Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było... Nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez. No,
ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś
zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium. Witam Was bardzo gorąco i
serdecznie. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Mam przyjemność zaprosić
Państwa na kolejny, trzydziesty drugi już
odcinek podcastu "Mówią Świadkowie", czyli
jednej z najbardziej paranormalnych, a
przy tym wywołujących niekiedy najbardziej skrajne emocje audycji w polskim
internecie. Podcast, w którym prezentujemy najciekawsze relacje o spotkaniach z
nieznanym, które docierają do Radia Paranormalium. Dzisiejszy odcinek wypełnią
w całości relacje nadesłane drogą tekstową. Będą to korespondencje, czasem
trochę krótsze, czasem trochę dłuższe, opisujące różnego rodzaju spotkania
naszych słuchaczy i czytelników serwisu paranormalium.pl z zaświatami i sferą
niefizyczną. Będą to głównie opisy obserwacji duchów, niekiedy podczas
spontanicznych wyjść poza ciało. Poznamy też doniesienia o znakach z zaświatów,
monicjach, czyli wizjach zwiastujących
czyjąś śmierć. Będzie też wyjątkowo dziwna
historia pewnej dziewczyny wykazującej przejawy jakichś zaburzeń, być może
powiązanych z jej fascynacją okultyzmem.
Zanim jednak przejdę do prezentacji moim skromnym głosem przygotowanego na dziś
wyboru korespondencji, pozwolicie Państwo, że przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o
spotkaniu z czymś trudno wytłumaczalnym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny: Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. Jeżeli
więc Drogi Słuchaczu, Droga Słuchaczko,
Droga Osobo słuchająca tej audycji, chcesz się podzielić jakimś trudnym do
wytłumaczenia zdarzeniem, na przykład obserwacją UFO, zetknięciem ze sferą
niefizyczną czy też doświadczeniem tak zwanego zjawiska błędu, zwanego inaczej
glitchem w Matrixie, to gorąco zachęcam do
skorzystania z podanych przed momentem kontaktów. Pora, aby przejść do
prezentacji przygotowanych na dziś relacji. Korespondencję będę prezentował
jedną po drugiej. Będą one oddzielone kilkusekundowymi przerwami. Gdy zaś
dojdziemy do ostatniej, owej najbardziej osobliwej historii, jej prezentację
poprzedzę krótkim komentarzem. Zapraszam zatem do słuchania.
Fragment korespondencji e-mailowej nadesłanej do Radia Paranormalium
dwunastego września dwa tysiące osiemnastego roku: "Trzydziesty pierwszy
sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku.
Teściowa była umierająca i leżała w szpitalu. Moja żona dyżurowała przy jej
łóżku. O godzinie szóstej trzydzieści rano obudził mnie mój pies, owczarek
niemiecki, który siedział przed drzwiami
do domu i przeraźliwie wył. Za pięć minut
dostałem wiadomość, że teściowa umarła." Korespondencja nadesłana w kwietniu dwa
tysiące dwudziestego pierwszego roku przez
pana Marcina: "Kilka tygodni temu, przy
przekazywaniu moich spotkań ze zjawiskiem
UFO, obiecywałem, że odezwę się jeszcze z
innym tematem. Kilka lat temu odnotowałem w moim życiu bardzo ciekawe zdarzenie,
które zapadło mi w pamięć. Zanim je opiszę, czuję się w obowiązku zarysować
pewną kwestię. W czasie studiów zainteresowałem się psychoanalizą, która
pomogła mi się wydobyć z kryzysu po śmierci matki. Psychoanaliza w ujęciu
Karla Gustawa Junga stała się dla mnie swoistą filozofią rozwoju. Do tego
stopnia, że wiele wskazówek i refleksji
Junga przyjąłem za coś w rodzaju duchowego kredo....Pod wpływem tej psychologii
zacząłem się intensywnie przyglądać moim
snom. Zacząłem je zapisywać i coraz lepiej
zapamiętywać po przebudzeniu. Zauważyłem,
że wiele z tych sennych zdarzeń powraca półświadomie za dnia w postaci myśli
pojawiających się znienacka, mających korzenie w konkretnych snach. Zacząłem
traktować sny jako rodzaj dodatkowego zmysłu, który ukazywał mi rzeczy umykające
świadomości za dnia. Ich nastrój, przedstawione sytuacje i obrazy były jak
rodzaj alegorycznego wyjaśnienia obecnej
sytuacji lub symulacji tego, co nadejdzie. Gdzieś na początku dwa tysiące
szesnastego roku przyśniła mi się sytuacja, która mnie zaniepokoiła i
utkwiła w pamięci. Śniłem, że jestem na
spacerze z paroma znajomymi. Szliśmy jedną z ulic mojego miasta, roześmiani,
zadowoleni z życia, kiedy obok przebiegła siostra mojej matki. Trwało to ledwie
kilka sekund, ale usłyszałem jej głos. Powtarzała głośno i w kółko: "Takie
nieszczęście, takie nieszczęście!" Minęła
nas, nie zatrzymując się, jakby mnie nie
zauważyła. Tu muszę nadmienić, że od kilku
lat nie miałem z nią kontaktu. Kiedy żyli rodzice, widywaliśmy się niemal co
tydzień. Moja matka była silnie z nią związana. Natomiast po śmierci matki,
ojciec zmarł pięć lat po matce, nasze kontakty osłabły. Ciocia była całe życie
panną, osobą dość skrytą i trudną w kontaktach. Mieszkała sama w lokalu, w
którym wcześniej mieszkali dziadkowie.
Widywaliśmy się sporadycznie, przeważnie w
okolicach Święta Zmarłych. Odwiedzałem wtedy groby dziadków i razem szliśmy
zapalić znicze i złożyć kwiaty. Kiedyś, podczas takiej wizyty, pytałem ją o
korzenie naszej rodziny. W trakcie rozmowy oznajmiła mi: "Ty mnie pochowasz".
Zmroził mnie wówczas ciężar tej przysługi złożonej na moje barki. Uświadomiłem
sobie, że faktycznie tak może się stać, bo
na miejscu z rodziny zostałem tylko ja. Ale wróćmy do snu. Ten sen nie dawał mi
spokoju, ale z uwagi na różne konfliktowe sprawy z przeszłości trudno mi było
sprawdzić, czy to ma jakieś odzwierciedlenie w rzeczywistości. Kilka
miesięcy później otrzymałem od innej krewnej SMS-a, że ciocia jest umierająca i
leży na oddziale paliatywnym. Wówczas z całą mocą wrócił do mnie tamten sen.
Skontaktowałem się z mieszkającą obok cioci przyjaciółką z pracy. Mimo trudnej
natury mojej ciotki, przyjaciółka zawsze
utrzymywała z nią więź. Opowiedziała mi o
zmaganiach mojej ciotki z rakiem krtani. Pominę może szczegóły choroby, bo są tu
nieistotne. W każdym razie po tym SMS-ie udałem się na oddział paliatywny.
Spędziłem tam może z piętnaście, dwadzieścia minut, trzymając ją za rękę w
milczeniu. Wydawała się jakby zawstydzona
i starała się nie patrzeć w moją stronę.
Dopiero gdy wstałem, żeby wyjść, rzuciła
mi na odchodne spojrzenie. Coś próbowała
powiedzieć, ale nie umiałem jej zrozumieć. Pożegnałem się i tak widzieliśmy się
ostatni raz. Była to bardzo przejmująca chwila, którą mocno przeżyłem. Odeszła
następnego dnia. To jeszcze nie koniec opowieści. Słowo się rzekło. Po śmierci
zająłem się pogrzebem i uporządkowaniem innych kwestii,
w tym sprzątaniem mieszkania. W dniu pogrzebu poszliśmy z żoną i przyjaciółką
cioci do jej mieszkania. Wszystko wyglądało, jakby tuż przed chwilą wyszła i
miała za moment wrócić. Porozglądaliśmy się po nim. Wreszcie usiedliśmy przy
stole. Przyjaciółka wspomniała, że ciocia napisała jakiś testament, przy którego
spisywaniu była obecna sąsiadka i gdzieś to musi być schowane. Ja sam nie
pamiętałem, czy mi ciotka kiedyś o tym wspominała lub nie. Usiłowałem sobie coś
przypomnieć na ten temat, ale z marnym skutkiem. Obie panie zaczęły pokrótce
przeglądać szafkę z dokumentami, rachunkami, które pomogłyby rozeznać
sytuację mieszkaniową. Rozglądały się też za kopertą, w której miał być ów
testament, ale bez skutku. Miałem nadzieję, że z uwagi na silną więź
emocjonalną, która łączyła nas w przeszłości, otrzymam jakąś wskazówkę,
mówiąc wprost, od cioci, gdzie mam tego szukać, skoro mnie wyznaczyła na
realizatora jej woli. Usiadłem sobie w kuchni, przyłożyłem pięść do czoła i
zacząłem zadawać w myślach prośbę, żeby mi pokazała, gdzie szukać. Po chwili
przyszła mi do głowy myśl w postaci obrazu. Zobaczyłem ciocię, jak z
tajemniczym uśmiechem Mona Lisy wstaje z
tapczanu w dużym pokoju i idzie do szafki
w meblościance, czegoś w rodzaju barku.
Zrozumiałem przekaz. Od razu poszedłem do
tej szafki i otwarłem ją. Biała koperta tkwiła w małym stojaku w głębi szafki.
Otwarłem niezalepioną kopertę i to było to. Podziękowałem cioci i poszedłem
poinformować obie panie w pokoju obok, że
znalazłem testament. Trochę z początku im było dziwnie, jak wytłumaczyłem, skąd
wiedziałem, gdzie tego szukać, ale wkrótce przyjęły to jako coś normalnego.
Przyjaciółka się śmiała i poprosiła, żebym jeszcze znalazł lampę Zeptera, którą
ciocia wypożyczyła i byłoby dobrze ją oddać. Tym razem bez namysłu poszedłem do
innej szafki i wyjąłem z niej wspomnianą lampę. Uśmialiśmy się wtedy głośno. W
końcu powiedziałem, że lepiej będzie zostawić na razie mieszkanie w takim
stanie, w jakim je zastaliśmy i niczego nie sprzątać. Mam bowiem wrażenie, że
ciocia po długim pobycie w szpitalu wróciła do niego i chce sobie w nim pobyć,
zanim odejdzie z tego świata ostatecznie....Zgodziły się i wróciliśmy
tam dopiero po kilku dniach. Ciotkę spotkałem kilka tygodni później. Tym razem
znów śniłem, że idę po moim mieście w jego onirycznej wersji. Tym razem minęła
mnie w zupełnie innym nastroju. Ubrana w
dres uprawiała jogging. Była uśmiechnięta i zadowolona ze zmiany. Powiedziała do
mnie: "Muszę się teraz wziąć za siebie. Strasznie się zapuściłam". Pożegnaliśmy
się i rozeszliśmy się w różne strony. Spotkałem ją później jeszcze w innym śnie,
więc nadal jesteśmy, że tak powiem, w sennym kontakcie. Dzięki za uwagę i
pozdrawiam, Marcin.
Relacja nadesłana do www.paranormalium.pl przez pana Krzysztofa w 2008 roku.
"Pierwsza moja obserwacja nastąpiła, gdy umarł mój dziadek. Był to rok 2002.
Dzień po jego śmierci nóż leżący na stole jakby lekko okręcił się zgodnie ze
wskazówkami zegara. Tak poza tym nic niezwykłego się nie działo. Parę lat
później, w 2006 roku, umarła moja pierwsza
babcia. Dzień przed jej śmiercią, będąc akurat w pokoju gościnnym, oglądałem
telewizję. Nagle coś koło mnie uderzyło z
hukiem. Początkowo byłem przekonany, że to
kot, którego mieliśmy w domu, ale to nie był on, gdyż był wówczas zamknięty w
łazience u góry, na piętrze. To zdarzenie, to uderzenie jakby o ziemię, słyszała
także moja mama. Na drugi dzień moja babcia umarła. Podobne zdarzenie, tylko
bardziej wyraźne, nastąpiło, gdy umarła
moja druga babcia w 2007 roku. Byłem wtedy ja i moje zwierzaki. Moje psy akurat
znajdowały się wówczas w domu, u góry, na piętrze, w pobliżu komputera. Nagle na
dole usłyszałem otwieranie drzwi, potem
ich zamknięcie, trzask drzwiami. Następnie
słyszałem kroki, jakby szła kobieta na szpilkach. Nie wiem, jak mam to napisać,
ale tak było słychać. W każdym razie jakby
ktoś chodził. Po chwili usłyszałem, jakby chodzenie po schodach i potem wszystko
ustało. Później okazało się, że mniej więcej w tym samym czasie zmarła moja
druga babcia. Nie wiem, jak to jest możliwe. Sam czasem myślę, że jestem
nienormalny, ale chyba nie jestem nienormalny, skoro takie zdarzenia mam
przejściowo. Potem zanikają i po jakimś czasie znów coś się dzieje. Jakoś na
początku tej wiosny, nie pamiętam dokładnie, jaki to był miesiąc,
przechodząc koło naszego kościoła, to znaczy Wniebowstąpienia Pańskiego, nagle
usłyszałem głos, który raz wypowiedział moje imię. Nie wiem, czy to ma jakiś
związek, ale na drugi dzień, gdy pracowałem u ojca na stacji paliw, nagle w
tej samej chwili, kiedy dosłownie lał deszcz, wszystkie okna w samochodzie były
pootwierane, a tata twierdził, że w ogóle ich nie otwierał. Był w szoku i był
wściekły, bo był pewny i przekonany, że
okien i to wszystkich, by nie otwierał. Na razie od tamtego czasu nic się nie
wydarzyło, ale poza tym wszystkim, co tutaj napisałem, miałem także jakby
ostrzeżenia od zmarłych. I to nie raz, lecz dwa razy. Raz przyśnił mi się mój
dziadek, jakiś niecały rok po swojej śmierci. Przyśnił mi się w tym samym
kościele, koło którego niedawno, na wiosnę, słyszałem głos, który mówił wtedy
do mnie po imieniu. W tym śnie wszedłem do kościoła. Nagle po prawej stronie
kościoła zauważyłem siedzącego mojego dziadka. Wyglądał jak żywy. Siedząc na
ławce, odwrócił się do mnie do tyłu. Był smutny i bardzo przerażony, tak jakby
chciał mi o czymś powiedzieć. Gdy się obudziłem, a byłem akurat z kolegą i jego
mamą pod namiotem, opowiedziałem im o tym, bo po prostu musiałem. Jakieś dwa dni
później zginął mój kot. Dziadek wiedział,
że od małego lubiłem zwierzaki. Zginął na
skutek potrącenia przez samochód. Do dziś jestem przekonany, że był to znak,
ostrzeżenie od mojego dziadka. Drugie podobne zdarzenie nastąpiło, gdy umarła
moja druga babcia. Podobnie jak w tym wypadku, przyszła do mnie we śnie. Tym
razem sen wyglądał tak: śniło mi się, że moja babcia umarła. Wtedy moja mama
zapytała mnie, czy babcia może do rana
przeleżeć na moim tapczanie ze mną. Ja się zgodziłem. Położono babcię na moim
tapczanie i ja również koło babci się położyłem. No bo w końcu była to moja
ukochana babcia, ale nie żywa, tylko martwa. Jej ciało. Wtedy pamiętam, że
babcia w tym śnie zaczęła się robić sina.
Ja we śnie zastanawiałem się, ile jeszcze czasu zostało do rana. Babcia coraz
bardziej robiła się sina. W końcu się obudziłem. Byłem przekonany, że stanie się
coś złego. Mówiłem nawet moim rodzicom,
żeby kota nie wypuszczali na dwór. Nastał
wieczór. Mama w końcu wypuściła kota. Ja o
tym nie wiedziałem. Potem, dowiedziawszy
się o tym, że mama go jednak wypuściła, bo sam chciał wyjść, wtedy już byłem
przekonany, że kot nie wróci. Czekałem do dwudziestej trzeciej, do północy, do
pierwszej w nocy, do drugiej, do trzeciej,
do czwartej. I kota nadal nie było, mimo że go wołałem. Kiedy o godzinie piątej
zrobiło się już jasno, postanowiłem od razu wyjść na ulicę, bo czułem, że na
pewno mu się coś stało. Wyszedłem na ulicę
i patrzę. Leży coś na drodze. Im bardziej się zbliżałem, tym bardziej byłem
przekonany, że to mój kot. Podszedłem do
niego. Był już zimny i sztywny, ale to na
pewno był on. Miał taką charakterystyczną, ciemnoszarą plamkę koło prawego oka.
Wtedy już wiedziałem, że i babcia chciała mi w jakimś sensie powiedzieć, co się
wydarzy, żebym czuwał."...Jak wytłumaczyć te wszystkie zdarzenia?
Korespondencja nadesłana w lipcu 2014 roku. "Mam siedemnaście lat.
Chciałam napisać o dziwnym zjawisku, które zauważyłam głównie w nocy i w moim
pokoju. Otóż regularnie od dwóch lat na suficie widzę czarną postać. Nie całą,
lecz do pasa. Czarny cień wyglądający na
pierwszy rzut oka jak zakonnica. Tyle że
cała w czarnym ubiorze. W dzień jednakże widzę nad krzyżem na suficie w pokoju
rodziców tęczę, która nie powinna się pojawić, bo tydzień temu, we wtorek w
Zielonej Górze było szaro na dworze. Dlatego to dla mnie dziwne, skąd się
wzięła. Nigdy nie zrobił mi ten duch niczego złego. Nie jest agresywny. Mam
podejrzenia, iż to dusza zamordowanego w
1998 roku Matthew Sheparda. A to dlatego, bo był on za życia bardzo religijny, a
moje domysły związane z tą tęczą są takie, iż Matt był za życia gejem. Zresztą
dlatego go zabito z zimną krwią, nad czym
ubolewam. Dlatego myślę, że to on się nam
ujawnia jako tęcza. Tylko nie wiem, czemu
mieszka u mnie w Polsce, a nie u swoich rodziców w USA. A co do tego cienia
kompletnie nie wiem, czy to zwykły cień, czy może jakiś inny duch, o którym nie
wiem. Ważna informacja, może na coś się przyda. Mieszkam w starym, poniemieckim
domu, prawdopodobnie niegdyś należącym do żydowskiej rodziny."
Relacja nadesłana do Radia Paranormalium 22 października 2013 roku. "Nie wiem,
od czego zacząć. Może od tego, że w wieku
około sześciu, siedmiu lat doświadczyłam
OB, nie używając żadnej metody. Byłam za
mała, by w ogóle wiedzieć, że coś takiego istnieje. Pamiętam, że byłam w zoo, w
klatce z małpami. To było dziwne. Kilka razy jeszcze przytrafiło mi się coś
podobnego, ale byłam w całkiem innych miejscach. Potem ustało. W gimnazjum
zaczęło się to powtarzać. Nawet nie wiem, jak to nazwać. Normalnie chodziłam do
szkoły, mówiłam do ludzi, ale oni tak, jakby mnie nie widzieli. No bo nie
widzieli. Wtedy postanowiłam poszukać w internecie, co to może być. Przeraziłam
się, jak zaczęłam o tym czytać. Na szczęście nie tylko ja tego doświadczyłam.
W klasie miałam koleżankę, która miała to
samo. Mówiła, że też nie używała żadnych
metod. Samo przyszło. Wtedy wiedziałam, że
mogę z kimś wymieniać się doświadczeniami i tak dalej. Odbiegając od tematu OB,
zawsze, gdy siedziałam w domu sama, działy
się dziwne rzeczy. Coś szurało o podłogę,
słyszałam pukanie do drzwi, a gdy do nich podchodziłam, tam nikogo nie było.
Rodzice próbowali mi wmówić, że ktoś się wygłupiał, pukał do drzwi i uciekał po
schodach, ale za drzwiami nie słyszałam żadnych kroków. Czasami też czułam
przyjemny chłód. Mama mówiła, abym się
tego nie bała. Ona kiedyś też doświadczyła
spotkania z duchem swojej mamy, a mojej babci. Mówiła, że to ona przychodzi do
mnie, bym się nie czuła samotna. Gdy nie chciałam tego, mówiła, bym głośno
rozmawiała. Wtedy odejdzie. Tak też robiłam, bo bałam się tego. Faktycznie,
gdy wypowiedziałam głośno słowa, które kierowałam do tego czegoś, chłód
momentalnie przechodził. Nie wierzyłam do
końca w istnienie czegoś nadprzyrodzonego.
Dość niedawno, bo kilka miesięcy temu, miałam dziwny sen. Na łóżku odbijało się
tak, jakby ciało, którego tam nie było i
rozmawiałam z kimś. Na drugi dzień zmarła moja ciocia. Wtedy też wyjechałam za
granicę do siostry. Leżałam na łóżku. Byłam sama w domu. Było ciepło, a na
twarzy poczułam chłód, ale różnił się od
tego, który czułam w rodzinnym domu. Ten
był nieprzyjemny. Zesztywniałam. Po kilku
minutach przeszło. Dość niedawno, kilka dni temu, gdy wykonywałam codzienne
czynności, akurat obierałam w kuchni ziemniaki na obiad, zaczęły lecieć mi łzy
same z siebie. Nawet tego nie kontrolowałam. Zaczęłam też ciężko
oddychać. Czułam czyjąś obecność, że stoi
w drzwiach kuchni i patrzy na mnie. To był
zły wzrok. Coś złego na mnie patrzyło. Gdy ustało, z niewiadomych powodów
usiadłam na podłodze, choć tego nie planowałam. Tak, jakby coś mną kierowało.
Przestraszyłam się. Wstałam i idąc w stronę komputera, by zadzwonić na Skypie
do rodziców i opowiedzieć im o tym, poczułam, jak ktoś patrzy na mnie, siedząc
w salonie na kanapie. Rozpłakałam się. Teraz był to kontrolowany płacz, taki ze
strachu. Ojciec nie chciał mi wierzyć. Powiedział, że jestem nienormalna.
Wymyślam sobie. Mama zaś uwierzyła i powiedziała, bym włączyła światła w całym
domu i powiedziała głośno: wypierdalaj! Ale bałam się, bo kuchnię z resztą domu
dzielił salon, w którym czułam czyjąś obecność. Zaczęłam czytać i czytać. Niby
większość zgadzała się z tym, co czułam, czego doświadczyłam. Przez pierwsze dwa
dni bałam się zasnąć. Nie spałam do piątej nad ranem. Spałam z siostrą w jednym
łóżku, na wszelki wypadek. O godzinie drugiej pięćdziesiąt siedem zapalił się
telefon siostry. Sam, bez przyczyny. Bateria pełna, nie dostała żadnej
wiadomości. Poprosiłam ją, by zobaczyła, która godzina. Powiedziała: za trzy
trzecia. Przeraziłam się, ale nic się nie
stało. Wczoraj, to jest 21 października 2013 roku, około godziny trzynastej
przyszła dwuletnia córka mojej siostry, trzy razy mówiąc, że ktoś puka. Wiadomo,
że takie małe dziecko nie zmyśliłaby sobie, że ktoś puka, bo jest za małe. Za
każdym razem, gdy podchodziłam do drzwi, nie było nikogo. Zadzwoniła mama i
powiedziała, że babcia jest w szpitalu w bardzo ciężkim stanie."...Kilka dni
wcześniej miałam sen, który oznaczał, że ktoś z rodziny będzie przyczyną mojego
smutku, więc byłam przygotowana, że stanie
się coś złego. Miałam jakieś przeczucia.
Kilka godzin później zadzwonił mój młodszy
brat i powiedział, że babcia nie żyje. Dziś, dwudziestego drugiego października
dwa tysiące trzynastego roku miałam strasznie niespokojny sen, ale niestety
nie pamiętam, co mi się śniło. Rozmawiałem
kilka dni temu z kolegą i on zasugerował, że mogę być medium lub mieć jakieś
zdolności paranormalne. Nie wiem, co o tym myśleć.
Relacja nadesłana pod koniec roku dwa tysiące czternastego. Korespondencja
napisana dość chaotycznie, dlatego dla
celów prezentacji na antenie będę ją lekko korygował, żeby treść była bardziej
zrozumiała. Korespondencja obejmuje szeroką gamę zdarzeń o trudnej do
wyjaśnienia naturze, w tym również tak zwane znaki z zaświatów oraz monicje,
czyli wizje i zdarzenia mające zapowiadać
czyjąś śmierć. "Nie wiem, od czego zacząć,
ponieważ zjawisk, które ciężko mi pojąć,
było w moim życiu bardzo wiele. Gdy byłam
małym dzieckiem, miałam trzy, cztery lata, zaczęły się dziać przy mnie dziwne
rzeczy. Najczęściej przez mój sen. Mieszkaliśmy w starym, drewnianym domu,
około dziewięćdziesięcio, stuletnim. Gdy
miałam trzy, cztery lata, przyśniło mi się
około czterech, pięciu demonów. Były to potwory rozlewające się w cieniu. Przez
dwadzieścia lat myślałam, że był to urywek
filmu. Szukałam zatem takiego filmu, ale
niestety nie znalazłam. Dworek, który mi
się śnił, to był nasz pierwszy dom, który
należał do bogatej rodziny w Rembertowie.
O tym dworku można było czytać w gazetach.
Zawalił się w latach dziewięćdziesiątych. Pamiętam dokładnie szczegóły, meble i
całą sytuację, jak gdybym mogła z umysłu
wyjąć fotografię. Zaczęło się, gdy miałam pięć, sześć lat. Tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiąty piąty rok. Gdy jechałam
z matką pociągiem Intercity, w nocy około
godziny pierwszej, drugiej, przyśnił mi
się jeździec, który na moich oczach uciął
komuś głowę szablą. Ponieważ byłam małym dzieckiem, puściły mi nerwy, a ja ze
strachu posikałam się. Matka się śmiała,
jednakże ten sen zapadł mi w pamięć aż do dziś. Może to być dziecinne, ale to
reakcja na strach i widok, jaki widziałam.
Widziałam człowieka bez głowy i drugiego człowieka trzymającego jego głowę w
rękach. Od tamtej pory cały czas coś w
moim życiu daje mi znaki, znaki i uczucie, że coś jest nie tak. Gdy byłam
nastolatką, w moim pokoju pojawiła się kula ognia. Przeleciała po całym pokoju i
uciekła przez okno. Do teraz na całym moim
ciele czuję gęsią skórkę. Opowiedziałam to w domu. Nikt mi nie uwierzył. Innym
zjawiskiem było przepowiedzenie śmierci mojego pradziadka. Miesiąc przed tym
powiedziałam babci, iż śniło mi się, że jej ojciec umrze albo w moje imieniny,
albo w tym roku wcale. Pradziadek umarł w
moje imieniny. To dało mi do zrozumienia,
że coś ze mną jest nie tak. Przez pewien
czas chodziłam codziennie do kościoła i po mszy szłam przez cmentarz. Marzec,
godzina osiemnasta, osiemnasta trzydzieści. Lekko szarawo. Idę główną
aleją cmentarza. Czuję obecność, czyjś wzrok na moich plecach. Odwracam się, a
tam dwóch mężczyzn w czarnych garniturach,
z kapeluszami, jak u magika. Odwracam się
do przodu, aby zobaczyć drogę ewentualnej
ucieczki. W tej samej sekundzie odwracam
się do tyłu i wtedy postacie nagle znikły.
Od tamtej pory nie wchodzę na cmentarze sama lub po zmroku. Podobną sytuację
miałam po tragicznej śmierci bliskiej mi koleżanki w listopadzie. W grudniu
miałyśmy razem świętować Sylwestra. Nie spotkałyśmy się. Zginęła w wypadku przez
pijanego kierowcę. Na pogrzebie jej twarz na zdjęciu cały czas na mnie patrzyła.
Czułam to, aż prawie omdlałam. Jej oczy były tak żywe i proszące, by nie robić
tego, by jej nie chować. Magda zginęła, wracając ze szkoły, przechodząc przez
jezdnię. Wokół jezdni są lasy, pola i drzewa. W ciężką zimę, wracając do domu ze
znajomym, zobaczyłam białą postać przebiegającą w tym samym kierunku co ona,
znikającą za drzewem. Działo się to na wysokości jej domu. Jej dom jest w głębi
pola, przy rzece. Przepraszam, że piszę tak chaotycznie. Jest tego tyle, że nie
dam rady więcej trzymać tego w sobie. Ludzie nie wierzą w to, co czasem mówię. W
dwa tysiące pierwszym roku pod pociąg rzuciła się siostra mojego znajomego.
Widziałam ją dwie godziny przed samobójstwem. Wiedziałam, że z jej
wzrokiem jest coś nie tak. Czułam, że coś się stanie. O godzinie dziewiętnastej
usłyszałam dźwięk pociągu towarowego. Rzuciła się. Później przyśniła mi się w
białej sukni. Prosiła, by nie płakać za
nią, że jest jej tu zimno. Prosiła, by ją
pochować, bo nie chce tu błądzić. Ksiądz nie chciał jej pochować ze względu na
samobójstwo. Mówiła, że nie zrobiłaby tego
drugi raz i żeby o niej pamiętać. I nie płakała. W jej pokoju znaleźliśmy czarne
pióra powtykane w różne przedmioty. Zabiła się w piątek, a zapiski planów do
wykonania miała już na poniedziałek. Gdy
weszliśmy do pokoju, pióra uniosły się i
latały w powietrzu."...Już na samą myśl o tym mam gęsią skórkę. Zawsze czuję na
plecach jakąś energię, gdy wchodzę do mieszkań obcych ludzi. Często wprowadzają
mnie w dyskomfort, ponieważ nie czuję dobrej energii. W zeszłym roku wynajęliśmy
mieszkanie. Zrobiliśmy to, nie oglądając go, w ciemno, ponieważ zależało nam na
tym, by od razu zamieszkać w danej miejscowości. No i zaczęło się. Pierwsze,
co poczułam, to obecność czegoś w tym domu. Nie lubiłam w nim zostawać sama. Po
pewnym czasie coś ciężkiego usiadło mi na kołdrę. Wiedziałam, że to nie jest mój
wymysł. Zaczęłam się bać. Powiedziałam o tym mężowi, że ktoś tu jest, że czuję
tutaj jego obecność i że mnie obserwuje. Po kilku miesiącach kobieta wynajmująca
nam mieszkanie oznajmiła, że jej mąż tutaj
umarł i domyślam się, że spaliśmy na jego
łóżku. Wszystko się psuło. Zaczynaliśmy się ciągle kłócić. Ja zaczęłam widzieć
różne rzeczy. Kobieta ta nie kochała męża. Sądząc po rozmowie, jaką prowadziła,
rozmawiała o nim jak o jakimś meblu, co się popsuł. No i może dobrze, że się
popsuł. Odczułam, że mógł to być zły człowiek, choć ta kobieta też jest zła.
Jest tyle rzeczy, które chciałabym opisać.
Po dwóch, trzech zdaniach jestem w stanie
wyczuć energię człowieka. Patrząc w oczy, wiem, czy zdradził żonę, czy kłamie,
jakie ma zamiary. A ta kobieta była zła. To było czuć. W mieszkaniu łóżko było
ustawione głową do tyłu okna, a nogami w
kierunku ściany. Jednakże, gdy otwierało się oczy, było widać ciemny korytarz.
Zawsze widziałam tam coś i czułam niepokój
przed zaśnięciem. W grudniu pojawiły się, jak ja to nazwałam, anioły, choć teraz
zastanawiam się nad tym, czy to aby na pewno były anioły. W drzwiach, przy lekko
zapadającym zmroku pojawiała mi się postać duża, mglista, stojąca w drzwiach do
korytarza, tak jakby ktoś zasłaniał widok tej ciemni w korytarzu. Tak, jakby nie
chciał, aby coś weszło do pokoju lub abym
ja nie widziała tego korytarza. Gdy tylko
powiedziałam o tym mężowi, na dwa, trzy
dni postać znikała. Myślałam, że to tylko
moja wyobraźnia, gdy pojawiła się niższa
postać, co dało mi do zrozumienia, że to mogą być anioły pilnujące mojego snu.
Czasem, gdy tylko je dostrzegałam, kątem oka zasypiałam, czując lekką ulgę. Sny,
jakich tam doświadczałam, były zawsze katastroficzne. Widziałam w snach wojny,
obcą cywilizację, nie UFO, obcych. Te sny mogę opisać tak szczegółowo, z
detalami stroju kosmitów, którzy śnią mi się bardzo często. Wielkie dziury, z
których przybywają i stworzenia niesamowicie piękne. Czuję się, jakbym
była chora psychicznie. Ja to wszystko przeżywam. Gdy po raz drugi powiedziałam
mężowi o tych postaciach w drzwiach, również zniknęły, ale zaczęły pojawiać się
u nas problemy z pieniędzmi. Wiem, że kobieta nam wynajmująca jest przez nie
zdominowana. Poza pieniędzmi nic innego nie ma dla niej wartości, a my
przeprowadzimy się do nowego mieszkania.
Tydzień był super. Nie miałam obaw o nic.
Spałam spokojnie, dopóki nie zasłoniłam
okien brązowymi zasłonami. Poczułam czyjąś obecność. Jestem w tym mieszkaniu.
Przyśniła mi się mała dziewczynka, około sześciu, siedmiu lat, która siada mi na
kołdrze. Nie wiem, czy był to sen na jawie. Pamiętam, że kazałam jej zejść stąd
i że powiedziałam, że jej się nie boję. Poczułam obecność jeszcze innej osoby.
Schodząc ze schodów, czuję na sobie wzrok.
Przyśnił mi się mężczyzna w kapturze. Nie
wiem, czy on jest tutaj, ale wyczytałam potem o miejscu budowy tutejszego bloku.
Znajduje się on w miejscu, gdzie kiedyś były koszary. W nocy nie jestem w stanie
zejść na dół do kuchni. Czuję energię, jakby coś tam się działo i schodząc czuję
od stóp do głów, że coś patrzy. Nie mam pojęcia. Czuję się obłąkana. Czasem coś
mnie straszy. Jakiś dźwięk. Zasłonka bez wiatru rusza się, a ja nie wiem, co mam
robić. Tym, co mnie przyciągnęło na waszą
stronę, były orby. Mieszkaliśmy w twierdzy
Modlin, gdzie wojna pozostawiła po sobie
rumowiska i ja zrobiłam kilkanaście zdjęć, a na zdjęciach pojawiają się orby. To
mnie skłoniło do tego, aby opisać tu więcej zjawisk. Przy mnie i przy moim mężu
orby pojawiają się na zdjęciach. Czasem
się zastanawiam, czy mam się bać, czy też
nie. Widziałam wojnę. We śnie przyśniła mi
się rakieta, która uderza w ziemię, a jej
rozbłysk zabija ludzkość. Śniło mi się to
na dwa dni przed informacją o zbrojeniu się Rosji oraz w 2012 roku podobna
sytuacja. Powiedziałam wtedy mężowi, że zbliża się zejście kosmitów na Ziemię.
Kosmici, czyste umysły, ponieważ oni czują dobro i zło. Wiem, ponieważ mnie nie
zabrali ani nie zabili w pewnym śnie. Nie było rozmowy, tylko przepływ myśli.
Porozumiewają się myślami. Patrzę się w oczy każdemu, a ten, kto jest zły, jest
zabijany. Zstąpią na ziemię w dniu, gdy
człowiek sięgnie po broń atomową. Uderzą w
ziemię, a przed nimi nikt się nie schowa.
Nie wiem, czy jestem oprowadzana we śnie, czy to już jawa, ale szczegółowo mogę
opisać postacie i ich zachowania. Często
we śnie mi mówią o tym, że zazdroszczą nam
wyboru i duszy. Oni nie mają ciała, mają układ. Ciężko to ująć w
słowa. Są w kombinezonach przypominając
ludzi i tak też zstąpią na ziemię....Mają hełmy niczym z kosmicznego filmu.
Zasłaniają ich oczy. Oczy mają bardzo duże i widzą panoramicznie. Wojna będzie
trwała krótko. Wiem też, że ludzie trzymający władzę nad światem, nad rządem
są demonami. Demoniczne stworzenia. Widać to po oczach, kształcie twarzy, nosie,
zębach. Zło, które czuć w każdym ich spojrzeniu i każdym słowie. W Polsce jest
ich kilka, ale w Stanach i Niemczech jest kumulacja. Tak wiele bym jeszcze mogła
napisać. Dzielę się tym, ponieważ nie mogę już więcej trzymać tego w sobie. Mam
wiele myśli, którymi chciałabym się podzielić. Moja pamięć sięga do okresu,
gdy miałam dwa lata. Choć ludzie nie dowierzają, skąd mogę pamiętać takie
rzeczy? Sny z kosmitami są dla mnie codziennością. Śnią mi się bardzo często.
Mam nadzieję, że po tym, jak to opisałam,
nie znikną, bowiem po każdym śnie czuję
się bardziej rozwinięta duchowo i wiem, że świat, który mnie otacza, nie jest
światem prawdziwym, a tylko kloszem przykrywającym prawdę. Przepraszam za
chaotyczny sposób wypowiedzi. Pozdrawiam. R.
Po krótkim przerywniku przejdziemy do prezentacji ostatniej, chyba najbardziej
kontrowersyjnej relacji w tym odcinku. Nigdzie się nie wybierajcie.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl radio.paranormalium.pl Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem:
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość. Pisz artykuły, rozmawiaj z
czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na
Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty. Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. No i
nadszedł czas na prezentację tej ostatniej, najbardziej osobliwej
korespondencji w dzisiejszym odcinku. Właściwie to nie wiem, czy zaliczać to do
jakichś zdarzeń o charakterze paranormalnym, czy raczej mamy tu do
czynienia z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi bądź spotęgowanymi silną
fascynacją okultyzmem, a niewykluczone też, że również wypraniem mózgu pewnej
dziewczyny przez sektę. Niemniej historia dość mroczna, a ostateczny werdykt
zostawiam Państwu. Przejdźmy do wysłuchania tej relacji.
Relacja nadesłana w roku 2014. "Witam serdecznie. Może zacznę od wyjaśnień,
gdzie mieszkam, kim jestem i czym się zajmuję na co dzień. Mieszkam w niedużym
miasteczku Kędzierzyn-Koźle. Nie ma tu zbyt wiele atrakcji. Głównie to miasto
pracoholików, alkoholików, wariatów, paranoików i tak zwanych palaczy fajkowego
zioła. Reszta wyjechała stąd za lepszym
życiem za granicę lub do większych miast. Ulice opustoszałe, a za oknem autobusu
widać na ogół meneli plujących sobie pod
nogi resztkami nadziei lub babcię gnającą do kościoła, żeby zająć sobie miejsce
siedzące. Jest tu także klub motocyklowy.
Koledzy z podwórka zajmują się sztukami
walki. Czasem jeżdżę z nimi na mecze, gdy gra Chemik Kędzierzyn, klub piłkarski.
Czasem, bo na ogół nie mam czasu. Często nie ma mnie w mieście. Taka praca.
Oczywiście jest tu także ZAKSA Kędzierzyn-Koźle. Siatkówka. Klub znany na
całą Polskę. Ja od zawsze interesowałem
się czymś innym. Koledzy i znajomi zawsze
powtarzali, że zwracam uwagę na rzeczy,
które nie trafiają tak po prostu do innych jak do mnie. Że mam wysoki poziom
percepcji, że bystry jestem. Sokoli wzrok,
mimo że facet, to, że dużą intuicję mam,
ale ja wolę określenie: ma nosa. Koledzy z
pracy mówią, że mam duży kontakt z naturą
i zawsze wyczuję, co i jak.... Pracuję na delegacjach po całej Polsce. Jestem
operatorem wózka widłowego, koparko-ładowarki, dźwigu i wszelkiego
rodzaju wzwyżek. Spawaczem też jestem. Mam
uprawnienia na to wszystko. To się nazywa
dbanie o pracownika albo raczej o własny interes i kuper. Kiedyś wysłano mnie i
moją brygadę do Białegostoku ustawić kilkanaście nowych maszyn. Trochę tam
zabawiłem. Weekendy były wolne od pracy,
więc w tym czasie wychodziliśmy poszaleć na miasto. Pewnej nocy z soboty na
niedzielę, gdy szedłem samą ulicą do mojego hotelu, zobaczyłem dziewczynę po
drugiej stronie ulicy. Była przerażona i
strasznie płakała. Naturalnie, że do niej
podszedłem i zainteresowałem się, ale to,
co poczułem, gdy do niej podszedłem, było przerażające. Nie umiem wytłumaczyć,
dlaczego to poczułem. Ona jedynie płakała
i była przerażona, ale czułem coś jakby
negatywną siłę, energię wokół niej, aż mi się włosy zjeżyły na rękach. Ona mimo
wszystko była śliczna i taka bezbronna.
Taki słodki aniołek. Strasznie cierpiała. Pomyślałem, że ktoś ją skrzywdził, ale
poczułem coś innego, że to nie ktoś, a coś
ją krzywdzi. Ona patrzyła mi głęboko w oczy, jakby wołała: Pomóż mi!
Odprowadziłem ją tamtej nocy do domu. Podwiozłem taksówkę. Zapamiętałem adres,
bo to była najdroższa taksówka w moim życiu. Ponad dwieście pięćdziesiąt
złotych. Okazało się, że nie jest z Białegostoku, a z Grajewa. Gdy pytałem, co
się stało, to jedyne co mówiła, to to, że nie zrozumiem i że pomyślę, że ona
zwariowała. A potem już tylko milczała.
Przy mnie się wyciszyła i zasnęła na moim
ramieniu. Zaniosłem ją na czwarte piętro
po schodach. Myślałem, że ducha wyzionę.
Podała mi klucze i otworzyłem drzwi do jej
mieszkania. Na drzwiach było napisane:
trzynaście. Pomyślałem: no świetnie, że to nie piątek, tylko sobota, trzynastego
kwietnia dwa tysiące trzynastego roku. Położyłem ją na jej łóżko, a obok na
szafce stał zegarek, a na nim trzecia trzynaście. Przeszły mnie entuzjastyczne
dreszcze. To chyba po tych wszystkich opowieściach z krypty przy ognisku lub od
tych horrorów nocnych o demonach i bytach nieczystych. Wydało mi się to dziwne i
zastanawiające, że od kiedy spotkałem tą
kobietę, to wszędzie widzę same trójki i
jedynki dookoła. Zaraz skojarzyło mi się
to z demonologią opisującą tą symbolikę.
To sposób, w jaki moce nieczyste drwią z Trójcy Świętej. Dziewczyna tak szybko
zasnęła na łóżku w sypialni. Widać było, że była wycieńczona, a ja usiadłem na
fotelu w rogu pokoju. Obok stała szafeczka
z lampką do czytania. Nad fotelem była półka z książkami. Ciekawie ma
zainteresowania- pomyślałem - bo wszystkie tytuły nawiązywały do okultyzmu i
demonologii czy innych zjawisk paranormalnych. Cholera! - pomyślałem. Co
za ironia i zbieg okoliczności. A dopiero
przed chwilą przeszyły mnie dreszcze na
myśl o demonologii, a tu cały leksykon na ten temat. Na szafeczce leżała książka
otwarta do połowy i odwrócona, a na okładce było napisane Goecja. Nie
zainteresowała mnie zbytnio, bo na okładce
był także symbol jakby pentagramu, więc nie skojarzyło mi się to z tym, co mnie
interesuje. Pomyślałem, że to o Grecji. Lol. Za to na półce z tymi niezwykłymi
książkami był jeden tytuł, który od razu
przykuł moje oko. To było coś o praktykach
egzorcystycznych i takie tam. Podręcznik egzorcysty- pomyślałem. Pomyślałem: ale
jazda, idę do domu sam. Sam, bo nic nie poderwałem. A tu na drodze, w środku
miasta poznaję taką niezwykłą istotkę, w tak niezwykłych okolicznościach. Ta
książka była o tym, jak przeprowadzić test
na opętanie. Były także opisane rytuały
egzorcystyczne. Czytając ją, bardzo szybko zasnąłem.
Rankiem dziewczyna mnie obudziła. Zjedliśmy śniadanie. Przy kawie
rozmawialiśmy. Dowiedziałem się, że wierzy
w te wszystkie byty. Mieliśmy identyczne zainteresowania, tyle że jej brakowało
dystansu do tego wszystkiego. Ale była
normalna, nie jakaś tam świruska. Lecz nie chciała mi powiedzieć, co się stało
tamtej nocy. Kitowała coś, że była u siostry i razem gdzieś wyszły, a potem się
pokłóciły. Ale ja patrzyłem jej głęboko w oczy i oboje wiedzieliśmy, że to
nieprawda. Mieliśmy ze sobą wiele wspólnego. Była taka tajemnicza, że non
stop o niej myślałem. Kumple z pracy śmiali się, że się zakochałem. Coraz
częściej się spotykaliśmy i coraz bardziej się na mnie otwierała, aż w końcu
zostaliśmy parą. Wiedziałem, że daję jej wiele radości i że była szczęśliwa, ale
gdy nadchodził czas na mnie, to ona wraz z tym coraz bardziej traciła kontakt z
rzeczywistością, jakby się martwiła o coś.
Coraz częściej o tym mówiła. Potem stała
się na ten temat bardzo wylewna. Z daleka było widać, że daję jej coś więcej niż
tylko szczęście. Daję jej ukojenie, normalność, równowagę. Normalnie bym
pomyślał, że boi się, że gdy odjadę do domu, to kontakt się urwie.
Postanowiliśmy, że pojedzie do mnie, do mojej mieściny. Mi także zaczęło na niej
zależeć, ale to, co się zaczęło dziać, gdy zamieszkaliśmy razem, przerosło moje
najśmielsze oczekiwania. To bardzo długa
historia. W międzyczasie musiała na kilka
dni wrócić do domu....Gdy była w domu, ten
jej koszmar powrócił. Dzwoniła do mnie każdej nocy, strasznie płacząc. Jedna
rozmowa telefoniczna szczególnie mnie przeraziła. Jak już wspominałem, mam nosa
i często wyczuwam, co należy zrobić. Idę za głosem serca. Tamtej nocy coś mnie
tknęło, żeby nagrać rozmowę telefoniczną.
Zdaję sobie z tego sprawę, że wielu ludzi
nie pochwala tego typu praktyk. Sam byłbym sceptyczny co do takich działań, ale
wtedy czułem, że powinienem to nagrać. To,
co się nagrało, przeraziło mnie do szpiku
kości. Nagranie wrzuciłem na YouTube, a
to w takim celu, żeby ktoś, kto się zna na EVP, mógł rzucić na to okiem. Jakiś
profesjonalista w tej dziedzinie. A tym bardziej, że słychać na nagraniu zdanie,
którego kompletnie nie rozumiem, jakby było wypowiedziane w innym języku. Samo
nagranie jest autentyczne, niezmienione. Mam je nienaruszone na telefonie tym
samym, którym nagrałem tą rozmowę telefoniczną. Ciąg dalszy tej historii
jest zamieszczony przed tym nagraniem, więc zapraszam. I naprawdę chciałbym, aby
ktoś rozszyfrował to, co zostało wypowiedziane w jakby innym języku. Teraz
zaprezentuję opis dołączony do filmu. Kiedyś, na początku znajomości, zadzwoniła
do mnie po trzeciej w nocy, strasznie płacząc. Mówiła: "Błagam cię, pomóż mi".
Jakieś trzaski i telefon spadł na podłogę.
Było słychać tak, jakby ktoś nią rzucał o ściany. Jej krzyki i płacz były
przeraźliwe. Tamtego wydarzenia nie zarejestrowałem i nigdy się nie
dowiedziałem, o jaką pomoc jej chodziło i
co się stało tamtej strasznej nocy. Ona
milczała na ten temat. Przez cały związek
ona była bardzo dziwna. Była taka dobra i ciepła, ale wiele rzeczy jakby robiła
wbrew sobie, jakby ktoś ją zmuszał do robienia tego wszystkiego. Czasami bardzo
dziwnie zmieniała wyraz twarzy i kręciła
głową w nieludzki sposób lub zamarzała w bezruchu na długą chwilę, patrząc się w
jeden punkt. Ten wyraz twarzy, te nagle bardzo szerokie źrenice - przerażające.
Czasem odnosiłem wrażenie, że sprawiało
jej satysfakcję, gdy ktoś cierpi, ale nie
pokazywała tego po sobie. Poza tym była bardzo inteligentna emocjonalnie.
Potrafiła doskonale grać na uczuciach. Raniła mnie i dawała ukojenie. Bawiła się
moimi uczuciami jak zabawką i nie widziała
w tym nic złego, ale zawsze dawała więcej cierpienia niż ukojenia. Czternastego
lutego 2013 roku podarowała mi dwie walentynki. Jedną od siebie, a drugą od
cichej wielbicielki. Gdy pytałem, o co chodzi, ona nie potrafiła mi tego
wyjaśnić. Kim jest cicha wielbicielka? Ona
patrzyła na mnie wzrokiem błagającym o zrozumienie. Milczała, ale w jej oczach
zawsze było to samo: "Pomóż mi". Gdy ja byłem na delegacjach, ona w tym
czasie uprawiała perwersyjny seks z byle
kim, jak i byle gdzie, oddając się każdemu
w całości. W zamian chciała jedynie... Ale gdy wracałem do domu, to nie
wypuszczała mnie z łóżka. Chciała się ze
mną tylko kochać, bo wiedziała, że ja ją
ukoję swoją miłością do niej. Chciałem i postanowiłem ją zostawić po tym, jak
dowiedziałem się o zdradach. Miałem dość tych podłości, jakie fundowała mi przez
osiem miesięcy za moimi plecami. Poza tym
ta jej dziwaczność. Trzecia w nocy dzwoni telefon. To ona. "Błagam
cię!" Dziewczyna była sama w domu i zadzwoniła do mnie i błagała mnie, żebym
jej nie opuszczał. Dziewczyna, zanosząc
się płaczem, błagała mnie o pomoc, ale ja
nie wiedziałem, o jaką pomoc jej chodzi. "Błagam cię, błagam cię, nie zostawiaj
mnie. Nie zostawiaj mnie. Pomóż mi. Błagam cię, pomóż
mi. Ja cię potrzebuję. Kocham cię. Zrobię
dla ciebie wszystko. Pójdę za tobą nawet do piekła". Ja w trakcie rozmowy
przebywałem w swoim domu i byłem sam. Po
drugiej stronie słuchawki tylko ona. Coś mnie tknęło, żeby włączyć nagrywanie
rozmowy. W trakcie rozmowy nie słyszałem
nic więcej, tylko jej głos i jej płacz. Po
przesłuchaniu nagrania okazało się, że był z nią ktoś jeszcze. Nagranie jest
autentyczne.
Idzie,
powiedz, żeby nikt nie wiedział. O!
Uspokajasz sobie już? Dajesz już spokój. Nie płacz więcej, co? O, ja...
Nagle rozmowa została nieoczekiwanie rozłączona. Gdy oddzwaniałem, ktoś
odbierał słuchawkę, lecz w słuchawce była jedynie cisza....Z dziewczyną kontakt
kompletnie się urwał. Od tamtej rozmowy stała się zupełnie inną osobą i tak jak
wtedy jedynie ze łzami w oczach przejmująco milczała. Na twarzy mieszanka
cierpienia i szczęścia, bólu i radości. I ta jej przerażająco przejmująca
cisza. Zawsze wypowiadała tylko jedno króciutkie zdanie, dwa słowa, a
jednocześnie tak wiele znaczące, niosące za sobą ogromne poświęcenie, lecz
jednocześnie coraz bardziej ze łzami w oczach odpychała mnie od siebie. W jej
oczach już nie było błagania o pomoc. Byłem zbyt daleko, aby do niej na czas
dotrzeć tamtej nocy. Gdy ją zobaczyłem następnego dnia, ona była taka spokojna i
w jej oczach było coś dziwnego. Na twarzy pełna miłości i szczęścia. Mimo to
odpychała, a w oczach ogromna troska o swojego ukochanego.
Jednocześnie chęć skrzywdzenia go. "Kocham cię i za tobą pójdę nawet do
piekła" - to ostatnie słowa, jakie od niej usłyszałem. Dziewczyna ta od początku
znajomości wydawała się być dziwna. Była bardzo skryta, tak jakby coś ukrywała.
Wiecznie doskwierała jej przejmująca samotność, dlatego panicznie otaczała się
fagasami, oferując im swoje ciało. Kto był przy niej tamtej nocy? Tajemnicza,
cicha wielbicielka? I co oznaczają słowa wypowiedziane w innym języku?
I co Państwo o tym sądzicie? Bez względu na to, czy w tej historii mamy do
czynienia z czymś paranormalnym, czy też raczej znajduje tu zastosowanie
wytłumaczenie zdecydowanie bardziej przyziemne, to jednak uważam, że tak czy
inaczej historia tej dziewczyny jest dość
przerażająca. Nasuwa się pytanie o powód
takiego dość osobliwego zachowania się tej
dziewczyny. Jak wiemy, była ona silnie zafascynowana okultyzmem. Nasuwa się więc
pytanie, czy padła ona ofiarą opętania, czy też może zadziałało tu coś innego?
Może dziewczyna wstąpiła do sekty, w której przeszła pranie mózgu? Cokolwiek
się stało, niewątpliwie musiało też wpłynąć na jej relacje z pozostałymi
członkami rodziny oraz znajomymi. Niewykluczone, że to właśnie głos któregoś
z członków rodziny tej dziewczyny słychać
w tle w nagraniu rozmowy telefonicznej.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
całej sprawie. Tym oto mrocznym akcentem kończymy trzydziesty drugi już odcinek
podcastu "Mówią świadkowie". Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios". Radio
Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę i zachęcam do
śledzenia zapowiedzi nowych audycji i w
ogóle wszelakiego rodzaju nowych treści na stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl oraz na profilach Radia na Facebooku i YouTube. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero
dwa. Można również kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.