. Sytuacje złe i dobre z całego życia jak
przyspieszony film. Lecz ja czułam emocje każdej chwili. Rozpłakałam się jak
bezsilne dziecko. W tym momencie opuściła mnie euforia, a pojawił się lęk albo
wyrzuty sumienia, bo zobaczyłam tam też złe rzeczy z przeszłości. Uświadomiłam
sobie, że są złe. Nie, wcale nie zabiłam, ani nie pobiłam, ani też nie okradłam
nikogo, ale były to historie natury emocjonalnej. Po nie wiem, jak długim
czasie ten stan przeminął. Wszystko nagle
się skończyło, ale jeszcze troszkę sobie
popłakałam, bo to naprawdę wstrząsnęło mną dogłębnie. Po chwili zaczęłam dalej
pracować. Znowu kilka kropel wody. Znowu sprawdzam sufit, ale tym razem to było
jakby pożegnanie, bo nic więcej się nie
stało. Nadmienię tylko, że w tej pracowni jest zawsze bardzo sucho. Nie ma mowy,
żeby tyle wody gdziekolwiek się skondensowało. Wraz ze znajomymi
obmacaliśmy sufit, ściany i nie znaleźliśmy nawet kropli. Ciągle myślę o
tym, kto mnie wtedy odwiedził. Może to
postać, która całe życie mi się śni i daje mi rady poprzez sny. Pomaga mi w
chorobach. Nawet ostatnio, w czasie pandemii koronawirusa, którą to chorobę
przeszłam bardzo ciężko rok temu. Na początku pandemii nie otrzymałam żadnej
lekarskiej pomocy poza telefonem, ale pomogło mi w ostatniej chwili coś innego.
Opowiem Wam to innym razem. Kiedy spotykam tę postać lub byt, nie chcę
nazywać jej aniołem, bo to chyba nie jest
takie proste. Wtedy zawsze jej bliskość oddziaływuje na mnie tak euforycznie.
Ogarnia mnie taka jakby bezkresna dobroć, miłość. Może to ta postać? Nie
wiem, ale czekam na nią z utęsknieniem. I to by było na tyle, jeśli chodzi o
relacje przekazane przez naszą słuchaczkę. Gwóźdź programu jeszcze przed nami, a
będą nim dwie relacje o bliskich spotkaniach z czymś, co przywodzi na myśl
wilkołaki. Ale to po krótkim przerywniku. Zostańcie zatem z Radiem Paranormalium
i upewnijcie się, że na pewno w tym pokoju jesteście
sami. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl... Radio.paranormalium.pl Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Pora zatem na gwóźdź programu, czyli dwie relacje o bliskich spotkaniach z
wilkołakami. Pozwólcie Państwo, że najpierw zaprezentuję krótszą z nich.
Spotkanie z wilkołakiem w Andrzejówce w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym
piątym roku. Relacja z archiwum Arkadiusza
Miazgi. "Opiszę zdarzenie, które miało miejsce na terenie dawnej Łemkowszczyzny:
Andrzejówka, Muszyna, Krynica-Zdrój. Jak miałem około ośmiu lat, bawiłem się z
innymi dzieciakami w podchody. Były wakacje i już zaczynało się ściemniać. W
pewnym momencie zachciało mi się zwyczajnie sikać, a nie bardzo chciałem
wracać do domu, bo wiedziałem, że jak wrócę, to mama już mnie nie puści z
powrotem na pole. A że niedaleko znajdował się stary wychodek, z którego już
praktycznie nikt nie korzystał, na podwórku mojego sąsiada, obok gnojówki -
to może być w sumie ważna informacja - postanowiłem tam się udać. Za mną poszła
moja starsza o dwa lata koleżanka, bo też
chciała sikać. Jako pierwsza podeszłam do
wychodka. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam
przed sobą ogromną, czarną, owłosioną, ale też dobrze zbudowaną postać z wilczym
pyskiem. Ledwo się tam mieścił. Złapałam z
nim kontakt wzrokowy i zrozumiałam, że nie powinnam tego była widzieć, więc
szybko zamknęłam drzwi i zaczęłam biec w
kierunku domu. Po chwili usłyszałam krzyk koleżanki. Byłam tak przerażona, że
zapomniałam o niej. Odwróciłam się i zobaczyłam, że biegła za mną, ale tak,
jakby nie kontaktowała. Zatrzymałam ją i zapytałam, co widziała. Ona na to
odpowiedziała, że widziała ogromnego goryla. I to jest koniec. Nigdy później
nie widziałam czegoś podobnego i po zdarzeniu nikomu tego nie mówiłam. Z tą
koleżanką też później nie rozmawiałam na ten temat. Dopiero parę lat temu
opowiedziałam to mamie. Ogółem wyparłam to. Ta istota czuła się przyłapana całą
swoją postawą. Może jakoś telepatycznie dała mi do zrozumienia, że nie powinnam
była jej widzieć. Moja koleżanka widziała goryla, ja wilka, ale mnie to nie
zdziwiło, bo ta postać miała dobrze rozbudowane ramiona jak u goryla,
natomiast pysk był wilka. Wiem, bo się akurat przyjrzałam. No, to było dziwne
mega, jak teraz o tym myślę. Nie wiem, który to mógł być rok. Dziewięćdziesiąty
trzeci, dziewięćdziesiąty czwarty lub dziewięćdziesiąty piąty. Na pewno były to
wakacje. Wieczór zaraz po zachodzie słońca. Nie było już słońca, ale jeszcze
nie była to noc. Jest jeszcze jedna, bardzo istotna rzecz: wilkołak był jakby
przeźroczysty, w takim ledwo zauważalnym stopniu." Tyle korespondencja od
świadka. W toku śledztwa podjętego przez Arkadiusza Miazgę kobieta uściśliła, iż
postać miała czarne oczy o wyglądzie ludzkim, wciśnięta była pod strop
wychodka. Zauważalne było przygarbienie, rozbudowane bary i ramiona, wszystko
pokryte ciemną sierścią. Całe zdarzenie trwało około pięciu sekund. Bardzo
znamienną rzeczą było to, że wilkołak był
jakby przeźroczysty, z delikatną poświatą.
Kolejną dziwną rzeczą jest to, że świadek
zauważyła coś zgoła innego od koleżanki, ale mogło to również dojść do pomyłki,
ponieważ postać była ogólnie pokryta sierścią, niczym klasyczny bigfoot.
Przekazanie historii o wilkołaku spowodowało u świadka negatywną reakcję
pod postacią powrotu lęków. Jak mówiła, poruszenie tego tematu negatywnie wpływa
na jej życie. Zaczęła mieć lęki i nie mogła w nocy spać.
To była relacja z archiwum Arkadiusza Miazgi. Zdarzenie doczekało się małego
śledztwa, którego owocem jest artykuł,
który znajdziecie Państwo na blogu badacza pod adresem arekmiazga.blogspot.com,
arekmiazga.blogspot.com. Teraz przejdziemy do prezentacji ostatniej, najdłuższej
przygotowanej na dziś relacji. Tutaj muszę
nadmienić, że słuchacz podesłał do Radia
Paranormalium dość sporego PDF-a, w którym nie tylko szczegółowo opisał całe
zdarzenie, ale również opatrzył je mapką ilustrującą przebieg zdarzenia oraz
dołączył rekonstrukcję wyglądu zaobserwowanej istoty. Choć zapewne bojąc
się reakcji swojego środowiska, nie podał
nazwy małej miejscowości, w której rzecz się działa. Znamy oczywiście nazwisko
autora korespondencji, jednak zgodnie z obowiązującą w tej audycji zasadą, temu
świadkowi również gwarantujemy pełną anonimowość. Materiały ilustracyjne będą
dołączone w opisie tej audycji. Przejdźmy zatem do zapoznania się z tą bardzo
obszerną relacją....Korespondencja nadesłana do
Radia Paranormalium siódmego maja dwa tysiące dwudziestego pierwszego
roku. Wstęp. Do napisania tej wiadomości skłonił mnie
fakt, iż niedawno, poszukując jakiegoś ciekawego podcastu o szeroko pojętej
tematyce paranormalnej, trafiłem na nieznaną mi dotąd, co mnie bardzo dziwi,
serię "Mówią świadkowie". Po wysłuchaniu kilku zamieszczonych tam opowieści
uznałem, że przyszedł czas, aby podzielić się z szerszym gronem historią, która
stała się moim udziałem, a która także mieści się w ramach zdarzeń
niewyjaśnionych. Bowiem u schyłku lata, pod koniec sierpnia roku dwa tysiące
ósmego, mając szesnaście lat, na polnej
drodze spotkałem, wszystko na to wskazuje,
wilkołaka. Ale nie wyprzedzajmy faktów. Jako że aktualnie zajmuję stanowisko, na
którym opowiadanie tego typu historii raczej nie jest wskazane, a w dalszej
części tej wiadomości będę także wskazywał na własne przekonania w pewnych
kwestiach, które także nie przystoją w moim fachu, pragnę zachować pełną
anonimowość. Dziś jestem już nieco starszy
niż wtedy, lecz upływ lat nie zatarł tych
wspomnień. Aktualnie jestem człowiekiem
dobrze wykształconym i wykonującym bardzo
odpowiedzialny zawód. Mam się za człowieka
raczej racjonalnego, a już na pewno nie naiwnego i łatwowiernego. Zawsze na
wstępie szukam logicznego wyjaśnienia każdej sytuacji. Jednak zgodnie z moimi
przekonaniami nigdy nie wykluczam okoliczności, które mogą być poza naszym
aktualnym zrozumieniem. Na wstępie pragnę
nieco zarysować swoją charakterystykę w okresie, w którym doszło do owego
zdarzenia. Wychowałem się w niewielkiej
miejscowości na ziemi śląskiej. Dokładnej lokalizacji nie ujawniam przez chęć
zachowania anonimowości. Jest to niewielka
wieś, a szczegóły, które pojawią się w niniejszym opisie, mogłyby z łatwością
wskazać na moją osobę. Środowisko, w którym się wychowałem, niewielka wieś o
charakterze silnie rolniczym, zamieszkana
przez prostą ludność, głównie napływową z Kresów Wschodnich, obfitowało w szereg
doniesień o wielu zjawiskach niewyjaśnionych. Stąd też sam miałem już
od wczesnych lat sporą styczność, a nawet doświadczenie praktyczne w tego typu
zagadnieniach. Do dzisiaj uważam, że wszelkie doniesienia z zakresu zdarzeń
niewyjaśnionych opowiadają o zjawiskach faktycznych, które na razie wymykają się
naszemu poznaniu, a zgłębianie tych zjawisk i dociekanie ich natury uważam za
jak najbardziej słuszne. W wieku szesnastu
lat byłem osobą raczej introwertyczną, szukającą odosobnienia. Miałem w tym
okresie szereg problemów z odnajdywaniem się wśród ludzi i w ogóle w
społeczeństwie, głównie przez niemal chorobliwą nieśmiałość. W okresie tym moje
zainteresowania krążyły głównie wokół moich aktualnych, kultywowanych do dzisiaj
pasji, którymi są łucznictwo, zoologia, ogólnie pojęta przyroda, rysownictwo i
grafika, historia oraz, co może być tutaj najistotniejsze, mitologia, wierzenia,
legendy i podania, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów paranormalnych i
kryptozoologicznych. Czas wolny podczas wakacji, gdy akurat nie pracowałem w
gospodarstwie mojego wuja, spędzałem zwykle na samotnych spacerach po
okolicznych lasach oraz ćwiczeniu strzelania z wiatrówki i łuku. I właśnie
to ostatnie zajęcie sprowadziło mnie w ten sierpniowy wieczór w miejsce, gdzie
zdarzyło się to całe zajście. Opis miejsca i przebiegu zdarzenia.
Przejdę teraz do możliwie dokładnego opisu
całej sytuacji. Postaram się przedstawić ją, nie wplątując własnej analizy ani
przemyśleń, które pojawiły się u mnie już po zdarzeniu, a jedynie dokładnie
przedstawiając poczynione w trakcie incydentu obserwacje i opisując uczucia,
jakie mną wówczas targały. W przypadkach,
w których nie będę czegoś pewien, jasno to zaznaczę, nie chcąc nieumyślnie
zniekształcić obrazu wyłaniającego się z informacji, których jestem bezwzględnie
pewien. Zapewniam, że mnogość szczegółów, które zawarte są w relacji, opiera się
jedynie o to, co zdołałem wychwycić i zapamiętać. Starałem się także za wszelką
cenę nie ubarwiać ani nie wzbogacać opisu o żadne niepotwierdzone moimi
wspomnieniami elementy. Zaś znaczna objętość relacji wynika jedynie z chęci
bardzo skrupulatnego i wyczerpującego opisu zdarzenia. W celu ułatwienia
prześledzenia wydarzeń załączam w tekście szkic postaci oraz prostą mapkę, na
których postarałem się uchwycić najważniejsze elementy wydarzenia.
Oryginalny, pierwotny szkic istoty sporządziłem krótko po zajściu, ale dziś
już niestety nie mogę go znaleźć. Zatem załączony szkic wykonałem na podstawie
wspomnień. Zarys miejsca także jest mi dobrze znany, gdyż jak wspominałem,
odwiedzałem to miejsce w młodości niezliczoną ilość razy. Zaznaczam jednak
nieskromnie, że pośród wielu wad mam jedną znaczącą zaletę, jaką jest świetna
pamięć, co niejako wiąże się z moim zawodem. A chwilowa trauma wynikająca z
zajścia, co ciekawe, zamiast wyprzeć to
wspomnienie, trwale wyrywa wygląd istoty i
całe zdarzenie w mej pamięci. I do dziś, mimo upływu dwunastu lat, pamiętam
wyraźnie każde zauważone podczas tej krótkiej obserwacji szczegół oraz wszelkie
okoliczności tego incydentu. Była druga połowa sierpnia dwa tysiące ósmego roku.
Niestety nie miałem przy sobie zegarka, ale myślę, że wszystko zaczęło się mniej
więcej wpół do dwudziestej, gdyż robiło się już powolutku ciemno. Trwał zachód
słońca, a nisko na niebie pojawiał się księżyc. Nie jestem pewien, w jakiej był
fazie, choć nie sądzę, by trwała pełnia, bo raczej zapamiętałbym ten fakt, ale
zaznaczam, że nie mam pewności. Pogoda była piękna, dzień upalny, a niebo
pokrywały tylko z rzadka niewielkie smugi chmur.... Stałem na polnej, brukowanej
drodze, oddalonej o jakieś pięćset metrów
od mojego domu. Było to wyjątkowo urokliwe miejsce, w które zwykle udawałem się
postrzelać z łuku. Tego wieczoru zakończyłem już strzelanie i właśnie
zbierałem się do powrotu. Robiła się już szarówka i choć było jeszcze na tyle
jasno, by wyraźnie widzieć cele, obawiałem się zgubienia strzały i niemożności
znalezienia jej przed zapadnięciem zmroku.
Pozostałem jeszcze na chwilę, aby zapalić
spokojnie papierosa, gdyż palłem wtedy od
czasu do czasu. Pragnę też zauważyć, że
byłem wówczas całkowitym abstynentem i nie
zażywałem żadnych, poza nikotyną, środków
odurzających, do których dostęp zresztą w tamtych latach dla chłopaka ze wsi był
niemożliwy. Stałem zatem na rozdrożu ścieżki. Na wprost ode mnie ścieżka biegła
dalej w kierunku oddalonego o jakieś dwieście metrów gęstego, dobrze znanego mi
lasu. Po prawej, wzdłuż ścieżki rozciągała się ściana rzadkiego lasku, a w
zasadzie gaju liściastego, w którym rosły głównie młode klony i lipy oraz leciwe
już dęby. Lasek kończył się niewielką polaną, po lewej zaś rozpościerało się
pole, z tego, co pamiętam, pszenicy. Pole sięgało aż po las, lecz z lewej strony
ścieżki, o jakieś sto metrów ode mnie,
układało się w niewielkie zakole, pośrodku którego stała nieduża kępa złożona z
kilku drzew. Z tego, co pamiętam, dębów. Ścieżka w lewo ode mnie wiodła dalej
pomiędzy rozległe pola, a w prawo ode mnie w kierunku niewielkiego, murowanego z
cegły mostka nad niewielką rzeczką. Dalej zaś w kierunku alei, którą z lewej
osłaniał szpaler bardzo starych i potężnych dębów, a po prawej stronie kilka
drzew mirabelki, które zbierałem jako dziecko. Aleja wychodziła bezpośrednio na
szosę, która to wiodła do wsi. Początkowo
usłyszałem niezbyt głośny szelest w lasku
z prawej strony. Szelest robił się coraz głośniejszy, aż w pewnym momencie
dołączyły do niego odgłosy kroków łamiące
gałązki i szeleszczące w osłanej liśćmi ściółce. Po upływie kilku sekund, w
odległości około dziesięciu, może piętnastu metrów ode mnie, ujrzałem pośród
drzew na skraju lasku nagiego mężczyznę.
Widziałem go dosyć wyraźnie, bowiem nadal było dosyć jasno. Nie wydał mi się
znajomy, ale też nie widziałem dokładnie jego twarzy, gdyż zwrócony był nią w
kierunku pól po mojej lewej. Do tego momentu sytuacja, choć dziwna, była w
miarę normalna, ale na tym się nie skończyło. Mężczyzna wyłonił się z lasu,
stojąc nadal pomiędzy drzewami, spoglądając na pola. Był dosyć wysoki,
miał wzrost zbliżony do mojego, to znaczy
około stu osiemdziesięciu centymetrów i był raczej średniej budowy ciała, a
przynajmniej na pewno nie był chudy. Nie
udało mi się wychwycić więcej szczegółów w tym krótkim czasie, ale ogólnie rzecz
biorąc wyglądał zwyczajnie i przeciętnie.
Jednak jego zachowanie było nietypowe. Był lekko pochylony, zgarbiony i stał w
delikatnym przykucu. Mimo to myślę, że moja ocena jego wzrostu była słuszna. Po
dwóch lub trzech sekundach bezruchu zaczął
jednak iść dalej w kierunku pola i wtedy zaczęła się jego przemiana. Z każdym
krokiem garbił się coraz bardziej, jednocześnie nadymając się i nabierając na
objętości. Mimo iż zdawał się coraz bardziej garbić, to paradoksalnie był
coraz wyższy. Nim wykonał kilka kroków i
stanął na środku dróżki naprzeciwko mojej
pozycji, prostując nieco sylwetkę w geście jakby przeciągania się, nie był już
widzianym przeze mnie mężczyzną, a wysokim
i potężnym, humanoidalnym, a w zasadzie
zwierzęco-humanoidalnym stworzeniem. Cała przemiana była szybka, bowiem trwała
zaledwie kilka sekund i nie udało mi się zaobserwować jej dokładnego przebiegu.
Była także niemal bezgłośna, gdyż towarzyszyły jej tylko odgłosy kroków
postaci i cichy dźwięk, podobny do zgniecenia kartki papieru. Stłumiony
chrobot połączony z szelestem. Obserwując stojącą przede mną istotę, odczuwałem
niewątpliwie strach, choć ku memu zdziwieniu nie był on tak silny, jak można
by się tego spodziewać. A muszę tu powiedzieć, że nie należę do
najodważniejszych osób, szczególnie w obliczu tego typu zagrożeń. Najwyraźniej
szybkie tempo wydarzenia nie zdążyło jeszcze wywołać u mnie paniki, więc
zastygając w bezruchu, odczuwałem mimo wszystko spokój, a wyostrzone zagrożeniem
i przypływem adrenaliny zmysły działały w mojej ocenie prawidłowo, umożliwiając
skuteczną obserwację. Potwór zatrzymał się, nie dokończywszy ostatniego kroku,
pozostawiając prawą nogę lekko z tyłu. Nadal spoglądał na pola i trwał tak kilka
sekund, które dla mnie stały się wiecznością. Nie wydawał najmniejszych
dźwięków i nie wykonywał żadnych zauważalnych ruchów. Mam wrażenie, że
zauważyłem unoszenie się jego klatki piersiowej, co mogłoby zdradzać
oddychanie, ale dziś nie mam już co do tego pewności. Stałem przerażony i
błagałem w myślach o opatrzność, aby mnie
nie zauważył, gdyż dotychczas zdaje się,
że zupełnie nie zwrócił na mnie uwagi lub
mnie całkowicie ignorował. I poszczęściło
mi się. Po chwili zwrócił się pyskiem ku kępce drzew po lewej stronie ścieżki,
oddalonej o około stu metrów i po krótkiej
obserwacji obrócił się plecami do mnie i ruszył z miejsca w jej kierunku.
Początkowo szedł powoli i jakby ociężale, lekko powłócząc nawet nogami. Wykonał
kilka niezgrabnych kroków, wchodząc w zboże po lewej, ale już po chwili zaczął
przechodzić do skocznego biegu i nim w imponującym tempie znalazł się przy kępie
i zniknął w cieniu drzew, sadził już przed siebie, susami przeskakując z nogi na
nogę w chwiejnych, jednak płynnych susach.... Jego ruchy, oprócz początkowej
ociężałości i sztywności, były bardzo dynamiczne, a przy tym bardzo zwierzęce.
Poza górnymi łapami, które podczas biegu trzymał sztywno zwieszone po obu bokach
ciała. Gdy tylko się ruszył, przerażony
cofnąłem się o kilka kroków. Poczułem też
uderzenie smrodu, który można opisać tylko
jako silny odór zmokłego psa albo mocno
przemoczonej deszczem odzieży. Początkowo
słyszalne były też stawiane przezeń kroki oraz szelest zboża, przez które
przechodził. Jednak w miarę oddalania się
dźwięki te były coraz mniej słyszalne, aż
całkowicie ustały. Gdy zupełnie zniknął mi
z pola widzenia i zdołałem się otrząsnąć,
początkowe osłupienie przerodziło się w
panikę i strach przed powrotem istoty. Tak
więc, nie zwlekając, pobiegłem drogą w
prawo aż do szosy, a stamtąd do wsi. Nadal było stosunkowo jasno, ale mimo to
wybrałem powrót wzdłuż szosy, a nie polną
drogę, którą normalnie przychodziłem w to miejsce od strony pól. Chcąc jak
najszybciej znaleźć się wśród ludzi i cywilizacji. Całe wydarzenie od momentu
usłyszenia szelestu pośród drzew aż do utracenia monstrum z oczu trwało około
minuty. Jednak to dotarło do mnie dopiero jakiś czas po fakcie.
Opis zaobserwowanej istoty. Cały stwór był pokryty ciemną, nastroszoną
sierścią. Wydawała mi się ona niemal jednolicie szarą, z rzadkimi, jaśniejszymi
elementami. Bujne owłosienie, zapadający powoli zmrok i przeżywający mnie mimo
wszystko strach, uniemożliwiały mi dokładne rozpoznanie drobnych szczegółów
jego wyglądu, ale niewielką odległość i tło ścieżki złożonej z jasnych kamieni
pozwalało mi na dostrzeżenie w miarę dokładnie ogólnego zarysu sylwetki. Stał
bokiem do mnie, a jego głowa zwrócona była w stronę pól i wydawała się czegoś
wypatrywać. Miał wzrost wynoszący na pewno
ponad dwa metry. Możliwe, że około dwa i pół metra lub nawet trzy metry, co
oceniłem na podstawie różnicy względem wysokości widzianego jeszcze przed chwilą
mężczyzny. Jego nogi były długie i potężne i już na pierwszy rzut oka ewidentnie
zwierzęce, z charakterystycznym układem budowy typowym dla psowatych. Zakończone
były niewielkimi stopami, których dokładnie nie widziałem. Powyżej nóg z
tyłu wystawał silnie owłosiony, nie za długi i krępy ogon, lekko uniesiony ku
górze. Korpus był krótki i zgarbiony, najeżony na plecach krótką szczeciną
sierści. Z lewej strony zwieszona była lekko wysunięta do przodu, długa i
sięgająca do połowy nogi łapa, zakończona
palcami ewidentnie podobnymi do ludzkich. Nie zauważyłem jednak na ich końcach
paznokci ani pazurów. Pragnę zauważyć, że
dłonie istoty były nieproporcjonalnie duże i choć ten szczegół trudno mi sobie
dokładnie przypomnieć, zdaje mi się, że były w odróżnieniu od reszty ciała tylko
nieznacznie porośnięte sierścią i jestem
pewien, że wyróżniały się lekko jaśniejszą barwą. Drugiej łapy nie udało mi się
wówczas zaobserwować, ale podczas gdy istota odchodziła ode mnie, widziałem, że
posiada ona drugą, identyczną łapę z prawej strony ciała, również zakończoną
dłonią. Głowa była proporcjonalnie niewielka i w ewidentny sposób
przypominała głowę psią lub wilczą, nieco
wydłużoną, jednak krótszą niż u wilka i tępo zakończoną, zwieńczoną długimi,
sterczącymi ku górze, pokrytymi szczeciną
sierści uszami. Przednia jej część, którą
można nazwać twarzą stworzenia, podobnie jak dłonie, była widocznie mniej
porośnięta sierścią i nieco jaśniejsza, a
w jej górnej części widoczne było wyraźne zgrubienie, niewątpliwie będące łukiem
brwiowym skrywającym głęboko osadzone oczy. Ale to tylko moja opinia. Oczu
niestety nie udało mi się dostrzec. Szyja
i kark istoty były ukryte w nastroszonej grzywie. Nie udało mi się zauważyć i
zapamiętać żadnych dodatkowych szczegółów budowy.
Wnioski końcowe. Nigdy więcej nie wróciłem
w to miejsce. Z początkiem roku szkolnego
rozpocząłem naukę w szkole z internatem i
praktycznie od tego czasu wyprowadziłem
się z rodzinnej miejscowości. Nowa szkoła, znajomi, a nawet dziewczyna, którą
poznałem już niebawem, a która dziś jest moją narzeczoną, pozwoliły mi szybko
zapomnieć o traumie tego spotkania, która na krótko po zajściu odciskała na mnie
spore piętno. Po jakimś czasie wspomnienie, choć do dziś żywe i wyraźne,
zaczęło zamieniać się w mojej świadomości
z traumatycznego w swoistą osobliwość oraz
przygodę. I dziś już nie niesie za sobą
żadnych emocji, poza ciekawością, kim był ów człowiek i co doprowadziło go do
takiego stanu? Stanu, który już wtedy, jak i teraz, nazwać mogę tylko w jeden
sposób: wilkołactwem, zwanym też likantropią. Jako że na stałe zerwałem z
moją rodzinną miejscowością, nie miałem już okazji odszukać odpowiedzi na
nurtujące mnie do dziś pytania związane z
tą sprawą. Spoglądając teraz wstecz na te wydarzenia, dziwi mnie, że przemiana
tajemniczego jegomościa w zwierzęco-ludzką
hybrydę przebiegła tak szybko oraz zdaje
się była zupełnie bezbolesna i naturalna.
Jak mówiłem, nie pamiętam fazy księżyca, lecz mimo to wątpię, czy zdarzeniu
towarzyszyła pełnia, co byłoby zbieżne z
ogólnym konsensusem utartym w tej kwestii w popkulturze, a wynikającym z podań
historycznych. Jestem przekonany, że mój strach byłby nieporównywalnie większy i
bardziej uciążliwy, gdybym napotkał coś, co w ewidentny sposób byłoby całkiem mi
niepoznane, wykazywało inteligencję, która mogłaby mnie przewyższać lub też
dysponowało możliwościami wymykającymi się
mojemu pojmowaniu, jak dzieje się to w przypadku spotkań z duchami czy istotami,
które bierzemy za przybyszów z innych planet.... przed którymi nie mogłyby nas
obronić zwykłe mury i drzwi naszych domów. Jak dotąd opowiedziałem o tym tylko
jednej osobie, mojej narzeczonej. To niestety osoba bardzo przyziemna i choć mi
wierzy, a przynajmniej ufam, że tak jest,
to raczej nie poświęca temu żadnej uwagi. Stara się jedynie racjonalizować
ujrzeniem przeze mnie dziwnego zwierzęcia lub wytworem mojej wyobraźni, które
sprowokowały traumatyczne przeżycia. Bowiem krótko przed tym wydarzeniem zmarł
nagle mój ojciec. Nie opowiadałem o tym
wydarzeniu nie tylko dlatego, że obawiałem
się reakcji słuchaczy, ale także dlatego,
że nie miałem żadnych wątpliwości co do
jego natury. A jak wspomniałem, po pewnym
czasie nie odczuwałem już żadnych silnych, negatywnych emocji, które wymagałyby
wygadania się komuś. Cały incydent był dla
mnie jasny i czytelny. Skłonił mnie on
dodatkowo do głębszego zainteresowania się tematem kryptozoologii i zjawisk
paranormalnych, co stało się na stałe moją pasją. Do wyznania w tej wiadomości
skłoniło mnie zaś przekonanie, że przekazanie tych informacji może
przyczynić się do ogólnego wzrostu wiedzy
na temat tego i innych tego typu zjawisk. Szczególnie, jeśli będzie miał okazję
zapoznać się z nim ekspert w tej dziedzinie. Nie ukrywam, że jestem bardzo
ciekaw innej opinii oraz wiedzy na temat podobnych zdarzeń, najlepiej z niezbyt
dalekiej przeszłości. Dla wyjaśnienia pragnę dodać, że nawet wyłączając kwestię
metamorfozy, nie istnieje na świecie zwierzę, z którym mógłbym pomylić tę
istotę. Zdarzeniu nie towarzyszyły żadne dodatkowe zjawiska, jak utrata czasu,
zapadnięcie podejrzanej i nienaturalnej
ciszy, efekty świetlne, podejrzane dźwięki
i temu podobne. Pamiętam, że przez cały
czas słyszałem także lekki poszum drzew i
wodę szumiącą w rzeczce nieopodal. Istota
miała charakter ewidentnie fizyczny, gdyż
wydawała odgłosy poruszania się, a także poruszała kłosami pszenicy w czasie
przechodzenia przez pole. Mimo że bardzo tego chciałem, to nie miałem odwagi
powrócić na miejsce kolejnego dnia w celu
zbadania pozostawionych śladów. Ale jestem
przekonany, że pośród miękkiej, uprawnej ziemi, wśród kłosów pszenicy istota
pozostawiła ogromne tropy niby wilczych łap.
I to była ostatnia już przygotowana na dziś relacja. Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o poznanych dziś historiach. A jeśli macie jakieś swoje zdarzenia,
którymi chcielibyście się podzielić, gorąco zapraszam do kontaktu. Każda
relacja jest przekazywana dalej badaczom
współpracującym z Radiem Paranormalium, co
szczególnie w przypadku najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych zdarzeń,
skutkuje nieraz śledztwem i później publikacją. Sporo takich zdarzeń
przekazanych przez słuchaczy znajdziemy w książkach choćby Arkadiusza Miazgi czy
Damiana Treli. Dzielcie się zatem swoimi
relacjami, bowiem każda z nich wnosi coś
do poznania i zrozumienia wielu trudnych
do wytłumaczenia zjawisk. Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios". Radio
Paranormalium, paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękuję za uwagę i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie
zapowiedzi na naszej stronie www.paranormalium.pl oraz na profilach
Radia Paranormalium na Facebooku i YouTube. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny: Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.