Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu "Debaty
niekontrolowane". Witamy wszystkich Państwa bardzo gorąco i
serdecznie w ten chłodny, deszczowy, niedzielny wieczór. Rozpoczynamy w Radiu
Paranormalium pierwszą po długiej przerwie audycję
niedzielną na żywo, mianowicie debatę niekontrolowaną. Dzisiaj tematem
przewodnim audycji będzie, będą tajemnice Dolnego Śląska, UFO i różne inne
niewyjaśnione zjawiska. Głównie będziemy
się skupiać właśnie na UFO, ale pojawi się
też dosyć mocno wątek tak zwanego żywego folkloru. A naszym gościem jest dzisiaj
autor książki, która niedawno się ukazała
i którą niedawno promowaliśmy w, w ramach audycji Bibliotekarium
"Tajemnice Dolnego Śląska. UFO i niewyjaśnione zjawiska". Jest z nami
mianowicie ufolog z Legnicy, Damian Trela. Witaj Damianie. Witam serdecznie.
Zanim przejdziemy do dyskusji, tradycyjnie przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Nasze numery telefonów to jak zawsze stacjonarny trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem, trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy, pięćset dwa, trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype radio.paranormalium.pl. Jesteśmy także na
Gadu-Gadu pod numerem trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa,
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można także
wysyłać pytania poprzez czaty Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl oraz
poprzez czaty na naszych transmisjach na YouTube. Można nas także spotkać na
Facebooku, na fanpage'u Radia Paranormalium, na grupach Radia
Paranormalium i Czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to może także
wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do dzisiejszej
audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl. Damianie, jak
wiadomo, UFO nad Dolnym Śląskiem obserwuje
się nie od dziś. Właściwie co najmniej od dziesięcioleci. Co więcej, podobne
zjawiska obserwowano jeszcze w czasach,
gdy tereny te przynależały do Niemiec. No właśnie, co można powiedzieć o tych
najwcześniejszych, najstarszych zapisanych obserwacjach?
No tak, jeśli chodzi o temat, temat UFO na Dolnym Śląsku, w takim
najwcześniejszym okresie, to niestety powiem tak: mało mamy skompletowanych
informacji na temat tego, co się działo
na tych ziemiach, na tych ziemiach jeszcze
przed wojną, przed drugą wojną światową. Jak wiadomo, tereny dolnośląskie były,
były częścią Niemiec, więc, no, tutaj dostęp do tych informacji nam się bardzo
ogranicza. Moje najwcześniejsze udokumentowane sprawy
dotyczą tak naprawdę już okresu, kiedy te
ziemie zostały zamieszkane przez Polaków, więc dotyczą końca lat czterdziestych
dwudziestego wieku, lat pięćdziesiątych. Niemniej jednak, wertując pewne zapiski
historyczne, można się natknąć na niektóre ciekawe jakieś świadectwa,
które ewentualnie mogą wskazywać na to, że mamy tutaj do czynienia z czymś takim
właśnie jak UFO. Taką najwcześniejszą, najstarszą relacją historyczną
jest, jest pewien cytat, który pochodzi z kronik Jana Długosza, a dotyczy on
oblężenia Tatarów w tysiąc dwieście czterdziestym pierwszym
roku Wrocławia. I tam, zgodnie ze źródłami historycznymi, na skutek właśnie tego
mongolskiego najazdu, Henryk II Pobożny,
który wtedy władał tamtejszymi ziemiami, zdecydował się na,
napierając na miasto, opuszczenie i spalenie całego miasta. Ale
Tatarzy, napierając,
spotkali się z bardzo niezwykłym zjawiskiem. Znaczy to w ogóle według opisu
Jana Długosza wynika, że tak naprawdę wtedy, jakby
na skutek cudu, modlitw, modlitwy dominikana wrocławskiego Czesława
Odrowąża, doszło do wystąpienia jakiegoś jasnego błysku światła, takiego słupa,
słupa świetlnego, który nadleciał, który
spadł z góry jakby na całe miasto i tak na
tyle przeraził Tatarów, że oni odstąpili
od oblężenia miasta. I to jest w zasadzie taki najwcześniejszy
zapisek historyczny, który, który jest ogólnie powszechnie znany i w zasadzie on
był cytowany w różnych źródłach historycznych wiele razy, ale tak naprawdę
nikt go nie wiązał jakby z aspektem ufologicznym. Oczywiście
niekoniecznie może być to, o czym mówimy,
ale jednak pewne aluzje, biorąc pod uwagę inne jakieś znane zapiski historyczne
do wątku ufologicznego, no, tutaj są czytelne, więc
możemy założyć, że jest to najstarszy znany
zapis historyczny z terenu Dolnego Śląska.
Późniejsze jakby jakieś informacje, do których mi się udało dotrzeć, w zasadzie
już, no, dotyczą okresu jakby dwudziestego wieku. W książce opisuję między nimi
takie dwa ciekawe zdjęcia, do których udało mi się dotrzeć. Takie przedwojenne
zdjęcia. Możemy powiedzieć, że to jest UFO, no, tak w cudzysłowiu. Jedno zdjęcie
dotyczy... W ogóle obydwa w zasadzie zostały wykonane w pobliżu lotniska Gądów
Mały we Wrocławiu. To było lotnisko, które wojną we Wrocławiu. Obecnie już
nie ma po nim praktycznie żadnego śladu.... Yy, ale na przykład jest pewne
zdjęcie z kronik historycznych, które, mm,
na którym widać podczas pewnego pikniku, który widać, był zorganizowany, yy, na
terenie lotniska Gądów Mały, prawdopodobnie w roku 1905 bądź 1916. No,
tutaj nie ma wyszczególnionej daty na zdjęciu, ale widać taki obiekt, yy, z
tyłu, za pozującymi do zdjęcia, yy, pilotami. Możemy oczywiście powiedzieć, że
był to balon, ale, no, jest to zastanawiające zdjęcie. Ja je wyłuskałem
jako taką ciekawostkę. Jest jeszcze jedno
bardzo interesujące zdjęcie, pochodzące troszeczkę późniejszego okresu, też
właśnie z terenu, mm, Wrocławia, z terenu
lotniska Gądów Mały. Dotyczy ono zdjęcia
wykonanego, zdjęcia lotniczego, wykonanego w 1932 roku,
na którym widać właśnie taką kulę. Jakiś ciemny obiekt kulisty, oświetlony jakby
taką aurą wokół, który przemieszczał się właśnie nad, nad lotniskiem. No, też
oczywiście możemy się zastanawiać, czy nie jest to skaza zdjęciowa. No, nie mamy
tutaj, yy, nie mamy tutaj nic innego oprócz, oprócz zdjęcia, które jest
zeskanowane, które, yy, funkcjonowało w obiegu internetowym przez jakiś czas.
Więc, no, nie mamy innych trwałych dowodów
zdjęciowych, żeby zanalizować to zdjęcie bardziej dokładnie, ale ja je
wyszczególniam jako takie znak zapytania.
Czy to mogło być to czy nie? Nie wiadomo.
Ee, już po napisaniu książki, to jest w ogóle ciekawostka taka, yy, udało mi się
też dotrzeć do pewnej osoby, yy, który, która zdała mi relację, yy, swojej
babci. Yy, co ciekawe, Niemki, która mieszkała właśnie na terenie Dolnego
Śląska, yy, jeszcze przed wojną. Obecnie ma, ta kobieta ma, no, ponad
dziewięćdziesiąt lat. Jeszcze żyje, ale
opowiadała historię swojego sąsiada, który w okolicach Kamiennej Góry w latach
trzydziestych, to prawdopodobnie był trzydziesty drugi rok, podczas powrotu z
pracy z pola, yy, no, świadczył prawdopodobnie bardzo
bliskiego spotkania z czymś, no, nieziemskim, bo zawisnął nad nim obiekt
przypominający taki trochę latający dysk.
Tak z tego opisu wynika. Ja jeszcze tej
sprawy do końca nie udokumentowałem, także przedstawiam ją jako ciekawostkę. Ee,
więcej szczegółów jakby takich nie posiadam. Tak więc mam nadzieję, że uda mi
się uzyskać więcej informacji na temat tego ciekawego zdarzenia. Ale jest to
pewien sygnał, wskazówka, że tych relacji
w tamtym okresie, szczególnie właśnie z
rejonu górskiego Sudetów, Dolnego Śląska,
było sporo. A wszystkie kolejne relacje, które ja
prezentuję w książce, w zasadzie dotyczą już lat czterdziestych, lat
pięćdziesiątych i są świadectwami, yy, jakimiś obserwacji,
yy, Polaków, którzy już na tych terenach spotykali się z takimi nieziemskimi
zjawiskami. No, myślę, że tutaj też, yy, sporo, sporo,
sporym takim czynnikiem utrudniającym dotarcie do tych relacji jest, jakby nie
patrzeć, bariera językowa. Jeżeli coś jest
nawet zapisane, to, to ciężko będzie do tego.
Zdecydowanie tak. Yy, no, ja nie param się płynnie językiem niemieckim. Tutaj na
pewno, gdyby podjąć się tematu takiego bardzo gruntownego przeanalizowania
jakichś w ogóle archiwalnych zapisków prasowych jeszcze
z, yy, lat trzydziestych, może i dwudziestych, dwudziestego wieku,
niemieckich, to na pewno byśmy dotarli do ciekawych jakichś relacji. Zresztą ten
świadek, który mi prezentował tą historię z okolic Kamiennej Góry, mówił, że na
temat podobnych zjawisk pisano właśnie w lokalnej prasie, w lokalnej prasie
niemieckiej, jeszcze w latach trzydziestych dwudziestego wieku. Także
jest to pewna informacja, która wskazuje
na to, że gdyby podjąć się jakichś takich poszukiwań kronikarskich, myślę, że na
pewno by się wyłuskało niejedną ciekawą historię z tamtych lat, yy, z tych ziem.
Sądząc po, yy, wiadomościach na czacie, szczególnie na
YouTube, yy, dzisiaj o wszystkich naszych
słuchaczy pada. Niestety zrobiło się dosyć chłodno. Dosyć taka nieprzyjemna, yy,
aura za oknem. No i słuchają nas także bywalcy, yy, niestety, oddziałów
covidowych. Życzymy szybkiego powrotu do
zdrowia i żadnych komplikacji po wyjściu ze szpitala.
No i żebyśmy się następnym razem usłyszeli, oczywiście wszyscy zdrowi jak
najbardziej. Yy, pomówmy teraz, Damianie,
przez chwilę o tak zwanym żywym folklorze.
W publikacjach ufologicznych często można natknąć się na opisy takich różnych
osobliwych spotkań, które dosyć mocno różnią się od opisów, yy, jakby
klasycznych załogantów niezidentyfikowanych obiektów latających.
Zastanawia mnie, Damianie, co łączy te istoty i zdarzenia z ich, yy, udziałem z
ufologią? Czy między zdarzeniami zaliczanymi do żywego folkloru a
obserwacjami obiektów UFO i załogantów można dostrzec pewne wspólne elementy?
Myślę, że na pewno. Yy, zresztą to jest
temat, którego ja się podejmuję już od, od
wielu lat i doszukuję się tutaj bardzo wielu, yy, analogii, yy, w przypadku
właśnie zjawiska UFO. Nie tak dawno, ee, opublikowałem taki
ciekawy, myślę, że artykuł, yy, właśnie poświęcony żywemu folklorowi na łamach
pisma „Czwarty Wymiar". Tak więc zainteresowanych odsyłam jeszcze do
archiwalnego numeru. To było chyba miesiąc temu. Ee, natomiast w swojej książce
oczywiście też poruszam i nawiązuję do pewnych historii, do których mi się udało
dotrzeć, yy, i nie bez przyczyny łączę je jakby, yy, z,
z tematem przewodnim książki, bo tak jak mówię, aluzji jest bardzo wiele.
Nie jestem oczywiście, yy, osobą, która posiada najwięcej informacji
w tym temacie. Tutaj na pewno przoduje, yy, Arek Miazga, który napisał bardzo
ciekawą książkę niedawno, „Magiczna rzeczywistość", na temat
zebranych, udokumentowanych relacji dotyczących właśnie tak zwanego żywego
folkloru. No, czym jest żywy folklor? Generalnie mówimy tutaj o spotkaniach, yy,
w przeważającej większości bliskich spotkaniach-... z istotami, które kojarzą
nam się z jakimiś wątkami ludowymi, w ogóle z opowieściami ludowymi, prawda? Ee,
kiedy jeszcze w dwudziestym wieku, powiedzmy, zbierali w Polsce etnografowie
różne relacje, ee, dotyczące właśnie różnych, yy, wątków ludowych, to
napotykali nawet na wątki świadczące o tym, że takie spotkanie jakby z
istotami, ee, z baśni, z ludowych opowieści, ee, one jakby istnieją dalej,
gdzieś w ogóle w obiegu, yy, obiegu ludzkim. Ee, i ufologia, która rozwijała
się w Polsce w latach, pod koniec lat siedemdziesiątych, jeszcze w latach
osiemdziesiątych już prężnie, yy, szła do
przodu, yy, można było się natknąć w tych
niektórych kronikach właśnie na tego typu relacje. Tylko co się zwykle działo z
takimi historiami? One po prostu nie pasowały do
ogólnie przyjętego kontekstu tego, czym faktycznie UFO jest i z czym w ogóle się
to UFO je. Jak wiadomo, królował i dominował
wątek pozaziemski, ee, w interpretowaniu
tych zjawisk. Dlatego po prostu kontekst jakichś spotkań z skrzatami, z jakimiś
demonami, postaciami demonicznymi, po prostu kompletnie nie pasował do z góry
założonego, mm, z góry założonej tezy. I zwykle takie relacje gdzieś lądowały po
prostu, yy, pod przysłowiowy dywan. Ee, i
dopiero po latach w zasadzie się udało do niektórych dotrzeć, jakby spojrzeć na
niektóre historie, ee, szerzej, bardziej od-
Mamy chyba jakieś problemy z połączeniem. Halo?
Yy, szerzej, bardziej otwarcie. I Damianie?
Yy, o, już straciłem wątek i nie wiem, co mówiłem przed chwilką.
Szerzej i bardziej otwarcie. I w tym momencie cię urwało.
Aha, aha. Szerzej, bardziej, otwarciej. No, miałem na myśli to, że, yy... Oj, to
to chyba dawno mówiłem o tym. To mnie urwało w takim razie już tak na dłuższą
metę. Yy, mówiłem o, yy, polskiej ufologii jeszcze w latach siedemdziesiątych,
osiemdziesiątych, kiedy tego typu relacje, yy, były zbierane przez ufologów, ale
były jakby, yy, no, zakopywane pod dywan, bo nie pasowały do ogólnie przyjętego
wcześniej kontekstu założenia, czym tak naprawdę UFO jest. Wtedy, jak wiadomo,
dominował wątek, yy, pozaziemski i tak starano się interpretować, yy, wszelkiej
maści spotkania z UFO w Polsce, yy, w PRL-u. Yy, więc
teraz, po latach, można powiedzieć, te historie wychodzą na wierzch i możemy na
nie spojrzeć właśnie w sposób bardziej otwarty, yy, bardziej, yy, taki
obiektywny. I tutaj palma pierwszeństwa, tak jak już mówiłem, należy się Arkowi,
który, yy, zebrał te relacje. Yy, sporo się świadków do niego zgłosiło. Do mnie
także docierały pewne sygnały, różne relacje. Mi się udało zebrać też parę
ciekawych historii. Niektóre właśnie dotyczyły też Dolnego Śląska, więc, yy,
nie omieszkałem o nich wspomnieć i zawrzeć je w książce, bo one jakby budowały
pełny, pełny wizerunek tego, z czym można
się spotkać właśnie w tej części Polski, na terenie Dolnego Śląska.
Yy, wspominam na przykład o bardzo ciekawej relacji z bardzo wczesnej, z
Barcinka. To jest, yy, właśnie miejscowość na Dolnym Śląsku
i tam doszło do takiego niecieka- niesłychanego zdarzenia. Yy, to był rok,
jak dobrze kojarzę, czterdziesty ósmy albo
czterdziesty dziewiąty. Pewien pan, który właśnie, yy, od niedawna mieszkał tam
wtedy na tych ziemiach, spacerował sobie po lesie i zbierał grzyby. To była pora
jesienna. I, yy, przeczesując w zasadzie teren dobrze mu
znany już, yy, spotkał nagle przy dębie jakieś dziwne postacie, które z początku
wziął za harcerzy. Ponieważ, yy, te postacie były niewielkiego wzrostu,
miały około metra dwudziestu, metra trzydziestu. Ubrane były właśnie w taki
uniform koloru zielonego, trochę zlewający się jakby z otoczeniem.
Ee, miały na głowach kaptury, ale po dłuższym, po
pełniejszym przybliżeniu się, przyjrzeniu
się tym, tym postaciom, jednak uznał, że
coś jest nie tak w ogóle w tym wszystkim,
bo nawet chciał do nich podejść i zagadać,
zapytać się, co robią w lesie. Ee, ale kiedy stanął w odległości dosłownie
kilkunastu metrów, to po prostu zdrewniał, bo nagle okazało się, że te postacie
zaczęły sobie spacerować po drzewie tak, jakby nigdy nic. Yy, i dosłownie tak,
jakby grawitacja w ogóle nie działała w ich przypadku. Jakby miały jakieś
przyssawki do butów. I one sobie tak szły
po drzewie, jedne po drugim. Wchodziły po
dużej gałęzi i zaraz z powrotem schodziły
w dół. On stał, przypatrywał się temu z
niedowierzaniem. W pewnym momencie już po
prostu spanikował i uciekł z tego miejsca.
I pech chciał, że, ee, powiedział o tym, o tej, o tym swoim spotkaniu swojemu
sąsiadowi z kamienicy, w której mieszkał. A tamten z kolei przekazał informację,
uprzejmie donoszę, że tak powiem, ee, lokalnej ubecji. I tak oto,
yy, mój świadek trafił do, yy, na komisariat milicji i musiał się grubo
tłumaczyć z tego, co faktycznie spotkał w
lesie, bo istniało podejrzenie, że miał do czynienia z jakimiś szpiegami
amerykańskimi. No, to były lata, przypomnę, to był koniec lat
czterdziestych, więc, yy, no, takie podejrzenia, tak, takie wszelkie relacje
traktowano bardzo poważnie. Ale kiedy zaczął mówić o tym, że te postacie mu
przypominały bardziej jakieś skrzaty niż
ludzi, no to uznali po prostu, że ma- mają do czynienia chyba z jakimś wariatem,
który za dużo wypił, więc wypuścili go. No, to jest niezwykła historia, też pod
tym względem, że niezależnie do niej trafiłem do niemalże identycznej historii,
która rozgrywała się też na Dolnym Śląsku, ale w latach siedemdziesiątych w
okolicach Mójciszowa. Mójciszów to jest taki bardzo ciekawy rejon, do którego ja
na przestrzeni wielu lat docierałem, yy,
wielokrotnie i zebrałem tam masę różnych ciekawych relacji i obserwacji. O
niektórych z nich piszę w swojej książce. Ee, nieco rozbudowaną formę
zaprezentowałem też niedawno czytelnikom pisma „Czwarty Wymiar", mówiąc, pisząc
właśnie o, o tym, co się dzieje wokół góry
Pałąg, która jest jakby takim punktem, yy-
... Która sobie cenioną strefę anomalną, tak?
Troszeczkę tak, jakby trochę taka strefa
anomalna. I tam właśnie w lesie, w pobliżu
Góry Miłej, która akurat jest obok Góry Połom. W zasadzie te dwie góry jakby
graniczą z, z miejscowością Wojcieszów.
Rozegrało się właśnie niemalże identyczne
zdarzenie, co w Barcinku. Różnica polegała
tylko na tym. Okoliczności zdarzenia też były bardzo podobne, bo też to był
grzybiarz, który sobie wyruszył właśnie na zbieranie grzybów do lasu i w pobliżu
drzewa spotkał właśnie postacie, które też chodziły tak po drzewach, jakby miały
jakieś przyssawki do butów, tylko że miały kolor bardziej czerwony tych, tych
kostiumów. No i też podobna sytuacja. Po prostu spanikował. No, nie wiedział, z
czym ma do czynienia i uciekł z tego miejsca. Ale niezwykłe jest to, że
dwóch niezależnych świadków opowiada mi niemalże identyczną historię. W zasadzie
niewielu się różniącą, tylko, tylko czasowo rozgrywające się te zdarzenia
miały miejsce jakby, no, tutaj lata czterdzieste, a tam lata siedemdziesiąte.
Tak więc ten wątek żywego folkloru, on się tam przewija na Dolnym Śląsku. I
oczywiście ja piszę jeszcze o innych ciekawych relacjach. Na przykład takim
jednym zdarzeniem też jest przypadek, który miał miejsce w Górach
Sowich, w pobliżu miejscowości Bielawa. To są z kolei lata pięćdziesiąte, gdzie
wówczas dwudziestoparoletni pewien mieszkaniec Warszawy, odwiedzając
turystycznie Góry Sowie, napotkał właśnie
na swojej drodze na szlaku turystycznym
takie postacie, które też przypominały mu
trochę takich przedszkolaków. One nagle
się wyłoniły gdzieś tam zza krzaków. Były zakapturzone. Były ubrane też jakby w
takie ściśle przylegające trochę stroje. I one się trochę dziwnie między sobą
komunikowały, jakby takim świergocącym, świergocącym jakimś odgłosem.
To trochę przypominało też tak nawiasem mówiąc, to, o czym opowiadał Jan Wolski
podczas swojego bliskiego spotkania z załogantami UFO
w Emilcinie. Trochę te dźwięki były właśnie takie świergocące, bardzo zbliżone
i te postacie po prostu jakby przeszły
tam z jednej strony, z jednej strony drogi
na drugą. Znaczy z jednej strony na drugą część
szlaku turystycznego i, no i po prostu znikły nagle mu z pola widzenia. Ale on
był święcie przekonany, że to nie byli ludzie. No, też trudno nazwać
to kosmitami, prawda? No bo przecież nie było żadnego w pobliżu obiektu. W ogóle
ufolodzy wiadomo, że tego typu zdarzenia
starają się interpretować jako tak zwane bliskie spotkania typu zero, czyli
spotkanie, gdzie nie ma do czynienia świadek, gdzie świadek spotyka postacie
jakichś załogantów, którzy troszeczkę dziwacznie wyglądających, ale w pobliżu
nie ma żadnego obiektu UFO. No, jeśli w ogóle sięgniemy tak do literatury
ufologicznej, to przypomnimy sobie, że zdarzenia, gdzie właśnie był udział jakby
jakiegoś latającego obiektu, a mieliśmy do czynienia z postaciami
demonicznymi, jakby troszeczkę jakby wziętymi właśnie z ludowego folkloru, to
takie zdarzenia miały miejsce na przykład podczas słynnej fali UFO w latach
pięćdziesiątych we Francji. Tam notorycznie dochodziło do spotkań z
postaciami przypominającymi trochę karły,
takie brodate, które wyskakiwały czasami właśnie z takich trochę śmiesznie
wyglądających obiektów latających. I trochę miały naturę taką psotniczą w
stosunku do świadków, którzy byli, którzy
te postacie spotykali gdzieś przeważnie w jakichś takich zupełnie opuszczonych,
odludnych miejscach. Także- No to też były podobne. Podobne przypadki
chyba były we Włoszech. Tak, słynne zdarzenie w Ceninie, we
Włoszech. To też lata pięćdziesiąte. Tam te postacie też były trochę takie
karłowate. One też miały taką naturę, trochę psotniczą, bo
kobiecie, którą, która spotkała je na swojej drodze, chyba nawet wracając z
kościoła, po prostu wyrwały wianek kwiatów, który
miała w ręku, prawda? No, także takie zdarzenia mają miejsce. Ja mam też jeden
taki ciekawy przypadek, udokumentowany w miejscowości Miastko w województwie
wielkopolskim, gdzie pewien człowiek, przechodząc
późną porą przez las, dobrze mu znany, zresztą. Był na pewno trzeźwy, chociaż
miał, był na spotkaniu towarzyskim, ale twierdził, że nic nie wypił. Spotkał
właśnie takie wyłaniające się zza krzaków postacie karłowate,
które zaczęły po nim skakać. On stracił przytomność i jak się okazało później,
kiedy się ocknął, zaczął, zaczął uciekać z tego miejsca. Okazało się, że nie ma
butów w ogóle, tak jakby ktoś te buty po prostu porwał. Jak trafił do domu, to
zaraz następnego dnia poszedł do kościoła się pomodlić, bo myślał, że miał do
czynienia z jakimś demonem, jakimś, jakimś szatanem.
I jednej nocy był tak przerażony tym wszystkim, że jednej nocy po prostu mówi,
że osiwiał. A był młodym człowiekiem. Miał
chyba trzydzieści parę lat, kiedy miało miejsce to zdarzenie. Tak więc, no, te
zdarzenia są niezwykłe pod tym względem, że one mają w sobie tyle tych elementów
magicznych. Ale kiedy spojrzymy na nie w sposób taki bardziej
rzeczowy, to dostrzeżemy wiele wspólnych
elementów właśnie z bliskimi spotkaniami z UFO. Bo te postacie, które, które się
gdzieś tam przejawiają w różnych relacjach, zachowują się w sposób
troszeczkę taki groteskowy, absurdalny, co też można przypisać
wielu załogantom, powiedzmy, obiektów UFO, które się pojawiają gdzieś w bliskich
spotkaniach UFO. No, ich zachowanie też czasami bywa bardzo absurdalne.
Te postacie są często bardzo takie zmiennokształtne, potrafią przenikać przez
pomieszczenia, potrafią się dematerializować, materializować. A więc
te elementy występują, jak najbardziej współistnieją. I jaka jest tego
interpretacja? Wydaje mi się, że po prostu
wszystko jest uwarunkowane od tego, do czego ludzka świadomość, stykając się z
takim zjawiskiem, z taką nie...... Nazwijmy to umownie energią z takim
żywiołem, ee, będzie się odnosić w swoich, nie wiem, jakby interpretacjach. Może
jest to taka forma też samoobrony, gdzie, po prostu
stykając się z energią, yy, ludzka świadomość przefiltrowuje to
zdarzenie i próbuje je troszeczkę racjonalizować i nawiązuje do jakby swoich
jakichś takich znanych archetypów. Dlatego możemy się spotkać współcześnie z
takimi wątkami dotyczącymi żywego folkloru, aczkolwiek one oczywiście nie da
się ukryć, są rzadkie. Yy, ale mimo wszystko, no sporo się ich zebrało na
przestrzeni wielu lat. Udało się sporo takich relacji udokumentować.
Pozostając jeszcze przez chwilę przy żywym folklorze, która z tych historii,
oczywiście z tych dolnośląskich, jest dla
Ciebie najbardziej uderzająca? I czy tego typu spotkania mieszczą się w ogóle
jeszcze w kategoriach ufologicznych, czy
może Twoim zdaniem należałoby stworzyć dla nich jakąś osobną kategorię?
Yy, tak jak mówię, myślę, że się mieszczą, ponieważ jeśli spojrzymy szerzej na
problem UFO, to możemy do niego z nim łączyć wiele, wiele elementów, nawet
dotyczących zjawisk paranormalnych, zjawisk wszelkiej maści anomalnych.
Gdy zaczniemy, zaczniemy na to spoglądać szerzej, to dostrzeżemy po prostu, yy,
wątek jakby innej rzeczywistości, parafizycznej rzeczywistości, która
przenika naszą, nazwijmy to umownie, taką
materialną rzeczywistość. I, i te wątki, które
są dla nas absurdalne, niezrozumiałe, być może są efektem tego, jak ludzka
świadomość w zetknięciu z tym fenomenem odreagowuje i próbuje w jakiś sposób to
racjonalizować. Ale z takich najciekawszych spotkań, to myślę, że ten
Barcinek jest takim szczególnym zdarzeniem. Ja jeszcze tam opisuję w
książce inne zdarzenia, bardziej współczesne. To na przykład, yy, ciekawe
takie spotkanie miało miejsce w Godzieńcinie, w miejscowości, w której,
yy, w której udało mi się zarejestrować w ogóle wiele ciekawych obserwacji UFO z
udziałem jednego pana, który tam jest mieszkańcem, niejakiego Irka Krakowskiego.
Ale oprócz tego, oprócz niego oczywiście jeszcze zebrałem sporo innych ciekawych
relacji z okolic. I właśnie w tej miejscowości, ee, pewna kobieta
spotkała dziwną postać w swoim ogródku. Wieczorą porą, wychodząc na papierosa,
zobaczyła nagle w ogródku postać, która przypominała dosłownie jakby dziurkę od
klucza. Miała, miała wyszczególnioną głowę, tułów, ale przypominało to jednak
postać. Ale kojarzyło się to właśnie z jakby taką dziurką od klucza. To była
ciemnego, mniej więcej ciemnego bądź brązowego koloru postać,
która dosłownie w odległości dwóch, trzech metrów od niej stała bądź też wisiała
nisko nad ziemią. Kobieta, widząc to, po prostu spanikowała,
uciekła do domu, obudziła wszystkich domowników i co ciekawe, akurat udało się
to zarejestrować na nagraniu. Kiedy jej syn wyszedł z psem, a to był taki duży
doberman, widać było reakcję tego psa, który jeszcze świeżo po tym spotkaniu
węszył w pobliżu tego miejsca i zaraz automatycznie się ewakuował z tego
miejsca. Wrócił szybko do domu, nie chciał
w ogóle wychodzić i to zostało w ogóle nagrane. Także naprawdę rzecz niezwykła.
Ewidentnie doszło do materializacji czegoś, tylko tak naprawdę nie wiemy co.
Ona to skojarzyła zgodnie ze swoją obyczajowością, że to był znak
jako, jako taki zwiastun śmierci, bo później okazało się, że zmarł jej w
rodzinie ktoś bliski. Zresztą miała bardzo podobne spotkanie jeszcze wcześniej,
kiedy zmarła jej bodajże matka. To niemalże identyczna postać
zmaterializowała jej się w sypialni i ona była wtedy kompletnie sparaliżowana. W
ogóle jej wszystkie włosy stanęły dęba, więc tak jakby dosłownie powietrze było
naelektryzowane w tym czasie, w trakcie tego spotkania. No, takich spotkań jest
dużo. Także to są takie jedne z, jedne z kilku, do których mi się
udało dotrzeć i które opisuję. Oczywiście jest zdarzenie w Hucie na przykład. W
zasadzie ono też można podpiąć pod wątek
demonologiczny, wątek ludowy. Tam z kolei
to były lata osiemdziesiąte, koniec lat osiemdziesiątych. Grupka ludzi
wracająca, miejscowość Huta koło Polanicy-Zdrój,
ee, wracająca przez las do... Chyba się zdaje się udawała do jakiegoś innego
znajomego. Napotkała w lesie właśnie taką
dziwną postać, zakapturzoną, która miała
świecące oczy i która lewitowała nisko nad
ziemią. Mówiąc krótko, ona po prostu ich nawiedzała. Po prostu oni uciekali od
niej, ale za każdym razem ta postać gdzieś tam się pojawiała z boku i tak
napastowała ich, mówiąc brzydko. I kiedy doszli już do, do domu, do którego
się udawali, nagle zmaterializowała się
ta postać centralnie przed nimi. Wyłoniła się jakby ze mgły. I kiedy oni
akurat łapali się za ręce, to ciekawe, ta postać
emanowała mocniej światłem z oczu. Więc tak, jakby była
w jakiś sposób zsynchronizowana w ogóle z ich reakcjami, ich emocjami. Ee,
i druga grupa ludzi, która znajomych, byli
świadkami tej postaci. Kiedy dotarła na miejsce zdarzenia, oni wracali. Oni
jechali akurat samochodem czy motorem, jak
dobrze pamiętam, a ta, a ci szli pieszo. To później się okazało, że tam
trochę czasu. Więc, no też taki wątek missing time się przewinął w tym
zdarzeniu. To myślę, że są takie szczególne zdarzenia, szczególne
przypadki, które mi się udawało, udało na przestrzeni wielu lat zebrać i które
możemy łączyć z wątkiem żywego folkloru.
Pozwolę sobie teraz przypomnieć kontakty
do Radia Paranormalium, bowiem dzisiejszą audycję, drugiego maja dwa tysiące
dwudziestego pierwszego roku, realizujemy w całości na żywo. Dawno nie było w
niedzielę audycji na żywo swoją drogą i dawno nie było na żywo czegoś, gdzie
dominowałoby UFO. Także jest dzisiaj okazja. Świetna okazja, żeby zadzwonić i
zadać Damianowi pytanie, podyskutować na
antenie.... Nasze numery telefonów to jak zawsze stacjonarny trzydzieści dwa
siedemset czterdzieści sześć zero zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści sześćset
dwadzieścia cztery sto dziewięćdziesiąt trzy, pięćset trzydzieści sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl. Można także
do nas pisać na Gadu-Gadu pod numerem trzydzieści sześć zero osiem osiemdziesiąt
zero dwa, trzydzieści sześć zero osiem osiemdziesiąt zero dwa. Jesteśmy także na
czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz na czatach
towarzyszących naszym transmisjom na YouTube. Można nas także spotkać na
Facebooku, na fanpage'u Radia Paranormalium, no i oczywiście na
fanpage'u prowadzonym przez Damiana Trele „Czas Tajemnic”. No i na grupach Radia
Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to może także
wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości
odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
Damianie, zdarzenia z udziałem UFO, które osobiście uważasz za najciekawsze, to?
Oj, tych spraw, które zamieściłem w swojej
najnowszej książce, jest naprawdę sporo. Tych spraw jest tak dużo, że trudno,
trudno jest jakby wybrać ten najciekawszy, który z mojego
punktu widzenia jest najciekawszy, bo chyba wszystkie są ciekawe tak naprawdę i
warte, warte w ogóle zapoznania się z nimi, przeczytania w ogóle całej książki.
Ale jest takie jedno szczególne zdarzenie,
które dla mnie jest jakby wskazówką tego, że UFO
przejawia się w swojej całej okazałości nawet w miejscach, które mi są dobrze
znane. Chodzi mi o pewien przypadek z Dunina, który opisałem w książce i który
poznałem w zasadzie już przed zamykaniem w ogóle książki. Dotarł do mnie
syn świadka tego zdarzenia. Obecnie jest to
siedemdziesięcioparoletnia kobieta, która
w miejscowości Dunino, to jest podlegnicka wieś, zresztą bardzo malownicza. Ja w
niej bywałem wielokrotnie, bo ona słynie z walorów turystycznych
i nawet przez myśl, przez myśl mi nie przeszło, że w tym, w tym miejscu, które
jest mi w zasadzie dobrze znane, będę miał przyjemność
dokumentować. Chyba według mnie jeden z najciekawszych przypadków
ufologicznych bliskich spotkań. No i mamy właśnie teraz słuchacza
telefonicznego. Halo, halo, Radio Paranormalium, czy się słyszymy? Halo?
Witam panie Marku. Oczywiście słyszymy się. Dziwię się do Was pierwszy raz. Tak,
słucham tej audycji od samego początku, jak pan ją stworzył. Pozdrowić chciałem
pana serdecznie. Przede wszystkim za pana ogromną pracę- Witam, witam.
Gigantyczną, cały w ogóle, całą budowę radia i w ogóle tego wszystkiego, co do
tej pory pan, pan zrobił. Dla pana Damiana. Naprawdę za książkę, którą wydał
ostatnio. Za ten wkład też w ufologię, który
dokonujecie każdego dnia. Gigantyczny, gigantyczny wkład. Naprawdę. To przede
wszystkim to chciałem przekazać, bo pytań
jest mnóstwo. Miliony. Ale jeśli chodzi o
gigantyczną pracę, jaką wykonaliście, to jest niesamowite, co robicie. Naprawdę.
Dziękujemy bardzo za słowa uznania. To jest to najważniejsze. Naprawdę jestem
całkowicie pochłonięty tym wszystkim. A pytanie, jakie mam? Aha, generalnie,
jeśli mógłbym zadać, bardzo prosiłbym o taką rzecz. Powiedzcie panowie
jedną rzecz. Czy macie to czasami też takie, takie
hipotezy? Może w ten sposób stawiacie, że te wszystkie zjawiska to jest
jako UFO, to jest jeden potężny worek zjawisk nie tylko fizycznych,
a parapsychologicznych. Możliwe, że jakichś zjawisk, które my sami kreujemy.
Plus, plus, może jakichś zjawisk, jakiejś cywilizacji, jakichś bytów
różnego rodzaju, które zamieszkują nasz padół ziemski tutaj. I to wszystko
generalnie generuje tak wiele różnych rzeczy, zjawisk, które my ludzie pojmujemy
na swój sposób każdy. I stąd wynika może
różnorodność tego całego zagadnienia. A my
jesteśmy jako te na... podrzędne istoty, które generalnie sami siebie
gloryfikujemy, wyciągamy gdzieś tam za
kołnierz całej siły do góry, na piedestał, a nie zdajemy sobie sprawy z tego, że
różnica między nami a szympansami czy innymi zwierzakami jest
tylko delikatnie subtelna po prostu. My coś kreujemy już rączkami, mózgami, a te
zwierzątka po prostu do nas dopiero dorastają. I w gruncie rzeczy możliwe, że
za ileś milionów lat, jak damy szansę im, nie zniszczymy świata kataklizmem
nuklearnym czy pandemią, to możliwe, że one by mogły nam po prostu pomagać w
kreowaniu tego świata. A te inne byty boją się po prostu o ten cały świat, że go
zaprzepaścimy i pokazują się nam po prostu, że są, że też chcą żyć, mają
prawo i obawiają się o to, że możemy to wszystko zniszczyć.
No, powiem szczerze, bardzo, bardzo trafnie pan to tutaj ujmuje, bo na problem
UFO, tak jak ja zawsze to podkreślam, należy spoglądać szeroko, a nie
wąskotorowo. Wąskotorowe myślenie, myślenie jest tutaj no niewskazane,
choć nie ukrywam, że ja na początku jakby swojego, swojej działalności, kiedy
wstępowałem w ruch ufologiczny, to byłem zwolennikiem jednej koncepcji.
Dzisiaj mogę powiedzieć, że jest to na pewno kompendium
szerokiej maści różnych zjawisk, które się
na siebie nakładają i co oczywiście samo w sobie nie wyklucza tego wątku
pozaziemskiego, który bardzo mocno się zakorzenił
w świadomości w ogóle badaczy UFO, nie
tylko w Polsce, ale w ogóle za granicą, na Zachodzie i który kształtuje w ogóle
wizerunek, wizerunek UFO. Ale myślę, że ten wątek bardziej
parafizyczny-... Jest bardziej decydujący w ogóle w kwestii
poznawczej tego zjawiska. Szczególnie gdy
przy- przyjrzymy się bliskim spotkaniom z
UFO, bo z nich można najwięcej wyciągnąć różnych informacji. Możemy jedynie
ubolewać nad tym faktem, że jest ich zdecydowanie mniej albo bądź wręcz można
powiedzieć wcale, bo większość tego typu relacji dotyczy, dotyczy już odległych
lat. Jakby nie patrzeć, gdy ja w ogóle zaczynałem swoją działalność aktywną
jeszcze pod koniec lat dziewięćdziesiątych, no to tych spraw było
sporo. One stopniowo wygasały. Już teraz
możemy mówić naprawdę o generalnie tylko jakichś dalekich obserwacjach. I tutaj,
tak jak pan mówi, możemy pod te niektóre relacje podciągać naprawdę wszystko.
Przeważnie mówi się o jakichś obserwacjach latających trójkątów. W obecnych,
obecnych czasach i tutaj pole interpretacji jest naprawdę bardzo
szerokie. Czym mogą być te zjawiska, prawda? Jeśli mówimy o jakichś dalekich
obserwacjach, szczególnie nocą, no to naprawdę
można, można nawet ulec poważnemu złudzeniu, że ma się do czynienia z czymś
nieziemskim. A tak naprawdę może być to zjawisko, które w pełni się mieści w
kategoriach ziemskich zjawisk, nie? Natomiast jeśli mówimy o tych bliskich
spotkaniach, to w nich jest tak duży ładunek paranormalny, zakorzeniony, że,
że bardziej skłania nas to ku interpretowaniu tych
zjawisk, fenomenów w stronę właśnie jakby takiej sfery, sfery
może nie pozaziemskiej, ale bardziej sfery niefizycznej. Sfery takiej
pochodzącej gdzieś prawdopodobnie z równoległego domenu rzeczywistości. Takie,
takie założenie myślę, że jest bardziej trafne. Natomiast jeśli mówimy o jakichś
światłach gdzieś daleko widzianych, no to
wtedy możemy mówić o wszystkim, prawda?
Nawet nie wykluczając fenomen pozaziemski oczywiście.
Panie Damianie, ja chciałbym przeprosić w
ogóle Państwa, wszystkich słuchaczy, że nie przedstawiłem się. Darek z Olsztyna.
To nie brak kultury, tylko troszeczkę stresu. Dlatego-
Nie ma za co, panie Darku. Próbowałem się połączyć, ale tak czasami
bywa, że człowiek się zestresuje. Darek z
Olsztyna. Bardzo was przepraszam. Chciałem
w ogóle jeszcze pozdrowić tych, których
nie ma na linii. Tych, których już w ogóle nie ma, bo myślę, że nas słyszą
z innego świata. Ludzi wielkich, którzy... Dużo ludzi podchodziło. Widziałem ten
piękny wywiad pana z panem Zagórskim. Bardzo, bardzo niesamowite
rzeczy i w ogóle generalnie nie chciałem
przeszkadzać. Może już nie będę zawracał
głowy. W każdym razie wszystkich słuchaczy przede wszystkim, którzy są wierni.
Widzę, z powrotem wracają. Cieszę się bardzo, że ludzie zaczęli otwierać
wreszcie głowy. Co prawda dużo to tytaniczną pracę zajmuje, żeby ludzie
wrócili z powrotem do swojej Matki Ziemi,
żeby zrozumieli pewne rzeczy, że świat nie
jest tylko jeść i załatwiać się, ale coś więcej. Bardzo skomplikowanym jest
materią. Ja też w życiu miałem bardzo wiele takich od dziecka, takich sytuacji,
w których wiecie, panowie, byłem czasami od dziecka komponowany na
inną istotę, niż jestem, ale miałem wrażenie czasami, że jestem. Mam problemy
z percepcją, mam problemy z psychiką. Czasami to dekodowało nawet na jakąś
chorobę psychiczną, a okazuje się, że po latach doszedłem do wniosku. Zacząłem
robić zdjęcia i różne rzeczy i wychodziło, że to, co widzę w dzieciństwie,
widziałem, okazuje się prawdą. Zacząłem od tych orbsów, jak wy tam to nazywacie
orbsami. Mam tysiące tych zdjęć. Już na
Roberta Bernatowicza im tam wysyłałem, ale
to są rzeczy już tak teraz oczywiste, że
nawet o tym nie rozmawia się często, ale
no dużo rzeczy widzę, które fotografuję i
które wychodzą po prostu. No, niesamowite
rzeczy spotykam w życiu, o których można
by było przy innej okazji, gdyby był czas może na inną, na inną audycję,
to się dodzwonię. Wtedy będę już bardziej mniej ze-- mniej
zestresowany, bo to już będzie następny raz. Może mi się uda tak troszeczkę
łatwiej mi będzie. A na razie chciałem pozdrowić Panów wszystkich i słuchaczy,
przede wszystkim też. I nie będę już przeszkadzał. Schodzę z
linii. Kłaniam się mocno. Dziękuję państwu Serdecznie. Dziękujemy bardzo.
Absolutnie pan nie przeszkadza. Dziękujemy
za ten telefon. Pozdrawiamy serdecznie. Ja tak jeszcze tylko dodam na koniec.
Damianie. Tak jeszcze tylko dodam na koniec, że to,
co pan mówi, jest takie szczególne, bo w
ogóle chyba profil psychologiczny ludzi, którzy interesują się
tego typu zjawiskami. Moim zdaniem z doświadczenia wskazuje, że
to są często ludzie sensytywni, którzy potrafią przyciągać różne zjawiska do
siebie i to też ich w jakiś sposób nastraja w ogóle na taką literaturę i
bardziej otwiera chyba na tego typu tematykę. I to też się tyczy samych
świadków obserwacji UFO. Ja myślę, że ich też natura jest
bardzo wyeksponowana. Mhm. Tak, tak? Często bywa tak, jak ja wśród
swoich znajomych, nielicznych, którzy się
tym tematem interesują, zauważyłem, że oni
nie chcieli się nigdy interesować w życiu tymi tematami, bo byli ludźmi są
stąpającymi twardo po ziemi. Ale te rzeczy, one same na siłę przychodzą. Tak.
I to nie jest tak, że wie pan, na przykład
ja chciałem się interesować. Ja nigdy w życiu nawet bym nie pomyślał gdzieś tam.
Po prostu to się zaczęło od tego generalnie już od dzieciaka, że widziałem
rzeczy, które przelatują koło mnie bardzo
blisko, migają przed oczami. No i rodzice jak to rodzice, no,
mieli wrażenie, że no coś jest z dzieckiem
nie tak, tak? Znaczy widzisz coś, co ci śmiga, bo czasem zamykasz oczy, to
przesuwa się z jednego oka. Chcesz zasnąć,
to się przesuwa jak flesz z jednego oka
do drugiego oka w nocy, w ciemnym pokoju i robić naświetlenie, jak jakimiś
reflektorami. To człowiek po prostu mały,
taki ośmio, dziesięcioletni, no, uważany
jest za kogoś, kto po prostu ma problem. No wiadomo jaki tak, ale gdy dorasta,
okazuje się, że to, co widzi, da się sfotografować. I nie dość, że to, co
widzi, to jeszcze jest interesujące.... trafi to posadzić sobie na nosie taki
krążek, na przykład pięcio, ośmiocentymetrowy i, i pokazuje te
zdjęcie, że patrzcie, ja tu patrzę, dotykam tego palcem, ja to widzę, a wy
myślicie, że ja jestem, no, po prostu coś ze mną jest nie tak. To taki jeden z
przykładów. No i, i generalnie z wiekiem do ciebie dociera, że po prostu to
faktycznie jest tak? I to, czy chcesz się
interesować, czy nie, to już nie jest już
twój wybór, tylko to coś w pewnym sensie narzuca ci, że masz rozbudowywać
świadomość, że istniejemy, jesteśmy pod
różną postacią, jakieś różne zjawiska, że my tu jesteśmy. Nie żyjesz sam, że nie
tylko praca, rodzina, tylko jest coś więcej, tak? Co dokładnie? Ciężko
powiedzieć, bo to nie chce nam powiedzieć prosto w oczy tak, ale daje nam do
zrozumienia, że tyle mogę wam pokazać. Jestem, tak. Wiedzcie o tym, że jestem.
No na pewno, na pewno ma pan rację w tym i
myślę, że takie spotkania z czymś takim nieziemskim otwiera ludzi na pewno i
pobudza ich, jakby otwiera ich od... i odciąga od tej sfery
mechanistycznej, tej materialnej. I wtedy
tacy ludzie zaczynają przechodzić jakby nawet jakieś takie przewartościowanie
osobowości po zetknięciu z czymś takim. Ogromne. Tak, tak.
Dlatego, że ja generalnie planowałem w młodości jeszcze chciałem być księdzem,
ale oczywiście ten ksiądz, no, to rozwiało wszystko to, że tam są sytuacje. No,
wiadomo, no, nie pasowały mi pewne rzeczy, które tam są. Ja chciałem mieć też
rodzinę normalną i być księdzem. W ten sposób tak, tego się nie da zrobić, bo są
celibat i inne rzeczy, ale pomijajmy to.
Jestem w wieku teraz pięćdziesięciu lat, już mam pięćdziesiąt lat na karku
i powiem wam szczerze, że te doświadczenia
ukrywałem ciągle. Moja rodzina wie o tym, co ja widzę i co, bo robię zdjęcia,
chwalę się z nimi. Widzą to na żywo. Też kręcę filmy, tak, śmiejem się z tego po
prostu. Tam no, nawołujemy to coś, co lata
i tam bawimy się tym po prostu. I fajnie jest. Wszyscy w rodzinie nie mają z tym
żadnego problemu psychicznego czy innego,
jakby to zostało. A generalnie po wielu latach dopiero człowiek się odważa o
pewnych rzeczach mówić, jak widzi, że coraz więcej odważnych ludzi jest, którzy
się otwierają, tak? Dzięki temu właśnie, że są tacy ludzie jak wy, którzy no,
wkładają ogromną pracę w to, że my możemy
się otwierać, bo wtedy żyjemy normalnie. Gdyby nie było tego, co wy robicie, to
generalnie rzecz biorąc, wielu ludzi byłoby w ogromnej depresji, w niepewności,
w takim znaku zapytania by żyło, myśląc, że coś jest z nimi nie tak. A tak
my wiemy, że to jest z resztą coś nie tak,
a z nami jest wszystko tak, jak trzeba, tak. I to jest ten właśnie plus. Szkoda,
że jesteśmy w mniejszości ciągle jeszcze, ale myślę, że dzięki tej tytanicznej
waszej pracy to w którymś momencie takie,
tacy ludzie jak Jan Wolski między innymi, jak zacząłem śledzić tam wszystkie te
relacje, nie tylko jego zresztą, które naprawdę były namacalne, na które są
dowody tak ogromne, że to nie da się porównać pewnych rzeczy, to po prostu, no,
my jesteśmy górą. Będziemy kiedyś górą w
sensie takim, że reszta wreszcie uświadomi
nie ci, którzy się kształcą i którzy mają
jakieś tam papiery, dyplomy zawieszone w
gabinetach, tylko ci, którzy faktycznie w praktyce żyją tak.
Tak myślę. Taką mam nadzieję przynajmniej. Dziękujemy bardzo.
Kłaniam się mocno. Dziękujemy. Dziękujemy. Pozdrawiamy.
Dziękujemy bardzo za telefon i wróćmy, Damianie, do tych
najciekawszych według Ciebie zdarzeń z udziałem UFO. Może, może spróbujmy od
początku to pytanie ruszyć, bo tutaj dosyć wcześnie- No właśnie
przypomniałem sobie, co mówiłem, bo mówiłem o zdarzeniu w Duninie.
To tak powiem, bardzo ciekawie to koresponduje z tym, co przed chwilą
usłyszeliśmy od słuchacza, bo była mowa o
tym, że ludzie, którzy stykają się z czymś takim, są bardziej jakby sensytywni,
bardziej nadwrażliwi na pewną, pewną sferę
zjawisk, powiedzmy, parafizycznych, które,
z którymi się stykają. I myślę, że to, to
świetnie nawiązuje właśnie do zdarzenia w
Duninie, które miałem przyjemność w sumie udokumentować jeszcze, jeszcze przed
zamykaniem w ogóle książki. Także ten rozdział został dopisany
już kiedy książka była w trakcie redakcji. Rzecz miała miejsce, jak mówiłem,
pod koniec lat czterdziestych. Tak więc jest to jeden z najwcześniejszych,
najstarszych w ogóle relacji, w ogóle bliskich spotkań trzeciego stopnia, które
udokumentowałem na terenie Dolnego Śląska, bo dotyczy to czerwca czterdziestego
dziewiątego roku. Miejscowość pod Legnickim Dunino. Obecnie ta pani ma
siedemdziesiąt parę lat. Wtedy była jeszcze chyba siedmioletnim, siedmioletnią
dziewczynką i ona doświadczyła wraz z dwiema innymi osobami. To był jej, był
brat jej ojca oraz sąsiad właśnie bliskiego spotkania z takimi, z
takim przedziwnym obiektem i równie przedziwnymi załogantami tego obiektu.
Obiekt wylądował niemalże na wprost jej domu, na polu. Rzecz miała
miejsce z samego rana i wtedy do jej domu
właśnie przybył sąsiad wraz z bratem jej
ojca, mówiąc, że coś wylądowało na polu. I
ona bardzo ciekawa wyszła. Zresztą cała
rodzina wyszła na zewnątrz, ale nie każdy
miał tyle odwagi, aby podejść tam bliżej.
Ona z ciekawości pobiegła, będąc jeszcze w
piżamie, na boso, w to miejsce i nagle patrzy tam stoi obiekt
w kształcie takiego stożka z oknami wyszczególnionymi z lewej i z prawej
strony, takimi prostokątnymi oknami. A wokół obiektu krzątają się dwie
postacie, w zasadzie przypominające ludzi,
mniej więcej wzrostu mężczyzny, dorosłego mężczyzny,
ubrane w takie wciąż przylegające kostiumy, zakrywające praktycznie całe
ciało, za wyjątkiem twarzy.... ee i kiedy oni całą trójką podeszli w
stronę tych postaci, to natomiast tamte
widać, były czymś zajęte i nagle podeszły do nich
i zaczęła się jakby taka wymiana zdań, ale
w dwóch jakby językach: języku obcym i języku polskim. Bo wiadomo, jedna strona
mówiła w języku polskim, a druga próbowała
się z nimi jakby komunikować w zupełnie im nieznanym języku. Nie był to na pewno
język rosyjski, bo przecież wtedy już koniec lat czterdziestych,
ee, tą część Polski, ta część Polski została zalana przez wojska radzieckie. W
Legnicy przecież stacjonował chyba największy, największy oddział wojsk
radzieckich. W ogóle Legnica po dziś dzień jest uznawana za taką małą Moskwę.
Tak więc na pewno nie był to język rosyjski, ale jakiś taki kompletnie
nieznany, pomieszanie jakby kilku języków. I te postacie jakby próbowały ze sobą
coś, próbowały przekazać im coś. Natomiast było to kompletnie niezrozumiałe. Ee,
sąsiad nawet tego świadka, tej pani, zaproponował nawet
gościnnie, zaprosił ich do siebie. Chciał, żeby weszli do domu, do nich, ale
widać było, że nie było tego zainteresowania takiego. Natomiast w
pewnym momencie te postacie jakby ukłoniły się grzecznie i w pewnym momencie
otworzył się właz w pojeździe i one do tego przez ten właz weszły do
środka pojazdu. Jeszcze wchodząc, kazali się cofnąć, aby
nie zetknąć się z startującym obiektem,
który nagle wystrzelił do góry i poleciał
w stronę Legnicy. I co ciekawe, ta pani tak naprawdę wydaje mi się, że to
zdarzenie z bardzo wczesnego okresu dzieciństwa otworzyło ją. Mam takie
wrażenie nieodparte na, na tą sferę właśnie paranormalną, bo
później doświadczyła wielokrotnie różnych, różnych tego typu zdarzeń. W sumie
jeszcze jedno bardzo podobne zdarzenie miała w latach sześćdziesiątych. Też
rozegrało się ono w tej samej miejscowości, niemalże w takich samych
okolicznościach, bardzo podobnych. Tam
również byli inni świadkowie, niestety już nieżyjący, którzy
no, mogliby ewentualnie poświadczyć autentyczność tej historii. Ee, ale oprócz
tego ta pani miała wiele innych różnych
obserwacji, wiele różnych zdarzeń właśnie
o charakterze paranormalnym, co świadczy o
tym, że była i jest postacią, jest osobą sensytywną. Jest osobą, która, która
prawdopodobnie, której świadomość bardziej
koresponduje właśnie z takimi zjawiskami. I ja mam takie nieodparte wrażenie po
wielu latach badania, dokumentowania zjawisk UFO, że te osoby, które
szczególnie doświadczają właśnie takich skrajnie bliskich spotkań z UFO, są
bardziej otwarci na te zjawiska. I w jakiś sposób ten fenomen bardziej
kontaktuje się z nimi. Może inaczej. Może ma bardziej otwartą furtkę na kontakt
właśnie z takimi ludźmi, którzy później stają się na przykład jakimiś
kontaktowcami, a jeszcze w dawnych, zamierzchłych czasach stawali się jakimiś
prorokami i tworzyli różne swoje systemy wierzeniowe. Bo nie da się ukryć, że
prawdopodobnie temu zjawisku zawdzięczamy utworzenie się różnych
bieżeń religijnych. A nawet współcześnie. Przecież
na pewno w wielu przypadkach przyczyniły się one do stworzenia różnych sekt. Tak
więc to zdarzenie jest dla mnie takie bardzo szczególne. Jest jeszcze jedno
bardzo ciekawe zdarzenie, które dokumentowałem. I to było jedno z
pierwszych zdarzeń w ogóle, które dokumentowałem jeszcze na swoim początku
swojej działalności, takiej aktywnej działalności, kiedy wstąpiłem w ruch
ufologiczny, kiedy przynależałem jeszcze do legnickiego Klubu Badawczego UFO. A
rzecz miała miejsce na Rozdrożu Izerskim,
niedaleko Szklarskiej Poręby. Myślę, że o
nim jeszcze podyskutujemy dzisiaj, jak nam starczy czasu.
Chciałem powiedzieć Rozdroże Izerskie na pograniczu, Rozdroże Izerskie w
Szklarskiej Porębie, tak? Tak, tak, tak, tak, tak. Chodzi o zdarzenie z lat,
z drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Ja o tym
piszę właśnie w swojej książce. To jest jedna ze spraw, którą opisuję i którą
dokumentowałem jeszcze w swojej wczesnej działalności.
To w ogóle jest sprawa bardzo dobrze udokumentowana, bo
spotkaliśmy się tam z jednym ze świadków. Kilkakrotnie
jeździliśmy w to miejsce zdarzenia, a rzecz miała, rozegrała się właśnie w
pobliżu Szklarskiej Poręby, mniej więcej na wysokości Zakrętu Śmierci, który tam
jest przed, przed wjazdem do Szklarskiej Poręby.
Lata osiemdziesiąte. Dwójka osób wraca sobie samochodem ze Świeradowa-Zdroju.
Przyjeżdża późną porą przez drogę, która właśnie wiedzie w stronę Szklarskiej
Poręby. I nagle na jednej stronie wzgórza
zaczynają pojawiać się dziwne światła. I tak się zaczyna właśnie ta niezwykła
historia, bo z początku ci świadkowie pomyśleli, że mają do czynienia z jakimś,
jakimś patrolem Straży Granicznej, który przeszukuje teren
i nie wiem, poszukuje kogoś. Ale oczywiście się zatrzymali samochodem, aby
przyjrzeć się temu bliżej. Te światła znajdowały się od nich gdzieś w odległości
dwustu metrów. Może. Przypominały trochę
takie światła latarki przemieszczające się właśnie wzdłuż, w dół zbocza. Teren
tamtego miejsca jest dosyć nierówny, więc
co ciekawe, te światła nie poruszały się w
sposób chaotyczny, ale bardzo płynny, tak
jakby się dosłownie unosiły nad ziemią,
nisko nad ziemią. I nagle zrobiło się ich bardzo dużo. Z początku było to kilka,
kilkanaście, później już nawet kilkadziesiąt, a może i nawet kilkaset. I
kiedy te światła już zaczęły się bardzo przybliżać w stronę świadków, to oni
spanikowali i odjechali z tego miejsca. I
tutaj dzieje się rzecz kolejna, niezwykła, bo przejechali dalej i nagle patrzą.
Przed nimi wyłania się jakby z jednej strony lasu
gigantyczny taki obiekt przypominający właśnie taki, no, można powiedzieć,
rasowy...... Klasyczny latający spodek, taka miska odwrócona
z rzędem świateł widocznym. Od tego obiektu odchodzą jeszcze takie smugi i ten
obiekt przelatuje z lewej na prawą stronę jezdni. Oni po prostu patrzą na to i z
niedowierzaniem. I zatrzymują się oczywiście i patrzą, co się dzieje dalej.
Obiekt chowa się jakby po drugiej stronie lasu
i po chwili znowu się pojawia, jakby od
tej strony, od tej samej strony, z której wyleciał na początku. Czyli tak, jakby
zataczał kręgi nad, nad tym miejscem. Oni
tak stali i przyglądali się temu. Takich pętli ten obiekt zrobił kilka.
W pewnym momencie już kobieta, która była jednym ze świadków tego zdarzenia,
spanikowała i po prostu powiedziała: "Uciekajmy z tego miejsca". Przejechali
oni przez Zakręt Śmierci. Jeszcze stwierdzili, że może z pewnego punktu w
Szklarskiej Porębie będą obserwować to, co
tam się dzieje, bo mieli tam akurat dobry widok na całą tą arenę Grzbietu
Kamieńczyka. I co ciekawe, ten obiekt dalej w tamtym miejscu się przemieszczał.
Właśnie tak krążył, krążył, jakby robił takie pętle i w pewnym momencie gdzieś
schował się za pobliskim wzgórzem i przestał być widoczny.
Takich spotkań oczywiście ja na przestrzeni wielu lat udokumentowałem
sporo, ale to akurat było dla mnie takie bardzo uderzające, bo ja się po raz
pierwszy tak naprawdę styknąłem z taką, wtedy jeszcze pod koniec lat
dziewięćdziesiątych, kiedy dokumentowałem
to wspólnie z członkami Klubu Legnickiego,
te zdarzenie. Spotkałem się z czymś, co mnie osobiście bardzo uderzyło,
bo osobiście sam doświadczyłem podobnego
zdarzenia. Zresztą, o czym piszę w swojej książce
w sposób trochę taki sfabularyzowany, o swoim takim spotkaniu, które otworzyło
mnie troszeczkę na tego typu zjawiska i ukierunkowało moje zainteresowania, a
później już taką działalność bardziej aktywną, badawczą. I kiedy ja stykałem
się, stykałem się wtedy z człowiekiem, który opowiadał mi historię swojego
przeżycia. Opowiadał ją po latach oczywiście, ale z takim przejęciem i
zainteresowaniem. Zrozumiałem, że tak naprawdę te zdarzenia są po prostu
kapitalnie ciekawe i to jeszcze bardziej
mnie wciągało. I dalej poszukiwałem takich
niezwykłych relacji, a ich na przestrzeni dwudziestu lat mojej pracy zebrałem
naprawdę sporo na terenie Dolnego Śląska.
Ale zdarzenie na rozdrożu Izerskim jest myślę, że takim jednym ze szczególnych
zdarzeń.
Słuchacie Państwo debaty niekontrolowanej w Radiu Paranormalium. Mamy dzisiaj
dwudziesty pierwszy. Przepraszam bardzo. Mamy dzisiaj już drugi kwietnia 2021
roku. Tematem przewodnim dzisiejszej audycji są tajemnicze zjawiska na Dolnym
Śląsku, z głównym naciskiem na UFO i żywy
folklor. Ale nie tylko, bo tutaj również pojawiają się na czacie pytania o inne
zjawiska, także takie bardziej fenomeny, jakby kryptozoologiczne, że to
tak ujmę. Pozwolę sobie przypomnieć teraz kontakty do Radia Paranormalium. Nasze
numery telefonów to jak zawsze stacjonarne: trzydzieści dwa, siedemset
czterdzieści sześć, zero, zero, zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype radio.paranormalium.pl. Jesteśmy także na
Gadu-Gadu pod numerem trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa.
Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Czekamy także na
Państwa pytania i komentarze na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących naszym transmisjom na
YouTube. Można nas także spotkać na Facebooku, na
fanpage'u Radia Paranormalium, no i oczywiście na profilu bloga Czas Tajemnic
prowadzonym przez Damiana Trele. Jesteśmy także na grupach Radio Paranormalium i
czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli
ktoś woli, to może także wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości
odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
Przejdźmy teraz Damianie do kwestii tak zwanych stref anomalnych. Czy na mapie
Dolnego Śląska występują miejsca, w których zagęszczenie zjawisk
paranormalnych jest ponadprzeciętne? Miejsca zarówno większej, jak i mniejszej
powierzchni, na przykład uroczyska. Innymi
słowy, czy można na mapie Dolnego Śląska wyznaczyć obszary tak zwanych stref
anomalnych? Myślę, że zdecydowanie tak. Zresztą ja tak
opisując różne przypadki w swojej książce, starałem się geograficznie troszeczkę
usystematyzować w ogóle te zebrane relacje ze względu na dany region, bo w tych
różnych regionach Dolnego Śląska udało mi się, niektórych udało mi się
zebrać ponadprzeciętną ilość tych różnych
relacji, obserwacji, które wskazywałyby na to, że w danych miejscach
istniała bądź też istnieje dalej pewna, pewna strefa wzmożonej aktywności UFO.
Jeśli mówimy o takich małych strefach, że tak powiem, w cudzysłowiu
strefach anomalnych, to myślę, że to uroczysko to tak świetnie oddaje niektóre,
niektóre miejsca na Dolnym Śląsku, gdzie UFO pojawiało się ponadprzeciętnie w
niektórych obszarach. Natomiast mówiąc już bardziej o takich bardziej szerszych
terytorialnie obszarach, to na pewno mogę wyszczególnić kilka.
Myślę, że na przestrzeni wielu lat w okolicach Legnicy sporo działo się w
temacie UFO. Wrocław jest też takim bardzo szczególnym
miejscem, o czym zresztą piszę obecnie w najnowszym numerze Nieznanego Świata,
opisując różne przypadki właśnie obserwacji UFO z terenu Wrocławia, które w
zasadzie nie udało mi się też podpiąć pod
książkę, bo nie da się ukryć, że książka jest monumentalna. Liczy sobie prawie
pięćset stron i ciężko było zebrać jakby do kupy wszystkie te przypadki. Dlatego
wyszedłem troszeczkę poza, jakby poza obszar książki i w tym artykule-...
opisuje sprawy, które nie zostały ujęte w
książce, a są myślę, że bardzo ciekawe. I
Wrocław pod wieloma względami jest bardzo ciekawy. Ma różne, można powiedzieć,
wytypowane strefy, których rejony, w których często,
często się obserwowało UFO. Dzielnice, może tak nazwijmy bardziej
takie jak na przykład Nowy Dwór, jak okolice lotniska w ogóle Wrocławia,
Muchobór Wielki czy też Popowice, rejony
Starego Miasta. No, w tych miejscach udało mi się naprawdę sporo różnych relacji
zebrać. Niektóre są naprawdę ciekawe. Te, o których piszę w artykule Nieznanego
Świata, dotyczą już akurat nie moich spraw, które osobiście dokumentowałem, ale
które uznałem, że są bardzo ciekawe, bo tam one zahaczają właśnie o bliskie
spotkania trzeciego stopnia. To są sprawy,
które dokumentowane były wiele lat temu przez, przez inne grupy badawcze
UFO z Dolnego Śląska. Tak więc Wrocław, okolice Legnicy.
Na pewno obszar górski, w ogóle obszar Sudetów, Sudety Zachodnie, Kotlina
Jeleniogórska, Przedgórze Sudeckie. W ogóle cały, cały obszar Sudetów, w tym
wyszczególniając oczywiście szczególnie obszar Karkonoszy. To jest, to jest
miejsce naprawdę bardzo aktywnej działalności
czegoś, co możemy nazwać jako UFO. Są jeszcze inne obszary, na przykład
okolice Wrocławia. Tak już mówiąc o takich
uroczyskach, to takim właśnie ciekawym miejscem jest
miejscowość Naborów. To jest miejscowość położona koło Brzegu Dolnego. Ja w te
rejony bardzo często docierałem. Przez
wiele lat, dokumentując różne przypadki od
niezależnych ludzi, ludzi nieznających się w ogóle ze sobą. Natomiast w
miejscowości Naborów udało mi się udokumentować trzy przypadki od ludzi,
którzy się też właśnie ze sobą nie znali, a one miały miejsce w bardzo krótkim
przedziale czasowym. Dokładnie w dziewięćdziesiątym siódmym roku. Ja te
sprawy dokumentowałem po latach wprawdzie,
ale ciekawa jest rzecz. One się rozegrały
na przestrzeni dosłownie chyba miesiąca
czy dwóch miesięcy, jeśli dobrze pamiętam. Jedno z tych zdarzeń jest naprawdę
ciekawe, bo w ogóle dwa w zasadzie dotyczą jakiegoś takiego
przeskoku w czasie. Jedno miało miejsce z
udziałem pewnego pana, który mieszkał w pobliskiej miejscowości Stopno i wracał
późnym wieczorem rowerem przez pewien odcinek drogi między
Brzegiem Dolnym właśnie a Naborowem. To jest taka otwarta przestrzeń.
Tam w zasadzie nie ma nic szczególnego,
oprócz tego, że są tam pola, a po drugiej stronie jezdni stoi krzyż.
W zasadzie jak ja tam byłem na wizji lokalnej, to próbowałem ustalić w
ogóle, z czym ten krzyż się wiąże, prawda? I od jednego z mieszkańców
dowiedziałem się, że prawdopodobnie tam w okresie wojny doszło do, doszło do
masowego mordu Żydów, ale tej informacji nie udało mi się nigdzie udokumentować,
jakby sprawdzić niezależnie w jakichś źródłach historycznych. Także traktowałem
to jako historię. Ale do czego nawiązuję? Właśnie do tych uroczysk. Że w tych
miejscach, których, które wiąże się z jakimiś takimi dramatycznymi wydarzeniami
albo z jakimiś wątkami legendarnymi, często dochodzi właśnie do tego typu
zdarzeń. I myślę, że Naborów jest tego takim ciekawym przypadkiem. Tak jeszcze
wracając do tego pana, który tamtego wieczoru, w dziewięćdziesiątym
siódmym roku przejeżdżał tą drogą. Nagle
znalazł się w dziwnej mgle. On twierdził, że ta mgła była taka dla niego bardzo
nietypowa. Nie była naturalna. Stanowiła
jakby taką zbitą masę, gęstą. I on wjechał
w tą mgłę i w momencie gdzieś tam jadąc, mignęła mu jakaś postać, taka stojąca
w tej mgle. I w tym momencie on stracił
przytomność. Odzyskał ją po chwili, stojąc
jakby obok tego miejsca i tak, jakby mu się film dosłownie urwał. On stał jakby
przy tym rowerze, nie wiedział, co się dzieje dalej. Wrócił, a później się
okazało, że brakowało mu chyba półtorej godziny. Brakowało mu czasu i nawet
czy może mniej. Może było tam około dzwonił nad ranem jeszcze do swojej
dziewczyny, od której wracał do domu i pytał się, która jest godzina na zegarku,
bo on nie wierzył, że akurat jest ta godzina u niego, a była bodajże druga nad
ranem, a wiedział, że wyjechał gdzieś o
pierwszej. Cała podróż z Brzegu Dolnego do tego Naborowa zajmuje rowerem gdzieś
około może piętnastu minut, a wszystko zamknęło
się w przedziale praktycznie godzinnym. Także to jest jedno z takich zdarzeń.
Zaraz później miało miejsce bardzo podobne
zdarzenie z udziałem innego człowieka, który też wracał z Brzegu Dolnego
do akurat innej miejscowości. Chyba nie pamiętam już nazwy tej miejscowości, ale
co ciekawe, on też doświadczył czegoś niezwykłego. Mianowicie to, że nagle spadł
na niego jakby taki jasny snop światła i on stracił przytomność. Obudził się,
ocknął się kilkadziesiąt metrów dalej, leżąc twarzą w błocie na polu
i kiedy się podniósł, uświadomił sobie, że brakuje mu części garderoby.
Był totalnie zdezorientowany, nie wiedział, co się z nim dzieje. Zobaczył,
że gdzieś tam przejeżdżają samochody obok jezdni, więc udał się do tej jezdni.
Uświadomił sobie, że wrócił z powrotem na to miejsce, gdzie przed chwilką
szedł drogą. Wrócił do domu i zaczęły się dziwne rzeczy z nim dziać, bo rodzina
później stwierdziła, że troszeczkę jakby zwariował, lekko mówiąc, bo wszedł do
domu, zaczął chować się do szafy, później coś tam malował
dziwnego, jakieś dziwne rysunki tworzył, wytwarzał jakieś takie dziwne jęki. Oni
byli na tyle przerażeni tym jego zachowaniem, a był osobą raczej poważaną,
bo był nauczycielem WF-u. Pracował w jakiejś pobliskiej szkole.
Wezwali karetkę pogotowia. No i tamci przyjeżdżając, stwierdzili, że jednak coś
się z nim dzieje nie tak i w ten sposób trafił na oddział psychiatrii
w pobliskiej miejscowości. Bodajże to jest chyba Lubliniec, jak
dobrze pamiętam ta miejscowość, gdzie znajduje się zakład psychiatryczny.... I
on tam siedział dwa tygodnie i wyszedł w
stanie dobrym, ale przez bardzo długi czas
nie chciał w ogóle o tym mówić. Ja bardzo długo dochodziłem do niego, próbowałem
jakoś go przekonać do tej rozmowy. On później wrócił do normalności jakby
oczywiście, ale to zdarzenie widzę, że było dla niego na tyle traumatyczne,
przejmujące, że wywołało w nim jakąś olbrzymią wyrwę. W sumie to nie do końca
się dowiedzieliśmy tak naprawdę, co jeszcze się wydarzyło tamtego wieczoru.
Natomiast, yy, mówimy tu o dwóch zdarzeniach, ale jeszcze co ciekawe, w tym
samym czasie praktycznie miało miejsce trzecie zdarzenie, równie ciekawe, z
udziałem tym razem jakiegoś latającego obiektu w kształcie takiej kuli. Trochę
takiego pioruna kulistego, gdzie pewien rolnik, który akurat
orał pole, na którym tamten mężczyzna wylądował z
buzią w błocie, yy, w ciągu dnia nagle dostrzegł, yy, przemieszczający się taki
obiekt kulisty, niewielkiego rozmiaru, gdzieś może około metra. Taki ognisty
troszeczkę. Przypominał to taką kulę ognia, która się zaczęła tak wolno, wolno
przemieszczać w jego stronę. On jechał ciągnikiem
i kiedy już to coś się przybliżyło, na tyle blisko do niego, on po prostu
spanikował i wyskoczył z ciągnika i uciekł
z tego miejsca. Ciągnik pojechał dalej i wpadł do rowu. I później
pobiegł do domu, do swojego gospodarstwa.
Wezwał tam chyba kogoś z rodziny, żeby mu
pomógł ten ciągnik i oni później musieli ciągnik wyciągać z rowu. I to nie było
łatwe, bo ugrzązł. Także trochę taki humorystyczny wątek, ale co ciekawe,
właśnie trzy zdarzenia rozegrały się w jednym miejscu, w przeciągu zaledwie
niemalże dwóch miesięcy. I pytanie zasadnicze jest, na ile możemy wiązać, yy,
te zdarzenia z, z tym krzyżem, który nawiązywał do jakiejś dramatycznej
historii, która wydarzyła się dawno, dawno temu? Takich miejsc jest sporo tak
naprawdę, no. Kiedy niektóre miejsca można też wiązać jakby z
jakimiś kultami pogańskimi. Jest takie znane miejsce w okolicach miejscowości
Kopaniec, o której piszę w swojej książce.
Nazywa się Hetman Plac. To jest miejsce,
gdzie właśnie znajduje się kompleks, yy, prawdopodobnie neolity-neolitycznych,
yy, kamieni, pozostawionych jeszcze, które są pozostałością jakiejś świątyni
pogańskiej. I w tamtym miejscu, w latach, yy, to był chyba rok dziewięćdziesiąty
czwarty, rozegrało się też bardzo ciekawe zdarzenie na,
na tle góry Kopaniec, yy, gdzie praktycznie, no, spora grupa ludzi
obserwowała manifestacje różnych świateł, yy, nad, nad tą górą nocą.
Jeden ze świadków tego zdarzenia postanowił wziąć samochód i podjechać pod
to miejsce. I kiedy dojechał już praktycznie w las, jadąc w las pod górę,
dotarł do tego miejsca, gdzie ta kula się tam... Okazało się, że to była kula,
chociaż on tak to widział jako kula. Natomiast ci, co obserwowali to zjawisko z
pewnej odległości, widzieli, że to ten
obiekt zmieniał kształty, przyjmował różne formy. Ale kiedy ta kula podjechała,
podleciała wtedy pod samochód, który, który zatrzymał świadek
przed obiektem, nagle wszystko się wyłączyło w samochodzie
i dopiero po dłuższej chwili, kiedy obiekt
zniknął, udało się uruchomić silnik. I pytanie, na ile tego typu zdarzenia mają
związek z miejscem, w których te zjawiska się manifestują? Oczywiście możemy
spekulować i dywagować, ale jest jeszcze wiele innych takich miejsc, bardzo
ciekawych. Wspominaliśmy tutaj o Wojcieszowie. Wojcieszów jest dla mnie też
bardzo szczególną miejscowością, bo ja tam naprawdę udokumentowałem masę różnych
relacji. Przez wiele lat dojeżdżałem tam w
tą miejscowość i rozmawiałem z różnymi ludźmi. Ee, w zasadzie, yy, ze względu na
obszerny materiał, jaki mi się udało tam
zebrać, tylko wyszczególniłem bodajże dwa przypadki w swojej książce. Te
najciekawsze, ale też jest wiele innych. I
o innych piszę właśnie też w artykule, który się ukazał w numerze kwietniowym
Czwartego Wymiaru na temat góry Połom. To jest góra właśnie znajdująca się w
pobliżu, yy, Wojcieszowa. Tam znajdują się do dzisiaj czynne kamieniołomy.
W miejscowości Wojcieszów doszło do bardzo ciekawego zdarzenia właśnie w latach
pięćdziesiątych. To jest w ogóle początek mojej historii, kiedy przez pewnego
człowieka, który doświadczał tego zdarzenia, ja docieram do wielu innych,
różnych zdarzeń, bo on, tak można powiedzieć, otwiera mi furtkę i dzięki
niemu dotarłem do wielu innych ciekawych
relacji. Ale to zdarzenie chyba było takie
najbardziej ciekawe. Ono jest opisane w książce. Rozegrało się w osiemdziesiątym
siódmym roku bodajże. Ee, dwójka braci wracała późną porą wieczorną do
Wojcieszowa i napotkali na swojej drodze, jadąc samochodem, dziwną czerwoną kulę
przemieszczającą się właśnie na wysokości
góry Połom. To ich na tyle zaintrygowało
to zjawisko, że postanowili, yy, skręcić troszeczkę z trasy swojej wyznaczonej i
udali się samochodem w pobliże, yy, góry Połom.
Wjechali maksymalnie tak, jak się dało wjechać samochodem. I co się okazało?
Obiekt, który jeszcze wcześniej, kilkanaście minut temu widzieli jako kulę
koloru czerwonego, nagle okazało się, że przypomina jakąś formę takiego dziwnego
ekranu, który zawisł nad łąką w pobliżu, yy, pobliżu
lasu. Yy, i, i jeden ze świadków, nazwijmy go umownie pan Wojciech, wyszedł
z samochodu i postanowił się temu przyjrzeć bliżej. W tle było słychać
pracujące kamieniołomy. Wszystko w tamtych czasach jeszcze
pełną parą pracowało, bo już teraz, w tym momencie tylko część
tych zakładów przemysłowych jest tam aktywna. Yy, i zaczął się zbliżać w stronę
tego zjawiska. Przeszedł kilkanaście kroków i nagle znalazł się jakby w takiej
totalnej ciemnicy, jak on to opisał mi. Nagle, po prostu w pewnym momencie, jak
było ciemno, tak zrobiło się tak ciemno, że on nic nie widział. Nie widział w
ogóle, gdzie stawia kroki. I zrobiło się
kompletnie cicho. Ta cisza zastanawiająca.
Ona oczywiście bardzo często przewija się w tych różnych relacjach,
yy, spotkań z UFO, ale myślę, że ten człowiek akurat chyba mi najciekawiej, w
sposób taki najbardziej pełny, opisał-...
z czym, yy, z czym może mieć do czynienia,
jeśli chodzi właśnie o tak zwane zjawisko
czynnika OSS, o którym się mówi właśnie
często przy bliskich spotkaniach z UFO. On
twierdził, że jeszcze jak przed chwilką
słyszał pracujące kamieniołomy, pracujące maszyny na kamieniołomach, tak nagle
wszystko po prostu momentalnie, jak za dotknięciem jakiejś magicznej różdżki,
wyciszyło się, że on nie słyszał nawet własnego oddechu. I ten obiekt, który, do
którego się przybliżał, nagle zaczął zmieniać troszeczkę kształt. Przybrał
formę takiej jakby kropli, kropli wody. I już mu się to wydało na tyle dziwne,
przerażające, że po prostu cofnął się i zaczął
może nie biec, ale już bardziej takim żwawym krokiem przemieszczać się w stronę
samochodu, w którym siedział jeszcze jego
brat. Co ciekawe, w sposób taki zachowywał
się też dziwnie, bo nie chciał wyjść z samochodu. Był otumaniony kompletnie.
Ee, i kiedy znowu wykonał kilka kroków do tyłu, jakby
przekroczył znowu tą cienką, jakby niewidzialną linię i znów mógł usłyszeć z
powrotem wszystkie odgłosy pracujące w kamieniołomie. Mógł usłyszeć swój, swoje
odgłosy. Czyli tak jakby dosłownie znalazł
się jakby w takiej niewidzialnej bańce, w
której, yy, wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Oczywiście wrócił do samochodu,
uruchomili, uruchomili auto i odjechali z
tego miejsca zdarzenia. Później okazało się, że w tamtym miejscu, yy, znajdowało
się takie, taki pierścień trawy, który utrzymywał się w tamtym miejscu przez
kilka kolejnych lat i przypominał formę takiego pierścienia,
bardziej soczystej trawy. I w tym miejscu
były wypasane owce. I co ciekawe, żadna z tych owiec,
yy, nie chciała tej trawy jeść, mimo tego, że ona była bardzo taka soczysta. No,
niestety nie zachowały się żadne zdjęcia,
nad czym bardzo ubolewam, że ten świadek
nie wykonał mi żadnych zdjęć, bo później
to zjawisko zaniknęło. Mniej więcej już, yy, tak,
yy, na początku lat dziewięćdziesiątych. Ale tych zdarzeń właśnie w Wojcieszowie
jest naprawdę sporo. Jest jedna jeszcze taka ciekawa historia, która akurat nie
została ujęta w mojej książce, a została opisana w artykule. Dotyczy takiego
zdarzenia właśnie jednego z pracowników tego kamieniołomu, który podczas swojej
nocnej zmiany, ee, obserwował paradę takich, można
powiedzieć, gigantycznych kul centralnie nad miastem,
ee, nad znajdującym się w centralnej części miasta komisariatem policji, które
po prostu jakby tańczyły na niebie, zmieniały kolory, ee,
miały wokół siebie pierścienie, które jakby się obracały. I to zjawisko
ewidentnie zachowywało się w sposób inteligentny i cała parada trwała przez
dobrych kilkanaście minut. I co ciekawe,
nikt tego nie widział. Jest jeszcze takie
jedno zdarzenie, które z kolei opisuję w książce swojej z Wojcieszowa.
To rozegrało się we wcześniejszych latach,
w latach siedemdziesiątych, gdzie dwójka chłopaków widziała przelatujący właśnie
między dwoma górami, górą Połom i górą
Miłek, obiekt, który przypominał po prostu taką świecącą choinkę. Jakby obiekt
składający się z trzech trójkątów, taki
gigantyczny wręcz, który według nich miał ponad sto metrów średnicy, sto metrów
długości. I ten obiekt, przelatując, yy,
gdzieś nad nimi, w pewnym momencie schował się, schował się za górą Miłek, a na
szczycie góry Miłek znajduje się stacja,
antena telewizyjna, antena radiowa. I co ciekawe, ten obiekt jakby ominął tą
antenę. Jakby lekko skręcił, żeby w nią nie uderzyć.
I oni to widzieli na własne oczy. I kiedy
ten obiekt przelatywał nad nimi, to mieli
wrażenie, że po prostu wszystko drży wokół
nich, jakby ziemia drżała, jakby dudniło, ee, wszędzie wokół. I to wszystko
zanikło, kiedy obiekt się oddalił od nich.
No, takich relacji jest naprawdę sporo i gdybyśmy mówili o takich różnych
strefach, to oczywiście w większości są już nieaktywne, ale
tych mini, takich stref, właśnie uroczyskowych stref, bym powiedział, jest
sporo na terenie Dolnego Śląska i można o nich bardzo długo dyskutować.
Tutaj, właśnie pod zapowiedzią dzisiejszej
audycji na stronie Radia Paranormalium, jeden taki komentarz się pojawił, em,
właśnie dotyczący takiego chyba małego uroczyska. Tutaj nie wiem, czy to jest
jakoś związane ze zjawiskami ufologicznymi, ale pani Aleksandra pyta:
„Moje pytanie dotyczy okolic Wałbrzycha.
Mianowicie, czy słyszeliście może historię
na temat niewyjaśnionych, przypadkowych
śmierci młodych osób, zazwyczaj utopionych
w jeziorku Daisy znajdującym się w lesie
w okolicach Mokrzeszowa? Jeziorko Daisy to
naprawdę tajemnicze miejsce. Niektórzy,
niektórzy powiadają, że jest tam podwójne dno".
Przyznam szczerze, że nie znam tej historii. Nie słyszałem o tym. Zaciekawiła
mnie osobiście i z chęcią zasięgnę coś
niecoś informacji w tym temacie. Natomiast
jeśli w ogóle mówimy o Wałbrzychu, to też
jest jakby taki, taki hotspot ufologiczny troszeczkę, bo
na terenie Wałbrzycha i okolic Wałbrzycha rozegrało się naprawdę sporo, wiele
niezwykłych historii. O wielu z nich piszę
w swojej książce. Między innymi o bardzo kapitalnie ciekawej relacji
przeżycia niejakiego pewnego wałbrzyszanina Ryszarda Fincztera,
który w 2006 roku miał bliskie spotkanie,
można powiedzieć trzeciego stopnia, ale w
takim... nietypowej odsłonie, bo nie było to spotkanie z obiektem klasycznym,
obiektem UFO i klasycznymi załogami UFO, ale tak
naprawdę jakby z obiektem, który przypominał troszeczkę jakby taki pojazd,
ee, coś pomiędzy jakby samochód a łódź, a motorówka. Coś, co unosiło się nad
łąką. On to widział z bliskiej odległości. Spacerował wtedy popołudniową
porą ze swoim pieskiem po okolicach w pobliżu góry Chełmiec. To
jest też takie szczególne, newralgiczne
miejsce, jeśli chodzi o tą górę Chełmiec.
I w pewnym momencie z tego obiektu wyszły trzy
dziwnie wyglądające osobnicy, a w zasadzie
normalnie wyglądający, bo według niego to
byli jakby jacyś oficerzy. Wyglądali jak
żołnierze, bo jeden z nich miał koszulkę
moro. Oni wyszli sobie z tego pojazdu, jak
gdyby nic. Poszli w stronę pobliskiego lasu i on za jednym z nich zaczął się,
zaczął go gonić, ale nie mógł go dogonić i
on się schował gdzieś tam w krzakach....
albo zniknął po prostu mu z pola widzenia.
No i to otwiera jakby furtkę do różnych
nieziemskich, niezwykłych zdarzeń dla tego pana, bo później, na przestrzeni
kolejnych miesięcy, on obserwuje wiele różnych, ma, ma wiele
różnych obserwacji UFO właśnie w pobliżu góry Chełmiec i to w ogóle otwiera
jakby furtkę do nieznanego dla innych mieszkańców Wałbrzycha, którzy także w tym
samym czasie licznie obserwowali różne zjawiska w pobliżu góry Chełmiec. Tych
zdarzeń było tak dużo, że pewien dziennikarz
Gazety Wrocławskiej, Artur Szałkowski, dzięki któremu udało mi się dotrzeć po
latach do Ryszarda Pincztera, który opisywał jako pierwszy
te ciekawe zdarzenia i przeżycia Ryszarda Pincztera,
zdecydował się na zorganizowanie takiego
mini UFO forum, na który zaprosił właśnie Janusza Zagórskiego, który wtedy
dokumentował tamte zdarzenia. I później ci
ludzie zaczęli się otwierać, mówić, że nad górą Chełmiec działo się naprawdę
sporo i to wszystko jakby zanikło. Działo się
dosłownie na przestrzeni roku, czasem gdzieś mniej więcej to był 2006, 2007 rok.
I to była tak, jakby taka mini fala UFO,
która się rozegrała w Wałbrzychu. To tyle
jeśli mogę powiedzieć na temat Wałbrzycha.
Oczywiście ja jeszcze piszę o innych tam
ciekawych zdarzeniach, które się rozegrały w okolicach Wałbrzycha.
No, pozostańmy jeszcze w temacie stref anomalnych. Spośród tego typu miejsc
o podwyższonej aktywności obiektów UFO szczególnie wyróżnia się obszar
Karkonoszy. Czy nie byłoby przesadą, gdybyśmy nazwali
ten obszar takim polskim Hessdalen? Jak w
ogóle prezentują się na tle innych zdarzeń obserwacje UFO na obszarach górskich?
Wątek UFO i gór jest mi bardzo bliski, bo
towarzyszył mi w zasadzie od początku, kiedy włączyłem się w aktywną działalność
ufologiczną w Polsce. I Sudety jako takie są tego chyba żywym dowodem, że
porównując w ogóle statystycznie obserwacje UFO na terenach
wyżynnych, to jest ich zdecydowanie więcej właśnie w rejonach górskich niż na
terenach nizinnych. Jest to rzecz, można
powiedzieć, bardzo charakterystyczna, bo gdy przyjrzymy się innym rejonom na
świecie, to okazuje się, że podobnych stref, że tak powiem, anomalnych, jeśli
chodzi o góry, o wątku gór i UFO, jest no
bardzo sporo. Już nawet nie mówiąc tylko o Polsce, ale w ogóle
Hessdalen jest oczywiście tego najlepszym
przykładem, ale nie jedynym. Oczywiście,
bo jest takich miejsc znacznie więcej na świecie. W Stanach, w Stanach
Zjednoczonych też mamy niektóre rejony górskie, gdzie aktywność ufologii,
aktywność UFO jest zdecydowanie większa niż na terenach nizinnych. W Hessdalen
oczywiście mieliśmy do czynienia z falą UFO, szczególnie w latach
osiemdziesiątych. Ona, ona zapoczątkowała w ogóle
chyba jedną z najsłynniejszych operacji monitoring, monitoringowych,
która w zasadzie trwa po dziś dzień, bo po
dziś dzień się, są tam uruchomione stacje
monitoringowe i te zjawiska, które jednak
tam obserwowano, w większości dotyczyło właśnie takich klasycznych obiektów typu
UAP, czyli takich jakby takich nieznanych obiektów
latających, ale takich małych obiektów latających, które bardziej przypominały
formę jakichś takich plazmoidealnych tworów obserwowanych z dużej odległości.
Ale zachowanie tych obiektów też oczywiście było szczególne, bo te zjawiska
niejednokrotnie zachowywały się w sposób inteligentny
i przemieszczały się w sposób inteligentny po niebie. Potrafiły się
dematerializować, materializować. To czasami się udawało uchwycić na różnej
aparaturze badawczej w Hessdalen. Oczywiście takiego zaplecza badawczego
tutaj w Polsce nie mieliśmy, aby mogli, abyśmy mogli sobie pozwolić na stałe
monitorowanie i badanie takich newralgicznych miejsc tutaj, w naszych
polskich górach, ale ze względu na ogrom tych różnych relacji, obserwacji, które
nasiliły się właśnie na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy w ogóle
tworzyło się coraz więcej różnych ruchów
ufologicznych w Polsce, to zapoczątkowało
utworzenie różnych projektów badawczych. Takie projekty, które polegały na tym,
polegały na zbieraniu tych relacji i na
skupianiu się, zwracaniu większej uwagi na rejony górskie. Jeśli chodzi o rejon
Dolnego Śląska, to właśnie tak się narodził projekt Sudety, zapoczątkowany
przez Legnicką Grupę Badawczą UFO. Tych projektów było jeszcze kilka. Były na
przykład: był projekt Tatry, robiony, realizowany przez Roberta Leśniakiewicza.
On też zebrał sporo różnych meldunków UFO z tamtych, z tamtego rejonu
górskiego. Mieliśmy też Góry Świętokrzyskie, projekt Gór
Świętokrzyskich. To wszystko działo się w
latach dziewięćdziesiątych i to niestety gdzieś
pod koniec lat dziewięćdziesiątych, jakby
umarło. Głównie też wynikające, wynikało
to z tego, że ten ruch ufologiczny zaczął
zamierać, więc nie było za bardzo nikogo, kto podejmowałby się takiej pracy w
terenie. Ja może nie prowadziłem żadnego projektu
badawczego, natomiast po prostu zbierałem
te relacje. One w zasadzie nawet same do
mnie częściej docierały właśnie z rejonów górskich niż nizinnych. I
ten ogrom pracy zebranej widać właśnie w mojej książce, bo
wątki dotyczące różnych obserwacji UFO z gór
stanowią znaczną część tej książki. I to
jest chyba taki niezbity dowód na to, że coś przyciąga UFO w góry. No, pytanie
oczywiście, co? Na przestrzeni wielu lat powstało wiele różnych hipotez, teorii,
głównie koncentrujących się oczywiście wokół wątku pozaziemskiego UFO, który
niezmiennie od lat towarzyszy interpretacji tego zjawiska.
Na przykład jednym z takich najczęstszych hipotez, jakie
pojawiły się po-... przez wiele, yy, pojawił się na przestrzeni wielu lat
w literaturze ufologicznej. Dotyczył, ee,
tego, co jest w górach, yy, a mianowicie, jeśli chodzi o skały, minerały, które
zdaniem niektórych badaczy UFO, przyciągały ze względu na swoje
właściwości piezoelektryczne. Jak wiadomo, w Sudetach jest bardzo sporo różnych
kryształów, minerałów i kryształów górskich, i nie tylko, które
same w sobie oczywiście mają, yy, potencjał tak zwanej piezoelektryczności,
czyli potrafią kumulować w sobie energię i
ją oddawać do środowiska zewnętrznego.
Kiedy na przykład potrzemy dwa krzemienie, kiedy potrzemy krzemień, to
wylatuje z tego iskra, prawda? To jest
właśnie jeden z takich najlepszych dowodów
na to, na zjawisko piezoelektryki. Ee, na przestrzeni też wielu lat powstało
wiele różnych hipotez. Jedną z nich, jedna z nich dotyczy tak zwanych
earthlights, czyli takich ziemskich świateł. To była teoria ukuta przez
bodajże Dave'a Brooksa, pewnego badacza,
który w zasadzie nie był badaczem UFO, ale bardzo interesował się tą, yy, sprawą
dotyczącą częstych manifestacji UFO, właśnie takich świateł anomalnych nad
górami. Jego zdaniem było to efektem, yy,
różnych ruchów tektonicznych, które, które w takich miejscach mają, yy, bardziej
wyeksponowaną formę i przyczyniają się do powstawania właśnie
takich zjawisk piezoelektrycznych. To była jedna z kilku hipotez. Hipoteza
ufologiczna bardziej zakrawała o to, że UFO
stosuje metodę ładowania się. Czyli jeśli mówimy tutaj o fizycznym, materialnym
obiekcie, domniemanie bazującym na napędzie antygrawitacyjnym, to taki
obiekt, yy, może teoretycznie, ee, wykorzystywać potencjał, yy, naturalnych
źródeł energii i może się w ten sposób ładować. Dlatego UFO obserwuje się
częściej w górach. To była taka hipoteza,
która została w zasadzie utworzona też i w
Polsce, yy, i która, no, jakoś cieszyła
się dużym zainteresowaniem w ogóle, ee, w środowisku ufologicznym, polskim
środowisku ufologicznym. Ale ja oczywiście wychodzę z innych założeń.
Yy, to, że UFO obserwuje się częściej w pobliżu właśnie rejonów górskich, może
świadczyć oczywiście ze względu na szczególne właściwości geofizyczne, yy,
takich obszarów. Ale ja bardziej się skłaniam ku temu, że te miejsca są często
miejscami mocy. Jeśli na przykład wspomnimy Kopaniec, o którym mówiłem, yy,
i tam znajduje się kompleks, yy, do dzisiaj nie do końca zbadany przez
archeologów, kompleks, yy, jakichś pozostałości pogańskich świątyń. Kiedy
wspomnimy w ogóle o górze Połon, ee, i Wojcieszowie, to tam też kiedyś, yy,
o czym świadczą pewne badania archeologiczne, znajdował się pewien
kompleks jakiejś świątyni pogańskiej. Ee,
jeśli mówimy o takich miejscach, jak góra
Chełmiec, yy, a nawet i Ślęża. No, Ślęża akurat może tutaj nie jest dobrym
przykładem, no ale jest to, jest, jest to
też siłą rzeczy góra. W każdym razie, do
czego zmierzam? Zmierzam do tego, że, yy, te różne kompleksy, ee,
świątyń pogańskich powstawały właśnie w miejscach, gdzie była bardziej wzmożona,
yy, wibracja naturalnych, naturalna, wibracja naturalnej energii, czyli takiej
energii geomancyjnej, o której mówi Leszek
Matela, słynny polski radiesteta. Ee, w
takich miejscach często się obserwuje UFO.
Zresztą, gdy popatrzymy w ogóle na inne rejony na świecie, yy, niekoniecznie
górzyste, ale gdzie na przykład znajdują się różne
świątynie pogańskie, kompleksy pogańskie, neolityczne, to w tych miejscach też
często się obserwuje UFO. Więc moje założenie jest takie, że, yy, w tych
miejscach tworzy się ze względu na szczególne właściwości pewne okno, jakby
taką na inną sferę rzeczywistości. I człowiek, yy, który stykając się w
szczególnych okolicznościach, ze względu na swoje, być może nawet nieznane mu,
ukryte zdolności sensytywne, jest w stanie jakby uruchomić takie okno
i czego efektem może być, yy, jakieś bliskie spotkanie z UFO. Czasami to może
być bliskie spotkanie z UFO, a czasami może być to spotkanie z żywym folklorem.
Zależy od tego, jak jego świadomość, yy, przefiltruje to, to spotkanie
z taką osobliwą energią, która się tam może w takim danym miejscu ze względu na
szczególne właściwości wyeksponować. Więc
taka jest generalnie moje, moja hipoteza i, i to staram się w swojej książce w
jakiś sposób wyeksponować i, yy, i oczywiście zaprezentować
czytelnikowi jako możliwe wytłumaczenie
tego, dlaczego UFO częściej obserwuje się,
yy, na terenie gór niż, yy, na terenie innych.
Z tego, co przynajmniej mnie się, yy, z tego, co ja się przynajmniej orientuję,
dosyć sporo w górach obserwuje się obiektów świetlnych. Dzisiaj też już było
sporo o tego typu obserwacjach, a jeden ze
słuchaczy tutaj na czacie podzielił się
krótko taką swoją obserwacją. Rufi Master napisał: „Gdzieś około 2010 roku, tuż
właśnie nad górą Chełmiec w Boguszowie
Gorcach, zauważyłem dwa rozbłyski światła. To było w okresie letnim. Zjawisko to
obserwowało ze mną kilka osób. Tak tylko
chciałem dodać, bo widzę, że mowa dzisiaj
o Dolnym Śląsku, a Boguszów jest niedaleko
Wałbrzycha. Pozdrawiam pana Damiana”. I z, yy- Pozdrawiam, oczywiście.
Również obserwacji świetlnych obiektów, yy, dotyczy pytanie
zadane przez jednego z naszych słuchaczy.
Yy: „Panie Damianie, z czym pana zdaniem - pyta pan Marcin - z czym pana zdaniem
może się łączyć specyfika obserwacji tak
zwanych solid lights? Intryguje mnie też to, że zjawiska świetlne związane z UFO
mają to do siebie, że światła z tych obiektów nie oślepiają”. Yy, słuchacz
odnosi wrażenie, że stało się to podczas obserwacji pewnego rodzaju normą.
Solid lights to jest taki ciekawy wątek. Ja do niego też nawiązuję w swojej
książce, co ciekawe, opisując pewien przypadek, który miał miejsce w okolicach
Legnicy. ... W swojej, yy, swojej działalności,
wieloletniej działalności spotkałem się z różnymi, yy, relacjami, które mówią
właśnie o, no, czym jest ten solid lights? Yy, to jest taki termin ukuty, yy, w
zachodnioeuropejskiej literaturze ufologicznej, dotyczący właśnie takich,
yy, świateł, promieni świetlnych, które, mm, którymi emanują obiekty UFO, które
zachowują się w sposób nietypowy, a więc
nie jak typowe światło, które powiedzmy, ma swój początek i koniec, yy, ale
światło, które na przykład potrafi, yy, zmieniać swój kąt położenia, może na
przykład się rozczłonkowywać albo, yy, przenikać przez, przez materię i odbijać
się po drugiej stronie. No, takie relacje,
takie zdarzenia, takie obserwacje UFO. Yy, i takich obserwacji UFO jest dużo w
różnych kronikach ufologicznych na świecie. Yy, i jedno takie zdarzenie
właśnie miałem przyjemność dokumentować w
pobliżu Legnicy, w miejscowości Sichówek, o ile dobrze pamiętam. To jest taka
niewielka wioska koło Legnicy. Tam właśnie pod koniec lat osiemdziesiątych, yy,
pewien pan, yy, był świadkiem, jeszcze jako młody człowiek,
yy, obserwacji takiego, takiej aureoli, która się utworzyła, yy, za chmurą.
Przypominało to według niego coś w form..., coś w formie dyskoidalnego. Taki
ciemny kształt, który nocą był widoczny
na, nad, poza chmurą i z którego emanowały
różne snopy światła. I te snopy światła
były takie dosyć dziwne i zastanawiające. One jakby według niego, yy,
nie odchodziły... Znaczy inaczej: odchodziło od tego obiektu, ale tak, jakby
się urywały w połowie i odbijały się później na ziemi, tak, jakby były gdzieś w
połowie urwane. On to nie był w stanie nawet tego dokładnie opisać, bo brakowało
mu słów w ogóle i wiedzy, żeby, żeby opisać to, co on wtedy widział. Ale te
światła mu odbijały się na ręce. Były takiego trochę chyba, jak dobrze kojarzę,
koloru fioletowego, ee, i było, było formą takiej
zniekształconej emanacji świetlnej. I właśnie
to jest pewna taka, taki szczególny element, yy, który się nakłada oczywiście
na całość w ogóle zjawiska UFO. Jeśli mówimy w ogóle o jego naturze
parafizycznej, prawda? No bo, yy, to jakby
całkowicie wyklucza, yy, fizyczność tych, tych obiektów, a bardziej wskazuje ich
na, na jakąś parafizyczność, bo to jest, to łamie wszelkie zasady prawa fizyki.
Przecież tak naprawdę, jeśli mówimy o, o takim zjawisku świetlnym, prawda? Więc,
yy, solid light jest takim właśnie szczególnym elementem, yy, ale takich
przypadków nie jest zbyt dużo. One są dosyć rzadkie, ale jak już faktycznie się
je dokumentuje, to one są taką ciekawą wizytówką, yy, tego, co ma w sobie, co
nosi w sobie w ogóle samo zjawisko UFO. Słuchajcie Państwo specjalnej audycji
„Debaty Niekontrolowanej" z udziałem Damiana Treli. Dzisiaj głównym tematem są
tajemnice Dolnego Śląska, UFO, żywy folklor i nie tylko. Przypomnę kontakty do
Radia Paranormalium. Można cały czas do nas dzwonić i pisać. Nasze numery
telefonów tak jak zawsze: stacjonarny Trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl. Jesteśmy także na Gadu-Gadu pod numerem
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Czekamy także na Państwa pytania i
komentarze na czatach Radia Paranormalium,
na www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących naszym transmisjom na
YouTube. Można nas także spotkać na Facebooku, na fanpage'ach Radia
Paranormalium i bloga prowadzonego przez
Damiana „Czas Tajemnic". Jesteśmy także na grupach Radia Paranormalium, na, yy,
na grupach Paranormali, na grupach Radia Paranormalium i czytelników Nieznanego
Świata. A jeżeli ktoś woli, to może także
wysyłać pytania, komentarze i różne inne
wiadomości odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl. Yy, pan Marcin
zadał nam tutaj pytanie zahaczające o żywy folklor. Wydaje mi się, że z tymi
bigfootami coś jest na rzeczy w powiązaniu
z UFO, bo tutaj, na czatach, na czacie na YouTube ktoś wcześniej wspomniał coś,
wspomniał coś o bigfootcie. Ee, u nas żywy folklor mówi o dziwożonach bądź
dziwożenach, bądź leśnych paniach, które są
bardzo podobne do, do właśnie do bigfoota.
I z kolei żywy folklor łączy się również z UFO. Czy, czy jest jakiś związek
pomiędzy tymi istotami szeroko rozumianymi
kryptozoologicznymi, między kryptydami a UFO? No, na pewno, oczywiście, bo, yy,
ja nawet też prezentuję taką, taką ciekawą
relację, yy, do której też w zasadzie nie wiedziałem, jak się ustosunkować, yy,
która miała miejsce właśnie we Wrocławiu,
gdzie pewien, yy, mieszkaniec Wrocławia doniósł mi o, o tym, że widział, yy,
jakieś takie dziwne latające stwory, które
przypominały mu troszeczkę jakby takie prehistoryczne, jakby, yy, pterodaktyle.
Yy, latające, dziwne stwory, które na pewno nie były ptakami, a były, miały na
tyle dużą rozpiętość skrzydeł, że nie było
to nic, co był w stanie przypisać do, yy, do jakichś, yy, ziemskich gatunków
zwierząt. I to coś przeleciało. To były dwie, yy, dwi, dwa różne, dwa takie
stwory, identycznie wyglądające, które przeleciały gdzieś dosłownie nad jego
głową. Yy, on się wtedy znajdował, yy, koło takiego cmentarza we Wrocławiu.
Yy, i wiadomo, do takiej historii nie wiadomo, jak się
zasadniczo ustosunkować. Oczywiście możemy założyć, że ten pan uległ jakiejś,
yy, halucynacji, miał jakieś zwidy-... Yy,
albo po, zwyczajnie świecie pomylił, nie wiem, lecące żurawie czy, czy jakieś
czaple nocą, yy, z- z czymś, co mu się tak skojarzyło.
No, to musiały być naprawdę ptaki giganty, polskie Thunderbirdy.
No, to były, no, dosłownie. Tylko że, że
to, to było dla niego na tyle przedziwne, że on na pewno był w stanie jeszcze,
jeszcze mi to dokładnie opisywał, jak wyglądała głowa tej, tych stworów, że
właśnie przypominała, że miała z tyłu taki kolec wystający. Yy, tak więc to też
wskazywało na to, że, że to raczej nie jest nic, yy, co można przypisać do
jakiegoś znanego gatunku. Yy, jeśli mówimy o Bigfootach, to, yy, to tak tutaj
nawiązując do tego, yy, wątku kryptozoologicznego, to mogę powiedzieć,
że, yy, mimo tego, że jest wiadomo cała masa różnych relacji, yy,
udokumentowanych, gdzie nawet były jakieś
świadectwa empiryczne, czyli jakieś ślady
pozostawione, czy też nie wiem, kawałki sierści, ale to też jest pewną wskazówką
tego, że te zjawiska są quasi fizyczne,
quasi materialne, yy, a więc też potrafią oddziaływać na naszą materię, ale tak
naprawdę są jakby takimi, no, jakby to nazwać,
takimi ulotnymi materiami, które gdzieś
przenikają w naszą rzeczywistość i później odlatują. Yy, yy, a zdarzały się też
przypadki, gdzie były widoczne, yy, właśnie takie włochate stwory w pobliżu,
yy, obserwowanych w tym samym czasie obiektów UFO. Tak więc, no, te wątki też
możemy ze sobą łączyć oczywiście, nie? Także
nie da się wykluczyć, że żywy folklor ma bardzo wiele wspólnego z tematem UFO,
yy, a w naszej odsłonie, jakby polskiej, przyjmuje inną postać, yy,
ściśle korelując, yy, z lokalnymi wierzeniami ludowymi.
Yy, przejdźmy teraz do pytania dotyczącego
hipotez próbujących wyjaśnić pochodzenie UFO. Która z tych hipotez, próbujących
właśnie, ee, wyjaśnić, skąd te obiekty się biorą, jest według ciebie najbliższa
prawdy? O ile oczywiście można jedną taką
kandydatkę wskazać. Bo co prawda, tak jak
mówiłeś, tak jak chyba zresztą wspominałeś
wcześniej, wśród badaczy i publicystów zajmujących się tematyką ufologiczną
często, yy, jeszcze pokutuje, yy, często, często skupiają się bardziej na
tej hipotezie pozaziemskiej. Natomiast coraz bardziej do zbiorowej świadomości w
ostatnich czasach przebijają się teorie i hipotezy mówiące o wirtualnej
rzeczywistości. No właśnie, to jest, to jest też bardzo ciekawy wątek, yy.
Oczywiście, gdy spojrzymy na całokształt, yy, zjawiska UFO, yy, gdy zbierzemy
wszystkie te relacje razem do kupy, to stworzy się z tego olbrzymi chaos,
yy, informacyjny. Ciężko z tego wyłuskać jakby trwałą jakąś hipotezę, bo tak
naprawdę nie ma takiego samego spotkania z UFO.
Yy, zawsze te relacje, zawsze te spotkania, szczególnie bliskie spotkania
UFO, one się czymś różnią. Nie ma takiego
samego obiektu UFO, yy, w tych relacjach, jak i również,
yy, ci załoganci UFO wyglądają zupełnie inaczej. Często zachowują się w sposób
absurdalny, groteskowy. Yy, te wszystkie wątki,
yy, pozaziemskie, one oczywiście były najprostszą taką formą interpretacji tego
wszystkiego. No bo, yy, kiedy się rodziła,
yy, hipoteza pozaziemska, yy, sprzyjał jej, yy, panujący w tamtym czasie klimat,
prawda? Ekspansja kosmiczna człowieka, yy, ukierunkowywała takie myślenie. I
wydaje mi się, że to zjawisko ze względu na swoją
plastyczność, tak, yy, współgra i koryguje
z ludzką świadomością, że dostosowuje się
do takiego wizerunku, który człowiek jest
w stanie zaakceptować. Co oczywiście samo w sobie nie wyklucza, że wątek, yy,
pozaziemski, yy, też nie istnieje, bo widzieliśmy
wcześniej, że zjawisko UFO jest jakby jakimś konglomeratem.
Niestety, w tym momencie Damianowi urwało
się całkowicie połączenie internetowe, w związku z czym przeszliśmy na telefon.
Mówiłem tutaj o tym, yy, jak, yy, jak podchodzę w ogóle do tematu UFO, yy,
jak je interpretuję, ee, i na przestrzeni jakby wielu lat swoich
badań, dokumentacji takich zjawisk, doszedłem do wniosku, że tak naprawdę
hipoteza pozaziemska jest, yy, nie do końca właściwa. I
analizując jakby od strony jakby krytycznej całkowicie
problem UFO, analizując poszczególne przypadki, do takich wniosków można dojść,
yy, bo, yy, te zjawiska, te zdarzenia mają w sobie bardzo wiele różnych
elementów paranormalnych, które całkowicie kłócą się jakby z, z czymś fizycznym,
namacalnym, co faktycznie nas odwiedza. Co
oczywiście samo sobie nie wyklucza, yy, nie wyklucza, yy, jakby
pozaziemskości w ogóle w UFO, prawda? No bo jeśli, tak jak wcześniej
powiedzieliśmy, uznamy, że zjawisko UFO jest konglomeratem, a więc nakładającym
się workiem różnych zjawisk, yy, to oczywiście ten wątek, yy, pozaziemski może
gdzieś współistnieć w tym wszystkim. Ale analizując bliskie spotkania UFO, które
myślę, że wnoszą jak najwięcej, yy, w całej sferze poznawczej UFO, one dają nam
najwięcej, przekazują nam najwięcej informacji i
pozwalają nam spojrzeć w sposób kompleksowy na to, czym UFO jest, yy. I
wielokrotnie poruszane w wypadkach ufologicznych
postacie, takie jak John Gill czy Jacques
Vallee. Myślę, że ci ludzie, yy, w sposób bardzo trafny ujęli, ee, problem UFO,
doszukując się w nim, yy, tej sfery parafizycznej, o której ja, yy, bardzo
często, yy, mówię, yy, dyskutując na tematy UFO. Yy, Jacques
Vallee mówi o czymś takim jak system kontroli. On wychodzi z założenia, że to,
co ludzie obserwują, szczególnie w bliskich spotkaniach-
... Nie ma formy takiej całkowicie fizycznej, ale bardziej takiej, yy, quasi
fizycznej, quasi materialnej. Yy, i nie jest to jakaś
inteligencja, w sensie inteligencja, która przylatuje tutaj i nas odwiedza, ale
bardziej jest to forma jakiegoś takiego żywiołu, energii, która
pochodzi nie wiadomo skąd, ale w jakiś sposób próbuje nawiązać kontakt z ludźmi.
Te hipotezy, yy, nie tak dawno temu były bardzo trafnie też rozbudowane przez
pewnego hiszpańskiego ufologa, José Carabaca, do
którego, yy, wniosków tutaj nawiązuję w
swojej książce. On z kolei zaprezentował w
swojej hipotezie, jak może przebiegać w ogóle takie bliskie spotkanie z UFO. On
uznał, że tak naprawdę rozgrywa się to na
styku dwóch, yy, rzeczywistości: naszej
rzeczywistości, która wchodzi w interakcję a więc tej naszej trójwymiarowej,
materialnej rzeczywistości i, yy, i tej domeny pochodzącej gdzieś z równoległej
z naszą i tworzy się jakby taki, taka mała bańka, yy, jakiegoś takiego mini
świata, w którym styka się ludzka świadomość człowieka, który jest
obserwatorem takiego zjawiska, właśnie z energią, która próbuje nawiązać z nim
kontakt. I poprzez filtr swojej świadomości, poprzez, yy,
swoje zasoby, jakby, yy, kolektywnej nieświadomości i swojej nieświadomości
indywidualnej, yy, to zdarzenie jest przefiltrowane poprzez różne archetypy,
poprzez różne sposoby racjonalizacji. Yy, w tych
zdarzeniach pojawiają się po prostu takie
absurdalne wątki, takie jak na przykład to, o czym mówiliśmy dzisiaj, że w takim
zdarzeniu we Włoszech w latach pięćdziesiątych
karłowate postaci nagle zabierają pewnej pani, która widzi je
przy stojącym obiekcie, kwiatki. Yy, te,
te właśnie różne wątki po prostu, które są
dla nas całkowicie absurdalne, które dla wielu badaczy UFO
jeszcze w latach siedemdziesiątych, może
nawet dziewięćdziesiątych, wydawały się na tyle absurdalne, że po prostu takie
zdarzenia, które nie pasowały do przyjętej
konwencji, były zakopywane pod dywan. Ale dzisiaj możemy na nie patrzeć inaczej.
Właśnie przez ten pryzmat, yy, większego zrozumienia, że to daje nam pełniejszy
obraz tego, czym jest UFO. I wydaje mi się, że jest pewną formą właśnie żywiołu,
który próbuje z nami nawiązać kontakt i wykorzystuje
pewne, nawet może i czasami ukryte zdolności, senzytywne zdolności ludzi,
którzy otwierają się na ten fenomen, a później przechodzą totalną formę
przewartościowania. Jeśli mówimy o czymś takim jak
holograficzność, no to jeśli założymy tego, wyjdziemy z założenia, czym jest w
ogóle świadomość? Yy, bo jeśli założymy,
że jest to, że nasza świadomość nie mieści
się w naszym mózgu, ale może znajdować się gdzieś poza naszym ciałem i być
częścią jakby, yy, całego wieloświata, być częścią
jakiejś takiej globalnej świadomości, to na wszystko możemy patrzeć jako iluzja,
prawda? Nawet to, co dzieje się wokół nas, może jest tak naprawdę wielką iluzją.
Yy, więc, być może jest tak, że żyjemy w jakimś
holograficznym świecie, yy, który, który
próbujemy okiełznać swoją myślą, nazywając
Matrixem, ale w którym właśnie stykamy się z różnymi domenami rzeczywistości,
które mogą być zamieszkane przez różne formy bytu, energii. I właśnie na styku
różnych okien, takich powiedzmy, wielowymiarowych, dochodzi do kontaktu z
czymś nieziemskim, z czymś paranormalnym.
No właśnie, łączy się z tym chyba tutaj też pewien komentarz, który pojawił się,
yy, pod zapowiedzią audycji dzisiejszej na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl. Komentarz podpisany bardzo wiele mówiącym nickiem „Covid
Srovid": „Zjawisko objawia się w formie różnej maści humanoidów i ich pojazdów.
Maska zmienia się z biegiem wieków, dostosowując się do aktualnych trendów
technologicznych. Chyba, że nie chodzi o aspekt technologiczny, bo gdzieś w
raportach współcześnie pojawiło się, pojawiłoby się na przykład odniesienie do
telefonów komórkowych, dronów czy elektrycznych hulajnóg. Oczywiście
przetworzone przez krzywe zwierciadło omawianego zjawiska". Yy, słuchacz Mario
Pan z kolei na czacie napisał: „Też jestem zdania, że jest to w głównej mierze
zjawisko lokalne, połączone z naszą świadomością, ale to już dawno tu panowie
mówili". Podejrzewam, że słuchacz ma na
myśli debaty ufologiczne. Damianie, wiele lat temu mieliśmy w Polsce dużo
organizacji zajmujących się badaniem zjawiska UFO, jak na przykład Klub
Kontaktów Kosmicznych, Centrum Badań UFO i Zjawisk Anormalnych, Poznańska Grupa
Ufologiczna, yy, mniejsze organizacje typu UFO Video
oraz wspomniany często w Twoich książkach Legnicki Klub Badań Zjawisk
Niewyjaśnionych „Kontakt". Dziś można natomiast odnieść wrażenie, że większość
ufologów w Polsce działa jakby solo. Co takiego się stało, że te grupy się
rozpadły? A może działają nadal, tylko nie
są zbyt aktywne w internecie? Próbowałem
niedawno wyszukać jakieś ślady aktywności NKBZN Kontakt
w sieci właśnie i jedyne, co udało mi się
znaleźć, to nieaktywne już od dawna konto na, yy, Naszej Klasie, które ze, przez
zmianę regulaminu NK.pl pewnie niedługo zniknie.
Yy, co więcej, wśród fascynatów tematyki ufologicznej słychać czasami głosy, że
ufologia umiera albo już umarła. Niektórzy
dodają, że fascynację tym tematem zabił
właśnie internet. Czy tak jest w istocie?
Czy, czy jest coś takiego, co mogłoby dać ufologii jakieś takie nowe życie?
No właśnie. Mówiąc o NKBZN Kontakt, yy, już od dawna nie mam kontaktu, jak sama
nazwa organizacji wskazuje, yy, z członkami tej grupy, yy, albo raczej z
liderem tej grupy. Yy...... choć, z tego,
co mi wiadomo, to jest jeszcze aktywny,
ale jakby ze względu na swoje trochę takie staroświeckie podejście do tematu,
znajduje się jakby poza Internetem i może jest aktywny, natomiast
chyba nie chce być, yy, że tak powiem, nie wiem, yy, skomercjalizowany, więc
znajduje się jakby poza zasięgiem medialnym. Yy, nie wiem, czy to dobrze
świadczy też, no bo jednak, yy, ja oczywiście zawsze wychodzę z założenia, że
komercjalizacja jakiejkolwiek w ogóle sfery
działalności, yy, nie jest wskazana. Yy, jest oczywiście pomocna w niektórych
sytuacjach, ale, yy, ale na, na pewno, yy, nie można całkowicie się
przekładać na komercjalizację. I myślę, że z takiego założenia wychodzi ten pan,
który... no, z którym współpracowałem, ale
gdzieś tam nasze drogi się rozeszły. Ale jeśli w ogóle spojrzymy na, na problem,
yy, organizacji ufologicznych, tak na przestrzeni, przez pryzmat lat, można
powiedzieć, to oczywiście on się zmieniał,
on się kształtował i chyba się kształtuje
właśnie wprost proporcjonalnie do tego, jakie obecnie panują trendy, jak w ogóle
jest inter-- jak w ogóle społeczeństwo odnosi się do problemu UFO,
na tyl, na ile ono jest medialne, a jak wiadomo, w chwili obecnej,
yy, jest medialnie praktycznie wcale. No,
może słyszymy gdzieś tam jakieś wątki, yy, zagraniczne, przenikające do
mainstreamowych mediów, mówiące o tym, co
tam Pentagon zamierza nowego ujawnić i jak
szokujące to będzie dla nas. Yy, później
okazuje się, że to jest tak naprawdę, no,
wielki szum niczego. Yy, jeśli faktycznie mówimy o takiej
prawdziwej ufologii, to, no, ciężko powiedzieć, czy ona zaginęła. Yy, na pewno,
na pewno, no, prze... zmieniła formę, bo samo zjawisko
już nie manifestuje się w takiej postaci jak kiedyś. I myślę, że to jest chyba
główny wyznacznik tego, jak, jaka jest obecnie sytuacja z polską ufologią. Yy,
tak naprawdę, no, obserwacje UFO mamy na
bakier. Jest ich niewiele. Yy, to, o czym ja piszę w swojej książce, to jest tak
naprawdę, mm, pokłosie różnych spraw, yy,
zgromadzonych na przestrzeni wielu lat. Ale
patrząc współcześnie, no, niewiele się
dzieje w tym temacie. I oczywiście jest to zastanawiające, dlaczego zjawisko UFO
zanika bądź zanikło, chociaż nie wydaje mi
się, że całkowicie zanikło, ale na pewno
ograniczyło swoją formę manifestacji. Yy,
i to chyba gra główne skrzypce w tym, jak
kształtuje, kształtują się, kształtuje się
ruch ufologiczny w Polsce, ale i w ogóle na świecie, prawda?
Yy, no bo może taka grupa UFO może się chwalić tym, że zbiera bardzo wiele
relacji rocznie UFO, ale jeśli przefiltrujemy to przez zdrowy rozsądek,
to później się okaże, że tak naprawdę zdecydowana większość tych, yy,
udokumentowanych, zaraportowanych relacji,
no, da się w sposób racjonalny wyjaśnić,
prawda? Yy, natomiast kiedy, yy, w Polsce
mieliśmy do czynienia z licznymi falami
UFO, to był przełom lat siedemdziesiątych
i osiemdziesiątych. Wtedy właśnie rodził
się ruch ufologiczny, bo wtedy było na, na
to zapotrzebowanie. Tych relacji, tych meldunków było tak wiele, że po prostu,
no, siłą rzeczy musiało się stworzyć, musiały się stworzyć ugrupowania ludzi. A
wtedy oczywiście nie było Internetu, więc
wymiana informacji była inną, inną formą, formą korespondencji. Ludzie po prostu
jeździli od miasta do miasta, yy, rozmawiali ze sobą, przekazywali sobie
informacje. I tak kształtowała się właśnie
ufologia, yy, w latach, yy, najpierw w końca lat siedemdziesiątych, a później w
latach osiemdziesiątych. Jeszcze, jak wiadomo, w trudnych czasach, w czasach
PRL-u, gdzie ustrój nie sprzyjał takiej formie działalności. Ja oczywiście nie
pamiętam tych czasów, bo do ruchu ufologicznego włączyłem się pod koniec lat
dziewięćdziesiątych, więc, yy, ten, ten,
ten wątek jest dla mnie zupełnie obcy. Ale
jak patrzę na, na ufologię tamtych czasów,
to wydaje mi się, że ona miała w sobie
najwięcej takiej, yy, wartości poznawczej. Bo i raz, że i te raporty, które były
tworzone przez takich ufologów jak Bronisław Rzepecki czy Krzysztof Piechota,
one są po prostu już, yy, dla mnie osobiście, po prostu legendarnymi, yy,
formami tego, jak, yy, jak należało podchodzić do, yy, do UFO i w
ogóle jak je badać, prawda? Yy, ja z tej szkoły zaczerpnąłem bardzo wiele.
Yy, ja się tym, yy, ja się nimi, można
powiedzieć, zachłysnąłem, yy, jeszcze jako
nastolatek, kiedy włączałem się w ruch ufologiczny w Polsce. Yy, i tak
kształtowałem swoje pierwsze szlify ufologiczne, działając jeszcze pod
szyldem, yy, pewnej grupy badawczej, a już
później całkowicie niezależnie. Bo może
to też wynikało z tego, że moje spojrzenie
na problem UFO było już coraz bardziej takie głębsze i kompleksowe. Yy, i
uciekałem od hipotez pozaziemskich, które
królowały generalnie w świadomości, yy, tych ufologów starszej daty. Oczywiście
nie odbierając im rangi, yy, tego, co wnieśli, yy, w całokształt, yy, badania
UFO w Polsce. Yy, ale to był chyba taki najlepszy klimat wtedy dla, dla w ogóle,
dla ruchu ufologicznego, czyli te, te lata osiemdziesiąte i jeszcze lata
dziewięćdziesiąte. Wtedy działały, działało już naprawdę sporo różnych
ugrupowań. Yy, druga połowa lat dziewięćdziesiątych i
już koniec lat dziewięćdziesiątych, to już pomału narodziny Internetu, więc, yy,
wymiana informacji była wtedy łatwiejsza. Yy, była bardzo fajnie rozwijająca się
grupa Centrum Badań UFO i Zjawisk Anomalnych,
która miała praktycznie w każdym regionie Polski swoje jakieś oddziały. Yy, i to
był... to byli ludzie, którzy robili to z
pasji, z przekonania do tego, że robią coś ważnego, ciekawego
i ta wymiana informacji, yy, współpraca w
ogóle między różnymi badaczami UFO, była
naprawdę kapitalnej wagi. Yy, ja najmilej wspominam tamten okres. Później to już
stopniowo wygasało. Ja też miałem swój okres przerwy, trochę, yy, w badaniach
ufologicznych, yy, między-...między rokiem
dwa tysiące sześć a dwa tysiące dziesięć. Yy, ale kiedy wróciłem do tego, to tak
naprawdę to już faktycznie przybrało formę
bardziej działalności solo. Tak jak to,
yy, ująłeś, yy, trafnie Marku. Natomiast,
yy, z czego to wynika? No, wydaje mi się,
że po prostu zmieniły się trendy, też i sposób zapatrywania ludzi. W tamtych
czasach ludzie byli bardziej ciekawscy świata, yy,
bardziej otwarcie też mówili o tym, co widzą i myślę, że nie przytłaczał ich tak
ten mechanistyczny sposób myślenia, który jest teraz główną domeną w ogóle
świadomości ludzkiej. I ona też się przyczynia chyba do tego, jak w ogóle to
zjawisko się manifestuje. Bo jeśli kreatywność myślenia ludzi jest niższego
kalibru niż wtedy, paradoksalnie, gdzie człowiek nie miał takiego zaplecza
technologicznego, jak teraz, yy, to myślę, że to też się przekłada na
te obserwacje UFO. I dlatego, yy, tych organizacji jest tyle, co nic. I dlatego
to są pojedynczy ludzie, tacy jak ja, czy
na przykład Arkadiusz, yy, Niazga, którzy po prostu niezależnie zbierają,
dokumentują te relacje. Ee, i to jest tak
naprawdę, no, taka kropla w oceanie, ale kropla drąży skałę, prawda?
Damian, dzisiaj w głównej części audycja
była poświęcona UFO i żywemu folklorowi, ale tutaj mamy ciekawe pytanie od chyba
Piotra Gadaja z Orbity N. Mianowicie, jakie ciekawe zgłoszenia, Damianie,
docierają do ciebie oprócz UFO i zagadnień
z tym związanych? Z czym są związane te różne inne zdarzenia?
Oczywiście do mnie docierają różnej maści, yy, różne
zdarzenia, różne przypadki, nie zawsze dotyczące obserwacji UFO, yy, jakichś
zdarzeń w ogóle ufologicznych. To są wszelkiej maści, yy, różne zdarzenia, yy,
głównie paranormalne, prawda? Yy, zahaczające o takie aspekty jak, yy, jak
nocni goście, jak, i też, yy, jakieś takie spotkania ze zjawami, z duchami. Te,
te przypadki oczywiście też mnie w jakimś
stopniu interesują, ponieważ ja wychodzę szerzej, yy, patrząc w ogóle na problem
UFO i dostrzegam, yy, w tym, że kontekst paranormalny też
siłą rzeczy się łączy z tematem UFO. Dlatego takie sprawy mnie też, yy,
fascynują i też z chęcią je dokumentuję, na tyle, na ile mi pozwala czas wolny.
Oczywiście, yy, w tym wszystkim. Mmm, oczywiście też wątek, yy, ludowy. Wątki
właśnie żywego folkloru są mi bardzo bliskie. Yy, tak więc to są te... Ostatnio
nawet mam taką ciekawą sprawę, która, yy, zahacza nie tylko o aspekt
ufologiczny, ale i o aspekt, yy, nawiedzeń, aspekt demonologiczny. Yy, tak
więc jest szczególnie ciekawy i powiem szczerze, bardzo, bardzo taki ściągający,
fascynujący, ale na razie jeszcze nie chcę nic mówić
zbyt wiele, bo jeszcze sprawa jest jakby tak w toku dokumentacji.
Z kwestią, yy, tego, czy Internet, yy, czy i jak bardzo Internet zabił, jakby,
organizacji ufologicznej w Polsce, łączy
się pytanie nadesłane teraz przez, przez pana Kazimierza. Yy, mianowicie, jaki
wpływ na organizowanie się, yy, miał zanik forów dyskusyjnych, yy, i dominacja
mediów społecznościowych? No, ja też odnoszę takie wrażenie, że kiedyś Internet
w ogóle był ciekawszy. Nie było to wszystko takie scentralizowane wokół
jednej społecznościówki czy tam wokół kilku serwisów. Mhm, mhm.
Jakoś tak, jakoś tak bardziej, bardziej ten Internet żył, a dzisiaj wszystko,
wszystkooo praktycznie na Facebooku jest.
Można paroma kliknięciami założyć sobie grupę, yy, fanpage'a i tak dalej i
wszystko jakby skupia się właśnie na, na tej jednej społecznościówce. Jaki wpływ
mia- miało to na zorganizowanie się w Polsce grup ufologicznych?
No cóż, yy, jeśli z takiego założenia wyjdziemy, no to możemy uznać, że,
yy, takie portale jak Facebook czy też YouTube przyczyniły się w takim razie do,
yy, zabicia tego, co, yy, co dotyczyło właśnie, yy, w ogóle tematu UFO w
Internecie. Ale to chyba też się przekłada na to, jak, yy, jak, yy, człowiek
dzisiaj, yy, postępuje, prawda? Chyba wtedy, kiedy jeszcze Internet nie był na
tyle rozbudowany, kiedy tak jak mówisz,
tworzyło się różne fora internetowe, grupy tematyczne
i czasami wywiązywały się bardzo ciekawe dyskusje, bardzo rzeczowe, bardzo
poznawcze. Yy, to myślę, że wtedy, w tamtych, w
ludziach funkcjonowała bardziej taka większa ciekawość. Yy,
raz, że chęć poznawania, sięgania po wiedzę, o którą jeszcze może nie było tak
łatwo, jak teraz, bo teraz wystarczy dwa,
zrobić dwa kliknięcia i już mamy wszystkie
informacje zebrane. Yy, więc chyba ta, yy, to lenistwo, yy, trochę takie
światopoglądowe, bym powiedział, ludzi w poznawaniu, w ogóle, budowaniu jakiejś
wiedzy, yy, sprawiło, że chyba, yy, ten Internet niestety, ale troszeczkę,
yy, przyczynił się negatywnie do, yy, w
ogóle rozwijania czegoś takiego jak jakieś ugrupowań ufologicznych
w Polsce. Myślę, że to też ma swoje przełożenie,
yy, w innych krajach na świecie. Jak już zahaczyliśmy o kwestię lenistwa,
to, to chyba, wydaje mi się, że chyba ludziom kiedyś, yy, bardziej chciało się
szukać samodzielnie, bo dzisiaj praktycznie wszystko jest podsunięte jakby
pod nos. Dokładnie tak. Tak jest. Wystarczy wejść na Fejsa takiego czy jakiś
inny duży serwis- Tak ...społecznościowy, pozapisywać się do
paru grup i praktycznie wszystko wyskakuje tuż przed nosem.
Chyba jest inna percepcja ludzi po prostu
w tym momencie. Łatwiej jest przerolkować
Facebook niż, nie wiem, sięgnąć po jakąś książkę, prawda?... i poczytać coś
ciekawego. Chyba tak niestety jest w tym momencie. A
zresztą z drugiej strony też, yy, pewni ludzie, którzy powiedzmy, w tej
konkretnej, yy, dziedzinie tematycznej, yy, po prostu mówiąc brzydko, odpłynęli,
ee, i tworzą już takie fantasmagoryczne opowieści w internecie, yy, co samo w
sobie zniechęca niektórych ludzi, odpycha
ich od takich tematów. Yy, i budowanie tej
mitomanii, yy, w temacie UFO to jest też myślę, że znamienne i tutaj też się do
tego na pewno przyczyniają niektóre mainstreamowe media.
Mam tu jeszcze zapisane parę takich pytań.
Yy, czas nas troszeczkę goni, ale, mm, może uda się, może uda się zadać te
pytania i, i znaleźć na nie odpowiedź.
Eee, jak bardzo twoim-- to jest pytanie od
słuchacza Swamp Man, który zadał swoje pytanie w komentarzu pod zapowiedzią
audycji na YouTube. Jak bardzo, twoim zdaniem, wpływa na ocenę zgłaszanych
obserwacji ob-obiektów świetlnych, tak zwanych
nocnych świateł, na ich wartość badawczą, pojawienie się w ostatnich latach na
niebie czegoś takiego jak drony? Czy jest to, czy stosujesz może jakieś nowe
techniki po-pozwalające wyłowić te nienaturalne zdarzenia, odrzucić te, które
mogą być na przykład zwyczajnymi dronami?
Czy może jednak metoda badania nie uległa
zmianie i jest podobna do tej, która ma za zadanie wykluczyć samoloty, balony,
chińskie lampiony i tym, tym podobne obiekty? Ja myślę, że się nie zmieniła, że
właściwa kategoryzacja tego, co ktoś widział, według, yy, przypasowania tego
do, powiedzmy, znanych ziemskich zjawisk,
yy, jest taka decydująca. Jeśli coś nie pasuje do
przyjętego, yy, kontekstu, no to wtedy możemy już mieć, yy, dalsze pole do
dyskusji i dalszą pulę pytań, które w jakiś sposób
wyłuskują i pozwalają nam odpowiedzieć na
pytanie: co ktoś widział? Jeśli chodzi o
drony, yy, no to, no nie da się ukryć, że
te komercyjne, yy, pojazdy bezzałogowe, że tak powiem, różnej maści, ee,
które się pojawiają na naszym niebie, no to zwykle, yy, te,
te drony poruszają się w sposób taki, wiadomo, określony, prawda? Mają też
swoją, ee, swoje określone oświetlenie,
więc, yy, czasami takie, no, w większości
takie zjawiska da się łatwo, ym, że tak powiem, wyjaśnić od razu. Jeśli ktoś coś
widział i, i okazuje się, że to być dronem, i, i okazuje się, że jest to
dronem, to wydaje mi się, że w trakcie rozmowy łatwo to, yy, jednak wyłapać w
większości przypadków, bo sposób zachowania się tych komercyjnych dronów
jest, jest taki jakiś określony, prawda?
Chyba że już mówimy o, tutaj o, o jakichś, yy, pojazdach bezzałogowych, yy,
wojskowych pojazdach bezzałogowych, o których nie mamy bladego pojęcia
i które niby się manifestują na naszym niebie. Ale to już jest jakby sprawa
drugorzędna, prawda? Więc jeśli mówimy o takich
przyziemnych, komercyjnych urządzeniach, które można sobie nabyć gdzieś w
internecie czy w jakimś sklepie, ee, to, no to tutaj raczej nie ulega
wątpliwości. Łatwo takie coś zweryfikować.
Kończymy już powolutku dzisiejszą audycję.
Jeszcze tak na koniec chciałbym, yy, abyś krótko podsumował dzisiejsze nasze
spotkanie i ujawnił, czy też, ee, udzielił
odpowiedzi na inne pytanie zadane tutaj przez Piotra Gadaja.
Eee, mianowicie, czy, yy, czy będzie druga część książki? Ja pozwolę sobie to
pytanie troszeczkę przeformatować i zapytać:
czy możemy się spodziewać kolejnej książki twojego autorstwa?
Yy, no, powiem tak, dzisiaj omówiliśmy, mm, sporą część mojej książki.
Poruszyliśmy wiele ciekawych przypadków.
Eee, ci czy-czytelnicy, którzy, yy, mieli już przyjemność, yy, przeczytać albo
sięgnęli już po tą książkę, na pewno uświadomili sobie, że jest, yy, no,
sporych rozmiarów, ee, bo to jest naprawdę spory kawał czasu mojej pracy.
Dwadzieścia lat zbierania różnych, dokumentowania różnych spraw i tych
przypadków, które, yy, opisałem w tej książce, jest naprawdę sporo. Eee, ale na
tym moje archiwum, że tak powiem, się nie
kończy i, yy, jest jeszcze wiele innych ciekawych, myślę, równie ciekawych
przypadków, które nie byłem w stanie ująć, bo chyba, yy, chyba bym znudził
czytelnika, jakbym, jakbym wydrukował książkę, która ma, nie wiem, osiemset
stron, a ta i tak jest duża, bo ma prawie
pięćset stron. Więc, yy, pojawiła się taka
idea, yy, dotycząca, zresztą o tym już chyba napomknąłem podczas ostatniej
audycji „Bibliotekarnią", właśnie, yy,
drugiego wydania. Jestem, że tak powiem, w
trakcie rozmowy z pewnym wydawnictwem, yy, które być może podjęłoby się, yy,
druku, yy, książki właśnie w formie drugiego wydania, które byłoby jakby
wydaniem uzupełniającym tego pierwszego, który już pomału się
wytraca, że tak powiem, z moich zbiorach. Yy, i myślę, że wtedy ta książka by,
no, w dużej części dotyczyłaby spraw, które jeszcze nie były nigdzie
publikowane, a które mi się udało też jeszcze zebrać, yy, w ostatnich latach. I
myślę, że one też są warte publikacji, więc nie mówię, że tak. Jest taki plan.
Zobaczymy, co z tego wyniknie, ale jeśli już mówimy o jakichś terminach, to na
pewno byłby to raczej przyszły rok. No i myślę, że tym, tym akcentem
książkowym, yy, z zachęceniem do sięgnięcia po lekturę, yy, do podniesienia
troszkę statystyk czytelnictwa w Polsce,
ee, możemy zakończyć dzisiejszą audycję, dzisiejszą debatę niekontrolowaną. Ee,
dziś naszym gościem był Damian Trela, autor wydanej niedawno książki „Tajemnice
Dolnego Śląska. UFO i niewyjaśnione zjawiska". Oczywiście jak najbardziej
zachęcam także do sięgnięcia po wcześniejszą książkę Damiana „Gniazda
UFO". Dzięki jeszcze raz, Damianie! ...Dziękuję ślicznie za rozmowę.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie. Troszeczkę nam chyba rząd światowy
próbował tą audycję przerwać, ale daliśmy
radę. Przełączyliśmy się na telefon. No, zawsze jest to, ee, rozwiązanie jakieś
takie awaryjne. Linia całonocna. Tak. Ja jeszcze może dodam na koniec, że,
yy, dzięki oczywiście też Twojemu udziału Marku, yy, przede wszystkim Twojemu
udziału, udało się stworzyć też audiobooka, o czym warto też na koniec
wspomnieć. On się już w zasadzie pojawił. Jest już dostępny w bodajże dwóch
punktach: ebookpoint i ebookowo.pl. Słuchowisko
liczące sobie blisko, o ile dobrze kojarzę, chyba piętnastu albo siedemnastu
godzin. No, coś koło tego. W każdym razie kilkanaście godzin.
Tak, yy, słuchowisko, któremu Ty udzieliłeś lektora, więc, yy,
myślę, że to też dla tych, którzy wolą, yy, bardziej innowacyjne formy, ee,
czytania, to audiobook w takiej postaci może zainteresować, do czego oczywiście
zachęcam serdecznie. Książka w postaci audiobooka
będzie dostępna też jeszcze w wielu innych, yy,
księgarniach internetowych. Pojawi się też
prawdopodobnie w Storytel, yy, tak jak i
pierwsza moja książka, której też zresztą,
Marku, udzielałeś lektoru, więc, yy, to jest również taka warta na koniec
informacja do ujęcia. Ja tylko jeszcze tutaj, yy, zakomunikuję, że
są osoby, które za moim głosem szczególnie jakoś nie przepadają. Ale jest dobra
wiadomość. Książka Damiana jest też dostępna w postaci audiobooka, w po-- w
postaci e-booka, przepraszam, w formatach PDF oraz w formacie MOBI.
Tutaj też pojawiło się pytanie o audiobooka na czacie. No, możecie Państwo
już spokojnie szukać tej, tej magicznej empetrójki. Jeżeli podoba się Wam praca
Damiana i jeżeli chcecie jakoś go wesprzeć, jakoś wynagrodzić ten, ten trud,
też związany z, z, właśnie z dociekaniem tych tajemnic
Dolnego Śląska, tych tajemnic ufologicznych i nie tylko, mm, to zachęcam
do sięgnięcia, do poszukania i kupienia
bądź to audiobooka, bądź to e-booka, bądź to nielicznych już, ale wciąż jeszcze
dostępnych egzemplarzy papierowych. Mm, bo tutaj pojawiło się też pytanie: czy
można liczyć na egzemplarz papierowy z autografem bądź z dedykacją? Tutaj
oczywiście przekierowujemy słuchaczy na Twojego bloga, prawda?
Jak najbardziej tak. Tam uzyskają najwięcej informacji.
Jak najbardziej jest jeszcze taka możliwość. Jeszcze mój nakład autorski się
nie wyczerpał, także zachęcam do kontaktu poprzez mojego bloga.
A blog Damiana Treli mieści się pod adresem czastajemnic.blogspot.com. Na
zachętę jeszcze powiem, że w książce Tajemnice Dolnego Śląska całkiem sporo
jest relacji pochodzących od, od, od Was, drodzy słuchacze, od słuchaczy Radia
Paranormalium z Dolnego Śląska i okolic. Także niech to będzie taka dodatkowa
zachęta, żeby po tę lekturę sięgnąć i spędzić z nią nie jeden, nie dwa, mm,
bardzo ciekawe wieczory. No i cóż, kończymy powolutku dzisiejszą debatę
niekontrolowaną. Naszym gościem był Damian
Trela, badacz ufologii, badacz ufologii i
zjawisk różnych innych niewyjaśnionych z Legnicy. Audycję jak zawsze od strony
technicznej obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych audycjach emitowanych na naszej
antenie. Śledźcie oczywiście ramówkę Radia Paranormalium i zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach na Facebooku i
YouTube, bo tam o każdej audycji dowiecie się zawsze jako pierwsi. A dziś już
powolutku kończymy. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia.
Produkcja i realizacja Radio Paranormalium,
www.paranormalium.pl. Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska?
Jeśli tak, poinformuj nas o tym już dziś.
Czekamy na relacje współczesne oraz z lat ubiegłych. Nasze kontakty to: numer
Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Numer telefonu: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero osiem. Trzydzieści dwa, siedemset
czterdzieści sześć, zero, zero, zero osiem. E-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl oraz Skype: radio.paranormalium.pl.
Czekamy na Twoją relację. Na życzenie świadka zapewniamy pełną anonimowość.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium,
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No, tylko że z
powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Archiwum Radia Paranormalium,
www.paranormalium.pl. Archiwum Radia Paranormalium.
Pełne archiwum audycji najbardziej paranormalnego radia w polskim internecie.
Dziesiątki gigabajtów wciągających paranormalnych empetrójek czekają na
Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie, o każdej porze dnia i nocy. Dziel się
nagraniami ze swoimi znajomymi i pokaż nim
prawdę, o której boją się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia Paranormalium,
www.paranormalium.pl. Koniecznie również sprawdź naszą oficjalną aplikację na
Androida i Windows Phone. Dwa miesiące temu był drop prowadzący do
pewnego radia, że ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na www.paranormalium.pl.