Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery.
W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium. Środek sierpnia, wakacje.
Otwierasz lodówkę, chcesz zjeść sobie lody. Bierzesz pudełko, otwierasz, a w
środku pietruszka. Włączasz Radio Paranormalium. Chcesz posłuchać sobie
czegoś starego, jakiejś powtórki. A tu nowy odcinek podcastu "Mówią
Świadkowie". I to nie byle jaki, bo trzydziesty czwarty, który tym razem
wypełnią dwie długie rozmowy ze świadkami manifestacji czegoś dziwnego, co nie
pierwszy już raz każe postawić pytanie o prawdziwą naturę naszej rzeczywistości.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Dobry wieczór państwu. Tradycyjnie, zanim
przejdziemy do prezentacji przygotowanych
na dziś relacji, pozwolę sobie przypomnieć
kontakty do Radia Paranormalium dla tych
z państwa, którzy chcieliby podzielić się swoimi historiami o spotkaniach z
nieznanym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny: Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Jak wspominałem na wstępie, dzisiejszą
audycję wypełnią w całości dwie dość długie rozmowy ze słuchaczami. Usłyszymy
opisy zdarzeń przywodzących na myśl kontakty z zaświatami, obserwacje duchów,
manifestacje poltergeistów, a także wzmianki o czymś, co można określić krótko
zjawiskiem błędu w Matrixie. Nie ulega wątpliwości, że opisywane zdarzenia
wywarły silny wpływ nie tylko na naszych słuchaczy, ale również i na osoby
postronne. Świadkowie, opisując swoje historie, byli wyraźnie rozemocjonowani.
Proponuję teraz, abyśmy przeszli do prezentacji pierwszej z przygotowanych na
dziś rozmów.
Wiem, że po, przed, po śmierci dziadka też się zaczęło to, to wszystko dziać.
Kiedy to mniej więcej było? Wie pan co? Ja miałem wtedy... Do szkoły
podstawowej chodziłem. Do szkoły podstawowej chodziłem. Ja wiem, dwanaście
lat miałem, gdzieś koło tego. Pierwsze ja byłem-
Jaki to był rok, jeżeli pan pamięta, taką przybliżoną...
Ojej, naprawdę nie, nie chcę, nie chcę skłamać. Nie wiem, ale wiem, że jak
zginął dziadek, gdzieś tak po miesiącu, ja, ja zamieszkałem wtedy z babcią, bo
moja mama była strasznie chora. Ona miała
stwardnienie rozsiane. Gdzieś tak miesiąc, miesiąc, chyba po śmierci dziadka. Ja
miałem swój pokój koło okna w szafce. Zawsze i to trwało trzy, trzy tygodnie
pamiętam. Zawsze godzina dwudziesta druga,
zbliżenie do dwudziestej drugiej, gdzieś czas, coś skrzybało w szafce. Ja
wyrzuciłem wszystkie ciuchy. Ja myślałem,
że to jakaś mysz czy, czy, czy, czy, czy nie wiem. Coś tam jest, tak?
Potem nawet wujka zawołaliśmy z babcią, że coś to może za szafą jest coś, tak.
Chyba wujek to przyszedł po czterech dniach. Odsuwaliśmy wszystkie szafki i nic
nie było, a było takie skrzypanie, tak jakby pazurami, jakby mysz. To była
pierwsza rzecz, taka, która, która, którą tak pamiętam.
Czyli to nie były takie krótkie trzaski, tylko tak, jakby coś skrobało tam, tak?
Nie, jak tak, bo no jakby. No mówię, jakby
mysz była w szafce albo za szafką, takimi
pazurkami. I to właśnie to mnie dziwiło, że to było zawsze
koło godziny dwudziestej drugiej, a nie wcześniej, nie później. Co dzień
koło trzech, trzech tygodni to trwało. Już dokładnie nie wiem, czy mniej, czy
więcej, ale no...... tego, tego, tego, tego, tego
zdarzenia, ale ja nawet nie wiem, który to był dzień, trzeci dzień tego
wszystkiego czy drugi, bo to chyba na czwarty dzień
wujek przyjechał, żeby to odsuwać te szafki, bo myślałem, myśleliśmy, że za
szafką tam jeszcze jest, bo tak wcześniej
to ja wszystkie ciuchy wywaliłem z tych szafek, bo mówię: „coś tam w tej szafce
jest”. Potem myślałem, że za szaf, ale jak to był już drugi czy trzeci, drugi
albo trzeci dzień. Już teraz ciężko mi to
wszystko tak poskładać, ale to zawołałem
babcię do pokoju. Czy słyszy to? Ona mówi:
„No tak, no coś skrzypie”. No to potem zadzwoniliśmy do wujka. Jak ja już
wszystko powyrzucałem, jak, jak tam sprawdziłem, że w tych szafkach to nic nie
ma, to myśleliśmy, że za regałem, za szafką coś jest. Nie wiem, jakaś mysz czy,
czy coś. No nic nie było. Wujek tak się
popatrzał, mówi: „No nic nie ma. No co wy tam
w ogóle opowiadacie?” To była taka pierwsza rzecz. Ja nie wiem, może się to
da jakoś wyjaśnić. Może coś? Nie wiem, bo to na
parterze mieszkaliśmy. Może coś, coś w
piwnicy było, no ale to chyba... Nie wiem.
No, to było wyraźnie tak, jakby z jednej konkretnej szafki na dole. Coś, coś tam
było i skrzypiało. Raz, drugie takie jeszcze zdarzenie miałem.
Byłem w pokoju sam. Zgaszone światło było.
To też było po śmierci dziadka. Zacząłem mówić do tego dziadka, tak jakby
rozmawiać. Nie wiem, może głupie to jest,
ale tak chciałem go o coś poprosić, coś. Później puściłem sobie muzykę. Bardzo,
bardzo lubiłem rockową muzykę. Puściłem i
książki z górnej szafki, szkolne książki. One były dopchane do
końca, tam do tego blatu, tak? Do, do samego końca. I one mi wypadły. Wypadły mi
z takim hukiem, aż wieża zabrzęczała. Bum! Takie coś,
pamiętam, usłyszałem. Ja wybiegłem z tego pokoju, wystraszyłem się, pobiegłem do
babci. Mówię, co się stało? Babcia mówi:
„Dziadek...”— pamiętam, jak powiedziała — „Dziadek się na ciebie zdenerwował, że
słuchasz muzyki, a nie uczysz się”. No, tak mi babcia powiedziała. Później
zamieszkałem z dziewczyną, a to już dłuższy czas minęło. Ja już chodziłem do
średniej szkoły, ale to jest, ja tego nie
widziałem. Usłyszałem, ale nie widziałem. Do czego zmierzam? Miałem taki okrągły
stół. On był na kółkach. Wokół nas, mnie i Kasi biegał pies.
Mały piesek, taki mieszany. Jedliśmy rosół. Ja włożyłem... Zjedliśmy go,
włożyłem talerz. Talerz on tak przy rogu, no, nie powiem, że rogu, bo był
okrągły ten stół, ale przy końcu stołu tak położyłem te talerze. Zaraz miałem
wynosić. Usłyszałem taki szum, jakby, jakby te talerze się przesunęły. Kasia
odskoczyła od tego stołu i mówi, że te talerze się same przesunęły. Ja mówię, że
to jest niemożliwe. Jak ci się talerze przesunęły? Wziąłem i zacząłem tym stołem
tak ruszać, prawda? Chciałem jej pokazać. A może mówię: „Blejdziu przeleciał”.
Mówię: „Ruszył stół, on na kółkach i wiesz, i się przesunęły”. Ona mówi, że
nie, że, że, że to, że one same się, no, że się na środek stołu
przesunęły te talerze. Była pewna, że nie trąciła- Usłyszałem ten szum.
A była, była pewna, że nie trąciła tego stołu jakoś?
Tego nie wiem. Nie wiem. Nie wiem. Naprawdę tego nie wiem.
No, ona mi powiedziała po prostu, że się talerze przesunęły. Ja to tylko
usłyszałem. Ja myślałem jeszcze tak udowadniałem, chciałem udowodnić, że
no pies biegł, mógł to rącić albo może faktycznie to może ona nogą zrobiła. Nie
wiem, tego nie wiem, to po prostu mówię co mi
Kasia wtedy mówiła. I teraz taka, taka dziwna rzecz. Nie wiem, jak ja mam to
rozumieć.
Ciężko mi jest to powiedzieć. Może to jest...
Nie wiem, jak to ująć. Co jakiś czas, gdzieś koło co pięć lat, to jest takie
moje jakby wrażenie, nie wiem, poczucie. Czuję, jakby coś
niszczyło, chciało zniszczyć. Nie wiem, jak to, to głupie jest naprawdę,
ale mi życie, o! To jest okres co pięć lat. Być może to
jest jakieś, nie wiem, to jest głupio mi nawet to mówić,
ale dwa i pół roku temu zostałem z dzieckiem sam w domu w nocy. Od
tego się to zaczęło tak jakby ponownie. Nie wiem, jak to ująć. Ja zdaję sobie
sprawę, że ja może nie wiem, że to jakieś głupoty albo co.
Wyszedłem, godzina była pierwsza w nocy, na balkon popatrzeć sobie na niebo, bo
lubię obserwować. Popatrzyłem na chmury. Tak jakby
dziwny wyraz tych... Być może to mój umysł po prostu
próbował nadać kształt tym chmurom jakiś,
tak? Tak jakby złowrogo patrzyły. Mówię, ale ja, ja sam do siebie mówię: „Ale to
wygląda!” I się nawet śmiałem z tego. Mówię, że jakieś dziwne kształty.
No to akurat można to, to można wytłumaczyć pareidolią. To jest takie-
Tak, tak właśnie mówię, że umysł próbuje nadać kształt znajomy, prawda?
Znaczy no umysł doszukuje się konkretnie kształtu twarzy. Na przykład w tym
przypadku. Tak, tak, no właśnie. Coś takiego. I mniej więcej dwa tygodnie po,
po tym. No, być może to jest właśnie nawet nieważne nic, ale
miałem tak, jakby to był paraliż senny. W tym paraliżu leżałem tak jak
wcześniej, obok ściany, obok mnie moja narzeczona. Widziałem ją. Oglądała
telewizję. To było w tym śnie, w tym paraliżu. Ponoć miałem zamknięte oczy, bo
ona mówiła. Podnosiłem rękę i na razie to powiem tak, jak...... Ona to widziała.
Podnosiłem rękę i, i mruczałem. Strasznie
mruczałem. Potrząsła mną i się obudziłem.
Się wystraszyłem. Opowiedziałem jej, co mi się śniło. Co, co? Nie wiem, jak to
nazwać. Ja zauważyłem koło żyrandola jakby taką
dym, ale to nie był dym. Coś czarnego, coś czarnego. I w tym paraliżu sennym
poczułem, że to jest złe, że to jest złe i że to jest to, co co jakiś czas mi
niszczy życie i zaraz się coś złego stanie. I ja w tym śnie, podnosząc tą
rękę, tak jak ona mówiła, że coś mruczałem, krzyknąłem: „Nie zrobisz tego,
nie zniszczysz mi ponownie życia. Odejdź stąd precz!„ coś tam. No i potem po
prostu się tak jakby yy przebudziłem. To nie wiem. Może po prostu to był zwykły
paraliż senny. Może nic nie było, może ja
nie wiem jakoś... Ale potem po prostu się wszystko popieprzyło, że tak powiem i
no, posypało mi się znowu życie. A tak jako dzieciak miałem jeszcze takie
dwa dziwne zdarzenia, sny, ale to myślę, że to chyba podczas snu. No bo chyba
człowiek może się ugryźć w rękę, prawda?
Podczas snu to my raczej nie mamy możli--
podczas snu raczej nie mamy kontroli nad tym, co wyprawia, że tak powiem, nasze
ciało, bo jakby- Co robimy, tak. -kontrola jest wyłączona, żeby. Właśnie.
Chociaż miałem teoretycznie we śnie, teoretycznie też ten
powinien wystąpić paraliż senny, czyli wszystkie kończyny i wszystkie całe ciało
jakby powinno być wyłączone. Nie powinno się ruszać, ale czasami niektórzy-
Nie wiadomo, bo miałem dwa takie sny, w których po obudzeniu miałem
tak dookoła nadgarstka odbite zęby po ugryzieniu. A w tym, w
jednym ze snów śnił mi się czarny kot,
który na mnie patrzy i biega, i się ze mną
drapie. Atakuje mnie, który mnie gryzie. Ja się budzę
i wtedy jest te, te, te zęby. A w pierwszym jeszcze śnie, w którym też
miałem odbite zęby, to mnie znowu, że tak
powiem, trup ugryzł. Dwa razy miałem taki
sen. No ale tu podczas snu, no to człowiek
po prostu, jak pan mówi, że, że, że no nie wiadomo,
co, jak to, jak czy to człowiek sam sobie
nie zrobił. No ale no nie wiem, po prostu
przedstawiłem to wszystko. Nie wiem, czy to się nadaje w ogóle do czegokolwiek.
Wolałem właśnie tu zadzwonić, zadzwonić panu, z panem porozmawiać, niż, niż się
nagrywać. Może pan mi coś wyjaśni? Może po
prostu to też są jakieś, jakieś nie wiem, może ja nadaję temu większą wagę, niż,
niż to jest ważne? Znaczy tutaj z tym paraliżem sennym to mi
się skojarzyło z czymś takim, że po prostu to jest taki stan, w którym jakby
materializują się wszystkie jakieś nasze
takie ukryte lęki. To jest rzecz, na którą często też narzekają osoby próbujące
świadomie wychodzić z ciała. Nie przepracowują jakichś swoich lęków i te
lęki w tym stanie im się na przykład materializują w postaci
jakichś demonów czy innych nieprzyjemnych
rzeczy. I myślę, że tutaj też mogło coś takiego, coś takiego być.
Natomiast z tą pogryzioną ręką to skojarzyło mi się coś. Kiedyś tłumaczyłem
taki artykuł poświęcony osobliwym zdarzeniom podczas hipnozy. W jaki sposób
można na człowieka wpłynąć hipnozą? Ja wiem, że
tutaj troszkę, troszkę hipnoza i sny to tak zdają się może niepowiązane jakoś
tematycznie ze sobą, ale jest coś takiego, że można na przykład
człowiekowi wmówić, że jest mu gorąco i rzeczywiście w jakimś tam
miejscu wskazanym na ciele pojawia się oparzenie. I też czasami się, też czasami
niektórzy badacze tłumaczą- To ciekawe, czy nie?
Niektórzy badacze czasami tak tłumaczą, że hipnoza, może taka osobliwie silna
hipnoza bądź jakiś zbliżony stan, może stać za tym, że na przykład ludzie budzą
się z jakimiś śladami po pogryzieniu, bo
to był, to był ślad po ugryzieniu takim...
Jakie to były zęby? To były ludzkie zęby czy jakieś jakieś inne?
Nie, no, raczej nie. Mi się wydaje, że no
kurczę, no nie przyglądałem się, ale nie, no, chyba ludzkie. No, tak jak ja
podejrzewałem, że ja się ugryzłem i tak. I
dwa razy miałem właśnie taki sen. Nie pod rząd, no bo to wiadomo, ale
zawsze mnie to dziwiło. Mówię no, nie wiem, no, wziąłem rękę, ugryzłem sobie.
Mówię no i jak? No, tak mnie to po prostu dziwiło. Raczej ludzkie. No, nie,
nie widziałem, żeby, żeby to było jakieś,
jakieś coś innego. Potem też zacząłem tak czytać różne książki
i właśnie, że niby jak ktoś kota widzi, że to jakiś demon czy coś może być, że
nawiedza, ale to tak wszystko biorę, wie pan, nie to, że, że, że
wierzę czy nie wierzę. Wszystko tak próbuję analizować. A tak jak mówię do,
do, do tego, do tego, że tam zadzwoniłem,
nagrałem się, to mnie skłoniło właśnie, że to, co ten pan opowiadał tam w tej
audycji, że przerywamy milczenie o tym, że wzywał jakiegoś demona, a potem
te światła na tym niebie ujrzał i tak dalej. Mówię no, że u mnie też takie
dziwne te rzeczy. Może ktoś mi to wyjaśni,
bo tak ludziom to no wstydzi się człowiek
opowiadać. No, bo pomyślą, że to człowiek nie wiem jakiś-
Tak sobie pomyślałem, jak pan opowiadał o
tym zdarzeniu z tą szafką, to mi się tak
skojarzyło z tym, że drewno czasami samo z
siebie potrafi jakby wydawać jakieś takie trzaski w momencie zmiany temperatury.
No, tylko że to są takie krótkie, raczej
trzaśnięcia. Nie takie długie, jakby coś.
Nie, nie, to przez jakiś czas skrzypanie
było. To było ewidentne skrzypanie yy....
I tak jak mówię, koło godziny dwudziestej drugiej- No właśnie.
-przez około trzy, trzy tygodnie i to, to było
no dziwne, no bo tu nawet babcię zawołałem i, i że tak powiem, jak to już trwało
jakiś czas, czyli nie wiem, no, tydzień, to ja
siedziałem w tym pokoju i czekałem, aż, aż
to zacznie skrybać. Ja już wiedziałem, że to będzie i mówię: no jest, no znowu
jest. No i co tu robić? Mówię. Tak jak
mówię, z początku myśleliśmy, że jakaś nie wiem, mysza czy coś się dostało do
naszego mieszkania i no to wujek nawet przyjechał, odsuwał te
szafki. No, ja po pierwszym razie nawet
mówię, no to wyrzucałem ciuchy z tego, bo
to z takiej konkretnej szafki na dole, tam
to, to było słychać. Mówię, no że, że no
jakiś gryzoń mówię, bo... No ale nic, nic
nie było. Wujek też, jak ja mu opowiadałem
wtedy i babcia, no to mówi, że no, no nie
ma nic. No, popatrzył się na nas i tyle. Także no, no takie nie wiem, czy to, co
to? Jakieś takie dziwne rzeczy i... No i ten mój paraliż senny, taki
z takim, takim poczuciem albo człowiek po
prostu już nie wiem, wywrażliwiony był. Nie wiem, jak, jak, jak
to wszystko. Albo sam próbuje nadawać czemuś jakiś sens, a tam sensu nie ma. Nie
wiem. No, ale to mnie zawsze nurtowało, także, że się odważyłem tak zadzwonić.
No, jeżeli takie różne zdarzenia paranormalne się dzieją na przestrzeni
całego życia, w takich różnych, bardziej lub mniej regularnych odstępach czasu.
Co pięć lat coś jest, coś jest. No to wtedy... I, i to mnie.
Ja wtedy już wiem, że coś się stanie, bo za pierwszym razem no to moja mama
zachorowała właśnie na stwardnienie, potem
po czasie zmarła, potem znowu coś, potem
dziadek. Znaczy wcześniej dziadek, no ale i
nie wiem, po prostu już czasami to się już
boję. Potem dwa i pół roku temu, po tym wszystkim mi się, że tak powiem, związek
posypał. Po tym, tym, tym śnie moim całym.
Znaczy nie z powodu tego snu, ale, ale, ale wie pan, do czego zmierzam?
Czy pan to tak interpretuje, jakby ten sen
zwiastował, jakby tutaj posypania się... No czułem! Po prostu po tym, w tym
paraliżu, jak byłem, to czułem, że to ta mgła czarna, która od strony żyrandola
zmierza do mnie. W tym paraliżu poczucie
miałem takie, że to jest to i to przyszło znowu coś
po prostu zniszczyć, tak? U mnie. I po niedługim czasie, bo po miesiącu się, się
rozstaliśmy. A czy szukał pan może jakiejś pomocy? Nie
wiem. U jakiegoś, u kogoś zajmującego się pracą z energiami czy u jakiegoś
egzorcysty, u kogoś? Właśnie, właśnie myślałem nad na, tak.
Myślałem nad tym, ale nigdy się nie odważyłem. Nigdy pójść gdzieś, opowiedzieć
o tym. Dopiero tak, tak szczegółowo to opowiadam panu, bo się odważyłem po tym,
jak ten człowiek tam co zadzwonił do was i opowiedział tą swoją historię. Mówię:
cholera, coś w tym jest! Czy coś. Może, może, może. Może powinienem właśnie
pójść? Nie wiem. Po prostu sam nie wiem, co o tym, co o tym wszystkim sądzić.
Spróbować warto. Spróbować myślę, warto. A pan próbował może jakoś nie wiem,
aktywnie zawalczyć z tą siłą? Jakoś ją własnymi, własnymi siłami jakoś ją
odpędzić. Jeżeli to oczywiście, jeżeli oczywiście to
rzeczywiście tutaj jakaś personifikacja, że tak powiem, tych negatywnych rzeczy
występuje. Znaczy no, to, no to jedyne, to w tym, tym
śnie. No to takie miałem poczucie, że to jest to i że właśnie przybyło znowu czy
przyszło po to się dzieje i że za... I że w niedługim czasie ma się
coś złego stać. I w tym paraliżu zacząłem po prostu jakby krzyczeć do tego:
nie zrobisz tego, nie, nie zniszczysz mi znowu życia. Odejdź.
Zacząłem to przeganiać. Tą rękę tak podnosiłem, jakbym chciał to rozgonić. A
narzeczona właśnie mówiła, że ja mruczałem coś. Podnosiłem rękę
i że ona się wystraszyła, że coś się dzieje i że no, widocznie to był paraliż
senny czy jakiś sen, czy, czy, czy, czy
coś w tym stylu. Jak się obudziłem, to ona
dokładnie w tym samym miejscu była. Co w tym śnie. No leciał telewizor, był, był
jakiś program. No i odruchowo, prawda, od razu na ten
żyrandol. Się rozejrzałem po całym pokoju
i mówię, mówię: nie uwierzysz, co mi się
śniło. No, nie będę ci mówił, bo mówię: ja pierniczę, nie?
I z lękiem oczywiście się obudziłem, z tym lękiem całym.
No, no, po prostu. No, no, no takie rzeczy. Nie wiem, co to, a kiedyś
jeszcze... O! Ale to może to też jest. Przyszedł kiedyś do nas taki pan, który
on był niemową. W drewnie obrazy święte tam Matki Boskiej, Jezusa
rzeźbił. Przyszedł tam do dziadków, jeszcze dziadek już żył. To było jeszcze
przed wszystkim tym, tym dziwnym. Sprzedawał obrazy. Ja siedziałem w pokoju
na słuchawkach, tam słuchałem muzyki od radia, w ciemnym pokoju. Wyszedłem z
tego pokoju. Ten pan rozłożone miał te wszystkie obrazy na, na przedpokoju. Ja
wyszedłem. On klęczał. Spojrzał na mnie i
tak: mmm. Nie mógł nic powiedzieć. Ręce do
góry podnosił w moją stronę.... Ale to może
zwykła, nie wiem, jakaś głupota czy coś. I ja się tego pana wystraszyłem i, i
wróciłem do pokoju. Potem dziadek mówi:
"Co on chciał od tego Alberta?" On mówi... Babcia mówi: "A było mu dać kartkę
z długopisem, to by napisał". No i, ale to, to, to może po prostu w ogóle nawet
nie jest jakieś warte wspomniania. Nie wiem, dłużej może nie wiem. Nie chcę
panu też czasu zajmować. Po prostu no chciałem-
Znaczy on sprawiał takie wrażenie, jakby coś go przeraziło w pana wyglądzie?
Tak, tak, jak on był, był, klęczał. Ja wyszedłem z pokoju, po
ciemku siedziałem, tak jak mówię. Gwałtownie wyszedłem. Nie, nie
przekroczyłem progu pokoju. Yy, on się odwrócił. Na klęczkach był. Ręce do góry,
zaczął wznosić i mruczeć. Tak gwałtownie, jakby... No, dziwne to było.
Ja po prostu spojrzałem na tego człowieka i wróciłem do pokoju. Tak mówię.
To było takie przerażenie. Nie takie zwykłe, nie takie zwykłe, jakby yy
zaskoczenie tym, że ktoś się pojawił w pobliżu.
Jakby był zaskoczony, to chyba, no inaczej
by to wyglądało. On odwrócił się w moją stronę, dalej na tych klęczkach i rękami
wymachiwał i tak, jakby nie wiem. Coś nie wiem, takiego. Zaczął
strasznie mruczeć, jakby chciał krzyczeć,
coś mówić. Nie wiem. Yy, no, ja po prostu zamknąłem drzwi i się wróciłem do tego
pokoju i no i mówię: o co chodzi? Potem
wyszedłem. Pytałem się dziadka, co to jest tego. No, pokazywali, że kupili taki
obraz i ten dziadek, co on chciał od tego
Alberta? Babcia mówi, że no było dać mu
kartkę i długopis. No, ja trochę zdziwiony
byłem tym. Mówię. Potem powiedzieli mi potem właśnie, że to, że ten pan nie mógł
mówić. No, nie wiem. Właśnie takie... No dziwne. No dziwne. No nie wiem, co
powiedzieć, jak, co o tym myśleć? No takie
po prostu. No, no, no, no. Dla mnie to
jest dziwne. Może. Może tak, jak pan mówi, może on się po prostu. Może ja tak
wyszedłem. Może on się wystraszył, ale, ale to chyba też by inaczej zareagował.
Może, ale co? Może- Niekoniecznie chyba.
No właśnie, ale może chciał mi okrzyczeć,
że, że ja nie wiem. No ale przecież ani
nie wszedłem na tego pana, ani nie szedłem po obrazach, tylko otworzyłem drzwi.
Stanąłem w drzwiach, spojrzałem się. No, ten pan się odwrócił. Zaczął tak
gwałtownie mruczeć, ruszać rękami. No i się zamknąłem znowu w tym pokoju. Po
prostu. Bo mówię, o co chodzi? No i, no i tyle. Ja wiem, że też jako
młodzieniec ja bardzo dużo przebywałem sam w tym pokoju.
Lubiłem być sam w odosobnieniu. Słuchałem, no, ciężkiej muzyki rocka
i rzadko co tam wychodziłem. Taki byłem odludek, o! Że
tak, to, że tak to ujmę. No i, no i co? No, no, no, no takie, no takie rzeczy.
No, takie dziwne. Nie wiem. Dla mnie to jest dziwne.
No, tak jak słucham tutaj, prawda, pańskich yy
relacji, tych, tych archiwalnych, to ludzie mają zupełnie inne i dziwniejsze
przypadki. Może, ale, ale no, ja z takim czymś po prostu telefonuję.
I może pan ma rację, żebym gdzieś poszedł, powiedział jakiemuś księdzu o tym-
Dobrze będzie na przykład z jakimś księdzem porozmawiać, bo tam księża często
mają jakieś kontakty. Jeżeli, jeżeli w danej parafii nie ma egzorcysty, to mogą
poszukać w innej parafii, gdzieś w pobliżu.
Mm, no, słyszałem też są te msze, msze oczyszczające też. Ja miałem się wybrać w
sumie na to. Są też. Są też egzorcyści świeccy, jakby yy nie będący
duchownymi. Także można też takiego egzorcystę jakby poszukać albo kogoś
pracującego z energiami, jakiegoś mistrza reiki. Może będzie w stanie coś pomóc.
Może nie wiem, co coś może jest nad człowiekiem, nie? Spróbować można.
Tak. Tak mi się wszystko przypomniało, jak, jak, jak ee
no, no tą relację posłuchałem, prawda? To
przerywane milczenie. Ten pan opowiadał o
tym wszystkim, że tam Annabella to chyba było wzywał czy kogoś. I takie dziwne
rzeczy mu się przydarzyły. Co prawda ja
nie widziałem żadnych takich świateł, nic
z tego, no ale no, innego typu takie. Nie
wiem, jak to nazwać. Po prostu. No, mnie
też nie... Boję się, że na głupca wychodzę
czy coś, bo tu takie rzeczy opowiadam, ale no, no, no.
No, dobrze wiedzieć. Zawsze dobrze wiedzieć, że tylko, że nie tylko my takich
rzeczy tutaj doświadczamy. Tak! Też czasami wspominam o tym, jak po
śmierci, jak po odejściu przedwczesnym
przyjaciółki odprowadziłem ją do światła i na przykład wspominam czasami o takim
przypadku, jak coś mi zrzuciło na głowę dosyć taki duży
karton, taką wielką laurkę urodzinową,
którą kiedyś dostałem od innej dziewczyny. I chwilę potem się okazało. Patrzę na
smartfona. Oczywiście nie patrzyłem na
niego. Smartfon gdzieś tam sobie dalej ode
mnie leżał. Patrzę na smartfona, a tutaj
przychodzi jakiś SMS z informacją, że jest
atak na radio. Jakieś dziwne rzeczy na antenie lecą. No i, no i oczywiście się
okazało, że to wszystko była prawda. Ktoś się, ktoś się włamał i puszczał
jakieś brzydkie piosenki o papieżu Janie Pawle II. No to... Ojeju!
No cóż, no, przejdę się, przejdę się. Zapytam się też o te, o te egzorcyzmy, o
to wszystko. Mam nadzieję. Zawsze mam takie przeświadczenie, że jak o tym mówię,
nie wiem, czy pan wyczuł nawet przy naszej rozmowie, że mnie ktoś wyśmieje. Po
prostu. No co ty, człowieku, opowiadasz? No bo mam trzydzieści pięć lat i
no ludzie mogą po prostu, no, w czoło się postukać. Nie wiem, że. No co ty,
człowieku, mówisz? Głupi jesteś, no. No to wiele ludzi tak podchodzi, ale to
nie ma co się przejmować. Pokazują tylko swój poziom.
No właśnie, niestety. No tak to jest. Zamknięci są w swoich-
... świat mają zamknięty i tyle. W swoich bańkach, tak. Od pensji do pensji.
Dokładnie. I to by było na tyle, jeśli chodzi o
historię przekazaną przez tego słuchacza.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o opisanych przez niego zdarzeniach. Po
krótkim przerywniku przejdziemy do wysłuchania drugiej przygotowanej na dziś
rozmowy. Radio Paranormalium, paranormalny
głos w Twoim domu. Zostańcie Państwo z nami.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl. UFO-Relacje: polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją
obserwacją. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość. UFO-Relacje: polska baza relacji o obserwacjach
UFO. www.ufo-relacje.pl. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. Po krótkiej przerwie przechodzimy do prezentacji
drugiej przygotowanej na dziś rozmowy. Tym razem wysłuchamy kilku historii
przekazanych przez naszą słuchaczkę mieszkającą w Irlandii. Szczególną uwagę
zwracają opisy zdarzeń, jakie nastąpiły po
pojawieniu się w jej domu pewnego starego obrazu. Posłuchajmy zapisu
rozmowy. Od czego by Pani chciała zacząć?
Czy to jest jakaś jedna historia, czy jest ich kilka?
To znaczy takich historii w moim życiu już
było naprawdę bardzo dużo, ale ta jest tak jakoś
w ogóle taka... Nie mogę ją, nie mogę jej po prostu skate- Skategoryzować.
Zakategoryzować. Tak! Nie jest to nic o duchach, nie jest to nic o UFO. Jest to
zdarzenie, które miało miejsce dwa lata temu i
przyznam szczerze, że do dzisiaj nie jestem w stanie, absolutnie nie jestem w
stanie nawet domyśleć się, co to było. Więc chyba
może zacznę. Ja mieszkam w Belfaście, to
jest w Irlandii Północnej. Tutaj w ogóle
ten region słynie z takich bardzo różnych
rzeczy i bardzo dziwnych rzeczy. Zresztą takie rzeczy dotykają nas
co jakiś czas, ale jak to mówią to dla mnie nie ma słowa para-
paranormalne albo coś takiego. To po prostu jest coś, czego jeszcze nie znamy,
nie wiemy, ale na pewno nie ma zjawisk paranormalnych. Wszystkie są normalne,
tylko po prostu jeszcze o nich nie wiemy.
No więc jak wspomniałam na początku, ja mieszkam w Irlandii Północnej
i posiadam dom, gdzie mieszkam sama. Od pewnego czasu,
kiedy przywiozłam do domu obraz, który w ogóle dziwnie mnie zauroczył, a był
okropny, szkaradny, był straszny, a mnie jakoś tak przyciągnął, że po prostu
chciałam go mieć. I od koleżanki na siłę go: „daj mi, proszę cię”. Ona mówi:
„dlaczego ty chcesz taki róg mieć?” Nie
wiem, co mi się stało. W każdym bądź razie od tego czasu
bardzo dziwne rzeczy zaczęły się zdarzać w moim domu. I
może przejdę do... akurat do tego momentu, co chciałam opowiedzieć właśnie
o tym zdarzeniu, bo nawet nie wiem, jak je
nazwać. No więc jak wspomniałam, mieszkam
sama i była bardzo zła pogoda. Wiał silny wiatr, hulał deszcz i bardzo
się bałam. Jakoś, nie wiem, po prostu czułam, że to jest taki dziwny czas,
mroczny. Bałam się po prostu jak człowiek. Więc wpadłam na pomysł, nie mogłam
zasnąć, wpadłam na pomysł, że w Polsce mam kolegę, przyjaciela-... który pracuje
jako logistyk na nocne zmiany. Bardzo poważny człowiek, po studiach, bardzo
taki konkretny. No więc zadzwoniłam na Skype'a
do niego i się pytam, czy dzisiaj ma nockę. On mówi, że tak. Więc ja mówię:
„Okej, to bardzo cię proszę, ja pójdę spać. Włączymy sobie Skype'a i ty sobie
będziesz tam robił swoje papiery, a poczekasz, aż ja usnę i się wyłączysz”.
Żebym się nie bała, żebym po prostu czuła,
że ktoś tam jest obok. No i kolega się zgodził. Oczywiście miał wtedy nockę.
Położyłam się, włączyłam komputer, włączyłam Skype'a. Oczywiście kamerka była
odpalona moja, nie jego, bo on w pracy
nie mógł. Akurat w tej chwili nie mógł, bo
za pół godziny ją włączył. No więc tak
żeśmy rozmawiali sobie. Tak, ja już prawie przysypiałam. No więc on mówi, że ma
przerwę, że spoko, że już może kamerkę włączyć, żebym się nie bała, spokojnie
poszła spać. No i ja usnęłam. Zaznaczę jeszcze, że to jest przyjaciel, którego
znam około piętnastu lat. Nigdy się na sobie nie zawiedliśmy. Pełne zaufanie.
Jesteśmy osobami bardzo poważnymi, bardzo
konkretnymi. No i poszłam spać. Budzę się rano. Oczywiście dziesiątki
wiadomości od mojego przyjaciela, który mnie znał doskonale, a ja jego, z
pretensjami, że co ja sobie w ogóle wyobrażam, że dlaczego jego w pracy
naciągam na takie głupie żarty, że w ogóle
jestem nienormalna, że jakim prawem ja w ogóle się tak zachowuję? Ja oczywiście
oczy jak pięć złotych, jak sarna na autostradzie. Się pytam, o co chodzi. Nie
wiem, nie mogę się do niego dodzwonić. W końcu się dodzwoniłam w południe. Byłam
bardzo zdenerwowana. W ogóle jeszcze z bratem swoim rozmawiałam. Mówię, co się
dzieje? Dlaczego? O co mu chodzi? Co się w
ogóle stało? Więc on mi wyjaśnił, że w momencie, kiedy ja zasnęłam, jego kamerka
była włączona. On oczywiście u mnie pokoju
nie widział w sypialni, dlatego, że było ciemno już i ten komputer leciutko
przygasa. I stwierdził, że jestem wariatka, że urządziłam sobie imprezę, że tam
w ogóle ludzie się kieliszkami stukali.
Było słychać śmiechy, starą muzykę, takie lata trzydzieste,
że w ogóle co to ma być? Że on mnie zna, że wie, że ja nie jestem jakiś tam
impreziara, żeby po nocach jakieś imprezy
uskuteczniać, że sobie z niego zrobiłam
żarty, że on to słyszał, że on jest pewny.
No, nie mógł inaczej słyszeć, dlatego, bo ja mam
mieszkanie i nikogo dookoła. Także on nie
mógł nic innego słyszeć. On nawet próbował to nagrać. Ale powiem panu, że mija
dzisiaj dwa lata i mi się chce płakać, bo mój przyjaciel się do mnie dalej nie
odzywa, uważając, że zrobiłam sobie z niego jaja, że
robię se po nocy imprezy, że on to wszystko słyszał, że
stuk kieliszków, śmiechy kobiece, jakieś
przekleństwa, jakieś... w ogóle muzyka z
lat trzydziestych. Że on po prostu był w
szoku, jak tego słuchał. I oczywiście mi zarzucił, że ja się zmieniłam, że jak
wyjechałam do UK i tak dalej, że co to w ogóle ma być? No i dalej mi emocje
ponoszą, ponieważ nie odzywa się do mnie do dzisiaj, uważając, że ja coś takiego
zrobiłam, a tak nie było. A czy coś wiadomo o historii tego obrazu?
On tego nie wie, ale ja wiem. To jest jakiś stary obraz?
Nie wiem. Właśnie nie wiem. Dlatego, dlatego powiedziałam o tym obrazie, bo
odkąd ten obraz przyniosłam do domu, straszne rzeczy się zaczęły dziać u mnie w
domu. Nie wiem, czy coś się otworzyło, czy no, nie mam pojęcia. Czasami niego
wspominam o tym, żeby, żeby po prostu, nie
wiem, może jakieś światło rzucić z innego
kontekstu, z innej strony. Nie wiem, ale
w każdym bądź razie, odkąd ten obraz się u mnie pojawił, po prostu po domu
przedmioty latały. Kiedy mój brat był u mnie w domu, ja po prostu raz zemdlałam,
bo coś tam leciało. On się nie boi takich rzeczy. No, ja się boję. Ja po prostu
zemdlałam. Skończyło się na tym, że obraz po prostu
został wyniesiony i spalony. Mieszkanie oczyszczone szałwią. Sól wszędzie, ale
może to jakiś związek ma? Nie wiem, ale to
jest po prostu dla mnie... Ja wiem, że słuchając tego, nie wydaje się to panu
takie nie wiadomo co, ale ja wiem, że byłam
sama. Wstałam w ogóle po tej nocy bardzo zmęczona, ogromnie zmęczona, z wielkim
bólem głowy, co mi się nie zdarza, bo jak
mnie boli głowa, to z reguły się kładę i
mi przechodzi, a tu było wręcz odwrotnie. Oczywiście na drugi dzień pobiegłam z
płaczem do brata. Co się stało? Dlaczego?
O co chodzi? Nie wiem. Nie wiem. Nie wiem i do dzisiaj nie wiem.
A to jest jakiś stary obraz. Coś wiadomo o historii, jakby wcześniejszych jego
właścicieli na przykład? Cokolwiek. Tak, ten obraz wisiał w domu
tutaj w takiej kamienicy. Ona była bardzo stara, ta kamienica. Tu w ogóle w
Belfaście bardzo dużo ludzi ginęło i tu w
ogóle jest bardzo ciężka energia. Tutaj jest wiele takich rzeczy. Obraz był, to
był, to był obraz twarzy, która jedną połowę miała fajną, a drugą połowę miała
złą. I w ogóle każdy, ktokolwiek przyszedł do mnie do domu, to zawsze mi mówił:
„Boże, zdejmij ten obraz, bo on się normalnie na mnie patrzy. Ja źle czuję z
tego obrazu albo mi jest źle, albo on ma
jakąś energię nie taką”. No, ale w końcu po tych wypadkach wszystkich brat go
zabrał i wyrzucił po prostu. A może koleżanka coś o tym obrazie też
wspominała? Może ona jakieś miała dziwne przeczucia względem niego?
To znaczy wszystko się psuło u niej. U niej znowu się wszystko psuło.
W tym sensie, że czegokolwiek by się nie dotknęła, chodzi
mi o sprawy, nie o jakieś tam sprzęty czy
coś. Po prostu jak odkąd wynajęła ten dom,
nic jej tam nie wychodziło. Totalnie nic,
absolutnie nic. Ale oni też nie wiązali tego z tym obrazem. W każdym bądź razie
ten obraz przywędrował tam jeszcze z dziewięćset dwunastego, przed dwunastym.
Przed utonięciem Titanica on już tam wisiał. No to rzeczywiście stary.... Stary
zapytek. Tak, ale ja panu powiem, że ja mam jego
zdjęcie jeszcze. Mam gdzieś jego zdjęcia, tego obrazu.
Mogłaby pani te zdjęcia jakoś udostępnić? Na przykład na radiowego e-maila?
Oczywiście, że tak! Na pewno je znajdę, bo na pewno je mam. Dlatego, bo kiedy co
roku robię jakiś tam remont, zawsze robię
masę fotek i na pewno on tam jest. A może
to też jest źle? Może też nie powinien być nawet na zdjęciach, bo energia może
idzie. Nie wiem. No, nie wiadomo. Jeszcze mam takie
pytanie, czy, czy rozumiem, że wcześniej pani nie doświadczała żadnych takich
dziwnych zdarzeń w domu? Nic, nic się nie działo?
W tym domu nie. Nie doświadczałam żadnych
dziwnych zdarzeń od momentu właśnie tego obrazu. I ja tutaj na to, to mam masę
świadków. Dlatego, bo bardzo dziwne rzeczy
się działy w domu. Po prostu przedmioty latały, figurka, figurki drewniane.
I inne osoby tego też, tego jakby doświadczały, tego zgubnego wpływu, tego,
tego obrazu, tak? Tak. I na przykład, jeżeli
przy-przychodziła do mnie jakaś koleżanka na noc, bo na przykład się bałam, bo
bardzo... Aha! Pierwsza, powiem panu tak,
że pierwsze trzy tygodnie, odkąd ten obraz
się pojawił, a tu akurat brat siedzi koło
mnie, także może zaświadczyć. O godzinie trzeciej w nocy ja... Do mojego domu
trzeba wejść po schodach. Ja mieszkam na
pierwszym piętrze, ale to jest oddzielny.
To nie jest tak, że jakiś blok albo coś. To są te budownictwa irlandzkie, takie
starego typu. I było dokładnie, nie wiem, trzynaście po
trzeciej czy cokolwiek. Mój brat mieszka u
siebie w domu. Mieszkał wtedy. Normalnie zaczęło mi do drzwi tak kołatać,
tak walić. Takie, takie stukoty, takie łomoty, że ja telefon miałam w uchu.
Dzwonię do brata z płaczem: „Błagam cię, przyjedź do mnie, bo ja jestem sama. Ja
nie wiem, co ja mam zrobić”. I mój brat w locie spodnie ubierał i
w przeciągu, w samochód i w przeciągu dziesięciu minut był u mnie. Ale to, to od
tego się zaczęło. Tak naprawdę to był pierwszy taki objaw, że zaczęło tak mi po
tych drzwiach łomotać, tak jakby, nie wiem, no, no ktoś pięścią walił, ale nie
tak, że tak cały czas, tylko tak z takimi malutkimi odstępami. Przepraszam
za ten chaotyzm w mojej mowie, ale jestem tak podekscytowana. Rozumiem.
Już samo to, że po prostu moje ukochane radio.
Ale nigdy, nigdy nie starałam się tego wyjaśnić. Może... Mam bardzo dużo
przyjaciół. Na przykład w Bieszczadach pierwszy raz widziałam UFO. Widziałam.
Nikt mi nie powie, że nie. No, ale ja akurat tego nie, nie jestem w stanie
wyjaśnić, bo UFO to już nie jest kwestia wiary. To jest fakt. Ale to, ale to, to
jest po prostu nie wiem, czy to jakiś wymiar się jakiś pokazał przez kamerę, bo,
bo mają jakieś inne te piksele. Nie wiem. Tak mi brat tłumaczy, że może tak być,
ale nie wiem. No, tutaj właściwie w przypadku tego typu
zdarzeń poruszamy się tylko wyłącznie w obszarze jakiejś takiej spekulacji, bo
ciężko tutaj na sto procent jakieś wyjaśnienie takie pewne- Dokładnie. -podać.
Jest możliwe, że po prostu coś do tego obrazu się, kolokwialnie mówiąc,
przykleiło i zamanifestowało w taki, a nie inny sposób swoją obecność po prostu.
A jeszcze... Przepraszam, że przerwę. A jeszcze
jedna sprawa odnośnie tego obrazu to jest taka, że mnie się zaczęło wtedy
w życiu walić. To nie, to znaczy nie w życiu. Po prostu wszystko przestało mi
wychodzić. Strata pracy, strata pieniędzy, strata
tego, strata tego. Same straty. Ja po prostu tylko siedziałam i płakałam, że
taką energię to do mnie przyniosło. To się zaczęło równo z momentem pojawienia
się tego obrazu w domu, tak? Tak. Najpierw był, trzy tygodnie był
spokój, później zaczęły się te walenie do drzwi.
Ale mój brat jest bardzo świadomym człowiekiem. Jest taki bardzo uduchowiony.
No, oczywiście nie w sensie katolickim, tylko
wszechświata i tak dalej. Więc on się nie
boi. On takie energie po prostu niweluje. Więc tylko biała szałwia i mówię: „Nie
wiem, co robić, po prostu nie wiem, co robić”. A, a przeżyliśmy w tym domu
naprawdę straszne rzeczy. Straszne! No, dla mnie straszne, bo ja nie jestem
przyzwyczajona do takich rzeczy. Wy to macie tak tych opowiadań naokoło, ale jak
to się przeżyje, o matko jedyna! Rozumiem, że teraz już wszystko jest w
porządku. Wszystko, wszystko jakby się uspokoiło?
Tak, wszystko się uspokoiło, aczkolwiek
cały czas jest jeszcze coś takiego, że jak ja mieszkam, mam swoje mieszkanie i
dookoła mnie nie ma nikogo, nikogo dookoła. I cały czas normalnie czasami
słychać tak, jakby, nie wiem, jakiś... Na przykład siedzę
w kuchni, a słychać jakieś odgłosy z kuchni, szczękanie garami, jakieś
szklanki, brzdękanie, jakieś tak jakby,
nie wiem, czajnik się gotował z gwizdkiem. Takie, takie normalnie
nie wiadomo skąd. A czy sąsiedzi, na przykład okoliczni
mieszkańcy, też o czymś podobnym opowiadają?
Znaczy ja sąsiadów jako takowych nie mam, ale tu oni, oni opowiadają bardzo dużo
różnych rzeczy. Ale nie wnikałam nigdy tak, żeby ktoś mi
opowiedział o takich zjawiskach, bo to taki naród, trochę taki prostakowaty.
Tacy zamknięci troszkę w sobie też. Może nie tyle zamknięci, co zamknięci nie
w sobie, tylko- Tacy mają otwarci, na... Umysły zamknięte.
Tak. Mhm. No, tam jednak w Irlandii i w ogóle w Irlandii Północnej też chyba
jeszcze ta wiara protestancka czy katolicka jest jeszcze
dosyć, dosyć taka silna. Może nie w dużych miastach, ale bardziej,
bardziej poza. Tak, tak. Chociaż powiem panu, że jest
tutaj w Belfaście taki sklep. Nazywa się Danstore w City Center.... Yy, też mogę
podesłać panu fotki. Na, naprzeciwko okien
na trzecim piętrze jest siedziba. Czego to jest siedziba? Tych Iluminatów?
No chyba ci masonów. A! Masońska, yy, taka masońska kancelaria,
taka. Oni się tam spotykają. Czasami jak robiliśmy nocki, to widzieliśmy, że tam
bardzo dziwnie przychodzą ubrani i tak dalej, bo to trzecie piętro. Mój brat
zawsze z lornetką, bo ptaki ogląda. No ale
mniejsza o to. I w tym miejscu nawet mogę panu zdjęcia podesłać. Tam ludzie
opisują, zresztą, yy, myśmy to widzieli
tak naprawdę, że się przychodzi do pracy o
piątej rano i jest winda taka dla, yy, tylko taka wewnętrzna dla nas. Yy,
przychodzi się do pracy o piątej nad ranem, a w windzie gra muzyka nie wiadomo
skąd, nie wiadomo co. Że przychodzi, yy,
na przykład ktoś z okresu taki osiemnasty wiek, yy, pan z brodą, jak podobny
do mnicha. Tylko że to nie jest ten mnich, tylko zakapturzony i tak dalej. Widać
twarz, widać sylwetkę. Pląta się tam po
tym sklepie. To jest bardzo duży sklep. No i żeśmy tam, yy, sprawdzali, bo tam
bardzo dużo ludzi o tym mówi i pracownicy
ciągle komplainy jakieś tam uskuteczniają, że się boją, że to, że w ogóle, yy, w
damskiej na przykład toalecie widzą mężczyznę, który wychodzi. Właśnie cały
czas ten sam, cały czas ta sama jednostka. I myśmy to zaczęli sprawdzać i się
okazało, że tam było, yy, miejsce, gdzie wieszano ludzi. Na tym
placu postawili właśnie ten sklep. Ale z
tego zapiski są, z tego zapiski są, yy, i w tym dzienniku z Belfastu i w tym
Irish coś tam, coś tam, bo myśmy to sprawdzali. Ale to już mówię tylko w tym
kontekście, że to jest bardzo ciężka, okropna energia. Irlandia i Irlandia
Północna to jest coś po prostu niesamowitego. Od razu, jak pan z samolotu
wysiądzie, czuje pan ten ciężar tego wszystkiego, tego zła, tych, tych mordów,
nie wiadomo jeszcze czego. Ale nie to, że
ja sobie wkręcam. Ja po prostu chciałam- To po prostu w jakiś sposób-
Przepraszam. -kolokwialnie mówiąc, nagrało tam w tym miejscu te energie.
Tak, tak! Te wszystkie zdarzenia. No, myśmy raz nagrali właśnie tych
masonów, jak mieli konferencję. Oczywiście w dziwnych ubiorach, w jakichś
szpiczastych czapkach i tak dalej. No ale nam się to udało po prostu. No, ale
wracając do mojego przypadku, bo to mnie
najbardziej interesuje. Bardzo mi proszę
powiedzieć, tak według pana. Pan zna tyle tych historii.
No, ciężko mi tutaj coś- Pan by to włożył między, między sobą tam.
Ciężko to jakoś właśnie zaklasyfikować,
bo, yy, to można podpiąć pod poltergeisty, to można podpiąć pod w ogóle jakieś
manifestacje jakichś dziwnych energii. Coś, kolokwialnie mówiąc, przywędrowało z
tym, razem z tym obrazem do tego domu. A
co konkretnie, to, to może być ciężko mi w tym momencie powiedzieć.
Rozumiem. Mam nadzieję, że chociaż troszeczkę pana zaciekawił ten przypadek,
ale to, to, to dosłownie tak, jakby mój przyjaciel normalnie z innym wymiarem...
Nie wiem, czy ja tam byłam, czy co? No nie wiem. Ja spałam, a on twierdzi, że
normalnie słyszał mój śmiech, mój głos. I
widzi pan, on mi nie wierzy do dziś, bo on
dwa lata i się ze mną jeszcze nie odzywa, że uważał, że sobie z niego tak
zażartowałam okropnie, po prostu masakralnie. Ale ja wiem, że byłam sama.
To jest właśnie najgorsze. Sprawia wrażenie, sprawia wrażenie jakoś,
yy, że się przestraszył tego, co tam, co, co zobaczył- Tak. -i co usłyszał?
Tak, tak, przestraszył się. No to w sumie mu się nie dziwię.
No to, co pan powie o mnie? Ja wstaję rano
i oczy jak pięć złotych. Mówię: „Co się dzieje?”. A człowiek mnie tu wyzywa. Nie
to, że mnie jakoś tak wyzywa szkaradnie, ale
w ogóle on się nie spodziewał, że taka inteligentna dziewczyna. Coś ty, co ty
sobie wyobrażasz, że ja jestem co? Na nocce będę siedział i twoje imprezy
oglądał. Jak się śmiejesz, a przeklinasz, a bluzgi. Ja?!
Pani tej nocy nic nie widziała, nic nie słyszała. Po prostu sobie spała, tak?
Ja sobie patrzyłam w monitor, sobie leżałam, miałam głowę na poduszce. On
sobie był w tej pracy, na tej logistyce.
Coś tam jakieś papiery sobie robił i mówi, że on włączy dopiero kamerkę, jak już
szefostwo, wszystko się zniknie. No, ale
ja do tego czasu zasnęłam. No i nie wiem,
czy u mnie, bo, bo on powinien widzieć. On, on mi mówił, że z tego, co on mi
krzyczał do telefonu, to on mi krzyczał,
że on, że tylko troszeczkę by było jaśniej i by mi wszystko powiedział.
Bo żadnych źródeł, jakby dźwięków i światła wokół pani nie było w momencie-
Absolutnie nie było. Ja mam w sypialni, nie mam tam telewizora, nie mam nic.
Sypialnia jest do spania i tylko po prostu
obok mnie, yy, stał laptop skierowany na mnie ze Skype'em. I rozmawialiśmy tak
bardzo krótką chwilę, bo ja byłam wtedy
zmęczona. To była dziesiąta godzina, a ja
pracowałam do czwartej, więc przepraszam,
byłam zmęczona. Więc no to, że zaczęliśmy
sobie gadać. I jemu chyba o jedenastej już
całe szefostwo poszło w Polsce do pra... do domu. Tam u nich była dziesiąta
i ja już zasnęłam, a on sobie słuchał i patrzył. Ale tak się napatrzył, że nie
chce ze mną rozmawiać do dzisiaj. Ale ja
nie nalegam. No dobra, przestraszył się. No dobra, ale ja wiem, że byłam sama.
Rozumie pan, o co mi chodzi? Mhm. Bo w laptopie nic się, że tak powiem,
nie włączyło. Nic. Ja się tak przestraszyłam, jak on zaczął
mi mówić o tej imprezie. Mówię: „Co się dzieje? O co chodzi?”. Ja się tak
przestraszyłam, że ja zaczęłam w ogóle te
wiadomości z nim kasować. Mówię: „Nie chcę
tego czytać, co on mi napisze, bo jak coś
mi napisze takiego strasznego...”. Jestem
strasznie wrażliwa, empatyczna. To mówię: „Ja tego, ja będę to przeżywać rok, że
nie chcę nawet wiedzieć, co tam było”. I
nie wiem tak naprawdę do końca do dzisiaj. No, skoro pani się- Co mi napisze.
Mhm. Skoro pani się taka, yy, obudziła, zmęczona, z bólem głowy, to można tutaj
jeszcze pospekulować trochę, że jakby coś się pod panią podpięło i, i sobie
pożyczało, kolokwialnie mówiąc, yy, energię od pani. No, tylko to są cały czas
spekulacje. Tego się bałam. Właśnie też to, to miałam
na myśli, ale-... Z nikim konkretnym nie
rozmawiałam, mówię. Umówiona byłam do pana
Leszka Żądło na regressing. Mówię: może, może coś, coś wyciągnę z niego. No i
biedny zmarł. No niestety już nie żyje.
Nie zdążyłam, niestety. A byłam umówiona już na regressing teraz. No szkoda.
To jest straszna szkoda. To był jedyny człowiek, któremu ufałam w ty, w tej
dziedzinie. Także taka jest moja historia. Ja wiem, że może
taka płytka? Może, ale dla mnie to jest naprawdę bardzo dużo, bo to jest takie
namacalne. To, to, to tak jak te UFO, co widziałam z mieszkania.
No skoro to, skoro to druga osoba potwierdziła, że coś tam się działo i, i
takie to na niej wrażenie wywarło, no to rzeczywiście coś, coś musiało tutaj się
zdarzyć takiego mocnego. Musiało się zdarzyć, a ja myślę, że on mi
wszystkiego jeszcze nie zdążył powiedzieć,
bo ja zaczęłam krzyczeć, zaczęłam płakać.
Mówię: „Co ty mówisz? Dlaczego mnie tak
posądzasz o takie rzeczy?”. Mówię: „Co ty mówisz?”. W ogóle zaczęłam krzyczeć,
płakać, histeryzować, bo już się bałam w środku. To tak irracjonalnie. Już się
bałam. Już wiedziałam, że coś było podpięte do mnie. To znaczy, nie
wiedziałam. Po prostu czułam, że coś, coś
było złego, że żeby mi nie mówił, bo ja tego nie przeżyję chyba. Wie pan, jak to
baby, to takie furiatki, a jeszcze ja to jest-
Dosyć emocjonalnie podchodzicie do pewnych spraw. Rzeczywiście.
No właśnie, a jeszcze, jeszcze jak się ktoś czegoś boi, a ja się boję, ale
normalnie wewnętrznie czułam i nawet dusza, intuicja, wszystko mi podpowiadało,
że tam było coś jeszcze. Ale czekam na
taki moment, kiedy mój kolega... Nie wiem,
yy, bo teraz się ożenił. No to chociaż tyle mi napisał, ale już jak się tam
uspokoi, to czekam, aż w końcu się odezwie. Albo ja będę próbować powolutku i
przygotowuję się psychicznie na to, że usłyszę resztę. Ja nawet nie wiem, czy on
mnie nagrywał. Nie wiem nic. W ogóle mnie zablokował, tak jakby, tak jakby, nie
wiem, jakieś złowrogi mnie zobaczył. No, ja myślę, że była jakaś-
Rozumie pan, o co mi chodzi? Tak, rozumiem. No, myślę, że dobrze będzie
odnowić kontakt. Jeżeli nie on z panią, to żeby pani z nim spróbowała, no bo to
pewnie jakoś też tam w nim siedzi tak, skoro tak to zapamiętał. Też może taka
rozmowa jakby oczyści go emocjonalnie po tym, po tym, co zobaczył.
Najgorsze jest w tym wszystkim to, że myśmy się przyjaźnili bardzo długo. Myśmy
przeżyli ze sobą niejedne takie ciężkie
chwile i fajne chwile, i, i wesołe chwile,
ale nigdy nie było tak, żeby po prostu mnie tak zablokował, tak. Albo mi
powiedział, że on nie chce, w ogóle nie chce mieć ze mną nic do czynienia, że
jestem kłamczuch, że w ogóle co to było? Co to było? Nawet jeżeli by była jakaś
impreza, to przecież by nie reagował tak.
Co to było? A jeszcze pamiętam jego, jego ostatnie słowa. No także...
No, czekam. Na razie dwa lata czekam. No
może się doczekam, że odnowi ten kontakt.
Może się odezwie. No, jak się nie odezwie, to też nie będę wiedziała dalej.
No, może pani spróbować jakby intencje wysłać, żeby się odezwał?
No właśnie teraz będę próbowała. Intencje, afirmacje.
Afirmować powolutku. Yy, metoda dwie szklanki woda. No, będę próbowała
wszystkiego, ale troszeczkę się jeszcze
boję, żeby się tam nie dowiedzieć za dużo, bo jak on mi powie jakieś rzeczy, ja
później w ogóle jak, jak ja będę z tym
żyć, że ktoś sobie używa mojej energii, to nie wiadomo w jaki sposób.
No, chyba lepiej, lepiej raz się, jeżeli
coś jest takiego mocnego, to lepiej chyba
się jednak dowiedzieć i potem jakoś się z tym przegryźć.
Ale z kim, jak już pan Leszek Żądło odszedł, to kto pomoże?
Ja tak myślę, żeby podesłać zapis tej rozmowy Beacie Kępie. Może ona będzie
miała tutaj jakiś kontakt do kogoś. Chociaż Beata ma dosyć teraz
za- zajęty, że tak powiem, czas i nie za bardzo z czasem stoi. Ale myślę, może,
może dobrym pomysłem będzie podesłać jej
to, żeby tak jakoś w wolnej chwili sobie
to odsłuchała. Może będzie w stanie pomóc jakoś.
Pomóc to ja muszę sobie sama. Dziękuję ślicznie za, za coś takiego, że pan mi
proponuje, że pani Beatka Kępa, bo w ogóle czytałam jej książki. Jest świetna,
świetna babka, w ogóle super babka. Więcej audycji z panią Beatą Kępką. Mnie się
wydaje, że to nie wiem. No, no wszystko mi
wygląda na jakiś świat równoległy, na nie
wiem, na... Albo tak jak pan mówi, że po
prostu jakiś, nie wiem, coś, jakaś zasłona spadła. To znaczy ja tego w życiu nie
widziałam, bo ja spałam, ale mój kolega,
to znaczy mój brat, jest elektronikiem i on mówi, że na przykład jak się włączy
kamerę, bo wy na pewno to wiecie, bo jesteście specjaliści, że jak się włączy
kamerę, to kamera jest w stanie wyłapać
takie rzeczy, które oko nie wyłapie. On to
wyłapał i ja jeszcze zdążyłam się jego
zapytać, ale mówię: „Przecież to nie mogło
być u mnie”. „Jak nie? - mówi - nie koło
ciebie. Jak nie koło ciebie? Jak na twoim łóżku - mówi - siedzieliście”.
No, nie tylko, nie tylko obraz, ale i dźwięk z tego, co tutaj można wnioskować.
A tak, ale mówię panu, że ja jestem przekonana, że on coś nagrał, ale nie chce
ze mną rozmawiać. Do tej pory nie chce ze mną rozmawiać i to mnie tak boli. No
trudno. Przestraszył się. Miał prawo, bo
on jest taki bardzo mało, mało świadomy.
Dla niego takie, takie rzeczy to po prostu
jest kosmos. Ale no, musiało na nim to zrobić ogromne wrażenie, skoro od dwóch
lat ze mną nie rozmawia. Teraz jest taki
czas, że ludzie się otwierają i zaczynają mówić w końcu, zaczynają mówić, co
przeżywają. Dlatego i ja zaczynam. No, jak się ta pandemia zaczęła, jak tak
wszystkich nas pozamykali w domach, to nastąpił taki mały wysyp właśnie relacji,
które przyszły do Radia Paranormalium. Teraz taka troszkę posucha jest, ale
widzę, że znowu ludzie zaczynają się bardziej jakby
decydować na kontaktowanie się tutaj, żeby
przekazać, żeby zrzucić z siebie jakiś taki ten balast nieraz też.
Tak, tak. Ludzie też czasami nie dają sobie z tym rady. I podejrzewam, że wie
pan, dla mnie nie ma przypadków. Nigdy nie
ma przypadków. To, że ja nie wiem, co tam się działo do końca, to też nie jest
przypadek. Ja, ja po prostu może muszę mieć czas, żeby na to się przygotować, co
on mi kiedyś powie, bo ja wiem, że on mi kiedyś to powie.
No, nic się nie dzieje bez przyczyny. Dokładnie. A przypadków nie ma.
To oczekiwanie chyba też nie jest bez przyczyny.
... Ja myślę, że to jest czas dla mnie na
danie sobie rady ze sobą, cokolwiek bym
nie usłyszała. A, a powiem panu, że i tak jest. Dlatego, bo człowiek im bardziej
wchodzi w tą duchowość, im bardziej wchodzi w to wszystko, medytuje i tak
dalej, i tak dalej, tym, tym to, to już nie jest dla mnie zdziwienie, że takie
rzeczy są. To, to jest fakt. To ja to biorę, że my po prostu jesteśmy tak
ograniczeni systemem, Matrixem i wszystkimi. Mamy wszystko zabijane to w
sobie, a, a powinniśmy to czuć, widzieć i
tak dalej. No, ale niestety tak jest świat teraz urządzony, że poblokowali nam
wszystko. No tak, już jest urządzony od setek lat,
żeby nie powiedzieć od tysięcy. Wpajają się, żeby- Od tysięcy lat, dokładnie!
-żeby w pewne rzeczy nie wierzyć, żeby pewnych rzeczy unikać wręcz. Także no, to
nie jest, to nie jest tylko niestety domena naszego pokolenia.
Tak, ale, ale widzi pan, jak się słucha takiego radia jak wasze, ja na przykład
sobie z playlisty wybieram. Ja, ja jestem
z wami cały czas w pracy. Ja sobie słucham
po kilka razy, po kilkanaście razy, a tu
jeszcze coś nowego wyciągnę, a tu jeszcze coś nowego się dowiem. W ogóle jestem
szczęśliwa dlatego, bo ten czas od, yy, dwa tysiące dwudziestego do dwa tysiące
dwudziestego trzeciego zobaczy pan, jak
ludzie będą się otwierać, jak ludzie będą totalnie... Zniknie przepaść, zniknie
przepaść między: „a może?", a, a zacznie się: „aha, to jest! Spoko, to jest. No,
przyzwyczajajmy się". Ale jedno mogę panu
obiecać, że jeżeli za dwa lata czy za rok
mój, yy, przyjaciel się odezwie, napiszę do pana maila.
Dobrze. Trzymam kciuki, żeby to, żeby to się rzeczywiście- Na pewno to zrobię.
Tak, trzymam kciuki, żeby do tego rzeczywiście nastąpiło. Ee, no i
przyjaciel będzie może, być może będzie mógł w stanie coś jeszcze wnieść do tej
sprawy, bo jakby nie patrzeć, on to obserwował wszystko.
Tak, ja myślę, że on bardzo dużo będzie mógł wnieść. Dlatego, bo ja później
sprawdzałam rozmowę tą na Skypie, to mi się ta rozmowa zakończyła... Wpół do
piątej rano? No to kilka godzin. No! Czyli o, tak jak on był w pracy do
szóstej, tak u mnie była piąta, u niego była szósta.
Czyli do wpół do piątej rano miałam tą rozmowę cały czas. Czas trwania mojej
rozmowy było do, do tej właśnie godziny,
czyli to było kilka godzin. Czyli on, on
musi wiedzieć więcej. Ja wiem, że on wie
więcej, dlatego się nie odzywa. I to jest
takie właśnie bardzo nurtujące. Co się, co
tam było? Co tam było, że on po prostu nie, nie odzywa się do mnie. On, on nie
słucha takich rzeczy jak Radio Paranormalium, ale, yy, dlatego odważyłam
się w ogóle zadzwonić, bo być może ktoś miał podobny przypadek. No być może.
A być może ktoś, ktoś, ktoś się zgłosi i powie: „kurczę, miałem to samo", że nie
wiem, o co chodzi. No, tutaj, tutaj dzisiaj na gadu-gadu miałem jednego
rozmówcę, który próbował coś się dowiedzieć na temat, ee, tej, tej
dziewczyny z trzydziestego drugiego odcinka, z tej ostatniej relacji. Że coś
niebiepodobnego też, też miał. A, że, że o tej demonologii? Tak, tak.
A ja myślę, wie pan co? Ja myślę, ja dzisiaj właśnie tak sobie pomyślałam, że
byłam w pracy, akurat słuchałam. Mówię: „nie, nie mam czasu na razie na
komentarz". A w ogóle byłam po-po-podekscytowana cały czas tym
telefonem, że będą państwo dzwonić do mnie. A ja myślę, że ona nie, yy,
nie to, że ona miała obsesję na temat demonologii, a ja myślę, że ona dlatego
się interesowała, bo szukała ratunku. Szukała czego? Szukała jakiegoś
wyjaśnienia dla pewnych swoich- Tak. Ja tak myślę, że ona szukała ratunku.
Żadna sekta, żadne takie rzeczy. Po prostu szukała ratunku.
No jest historia, historia, którą dosyć jednak słabo znamy. Tutaj z perspektywy
tylko tego słuchacza czy też czytelnika, bo to przez stronę internetową radia
przeszło. Znamy tylko- I to jest dwa tysiące trzynasty.
No, dwa tysiące trzynasty. Relacja przyszła w dwa tysiące czternastym, ale to
już też wtedy musiało być dosyć, dosyć stare zdarzenie, że tak powiem. No, też
mogła, może też tak być. Tutaj właściwie
wszystkie opcje są możliwe. Mogła gdzieś wstąpić, mogło coś opętać, a mogła po
prostu czegoś doświadczyć, co spowodowało,
yy, zainteresowanie, poszukiwanie, jakby
wyjaśnienia tego wszystkiego, co ją tam-
Tak. Tym bardziej że jak się słucha, jak
ona, tego krótkiego nagrania, jak ona mówi
to zdanie, to znaczy nie ona, to powiem
panu, że ciarki przechodzą po plecach. To nie było nic dobrego, to nie było nic
fajnego. No już samo to nagranie, to nagranie sama
w sobie jest już dosyć takie, dosyć takie straszne.
Straszne, tak, ale w ogóle czuje się, yy,
tą taką ogromnie złą energię. To, to było coś po prostu przerażającego. No, ja
dzisiaj też słuchałam tego. Dobrze, że w
pracy w dzień, bo w nocy bym nie wydoliła. No, w nocy takich rzeczy lepiej nie
słuchać w samym ciemnym pokoju. Ja cały czas słucham w ogóle Poltergeist.
No seria kosmos, takie króciutkie tylko. Kurczę blade, a jak by pan nazwał coś
takiego, że jadę do pracy samochodem i jest godzina wpół do piątej rano, wpół do
piątej rano, nie jakaś tam szósta czy siódma. Jest wszędzie pusto i jest piękne
lato, a na niebie widzę miasto. No to miraż prawdopodobnie.
No, widzę miasto i robię zdjęcia, i jest
wszystko okej, i jest super, i te zdjęcia
mam. Albo co pan powie na to, że ładuję sobie telefon? Mówię: „aha, będę sobie
słuchać, yy, oczywiście w nocy jakiejś audycji albo coś". Jestem sobie u
przyjaciółki w Bieszczadach, yy, Wojatkowa i godzina wpół do trzeciej rano ja
się budzę, bo coś mi świeci do oczy, a byłam sama na, na, na strychu. To znaczy
na strychu, na takim, yy, tam wyżej, tam nie na piętrze, tylko tam wyżej takie
zagospodarowane pomieszczenia. I coś mi świeci do oczy na czerwono. Ja wstaję i
widzę, że się światło ku mnie zbliża. Biegnę po telefon. Oczywiście nie chcę
budzić domowników. Biegnę po telefon. Bateria rozładowana. Biegnę na dół po
drugi. Bateria rozładowana i doznaję szoku, i zaczynam się drzeć. I oczywiście
domownicy wstają. Pyta mnie się Andrzej:
„Karolinka, gdzie to widziałaś?" Więc ja mu pokazuję: „słuchaj, to przyleciało
stąd, tu, a tam jest strefa wolnego nieba.
Tam nie ma samolotów, nie ma nic".... I
on mówi: "Dobra, to wieczorem ja ci, ja ci coś pokażę". I ze swoją, z moją
przyjaciółką zabrał mnie w te miejsce, gdzie ja to widziałam. I mam nagrany
filmik, kiedy samochód powinien się staczać w dół, a jedzie pod górę. Kiedy
rzucam zapałkę, ona się zapala albo zapalam zapałkę, a ona gaśnie.
Coś z magnetyzmem chyba. Na, na, do-dokładnie nad tym miejscem.
Dokładnie nad tym miejscem ja to widziałam, ale później
miejscowi zaczęli opowiadać, że to, to jest stoń, często to widzą, w ogóle
to czas, ale to wszystko wtedy pada. Telewizory, telewizory padają, wyłączają
się, telefony się wyłączają, rozładowują. No i tak było u mnie. No ale dlaczego
mówię- Podobne zjawiska świetlne, dużo takich zjawisk w Karkonoszach podobno
się obserwuje. W Karkonoszach nie słyszałam, ale- W Karkonoszach.
Powie mi pan, czy to jest... Takie są widział pan ten film "Piknik pod Wiszącą
Skałą"? Widziałem, oglądałem.
różne sprzeczne opinie. Jak pan myśli, co
tam było? No mówię, fachowca zapytam. Te pytanie musiałam panu zadać.
No, to jest prawdopodobnie, prawdopodobnie
nic tam szczególnego się nie wydarzyło, bo to jest po prostu zwykła fikcja
literacka. Ta książka została opublikowana bez ostatniego rozdziału.
Aha! Czyli tak, żeby zachęcić. Ostatni rozdział został, ostatni rozdział
został opublikowany jak, jakby jako osobne
opowiadanie, tak. Po prostu wydawca tak tej autorce zasugerował, żeby zostawić,
żeby ten ostatni rozdział usunąć, jakby zapomnieć o nim, żeby zostawić- Aha.
taki jakby znak zapytania, żeby czytelnik musiał się, się domyślać, co tam się
wydarzyło. Aha, czyli takie, no, komercja troszkę. Tak. Niestety tak.
No, ale jest takich bardzo dużo miejsc w
górach, gdzie po prostu giną ludzie, giną różne, różne, tak. To też jest coś
ciekawego, a może też jakaś jest, nie wiem... Widzi pan, ja nie mam fioła na tym
tle, ale tak mi się wydaje, że też może
być jakieś przejście między wymiarami albo coś, albo jakaś dziura, albo, no nie
wiem. Też jest dużo takich strasznie ciekawych rzeczy.
No, chociażby w... Ja pamiętam, kiedyś był
taki odcinek "Nie do Wiary", jak jeszcze ten program TVN-owski trzymał jakiś
poziom. Był odcinek poświęcony obserwacjom UFO nad
Tatrami i tam podobno dosyć sporo było zaginięć. Nie wiem jak teraz, ale było
takich zaginięć, gdzie nie było widać, nie dało się w ogóle
znaleźć ciał tych, tych osób. Ciał! Tak, właśnie o takich właśnie mówię,
że takich po prostu zaginięć jak kamfora. I nie ma. I nie ma ani ciała, ani, nie
wiem, rzeczy po tych ludziach, ani no cokolwiek. Nie ma nic. Ale pan, pan Miazga
też wydał świetną książkę, tylko że taką książkę wydał, że jej w ogóle kupić nie
można. No, Arek ma dosyć... Jedną książkę chyba
wydał w wersji elektronicznej, jedną książkę wydał w wersji tylko papierowej.
Niestety właśnie- No właśnie tej papierowej niestety nie
można już nigdzie dostać. Jakieś, jakoś tak ma opory przed wydaniem
jej w wersji elektronicznej. Trzeba go przycisnąć chyba.
Trzeba go przycisnąć. Właśnie! Trzeba go przycisnąć, bo ja szukałam już jej
wszędzie. Już wszystkie koleżanki w Polsce
obdzwoniłam. Nigdzie nie ma, nie ma nawet szansy. A później z panem Arkiem
rozmawiałam i pan Arek mówi, że no niestety i tak dalej. Ja mówię: "Czemu?
Przecież niech się ludzie uświadamiają, niech ludzie wiedzą, co się dzieje".
A Arek na to co? Jakieś tam ma swoje teraz sprawy. Na razie o tym nie myśli.
No to musimy przypominać. A w ogóle jest zmęczony, bo mówi, że
ludzie mu takie głupoty piszą, że już mu
się nie chce nawet weryfikować, bo od razu
na pierwszy rzut oka widzi, że ściema. Tak troszkę zniechęcony był.
Poczuł na sobie cenę sławy. Chyba tak, bo mówi, że wypisują mu ludzie
i dzwonią. I: "Panie Arku, niech pan...".
Mówi: "No, no szkoda czasu, energii, bo, bo widzę, że — mówi — to lipa, a ludzie
się ekscytują i w ogóle szukają sensacji na siłę". No także tak. Także tak.
Pięknie panu dziękuję naprawdę za wysłuchanie mnie. Przepraszam za taki
chaotyzm, ale to jest takie podekscytowanie, że rozmawiam z Radiem
Paramoria. Normalnie. Dosyć, dosyć takie, dosyć taka poukładana
była ta relacja, muszę powiedzieć. Tutaj już bardziej chaotycznych słuchaczy
miałem, bardziej chaotycznie się wypowiadających. Także-
Ja o tym myślę bardzo często i cały czas,
jak widzę się z bratem, zawsze mówię: "Co
to było? Powiedz mi, co to było". Jak ja
mam mu powiedzieć? Jak ja, jak ja mam się
z nim skontaktować? On mieszka w Polsce,
mój przyjaciel. Ja mieszkam tutaj. No, na
siłę nie będę biegać i się pytać: co się
stało, co się stało? Ja uznałam, że nie ma
przypadków. Ja ten czas pewnie dostałam od wszechświata po to, żeby się do tego
przygotować, żeby coś może zrozumieć, żeby, nie wiem, cokolwiek. I to muszę to
po prostu przeczekać. I wiem, że może ma pan rację, że trzeba poafirmować,
może po prostu zacząć się troszkę do niego dobijać i może coś z tego będzie. Ale
obiecuję panu, że od razu, jak tylko się dowiem, piszę do pana maila.
Trzymam za słowo. Na pewno to zrobię. Dlatego, bo ja jestem
ciekawa. Ja o tym żyję już dwa lata. Nie
wiem, co tam dalej by było. Nie wiem, co tam on tam widział. No, w sumie godzin
miał trochę do oglądania. Zresztą jakby
nic nie było, to by nie oglądał, tylko by
zobaczył. Tak ja myślę, że jak usnęłam, to
by się wyłączył. O to właśnie mi chodzi.
Chodzi mi o to, że ja po prostu to wiem, bo
gdyby on widział, że ja już śpię, on by po
prostu się wyłączył, a nie zrobił tego. No raczej może nie tyle by się wyłączył,
co nie, nie przywiązałby jakiejś jakby takiej dużej wagi do tego, co tam widzi i
słyszy. Dokładnie dlatego nie wiem- Nie zwróciłby tak mocno uwagi.
Nie zwróciłby uwagi, a poza tym nie byłoby takiej ogromnej agresji w stosunku do
mnie. I to była taka, nawet powiem panu,
że taka nieuzasadniona agresja, bo ja nic
takiego nie zrobiłam, żeby on mógł się aż
na mnie tak wykrzykiwać. No i niestety. Mam nadzieję, że może jeszcze coś u pani
Ady wyczytam w książkach, może jeszcze coś wysłucham. Może kiedyś to puści pan w
eter jakoś, że może ktoś się też odezwie.
Może coś miał takiego. No, nie wierzę, że jestem pierwsza.
Raczej nie jest pani pierwsza, bo tutaj
też sporo, sporo takich zgłoszeń dostaję o jakichś, jakichś dziwnych energiach,
dziwnych zdarzeniach. Także, no, nie jest pani sama, krótko mówiąc.
Rozumiem....Oj, dziękuję ślicznie. Naprawdę!
W ogóle coś takiego usłyszeć, że, że i-i
nie, nie, nie tylko ja, że może, może ktoś tam jeszcze. A ja wierzę, że ktoś się
jeszcze odezwie. Na pewno. No bo to jednak jak się słyszy,
jak się słyszy, że ktoś jeszcze prze- przeżył coś podobnego, coś z podobnej
kategorii, to jednak to otwiera też do opowiadania.
Dużo otwiera, a można sobie, y, aha, wyłapać kontakt, napisać komentarz. Może
ten ktoś się odezwie, może coś powie- Dokładnie. -może
do czegoś się dojdzie tak, y, razem, ale już się człowiek nie czuje taki sam.
Ja się czuję okropnie sama, bo ja nie słyszałam nic takiego od nikogo.
No to zostaje- Nic! No to zostaje w takim razie- Przepraszam.
-trzymać, trzymać kciuki, żeby się, żeby
te, udało się z przyjacielem ten kontakt jednak no, y- Odnowić.
-odnowić, bo wy też to w tak, taką rozmową, też jakby w pewnym sensie siebie
nawzajem oczyścicie emocjonalnie. Także no.
Bo wie pan, boli to i z tej strony, że znał mnie tyle lat, zna mnie i wiedział,
że ja nie kłamę. Wiedział, że ja bym w życiu nic takiego nie zrobiła, a jednak
się obraził. No, dlatego uważam, że to jest bardzo poważne i, i że on tylko wie,
co tam było. I to już wszystkie przygotowana na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co
sądzicie o wysłuchanych dziś historiach. A
jeśli chcielibyście się podzielić jakimś
swoim zdarzeniem, opisem spotkania z czymś nieznanym, to gorąco zachęcam do
kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios". Radio Paranormalium -
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach na Facebooku i YouTube. Nie
zapomnijcie też zajrzeć od czasu do czasu na www.ufo-relacje.pl. Szczególnie,
jeżeli widzieliście UFO i chcielibyście o tym opowiedzieć całkowicie anonimowo.
www.ufo-relacje.pl. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to: stacjonarny: trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero,
zero, zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.