Świat oczami duszy. Audycja o
świadomości na żywo. Zaprasza Sławomir
Bączkowski.
I tak nam przeleciał cały sierpień, całe
wakacje. Ostatni poniedziałek wakacji. Słuchajcie,
ostatni poniedziałek najlepiej spędzić z Radiem
Paranormalium i z audycją „Świat oczami duszy”
audycją o świadomości w całości na żywo. Przy mikrofonie
i za sterami technicznymi audycji jak zawsze Marek Sęk "Ivellios",
a po drugiej stronie połączenia internetowego jest z nami jak zawsze
gospodarz audycji pan Sławek Bączkowski. Dobry wieczór,
panie Sławku. Dobry wieczór, panie Marku. Witam, kochani, was w
ten piękny poniedziałkowy, pochmurny wieczór.
Taką tradycją chyba się już powoli staje to, że
dostajemy podziękowania za audycję jeszcze zanim
się audycja zacznie. Tutaj pan Marek Zierko nas gorąco
wita i dziękuje za kolejną wspaniałą
audycję, która się jeszcze nie rozpoczęła, a
podziękowania spłynęły już 15 minut temu.
To chyba o czymś świadczy, skoro
ludzie już tak z góry dziękują. Ja jeszcze tylko przypomnę
kontakty do Radia Paranormalium. Będzie można
dzwonić do nas w drugiej części audycji, ale numery
telefonów warto zapisać sobie już teraz. Oczywiście już
teraz będziemy też zbierać komentarze z czatów.
Nasze numery telefonów tak jak zawsze stacjonarny: 32
746 0008.
Komórkowy: 530 620
493.
Skype: radio.paranormalium.pl.
Jesteśmy także na GG pod numerem
36 08 80 02.
Można także do nas pisać na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących
naszym transmisjom na YouTube. Jesteśmy także na Facebooku,
na fanpage'ach Radia Paranormalium i pana Sławka Bączkowskiego,
na grupie Radia Paranormalium. A jeżeli
ktoś woli, to może także wysłać pytania, komentarze i różne
inne wiadomości odnoszące się do naszej audycji na nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
A więc panie Sławku, oddaję panu głos.
Dziękuję panie Marku. Kochani, jeszcze raz
dobry wieczór, witam was bardzo
gorąco. Zwłaszcza, że jak na koniec wakacji i
na sierpień aura nas nie rozpieszcza.
Potwierdzam. Jak
żyję, tak chłodnego sierpnia nie pamiętam.
Chłodny, deszczowy, ponury. Mam nadzieję,
że dzisiejsza audycja troszeczkę was
ożywi i wyrwie z niezbyt
fajnego samopoczucia
podczas patrzenia za okno.
Jak zwykle
oczywiście zachęcam do zapoznania się
z komentarzami pod poprzednią audycją. Co prawda tym razem nie było
ich aż tak dużo i ta dyskusja
była nieco krótsza. Natomiast jak zwykle pojawiają się ciekawe wątki, z
którymi być może będziecie chcieli się zapoznać
bądź nawet coś tam dla siebie
uszczknąć z tej dyskusji.
Tym razem na początku audycji
ponowię swoją prośbę o to, abyście
może wśród swoich
znajomych, może wśród was jest ktoś,
kto ma pojęcie bądź zna się na
technologiach grafik 3D bądź
technologiach filmów VR-owych,
ponieważ moje działania są
już z tym związane. Są już na bardzo
dobrej drodze, aczkolwiek brakuje mi tam jeszcze
jednego czy dwóch elementów do tej całej mojej
układanki, tak aby móc
stworzyć wersję beta i rozpocząć
testowanie swojego pomysłu, kochani, na was. Mam
nadzieję, że to już jest bardzo krótki czas, kiedy uda się
mój pomysł w
jakimś stopniu sfinalizować i sprawdzić
skuteczność jego działania. Na razie nic
więcej nie będę mówił. Natomiast gdyby ktoś był i zechciał
mnie, kto
zna się choć trochę na tej
tematyce, to myślę,
że bardzo by mi to pomogło,
a później w konsekwencji pomogłoby również
i wam w transformowaniu
wzorców podświadomości. A może nawet nie tyle
transformowaniu, co dodawaniu do swojej
podświadomości tego, co w moim przekonaniu
najbardziej ludziom brakuje. Tyle
nowinek. Natomiast o czym dzisiaj będzie audycja?
Jak zwykle nie ma przypadków.
Dzisiaj dokonałem takiego wpisu na jednej
z grup facebookowych, zapraszając
autorkę owego posta właśnie na dzisiejszą
audycję, ponieważ dzisiaj
będzie trochę o robieniu w zgodzie ze
sobą. Co to znaczy robić w zgodzie z samym
sobą? I o tym będę wam za chwilę chciał, kochani,
powiedzieć. Natomiast jeszcze pociągnę wątek,
który pojawił się w poprzedniej audycji, ten, którego nie
dokończyłem, dotyczący rozwoju
świadomości i rozwoju
duchowego. Oczywiście też
konsekwencji z tym związanych.
Padło takie pytanie: czy jesteście pewni i
świadomi tego, do czego dążycie?I czy
też jesteście świadomi konsekwencji
swoich decyzji. Swojej decyzji o
rozwoju swojej świadomości.
Cóż mam na myśli, kochani? Otóż na myśli
mam to, że po pierwsze rozwój
duchowy, patrząc na to, co się
w tej branży dzieje, bardzo
często jest postrzegany poprzez
pryzmat rozwiązywania doraźnych
problemów w sferze
emocjonalno-mentalno-fizycznej.
Bardzo często z tego, co widzę, ludzie
w rozwoju duchowym czy w tak zwanej
duchowości przede wszystkim
skupiają się na tym, jak
rozwiązać swoje problemy bądź
różnego rodzaju niedobory w życiu
codziennym. I oczywiście nie
traktuję tego jak zwykle w kategoriach dobre
czy złe, bo z pewnością dobre
jest to, że
trudne
sytuacje życiowe zmuszają ludzi
do podjęcia jakichś działań, które tak
mocno naciągając, docelowo
są działaniami
ukierunkowanymi na
rozwijanie miłości do samego siebie. Oczywiście jest to
bardzo mocno naciągane. Natomiast suma
summarum każda poprawa standardu naszego
życia jest w pewnym sensie
objawem miłości do samego
siebie, jest pewną formą rozwijania
miłości do samego siebie. I myślę,
że jak spojrzycie na to z tej strony, to zwłaszcza ci, którzy
nazywali moje wypowiedzi
takimi patetycznymi, niektórzy nawet mówili o nich, że
takie są biblijne troszeczkę. I ja
wcale nie traktuję tego jako coś złego.
Natomiast chcę wam powiedzieć, że ja
właśnie tę miłość do samego siebie,
rozwijanie tej miłości do samego siebie postrzegam
właśnie w kategoriach poprawy jakości swojego
życia w bardzo prostych sytuacjach. To nie
są proste sytuacje, bo przeważnie różnego rodzaju
nieszczęścia czy nieprzyjemne sytuacje nie są
prostymi sytuacjami. Natomiast ja
właśnie do takich życiowych sytuacji,
do takich normalnych sytuacji,
codziennych sytuacji
namawiam was do
używania i stosowania miłości do samego siebie.
Bo czy dążenie do
lepszych relacji na przykład
z ludźmi,
z bliskimi czy dążenie
do miłości w związku, w rodzinie, czy dążenie
do poprawy jakości swojego życia nawet na
płaszczyźnie materialnej, czyż to nie jest objaw
w pewnym sensie miłości do samego siebie? Oczywiście, że
jest. Jak najbardziej jest. Wszystko, co
służy poprawianiu naszego
samopoczucia, powoduje uśmiech,
radość, jakieś przejawy szczęścia w naszym życiu,
jest objawem miłości do samego siebie i nie ma w tym
żadnego patetyzmu, że chcemy mieć pracę,
która sprawi nam większą satysfakcję,
sprawi nam radość. Nie będzie tylko obowiązkiem,
koniecznością wykonywania jakichś czynności,
które nie zawsze wiemy, jaki mają
sens i nie zawsze wiemy, czemu
służą albo nie zawsze służą temu, co jest na
przykład w zgodzie z nami tylko po to, żeby
zarobić pieniądze. Fajnie jest, jeżeli ta praca
nas rozwija również emocjonalnie. Sprawia nam
radość i chęć chodzenia do tej pracy, ponieważ
uważamy, że robimy coś, co lubimy. Coś, co jest
ważne. Coś, co jest w naszym przekonaniu słuszne.
Coś, co w naszym przekonaniu jest dobre. Oczywiście to jest
fajne, to poprawia nasze samopoczucie. Zwłaszcza że
praca to jest jedna trzecia naszego życia, a tak na
dobrą sprawę to jest połowa naszego
aktywnego życia. Więc tak, to jest objaw
miłości do samego siebie. Czy
umiejętność mówienia spokojnie o
swoich potrzebach, o swoich przemyśleniach, o swoich
emocjach w relacjach z partnerem,
nieoczekiwanie, że ktoś się domyśli bądź
nieuważanie, że ktoś powinien się domyślać.
Albo trzymanie pewnych rzeczy, nawet tych, które
nam gdzieś nie pasują, ale jednocześnie zatruwają
atmosferę w domu tylko
dlatego, że nie potrafimy, nie
mamy umiejętności bądź
jesteśmy podszyci strachem, że to wpłynie, że to
zmieni, że kogoś możemy stracić bądź coś
możemy stracić. I niemówienie o swoich
potrzebach, bądź nawet chociażby przemyśleniach. Czyż
to nie poprawia jakości naszego życia? Czyż nie
daje nam więcej radości, więcej
spokoju, więcej szczęścia w związku z tym?
Oczywiście, że daje. I to też jest jak
najbardziej objaw miłości do samego siebie.
Bardzo często. Ja zresztą uważam, że jest
to jeden z
największych problemów w relacjach międzyludzkich. Brak
spokojnego sposobu,
umiejętności wyrażania swoich przemyśleń.
To jest to, o czym mówiłem
wW jednej z poprzednich
audycji, kiedy mówiłem o różnicach pomiędzy
działaniem podświadomościowym a świadomościowym.
O tej różnicy, kiedy wypowiedzenie swojego
zdania „mi się coś nie podoba” stanowi
dla drugiej osoby problem, ponieważ ona myśli, że my
mówimy, że ona robi źle. Polecam do
przesłuchania tę audycję, ponieważ ona jest
naprawdę bardzo ważna.
To zróżnicowanie, to
zrozumienie, kiedy ja mówię o
sobie, a kiedy mówię o kimś innym i
nauczenie się tej umiejętności mówienia o
sobie, a nie o innych. Mówienia mi się
coś nie podoba bądź mi się coś podoba, coś lubię,
czegoś nie lubię, coś chcę bądź czegoś nie chcę,
czegoś pragnę bądź do czegoś nie dążę. Bez mówienia o
tym, że to, do czego ty dążysz albo czego ty pragniesz, jest
głupie albo niestosowne. Wyłapanie tej drobnej
różnicy i nauczenia się mówienia o sobie. To
naprawdę zwiększa komfort i jakość
naszego życia na taką bardzo pozytywną, dającą
mnóstwo spokoju, co też jest objawem miłości do
samego siebie. Nie żadne patetyczne, tylko zwykłe,
proste, codzienne. Ta umiejętność mówienia
o sobie bądź brak umiejętności mówienia o
sobie, bądź niepozwalanie drugiemu
człowiekowi mówienia o sobie, gdyż my
wtedy myślimy, że on mówi o nas bądź nas krytykuje,
bądź nas ocenia. W moim przekonaniu to
90% nieporozumień między ludźmi.
90% różnych napiętych
sytuacji między ludźmi można by było
wyeliminować, gdyby ludzie mówili
do siebie z poziomu świadomości.
Pozwolili sobie na
możliwość mówienia o sobie i
innym mówienia o sobie bez
oceniania, czy to jest właściwe, czy jest niewłaściwe,
dobre, niedobre. To jest moje, jest
subiektywne, ale jest moje, więc jest
zdecydowanie prawdą. Ale ja mówię o sobie
i mam do tego całkowicie prawo
mówić o sobie. Także
kochani, wrócę do
wątku, bo jak zwykle troszeczkę gdzieś
odjechałem, ale myślę, że warto było to też powtórzyć.
Duchowość bardzo często właśnie
jest wykorzystywana, rozwój
duchowy jako sposób na
rozwiązanie doraźnych, codziennych
problemów bądź niedoborów
na wszelkich płaszczyznach, na płaszczyźnie
mentalnej, fizycznej i emocjonalnej. I
fajnie. Chociaż ze
świadomym rozwojem, kochani, ma to tak
naprawdę niewiele wspólnego, ponieważ
to jest taki trochę mechanizm na zasadzie,
chociaż teraz już się to zmieniło, ale przez wiele
lat to funkcjonowało mniej więcej w ten sposób,
że jeżeli pojawiał się problem w naszym życiu,
jakaś tam sytuacja, która
nam się nie podobała, to najpierw
podejmowaliśmy działania
podświadomościowe. Czyli ludzie
wykorzystywali możliwości i sposoby
rozwiązania tej sytuacji. Te,
które były znane naszej podświadomości.
Czyli na przykładzie zdrowia, to oczywiście
zazwyczaj ludzie próbują leczyć się na
początku sami. Czyli coś tam wezmą, może jakiś
suplement, może proszek przeciwbólowy, może
węgiel jak jest inny kłopot, może aspirynkę, może
rutinoscorbin, może to, co w reklamach. To, co w
naszej podświadomości jest. Jeżeli to nie
pomaga, to wtedy stosujemy drugą
metodę. Tą, która również znana jest naszemu
umysłowi, bliska naszej podświadomości. Czyli
idziemy do lekarza i podejmujemy
leczenie. To leczenie przebiega
oczywiście w zgodzie z
zaleceniami lekarskimi, medycznymi, popartymi
nauką i tak dalej. Jeżeli te metody
zawodzą, wtedy ludzie bardzo często
poszukują
pomocy w medycynie tak zwanej
niekonwencjonalnej, czyli różnego rodzaju techniki,
które działają, ale nie są w żaden
sposób udowodnione przez naukę. Jeżeli
problem zdrowotny nie znika, stan
zdrowia człowieka się pogarsza i żadna z tych
metod nie przyniosła rezultatu, to pozostaje
modlitwa, czyli proszenie
Boga o zdrowie. Jak trwoga, to do Boga.
I tak też jest bardzo
często z duchowością ludzi. I tak jest
też bardzo często z religijnością ludzi. To
są dwa bardzo
podobne schematy
ludzkiego funkcjonowania. Zresztą trudno się
dziwić, bo te schematy
religijne są nam znane, naszej
podświadomości. Te sposoby działania
są znane bardzo naszej podświadomości. I mamy
właśnie taką sytuację, że tak
jak bardzo często ludzie chodzący do
kościoła nie chodzą do kościoła po to,
żeby rozwijać swoją duchowość,
żeby wyciągać wnioski z
przykazów religijnych, jak mają
żyćJak mają postępować, jakimi
ludźmi mają się stawać, do czego mają dążyć. Nie
po to, żeby znaleźć kontakt z Bogiem i ze swoją
własną duszą, tylko po to, żeby
coś wymodlić, coś załatwić, rozwiązać jakiś
problem. Z duchowością, czyli
całym tym obszarem
duchowości jest bardzo podobnie. Ludzie często
zajmują się tym w momencie, kiedy pojawia
się jakiś problem, a te
normalne, umysłowe, logiczne
sposoby zawiodły. Tak często jest ze
zdrowiem. Tak często jest z problemami na przykład w
związkach, że próbujemy. Najpierw rozmawiamy z
koleżankami, z kolegami, z rodzicami, z
teściami, z siostrą, z bratem. Co w sytuacji
związkowej możemy zrobić? Co powinniśmy zrobić?
A daj mu, a mu nie dawaj, a pozwól, a mu
zabroń, a zrób to, a
zrób tamto, a trzymaj go krótko, a poluzuj
mu trochę. Działają te mechanizmy
podświadomościowe. Wszyscy oczywiście się na
związkach znają, bo większość z nas w tych związkach jest,
była albo będzie. Natomiast wychowywaliśmy się
najczęściej w rodzinach, gdzie rodzice tworzyli związek, więc
wszyscy o tym mamy pojęcie, więc mamy
prawo się wypowiadać na ten temat, jak powinien
wyglądać związek i jakie zachowania w związku są
właściwe. To są te
działania bardzo mocno
podświadomościowe. Później, jeżeli to nie działa,
ludzie, zwłaszcza ludzie wykształceni, mówią:
„Okej, to pójdźmy na terapię,
skorzystajmy z
pomocy
fachowca”. Czyli psycholog, terapie, jakieś
inne rzeczy. W momencie, kiedy to
przestaje działać, ludzie poszukują
odpowiedzi w sferach duchowych, ale w
dalszym ciągu jest to
ukierunkowane na rozwiązanie
konkretnego problemu, a nie chęci
znalezienia odpowiedzi na pytanie,
jakim człowiekiem ja na skutek swojego
rozwoju duchowego mam być.
Właśnie nie kim, tylko jakim
człowiekiem ja mam być. Właśnie
ta podobna sytuacja jak w przypadku
osób chodzących do kościoła. Co ja powinienem
zmieniać w sobie, żeby być
takim człowiekiem, jak na przykład oczekuje ode mnie
religia? Albo jakim człowiekiem ja
mam być w imię mojego
świadomego rozwoju duchowego, rozwoju
mojej świadomości i tego, czego
proces rozwoju duchowości może nie tyle, że
wymaga, ale do czego ma doprowadzić? Nie.
Ja chcę rozwiązać tylko problem. Ja
chcę znaleźć odpowiedź, która mnie interesuje,
jak rozwiązać ten problem. Często
nawet nie oczekuję tego, że ja
zrozumiem, jak rozwiązać ten problem,
tylko żeby ktoś przy użyciu
swoich magicznych czynności bądź
swojej wiedzy ten problem dla mnie i
za mnie rozwiązał.
Ja wiem i mam świadomość tego, że oczywiście
porównanie duchowości z religią obudzi
demony podświadomości, ponieważ ludzie
zajmujący się tak zwaną duchowością są jak
najbardziej przeciwni
wszelkim ograniczeniom, które stwarza
religia. Oczywiście ja nie mówię,
że w 100% czy w
70% jest to bardzo do siebie
podobne. Natomiast jeżeli przyjrzycie się
tym mechanizmom, tym zachowaniom, to z
pewnością zauważycie, że cel
jest bardzo podobny. Sposób, cel,
technika działania ludzi są bardzo do siebie
podobne. I też nie ma w tym nic złego.
Też nie w kategoriach oceny. Jest to mechanizm,
który jest bardzo mocno i
bardzo dobrze akceptowalny przez naszą
podświadomość, ponieważ tak zostaliśmy
nauczeni, w takich realiach żyliśmy i żyjemy
nadal, więc nie za specjalnie ludzie,
którzy zajmują się tą
duchowością,
często widzą jakikolwiek
inny sposób. Nie znają innego sposobu.
I mówię, do momentu, dopóki to
służy poprawie jakości
naszego życia, czyli na
celu, takim mocno naciąganym na celu jest
miłość do samego siebie i mamy świadomość
tego, że robimy to chociaż
trochę z miłości do samego siebie, to jest
jakiś czynnik
duchowości, tej
właściwej, w moim przekonaniu, zachowany.
Także do momentu, dopóki
chociaż na horyzoncie jest miłość do samego siebie,
ten aspekt duchowy
jest załatwiony. Jedyne,
co tak naprawdę nie ma nic
wspólnego ze świadomością, to jest moment, w
którym zaczynamy się duchowością
zajmować bądź w duchowości szukać
rozwiązania naszych problemów,
ponieważŚwiadomy rozwój to
jest wtedy, kiedy wiem,
jakim człowiekiem mam być, chcę być i szukam do
tego narzędzi. To jest świadomy rozwój. Szukam na
przykład książki, szukam audycji, szukam
sposobu, aby zostać takim człowiekiem, jak chcę
być. Natomiast bardzo często do
zajęcia się duchowością, zainteresowania się
duchowością, przynajmniej do
podjęcia działań, zmuszają nas
nieprzyjemne sytuacje w życiu. Czyli tym
motywatorem do podjęcia działań nie
jest chęć dokonywania zmian
w sobie i dążenia do
bycia jakimś tam człowiekiem, tylko
niechęć do tkwienia w tym, w czym tkwię.
Zmęczenie, znużenie, wkurzenie, brak
siły do tkwienia w tym, w czym tkwię w tej
chwili i rozwiązania jakiegoś
problemu, który bardzo mocno mi doskwiera. To jest
najczęściej powód podjęcia działań w
kierunku duchowym. Oczywiście jest też moda na
duchowość, która budzi coraz
większe zainteresowanie, chęć zainteresowania
się, jak to jest. I oczywiście jest też gros
ludzi, którzy badają,
zgłębiają tajemnice czy
jakieś informacje, czy szukają
informacji po to, żeby
zrozumieć samego siebie, żeby dotrzeć do samego
siebie, by
zacząć żyć tak, jakby chcieli, czyli
w tak zwanej zgodzie z samym sobą.
Kochani, ja bardzo często czytam
takie rady. Chociaż nieraz je słyszę w
jakichś fragmentach audycji czy
w jakichś wpisach, radach
dawanych pod różnego rodzaju
prośbami o pomoc, o doradzenie, o jakieś
tego typu sytuacje. Co ja mam zrobić,
żeby rozwiązać problem
moich relacji bądź rozwiązać problem swojego
zdrowia, bądź rozwiązać problem swojego
szczęścia. Rozwiązać problem mojego
szczęścia. Fajnie to brzmi, prawda? Dość absurdalnie.
Problem mojego szczęścia. Natomiast tych całych postów z
pytaniami, z prośbami o różnego rodzaju
doradzanie jest całe mnóstwo.
Jest jeden post i całe
dziesiątki, setki komentarzy i dobrych rad, ale to
już insza inszość. Natomiast
bardzo często pojawia się taka rada:
żyj w zgodzie z samym sobą.
Fajnie brzmi, nie? Żyj w zgodzie z samym sobą. Dobre,
nie? Moja rada jest: żyjcie w zgodzie z samym
sobą i pokochajcie samych siebie.
Żyjcie w zgodzie z samym sobą. Pokochajcie samych siebie. Nie, dobra,
to wyrzucam z tego cytatu, bo
jak za chwilę się okaże, to nie pasuje do życia w
zgodzie z samym sobą. Okazuje się albo
okaże się na koniec mojej wypowiedzi, że to są dwie
zupełnie różne rzeczy. Żyj w zgodzie z samym
sobą. Kochani, cóż to jest za określenie?
Przyjrzyjmy mu się troszeczkę głębiej. Kto z
nas nie żyje w zgodzie z samym sobą? Kto
został zmuszony do innego życia
niż żyje w tej chwili? Kto
nie ma prawa wyboru bądź
nie ma prawa dokonania zmiany tego
życia? Może nie mieć odwagi. Może nie mieć
chęci. Może nie mieć siły. Może nie mieć pomysłu.
Może nie mieć całego mnóstwa innych rzeczy,
ale prawo ma do dokonania zmiany swojego
życia. Owszem, są sytuacje, których
nie da się cofnąć czy odwrócić, jak na przykład
śmierć kogoś z naszych bliskich bądź choroba kogoś z
naszych bliskich. Tak. To są sytuacje, z których nie
mamy, czy nasza choroba już na
pewnym etapie, na które już tak za specjalnie aż
bardzo wpływu
nie mamy. Przynajmniej na tym etapie już
późniejszym. Natomiast kochani, życie w
zgodzie z samym sobą
jest życiem, jakie
prowadzimy cały czas. Już wam wyjaśniam, o
co chodzi.
Dzieciaki, uspokójcie się, proszę. Jak przychodzi poniedziałek i
godzina 20, moje zwierzęta robią sobie, że tak powiem,
właśnie tutaj, w tym pokoju, w którym prowadzę
audycję, plac zabaw. Nie wiem, czy to jest też
jakaś nowa tradycja w tym domu. Będę musiał z
nimi to przedyskutować. Natomiast nie ukrywam, że mnie troszeczkę
rozpraszają, za co was
trochę przepraszam, bo wdarło się trochę chaosu w
tym, co mówię. Dobrze, ale do
rzeczy. Kochani, wygląda to w ten sposób, że
jakaś pani żyje sobie w
związku z człowiekiem. Na przykład mam takich
znajomych, sąsiadów takich miałem. Pani była
psychoterapeutką w więzieniu i tam poznała
swojego przyszłego męża. Zakochali się,
wzięli ślub. On po wyjściu z więzienia z nią zamieszkał i
ona postanowiła mu pomóc.
Nie udało jej się. Przez jakiś
czas była euforia, było fajnie.Natomiast
pan wrócił do swoich
przyzwyczajeń sprzed
więzienia i zaczął robić to samo,
co robił przedtem, na skutek czego
trafił do więzienia. Historia zatoczyła koło. Natomiast
pani w imię miłości i
przysięgi dała się bić, poniżać,
musiała uciekać z domu z dziećmi i tak dalej. Jak myślicie,
czy przez jakiś czas ona robiła
to, dając na to przyzwolenie? Czy
została zmuszona w jakiś sposób
do takiego życia? Oczywiście
w każdym przykładzie każdy z
nas znajdzie cząstkę siebie, więc rozumiem, że tych
opinii czy ocen tej sytuacji będzie całe
mnóstwo. A jeżeli nawet się nie pojawią, to z pewnością
pojawią się w waszych głowach. I też, żebyśmy mieli
jasność: ja nie oceniam tej relacji. Nie mówię,
co ona bądź on powinien zrobić. Ja
tylko pokazuję mechanizm, że do
któregoś momentu to, co robimy,
robimy w zgodzie z samym sobą, przypisując
temu przeróżne intencje.
Miłość, przywiązanie, chęć pomocy
i całe mnóstwo innych pozytywnych cech i
intencji. I robimy to. Pomagamy innym
ludziom. Rwiemy się do tej pomocy. Wybiegamy przed
szereg. Nie odmawiamy nikomu niczego.
Pozwalamy ludziom biegać po naszym życiu, po
naszej przestrzeni prywatnej, bo jesteśmy w centrum
uwagi. Bo jesteśmy duszą towarzystwa.
Bo jesteśmy ludźmi, którzy pomagają
innym. Tkwimy w różnego rodzaju relacjach
towarzyskich, ponieważ nie chcemy z nich
wyjść, ponieważ to są rodzice
mojego dziecka ze szkoły czy
kolegi, czy koleżanki ze szkoły. Więc dla
dziecka będę ich tolerował, bo jak te kontakty się
zerwą, to moje dziecko nie będzie miało przyjaciółki czy przyjaciela, czy
koleżanki w szkole. W pracy tkwimy w różnego
rodzaju relacjach, ponieważ z miłości do
rodziny musimy o nią zadbać. Nieważne, jaka ta
praca jest. I w naszym przekonaniu
dokonujemy słusznego wyboru, jedynego
słusznego wyboru. I w ten sposób działamy,
robimy, postępujemy w zgodzie z samym sobą,
ponieważ dokonaliśmy takiego wyboru. On nam się nie podoba,
ale w naszym przekonaniu jest słuszny i
właściwy. Więc my sobie
dajemy sami przyzwolenie aż do
któregoś momentu na tkwienie w sytuacji,
która właśnie co?
Która później kończy się kłótnią, awanturą,
rozstaniem, zrozumieniem bez sensu
tego, co robiliśmy. Kochani, większość
życia robimy w zgodzie z samym sobą,
za zgodą i przyzwoleniem nas samych. Oprócz
sytuacji, na które nie mamy żadnego wpływu,
czyli sytuacje losowe, tak zwane.
Natomiast tak, większość decyzji, które
podejmujemy, podejmujemy jako jedyne
słuszne, jako jedyne właściwe i one są
w zgodzie z nami, z naszymi poglądami, naszymi
przekonaniami, naszymi
takimi bądź innymi intencjami. Nie zawsze właściwie
zrozumianymi, nie zawsze właściwie nazwanymi,
natomiast są w zgodzie z nami. Dlatego rada
„żyj w zgodzie z samym sobą” jest
radą fajną, natomiast niewiele
wnoszącą do naszego życia. I też bardzo
często w moim
przekonaniu te słowa nie do końca są
zrozumiane przez osobę, która tej rady udziela.
Nie do końca rozumie mechanizm, w jakim sama
funkcjonuje.
Jeszcze
ważna rzecz. Ja wiem, co autor
najczęściej miał na
myśli i do czego
próbował
namówić swojego rozmówcę czy osobę, do której kierował to
stwierdzenie. Oczywiście w takim bardzo głębokim
domyśle chodzi o to, abyśmy
żyli w zgodzie z tym samym sobą,
takim niby prawdziwym, takim
duchowym samym sobą. Tylko jest jeden problem:
jak odróżnić, czy to, co robimy,
jest w zgodzie z
naszym ludzkim samym sobą, czy w
zgodzie z naszym duchowym samym sobą?
Ponieważ chęć bycia przydatnym
innym jest na przykład
chęcią płynącą najczęściej z podświadomości.
Chęć służenia innym jest
chęcią płynącą z naszej podświadomości. Chęć
bycia ofiarą jest chęcią płynącą z naszej
podświadomości. Chęć bycia
egoistą jest też chęcią
płynącą z naszej podświadomości.
I egoista w myśl zasady
„bądź sobą, żyj w zgodzie z samym
sobą” nie dotyczy tylko tych dobrych tak
zwanych cech. To dotyczy również w takim razie
właśnie tych egoistów. Tych, których
nauczono, którym wpojono wzorce, że mają
myśleć tylko i wyłącznie o
sobie samych, nie patrząc
na innych ludzi. I oni też żyją w
zgodzie z samymi sobą. Mają w nosie wszystkich ludzi,
myślą o sobie. Jak mogą, to ich wykorzystają. Jak
trzeba ich oszukać, to ich oszukają. Złodzieje
żyją w zgodzie z samym sobą. Dążą do
swojegoTak zwanego szczęścia
i dobrobytu kosztem innych ludzi. W zgodzie z
samym sobą również żyje mąż,
który bije swoją żonę za to,
że zupa była za słona. On żyje w
zgodzie z samym sobą, ponieważ tak
został nauczony w domu, że
żona ma być mu posłuszna, a jeżeli nie
jest posłuszna, to on ma prawo od niej to
wyegzekwować, ponieważ on jest mężczyzną,
a ona jest kobietą. Ludzie wychowani
często w dobrobytach, w domach, w których była
sprzątaczka, kucharka, ogrodnik, są
przyzwyczajeni do tego, że
inni ludzie wykonują za
tą osobę różnego rodzaju czynności, czyli
mu służą. Więc w zgodzie z samym
sobą będzie to, że on wchodząc w
dorosłość będzie wykorzystywał innych
ludzi do tego, żeby nadal mu służyli,
ponieważ on jest do tego przyzwyczajony i w jego
przekonaniu jest to, że ludzie mają
mu służyć. Żyje w zgodzie z samym
sobą. Człowiek często bardzo bogaty będzie
żył w zgodzie z samym sobą,
wychodząc z założenia, że ludzie mają
pracować na jego dobrobyt, na jego majątek. Więc
kochani, takie pojęcie życia w
zgodzie z samym sobą otwiera
również furtki i daje przyzwolenie do
działania ludziom, których działania nam się nie
podobają.
Pamiętajcie, jeżeli dajecie
sobie prawo na życie w zgodzie z samym sobą,
to to samo prawo w tym samym
momencie dajecie również innym ludziom do tego,
że też mają prawo żyć w zgodzie z samym
sobą. Chociaż to w zgodzie z samym sobą
może być inne niż nasze w
zgodzie z samym sobą. Komuś może się
nie podobać to bądź może uważać
to za niewłaściwe naszą chęć życia na
przykład na mizernym poziomie bądź w biedzie, a nam
się może nie podobać to, że ktoś
żyje jakby
nadmiernie bogato. To, że jest
to inne, to i tak każdy ma prawo żyć w
zgodzie z samym sobą. Więc
czy to życie w zgodzie z samym sobą jest
właściwym określeniem? Czy namawianie
ludzi do życia w zgodzie z samym sobą jest
właściwe? I jak odróżnić
źródło, z którego to przekonanie
jak należy żyć płynie? Bo to jest, wydaje mi
się najwłaściwsze pytanie w takiej
sytuacji. Co to znaczy żyć w zgodzie z
samym sobą? Co dla mnie znaczy żyć w zgodzie
z samym sobą i skąd moja potrzeba
takiego, a nie innego życia płynie? Z jakiego
źródła? Czy to wynika z mojej podświadomości,
że ja będę służył innym? Ja będę
ofiarą, czy w mojej podświadomości
jest potrzeba bycia osobą
nieszczęśliwą? Jak w nas samych
odkryć, co to znaczy żyć w
zgodzie z samym sobą? Dla nas, dla każdego człowieka,
dla każdego kochani z was. Skąd, z jakiego
źródła, czy z duszy, czy z
podświadomości płynie potrzeba takiego,
a nie innego życia. Bo miejsce, w
którym jesteśmy, każdy z was kochani i ja
również jest w danej sytuacji, jest
wynikiem jego wewnętrznej potrzeby. I
teraz, z którego miejsca ta potrzeba
płynie? Czy z naszej podświadomości, czy z
naszej duszy? Jak to odróżnić i
które „żyj w zgodzie z samym sobą”
jest może nie tyle, że właściwe, ale lepsze dla
nas. Ja wam to kochani powiem, chociaż już o
tym mówiłem i z pewnością słyszeliście to już wielokrotnie.
Natomiast ważne jest,
aby informacja, którą już posiadamy, pojawiła się w
naszej świadomości wtedy, kiedy jest nam
potrzebna. To jest istotny warunek, żeby
ją właściwie wykorzystać. Otóż kochani, kiedyś wam
mówiłem, że takim pewnego rodzaju
uniwersalnym wzorcem
postępowania jest to, że
wszystko, co robimy dla siebie,
nie odbywało się kosztem innych osób, a wszystko, co
robimy dla innych osób, nie odbywało
się kosztem nas samych. I jak
się to ma do rzeczywistości? Do rzeczywistości
ma się to tak, że w naszej
podświadomości jest, podświadomości każdego
człowieka żyjącego na Ziemi w dzisiejszych czasach
są wpojone pewne wzorce,
z których my sobie nie zdajemy sprawy. Natomiast na przykład
wzorzec korporacyjny jest to wzorzec normalny,
że mróweczki pracują za
ziarnko ryżu, aby na górze piramidy
stojący człowiek, królowa bądź król
miał setki tysięcy worków tego
ryżu tylko dla siebie. To jest wzorzec, który my
społecznie akceptujemy. Nasza podświadomość to akceptuje,
że jest piramida finansowa i tak
jest, i nikt zbyt głęboko w to
nie wchodzi, nie zastanawia się nad tym.Jest całe
mnóstwo wzorców, które
zostały nam przedstawione jako coś
normalnego. Natomiast jest to całe
mnóstwo wzorców, które są krzywdzące
dla nas. Tak działa świat biznesu, tak
działa świat reklamy, marketingu, tak działa świat
mediów, tak działa świat polityki. Dla mnie jednym
z fenomenów polityki jest to, że
naród zatrudniając swojego
pracownika w postaci premiera,
ministra czy posła na przykład,
nie może go przez cztery lata zwolnić z pracy. Czyli to tak,
jakby przyjść do
firmy i powiedzieć: „Okej, ja tu będę
pracował, ale przez cztery lata nic mi
pan nie może zrobić. Ja mogę robić, co chcę. Natomiast pan,
panie szefie, przez cztery lata nie może mi nic zrobić. No, chyba że moi
koledzy z pracy powiedzą,
że oni podejmą
decyzję, to wtedy oni będą mogli mnie zwolnić.
Wie pan, pana pracownicy będą mogli mnie
zwolnić, ale pan mnie nie będzie mógł zwolnić”. Jest taki
mechanizm absurdalny, że zatrudniając
pracownika, pracownik zaczyna decydować o
tym, kiedy się zwolni z pracy, czy będzie chciał
pracować, czy nie będzie i jego koledzy z pracy
będą decydowali o tym, czy on będzie pracował, czy nie. Natomiast
ten, kto go zatrudnił, nie ma prawa
zwolnienia go z pracy. Taka ciekawostka
demokratyczna. Natomiast tych
mechanizmów, które zostało nam
przedstawionych jako normalne, a które
są bardzo często krzywdzące dla nas
osobiście, są niefajne. Zostało nam wpojonych bardzo dużo.
Szanuj starszych tylko za to, że są starsi. Nie szanuj
człowieka za to, jakim jest człowiekiem, tylko szanuj tylko za to,
że jest starszy. Gro naszego
postępowania w zgodzie z samym sobą
wynika z wzorców podświadomości. Nasza
dusza mówi: możesz być, kim chcesz. Możesz
dążyć, do czego chcesz. Możesz robić to, co
chcesz. Nikt od ciebie nic nie
oczekuje. Możesz być takim człowiekiem,
jakim pragniesz. Ważne jest tylko jedno,
abyś był dobry dla siebie i dla
innych ludzi. Masz prawo dążyć, do czego
chcesz, ale nie możesz tego
robić kosztem innych ludzi. Ty masz prawo
zrobić ze swoim życiem, co tylko chcesz. Nikt
od ciebie nic nie oczekuje. Nikt ci nic nie
narzuca. Będę cię wspierać we wszystkim, do czego
dążysz pod jednym jedynym warunkiem, że nie będziesz
tego robił kosztem innych ludzi. Nie krzywdź
siebie i nie krzywdź innych ludzi. I takie
życie w zgodzie z samym sobą ja
osobiście jak najbardziej popieram. Natomiast
żebyście kochani mieli tą czujność,
czy wasze działania w zgodzie z samym
sobą nie płyną przypadkiem z
podświadomości, to pamiętajcie o jednej
rzeczy. Pamiętajcie o zadaniu
sobie pytania, czy to, co chcecie,
zamierzacie zrobić, nie będzie
krzywdą dla was samych. Czy nie
skrzywdzicie siebie samych? Czy nie
zrobicie dla drugiej osoby czegoś kosztem
was samych? Nasza podświadomość nie ma
takich ograniczeń. Ona może nas namawiać
do tego, abyśmy robili dla
innych kosztem samego siebie, ponieważ
takie wzorce mogły zostać nam w dzieciństwie
przedstawione, że możemy sami
siebie, w zgodzie z samymi sobą
zmuszać do robienia czegoś
dla innych kosztem samego siebie.
Jeżeli przekraczacie tą granicę, że
zaczynacie robić coś kosztem samych
siebie, kosztem swojego komfortu, kosztem
czasu, bądź nie daj Bóg kosztem pieniędzy, kosztem
ryzykowania
swojej pracy czy swojego zdrowia, czy nie daj
Bóg swojego życia. Dlatego, że ktoś o
coś was poprosił albo nawet nie poprosił, a wy chcecie
mu tak zwanie pomóc, a zaczynacie,
wchodzicie na płaszczyznę, w której zaczyna się to
odbywać kosztem was, to miejcie przekonanie,
że najprawdopodobniej to życie w zgodzie z
samym sobą wynika z waszej podświadomości.
Dlatego, aby tak naprawdę żyć w
zgodzie z samym sobą, z tą duchową
cząstką naszej istoty ważne jest,
aby nauczyć się kochać samych
siebie. Tylko tak naprawdę nauczyć się kochać samych siebie,
żeby ten czujnik, który będzie
nas ostrzegał przed tym, że
zaczynamy coś robić kosztem
samych siebie, żeby ten czujnik zawsze działał. Miłość
do samego siebie jest właśnie
takim mechanizmem ostrzegającym.
Ostrzegającym nas przed tym, że
za chwilę zrobimy dla drugiej osoby
coś, co odbędzie się naszym kosztem. Ja nie mam
kochani nic przeciwko pomaganiu drugiemu
człowiekowi, naprawdę. Natomiast pomoc, żeby była
szlachetna, żeby była mądra, żeby była dobra, musi
spełniać kilka warunków. Po pierwsze musi ta
pomoc, prośba o pomoc być wyrażona przez
osobę. Ta osoba musi wyartykułować,
czego pragnie, czego potrzebuje, czego mu brakuje. Nie ma
prawa oczekiwać od nas czegoś, co będzie wbrew
nam bądź kosztem nas samych. I musi to być
prośba o rzecz, czynność bądź
cokolwiek, czego ta osoba sama nie może
sobie dać z jakiegoś tam powodu. Wtedy to jest pomoc.
WięcNie myślcie kochani, że ja mówiąc o miłości
do samego siebie i nieprzekraczania
granicy robienia czegoś kosztem
samego siebie, namawiam was do tego, abyście
stali się oziębli, oschli, nieczuli
na potrzeby innych ludzi, nieempatyczni,
zamknięci w sobie, wyizolowani, egoistyczni. Wprost
przeciwnie — ja uwielbiam, sprawia mi wiele
radości możliwość zrobienia czegoś dla
drugiego człowieka. Między innymi audycje, które robię,
sprawiają mi również wielką przyjemność.
Natomiast ci, którzy ze mną rozmawiali na przykład
telefonicznie, wiedzą, że to też ma
swoje granice.
To tak, jakbym rzucił w tej chwili
pracę i zajął się tylko prowadzeniem audycji
i odpisywaniem na wasze maile, czekaniem na wasze
telefony, rozwiązywaniem różnego rodzaju dylematów,
zapominając o tym, że muszę z czegoś żyć.
Albo gdybym pozwolił wam czy innym ludziom na
wejście tak mocno w moje życie, że nie miałbym
czasu na nic innego, tylko na
rozwiązywanie na przykład jakichś sytuacji czy
dylematów innych ludzi. Więc
pomaganie, tak zwane pomaganie
innym, tak. Natomiast po spełnieniu pewnych
warunków i nigdy kosztem samego siebie.
Dlatego
kochani, jeżeli słyszycie radę pod tytułem:
„Żyj w zgodzie z samym sobą”, to zadajcie sobie
pytanie, czy żyjecie w zgodzie z samym sobą i z
którym sobą w zgodzie tak naprawdę żyjecie, a z
którym sobą byście w zgodzie żyć
chcieli. I pamiętajcie też o tym,
że moje namawianie was do rozwijania,
do dążenia do miłości, do samego siebie
nie jest tylko patetyczne, tylko nawet w takiej
sytuacji miłość do samego siebie, tylko
prawdziwa miłość, nie egoizm, nie egocentryzm,
tylko miłość do samego siebie jest świetnym
systemem ostrzegawczym. Kiedy
zaczynamy wchodzić w jakieś sfery,
zaczynamy robić coś dla innych ludzi,
zapominając na chwilę czy na dłuższą
chwilę o samym sobie. A nie
powinniśmy nigdy samego siebie
tracić ze swojego horyzontu,
ze swojego życia. Będziemy się kiedyś pewnie
rozliczać ze swoich czynów, ze swoich postępków, nie z
postępków innych ludzi. I też tylko na swoje życie
tak naprawdę mamy wpływ
i taki prawdziwy wpływ i tylko w swoim
własnym życiu możemy dokonywać zmian. Więc
dlatego ważne jest, żeby umieć się w
mądry sposób skupić na sobie
samych, bo po to tutaj jesteśmy. I pamiętajcie, że
miłość do samego siebie to nie jest
egoizm. Miłość do samego siebie to jest
bycie dobrym dla siebie, ale też
zrozumienie, że można być dobrym dla siebie
i dobrym dla innych ludzi. Że można kochając siebie,
kochać też innych ludzi i żyć w taki
sposób, by być sobą, być takim
człowiekiem, jakim się chce, nie krzywdząc w ten
sposób nikogo na świecie i też
pozwalając innym ludziom żyć w ten sam sposób.
Inaczej od naszego, ale w ich właściwy
sposób.
Jak
widzicie, po raz kolejny
audycja i moje wywody sprowadzają się do
tego samego, o czym mówię
od stu audycji. Do miłości, do
samego siebie i do tego, co nam w tej
miłości do samego siebie najmocniej przeszkadza, czyli
do podświadomości.
Jak zwykle tutaj się rozgadałem, więc
w kontekście następnej być może audycji
zadam wam takie pytanie, taką pracę domową
kolejną.
Wyobraźcie
sobie, że jest taka instytucja jak Bóg.
To może być jedna postać, to może być dwanaście
postaci, to może być dwieście postaci, które się
spotykają, siedzą, naradzają,
dyskutują i podejmują decyzje na
temat tego, o czym my mówimy, że nie
chcemy. A tak na dobrą sprawę bardzo byśmy chcieli, żeby to tak
działało. Bo z pewnością większość ludzi
przynajmniej raz, a może nawet kilka razy
w swoim życiu pragnęło, aby
Bóg spełnił jego prośbę. Myślę, że większość
ludzi miało takie sytuacje w życiu, kiedy
tylko tak naprawdę w naszym przekonaniu Bóg
mógł tą sytuację naprawić.
Wymyślcie sobie, wyobraźcie sobie taką
instytucję i zastanówcie się kochani,
albo inaczej. Wyobraźcie sobie złotą rybkę
i macie trzy życzenia do wypowiedzenia.
To jak one by brzmiały? A ja w następnej
audycji postaram się to wszystko wywrócić do góry
nogami, jak zwykle. Dobrze kochani, dziękuję wam
bardzo. Mam nadzieję, że ten
plac zabaw, który się dzisiaj znowu po raz
kolejny dział w moim studio,
nie wpłynął na zbyt duży chaos
w mówieniu tego, co chciałem wam kochani przekazać.
A jak wpłynął, to przepraszam.I
cóż, tę część oficjalną tak zwaną
uważam za zakończoną. Przechodzimy do drugiej
części audycji „Świat oczami duszy”, w której pan Sławek Bączkowski
będzie czytał komentarze i się do nich odnosił. Będziemy także odbierać
telefony. Linia telefoniczna jest już teraz
otwarta. Można do nas dzwonić na nasze numery stacjonarne
32 746 00 08,
komórkowy i do SMS-ów również, bo te także
czytamy, to 530 620
493, 530 620
493. Skype:
radio.paranormalium.pl. Można także do nas
pisać na GG pod numerem 36 08 80
02, 36 08 80 02.
Jesteśmy także na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących
naszym transmisjom na YouTube. Można nas także spotkać na
Facebooku, na fanpage'ach Radia Paranormalium i pana
Sławka Bączkowskiego. Mamy też grupę Radio
Paranormalium, a jeżeli ktoś woli, to może także
wysłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do
naszej audycji na nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl.
Dziękuję panie Marku. Kochani, tak przeleciałem sobie
jeszcze w czasie muzyki przez komentarze.
Faktycznie nie ma ich zbyt dużo, więc jeżeli ktoś
miałby ochotę zadzwonić
i ze mną porozmawiać na żywo, to sugeruję zrobić
to jak najszybciej, ponieważ jak
skończą się komentarze, to będziemy kończyli naszą
dzisiejszą audycję. Przywitał się
tutaj, przywitał, przywitała Motmen
Marcin S., Marek Ziarko.
„Witam gorąco i serdecznie pana redaktora Marka oraz
Sławka”. Sławku, dziękuję. „Dzięki wielkie za
kolejną wspaniałą audycję. Pozdrawiam, Marek”. Marku,
pozdrawiamy również. Dawid Charaz
pozdrawia nas z Rumunii. China się pojawił.
I tu jest pytanie od Sebastiana. Za
chwilę je przeczytam, ale skończę przywitania. XY,
Pan Meluna, Equilibrium,
Jan Krzysztof. I tutaj
Eufoteoria pisze: „Koty
domagają się uwagi”. Koty zawsze
domagają się uwagi, zwłaszcza podczas
audycji. I to przywitań
by było na tyle, więc przejdę do pytania Sebastiana:
„Miałem napisać w komentarzach tydzień temu,
ale piszę teraz. Czy mógłby pan wyjaśnić pojęcie morale?
Dlaczego ludzie muszą być chwaleni? Podobno jest to zaleta
dobrego szefa. Bez tego ludzie się wypalają.
Od wieków tak głęboko jesteśmy niedowartościowani. Mówi się,
że znamy swoją wartość, ale też chcielibyśmy usłyszeć
coś dobrego na swój temat:
talentu, pracy. Czy podtrzymywanie morale
to narkotyk ego?”
Z pewnością zgodzę się z tym, że zaletą dobrego
szefa jest
popieranie tego, co jest
dobre. To jest
wielowątkowe, z pewnością. Teraz myślę tak na biegu. Nigdy jakoś
tak się nie zastanawiałem nad tym zbyt mocno.
Natomiast z pewnością zgodzę się, że
pokazywanie tego, co robimy dobrze,
jest bardzo ważne. Nawet kiedyś wysnułem taką
teorię, że każdy, kto
zaczyna się zawodowo zajmować
zarządzaniem ludźmi, w sensie
otwiera swoją własną firmę bądź przejmuje jakieś stanowisko,
takie kierownicze, w którym ludzie będą mu
podlegali, oraz rodzice, zwłaszcza
w przypadku posiadania pierwszego
dziecka, powinni obowiązkowo ustawowo być
kierowani na tak zwaną tresurę
psów. Co prawda słowo „tresura”
jest słowem niefajnym, ma taką
kiepską konotację
emocjonalną. Natomiast
podczas tresury psów, układania
psów zwraca się uwagę na to, że
nie karami, nie krzykiem, nie biciem,
nie tłumaczeniem, tylko uwypuklaniem
tego, co jest właściwe w
zachowaniu psa, tego psa się wychowuje. Czyli
dawaniem nagrody za
dobre zachowania, za właściwe zachowanie. Nie karaniem, tylko
nagradzaniem. Myślę, że to też pokazuje troszeczkę
działanie instynktu.
Natomiast fakt faktem to działa.
Kiedyś ta moralność była
zupełnie przypisana do poszczególnych grup
społecznych, więc tam z moralnością
nie było takich problemów, ponieważ
o tą moralność, o tę morale dbało całe społeczeństwo,
cała wspólnota. My w tej chwili,
zwłaszcza teraz, przez ostatnie kilkadziesiąt lat żyjemy
też w czasach, kiedy
w kategoriach morale,
moralności czy
właściwości postępowania jest totalny chaos,
bo tak naprawdę rzeczy, które wolno
robić, mało tego, rzeczy,
którymi ludzie się chwalą,
że je robią i uważają je za
właściweJest mnóstwo i
my bardzo często możemy się pogubić w
tym, co jest właściwe, a co nie.
Myślę, że to też
jest istotne, że my potrzebujemy. Może też potrzebujemy
dla równowagi emocjonalnej. Chociaż z pewnością
czynnika naszego ego
nie można bagatelizować,
ponieważ tak jak napisałeś: „narkotyk naszego
ego”. Tak, w pewien sposób tak. Takie
dowartościowanie.
Natomiast drugim
aspektem, takim emocjonalnym, może być z pewnością chęć
zachowania równowagi pomiędzy tym,
co robimy źle, a tym, co robimy dobrze. Dążenie do
równowagi. Ponieważ zdecydowanie więcej
informacji dostajemy na temat tego, co
robimy źle. Jesteśmy informowani, co
robimy źle, co powinniśmy poprawić, co powinniśmy
zmienić, jak powinniśmy się zachowywać, jak
postępować. Oprócz naszej podświadomości,
która nam to narzuca w pewien sposób,
całe otoczenie cały czas daje
nam również informacje i wskazówki,
co powinniśmy zmienić i jak
powinniśmy postępować. Myślę, że
wewnętrznie dążymy do tego,
żeby równowagę pomiędzy tym,
co robimy dobrze, a tym, co robimy źle,
zachować. Myślę, że to
jest wieloaspektowy wątek.
Mogę powiedzieć, jak to wygląda z punktu widzenia
świadomości. Ponieważ ja robię rzeczy
dobrze, ale popełniam też błędy
i z punktu widzenia świadomości
popełnienie błędu jest procesem
radosnym. Zrozumienie popełnienia
błędu jest procesem radosnym.
Ostatnio miałem sytuację zawodową,
w której nie mogłem znaleźć przyczyny
niewłaściwego efektu. Generalnie chodziło o proces
lakierowania. Coś się zadziało, to nie szło
tak, jak powinno.
Rozmawiałem z ludźmi, konsultowałem się,
dopytywałem i nie mogłem dojść
przyczyny, z jakiego powodu
efekt jest dla mnie niewłaściwy. W
którymś momencie coś pozmieniałem, coś
porobiłem. Poszło tak, jak powinno być. Ta sytuacja
trwała kilka dni. To nie jest tak, że to trwało pięć minut,
tylko kilka dni dociekań. Zadziałało, jest
okej. Natomiast nie
odniosłem pełnego sukcesu, ponieważ nie wiem,
co było przyczyną tego złego efektu.
Z punktu widzenia
świadomości zrozumienie
przyczyny błędu jest
sukcesem i każdy
czynnik, który w tym pomaga, jest czynnikiem dla
mnie korzystnym, ponieważ mogę to
w jakiś sposób próbować wyeliminować ze
swojego życia, żeby nie
popełnić drugi raz tego samego błędu. Z
punktu widzenia świadomości,
jeżeli ktoś pokazuje mi błąd w
moim postępowaniu, tylko ja nie mówię o
błędzie pod tytułem: „Źle robisz, że
tak robisz bądź tak nie robisz, tak postępujesz, tak się zachowujesz”. To
nie o to chodzi. Nie chodzi mi o
dyskusje
podświadomościowe z drugim człowiekiem, który jest
święcie przekonany, że zna jedyny słuszny sposób
postępowania, tylko o takie zwykłe rzeczy,
takie życiowe.
Że zwróci mi uwagę na coś, czego nie brałem
pod uwagę, nie miałem świadomości istnienia
czegoś takiego i pokaże
mi mój błąd w moim myśleniu, w moich
założeniach, to ja się cieszę, ponieważ
zrozumiałem przyczynę swojego
niepowodzenia w jakimś działaniu. To
nasze ego, nasza podświadomość
jest tak mocno uwrażliwiona na
to, że buntuje się przeciwko temu, jak
ktoś nam mówi, że my coś robimy nie tak,
że nie mamy racji. Ja nie mam żadnych
problemów z powiedzeniem: „Okej, faktycznie. Nie
pomyślałem, nie wziąłem tego pod uwagę.
Dzięki.
Fajnie. Tak, masz rację”. To jest kolejny aspekt,
o którym ja często wspominam. Aspekt miłości i
prawdy. Coś jest prawdą,
obiektywną prawdą, że tak jest.
Ostatnio miałem z kolegą dyskusję na temat przerw w dostawie
prądu. Rozmawialiśmy, dyskutowaliśmy i faktycznie
jednego z aspektów nie wziąłem zupełnie pod uwagę. Mówię:
„Tak, okej”. Bo taka sytuacja może
mieć miejsce, bo taka jest prawda. I
nieważne, w jaki sposób do tej prawdy
dochodzimy. Nieważne, kto miał rację,
a kto tej racji nie miał. Z punktu widzenia
świadomości ważne jest, aby
dotrzeć do prawdy, aby zrozumieć
prawdę, aby poznać prawdę.
Z punktu widzenia
świadomości wiemy, co
robimy dobrze, a co robimy źle, więc
dodatkowe
informacje już nie są człowiekowi
potrzebne. Najczęściej to
jest trochę takJeżeli
przedstawiam jakąś prawdę drugiej osobie i on
mówi: „Tak, rozumiem, zgadzam się z
tobą” albo na przykład: „Tak, masz rację”, to
jeżeli mówimy o prawdzie, to ja mam
informację taką o drugim człowieku, że
on też już do tej prawdy właśnie
dotarł. Poznał tą prawdę. Nie jest informacją dla
mnie, że ja mam rację, tylko jest informacją
dla mnie, że ten człowiek też dotarł do
prawdy. Więc jeżeli,
kochani, poznacie prawdę, zrozumiecie
prawdę, uświadomicie sobie prawdę na
jakikolwiek temat. To nie chodzi o prawdę duchową,
tylko o prawdę,
przyczynę awarii waszego samochodu albo
świadomość tego, że wykonujecie pewną czynność nawet
chociażby zawodowo i wiecie, jak
zgodnie z prawdą ta czynność powinna być
wykonana, to nikt wam już nie
będzie musiał mówić, jak należy ją robić, ani
motywować do tego, żeby zrobić ją dobrze.
Ponieważ w swojej świadomości będziecie już znali
prawdę i będziecie wiedzieli, czy ta czynność jest wykonana
dobrze, czy źle i sami dla siebie
będziecie strażnikiem i
biczem, który nie pozwoli wam zrobić
czegoś źle. Tak działa świadomość. Na przykład
stare dusze są świetnymi
pracownikami w wykonywaniu
czynności, wykonywaniu zadań
samodzielnych. Jeżeli zostawi im się przestrzeń i
dowolność w podejmowaniu decyzji i w
działaniu, to one zawsze, stara dusza będzie dążyła do
tego, żeby wykonać czynność jak najlepiej. Nie trzeba jej
do tego motywować, ponieważ ma w sobie
samym wystarczającą motywację do tego,
żeby wykonać każdą czynność zgodnie z prawdą, czyli
zgodnie z tym, jak ona powinna być
właściwie wykonana. Więc
w pewnym momencie naszego rozwoju
tak zwane podtrzymywanie morale nie
jest już człowiekowi do niczego potrzebne, ponieważ jest w stanie
sam samodzielnie zrozumieć, czy
wykonał coś dobrze, czy wykonał coś źle. I nawet jak ktoś
mu będzie mówił, że zrobił coś źle, to on i tak będzie wiedział, że wykonał
to dobrze. Natomiast jak będzie wiedział, że wykonał coś
źle, a ktoś mu będzie mówił, że on to wykonał
dobrze, to też będzie wiedział, że jest w tym
zwykłe kłamstwo albo manipulacja, albo pusty
komplement, albo chęć przypodobania się sobie,
albo niewiedza, jak to powinno być zrobione
właściwie. Więc aspekt
morale już nie nabiera
takiej
wartości dla osób świadomych. Bo często
to właśnie takie prawienie komplementów, podkreślanie,
mówienie, nie zawsze zgodnie
z prawdą, jest takim też elementem
manipulacji wykorzystywanym
przez drugą stronę.
Aczkolwiek też jest możliwością podniesienia czyjejś
samooceny, jeżeli ta samoocena jest zbyt niska.
Także mówię, jest to temat
bardzo wielowątkowy, ale myślę, że przynajmniej z
punktu widzenia świadomości i też perspektyw, jak to wygląda,
gdzieś już tam, w którymś momencie
naszego życia, naszego rozwoju, kiedy już to nie jest nam do
niczego potrzebne, przynajmniej w taki
sposób, jak część ludzi do tego podchodzi,
może to też być zachętą do tego, żeby do tego
świadomego rozwoju osobistego, własnego,
prywatnego dążyć. Nie wiem, drogi
Sebastianie, powiedz, czy coś uprościłem,
czy wprost
przeciwnie coś zagmatwałem.
Jan Krzysztof S. pisze: „Brzmi dobrze. Bądźmy
trochę egoistami? Zadbajmy o siebie,
żeby móc pomóc innym”.
Drogi Krzysztofie, ja
dość precyzyjnie staram się używać słów i
odróżniać jednak, tłumaczyć,
przypominać, że egoista to nie
jest to samo, co człowiek kochający
samego siebie. Tak samo jak
rozróżniam asertywność
od miłości do samego siebie. Ponieważ
egoizm z założenia jest
wybieraniem własnego dobra w sytuacji
konfliktowej, kiedy musimy dokonać wyboru
moje dobro czy czyjeś dobro. Egoista w
takich sytuacjach, to jest określenie egoizmu, zawsze
wybierze swoje dobro, nawet kosztem dobra
drugiego człowieka. Miłość do samego siebie jest
wybieraniem własnego dobra, ale nie kosztem
drugiego człowieka. Dlatego nie namawiam do
egoizmu, nawet tego tak zwanego zdrowego
egoizmu. I tak samo będę
powtarzał, że asertywność, kiedyś
to było takie bardzo mocne, bardzo
popularne uczenie asertywności. Ja też myślałem,
kiedyś byłem namawiany do tego, żeby nauczyć się
właśnie tego zdrowego egoizmu i
asertywności. I zawsze mówiłem, że coś mi w tym nie
gra, że nawet ten zdrowy egoizm mi
jakoś wewnętrznie nie pasuje. I też asertywność,
czyli uczenie się stawiania granic. Uczenie się
stawiania granic to jest budowanie murów
obronnych. Czyli ja się otoczę murem i będę
się tam czuł bezpiecznie, ponieważ nie pozwolę
nikomu siebie zaatakować.
Tylko w tej twierdzy można
tkwić latamiI
nigdy nie pojechać na wakacje na
Teneryfę po to, aby cieszyć się życiem,
poznać coś innego, być w fajnych
miejscach, być z fajnymi ludźmi.
Ponieważ ja asertywnie
wybuduję mur i nikogo tam nie
przepuszczę. Jest okej, jest bezpiecznie, ale czy ja
jestem w tej twierdzy szczęśliwy? Miłość do samego siebie
to jest dążenie do własnego dobra.
Bezpieczeństwo jest jednym z czynników,
takim, że
jest mi dobrze, ale jednocześnie lęk
przed utratą tego bezpieczeństwa nie
pozwala mi czuć się bezpiecznie.
Ponieważ jeżeli ktoś zrobi wyłom w końcu w tej
mojej zaporze, to zagrozi mojemu bezpieczeństwu. Więc
jestem bezpieczny, ale żyję w strachu, w
lęku przed utratą tego bezpieczeństwa. To, co
powiedziałem dzisiaj w audycji, miłość do samego siebie
jest takim
naszym radarem. Takim radarem, kiedy ten
radar ostrzega nas
przed tym, że wchodzimy
w strefę komfortu drugiego człowieka tylko
dlatego, że wiemy, jak my się czujemy w
momencie, kiedy ktoś wchodzi w naszą strefę komfortu. To
tworzy pewnego rodzaju
wzajemną, dwustronną relację. Asertywność i
egoizm tworzy jednostronną relację. Miłość do samego
siebie tworzy dwustronną relację. Czyli
ja dbam o siebie, żeby ktoś na przykład
nie przeszkadzał mi w
czynnościach, w których pragnę być sam bądź chcę
mieć spokój, nie chcę mieć żadnych dodatkowych bodźców. Więc
na przykład mam nawyk taki, że dzwonię do
kogoś i pytam go na początku,
oczywiście po przedstawieniu się,
czy
ma dla mnie chwilę na rozmowę, czy mu nie przeszkadza.
Bo to, że ktoś odebrał telefon,
bo ludzie odbierają telefon odruchowo, nie znaczy, że ma teraz
czas i ochotę na
kilkuminutową rozmowę. Może ma tylko czas na
przekazanie jakiejś informacji. „Tak, to ja.
Nie zna pan mojego numeru telefonu, więc jeżeli będzie pan miał
chwilę czasu, to proszę do mnie oddzwonić”. Mógłbym to
zrobić SMS-em, ale SMS-a dłużej się
pisze. Więc miłość do samego siebie wytwarza
właśnie ten mechanizm
wzajemnego zrozumienia. Ja nie chcę, nie życzę
sobie, żeby ktoś zakłócał mój
spokój, więc ja nie zakłócam
spokoju drugiego człowieka bez jego zgody.
Nie wchodzę w jego życie bez jego wiedzy, bez jego
zgody, ponieważ ja sam nie chcę, żeby ktoś
wchodził w moje życie. Ja chcę mieć prawo
podejmowania świadomych decyzji, więc
ja drugiemu człowiekowi też przedstawiam
sytuację, na przykład jeżeli czegoś od niego chcę,
tak żeby on mógł podjąć świadomą
decyzję, żeby znał wszystkie za i przeciw. Ja chcę
znać wszystkie za i przeciw, więc drugiemu człowiekowi
daję to samo, czego pragnę ja.
Ja swoim wielu pracownikom, jak mnie pytali, jak mają
obsługiwać klienta, jakie są moje oczekiwania, zawsze
mówiłem jedną rzecz: obsłuż go tak, jak
ty chcesz być obsłużony. Czy chcesz, żeby
ktoś ci wmawiał, że coś jest dobre tylko
dlatego, że masz to na półce? Nie. Powiedz:
„To jest dobre, ale jest coś lepszego w tej samej
cenie, ale nie mam tego w tej chwili na stanie, ponieważ się
właśnie skończyło”. Tego oczekujesz, żeby było uczciwie?
Daj tą samą uczciwość drugiemu człowiekowi. I tutaj tych
przykładów można by było oczywiście,
kochani, mnożyć. Jan
Krzysztof pisze jeszcze tak: „Żeby zadbać o siebie,
czasem trzeba rozwalić świat naokoło siebie,
stracić znajomych, przyjaciół, którzy
wpływają na nas źle, rzucić stare nawyki, zmienić na
lepsze, zdrowsze. Czy źle to rozumiem?”
Drogi Janie Krzysztofie, doskonale to rozumiesz i
w zasadzie po raz drugi nie udało mi się
tego wątku wcisnąć
w ramy czasowe, które gdzieś
tam sobie założyliśmy z panem Markiem, że to będzie około godziny.
Ale dokładnie tak. W poprzedniej audycji już o
tym mówiłem i też prosiłem, żebyście,
kochani, zadali sobie pytanie, czy jesteście gotowi.
Ponieważ
doskonale zdaję sobie sprawę z tego i
też bardzo się cieszę z tego komentarza.
Wyobraźcie sobie, kochani, taką sytuację, że
dostajecie tabletkę, taką tabletkę,
która w ciągu nocy wytworzy w
was stan miłości do samego siebie.
Obudzicie się rano
jako inni ludzie. I cóż was
czeka w tym nowym świecie
przepełnionym miłością do samego siebie? To
bardzo często, co napisał pan
Jan Krzysztof. Czasami trzeba rozwalić
świat dookoła siebie, stracić
znajomych, przyjaciół, którzy wpływają na nas źle, rzucić
stare nawyki, zmienić na lepsze, zdrowsze.
Zrobić rewolucję w swoim życiu. I
też dążenie do tej świadomości, dążenie, uczenie
się, wypracowywanie, czy jakkolwiek by to
nazwałBo język ludzki jeszcze nie
wymyślił właściwych słów. Ja to nazywam
procesem transformacji ewolucji,
bo proces transformacji ewolucji jest procesem
takim stopniowym, nie szokowym.
I dlatego on ileś czasu trwa, żebyśmy
właśnie nie musieli robić rewolucji w
swoim życiu, tylko dojrzewając,
dorastając, rozwijając się, dążąc w
kierunku miłości do samego siebie, zaczynamy
dostrzegać pewne rzeczy, które nam nie pasują.
Zaczynamy sobie zdawać sprawę, że: ale
właściwie dlaczego ja to robię? Jaka
jest przyczyna, że ja pozwalam
się wykorzystywać? Jaka jest
przyczyna tego? Dlaczego ja tak postępuję? To jest
nierozsądne w ogóle. Dlaczego
ludzie obok mnie i ich potrzeby są
ważniejsze od moich potrzeb? Dlaczego moi
kumple w piątek mówią: idziemy
na dyskotekę wyrywać
laski i się nawalić tak do spodu, do
twardego resetu. I ja z nimi idę. Dlaczego? Przecież
ja mam fajną żonę, rodzinę. Ja ich
kocham. Jest mi z nimi dobrze. Dlaczego
ja się daję innym osobom
wmanipulować w takie działania,
ryzykując na przykład swoje szczęście?
Dlaczego ja tak robię? Żeby nie stracić kolegów,
żeby nie stracić w ich oczach, żeby nie przyznali mi miana
mięczaka, pantoflarza i tak dalej.
Tylko pytanie, czy pantoflarz w
oczach moich kolegów jest trudniejszy do
przyjęcia niż oszust, kłamca i
zdrajca w oczach mojej żony? Co jest dla mnie
ważniejsze? Utrzymanie mojego
szczęścia rodzinnego, statusu
rodziny i tak dalej? Czy zdanie moich
kolegów? I człowiek świadomy
właśnie, myślący przez pryzmat miłości do samego
siebie, mówi: zaraz, ok, tak, umówiłem się
z żoną, że wyjdę w piątek na imprezę,
żeby zresetować się po całym tygodniu
pracy. Ale czy mam prawo
robić coś, co odbędzie się,
czy chcę robić coś, co może być kosztem mnie
albo kosztem mojej rodziny, moich bliskich? Więc
muszę dokonać wyboru, co jest dla mnie ważniejsze w życiu. Czy
moich kolegów, czy moje dobro i moje szczęście.
I w tym momencie zaczyna się weryfikacja. Tylko że jest to
proces powolny. A
dobra, nie słuchajcie, ja w ten weekend to nie mogę, bo coś tam.
Przestaje nam to sprawiać przyjemność. Ta
gonitwa za jakimiś wzorcami czy prawdami
innych ludzi i wtapianie się, zespajanie się
z tym, czego inni chcą.
Bo mi to nawet te krzyki, te wrzaski, te
szpanowanie przed tymi pijanymi laskami,
nawet mi to nie sprawia przyjemności. Ja siedzę z tymi
kumplami, przyglądam się i ja nie rozumiem, w
czym oni widzą radość. No ale jestem z nimi. Udaję, że się
dobrze bawię. No to jeszcze jedno piwko, to pójdę na parkiet,
a tu stoi jakaś dziewczyna samotna, to sobie z nią porozmawiam, co
u niej słychać i tak dalej, żeby nie było, że się alienuję.
Zdycham następnego dnia. Nie poświęcam czasu swoim
dzieciom, chociaż jest sobota. Moglibyśmy wyskoczyć na rowery, bo
mam kaca. Robię całe mnóstwo rzeczy,
które odbywają się
kosztem mnie, mojego zdrowia, mojego czasu, mojej
też przyjemności. Tylko dlatego,
żeby komuś było przyjemnie. Nie mi,
tylko komuś. Bo to jest wizja jednego z moich
kolegów, tych czterech, którzy są razem ze mną. Być
może jeszcze jeden się bawi tak samo dobrze jak ten.
Natomiast trzech pozostałych też widać,
że tak próbuje do tego dążyć, ale też nie
do końca są o tym przekonani, że to jest fajne, że to jest dobre, że to
jest słuszne. Miłość do samego siebie, ta budząca miłość
do samego siebie zaczyna nam zwracać
uwagę na takie rzeczy. Na
niewchodzenie już na terytorium, w
którym zaczynamy
realizować pragnienia innych ludzi
kosztem samego siebie. Ale tu całkowicie się
z panem Janem Krzysztofem zgadzam, że tak, że
czasami, zwłaszcza takie gwałtowne,
takie wybuchowe, czyli mam już dość, teraz
będę dbał o samego siebie. Bardzo często
to jest związane z rozwaleniem całego
świata wokół nas. I stąd moje pytanie w
poprzedniej audycji, czy jesteście kochani na to gotowi
i czy macie świadomość, w jakim kierunku zmierzacie?
Bo zmiana samego
siebie zawsze zmienia nasze
relacje z otoczeniem. Zawsze. Owszem,
ja mam
sposób. Znalazłem sposób, jak zrobić
to bez aż takiej wielkiej rewolucji. Ja,
zmieniając samego siebie, nie poniosłem aż tak wielkich
strat towarzysko, zawodowo, rodzinnie, jakichś tam
innych. Da się to zrobić w sposób
spokojny. Znaczy mi się dało. Nie
powiem, że każdemu się to da.
Natomiast
tak, często może być to związane z bardzo
dużymi zmianami, takimi gdzieś tam w
życiu.Pan Krzysztof
jeszcze pisze: „Więc powiedzenie żyj w zgodzie z
samym sobą jest w stylu Coelho. Niby coś, a
jednak patrząc głębiej nie ma nic
pod tym i jest zarazem taki
paradoks”.
Mam nadzieję, że w
pewnym sensie ten
paradoks dzisiaj próbowałem właśnie wyjaśnić. Nie wiem, na ile mi
się udało. Natomiast myślę, że
każdy sam w sobie, jeżeli będzie miał
oczywiście ochotę, zastanowi się i
przynajmniej będzie miał jakąś wskazówkę co do tego, co to znaczy
żyć w zgodzie z samym sobą. Czy żyje w zgodzie z samym
sobą i które to
„z samym sobą” nim kieruje, czy to
podświadomość, czy już to
bardziej duchowe. I tutaj pan Krzysztof pisze po
owocach, po tym, że nie krzywdzimy innych
i nie zaburzamy też życia innym. Nie wiem, do czego to było,
ale całkowicie się z tym zgadzam.
Pan Jan Krzysztof pisze: „Bóg, czyli my sami to proste, ale okej,
spróbuję. Dawno nie trafiłem na audycję na żywo, dlatego się tak
rozpisałem”. Dziękuję serdecznie
za dobre słowa. Przyjemność również po
mojej stronie. Cieszę się, że
mam tak od razu odzew
odnośnie tego, że się
zrozumieliśmy. Bo dla mnie to jest właśnie ważne, żeby się,
kochani, z wami zrozumieć. Nie żeby
prawić wykłady, tylko żeby
znaleźć razem z wami płaszczyznę zrozumienia,
żeby ta prawda, o której ja mówię,
była też prawdą
dla was. Nie taką prawdą
demagogiczną, że ja ją wam narzucam, tylko taką
prawdą świadomą, prawdą zrozumiałą
i uznaną nie z racji mojego
autorytetu, tylko z racji
waszego wewnętrznego akcesu, że to jest prawda. To jest
cel
moich działań, jeden z wielu. Dlatego cieszę się,
że tutaj dostałem taki fajny,
natychmiastowy feedback.
Timio pisze: „Pozdrawiam Sławka, Marka i Monikę”. My
również pozdrawiamy, a pani Monika nawet
jest z nami dzisiaj, a ja pozdrawiam pana Kazimierza.
Nie ukrywam, że ja też pana Kazimierza pozdrawiam. Zresztą wszystkich
was kochani pozdrawiam. Pana Kazimierza
dawno tutaj z
nami nie było. Mam nadzieję, że jest wszystko w porządku. Jak pan Kazimierz
nas słucha, to serdecznie pozdrawiam i
żywię nadzieję, że wszystko jest okej.
Pani Monika pisze: „Dzięki, choć dziwnie się czuję będąc
wyróżniona. Dlatego wspomniałam o panu Kazimierzu, który nie
raz zaistniał na audycji i miło się go
słuchało”. To
też, pani Moniko, jest informacja dla pani, dlaczego pani się z
tym dziwnie czuje, prawda? Zawsze
wszystko, co budzi w nas jakieś reakcje i emocje, jest
jakąś tam wskazówką o nas samych.
„Pozdrowienia z pracy. Zostaję jeszcze dwie godziny”.
Kamil Dosiński się przywitał z nami, że też pozdrawia.
Witamy Kamilu, też świeży nick.
Bardzo się cieszę. I właśnie przed
chwileczką pan Jan Krzysztof napisał: „Te wcześniejsze
komentarze nawiązywały do treści, która
padła. Trudno mi wrócić do tych, do których słów
konkretnie. Jednak w dalszej części wszystko się
rozjaśniło”, co mnie, panie Krzysztofie,
bardzo cieszy. Ja dlatego tych słów czasami
używam być może zbyt dużo,
ale tak jak mówię, zależy mi na tym, żeby
jak najmniej niedomówień
czy
niewyjaśnień,
niedoprecyzowań padało z mojej
strony, żeby ten przekaz był jak
najbardziej szczegółowy. Bo
tak po prostu lubię
mówić z
miłości do was, kochani, i z miłości do samej siebie. W
związku z tą nawiązaną między nami relacją
właśnie mam taki system, sposób,
nawyk, potrzebę. Znowu nie ma
właściwego słowa, żeby z szacunku do was
przedstawiać wam wszystkie aspekty.
Nie tylko te, wydawałoby się
pozytywne, bądź nie tylko te negatywne, tylko wszystkie,
żebyście mogli świadomie
podjąć decyzję. Świadomie to jest
często nazywane rozsądnie.
Zgodnie z rozsądkiem. To jest takie ziemskie określenie.
Zgodnie z rozsądkiem. Czyli
rozsądzić, znać wszystkie
możliwe dostępne dla nas aspekty i na
zasadzie rozsądku, rozsądzenia podjąć
decyzję, czy w coś wchodzimy, czy nie. To jest tak
jak w biznesie.
Czy tak jak podejmując pracę.
Czy tak jak wchodząc w związek
jakiś. Słuchaj, dzisiaj jest tak, ale za dwa
lata to ja będę miał już brzuszek, to, tamto,
ślamusto i ogólnie rzecz biorąc, to ja teraz
wyglądam na takiego lowelaska, ale ja ogólnie to jestem leniwym
facetem, więc tak za specjalnie na mnie liczyć
nie będziesz mogła. I ja tak do końca
też jeszcze nie wyrosłem z gier
komputerowych.Lubię posiedzieć przed
telewizorem. Dzieci są fajne,
ale ja się tam zajmę nimi jak będą już
miały 12 lat, bo takimi maluszkami to ja nie umiem, nie lubię.
I to jest rozsądnie. To jest uczciwie. To jest zgodnie
z prawdą. Taki jestem. Owszem, będę
się starał to w sobie korygować, ale
nie wiem, czy mi się uda. I to jest świadomie
wtedy. Podejmujemy decyzję, czy chcemy być z daną
osobą, czy nie, ale znamy nie tylko
te wyidealizowane i te aspekty, które nam
sprzedał na kilku randkach, bądź w tych
momentach, kiedy się widzieliśmy, ale również te aspekty
takie, które skrzętnie przed nami ukrył. W
pracy: będzie pan zarabiał 10 000,
samochód, telefon, piękna atmosfera,
młody zespół kreatywny, będzie się pan mógł rozwijać i
tak dalej. Ale to po
godzinach, wie pan, deadline'y, jak coś to
ktoś pana opieprzy.
Świadomie
to jest znając wszelkie za i
przeciw, wszelkie dostępne. Natomiast
świadomość to jest też
umiejętność wyłapania między
wierszami tego, czego ludzie nie chcą nam
powiedzieć, że świadomość to jest taki
mechanizm, że
człowiek dąży do tej
świadomości, pragnie tej świadomości,
pragnie poznania wszelkich aspektów
danej sprawy i potrafi je
wygrzebywać spomiędzy zdań wypowiadanych
przez innych ludzi. Ponieważ jest w człowieku już
potrzeba tego, żeby mieć
wszelkie informacje na temat
tego, co będzie chciał
zrobić. Chce posiąść jak
najwięcej informacji, żeby móc świadomie
tę decyzję podjąć. Więc załącza się ten
mechanizm poszukiwania i doszukiwania się.
I to w życiu praktycznym
bardzo fajnie pomaga
funkcjonować, ponieważ jesteśmy wyczuleni na różnego
rodzaju manipulacje, na próby oszukania
nas, na próby omamienia nas
bądź wyidealizowania swojej osoby.
Kiedyś ktoś mądrze powiedział, że dobry
śledczy pyta tylko o to, co
już wie, po to, żeby wiedzieć, czy ten
człowiek, którego przesłuchuje, czy od
którego próbuje wydębić informację, mówi mu
prawdę. Bo jeżeli mówi prawdę, to
nie oszuka nas. Jeżeli jest osobą prawdomówną,
to najprawdopodobniej nie oszuka nas też w innych kwestiach.
Natomiast jeżeli od samego początku
kłamie, to nie można mu już zaufać w żadnej
innej informacji. Ja pamiętam, jak z moim przyjacielem
jeździliśmy. On jak tam
zmieniał samochody, to nie zmieniał ich tak
nagminnie, ale za każdym razem jak jechaliśmy, to
brał mnie ze sobą. Jechaliśmy sobie razem
i na samochodach on się znał
doskonale, dużo lepiej ode mnie. Natomiast on brał mnie z
tego powodu, że ja rozmawiałem z człowiekiem.
Pytałem go o różne rzeczy po to, żeby
zrozumieć właśnie, czy on mówi prawdę.
Ponieważ jeżeli mówi prawdę w tej kwestii, to też dowiemy się
prawdy o samochodzie. I za każdym razem
ten wybór był
zgodny z prawdą,
czyli z tym, co człowiek nam powiedział. Więc
świadomość ma też takie zalety, takie stricte
użytkowe, że łączą się pewne fakty ze
sobą same i pozwalają nam
wyłapać, czy ktoś nas próbuje oszukać, czy nie. To taki kolejny
aspekt świadomości.
Barbara się pojawiła. Witam. Witamy
Barbaro. Jan Krzysztof pisze jeszcze: ja muszę
wrócić do kwestii egoizmu. Trochę się tutaj z tym nie zgadzam,
jednak może spróbuję zrozumieć to inaczej, popatrzeć
z innej strony. Panie Janie Krzysztofie,
ja
oczywiście staram
się przedstawić ten aspekt jak najbardziej obiektywnie, bo jednak
każde słowo ma jakieś
znaczenie i
skoro są dwa słowa, które opisują
podobne stany, to też między sobą
się czymś pewnie różnią, skoro to są dwa
różne słowa. Pewnie jakaś minimalna różnica
jest. Natomiast
egoizm to jest umiejętność
dokonywania wyborów dobrych dla siebie, ale
również niebiorących pod uwagę, bądź wręcz w
sytuacjach konfliktowych ze świadomością, że
odbędą się kosztem innego człowieka. Miłość do
samego siebie takiej sytuacji
w samym założeniu nie ma, ale pozostawiam
to. Z chęcią też w razie czego włączę się w
jakąś dyskusję, podyskutuję na ten temat.
I tak jak w większości
różnego rodzaju rozmowach telefonicznych i
dyskusjach z różnymi słuchaczami na
początku wydawało się, że
zmierzamy w innym kierunku, później najczęściej
okazywało się, że tak
naprawdęAlbo
rozmawiamy o tym samym, albo w bardzo wielu kwestiach się
zgadzamy, więc myślę, że tutaj też znajdziemy
płaszczyznę porozumienia.
Kochani, komentarze się
skończyły. Z jednej strony
poniekąd
czasami cieszę się nawet z tych krótszych audycji, ponieważ te
cztero-, pięciogodzinne audycje
często odstraszały ludzi
potrzebą poświęcenia czasu. Myślę, że dwie
godzinki prędzej ktoś sobie wygospodaruje w ciągu
dnia niż cztery.
Jeszcze mam jeden
komentarz od pana Krzysztofa. Zgadzam się. Jednak jest też
słowo egocentryzm. Nie zgadzam się z tym, że właśnie w sytuacjach
konfliktowych wybór zawsze jest na siebie w przypadku egoizmu.
Nie dla mnie. Więc nie jest pan
egoistą w takim razie.
Może tak trochę, bo czasami ludzie dodają sobie
otuchy. Bo
powiedzenie komuś „kocham cię”
brzmi słabo, natomiast
„kocham siebie”
brzmi słabo w większości ludzi.
Może się trochę zdziwić, jak to
kochasz siebie. Więc takie mówienie: „wiesz co,
bo ja to jestem takim zdrowym egoistą” czasami
brzmi ciut lepiej. Natomiast
egocentryzm to jest
to, o czym mówiłem w jednej z ostatnich audycji,
kiedy przedstawiałem sposób podejścia,
patrzenia i słuchania informacji przez
pryzmat świadomości i przez pryzmat naszej podświadomości.
Egocentryzm to jest stawianie siebie zawsze
w centrum, patrzenie na wszystko, co nas
otacza przez pryzmat samego siebie. To jest
egocentryzm i to jest domena naszej podświadomości.
Egocentryzm nie ma nic wspólnego z obiektywizmem.
Egocentryzm to jest właśnie postawienie siebie w centrum
i patrzenie na wszystko przez pryzmat samego siebie.
Pan Krzysztof pisze: „Już kończę. Też dobrej nocy, będę wpadać
częściej”. Bardzo się cieszę. Dziękuję za odwiedziny. Zapraszam
oczywiście częściej.
Abrakadabra pisze: „Co z panem Wojtkiem?” Dobre
pytanie, ale nie do mnie. Aczkolwiek mieliśmy przyjemność z panem Wojtkiem
wymienić się jakimiś
prywatnymi informacjami
jakiś czas temu, to pewnie będzie z miesiąc. Natomiast
korzystając z okazji pozdrawiamy oczywiście
pana Wojtka przy tej okazji. Natomiast
pytanie jest dobre, ale nie jestem w stanie na nie
odpowiedzieć. Pan Jacek. Tego nie
skomentuję. Zostawię was z tym, bo jest fajny komentarz pana Jacka.
Jacek Grab pisze: „Nie zawsze, panie Jacku,
nadążam za pana tokiem myślowym.
Czasami jest dla mnie taki zaskakujący.
Nieraz potrzebuję dwa razy przeczytać pana
komentarze, aczkolwiek za każdym razem zmuszają mnie do
jakichś przemyśleń”. I wam też, kochani, pozwolę,
zwłaszcza tym, którzy nie bywają na
komentarzach, nie czytają komentarzy pod
audycjami na YouTubie bądź w radio
i nie znają pana Jacka. Przeczytam i zostawię was z tym
komentarzem. Pan Jacek pisze: „Trzy życzenia do złotej
rybki. Być w jednej trzeciej ciebie
materialną, w dwie trzecie duchową,
w trzy
trzecie legendarną. Aha,
złota rybka została złapana i we własnym interesie chciała
odzyskać wolność”. Kochani, wszystko.
Zostawiam was z tym do
rozkminienia i do komentowania.
Może właśnie pod najbliższą audycją.
Zapraszam do komentowania też tego i też właśnie
życzeń, dzielenia się ze mną tymi życzeniami, żebym miał
jak najwięcej
możliwości dowiedzenia się
o was przed następną audycją. Na
dzisiaj, kochani, kończymy. Bardzo mi było
miło po raz kolejny się z wami spotkać. Cieszę
się również z nowych osób, które do nas
dołączają. Też po ilości odsłon na
YouTubie zauważyłem, że chyba faktycznie wakacje się
kończą. Zachęcam do
udziału w dyskusjach właśnie pod audycjami. Tam się dzieją też
fajne rzeczy. No i cóż,
wszystkiego dobrego wam życzę. Udanego rozpoczęcia
roku szkolnego, powrotu z urlopu, jeżeli
ktoś jeszcze na nim jest. I przygotowania
się już niestety do tych dłuższych wieczorów. Mam nadzieję, że
spędzonych na
równie fajnych rzeczach jak dzisiejsza audycja.
Dziękuję panu Markowi, wszystkim, którzy wzięli udział w
dyskusji czatowej. Pozdrawiam was, kochani bardzo, bardzo
gorąco i bardzo serdecznie. Wszystkiego dobrego z serducha wam
życzę. I cóż, słyszymy się za
tydzień. Dobrej nocy, trzymajcie się. Pa, pa. A
mówi do was jak zawsze gospodarz audycji „Świat oczami duszy”, pan
Sławek Bączkowski. Tradycyjnie nieustająco
zachęcamy do sięgnięcia po książkę pana Sławka „Czy można
oszukać przeznaczenie, czyli po co człowiekowi dusza”.
Książka jest dostępna w wersjach drukowanej,
elektronicznej oraz jako audiobook od
niedawna. Zapraszamy także do
polajkowania fanpage'a pana Sławka na Facebooku i
do zasubskrybowania kanału „Świat
oczami duszy” na YouTube i
śledzenia, co pan Sławek na tym kanale
również publikuje. A my
dzisiaj już się z państwem żegnamy. Oczywiście
tylko na sześć dni. Kolejny
odcinek audycji „Świat oczami duszy” oczywiście już za tydzień, w
poniedziałek o 20:00 na antenie Radia
Paranormalium. Audycję jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium,
paranormalny głos w twoim domu.
Dobranoc i do usłyszenia ponownie już za tydzień, w
poniedziałek o 20:00 na antenie Radia
Paranormalium. Oczywiście na żywo.
Produkcja i realizacja Radio
Paranormalium.
www.paranormalium.pl