Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe. W grupach po dwa, trzy, i cztery
w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się
przez... No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium. Drodzy Państwo, wygląda na to, że
dwudziesty ósmy odcinek podcastu "Mówią Świadkowie" rozgrzał atmosferę tak
skutecznie, że aż w większości kraju stopniał śnieg. Mając nadzieję, że
dzisiejsza audycja nie spowoduje przyspieszenia globalnego ocieplenia,
rozpoczynamy odcinek dwudziesty dziewiąty. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Dobry wieczór Państwu. W dzisiejszym odcinku nieco odpoczniemy od tematyki
ufologicznej. Dziś bowiem wysłuchamy kilku
niezwykle ciekawych relacji o spotkaniach z duchami, wizytach osób zmarłych oraz
zetknięciu się z dziwną, nieuchwytną siłą.
Zanim jednak przejdziemy do zapoznania się z przygotowanymi na dziś relacjami,
pozwólcie Państwo, że przypomnę kontakty,
pod którymi możecie dzielić się z Radiem Paranormalium swoimi historiami o
spotkaniach z nieznanym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny: Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl radio.paranormalium.pl Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. A więc
dzwońcie, piszcie, dzielcie się swoimi historiami, gdyż każda relacja jest na
wagę złota. A dziś na dobry początek tradycyjnie już zajrzymy do naszej
radiowej skrzynki e-mailowej, do której
jakiś czas temu trafiły dwa dość obszerne i niezwykle ciekawe e-maile, które
oczywiście za zgodą autorów pozwoliłem sobie odczytać i nagrać. Zapraszam zatem
do słuchania.
Korespondencja, której autorka opisała kilka przeżyć zarówno swoich, jak i
członków najbliższej rodziny: "Przypadków, o których chcę opowiedzieć,
jest kilka. Niektóre z nich brzmią dość śmiesznie i sama praktycznie w nie nie
wierzę, ale same ich brzmienie kwalifikuje
je do miana paranormalne. A przynajmniej
takie jest moje zdanie. Pierwsza historia dotyczy mojej osoby i jest w stu
procentach prawdziwa. Wszystko miało swój
początek, kiedy miałam zaledwie kilka lat.
Warto wspomnieć, że mieszkam w bloku i w mieszkaniu, w którym teraz mieszkamy
wcześniej, zanim zjawił się tu mój ojciec,
moja matka mieszkała tu sama, razem ze
swoją babcią, a moją prababcią. Jej babcia
zajmowała pokój, który teraz należy do mnie. I wracając do mnie, od kiedy miałam
zaledwie kilka lat, bo od tego czasu pamiętam, co się działo, zaczęły się dziać
dziwaczne rzeczy. Ja osobiście byłam przerażona tym wszystkim. Co kilka nocy,
kiedy już nie mogłam wytrzymać, wołałam mamę i musiała ze mną spać, bo nie
położyłabym się przez całą noc. Nigdy nic
nie widziałam, ale czułam czyjąś obecność
i słyszałam dziwne dźwięki, ciche stukania niewiadomego pochodzenia, coś jakby
przygłuszone szuranie. Bałam się spojrzeć
w drzwi, bo miałam takie przeświadczenie,
że coś tam stoi i na mnie patrzy. Jednak nic nigdy nie zobaczyłam. W miarę
dorastania to przechodziło i wracało okresowo, co kilka lat, co jeden rok lub
dwa. I schemat był taki sam, z tym, że nie wołałam matki. Teraz już to zniknęło
całkowicie i z perspektywy czasu doszłam do pewnego wniosku. Mieszkam w pokoju
mojej prababci. Po moim urodzeniu mogła
mnie oglądać zaledwie przez trzy tygodnie i rozmawiałam o tym nawet z dwiema
koleżankami i wspólnie się zgodziłyśmy, że
to ona mogła przychodzić, żeby na mnie popatrzeć. Nigdy bowiem nie czułam
negatywnych emocji przy takich okazjach, a
bałam się jak każdy. Dlatego uważam, że to nie był żaden Lucyfer, tylko być może
ona. Druga relacja także dotyczy mojej
osoby, a przypadłość tą zauważyłam dopiero
niedawno, ale wiem, że towarzyszyło mi to
od samego urodzenia. Tyle że nie umiałam zbytnio tego nazwać ani zrozumieć.
Przeczytałam w internecie kiedyś o reinkarnacji. Cała opowieść ma początek w
tym, że tuż przed moim urodzeniem lub zaraz po nim zmarła kuzynka mojej matki.
Dorota. Nie dotrwała nawet do trzydziestu pięciu lat. Zawsze, gdy o niej myślę,
czuję z nią taką dziwną więź, której nie
umiem wytłumaczyć. Jakby jakaś jej część była częścią mnie. I właśnie w tamtym
artykule o reinkarnacji przeczytałam, że aby dusza mogła przejść w następne
istnienie, jej poprzednia postać musi umrzeć, zanim narodzi się jej kolejne
wcielenie lub w określonym, krótkim czasie
po jego narodzeniu. Czy coś koło tego.
Nie znam nikogo, kto miałby jakieś podobne
odczucia do moich, ale samo to poczucie tej więzi zaczęło mnie zastanawiać, czy
aby to nie jest prawda. Sama nie wiem, co myśleć na ten temat. Trzecia relacja
dotyczy sanatorium, do którego jeździłam przez okres dziesięciu lat. I to jest
właśnie ta relacja, w którą osobiście nie wierzę, bo brzmi śmiesznie, ale
teoretycznie mogłaby się przytrafić....Opowiadały mi to znajome.
Podobno w gmachu tego budynku przed pierwszą wojną światową mieścił się zakon,
w którym jak dzisiejsze pielęgniarki pracowały zakonnice i opiekowały się
chorymi. Po drugiej wojnie mieścił się tam
szpital dla gruźlików. W tamtych czasach podobno zdarzyła się pewna historia,
jakoby jakiś chory zakochał się ze wzajemnością w jednej z zakonnic. On ponoć
potem zmarł, a ona z rozpaczy napisała list. Ukryła go w wylocie kominowym i
powiesiła się w jednym z pokoi. Istnieje
kilka wersji co do tego, w którym pokoju
się to zdarzyło. Podobno potem znaleziono
ten list już w czasach obecnych, ale nie wiem, co w nim było dokładnie napisane,
ani też go nie widziałam. Później inna znajoma opowiadała mi, jak jednej nocy w
pokoju numer jeden miało miejsce pewne zajście. Nockę miała tylko jedna
pielęgniarka, siostra P. Tak ją nazywałyśmy. Nagle rzekomo na ścianach
zaczęły się pojawiać jakieś cienie przesuwające się, jakby po pokoju chodzili
jacyś ludzie. Tylko że oprócz dziewczyn leżących w łóżkach, nikogo tam nie było.
Zaczęły piszczeć. Przyleciała pielęgniarka, zapaliła światło i wszystko
znikło. Te opowiedziały jej o wszystkim. Ona niestety nie uwierzyła i kazała im
spać. Zamknęła drzwi i zgasiła światło. Po
jakimś kwadransie sytuacja rzekomo się powtórzyła, tyle że doszły do tego
wszystkiego podobno jakieś głosy, niewyraźne, jakby kobiece. Dziewczyny znów
zaczęły piszczeć i znów przyleciała siostra P. Tym razem rzekomo zobaczyła
całe zajście. Przeraziła się i uciekła na
oddział, na dół do pielęgniarek. Były dwie u chłopaków. Jak wynika z relacji,
dziewczyny musiały siedzieć same po ciemku, bo żadna nie ważyła się wyjść z
łóżka i zapalić światła. Czwarta opowieść
jest prawdziwa i przydarzyła się mojemu ojcu, kiedy jeszcze nie był z matką. Nie
wiem dokładnie, gdzie wtedy mieszkał z rodziną, ale cała opowieść skupia się na
pradziadku. Mieszkał w małej wsi koło mojej miejscowości. Potem przeprowadził
się z resztą do większego miasta, także położonego koło mojej miejscowości. Były
tam różne zwady między nimi wszystkimi.
Nie wiem o co, ale wiem, że jakieś ciotki
były łase na jego pieniądze. I sprawa ma się tak, że któregoś dnia wszyscy rano
wstali, a on wciąż leżał. W końcu ktoś wszedł do pokoju i zobaczył, że dziadek
zmarł. Co najśmieszniejsze, jedna z ciotek, których nie znam, trzy dni szukała
w jego rzeczach, tych, w których zmarł, portfela z pieniędzmi, bo zawsze miał go
przy sobie i wszyscy wiedzieli, że wtedy też go miał. A zdarzyło się tak, że
przysnął w ubraniu i już się nie obudził. Nie znalazła go. Zniknął po prostu jak
kamfora. Rozmawiałam o tym z koleżankami i
wspólnie stwierdziłyśmy, że żadna by się
nie zdziwiła, gdyby rozkopać jego grób i
gdyby w trumnie on się znalazł. Po prostu
dziadek nie chciał dać przepuścić swoich pieniążków. Drugi aspekt tej sprawy to
taki, że gdy ojciec był sam w domu, szklanka stojąca dwa metry od niego sama
podskoczyła i przewróciła się. Powtarzam, że był sam w domu. Opowiedział o
wszystkim, ale nikt mu nie uwierzył, że przyszedł dziadek. Drugi raz też miało
miejsce jakieś zdarzenie, ale nie chciał powiedzieć jakie. Ja jednak wiem, że
musiało być straszne, bo był wystraszony,
jak o tym opowiadał. To by było na tyle.
Trochę się rozpisałam. Wiem, ale te rzeczy
są bardzo dziwne. A przynajmniej trzy z nich. Korespondencja opatrzona tytułem:
"Manifestacje". Swojego czasu, okolice 2011 roku, z jednym
z moich kolegów byliśmy zapaleńcami, jeśli chodzi o wszelakie tematy wiążące
się z rzeczami paranormalnymi. Przestudiowaliśmy chyba cały Internet,
kilka książek, między innymi "Życie po
śmierci". Książka jest dość stara, wczesne
lata dziewięćdziesiąte. Są w niej zawarte liczne opowiadania, eksperymenty i
dłuższe wywody nad istotą śmierci. Między
innymi można w niej przeczytać o gryzącej, niewidzialnej istocie, o zachowaniach
zwierząt, koni, kotów, ludziach po śmierci
klinicznej i masy innych ciekawostek. Od niewinnych ciekawostek zaczęliśmy się
powolutku zagłębiać w temat OB, duchów, demonologię czy innych nieokreślonych
bytów, między innymi Shadow Men, ludzie cienie czy jak kto ich tam nazywa. W
ramach małej dygresji dopowiem, że po kilku, kilkunastu godzinach dumania nad
jego istotą, bytu budzącego odrazę, złość,
wściekłość, obraliśmy wspólną wersję, że jest to byt zrodzony z masy negatywnej
energii. Z miejsc, gdzie w jednym momencie wielu ludzi doznało krzywdy. Potężna
ilość uwolnionej w jednym czasie i miejscu energii może być zarodkiem dla takiej
istoty. Taka też wersja wydaje nam się najbardziej prawdopodobna. Z racji, że
nigdzie informacji o pochodzeniu tego bytu nie można znaleźć. Wracając do tematu
głównego, zaczęliśmy się coraz bardziej
zgłębiać, odwiedzać cmentarze, nawiedzone
miejsca, nagrywać EVP, pstrykać zdjęcia, wypalać tabliczkę, której nie
skończyliśmy. I dzięki Bogu, każda rozmowa
dotyczyła tylko zagadnień paranormalnych. Żyliśmy tym światem. Coraz częściej
łapałem się na tym, że zostawiałem włączone światło w przedpokoju, otwartą
lodówkę albo włączony telewizor w pokoju gościnnym. Chociaż dałbym sobie głowę
uciąć, że światło gasiłem, a telewizji nawet nie oglądałem. Tym bardziej, że
ogólnie mocno stronię od siedzenia przed
telewizorem....Coraz częściej w zwykłym,
codziennym życiu dochodziło do incydentów niczym nieuzasadnionego, panicznego
strachu, zimna czy przeświadczenia, że ktoś jest wśród nas, idąc przez park czy
po schodach w bloku. Na szczęście stan ten opuszczał równie szybko, jak się
pojawiał. Przychodził znienacka i trwał może z pięć sekund. Problem dotyczył nas
oboje, mimo że na początku żaden z nas nie
mówił o tym głośno. W momencie, kiedy mój towarzysz sam, bez mojej inicjatywy,
zaczął przyznawać, że cała sytuacja robi się trochę co najmniej dziwna. Podobne
odczucia strachu, podobne poczucie czyjejś
obecności. Czy dlaczego, do cholery, leci woda z kranu w środku nocy? Tylko
umocniły się moje obawy, że coś się dzieje. A to nie tylko moje psychozy.
Ciężko mi sklasyfikować to, co stało się
pewnej nocy, kiedy kładłem się spać. Nie
była to scena rodem z Hollywoodu. Nic nie
lewitowało, nic nie płonęło. Niemniej w
mojej pamięci pozostanie na zawsze. Miałem
dość ciężki okres, trochę problemów się
napiętrzyło. Kilka razy przeszło mi przez myśl, żeby skoczyć z okna. Nie były to
oczywiście typowe myśli samobójcze, a jedynie takie dumanie, że: "Cholera, mam
dość. Tak będzie łatwiej". Wszystko z przymrużeniem oka. Z taką krótką myślą
przywitałem poduszkę, kładąc się do łóżka.
Nie zdążyłem skończyć myśli, a zacząłem
słyszeć bliżej niezrozumiały dźwięk, szmer
w lewym uchu. Pierwsza myśl była taka, że to powietrze mi piszczy w nosie lub w
uchu. Nic wielkiego. Niestety, z przerażeniem w dochodzących dźwiękach
zacząłem rozpoznawać kobiecy głos. W dźwiękach tak wyraźnych, jakby ktoś
szeptał wprost do ucha. Zdębiałem. Zalał
mnie zimny pot, a serce ledwo dawało radę bić w tak szybkim tempie. W moim uchu
rozległ się szept ze słowami: "Dalej, zrób
to!" Powtórzony kilkakrotnie, za każdym razem głośniej i wyraźniej. Kiedy w
skrajnym przerażeniu zerwałem się z łóżka, do mojego ucha dobiegł wrzask i już
niezrozumiałe dźwięki. W totalnym amoku
szukałem przełącznika od światła w pokoju. Zapaliłem każdą, nawet najmniejszą
żaróweczkę w pokoju. Pierwszą myślą było biec przed siebie, a najlepiej do
kościoła. Nie miałem pojęcia, co zrobić.
Pierwsza rzecz, jaka mi przyszła do głowy, to "Ojcze nasz" jako jedyna modlitwa,
którą znam. Nie wiem również, co mną kierowało. Strach? Zacząłem rzucać w
powietrze nakazy, rozkazy. Nie wiem, czy
to dobre słowo o treści: "Odejdź, zostaw
mnie". W tym momencie wszystko, co miało chociaż najmniejszy cień szansy
powodzenia, było świetnym pomysłem, wartym
spróbowania. W tym miejscu, chociaż wiem, że nie wypada, muszę sam siebie
pochwalić, ale jakimś cudem udało mi się
przezwyciężyć śmiertelny strach, a nawet
podjąć inicjatywę, aby zrobić coś z całą tą sytuacją. Niestety, kiedy adrenalina
opadła, lęk pokazał swoje prawdziwe kły. Przez ponad dwa miesiące nie potrafiłem
leżeć dłużej jak pół minuty w ciemnym pokoju. Zawsze paliła się lampka. Nie
potrafiłem wejść po schodach do domu. Mieszkam na czwartym piętrze. Nie było
opcji, jeśli po wejściu na klatkę paliło
się światło. Sumiennie czekałem nawet pięć
minut, aż zgaśnie, żebym mógł je zapalić ponownie. Dopiero wtedy mogłem iść bez
strachu, że światło mi zgaśnie pośrodku
drogi. Obydwoje porzuciliśmy niedługi czas
później zabawy z nieznanym, mimo że nas wciąż tam ciągnie. Tematy o świecie
metafizycznym są wciąż poruszane. Jesteśmy
bierni w kwestii działań. Zagalopowaliśmy
się trochę za daleko. Żaden z nas nie był
gotowy tak naprawdę na to, co się stało czy mogło się stać. Po zaprzestaniu
usiłowania nawiązania kontaktu podobna sytuacja nigdy więcej się nie zdarzyła.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o zawartość skrzynki mailowej Radia
Paranormalium. Po krótkim przerywniku wysłuchamy pierwszej przygotowanej na dziś
rozmowy. Ta około minutowa przerwa to świetna okazja, aby upewnić się, czy aby
na pewno w tym pokoju jesteś tylko ty. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium,
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No, tylko że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium, www.paranormalium.pl
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W drugiej
części dzisiejszej audycji wysłuchamy wybranych fragmentów obszernej rozmowy ze
słuchaczem mieszkającym w Szkocji, zarejestrowanej pod koniec 2019 roku.
Słuchacz ów podzielił się licznymi historiami zahaczającymi o różne dziedziny
paranormalne. Dziś wysłuchamy historii o spotkaniach z duchami.
...Zaczniemy od tego ducha. Yy, jak byłem mały, to widziałem ducha mojej, yy,
znajomej z bloku i ona miała operację, jakieś coś, coś z kręgosłupem
i po prostu nie udała się ta operacja i ona
zmarła. I później, ee, przyszła do mnie. Ja akurat byłem w
piwnicy, tam sobie coś majstrowałem. Chyba... Miałem wtedy chyba
dziesięć lat, jak się nie mylę. Kiedy to mniej więcej mogło być? Ile lat temu?
Ooo, dawno, w latach dziewięćdziesiątych jeszcze. No
i ja w piwnicy sobie, w ogóle my się bawiliśmy w piwnicy, coś tam, w jakieś tam
zabawy różne, w jakieś szukanego czy coś takiego, nie? No i jak, jak wtedy, jak
robiłem sobie ten karmnik, z tego, co pamiętam, to poczułem, a byłem sam, yy,
w piwnicy. Ona, ona mieszkała obok, w klatce obok. No i poczułem nagle, że coś,
coś, coś, yy, no coś się dzieje. Się odwróciłem i ją zobaczyłem. Wow! I to był
szok dla mnie. W ogóle zmieniło moje życie
coś, bo pierwszy raz widziałem ducha i
później, yy, przez lata następne widziałem różne rzeczy. Nie tylko
duchy, ale to może później. No i ją zobaczyłem właśnie napuchniętą,
w kitlu szpitalnym, niezadowoloną, taką przezroczystą, niebieskawą. Bardzo
dokładnie ją widziałem, ze szczegółami w
tej piżamie i unosiła się, unosiła się nad podłogą. Ona jakoś
chciała panu coś przekazać? Jakiś, yy, nastąpił jakiś przekaz w myśli, jakiś
przekaz werbalny, czy po prostu pojawiła się i była?
Nie, nie. Po prostu mi się tak pokazała. Nie było, nie było telepatii
jakiejś tam, ale, yy, była niezadowolona. Była niezadowolona, że umarła i
chyba to chciała mi przekazać tą mimiką twarzy. Taki szok. Wow, what's going on?
I takie niezadowolenie. Nie wiem, ile tak,
nie wiem, ile to trwało. Tak parę, parę sekund, ale widziałem normalnie, no
szczegóły tej piżamki. To taka to była taka halka.
Nie wiem, nie wiem, jak to opisać. Taka, no, w jednej części taka, taka s... No,
jak mają na operacji czy coś, nie? Ale w takie wzorki
i takie jasno niebieskie, szare, takie. Taka sepia. No i była. Wiem, że była
napuchnięta i unosiła się tak trzydzieści centymetrów nad ziemią. No i co ja
zrobiłem? To ja się odwróciłem i zacząłem dalej sobie tam coś w tym drewienku
grzebać, nie? I dopiero jak minęła chyba minuta, to doszło do
mnie. Nie wiem, to jest bardzo ciekawe, bo, yy, mózg mój to odrzucił, że ja ją
zobaczyłem. Ja się odwróciłem i dalej sobie coś tam szperałem. I dopiero po
minucie czy dwóch doszło do mnie, że zobaczyłem ją i ducha. I jak ja się
wystraszyłem, wszystkie wnętrzności poszły mi do góry. Zamknąłem tą piwnicę i
uciekłem do domu. No i chyba- Ale o jej śmierci pan się dopiero później
dowiedział, że to się wydarzyło- Tak, tak. -mniej więcej w tym czasie?
Tak, tak, tak, jakoś tak. No, to tak, jakby chciała, tak jakby
chciała panu oznajmić o tym, że się operacja nie udała i że, no, skończyło
się, jak się skończyło. No, no dokładnie. Ona była w szoku tak, takim, że
wow. Nie musiała, no, ile ona miała lat?
Tyle, co ja. Jeszcze my w tej piwnicy się
tam bawiliśmy często, nie? Masakra. To mi,
to mi naprawdę dało do myślenia wtedy. A czy ona później, ona później się jakoś
pojawiła, też, yy, w pana snach? Czy jakoś w inny sposób się manifestowała?-
Nie. -Czy to było tylko jeden raz? Nie, nie, nie, nie, nie, nic nie było.
Nawet ostatnio jest, ee... Sprawdzałem jej grób
tam, gdzie mieszkam w Polsce. To znaczy ja mieszkam w UK teraz. No, jest,
jest jej ten grób. To był chyba... Który
to był rok? Dziewięćdziesiąty, nie wiem, pierwszy chyba czy takiego.
No, to już dosyć dawno. Pociągnijmy jeszcze temat tych, tych bytów
różnych niematerialnych. No! Aha, bytów. No dobrze, no to,
ee, widziałem byty też tutaj, duchy w Edynburgu, ale no i
byty, yy, takie eteryczne, yy, takie smoliste, które po
prostu latają. I on mi się, miałem to też
nagrane, ale wykasowałem. Wykasowałem to nagranie, bo się wystraszyłem. Nie
chciałem tego w ogóle mieć, yy, bo siebie, siebie nagrywałem i miałem nad sobą
właśnie takiego byta, takiego, takie- Ale jak to wyglądało? -taki latający
dym czarny, taki smolisty, taki inteligentny, może trochę taki dziwny.
Czy ten dym jakoś sprawiał wrażenie właśnie, yy, jakby był kierowany przez
jakąś inteligentną siłę? No, coś takiego, no.
Reagował jakoś, reagował w jakiś sposób na pana zachowanie, na pana myśli i tak
dalej? Nie, nie, nie, nie, nie. Po prostu ja go
zobaczyłem na, na nagraniu moim. Była może opcja, żeby, że ten
dym się z czegoś ulotnił? Jakieś źródło tego dymu mogło być?
Nie, ja nie palę. Nie. No, ja nie mówię, nie mówię akurat o
papierosach czy tam jakichś innych tego typu rzeczach. Na przykład-
Nie, nie, nie, to był... Ja już to widziałem też, bo oglądałem serię
Paranormal Witness. Nie wiem, czy pan zna te seriale dokumentalne.
Ja w ogóle nie, nie oglądam telewizji, więc raczej o serialach dokumentalnych
wolałbym się nie wypowiadać. No, no, to było paranormalne dokumenta,
dokumenty.... I tam też były na, oryginalne też filmiki tam wrzucali, nie?
Nie wiem, czy jeszcze tam puszczałem tą serię. Z tą, z tą autentycznością, z
autentycznością yy materiałów prezentowanych przez telewizję to jest
często taka- Mhm. -dyskusyjna kwestia. No ale dobra.
Ale prze-prezentowali coś podobnego do tego, rozumiem, co pan zaobserwował, tak?
No. Mhm, mhm. Tak, tak. No i to raz widziałem właśnie takie coś. A
później to może przejdziemy do ee do tego ducha, tak? No to duch, yy to było
tak jakoś w dwa tysiące dwunastym może. Yy ma pan tam zdjęcia, tak? Mhm, tak.
No i one są, te zdjęcie, nie da się w sumie taką Nokią zrobić, podrobić tego,
nie, to. Yy no i ee był czas, był tam jakiś tam wieczór, że sobie sprzątałem i
ee w pokoju na mieszkaniu i po prostu poczułem obecność taką mocną,
silną, silną osobowość, że ktoś mi zagląda
przez okno. A ja mieszkam na, na drugim
piętrze i tutaj mam torowisko, i mam taki
ogródek, i to było niemożliwe, żeby ktoś mi tu zaglądał, nie? No i w, i wziąłem,
wziąłem telefon, bo pomyślałem, że może
jakiś duch czy coś. I zrobiłem zdjęcie, i faktycznie duch był tak blisko
okna, jak choćby przyklejony był twarzą do szyby, nie? No.
No tutaj rzeczywiście na tym zdjęciu widać coś takiego twarzowatego właśnie.
No. Mhm. Natomiast to zdjęcie, zdjęcie na telefonie
nie, nie należy do jakichś, yy że tak powiem, demonów wyrazistości. Szczerze
mówiąc. Mhm, mhm, mhm. No i takie mam, takie mam wrażenie.
Oczywiście tutaj widziałem ten, ten szkic i on już dosyć- Mhm.
-bardziej, dużo bardziej szczegółowy jest, jeżeli chodzi o porównanie z tym
zdjęciem. Natomiast- -nie ma pan wrażenia, że tutaj zadziała po
prostu jakaś, w jakiś sposób pareidolia? Ta, taka zdolność, którą jeszcze
odziedziczyliśmy po, po tam przodkach bardzo, bardzo dawnych, ee do
rozpoznawania, czasem nieświadomego, podświadomego, kształtów twarzy w
obiektach niebędących twarzami. Mhm. Nie ma pan wrażenia, że tutaj-
Nie, tam widać twarz na środku. Nie widzi pan tam twarzy na środku?
Właśnie, właśnie o tym mówię. No, tylko że
tak mi się wydaje, że to prawdopodobnie tutaj też ten szum po prostu się w taki
kształt ułożył. Aha, szum tych pikseli, tak? Tak, tak.
Rozum... Nie, nie, tam widać twarz, tam
jest, tam jest centralnie jest widać taką twarz. I to był, i to był duch. To był
duch, bo silną, silną taką osobowość czułem taką... Coś na mnie tak-
Czuł pan taką silną, silną, taką obecność, że coś, coś pana po
prostu obserwuje, tak? Mocno, mocno, mocno. I on był drugi raz
później u mnie też, ale to w dużym pokoju,
tak. No i, i zrobiłem ten, zrobiłem te zdjęcie
i później już tego nie czułem, tej obecności, nie? No i po dwóch dniach byłem
w kuchni. Jakoś tam chyba zmywałem czy coś. Ee
usiad- usiadłem sobie na fotelu i czuję: wow! I zno... Czuję znowu tą obecność.
Znowu ten, ten duch. Ja, ale nie miałem telefonu pod ręką i
czuję go przede mną tak metr. Czuję, jak się na mnie patrzy, ale tak wow, mocno
się, się lampi na mnie, nie? No i, no i
też to pot... I tak potrwało to nie wiem, z pół minuty
i nie, ale nie widzę go, ale czuję mocno
go. Czuję go mocno i czuję, jak oddala się ode mnie
i przez okno wylatuje. Tak go, tak go wyczułem.
Czy poza tym, takim odczuciem, że ktoś tu
jeszcze jest i że jest pan obserwowany, czy zauważył pan może jakieś inne mm
odczucia, doznania? Na przykład w postaci zmiany temperatury?
Nie, nie, nie, nie było. Aha, że zimno, że jak duch się pojawia- Tak, tak. Mhm.
-jakieś zimno. Nie, nie, nie. Nie nigdy w
ogóle tak. A widziałem parę razy duchy, także
nigdy, nigdy nie, nie odczuwałem zimna czy zmiany temperatury.
Czyli po prostu czuł pan, że coś jeszcze obok, oprócz coś bądź ktoś op-, oprócz
pana jeszcze w pokoju jest, tylkooo właśnie na tym, na takim odczuciu się
jakby skończyło, w pewnym sensie. Tak, tak. No i on
odleciał sobie i już nie było tego odczucia.
A czy pan w pokoju wtedy przebywał sam, jak rozumiem, tak? Tak, tak, tak.
Czyli nie, nie było innych ewentualnych osób, które mogłyby coś tam poczuć,
zobaczyć? Nie, nie. Mm a czy z-znane są panu jakieś fakty, potencjalnie
interesujące pod tym względem, dotyczące historii budynku, w którym pan obecnie
zamieszkuje bądź wówczas był? Nie, ale tu się w Edynburgu to jest tyle
duchów było. Już teraz od kilku lat nie widzę nic. Może dlatego, że się wibracje
podnoszą. Ee wibracje Schumanna czy czujności Schumanna. Sorry. I
od kilku lat nie widzę nic. Żadnych bytów,
żadnych duchów. Po prostu nie wiem, czy choćby przeczyściło to jakoś nie, a, ale
yy przeczyściło rzeczywistość, nie wiem, tym światłem wyższego rzędu.
Może po prostu pan, może po prostu pan już
tak nie zwraca na to uwagi. Może dlatego pan- nie, nie. Myślę, że
tak. Ja wyczuwam te wibracje od iluś tam
lat, od, od dwutysięcznego piętnastego one
mocno poszły do góry i-... prześwietliły rzeczywistość, że coraz mniej tego
jest. Przynajmniej tu. Ja w Edynburgu nic
nie, nie widzę, ale słyszałem też różne opowieści z duch, z duchami tutaj.
No właśnie, czy rozmawiał pan może jakoś?
Zdarzyło się panu rozmawiać z, z sąsiadami bądź jakimiś innymi osobami na temat
tego, mm, na temat jakichś takich dziwnych, nietypowych przeżyć? Może one coś-
Tak, ale nie, nie tutaj, nie w tym budynku. Znam, znam, znam opowieści
z tutaj z Edynburga, z tego miasta o duchach i, ale o UFO też nawet. Ale-
Ale to są jakieś takie podania ludowe czy
historie przekazywane przez osoby, które twierdzą, że rzeczywiście coś takiego
widziały? Nie, przez osoby, które widziały.
Mhm. I może pan jakoś podsumować krótko, yy, co te osoby opowiadały?
No, były. Na przykład mój znajomy to on mieszka też w Edynburgu, ale na
innej dzielnicy. To, to widział jakiegoś, nie wiem, postać taką
dziwną, która wylazła ze ściany, przeszła przez niego i zniknęła. I
to była taka, taki duch, ale to był może, to był jakiś byt, taki starodawny,
choćby z takim choćby, no, nie wiem, prastary, taki... takie coś starego, nie
wiem, z drewna czy z kamienia. Taka, taka postać, taki, taki dziwna postać. Ja
akurat, dziwne, bo on akurat uprawiał seks ze swoją partnerką i, i
ona tam leżała. Nie, no wiadomo, co robił i się patrzył na ścianę, a on akurat
wylazł z tej ściany, ee, ten byt. Przenikł go i, i po prostu
przeleciał przez niego i gdzieś tam znikł. No i gościu był w szoku. Przestał,
przestał, no i zapytał się tej partnerki, czy to widziała, czy ten, wiesz, był w
szoku, nie? No, to ciekawa opowieść ogólnie. No, to jedna, a druga to mój
znajomy, też inny. To widział, yy, nogi swojego zmarłego, yy, przyjaciela, który
zginął w pożarze. To później widział jego nogi. Nie, to też jedna taka.
Yy, jego mama widziała ducha z pracy, mojego tego, tego znajomego, co
widział nogi ducha przyjaciela, a jego siostra też w
Edynburgu, tutaj w Szkocji, to jak była na imprezie, to sobie
to się skaleczyła jakąś butelką rozbitą, bo była pijana i
jak leżała na ziemi, i zanim przyjechała
karetka, to widziała siebie z góry, jak ją reanimują.
No, można powiedzieć, klasyczne przeżycie NDE. No, no, no też-
Różne przypadki chodzą po ludziach. Mhm. I to by było na tyle, jeśli chodzi o
historie przekazane przez tego słuchacza. Dajcie znać w komentarzach, co o nich
sądzicie, a jeśli przeżyliście coś podobnego, to zachęcam gorąco, aby się
tymi historiami podzielić. Po krótkim przerywniku przejdziemy do ostatniej
przygotowanej na dziś rozmowy. Bardziej niż nieprawdopodobne,
niemożliwe, niewiarygodne. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w twoim domu.
Dwa miesiące temu był trop prowadzący do pewnego radia, że ktoś tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w twoim domu. www.paranormalium.pl
Zaraza była w drodze do Damaszku i przemknęła obok karawany wodza na
pustyni. „Dokąd pędzisz? - zapytał wódz. „Do Damaszku. Mam zamiar
zabrać tysiąc istnień." W drodze powrotnej z Damaszku zaraza znowu
mijała karawanę. Wódz powiedział: „Zabrałaś pięćdziesiąt tysięcy istnień, a
nie tysiąc". „Nie - rzekła zaraza - ja wzięłam tysiąc. To strach zabrał
resztę." Nie daj się zastraszyć. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów - mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
W ostatniej części dzisiejszego odcinka wysłuchamy zapisu rozmowy z jednym ze
słuchaczy, który podzielił się licznymi relacjami o spotkaniach z nieznanym,
zarówno swoimi, jak i swoich bliskich i znajomych. Będzie to kolejna swego
rodzaju, tym razem nieco skondensowana, paranormalna spowiedź, w której poza
wspomniankowanym na początku rozmowy krótkim wątkiem ufologicznym będą raczej
dominowały opisy zdarzeń z udziałem niematerialnych istot i nadprzyrodzonych
sił. W sumie to tak było kilka tych historii.
Nie bardzo wiem, od której zacząć. Mhm. No, to już od pana zależy.
No, yy, najpierw taka historia właśnie- ... Ostatnio zajmuję się tematyką UFO i
tak dalej, no ale nigdy takich rzeczy nie
widziałem. Kiedyś sobie przypominam, jak w dzieciństwie widziałem takie coś, gdy
byłem z siostrą. Normalnie gwiazda jak świeciła na niebie, tak spadła i po kilku
sekundach wróciła na to same miejsce. Takie coś widziałem. Także do tej pory mi
to utkwiło w pamięci. No, wtedy mogłem mieć około, wiem, sześciu, siedmiu lat,
nie? Jaki to mógł być rok? Do tej pory. Teraz mam dwadzieścia osiem.
No, dziewięćdziesiąty ósmy, dziewiąty. Mniej więcej w tych latach.
W jakim miesiącu? Widziałem- Jakby mógł prosić dokładnie, dokładnie,
jaka to była miejscowość, jak ten, jak ten
obiekt się zachowywał i tak dalej. Jeżeli
pan mógłby przytoczyć od razu wszystkie szczegóły, jakie pan pamięta.
Ten obiekt normalnie jak gwiazda spadająca
w ten sam sposób spadł, jak i po około ośmiu, dziesięciu sekundach wrócił. To
były, miejscowość, tam kiedyś mieszkałem, Szawły
się nazywała. Teraz jestem akurat z Łosic. Się przeprowadziłem do miasta, bo
mieszkam tutaj z kobietą, ale dzieciństwo
i większą część życia właśnie mieszkałem tam. No, ale to jest taka mało ważna
historia. No, niby siostra się ze mnie śmiała, bo akurat widziała, jak spadała,
ale nie, nie zauważyła tego, że po prostu
ta gwiazda no wraca na miejsce. Jak ja jej
to powiedziałem, to wybuchła śmiechem. No
i na tym się skończyło. No, nie chciała mi po prostu w to uwierzyć.
Jeżeli dobrze rozumiem, to ta gwiazda,
ten, ten obiekt jakoś tak po linii prostej zniżył się, a potem wrócił, tak?
Jakby po skosie, po skosie. Normalnie spadł za budynki, które widziałem za wsią.
No to musiało iść daleko. Bardzo, tak.
Coś takiego. No i w późniejszych latach to
już przejdę może do kolejnej historii. No
bo to tak może na wstępo powiedziałem, bo
ta sprawa też mnie w sumie nurtuje, no,
że takie coś po prostu było. No, marzy mi się zobaczyć ten spodek, co niektórzy
widzą, ale jak na razie niestety nie doświadczyłem takiego czegoś. Za to mam
inne historie, bardziej w sferze duchowej.
Coś takiego, nie? Także kiedyś siostra tam i bracia starsi opowiadali o
wy-wywoływaniu duchów. No i tam opowiadali, że tam się spotkali w jakiejś
piwnicy. No i światła tam zgasły, te ze świec, nie? No i ja z kolegą i z bratem
postanowiliśmy, że też sobie wywołamy duchy. Trochę się pobojimy, będzie
strasznie i tak dalej, nie? Dobra zabawa
ogólnie się nam szykowała. No to wziąłem Biblię i świece wzięliśmy. No i
spotkaliśmy się w takim opuszczonym domu.
Tam kiedyś taka babcia mieszkała. Ona już umarła. No i położyliśmy to wszystko,
świece odpaliliśmy, no i zaczęliśmy tam
się modlić. Duchu, przybądź! Coś takiego. Rozmawialiśmy. No i już tak sobie
zdawaliśmy sprawę, że już nic się nie będzie działo. Jednak się nie udało i tak
dalej. Może trzeba jakieś tam zaklęcia czy
coś. No wiadomo, to jak to dzieci, nie? No, takie dziecięce zabawy, dosyć takie
nierozważne. No, dzisiaj już bym nie ryzykował. Wie
pan, nie byłbym taki odważny jak wtedy. No
tak, no ale przechodząc do rzeczy, no to
w jednej chwili po prostu się zerwaliśmy
stamtąd. Mogłem mieć około dwunastu lat. To był może dwutysięczny drugi, trzeci
rok, gdy jeszcze była taka stara droga u
nas, asfaltowa, takie kamienie wystawały. Naprzeciwko właśnie był mój dom. No i
każdy z nas uciekał. Ten brat, mój młodszy i kolega. No i ja pamiętam, jak się
wywróciłem na tej drodze, to całe kolano sobie
zdarłem i nawet nie płakałem. Pamiętam do
domu, że pobiegłem i siedziałem na łóżku
skulony i płakałem. Nie, nie z powodu bólu kolana, tylko po prostu strachu. I
później, jak się spotkaliśmy we trzech, zaczęliśmy opowiadać sobie, z jakiego
powodu uciekliśmy. To każdy widział z nas
to samo. Po prostu taka postać, jakby jak błękitne niebo, coś takiego. Tylko
przezroczyste. Przeszło z jednej ściany i
po prostu jakby wyszło od nas wewnątrz.
Każdy z nas w tym samym miejscu to widział
i każdy z nas to samo opisywał. Tu może brat mój poświadczyć i ten kolega, że
właśnie tak było. Co raz właśnie to wspominamy sobie tą sytuację
także. No, a później w domu też jakieś szklanki teraz zadzwoniły. Coś takiego,
ale takie nieznaczne. Po prostu mamie tego
nie opowiadałem, bo się bałem, że będzie
krzyczała. No i ta Biblia tam, i te świece
zostały na, ja wiem, dopiero po miesiącu,
jakoś w dzień, jeszcze z kolejnym kolegą
dopiero poszliśmy, to zabraliśmy dopiero,
bo żaden z nas się nie odważył tam wejść ponownie.
Czy udało się wam jakoś zauważyć kątem oka jakieś szczegóły wyglądu tej istoty?
Wie pan co? Ona nie miała wyglądu. To po prostu była taka postać, że tylko głowę
miała. No i tułów to jakby cień człowieka,
coś takiego. Nie. Tylko że to było jakby tak zmaterializowane trochę. Po prostu
takiego. no, jak błękitne niebo, takie-
Tak jakby półprzezroczysta, taka aparycja, tak?
Mhm. Jakby jakiś taki hologram by przeszedł. Coś takiego. Rozumie pan, coś
Czyli coś takiego, jakby miało gabaryty człowieka, ale nie dało się dostrzec
szczegółów wyglądu. Krótko mówiąc. Dokładnie. Dokładnie. Normalnie taka
postać. Ja wiem, około metra osiemdziesięciu takiego człowieka. Coś
takiego to było. Rozumiem, że jakieś formy komunikacji z tą
postacią między, między tą postacią a wami nie było. Jakaś komunikacja słowna,
wymiana myśli, gestem, czucia, coś. Zobaczyl i jak najprędzej stamtąd uciec.
Tak. Nie, nie przyglądaliśmy się temu, tylko każdy to samo zauważył. To było
takie dwie sekundy. Każdy się spojrzał w tamtą stronę i każdy biegiem. No, coś
takiego właśnie. No i jeszcze mam przesiew kolejnej historii.
To jest taka sprawa właśnie, że no, nie lubię się chwalić, bo to nic
dobrego nie wyszło i nie słyszałem też jak oglądam u pana te serie „Mówią
Świadkowie", to też nie słyszałem o sprawie takiej jakby spełniona modlitwa,
tak? No, mam trzech braci, w tym, w tym dwóch starszych i to jeden o dwanaście
lat, drugi o jedenaście. No i ten najstarszy brat no lubił się tak nade mną
trochę poznęczać jako dzieciaka. Tam mnie
szturchał, coś tego nie wiadomo kto.... i
łudził ze mną. Dla niego to była zabawa, a
mi się to nie podobało, no bo ja chciałem się bawić czy tam coś. On mnie tam
zatrzymywał, specjalnie tam się droczył ze mną. No i pewnego razu trochę mnie za
mocno coś tam zdenerwował, coś. Już, już
nie będę wnikał w szczegóły. Może nie będę
tego opowiadał, bo to dość taka intymna sytuacja. No i ja pamiętam, że wybiegłem
za ten dom, gdzie taki stary drewniany dom, tam mieszkałem. No i pamiętam, się
skuliłem i płakałem taki i w sercu tako nienawiść.
Wie pan, więcej takich rzeczy nie miałem,
żeby tak odczuwać taką złość. I modliłem
się do Boga, żeby Bóg go ukarał za, za to, co on mi robi.
Tak, pamiętam, siedziałem około piętnastu minut tam, żeby właśnie jakiś wypadek
miał, żeby się połamał, żeby może, żeby się nie zabił, ale żeby miał nauczkę
właśnie, że, że za te krzywdy, co on mi
robi. O drugim bracie nic nie wspominałem,
tylko też, że mógłby go wystraszyć, żeby też nie postępował w żadnym wypadku tak
jak ten drugi brat. No i wie pan co? I dwa dni później, bo oni się zajmowali tam
budowlanko, ojciec w budowlance siedział. No i tam im się trafiła fucha. No i
pojechali do, do pracy tam tynkować. No i później
na noc tam zostali, bo akurat samochodu
nie mieliśmy wtedy. Oni tam, ojciec do tej
pory nie ma samochodu, prawo jazdy nie miał. Także ten człowiek, który im zlecił
tę pracę u siebie, ich odwoził po prostu. No, że robili do późna, żeby szybciej
skończyć, to zostali u niego na noc. Na drugi dzień dokończyli i ich odwoził
dopiero. Pamiętam, obudziłem się w nocy, jak mama i siostra płakała, że
chłopcy mieli wypadek z ojcem, no i że
podobno ten starszy brat nie żyje, bo ktoś tam zobaczył, że w czarnym worku. No,
później się okazało, że tylko drugi brat
go czarną kurtką przykrył, żeby zimno mu nie było. Leżał, ale wyglądało... po
twarzku miał miednicę całą zmierzwioną. No, ani ojcu, ani temu młodszemu bratu z
tych starszych nic się nie stało, a właśnie ten został połamany.
Ten, o który, co do którego, ten, którego dotyczyła modlitwa. Tak, dokładnie.
Tak jakby samospełniająca się przepowiednia.
No właśnie, ja nie wiem, jak... I tu mam
pytanie, bo jak się modliłem do Boga, tak? To ja nie wiem, kto tej modlitwy
wysłuchał. Nie wiem, czy to Bóg mógłby zrobić coś tak okrutnego, no, czy, czy po
prostu coś innego mnie wysłuchało, tak? No, można powiedzieć, że to można, można
powiedzieć, te, mm, używając takiego najbardziej, yy, najbardziej przyziemnego,
że tak powiem, wytłumaczenia. Można powiedzieć, że to czysty przypadek, no ale
jakieś zbieg, zbieżność czasowa z tą modlitwą i tego, tego wypadku ee-
No, właśnie- Każe sądzić, że to- modlitwie.
Każe, każe coś tam snuć jakieś domysły.
No, może, może być coś takiego, bo panowie
byli wtedy w wieku tam kilkunastu lat, prawda?
Oni mieli około, ja wiem, osiemnastu, siedemnastu, coś takiego. Ja miałem osiem,
dziewięć nie więcej. No, tutaj nasuwa się też wytłumaczenie,
które można, można jakby przypasować do tego zdarzenia z tą istotą, którą pan
wcześniej opisywał. Że może po prostu jest
coś takiego, że tłumaczy się na przykład
aparycje, pojawienie się poltergeistów, że
w ten sposób się po prostu rozładowuje energia osoby nastoletniej,
energia dziecka, osoby nastoletniej i tak dalej. Nastolatkowie podobno mają
pewne problemy z kontrolowaniem swojej
energii i ona się tak właśnie w jakiś taki sposób bądź to widoczny, bądź to
manifestuje w postaci jakichś rzuca- rzucających, jakiegoś rzucania przedmiotów
i tego typu rzeczy. Nie, nie, takich, takich rzeczy to nie
miało miejsca. No ale mówię, ta modlitwa. Później dręczyło mnie sumienie, tak? I
powiedziałem o tym jednemu bratu, drugiemu. To żaden nigdy nic mi na to nie
odpowiedział, tylko tak głową pokręcił i bez słowa po prostu to zostawiali.
Bracia nie za bardzo wierzą o tego typu rzeczy.
No, być może, no, ten młodszy, młodszy, bo jeszcze mam młodszego brata. Z nim na
takie tematy rozmawiam, ale ze starszymi nie. No ale co do tej modlitwy, to ja
mówiłem i jeszcze około dwóch, trzech lat
temu im wspominałem. No to tak samo bez odpowiedzi to zostawiali.
No, są takie rzeczy, które, które ciężko skomentować.
Ale to jest, zalicza się do rzeczy paranormalnych, prawda?
No, można to przypasować do rzeczy paranormalnych jak najbardziej.
Mhm. No i jeszcze chciałbym opowiedzieć z pracy jednego pracownika, bo ja się
interesuję takimi właśnie rzeczami, nie? I
po prostu zaczęliśmy sobie rozmawiać w pracy podczas przerwy śniadaniowej.
I tam kto tam jak się gdzieś wystraszył czy coś. No i właśnie taki pan Marek
opowiedział, jak około trzydziestu lat temu szedł
do pracy. On tam wtedy autobusy jakoś tak
nie jeździły, tak jak teraz, że wszędzie są. Tylko mieszkając na wsi, to trzeba
było, nie wiem, do kolejnej wsi bądź dalej
gdzieś tam, gdzie był przystanek, żeby do pracy, on w Siedlcach pracował, musiał
dojechać. No i musiał wychodzić około tam po, po trzeciej, bo po czwartej miał
autobus do tych Siedlec, żeby na szóstą do
pracy dojechać, tak? No i on przebywał tą
drogę. No i z podwórka wychodziła pewna pani i opowiadał tu, tak słuchaliśmy, bo
mówił dokładnie, że w kozaczki ubrana była, takie dłuższe poza kolana. Taką
jesionkę miała na sobie. I mówi do niej, że: "O, widzę, pani idzie chyba też na
autobus, to sam nie będę szedł". Ale zobaczył, że ona przeszła normalnie
przez zamkniętą furtkę. Wtedy mówi, że włosy mu tak dęba stanęły, że mógłby
młotkiem w nie cukać. No i mówi, że ta
osoba zniknęła. No i mówi, że później, yy,
no się bał po prostu na ten przystanek chodzić. Jak dochodził, to mówi, że tam
mieszkał stary kawaler. Znaczy wdowiec,
nie kawaler. Przepraszam bardzo. Wdowiec. No i po prostu ten wdowiec-... jakieś
osiemnaście dni później też umarł, a to prawdopodobnie była jego żona.
Ta, ta istota. Czy kolega coś wspominał, że jakoby ta
istota, ta, ta kobieta zareagowała jakoś na jego powitanie?
Nie, w ogóle się nie odezwała do niego. Po
prostu szła w jego stronę. No to on tak stanął, zaczekał. Myślał, że no, starsza
kobieta, tak koło sześćdziesiątki, jak on
mówi. On wtedy miał około trzydziestki i po prostu do niej powiedział: „No,
normalnie widział osobę” - mówi. Nie widać
było, żeby jakiś duch czy coś. Normalny człowiek szedł. Tylko że nie wiadomo,
jakim cudem przez zamkniętą furtkę ta osoba przeszła. Odeszła parę kroków i
zniknęła. No wypisz, wymaluj jedna z historii typu
ktoś kogoś zobaczył i się okazało po jakimś czasie, że ten ktoś zobaczony nie
żyje, nie żyje już. Kiedyś też w podcaście
mówiłem świadkowie. Taka historia była syn jednej słuchaczki zauważył sąsiada. Z
tym, z tym sąsiadem się przywitał i ku swojemu zdziwieniu dowiedział się, że
sąsiad nie żyje. No dokładnie. Wie pan co? Panu powiem taką
rzecz. Jak się słucha takich podcastów, co u pana, to tam może
się wydawać, że tam ludzie zmyślają albo,
albo jak? No ale jak słychać od takiego pana Marka, ja go wiem, że on jest
wiarygodny, bo on mówi poważnie. Nie jest
taki człowiek, co tam woda, ale to jest
taki starszy, porządny człowiek. Jak on mi takie coś powiedział, to mi też lekko
można powiedzieć, że włosy dęba stanęły.
No, ja nie wiem. Ja bym takie coś zobaczył teraz ja bym zawału dostał po prostu.
Może dlatego nie każdy może takie rzeczy zobaczyć. Nie każdemu się takie rzeczy
pokazuje. Ja nie wiem. No, niektórzy są tak bardziej, bardziej
otwarci, inni mniej. Większość chyba mniej. Jednak no, szczególnie, szczególnie
zauważyłem, że bardziej otwarci na tego typu sprawy są ludzie mieszkający na
terenach właśnie wiejskich, poza miastem.
Być może. No i na koniec chciałbym jeszcze
coś, coś głębszego w tym tkwi. No bo tu dodać humorystycznego, tak? Że wtedy nie
wiem, czy to jest zbieg okoliczności właśnie, czy po prostu
miałem akurat równo osiemnaście lat. Był
lipiec, gorąco, straszne upalne dni. No i
ojciec z bratem młodszym, bo już starsze rodzeństwo się wyprowadziło, tam domy,
własne rodziny pozakładało. No i ja mieszkałem już sam z młodszym bratem i z
ojcem. No a że ja tam taki za młodu trochę
urwis byłem. No i przeskrobałem sobie i ojciec mnie nie chciał zabrać
na wakacje nad morze. No i zostałem w domu. Jak zostałem w tym domu sam,
pomyślałem, że lubię tam czasami trochę taki zastrzyk adrenaliny, trochę się
pobawić. Sobie pomyślałem, że odszukam
sobie w internecie jakiś horror i sobie go
obejrzę. Dobra, włączyłem horror, tylko wie pan co? Nie pamiętam nazwy. Do tej
pory nie mogę sobie przypomnieć tytułu, jak się nazywał, ale w każdym bądź razie
było coś o duchach, o opętaniach, nie? Pamiętam dokładnie, że w tym filmie było
coś, że jakiejś tam osobie zawsze tam się budziła o trzeciej w nocy i
że tam jakiś ksiądz tłumaczył egzorcysta,
że to jest właśnie godzina demonów i tak dalej, nie? W końcu stwierdziłem, że
przepraszam za słowo, ale przepierdzielę.
Nie chce mi się już tego oglądać, no bo już trochę za dużo się wystraszyłem.
Jestem osobą taką dość wrażliwą, trochę na takie rzeczy i pomyślałem, że
przesadziłem jednak trochę z tym horrorem,
no bo jednak jestem sam w domu. Jak to na wsi, no to jeden dom od drugiego, tam
jakiś kawałek jest. W razie czego nawet nikt mnie nie usłyszy, tak? No i sobie
myślę pójdę spać. Jak pan pewnie już się domyśla, przebudziłem się w nocy i
leżę. Leżałem około minuty i myślę oby nie godzina trzecia, nie? No spoglądam na
zegarek trzecia zero zero w telefonie. I się panu zmaterializowało. Krótko
mówiąc. Ale co się zmaterializowało? Zmaterializowało się to, o czym pan tak
myślał. Ale to możliwe, żeby tak człowiek się
obudził o trzeciej w nocy? Tyle że to jeszcze nie koniec historii. Jeszcze,
jeszcze nie skończyłem. I leżę, trzecia w nocy. No już
serce mi wali, no bo wiadomo, dopiero się oglądało, że o tych trzecia, trzecia
godzina demonów i tak dalej. Ja akurat też pechowo się o tej trzeciej w nocy
obudziłem. Po chwili zaczynam słyszeć jakieś stukanie. To coś. Szklanka
zadzwoniła na stole to coś. Ja już mówię: Jezu! Już zaczynam się
modlić normalnie, Ojcze nasz i tak dalej.
Już zamknąłem oczy, bo w ogóle się bałem otworzyć oczu, nie? W pewnej chwili no
wszystko ze stołu normalnie spadło. Cały obrusek wyleciał. Szklanki, talerze.
Chciałem krzyczeć, ale normalnie nie, nie, nie potrafiłem wydobyć z siebie ani
trochę głosu, tylko jakieś popiskiwanie.
Jakby, jakby myszy. No po prostu. No nie dałem rady krzyknąć ani się ruszyć.
Normalnie taki paraliż. To było takie przerażenie, że naprawdę. Po chwili tak
spojrzałem kątem oka, nawet głowy nie odwróciłem, tylko kątem oka spojrzałem i
zobaczyłem kota sąsiada, jak wyskakuje
przez okno. No mówię. I wtedy wstałem. Się zerwałem. Światło zapaliłem. No, okno
miałem otwarte, no bo wiadomo, jak wspomniałem wcześniej, upały były. No i
tak, żeby trochę chłodniej się spało, no
to te okna były otwarte. No ale no mówię,
no takich chwil grozy, no to ja w życiu
nie przeżyłem. Teraz wspominam to i często opowiadam o tym kolegom i tak dalej.
Fajnie jest się pośmiać, ale... No i właśnie, czy to jest taki przypadek, że
obudziłem się o tej trzeciej? Jeszcze ten kot.
Naprawdę no, dziwna sytuacja dla mnie. To
ten kot właśnie zwalił z obruskiem i to wszystko. A no.
Bo, bo okno było tu przy stoliku. Aha. Jak on wskakiwał i tam chciał wyskoczyć,
to cały obrusek zsunął, jak zobaczył, że ja się obudziłem, prawda?
Wszystko panu zrzucił. No trochę śmieszna historia, ale czasami
trochę humoru trzeba też wprowadzić. Tak, dokładnie. No taka, taka rzeczywiście
humorystyczna historyjka. Chociaż pewnie panu do śmiechu wtedy nie było w tym-
Nie, nie. -w tym momencie. Ja no różne. I byłem na Energylandii,
prawda? I no to wiadomo, tam też... i tak
dalej. No ale człowiek da rady i krzyczeć
ze strachu i w ogóle, ale tak, żeby mnie kompletnie zamurowało. Normalnie drętwy
byłem, jakby nie wiem, ktoś mi coś wstrzyknął na paraliż i w ogóle. Nie
spodziewałem się, że w ogóle tak można być przerażonym, jak wtedy ja byłem.
No, zdarzają się, zdarzają się czasami
takie sytuacje. Czasem tak, czasem coś tak nas ludzi tutaj
musi zaskoczyć w życiu. Krótko mówiąc. Ale wie pan, ja się zastanawiam, długi
czas nad tym się zastanawiałem, czy to jest możliwe, żeby był taki przypadek, że
po prostu coś mi podesłało tego kota, żeby mnie wystraszyło, żebym ja nie może
takich rzeczy nie oglądał albo po prostu
coś mnie chciało wystraszyć. Tylko dzięki temu kotu, no nie, nie zszedłem tam na
zawał, że zobaczyłem tego kota. Jakbym nie
zobaczył tego kota, to ja nie wiem, co to by było. Chyba do sąsiadów biegł w
majtkach o trzeciej nad ranem. No, mi się, mi się bardziej tutaj wydaje,
że, że jakoś tak pan się mimowolnie nastawił, że żeby o tej godzinie trzeciej
się obudzić. No, jakieś tam zegary jednak mamy w tych naszych mózgach.
Często ludzie właśnie widują- Bardzo... Godziny, o których bardzo intensywnie
myślą. Urodziny, godziny tak zwane, czyli
jedenaste jedenaście, dwunasta dwanaście i tak dalej. I
sporo jest takich ludzi, którzy nie potrzebują budzika, żeby wstać na przykład
koło siódmej rano, bo już jakby sam umysł, sam, sam organizm zaczyna się
budzić. Ja tak czasami mam. ... No to- Ja wstaję dosyć, o dosyć takich, o dosyć
takich regularnych, co prawda późnych, ale jednak regularnych porach. Tak gdzieś
koło godziny trzynastej. I już tak jakoś czuję, że ten sen mi się zaraz skończy.
Zaraz się obudzę. Już taki pobudzony się robię. Otwieram oczy, patrzę, za chwilę
budzik tam wybija dwunastą czterdzieści, bo tak jest mniej więcej nastawiony.
O, to pan późno wstaje! Dosyć późno. No, ale pewnie długo pan siedzi.
No, audycje same się nie nagrają, no. No, no właśnie.
Tutaj, żeby mieć ciszę, to muszę troszeczkę dłużej posiedzieć, aż czekać
czasami, aż wszyscy domownicy pójdą spać i
się zrobi cicho. Także mogę dopiero wtedy często nagrywać.
Jeszcze dzieci. A i jeszcze jedna historia mi się przypomniała, wie pan.
Moja mama umarła, gdy miałem trzynaście lat. No i w ten sam dzień śmierci mi się
przyśniło, że po prostu ona umarła. Tylko, tylko, że żyła, tak? I po prostu
jeździliśmy samochodem z bratem, no i szukaliśmy ubrania dla niej do trumny.
Pamiętam. I że w końcu znaleźliśmy. Pamiętam, taki brązowy płaszcz i brązowa
suknia była. Płaszcz. No, to nie jest płaszcz, tylko taka jakby nie wiem,
marynarka. Nie wiem, jak to się nazywa. Marynarka taka damska. No i
zmarła pamiętam, że dziesięć dwunasta. To pamiętam, ojciec akurat powiedział
bratu, ja tylko spojrzałem przez okno i
brat akurat rąbał drzewo. No i zobaczyłem, jak wbił tą siekierę w ten pieniek i
przez to rąbać. Tam stoi i rozmawiają. Od razu się domyśliłem, o co chodzi, że
pewnie mama nie żyje. No i później co się
okazało? Że jak kupili strój faktycznie do
tej trumny, to identyczny, jaki mi się
śnił. I w tym samym miejscu jeszcze wisiał w domu, na tym samym wieszaku.
Czyli tak jakby pan wyśnił przyszłość niedaleką, niedaleką.
Tylko że właśnie no, ja nie wiem, nie wiem, jak to powiedzieć. Wydawało mi się,
że później tak mi się zdawało, że mam takie jakieś prorocze sny albo coś tak
sobie wyobrażałem. Albo potrafię coś przeczuwać, bo nieraz jest coś takiego, że
mi się dzisiaj wydaje przykładowo nie, że coś tam złego tutaj musi dzisiaj się
dziać, nie? No, ale później już takie sytuacje nie miałem. To po prostu to mi
się zdawało. Ale- Mogę zapytać o jedną rzecz. Mama chorowała czy umarła nagle?
Chorowała, wie pan, na raka. Tyle że ja jeszcze wtedy nie wiedziałem, że ona na
raka choruje, bo jako dziecko to tam starsze rodzeństwo mi nie mówiło, tylko po
prostu mama źle się czuje. Tam brzuch ją boli i tak dalej.
No, widziałem, musiał pan widzieć. Musiał
pan jakoś widzieć czy wyczuwać, że z mamą coś jest nie w porządku, tak?
Ja wiedziałam, że choruje ciężko, ale nie wiedziałem, że tak się skończy.
No, można tutaj powiedzieć, że jakoś, jakoś tak
pan się już zaczął nastawiać mimowolnie na to, że mama może odejść. No tylko że
skąd akurat się wziął sen ze strojem, w którym mama będzie pochowana? Mhm.
To jest zagadka. W tym śnie właśnie jeszcze mama żyła i
razem z nami szukała tego stroju. Niby wiadomo, że nie żyje, ale żyje. Jakby już
nieżywa była, ale była z nami. No po prostu nie wiem, dlaczego mi się śniło.
Nikomu w rodzinie nikt nie mówił mi o takich rzeczy, że
komuś coś takiego się śniło. Tylko mi akurat.
Bo mama starszym braciom nie mówiła, w co ją mają ewentualnie ubrać. Nie, to
dopiero, dopiero poszukiwania stroju były
już bez, że tak powiem, jej konsultacji.
Nikt się nie spodziewał, że już umrze, bo ona nie była w takim stanie, że już w
ogóle nie wstawała czy, czy coś od dłuższego czasu, tylko po prostu
tam ją wzięli na badania, bo mieli jej tą
wodę z brzucha spuszczać, jakiś tam guzer coś miała.
No i właśnie miała po kilku dniach wyjść,
ale dzień wcześniej poszła do szpitala, a na drugi dzień w szpitalu umarła. No i
właśnie strój ten był identyczny jak w moim śnie. Identyczny i tak samo wisiał.
To jest takie jakby prorocze senne. Jedyne, co mi tutaj przychodzi do głowy.
Ciężko to jakoś tutaj skomentować, wytłumaczyć. Tylko że
tak jednorazowo, tak, taki proroczy sen
miałem. Nie mam tak do wszystkiego, że mi się śniło tak wielokrotnie, że coś tam
przewiduję czy coś. Nie, to jeden raz takie coś. Może to była ingerencja już
mamy duszy? Czy jak sobie to tłumaczę, że
może ona już tak częściowo była w tamtym świecie?
Może jakoś objawiło się panu w tym śnie skojarzenie koloru czarnego z żałobą? To
jest jednak dosyć mocno skojarzone z w naszym, w naszym kręgu kulturowym.
...Czarny strój kojarzy się ew- ewidentnie z-
Nie, nie, to nie był czarny strój. To był taki bardziej brązowo kremowy, coś
takiego. Nie był czarny. No, to jeszcze bardziej komplikuje sprawę, bo tu już
czynnikami kulturowymi ciężko to wytłumaczyć.
I właśnie ten, ten, ten sen i ta historia
z tą modlitwą to jest właśnie takie moje takie najbardziej nurtujące i takie coś
takiego, co, co we mnie, co we mnie to utkwiło, tak? Już z tym duchem mniej
nawet, jak, jak tym się przejąłem. No, może być coś takiego, że rzeczywiście
tą modlitwą pan coś tam przywołał. No, tylko że
najprostsze wyjaśnienie, jakie się tutaj,
mm, jakie się tutaj, ee, pojawia, takie
brzytwa Ockhama tak zwana, to, to, to, że
to jednak był przypadek, czysty przypadek.
Ale tego wyjaśnienia z, tego wyjaśnienia z tą taką samospełniającą się
przepowiednią czy też klątwą, czy modlitwą, czy jakkolwiek to nazwać, też
nie da się właściwie, yy, wyeliminować. Ogólnie wie pan, to ja mam dużo, dużo
takiego farta, bo tak samo moi koledzy mieli wypadek. Mnie akurat praca
zatrzymała, że musiałem wstać wcześniej i
nie mogłem z nimi pojechać. Oni wypadek
mieli. Jeden zginął, drugi tam się trochę
połamał. No, jechałem z kolegą skuterem,
no on też w szpitalu wylądował strasznie. Tam straszne powikłania miał. No a ja
tylko przeleciałem nad nim, siedząc, bo bez kasku byłem. No i tylko łuk brwiowy
sobie rzuciłem i tam w nogę się uderzyłem i tylko mi prześwietlenie
czaszki zrobili i wypuścili do domu. No ogólnie taki, takiego dobrego anioła
stróża mam. Cała rodzina mówi. No, ja też miałem kiedyś, też miałem
bardzo wiele takich sytuacji, że prawie bym, prawie bym zginął, tylko coś jakby
takie dygnięcie się pojawiło. Takie, takie wzdrygnięcie przy przechodzeniu przez
pasy, dzięki któremu to wzdrygnięciu żyję.
Nieraz mi się takie rzeczy zdarzają. Coś
tam jak, coś tam jakby nas pilnuje, można
powiedzieć. Jeszcze nie, nie wyprowadzamy się, nie wyprowadzajcie-- nie, nie ma
jeszcze takiego wyprowadzania się na drugi
świat. Masz tu zostać i jeszcze masz coś zrobić. Można tak pospekulować.
Fajnie by było wiedzieć co. Dokładnie. Pewnie bym prędko tego nie robił, żeby
jeszcze z tego świata się nie zawijać. Może dlatego nie wiemy.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje. Pozwolę sobie jeszcze uchylić
rąbka tajemnicy w kwestii tego, co może
się pojawić w kolejnych odcinkach podcastu „Mówią świadkowie". Otóż czeka na
obrobienie kilka rozmów ze świadkami obserwacji UFO. Podobnie zresztą rzecz się
ma z relacjami nadesłanymi drogą tekstową. Być może zatem odcinek ze zmianą
kodu na trzy z przodu, bowiem będzie to odcinek trzydziesty, będzie poświęcony
właśnie relacjom o obserwacjach niezidentyfikowanych obiektów latających i
innych zjawisk łączonych z fenomenem UFO. A dziś już dziękuję Państwu za uwagę.
Mówił do Państwa Marek Sęk „Ivellios". Radio Paranormalium paranormalny głos w
Twoim domu. Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie
zapowiedzi na www.paranormalium.pl oraz na
naszych profilach społecznościowych. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny: Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.