Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe, w grupach po dwa, trzy, i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium. Gdy dwie trójeczki staną obok siebie,
miej człowieku nadzieję, że nic się nie z-z-zepsuje. Mówię serio. Nie
żartuję. Co prawda zdarza się, że w momencie pojawienia się
niezidentyfikowanych obiektów latających, różne rzeczy znajdujące się w pobliżu
lubią się psuć. Mam jednak nadzieję, że nawet jeśli komuś ze słuchających
trzydziestego trzeciego odcinka podcastu
"Mówią świadkowie" coś dzisiaj padnie, to
przynajmniej sprzęt odtwarzający treści z
Internetu nie odmówi posłuszeństwa. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Dobry
wieczór państwu. Zaczynamy kolejny odcinek, który tym razem znów wypełnią w
całości relacje o obserwacjach UFO. Będzie dziś garść relacji z naszej skrzynki
mailowej oraz dwie dość długie rozmowy telefoniczne ze słuchaczami. Jeden
przypadek będzie szczególnie mocny, gdyż będzie dotyczył lądowania UFO na środku
ulicy w Świnoujściu, któremu to lądowaniu
towarzyszył tak zwany czynnik Oz. Zanim jednak przejdziemy do prezentacji
przygotowanych na dziś relacji, pozwólcie
Państwo, że przypomnę kontakty do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją relacją ze
spotkania z jakimś trudno wytłumaczalnym zjawiskiem.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. A teraz tradycyjnie zaglądamy do naszej
radiowej skrzynki e-mailowej. Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w 2018 roku. "Chciałbym się
podzielić obserwacją latającego obiektu w kształcie trójkąta nad miejscowością
Sulechów w województwie lubuskim. Jako fan
obserwowania nocnego nieba, regularnie przed snem wychodzę na balkon zalukać na
gwiazdy. Był piątek, 26 sierpnia 2017 roku. Koło północy wyszedłem na
chwilę, bo słaba widoczność i widać było
tylko najjaśniejsze obiekty. Przez chwilę
patrzyłem pionowo w górę, gdzie coś nagle zasłoniło mi kropki. Po chwili obraz
wrócił, ale kątem oka zauważyłem, że to coś po chwili przesłoniło obiekty
znajdujące się zaraz obok. Momentalnie skierowałem wzrok na przesuwający się,
jakby rozmyty, ciemny obraz. Po kilku sekundach obiekt oddalił się w kierunku
chmur, które przez oświetlenie miasta miały kolor brązowo-fioletowy. Dopiero
tam, z mojej perspektywy, widać było dokładny kształt deltoidalny w kolorze
chmur, ale na czarnym niebie. Od razu szukałem charakterystycznej smugi i
czekałem na opóźniony względem obrazu hałas silnika. Nie ukrywam, że lekki
strach sparaliżował mnie, ale podniecenie tym, co widzę, nie zablokowało mi
logicznego myślenia. Zakląłem kilkukrotnie
w głowie i pomyślałem: Aurora. W końcu widzę to na żywo, na własne oczy. Obiekt
oddalał się ze wschodu na zachód, a ja dostrzegłem jego delikatne białe światła.
Spodziewałem się trzech małych, białych i czwartego czerwonego pomiędzy nimi na
środku. Środek nie emanował żadnego światła, tylko był jakby oświetlony
projektorem od dołu. Trzy narożniki świeciły jasno oraz widać było po jednym
świetle w połowie z dwóch boków trójkąta.
Cała przygoda trwała kilka sekund. Trudno ocenić ile. Pięć? Dziesięć? Następnego
wieczoru znalazłem się na balkonie wcześniej, około dwudziestej... "...
Wychodząc na zewnątrz, już przez szybę balkonu zauważyłem na wprost jasne,
zielone światło poruszające się w prawo i lewo. Podejrzany kolor i dziwny ruch
skłonił mnie do podejrzeń, czy to czasem
nie jest dron? Odczekałem kilka sekund, po czym zielone UFO wylądowało wymienić
rozładowane baterie i tym samym rozwiało moje obawy o inwazji. Czekałem dłuższy
czas na jego powrót, ale nic takiego się nie stało. Od tamtego momentu tylko raz
obserwowałem przelot drona nad miastem. Zastanawiam się, czy to czasem nie jest
jedna z form dezinformacji. Po kilku dniach emocje stopniowo opadły, ale po
dwóch tygodniach nagle wróciły. Dowiedziałem się, że pewne dwie osoby
również widziały czarny trójkąt. Obserwacja była dwa tygodnie po mojej,
również wieczorem, tylko że obiekt nie poruszał się, ale jakby powoli obracał.
Był ogromny i było cicho. Dodatkowo wysyłał czerwony promień w kierunku Ziemi.
Widoczny był kilka kilometrów od mojego miasta w kierunku południowo-wschodnim.
Zachęcam wszystkich do nocnych obserwacji nieba oraz do słuchania Radia
Paranormalium. Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w 2018 roku.
Leciałem w lutym 2018 roku z Wrocławia do
Dublina. Przez okno widziałem jak zwykle lecące w innych korytarzach samoloty.
Wyraźnie widziałem ich skrzydła, kolor, a
nawet widziałbym model, gdybym się znał. Nagle spod nas, spod samolotu, lecąc w
prawo, jakby na wschód od naszej pozycji, zobaczyłem obiekt, który leciał nieco
szybciej od nas. Ten obiekt nie wyglądał
jak inne samoloty, które widziałem przez okno w trakcie lotu. Widziałem go
maksymalnie pięć sekund, zanim zniknął. Zdążyłem wziąć telefon i zrobić zdjęcia,
ale niestety na zdjęciach wyszedł jak trzy piksele, bo był już za daleko. Co
ciekawe, ten obiekt wyglądał jak rurka z bitą śmietaną. Tak mi się skojarzył. Z
tym, że koloru brązowego, szarego lub czarnego. Poruszało się to z prędkością
jak dla mnie nieco większą niż nasz samolot. I teraz, co najważniejsze, gdy
wysiada się z samolotu, zazwyczaj kapitan
bądź pilot stoi i żegna się z pasażerami.
Ja, wychodząc, spytałem kapitana: "Have you seen this pipe looking object?" A on
powiedział: "I've seen them all the time".
To znaczy, że widuje takie obiekty cały
czas. Zatkało mnie i wysiadłem z samolotu. Potem zacząłem szukać w Internecie
obiektów w tym kształcie i okazało się, że
moja obserwacja nie jest jedyną. Do tej
pory żałuję, że nie porozmawiałem o tym z innymi pasażerami.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w 2017 roku.
Nigdy wcześniej nie widziałem UFO. Pierwszy raz miało to miejsce latem 2013
roku nad jeziorem w Poznaniu. Jest to kilka mniejszych zbiorników wodnych, nad
które bardzo często uczęszczamy wraz ze znajomymi latem. Staliśmy w grupie około
dziesięciu osób. Niebo było bezchmurne i gwiazdy były bardzo dobrze widoczne. W
pewnym momencie zauważyłem jasny obiekt,
który leci wprost w naszą stronę. Obiekt
ten poruszał się z prędkością zbliżoną do
prędkości, z jaką poruszają się samoloty
odrzutowe bądź nawet szybciej, nie wydając przy tym żadnego dźwięku. Obiekt ten
przeleciał nad naszymi głowami w niewielkiej odległości i był bardzo dobrze
widoczny. Oprócz mnie zauważyła to tylko
jedna osoba. Obiekt kształtem przypominał ogromną płaszczkę bez ogona i poruszał
się, i zmieniał przy tym kolory. Mienił
się podobnie jak lakiery przy samochodach
typu zoom, które zmieniają barwę w czasie
jazdy. Moje i mojego kolegi spostrzeżenia odnośnie tego obiektu są takie, że
wyglądało to jak żywa istota, a nie pojazd. Niestety, nie udało mi się tego
uwiecznić w żaden sposób. Drugi raz miało
miejsce kilka dni później, nad tym samym
jeziorem. Byliśmy tam również grupą, tyle że tym razem około dwudziestu osób. W
pewnym momencie postanowiliśmy wraz z kolegą i koleżanką wybrać się na spacer
nad tym jeziorem. Po kilkuset metrach wspólnie usiedliśmy nad skarpą nad owym
jeziorem. W pewnym momencie zauważyliśmy jasny, kulisty obiekt przed nami, na
wysokości anteny do przekazu sygnału GSM. Koleżanka stwierdziła, że może to być
gwiazda bądź planeta. Odpowiedziałem jej,
że jest to zbyt duży obiekt i jest zbyt blisko. Wtedy koleżanka wyjęła komórkę z
aparatem i zaczęła robić zdjęcia tego świetlistego obiektu. Po chwili ten obiekt
po prostu w ułamku sekundy na naszych oczach znikł. Nie odleciał, lecz znikł
tak, jakby się teleportował bądź odleciał
z taką prędkością, że nie jest to widoczne
dla ludzkiego oka. Na zdjęciu było widać tylko jasną kulę.
Korespondencja nadesłana przez obywatela
Indii mieszkającego w Polsce, pierwotnie sporządzona w języku angielskim i
przetłumaczona przeze mnie na język polski. Korespondencja nadesłana pod
koniec lipca 2020 roku. Jestem obywatelem Indii, mieszkającym w Polsce od
sześciu lat. Zawsze fascynowało mnie obserwowanie nieba. Uwielbiam mieszkać w
Szczecinie, ponieważ latem niebo jest bardzo czyste, co ułatwia obserwacje
nocne. Zacząłem interesować się zjawiskiem
UFO lub próbować zrozumieć pewne rzeczy dziejące się na niebie, gdy po raz
pierwszy, jeszcze w Indiach-...Dokonałem
obserwacji w 2013 roku. Byłem wówczas na plaży z moim siostrzeńcem i razem
zaobserwowaliśmy trzy dziwne światła układające się w kształt trójkąta, które
nagle szybko odleciały, po czym jedno światło wróciło do swojego pierwotnego
miejsca. Do dziś nie mam pojęcia, co to było. Szczęśliwie jednak ta obserwacja
została opisana na Wikipedii. Możecie Państwo poszukać obserwacji UFO w Indiach
w 2013 roku. Znajdziecie informacje na ten temat. Wracając jednak do głównej
historii, gwoli przedstawienia pewnych informacji na mój temat: ja i moja żona
mamy małe dziecko. Ponieważ dziecko jest bardzo małe, musimy wstawać w nocy co
dwie, trzy godziny, aby je nakarmić, zmienić pieluszkę i tak dalej. Gdy dziecko
pije mleko, nie mamy nic innego do roboty, a ponieważ mamy w pokoju duże
okno, spoglądamy w niebo. Jowisz i Saturn
są bardzo jasnymi planetami i znajdują się blisko siebie. Jest to bardzo piękny
widok, a ponieważ latem niebo jest bardziej czyste, widok tych planet jest
niesamowity. Wcześniej, w marcu 2020 roku widzieliśmy już małe satelity Tesla
przelatujące nad bezrzeczem. Chodzi prawdopodobnie o satelity SpaceX Starlink.
Widzieliśmy również wiele meteorytów. Najlepszy był widok małej gwiazdy w
czerwcu między Jowiszem i Saturnem, która
stawała się większa i jaśniejsza. Okazało
się, że była to asteroida lub meteoryt, który po wejściu w ziemską atmosferę
wypalił się i rozpadł. W niedzielę, 26
lipca 2020 roku ja i moja żona widzieliśmy jednak coś naprawdę niesamowitego. Na
niebie zauważyliśmy cztery, pięć obiektów. Nie poruszały się w linii prostej.
Wyglądało to tak, jak gdyby ścigały się. Najpierw był jeden obiekt, a za nim po
bokach podążały dwa następne. Pierwszy obiekt poruszał się w sposób
przypominający ruchy węża. Pozostałe dwa wykonywały taki sam ruch. Po jakichś
dwudziestu sekundach nadleciały dwa kolejne obiekty i dołączyły do tamtych
trzech. To wszystko działo się tak szybko, że nie miałem możliwości zareagować i
chwycić za aparat, aby zrobić zdjęcie lub
nagrać to na wideo. Podzieliłem się tymi szczegółami z moimi tutejszymi
przyjaciółmi w Szczecinie i jeden z nich
zasugerował, abym zajrzał na Waszą stronę i być może opisał swoje doświadczenie.
Pomyślałem więc, że napiszę. Mam nadzieję, że wszystkie te informacje będą
przydatne. Druga obserwacja dokonana przez tego
samego świadka. Pierwszego sierpnia 2020 roku, około godziny dziesiątej
czterdzieści, jedenastej czasu polskiego,
ja i moja żona przygotowywaliśmy się do wyjścia. Spojrzawszy przez okno,
zauważyłem w oddali coś białego, co wyglądało jak balon. Z uwagi na odległość
nie byłem w stanie zrobić zdjęcia lub nagrać filmu. Poprosiłem żonę, aby się
temu przyjrzała. Obiekt znajdował się zaskakująco wysoko i daleko, co każe nam
domniemywać, że nie był to balon, lecz coś
innego. To chyba znajdowało się w rejonie Turzyna. Wydawało nam się, że to balon
meteorologiczny, jednak balon nie przebywałby w powietrzu w taki sposób.
Dzień później natrafiłem na informację o
obserwacjach nad Kanadą i Danią obiektu, który wyglądał dokładnie tak samo, jak
obiekt zaobserwowany przez nas. I to wszystkie relacje nadesłane drogą
tekstową, przygotowane do dzisiejszego odcinka. Po krótkim przerywniku zapoznamy
się z bardzo świeżą relacją sprzed kilku dni, dotyczącą obserwacji UFO nad
Sosnowcem. Nie wyłączajcie smartfonów, komputerów, tabletów czy na czym tam
słuchacie Radia Paranormalium, bowiem słyszymy się ponownie już za chwilę.
Mówią, że wyłączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego!
Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl. Podziel się już dziś swoją
obserwacją. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przejdźmy teraz do zapoznania się z
relacją o obserwacji UFO nad Sosnowcem, 29 czerwca bieżącego roku.
... Jakby pan mógł opisać możliwie jak najdokładniej okoliczności obserwacji? Bo
to, jeżeli dobrze pamiętam, zdarzyło się,
ta, ta obserwacja miała miejsce dzisiaj w nocy, tak?
Tak, w dniu dzisiejszym, dokładnie trzydzieści osiem minut po północy.
Specjalnie spojrzałem na zegarek. A więc sytuacja wyglądała tak, że, że
przed północą postanowiłem przejść się na spacer,
zaczerpnąć takiego chłodniejszego powietrza. I
na koniec spaceru postanowiłem, że jeszcze sobie zajrzę do garażu. I
wchodząc z jasnej ulicy, garaże nie są oświetlone. Jest tam praktycznie ciemno.
Gdzieś tam na początku garażu jest jedna latarnia, na drugim końcu jest druga, a
cała propara ja około stu, stu pięćdziesięciu metrów jest ciemna.
Wchodząc na garaż- To był Sosnowiec, jeżeli dobrze pamiętam.
A właśnie! To był, to był Sosnowiec. Dzielnica Niwka, południe Sosnowca. I
wchodząc na garaże po lewej stronie, kątem
oka dostrzegłem takie rozbłyski, jakby ktoś na horyzoncie, jakby coś spadał,
gdzieś fajerwerki by wybuchały. Pomyślałem... Znaczy w kierunku Mysłowic.
Pomyślałem: "No, coś tam. Może takim zakłady jakiejś firmy, coś tam sobie
robią". Nic niezwykłego, tak? I przez to, że
odwróciłem głowę w lewą stronę, kawałek dalej zobaczyłem trzy jasne punkty na
niebie, których, które tworzyły trójkąt. U góry
jeden punkt, na dole po lewej, po prawej
stronie dwa punkty, które ja- to wyglądało jak zwykłe gwiazdy, aczkolwiek ich
jasność porównałbym do najjaśniejszych gwiazd widocznych tej nocy na niebie albo
nawet ciutkę jaśniejszych. Czyli tak jakby wyraźnie się wyróżniały na
tle nieba, tak? Może nie tyle, co wyraźnie się wyróżniły,
ale były dobrze widoczne na tle nieba. Tak
powiem. Na pierwszy rzut oka no zwykłe gwiazdy, tak? Ale, ale mówię jakoś tak te
gwiazdki. Nie jestem jakimś obserwatorem
nieba, ale jakoś tak mówię: "No coś, coś
nie kojarzę tego". I pierwsza taka myśl,
że może nie interesuję się ufologią i tak
dalej, aczkolwiek od czasu do czasu lubię sobie posłuchać na przykład
pańskiego radia. I tak pomyślałem: "Ale, ale jaja!
Trójkątny obiekt". I pomyślałem: "Chłopsza, jakbym wyciągnął telefon, to
robiłbym zdjęcie i tak by nic nie było widać na tym zdjęciu". Taka, taka
głupia myśl po prostu mi przeszła przez
myśl i od razu pomyślałem, że pewnie to są dwie gwiazdy,
a trójkąt domknął przelatujący samolot. I postanowiłem przystanąć na chwilę i
poczekać, aż jeden, jeden z tych punktów,
czyli domniemany samolot, sobie odleci. I stanąłem. Obserwuję
i miałem przez sekundę wrażenie, przez ułamek sekundy wrażenie, że
górne światło, górny słupek trójkąta się, się zaczął przemieszczać. Wtedy,
wtedy jakby objąłem wzrokiem cały ten trójkąt i okazało się, że wszystkie trzy
punkty w przeciągu dwóch do pięciu sekund zgasły. Stopniowo sobie przygasały
i dosłownie nie wiem, po, po minucie, bo stałem tam zdziwiony, tak? I po minucie
postanowiłem tak dla siebie może bardziej, żeby, żeby
mieć jakiś dobry stan przed samym sobą, napisać do żony SMS-a: "Czy śpisz?" i
zadzwonić do niej. Niestety nie odpisała,
bo już spała. I przyszedł mi jeszcze do głowy znajomy, który no tak, coś tam się
interesuje, ale, ale nieszczególnie. Ale, że była... Aha, jeszcze spojrzałem na
zegarek, która była godzina. To było trzydzieści osiem minut po północy i też
tak się wahałem, czy do niego dzwonić, czy nie. I tak stałem na tych garażach.
Patrzyłem się cały czas, ten obszar nieba. To jest południowy zachód i w
międzyczasie niedokładnie w tym miejscu, gdzie był
widoczny ten trójkąt, ale że tak powiem, dwadzieścia, trzydzieści stopni
w stronę północnego wschodu, tak, północnego wschodu. Zobaczyłem
dwa albo trzy takie rozbłyski. Wyglądało to tak,
jakby nagle zapaliła się i zgasła bardzo jasna gwiazda. Aczkolwiek nie wiem, czy
mogę te dwie rzeczy wiązać ze sobą, bo mówię: to, to nie był idealnie ten sam
obszar nieba, tak? To było zdecydowanie przesunięte o jakieś dwadzieścia,
trzydzieści stopni względem tego trójkąta. No i po,
po jakichś piętnastu minutach obserwowania
postanowiłem napisać do znajomego SMS-a
i chyba godzinę z nim rozmawiałem. Prawie
godzinę, tam około pięćdziesięciu minut,
stojąc na garażach i obserwując niebo, ale że tak powiem, już nic, nic się nie
wydarzyło. Rozumiem, że pan był jedynym świadkiem tego, tego zdarzenia?
Byłem, byłem jednym. Po prostu postanowiłem, postanowiłem wyjść na spacer
i, i co zobaczyłem? Dodam, że to taka moja
na koniec spaceru zajrzeć jeszcze sobie do garażu
pierwsza obserwacja w życiu. Nigdy, nigdy czegoś takiego nie widziałem. Jeszcze
dodam, że pogoda była wszędzie idealna. Niebo czyściutkie, ani jednej chmurki na
niebie nie było. Czy ten obiekt bądź obiekty wyglądały jak
jednolity trójkąt czy formacją świateł w
kształcie trójkąta? Innymi słowy, czy to było jakieś-
... Wie pan co, panie Marku, ja teraz żałuję, ale jak sobie przypominam tą
sytuację, to ten moment, kiedy wszedłem z oświetlonej
ulicy latarniami na ciemne garaże. Wzrok się musi przez tą dłuższą chwilę
przyzwyczaić.... I ja teraz żałuję, że nie
skupiłem swojej uwagi, czy coś pomiędzy
tymi światłami było? Czy dostrzegłbym tam
jakiś ciemniejszy zadry czegokolwiek. Z
mojej perspektywy, tak ja to zapamiętałem, to wyglądało jak najzwyczajniej trzy
gwiazdy ułożone w trójkąt. Nic niezwykłego. Najzwyczajniejsze gwiazdy,
aczkolwiek dosyć jasne, może jaśniejsze
niż najjaśniejsze w tamtym, tamtej nocy na niebie. I więc
wyglądało jak gwiazdy. No po prostu. Tylko, że trzy gwiazdy naraz nie gasną,
tak? No to zwraca tutaj uwagę. Zwraca uwagę tutaj na
pewno to jakby takie zsynchronizowanie gaśnięcia tych obiektów.
Dokładnie, bo, bo nie powiem, czasem sobie
lubię spojrzeć w niebo, gdzieś tak idąc wieczorem, ale to jest tylko taki rzut
okiem. No i często się widzi jakąś spadającą gwiazdę, jakąś, jakąś satelitę i
tak dalej. I gdyby nie to, że te trzy punkty
gasną, gdyby zgasł jeden, to bym pomyślał: a, spadła gwiazda. Zobaczyłem ostatni
moment. Tak, to samo takie zgaśnięcie jej. Ale nie, to stało nieruchomo,
nie przemieszczało się i w jednym momencie... Znaczy no, nie w jednym
momencie, bo to przygasanie trwało dwa, dwie do pięciu sekund, a cała obserwacja
od, od zauważenia wydaje mi się, że trzydzieści sekund, może do minuty.
A na jakie to mogły być, na jakiej to mogły być wysokości? Tak na oko.
Panie Marku, nie jestem w stanie tego kompletnie
oszacować. Mówię, to była, no, to z mojej perspektywy jako laika wyglądało
to jak gwiazdy. Gdybym nie stanął, gdybym nie widział, że to zgasło, pomyślałbym
gwiazdy. I taka była też moja pierwsza myśl, że to są dwie gwiazdy plus trzeci
punkt to jakiś samolot, satelita, który tak się ułożył, że utworzył to trójkąt.
A też tylko dlatego zwróciłem na to uwagę,
bo było to dosyć jasne. Te trzy punkty i kształt trójkąta. A
co ja wiem? Nic. Pańskiego radia przed dwadzieścia lat jest coraz
popularniejsze, tak? I tak trochę dla żartu stanąłem. Pomyślałem: a UFO nie?
Trójkąt, ale... No, a jakąś chwilę myślę:
a pewnie samolot za chwilę przeleci i z trójkąta zrobią się dwie gwiazdy. Ale,
ale. I w tym samym momencie wszystkie trzy
punkty w przeciągu dwóch do pięciu sekund sobie zgasły.
No, zdecydowanie wśród obserwacji i wśród
relacji, które docierają w ostatnim czasie do Radia Paranormalium, dotyczących
obserwacji jakichś dziwnych obiektów na niebie. Mhm.
Zdecydowanie muszę powiedzieć, że jakieś
trójkątne formacje bądź trójkąty dominują. A mam takie jeszcze pytanie, czy, czy
poza zauważeniem tego obiektu bądź formacji zauważył pan coś jeszcze takiego
nietypowego? Może jakiś dźwięk, może jakieś inne zjawisko?
Nic nietypowego. Po prostu zwykła, znaczy
zwykła. No, zobaczyłem coś na niebie, coś
sobie zgasło. Żadnego dźwięku, nic. Nawet jak kojarzę, to nawet chyba tej nocy,
dzisiejszej nocy nawet wiatru nie było.
Kompletna cisza. Tak, jakby pan po prostu wyłączył trzy gwiazdy na niebie, tak?
Dosłownie tak to wyglądało z mojej perspektywy. Tylko tak jak mówiłem
wcześniej, żałuję, że to było tak krótkie,
że żałuję tylko, że, że, że nie starałem się dostrzec, co jest pomiędzy tymi
gwiazdami. Czy jakiś może ciemniejszy,
ciemniejszy ślad, cokolwiek. Niestety, nie
przeszło mi to przez myśl. Nawet tak. To, to trwało za krótko. Mówię około
trzydziestu sekund do minuty. Jakbym się
gdzieś zatrzymał przed wejściem na garaże,
na nie wiem, żeby zawiązać buta, odpalić papierosa, to już bym pewnie tego nie
zobaczył. To było na tyle, na tyle krótkie
zjawisko. Ja się tam zastanawiałem, czy to jest na tyle ciekawe zjawisko, że tak
powiem, czy zawracać Państwu głowę, czy, czy nie, bo
jakby z mojej perspektywy nie było to nic
spektakularnego, tak? Ale mówię a co mi szkodzi, jak tylko wróciłem do domu, nie
wiem, około godziny drugiej to właśnie, właśnie napisałem do Państwa wiadomość.
No to dziękuję w takim razie, że pan się postanowił podzielić taką dosyć świeżą
relacją. Waszym słuchaczem gdzieś tak od około dziewięciu lat.
Prawie, prawie od początku istnienia radia.
To była pierwsza myśl, tak, że, żeby skontaktować się z wami. To
z nadzieją taką, że albo się znajdzie jakieś logiczne wytłumaczenie, bo mówię,
ja się na obserwacji nieba kompletnie nie znam. Czy znajdzie się albo jakieś
racjonalne wytłumaczenie, albo po prostu,
że ktoś inny też to widział, tak? Bo tak z mojej perspektywy to ten obiekt był w
stronę, w stronę Mysłowic. Mysłowice, Katowice.
Drony chyba można wykluczyć, bo one nie latają raczej na takich
dużych wysokościach. No i chyba nie są, nie potrafią gasnąć tak grupowo.
To właśnie to nie było takie zgaśnięcie.
Coś wyłącza pan światło, że wszystkie trzy
w ułamku sekundy zgasło, tylko przygasało stopniowo. Dokładnie.
Więc i to w ogóle się nie przemieszczało.
To stało w miejscu. Przynajmniej takie ja
miałem wrażenie, bo mówię, to było na tak krótka obserwacja, żeby pomyśleć
logicznie, na co by tu zwrócić uwagę, tak?
Po prostu stałem, patrzyłem się, zaczęło gasnąć. Zgasło.
Odlatujące samoloty. Chyba też możemy. Też możemy. Też możemy. Chyba o to- Na
pewno nie, bo wie pan co? Przez te około pięćdziesiąt minut jak rozmawiałem ze
znajomym przez telefon, no to chyba cztery albo pięć samolotów przelatywało
i... Nie, to na pewno nie był samolot. W ogóle
samolot przelatuje tak, a to stało w miejscu i jakby nie zmieniało swojej
formacji. Tak, trójkąt jak...... Jak, jak
go widziałem, tak widziałem go do końca i żadne, żadne
światło z jego, z jego wierzchołków się
nie poruszyło. Tak, kolor tych świateł to był normalnie, tak jak wszystkie inne
gwiazdy, aczkolwiek tak mówię, jasność była albo tak najjaśniejsze gwiazdy danej
nocy na niebie, albo nawet ciutkę jaśniejszy. Dlatego to zwracało, zwróciło
moją uwagę, że dosyć jasno to świeci. Te,
te punkciki. Jedynie, jedynym, co zwróciły moją uwagę, wie pan, właśnie te
rozbłyski. To były dwa albo cztery takie
buśnięcia, jakby pan zapalił mocną gwiazdę i ją zgasił. Tak jakby
mignięcie flesza, tak? Tylko że to nie było oślepiające, ale ułamek sekundy.
Przez te dziesięć, piętnaście minut, zanim się
zdecydowałem zadzwonić do kolegi, wysłać
mu SMS-a, czy mogę zadzwonić, czy nie śpi.
Właśnie te, te, te buśnięcia. Tylko że nie wiem, czy to można ze sobą wiązać, bo
mówię, było to w jakimś tam stopniu oddalone od miejsca, gdzie, gdzie
widziałem ten, ten trójkąt. Aczkolwiek dwa takie dziwne zjawiska w przeciągu
piętnastu minut, no to też ciężko nazwać przypadkiem, wydaje mi się.
Nie wiem. Opowiadam po prostu, co widziałem.
Dobrze, to ja bardzo dziękuję tutaj, że
zechciał się pan podzielić tą relacją. Mam takie jeszcze pytanie, czy wyraża pan
ewentualnie zgodę, oczywiście całkowicie anonimową, na wykorzystanie zapisu tej
rozmowy w przyszłej audycji? Jak najbardziej! Ja, ja tam
wierzę, że, że coś tam jest, więc, więc
czemu nie? Im więcej relacji, tym szybciej może się dowiemy prawdy. To-
Więc jak najbardziej. I mówię, może ktoś
się... Może też liczę na to, że ktoś może,
nie wiem, z Katowic, Mysłowic, też w tym dniu, tej nocy też coś może widział i
będzie mógł udzielić bardziej szczegółowego opisu, tak? Bo mówię, ja to
widziałem ostatnie trzydzieści, może sześćdziesiąt sekund tego zjawiska. Mówię,
jak nie ja, no to może to zachęci kogoś
innego, kto widział to przez dłuższy okres czasu. Więcej szczegółów jest może w
stanie podać. No ja mówię, ja to widziałem trzydzieści do sześćdziesięciu sekund
i widziałem tylko, że są gwiazdy na niebie.
Nagle, znaczy nagle, stopniowo zaczęły
przygasać, zgasły i koniec obserwacji. Bez żadnego dźwięku, bez żadnych innych
niewyjaśnionych zdarzeń towarzyszących. Nic, kompletnie. Tak, jakby pan wyłączył
na niebie trzy gwiazdy. Jeszcze potem, nawet chyba zanim napisałem maila, to też
gdzieś tam na internecie szukałem jakiegoś
atlasu nieba, żeby może coś tam, ale, ale nic, nic- Nic się nie udało znaleźć.
Nie przypominało. Nie, nie udało się. Aczkolwiek mówię, ja nie jestem ekspertem
w tych sprawach i może moje przeoczenie. Aczkolwiek... Aha, jeszcze to bym mógł
dodać, że, że ten trójkąt tak na nie bije. Ramiona tego trójkąta, ten
rozstaw tych punktów, tych wierzchołków,
no, wydawał się, się, się dosyć duży, tak? Więc
to wydaje mi się, że to nie był mały obiekt, jeśli to był jakikolwiek obiekt,
tak? Bo, bo to ciężko stwierdzić, ale nie było to małe. Na pewno.
Był to zapis rozmowy ze słuchaczem, który
opisał obserwacje UFO nad Sosnowcem sprzed
kilku dni. Za chwilę wysłuchamy ostatniej
przygotowanej na dziś relacji, tym razem ze Świnoujścia. Wracamy po krótkiej
przerwie. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. UFO Relacje. Polska baza relacji o
obserwacjach UFO. www.ufo relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO Relacje, polska
baza relacji o obserwacjach UFO. www.uforelacje.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przejdźmy teraz do wysłuchania ostatniej
przygotowanej na dziś relacji. Będzie to
rozmowa ze słuchaczem, który opisał dziwne
zdarzenie z udziałem UFO w Świnoujściu. Co prawda sam słuchacz o to nie prosił,
jednak z uwagi na dość dużą ilość informacji, jakie musiałem zostawić w
nagraniu, aby łatwiej było Państwu odszukać lokalizację tego zdarzenia i
zwizualizować sobie jego przebieg, aby utrudnić ustalenie tożsamości świadka,
zmieniłem mu lekko barwę głosu. Mam nadzieję, że nie wpłynęło to negatywnie na
zrozumiałość jego wypowiedzi. ... W razie potrzeby nagranie na YouTube i
w archiwum audycji na www.paranormalium.pl można sobie cofnąć i
odsłuchać ponownie. Zapraszam do słuchania. Jakby mogłem prosić pana o
w miarę dokładne opisanie tej obserwacji. Kiedy do tego doszło? Jaka to była
miejscowość? Jak się zachowywał obiekt?
Jak wyglądał? Ile ich było? Może było ich więcej? Jakie były warunki pogodowe?
Wszystko, co pan pamięta. Dobra, tak że ja dokładnie daty już nie pamiętam,
bo ja wtedy byłem w takim, wie pan, szoku
może nie i wiedziałem. Spanikowałem. Może
nie, ale to było, bo moja, moja... Ja z mamą mieszkałem, ale moja mama już od
ośmiu lat nie żyje, nie? Umarła w 2013 i to musiało być albo rok wcześniej, albo
dwa lata wcześniej, nie? I to było gdzieś albo 2012, albo 2011 rok. I to była
wczesna wiosna. Gdzieś mogło to być gdzieś
koniec marca, bo zapamiętałem, że jeszcze nie było tych pąków na drzewach. Ale
była, była bardzo idealna pogoda. Ja w ogóle dzwonię z Człusia
i wiadomo, ścinają się granicy z Niemcami, nie? I graniczymy z miastem Albek.
I to było. Ja znajdowałem się akurat na balkonie. Moja mama była w
pomieszczeniu w innym pokoiku, nie, a ja byłem na balkonie i to była gdzieś
godzina, gdzieś po południu, może trzynasta albo czternasta. Była idealna
pogoda, błękitne niebo. Słońce świeciło elegancko
i miałem. Byłem, siedziałem na fotelu wiklinowym, na balkonie i miałem
skierowane tak. Balkon jest skierowany tak na, na zachód, południowy zachód, na
stronę Niemiec, nie? No i w pewnym momencie zauważyłem, że od strony właśnie
zachodniej, od strony Niemiec jest taka.
To wyglądało jak chmura, deszczowa chmura i mnie to nieco zaciekawiło, bo było
idealne niebo błękitne, a tu nagle taka pojedyncza
deszczowa chmura. No ale mimo wszystko siedzę dalej, ale od czasu do czasu
zerkam, zerkam na to, bo mnie to bardzo ciekawiło, nie?
I to była godzina trzynasta, gdzieś. Był normalnie ruch uliczny, bo ja, mój blok
znajduje się na ulicy Kujawskiej i ten blok znajduje. Mój blok znajduje się
tak przy takiej ulicy głównej i jednej z głównych
ze Świnoujścia ulic. I był normalny ruch
uliczny. Samochody jeździły. Naprzeciwko mojego bloku są dwa duże wieżowce. No i
cały czas siedząc na tym balkonie, obserwuję tą chmurę. I ta chmura tak
powoli, powoli się zbliżała, w moim, w moim kierunku nie, ale tak coraz niżej i
niżej. No ale mimo wszystko to obserwuję cały czas na to.
Mnie to bardzo ciekawiło, bo tu idealna pogoda, słońce świeci, a tu taka chmura
pojedyncza. Ale to cały czas wyglądało jak
chmura, bo to było ciemne, tak, ale coraz
bliżej, coraz bliżej. No i nagle to się obniżyło, tak? Ja mieszkam na czwartym
piętrze. Obniżyło tak się. To było gdzieś w odległości stu metrów od mojego, od
mojego bloku. I to tak się obniżyło, tak na wysokości latarni ulicznej. I to
stanęło gdzieś tak na pośrodku ulicy, właśnie tej i tak na wysokości może
drugiego piętra, może trochę wyżej, bo to
tak na wysokości tych latarni było gdzieś i między tymi latarniami, to w ogóle
w ogóle zawisło między tymi latarniami na środku ulicy. No i nagle widzę ostatni
samochód, jak jedzie tą ulicą w kierunku właśnie tak
w kierunku północnym, tak, w kierunku morza. No i nagle zamiera cała ulica,
zamiera cała ulica. Nie ma ani jednego
samochodu na ulicy, ani jednego człowieka.
I właśnie zrobiło się tak, jak zaćmienie słońca. Takie przyciemnione tło, nie?
Żółte takie. I spojrzałem na słońce. Czy to nie ma zaćmienia słońca? Czy czasem
księżyc nie zasłania tarczy słońca? Nie,
ale nie całe słońce było, ale zrobiło się jak zaćmienie słońca, jak zaćmienie
słońca. Nie było żadnej, ani jednego samochodu na ulicy, ani jednego człowieka.
A te wieżowce naprzeciwko mnie, z mojego bloku, po drugiej stronie ulicy
wyglądały, jakby tam nikt nie mieszkał. Przeraźliwa, przeraźliwa cisza się
zrobiła. Jak po wojnie atomowej, jakby nikogo nie było
na, na świecie. Nie tylko ja na tym balkonie i z tej chmury, co tak zawisło na
środku tej ulicy, w odległości gdzieś stu metrów, normalnie
ukazał mi się spodek latający, normalnie spodek latający. I to trwało gdzieś. Ja
wiem, może z pięć, siedem minut, bo ja chciałem mamę zawołać. Mama była
w sąsiednim pokoiku, tam u siebie siedziała i ja z balkonu. Drzwi były
uchylone, te balkonowe i z balkonu wychodząc do pokoju, chciałem mamę
zawołać, ale tak coś spanikowałem. Sam się, sam się bałem tego. Nie wiedziałem,
czy mamę zawołać czy nie. I tak chyba te parę razy wchodziłem na ten, na ten
balkon. Wychodziłem, nie? I cały czas to obserwowałem i normalnie cały czas tak,
jakby była, jakby nikogo nie było na świecie. W ogóle, w ogóle nie było
żadnego ruchu ulicznego. Zero samochodów, zero ludzi, zero jakichś ptaków, zero
zwierząt. W ogóle niby cisza martwa, jak po wojnie atomowej. I chciałem mamę
zawołać. No i tak chyba za piątym, siódmym
razem i w ogóle obecności tej mamy też nie było słychać w mieszkaniu, chociaż ja
nie zaglądałem do tamtego pokoju, czy była
czy nie. No ale...... przeraźliwa cisza i właśnie nie wiem. Chciałem się właśnie
podzielić. Właśnie ja długi czas nikomu nic o tym nie mówiłem. To już minęło
dziewięć albo dziesięć lat, bo ja, ja nie.
Ja nie zapisałem właśnie daty, nie, ale zapamiętałem to, że to była wiosna,
wiosna, gdzieś gdzieś koniec marca, może połowa marca, ale była piękna, idealna
pogoda. Jak, jak, jak latem nie. No to wspomnienie o tej ciszy jak po
wojnie atomowej przywodzi na myśl coś, co nazywa się czynnikiem poz UFOlogii.
I wie pan, słyszę ja po jakimś razie, tam siódmym razem
wchodzę na ten balkon i wszystko wraca do
normy. Robi się normalnie dzienne światło, samochody zaczynają jeździć. Nie,
normalnie ruch uliczny powraca, nie. No a
to normalnie rozpłynęło się w powietrzu, jakby za
jakimś pstryczkiem. Tak, nie i wszystko
wróciło do normy. Nie, ja, mama zmarła. Ja
o tym mamie nie powiedziałem nawet, bo uważałem, że powiem to.
Może będzie myślała, że mieszkam z synem
wariatem. Nie, ja długi czas nie mówiłem ludziom o tym, nie
u siebie w pracy ani nic. Dopiero tak zacząłem mówić tak od dwóch, trzech lat,
nie. No i niektórzy mi wierzą, niektórzy nie wierzą, nie. Wie pan, jak to jest,
nie? Takie, takie miałem właśnie ten. Nie i w tych pierwszych, w tych pierwszych
chwilach, jak to mnie to spotkało, nie, to byłem naprawdę w szoku, ale tak sobie
pomyślałem. Pomyślałem sobie: no, żyjemy tu na tej ziemi i musimy żyć, nie? I
później, za jakimś czasie zapomniałem o tym. Długo o tym nie myślałem, nie i
zacząłem później, po jakimś czasie znów nieraz mi to przychodziło, nie. I to
teraz, jak ta pandemia wybuchła, to wszystko. Nie. To, to, to tak zacząłem
ludziom mówić o tym właśnie, co mnie kiedyś spotkało, nie? I właśnie nie wiem.
Właśnie chciałem się podzielić właśnie z
państwem tym, co mi, to, co to było? Co to
było z takimi ludźmi, co się właśnie tym interesują, nie? Czy ja byłem w jakimś
innym wymiarze, czy... Bo ja z niektórymi, z niektórymi
ludźmi rozmawiałem, nie o tym temacie, nie.
I na przykład z takim panem rozmawiałem,
co pracuje tam w sklepie z telewizorami. On się właśnie też interesuje takimi,
takimi różnymi sprawami. Ten pan mi powiedział, że on mi wierzy. Nie, to mnie
to spotkało i mówi najprawdopodobniej, że to byli szaraki. Nie, ja słyszałem o
takich właśnie szarakach. Właśnie są takie istoty, nie? I trochę grzebałem w
internecie o tym i znalazłem, nie, że niby oni, oni właśnie oni nie są z innej
galaktyki, że oni są z Ziemi. Oni, oni przychodzą z przyszłości, nie i nas
obserwują, nie, że nasza cywilizacja się niby,
że nasza cywilizacja niby ma wyginąć po wojnie nuklearnej, nie, że tam ma ocaleć
jakiś procent ludzi i oni są po ewolucji człowieka. Nie. Nie wiem, czy pan o tym
też słyszał. No, słyszałem, chociaż bardziej się tutaj po prostu skłaniam ku
tym teoriom mówiącym, że istnieje jakaś równoległa rzeczywistość i
że te obiekty mogą też przybywać z równoległej rzeczywistości,
która istnieje jakby obok naszego, tego, tego naszego świata. Mam takie pytanie,
czy, czy ktoś to jeszcze widział? Krótko mówiąc, czy tylko pan?
Nic, nikt tego nie widział. To było w dzień. Normalnie, gdzieś godzina
trzynasta, czternasta. Nie, bo spojrzałem
jeszcze na słońce. Jak na niebie to było.
To było po południu, tak nie, bo ja mam tak ten balkon
po tej stronie. Co to, co to było? Nie. To
tak. Południowy zachód, nie południowy zachód nie
i ścinały się granice z miastem Albek. I
to było w stronę Albeku. To szło tak. Tak się przesuwało jak chmura i mnie to
zaciekawiło, bo niebo było idealne, czyste, błękitne. Nawet takiego obłoczka
jasnego nie było. I mnie zaciekawiło w pewnej chwili, że taka pojedyncza,
deszczowa chmura nie. Mówię, co to jest? Ale to wyglądało jak chmura, nie. I to
tak się zmierzało w moim kierunku. Coraz bliżej, coraz bliżej. Pomalutku, jak
chmura płynęła. No i coraz bliżej. No i później nastąpił. Nastąpił ten efekt, że
zrobiło się jak zaćmienie słońca. Żółte tło. Ja spojrzałem jeszcze na słońce.
Czy czasem nie ma zaćmienia słońca? Nie,
ale nie słońce, bo całe normalnie zrobiło się na całym niebie. Żółte tło. Nagle
widzę cały ostatni samochód, jak jedzie tą ulicą.
Znika, robi się pusta ulica i zero człowieka. A te wieżowce naprzeciwko
mojego bloku, po drugiej stronie, to co się znajdują, normalnie wyglądało jak po
wojnie atomowej. Jakby tam żadnego człowieka też nie było w tych wieżowcach
dziesięciopiętrowych, nie. I te żółte tło tak się odbijało w tych
szybach, w tych wieżowcach, te słońce, nie
te tło w ogóle. No i w ogóle normalnie,
jakbym to tak wyglądało, jak ja bym był na tym świecie i nikogo innego nie było
człowieka. Przeraźliwa cisza. Nie wiem. To tak wyglądało, jakbym był w innym
wymiarze albo, albo jakąś wizję miał, albo. No nie wiem właśnie. Dlatego ja
zadzwoniłem do państwa i chciałem się podzielić tym, co mnie spotkało. I
normalnie tej chmury normalnie ukazał się później, jak on tak zawisł
na środku tej ulicy, między tymi latarniami ulicznymi. A ta ulica jest
dwupasmowa. No to ile ona może mieć długości? Nie wiem. Dwanaście. Ile tam
taka ulica może mieć szerokości? Nie. Dwanaście. No, może czternaście metrów
góra. Chyba jakoś tak. Czternaście metrów. To coś jakoś tak.
On nie był tak od latarni do latarni. Nie,
tylko normalnie mógł mieć. Ja wiem, może
z dziesięć metrów albo osiem średnicy czy
coś. I nie był wysoki, nie był wysoki. On
tak mógł być gdzieś z metr wysokości albo coś.
Dlatego nie ma, ale jak były tam te istoty, to musiały nie być wysokie albo
nie wiem, tak przypuszczam. I to był w kolorze tak, płótno. Ja jeszcze panu
powiem, jak było na wysokości tych chmur.
Niby to jak było na wysokości. Widziałem ten spód. To był
z jednej strony taki, taki, taki łącznik,
jakby stópka to była. Jak już był bliżej,
nie, ale jeszcze był na......w wysokości powyżej czwartego piętra, nie? To tak,
taką jakby taki łącznik był właśnie od spodu i to było czarne właśnie. I to
dlatego właśnie z daleka wyglądała jak chmura czarna, nie? A później, jak się
obniżyło, tak na wysokości tych, tych lamp ulicznych, nie, to normalnie ten
wierzch tego spodu był albo biały, albo stalowy. Tak bardziej biały, to mi się
wydawało. Biały kolor bardziej. Obiekt, rozumiem, sprawiał wrażenie
fizycznego? Nie, nie, nie wyglądał jak, jakby był na przykład półprzezroczysty,
taki jednolity był? Trudno mi powiedzieć. Trudno mi powiedzieć, bo to tak albo
nie wiem. Tego to panu nie powiem, czy on był przezroczysty, ale tak albo był
bardziej biały i ten, ten, bo spód, jak był na, był wyżej, to był, był czarny i
był. Widziałem taki kawałek takiego ogonka, jakby tam był łącznik, nie?
Łącznik był nie pośrodku, tylko tak bardziej z boku był, nie? Albo to była
stupka, albo łącznik, nie? A czy miał pan wrażenie, że ten obiekt
jakoś nie wiem, reaguje na pana obecność zachowaniem, czy po prostu ten obiekt
sobie po prostu przyszedł? Bo jak ja ich widziałem, jak ja ich
widziałem, to przypuszczam, że oni mnie też widzieli, nie?
No, widocznie jakoś się niespecjalnie pana obecnością przejęli, skoro, skoro po
prostu- No właśnie, właśnie. Robili swoje sprawy. Konkretnie,
kolokwialnie mówiąc. Ale mówię panu, ja byłem w szoku. Ja nie
wiedziałem, co zrobić. Nie, to naprawdę. Niektórzy się śmieją, myślą: a może
narkotyki? Ja nigdy w życiu ani żadnych narkotyków nie brałem, ani nic. Jestem
normalnym człowiekiem i ten, nie. I to było w dzień, nie, to nie było w nocy. W
dzień, nie, w dzień taka sytuacja, nie. I to właśnie mówię panu. To
się zrobiło na całym niebie. Żółte tło, żółte tło. Normalnie tak to wyglądało. Z
jednej strony tak to wyglądało, jakby klatka stop w telewizorze, nie? I żółte
tło. Normalnie jak, jak po wojnie atomowej, jakby nikogo nie było
na świecie, tylko ja. I tylko bloki puste
i, i ten, i ten pojazd, co wisiał, nie, między tymi latarniami na środku ulicy,
nie? I tak chyba z pięć, siedem razy wychodziłem, bo chciałem tą mamę zawołać,
nie, ale też jej obecności mamy w mieszkaniu nie słyszałem, nie. Ona tam
była w innym pokoiku u siebie, bo mamy
czteropokojowe mieszkanie. Czteropokojowe, tak, mieszkanie mamy i ona była, już
siedziała w swoim pokoiku, ale chciałem tą
mamę zawołać, ale bałem się zawołać, bo czasem różne mogą być skutki, nie? Bo-
Czy coś, coś pana powstrzymywało od zawołania mamy?
Nie zrobią mnie właśnie, bo wie pan, co
zauważyłem jeszcze? Jak ten pojazd wisiał pośrodku ulicy, to tak, jakby jakieś
promienie od niego szły w jednym kierunku.
W jednym kierunku, tak jakby promienie
takie, takie jak nieraz słońce daje takie,
takie cienie, nie? Czy coś, nie, to tak,
jakby od niego szły takie, takie promienie
jakieś, nie? W tym kolorze, właśnie takie jak, jak te żółte tło na całym niebie
nie, było, nie takie coś, nie? A czy coś pana powstrzymywało, czy, czy-
Dlatego nie. -przerąbał się pan po prostu, że mamie coś się może stać?
Ja się bałem. No, powstrzymywało mnie to,
bo bałem się, czy czasem moi mamy czegoś nie zrobią i dlatego nie
chciałem zawołać. A moja mama to była osobą niepełnosprawną, nie, bo ruchowo
była. Chorowała na taką chorobę. Ta choroba wyniszcza stawy i wszystko. I była
ruchowo taka bardziej niepełnosprawna była, bo o kulach się poruszała i ten. I
też bałem się mamę zawołać. No, bałem się
nawet o siebie się bałem. Co oni czasami,
czy czasami coś oni mogą mi zrobić jakimś,
jakimś nie wiem, promieniem, czy coś. No to różne, nie? Czy ten,
jakoś nie, nie zawołałem tej mamy i tak,
po którymś razie wchodzę na ten balkon. To wszystko
przywróciło do normy. Nie, normalnie białe
światło się zrobiło. Ruch uliczny zaczął, No, rozpłynęło się w powietrzu, nie?
przywrócił się do pierwotnego stanu. Zaczęły samochody
jeździć, nie, w ogóle ludzie zaczęli chodzić, nie, a to normalnie rozpłynęło
się.
Tak po prostu sobie znikło. Jak pałką czarodziejską, laską, nie,
pałeczką czarodziejską, nie? A czy pojawienie się tego, czy pojawieniu
się tego obiektu towarzyszyły jakieś dźwięki bądź jakieś...?
Nie, nie. Cisza. Przerażająca cisza. Przerażająca cisza. Jakby nikogo nie było,
mówię panu, jakby nikogo nie było na świecie.
Jakby to było po wojnie atomowej czy coś.
Coś takiego jak Czarnobyl. O! Wszystkich tego wyrzucili z tego miasta i po tym,
jakby nikogo nie było. I te bloki naprzeciwko mojego. Jak spojrzałem na te
wieżowce, nie i tak ten cień światła tak się odbijał w tych
szybach, nie, bo wszędzie były okna pozamykane. Wie pan, wszędzie, nigdzie nie
było okna uchylone i wszędzie w tych szybach odbijało się te niebo na tym
żółtym tle. To tak wyglądało, tak, jakby nie wiem,
żadnego. Przerażająca cisza, jakby żadnego
człowieka nie było w tych blokach. Jak po wojnie atomowej, nie? Takie coś.
A czy pomijając tę ciszę, ten efekt Oz,
jak to, jak to ujmują ufolodzy, czy obiekt wywiera jakiś wpływ na otoczenie? Czy
jego manifestacji towarzyszyły jakieś inne
zjawiska, czy też sprawiał może wrażenie,
jakby po prostu wyłączył wszystko, żeby, żeby sobie coś pooglądać?
No właśnie, ja właśnie jestem tylko tak, tak jakby nie wiem. Albo telepatycznie
załatwił tych wszystkich w okolicy, na ulicy i na ulicy, i w tych blokach, że
nikt nie wyjrzał i żaden samochód nie przejechał, a mnie zostawił jako świadka.
Nie wiem, bo mogło być tak. Nie, że na przykład załatwili, załatwili wszystkich
telepatycznie, a mnie zostawili jako świadka, żebym zdjęcie zrobił. Ale ja nie
zrobiłem ani zdjęcia, ani nic. Nie, no, ani nikogo nie zawołałem, że ten.
... Może pana jakoś można pospekulować, że pana, pana, pana
można pospekulować, że pana jakby przypadkiem zostawili z włączoną taką jakby
świadomością, a jakoś specjalnie się tym
nie przejmuje, że ktoś może ich zobaczyć.
Też tak mogło być, bo jak siedziałem na tym balkonie od początku, nie? No,
normalnie siedziałem sobie na balkonie, na
tym fotelu wiklinowym, bo kupiłem taki fotel wiklinowy i jak będzie ładna pogoda
latem, latem czy coś, nie, bo moja mama osiem lat z domu, z domu nie wychodziła,
nie, bo miała tam chorobę na trzecim piętrze. Potem mieszkanie bez windy, nie?
No, jak mówię. No i ja sobie usiadłem na
tym foteliku i tak sobie normalnie. Ładna
pogoda, wiosna, nie wiadomo, nie? To sobie
usiadłem na foteliku. No i tak patrzyłem sobie na ulicę, jak samochody. Tak
rekreacyjnie sobie usiadłem, żeby sobie posiedzieć. I nagle zauważyłem
właśnie tą chmurę. To wyglądało jak chmura i mnie to zaciekawiło, bo normalnie
niebo było czyściutkie, błękitne, nawet tego
jasnego obłoczka nie było, nie? Jak nieraz są takie obłoczki,
nie? I mnie to zaciekawiło, jak to całe niebo niebieskie, a tu nagle taka
pojedyncza chmura, bo to wyglądało jak chmura, jak to jest od strony Niemiec
szło, nie? Ja wiem, jak samoloty wyglądają, jak śmigłowiec, jak wszystko,
nie? Bo ja pływałem jako rybak dalekomorski, to i
miałem i wymiany samolotowe i wiem, jak samolot, jak samolot wygląda, jak
inne pojazdy, nie? No i to wyglądało jak
chmura. I to tak płynęło sobie pomalutku,
jak obłok. Pomalutku się przesuwało, jak ta chmura, nie? I coraz niżej, i coraz
niżej. No i ja to obserwowałem, nie? Obserwowałem, bo mnie to ciekawiło. No i
później zrobił się ten efekt, co panu mówię, nie?
Że zrobiło się żółte tło, jak przy zaćmieniu słońca. To zawisło gdzieś na
wysokości drugiego piętra, bo nie wiem, te latarnie, tak, te latarnie chyba tak
sięgają drugiego piętra. Na środku ulicy, nie? Ruch zamarł.
Ani jednego samochodu, ani jednego człowieka, bo to było gdzieś trzynasta,
czternasta, gdzieś koło czternastej to gdzieś musiało być. No i
tak było, jak było. Zamarło, nie, to było
gdzieś może pięć, siedem minut. Gdzieś tak to mogło trwać, nie?
No właśnie chciałem, chciałem zapytać o czas trwania tego zdarzenia, bo pan z
tego, co zrozumiałem, siedem razy tam wracał na ten, na ten balkon.
Tak, dlatego ja tak mówię, z pięć, siedem
minut to mogło być, nie? Tak, może pięć minut. Ja nie wiem. Tak, tak,
przybliżeniu, bo wie pan, nie dobrze... Czyli, czyli dosyć, dosyć długo. Niby to
były godziny takie- Przypuszczam, że pięć minut to było
naprawdę. Gdzieś tak na pewno było gdzieś pięć minut.
Niby godziny, w których większość ludzi
teoretycznie powinna pracować, ale jednak ktoś tam, gdyby, gdyby.
No bo wie pan, to jest godzina, taka, że pora obiadowa i lunch, nie lunch.
No tak. Wiadomo, Świnoujście to jest takie kurortowe miasto, nie? Bardziej
tutaj gastronomia, nie? No, czasy przed pandemiczne to tam ruch
musiał być jeszcze dłużej w tej gastronomii.
No to to było w roku. To było w roku dwutysięcznej albo dwutysięczny jedenasty,
albo dwutysięczny dwunasty, nie? I to była gdzieś tak albo połowę marca,
albo pod koniec marca, nie? To wczesna wiosna to była, bo zapamiętałem, bo nie
było jeszcze tych liści na drzewach, nie?
To właśnie zapamiętałem. Ale była idealna.
To była idealna pogoda, taka jak... No, piękna pogoda była wiosenna, jak nieraz
latem nie ma takiego nieba, nie? Błękitne niebo, nie i słońce świeciło
nieraz tam, nieraz i luty teraz jest piękny, nieraz, nie? Słoneczny jest
nieraz, bo to anomalia pogodowe się zmieniają. Wie pan, to jest
nawet zimnie ma teraz, nie? Praktycznie u nas, tutaj nad morzem.
A to było jakoś przed dwudziestym pierwszym czy po dwudziestym pierwszym?
Pamięta pan może? Ale dwudziestym pierwszym czego? Marca? Marca, tak.
No, ja tak przypuszczam, że to mógł być
gdzieś koniec marca. Może gdzieś tak. Nie? Przypuszczam.
No, to taka, taka przybliżona data. O to właśnie, o to mi właśnie chodziło.
Tak sobie taki, taki... Piękna pogoda była, taka wiosenna, czyste niebo, nie?
Tak, przypuszczam, że to był kwiecień jeszcze nie, bo w kwietniu już takie jak
już połowę kwietnia, to już drzewa kwitną,
już praktycznie nie? Już w pełni, ale to były jeszcze takie, takie praktycznie
prawie łyse te drzewa, nie? Gdzieś koniec marca, gdzieś to było. Mogło być.
Czy udało się panu dostrzec jakby coś wewnątrz tego obiektu? Jakieś istoty? Czy
pan po prostu widział tylko z zewnątrz? Nie widziałem, żadnych istot, tylko
widziałem normalnie spodek i mówię panu,
jak to wyglądało. Jak on był na wysokości właśnie
może nie chmur, bo nie było wtedy chmur,
nie? Tylko to wyglądało jak chmura, nie? No,
nie że było na wysokości, no, dajmy ze stu
metrów, nie? No to ten spód normalnie był
czarny, nie, tego obiektu. Czarny i miał taką jakby łącznik z jednej strony. On,
ten łącznik nie był tak pośrodku tego, tego spodka, tylko tak bardziej z boku, z
lewej strony, nie? Z lewej strony. To wyglądało, jak albo to był łącznik, albo,
albo, albo stópka jakaś, nie? Jak ląduje nieraz, nie? No, a biel tego, tego
talerza, tam nad tą stópką to była raczej biała. Raczej biała. Mi się wydawało.
Mogło, mogło mieć stalowy kolor, ale mi się bardziej tak biały, bardziej...
Taki metaliczny. Bardziej biały. Metaliczny, ale tak bardziej, bardziej
białe. Wie pan? Tak jakby połyskujący metal, coś tego typu.
Tak, tak, ale bardziej, bardziej białe, nie? Jakby to można było tak przybliżyć.
No i on nie był wysoki. On taki ja wiem, bo to
była gdzieś odległość ode mnie. Może sto
metrów, może sto dwadzieścia, nie? Więcej nie było, nie. No to mógł być,
wysokość mógł mieć gdzieś metr, może metr
dwadzieścia. Nie, on nie był wysoki, nie, ten spodek, nie. No i średnicę gdzieś
mógł, jak pan mówił, ze dwadzieścia...... Ulica może mieć szerokości czternaście
metrów, tak? No tak na oko, tak z czternaście metrów gdzieś.
Ja wiem, no dziesięć, osiem metrów może średnicy, może tak, bo on nie był tak od
latar, od tych latarń do latarń. Nie, tylko
był tak pośrodku. Nie, ale tak gdzieś może osiem metrów. Może tak właśnie. Wiem,
takie spodki są takie. Są takie, takie, takiej wielkości, nawet
większe czy mniejsze. Nie wiem. No, ja przypuszczam też, że mogło. Mogła to być
jakaś może też wysłana sonda. To jest jakieś z tej cywilizacji? Nie,
niekoniecznie. Zdarzają się też relacje o obserwacjach
obiektów przekraczających jakby swoimi
gabarytami rozmiary stadionu piłkarskiego.
No tak, tak, to też właśnie słyszałem, nie? Że ludzie obserwowali też niektórzy,
że ten, ale mówię panu, że mnie to naprawdę spotkało, żeby to w nocy było,
nie, bo tam ten, ale to było w jasny dzień, normalnie, ja się, ja normalnie,
wie pan, to mi się włosy, włosy zjeżyły.
Ja pierwsze dwa dni to myślałem o tym, ale nikomu nic nie mówiłem. Ale tak se
pomyślałem, wie pan, co? Tak pomyślałem.
No, żyjemy tu na tej ziemi i musimy żyć, nie?
I tak, taką miałem właśnie myśl, nie. I później wiadomo, w pracy nikomu nic nie
mówiłem, bo by powiedzieli: No, zwariował chłopak. Wie pan, jak to niektórzy
odbierają. No, wiadomo. Mamie, mamie też nie powiedziałem. Mama
zmarła osiem lat temu, mi dwutysięcznego trzynastego i zmarła i nie powiedziałem
jej o tym, i w ogóle. I ja długi czas o
tym nie mówiłem. Ja to tak zacząłem mówić z trzy lata temu, nie. Trzy lata temu
zacząłem o tym mówić. No i teraz ta pandemia wybuchła rok temu, nie? To
całkiem niektórym ludziom i w pracy mówię, i wszystko, na to, co
zacząłem mówić mojej siostrze, szwagrom. Kurde, jedna siostra, jedna siostra
wierzy, druga nie wierzy. Jeden szwagier
wierzy, drugi nie wierzy, nie. I jedni się podśmiechują, ten, nie, ale nigdy nie
byłem osobą ani psychicznym, ani, ani alkoholikiem, ani narkomanem. Jestem
normalnym człowiekiem. Pracuję. W wojsku byłem i na statkach pływałem
dalekomorskich. Teraz pracuję w gastronomii i na budowach pracowałem,
nie. Jestem zawsze szanowanym pracownikiem i nigdy nic, ten, nie.
Mam już pięćdziesiąt cztery lata, mam już
pięćdziesiąt cztery lata, nie i wiadomo, no, ludzie nieraz umierają i chciałem
podzielić się takim czymś, nie? I chciałem się podzielić właśnie z takimi
ludźmi, co się interesują tym. Może oni też jakąś zasłonę puścili, że tylko ja
widziałem te żółte tło, że oni przykryli
właśnie. No, nie wiem. Nie wiem. Nie wiem.
Można pospekulować trochę, że rzeczywiście jakaś zasłona
została wypuszczona, tylko no, coś tam im
krótko, kolokwialnie mówiąc, nie piekło i
ktoś czasami ich likwiduje, a czasami po
prostu sytuacje wyglądają tak z niektórymi
obserwacjami, że to wygląda tak, jakby, jakby UFO się dostosowywało do percepcji
jakiegoś wybranego świadka. Grupa ludzi na przykład
stoi sobie w jakimś miejscu. Jeden świadek
widzi jakiś obiekt na niebie, a reszta nie widzi nic.
Tak, tak, tak. Słyszałem to już. To ja właśnie. Ja nawet w rodzinie miałem,
mam taki przypadek osoby, że po prostu powiem tak: moja mama widziała coś
takiego, jak kiedyś się bawiliśmy tutaj na niedalekim osiedlu. Zimą zjeżdżaliśmy
sobie na sankach, tam różnych dupolotach.
I nagle mama właśnie też pomiędzy blokami
zobaczyła taki klasyczny dysk latający. No, tylko że ten dysk dosyć krótko się
musiał tam utrzymywać, bo nie zdążyła nas
zawołać i nam tego pokazać. A grupa, grupa
ludzi tam była też dosyć spora, bo tam też były inne dzieci z rodzicami. Także
ktoś to musiał zauważyć. No ale tak się okazało, tak się jakoś złożyło, że to
widziała tylko moja mama. Wszystko na to wskazuje.
Ja właśnie tak trochę żałuję, bo może jakbym spróbował zrobić zdjęcie, może bym
miał jakiś dowód. Tylko też nie wiadomo,
co by wyszło. Te zdjęcie nie. To też nie wiadomo, nie? Wie pan, jak to jest, że
człowiek żałuje później po tym. Ja też myślałem, że jakoś poddać się hipnozie,
jakoś sobie bardziej to przypomnieć czy coś. No, nie wiem, czy tak by też można
było zrobić hipnozę. Że jakbym się poddał, czy
by to ten obraz by powróciły to wszystko czy nie? Coś pan mówi.
Ciężko powiedzieć. Ciężko powiedzieć, nie? To bardzo taka indywidualna kwestia.
Musiałby się pan z którymś ufologiem po prostu skontaktować, znaleźć kogoś,
jakiegoś hipnotyzera, w miarę takiego dobrego, doświadczonego, żeby to, żeby
wydobyć te wspomnienia i żeby po drugie wszystko bezpiecznie zrobić.
Przypomnieć. Właśnie o to chodzi, nie? Jak to miło słownie, ten, nie. Dlatego ja
właśnie zadzwoniłem do państwa. Mówię, mówię, że podzielię się tą, tymi swoimi,
no, tym swoim przeżywaniem. Ja chciałem właśnie ten, nie, się dowiedzieć,
co mi naprawdę to, co to było naprawdę? Ja byłem w jakimś
innym wymiarze. To są światy równoległe,
inne, nie. Czy ja byłem? Czy miałem jakąś wizję
na temat naszej cywilizacji? Czy, czy ona
naprawdę wyginie? Czy jakaś obca noga nas
czeka? Czy to naprawdę są te szaraki, czy,
czy ja nie wiem. No, właśnie nie wiem, co to mnie spotkało, nie? Właśnie nie. Te
żółte tło normalnie nie było zachmurzenia
słońca. Zrobiło się na całym niebie żółte
tło i normalnie ulica zamarła. Ani jednego samochodu, ani jednego człowieka, ani
jednego ptaszka, bo u nas mewy latają ciągle. Nie wiadomo nic. Nic.
No, no kurczę, może bez mew. To rzeczywiście. To rzeczywiście osobliwa
sytuacja. No, nie wiem, co pan o tym sądzi. Pan też
się chyba podzieli tą moją informacją z innymi.
No tak, właśnie chciałem tutaj pana zapytać. Jeżeli nie ma pan nic, nic
przeciwko, to ja tutaj podeślę też zapis tej rozmowy ufologom współpracującym
z Radiem Polskim Radio. Bardzo proszę się podzielić. Ja mogę podać
swoje nazwisko i imię. Mieszkam w Świnoujściu na ulicy Kujawskiej. To było
praktycznie dosłownie.... Kujawska, a ten pojazd był, bo mój blok jest na ulicy
Kujawskiej, a ten pojazd był yy na 11 Listopada. Yy, nad tą ulicą, nie? Bo ta
ulica się z moich opinii nazywa 11 Listopada, nie? A mój blok znajduje się na
ulicy Kujawskiej, nie, na ulicy. I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co
sądzicie o opisanych w dzisiejszej audycji
zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje historie i chcecie się nimi podzielić,
gorąco zachęcam do kontaktu. Każde zgłoszenie dotyczące obserwacji UFO
przesyłam dalej do współpracujących z Radiem Paranormalium ufologów. Przekazanie
relacji niejednokrotnie kończy się małym
śledztwem, którego efekty widać później w publikacjach choćby Arkadiusza Miazgi,
Piotra Cielebiasia czy Damiana Treli. Warto dzielić się takimi zdarzeniami, gdyż
każda relacja potencjalnie może przybliżyć nas do zrozumienia prawdziwej
natury zjawiska UFO. Zachęcamy więc do skorzystania z kontaktów do Radia
Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios". Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na naszej stronie
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych na Facebooku i
YouTube. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.