Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe. W grupach po dwa, trzy, x teraz
w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przewijało się przez.
No, no, ja do tej pory jestem w szoku, bo
to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, ja mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam tak, jakby pod stół. Niby byłam pod
stołem, a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Patrząc na obecną pogodę w Polsce, trudno
nie odnieść wrażenia, że słynna bestia ze
Wschodu postanowiła powrócić i uderzyć ze
zdwojoną siłą. Przydałoby się zatem nieco
tej bestii poprzeszkadzać, rozgrzewając atmosferę kolejnym odcinkiem podcastu
Mówią Świadkowie. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Dobry wieczór państwu.
Dwudziesty ósmy już odcinek ponownie w całości wypełnią relacje o obserwacjach
UFO. Będziemy mieli dzisiaj mały ufologiczny miszmasz, ponieważ wśród
przygotowanych na dziś relacji będą obserwacje latających trójkątów, zdarzenia
przypominające wzięcia, a także bliskie spotkanie z aż trzema bliżej
niezidentyfikowanymi, dwunożnymi istotami.
Zanim jednak przejdziemy do prezentacji
opisów tych zdarzeń, pozwólcie Państwo, że
tradycyjnie przypomnę kontakty do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z nieznanym. Tych z Państwa,
którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: Radio.paranormalium kropka pl.
Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa.
Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com ukośnik radio paranormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem radio@paranormalium.pl. Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. A więc dzwońcie, piszcie, dzielcie się swoimi
historiami, gdyż każda relacja jest na
wagę złota. Pewną tradycją w audycji Mówią
Świadkowie stały się już trwające kilka do kilkunastu minut bloki zawierające
czytane moim głosem relacje nadesłane drogą tekstową. Nie inaczej będzie i w tym
odcinku. Tym razem jednak postanowiłem wprowadzić małą zmianę i zrobić taki blok
z korespondencją tekstową już na samym początku dzisiejszego odcinka. Zapraszam
zatem do wysłuchania kilku krótkich, aczkolwiek miejscami dość wstrząsających
opisów zdarzeń z udziałem UFO. Relacji z Wielkiej Brytanii będzie towarzyszyło
zdjęcie nadesłane przez słuchacza. UFO nad miejscowością Żerczyce koło Nurca
w województwie podlaskim. Obserwacja dokonana między majem a czerwcem tysiąc
dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku. "Jechałam autobusem do domu. Było
bezchmurne popołudnie. Wracałam ze szkoły.
Miałam szesnaście lat. Byłam zmęczona, więc zapadłam w jakiś taki stan
bezmyślenia. W autobusie było może trzy do pięciu osób. Patrzyłam tak bezmyślnie
przez okno i kiedy zauważyłam kulę na niebie wielkości takiego wielkiego
księżyca w pełni, nie od razu zareagowałam. Dopiero po kilku sekundach
przypłynęła myśl: co to jest? Kula była metaliczna, czarna, ale wiedziałam, że
jest trójwymiarowa. Lekko odbijała światło. Obracała się wolno wokół własnej
osi. Wydaje mi się, że miała coś na środku, jakąś obręcz. Wolno opuszczała się
nad las przed wioską Żerczyce. Minęliśmy to miejsce, a ja się odwróciłam i
patrzyłam, dopóki nie schowała się za drzewami. Mam wrażenie, że lądowała w tym
lesie bądź poza nim. Nie krzyczałam na innych, aby patrzyli. Nie wiem, czy ktoś
jeszcze to zauważył. Ja wiedziałam, co widzę. Od około dwunastego roku życia
interesowałam się sprawami UFO. Byłam już
po lekturze całej serii książek Lucjana Znicza. Pamiętam to. Długo się nad tym
zastanawiałam, ale dla mnie akurat oczywiste jest, że nie jesteśmy sami, że
kosmos jest pełen życia, tak samo jak Ziemia. Chciałabym tylko, żeby wreszcie
przestali się chować." UFO nad Barlinkiem w sierpniu dwa tysiące dwudziestego
roku....W sobotę, piętnastego sierpnia, około godziny dwudziestej drugiej, po
wyjściu na balkon zauważyłem na południowej stronie nieba coś, czego nigdy
dotąd nie widziałem. Najpierw sądziłem, że jest to część Drogi Mlecznej, mimo że
było to zjawisko zauważalne zbyt blisko horyzontu. Zaczęło się od grupy świateł
gdzieś w oddali, które były uformowane i widoczne na kształt łuku zwróconego w
prawą stronę. Były to światła dość niewyraźne, mimo czystego nieba, w liczbie
około trzydziestu. Domyślam się, że musiały znajdować się poza atmosferą. Z
dostępnych mi informacji, a więc i porównań, nie pasowały one ani do ISS, ani
do satelitów SpaceX Starlink, ani nawet do Perseidów. Zbliżały się dość szybko,
nie wydając żadnego dźwięku, przelatując nad domem wizualnie w niedalekiej
odległości, jednak bez dostrzegalnych szczegółów, lecąc w kierunku północnym.
Tuż nad domem zauważyłem, że była to gromada świateł, dość chaotyczna w swym
kształcie, bez uporządkowania, szybko przemieszczająca nocne niebo.
Charakterystyczne było to, iż tuż za wspomnianą grupą świateł leciało jedno
samotne światło w tej samej prędkości i odległości za grupą. Do dziś nie wiem,
czym było zauważone przeze mnie zjawisko, które wywarło na mnie niecodzienne i
osobliwe wrażenie. UFO nad Czarnocinem w tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiątym ósmym roku. Latem tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego
ósmego roku byłem świadkiem obserwacji UFO w miejscowości Czarnocin nad Zalewem
Szczecińskim. Byłem wtedy na kolonii w ośrodku Frajda. Miałem jedenaście lat. Do
zdarzenia doszło w nocy. Obudziłem się na
łóżku i zobaczyłem, że pokój spowity jest
czerwonym światłem wydobywającym się zza
okna. W pierwszej chwili pomyślałem, że to chyba jakiś samochód stoi na tylnych
czerwonych światłach. Przyjechano w sprawie kogoś lub czegoś, jednak nie było
słychać żadnych odgłosów. Wstałem więc z łóżka i spojrzałem przez uchylone okno.
Ponad koroną drzew wisiał czerwony, kulisty obiekt, wewnątrz którego coś się
działo. Sprawiał wrażenie, jakby obserwował okolicę. Z pewnością nie był to
księżyc ani fajerwerki. Pamiętam, że wyglądało to trochę, jakby wybudowano
dziwną latarnię w środku nocy. Obiekt z mojej perspektywy był mniej więcej
wielkości samochodu względem będących tam drzew i zabudowań. Znajdował się w
odległości około pięćdziesięciu metrów. W pokoju byłem z kolegą. Postanowiłem go
obudzić. Mówiłem do niego. Zacząłem nim potrząsać. Nie reagował. Pamiętam, że w
pierwszej chwili pomyślałem, że nie żyje. Jednak jego wyraz twarzy sprawiał
wrażenie, jakby spał głębokim snem lub był nieprzytomny. Nie chciałem włączać
światła, żeby nie zwracać na siebie uwagi.
Zresztą odniosłem wrażenie, że i tak się nie zapali. Postanowiłem usiąść i
poczekać, co się dalej wydarzy, ale nic
więcej się nie stało. W końcu doszedłem do
wniosku, że mogę tak sobie jeszcze długo
posiedzieć, dlatego położę się spać. Co ma być, to będzie. Tak też zrobiłem i
niedługo potem zasnąłem. Obudziłem się
rano. Nie starałem się o tym rozmyślać ani
mówić. Pomyślałem, że kiedyś da się to jeszcze jakoś wyjaśnić.
Korespondencja nadesłana na skrzynkę mailową Radia Paranormalium dwudziestego
ósmego maja dwa tysiące dziewiętnastego roku. "Mam czterdzieści dziewięć lat.
Mieszkam w Wielkiej Brytanii od trzynastu
lat w południowo-wschodnim hrabstwie Kent,
Dartford i okolice. W momencie, w którym piszę tą relację z moich przeżytych
doznań, mieszkam na polu w miejscowości
Holly, które kupiłem osiem lat temu. Mając piętnaście, dziewiętnaście lat
przeczytałem większość, jak nie wszystkie
książki fantastyczno-naukowe. Zbierałem je całymi tomami, które kupowałem w
większości w antykwariatach na terenie
Wrocławia, gdzie mieszkałem przed wyjazdem do Anglii. W całym swoim życiu byłem
przekonany, że wokół każdej gwiazdy są planety. Piszę to, aby naświetlić moje
nastawienie do możliwości istnienia innych
ras, które zamieszkują podobne światy. To
jest kosmos. Tyle wstępu. Mam w pamięci
zdarzenie, którego nie byłem pewny, czy to
aby nie był sen. Wydarzenie to pamiętam
fragmentarycznie. Gdy wyszedłem z baraku,
w którym mieszkam, po przejściu kilkunastu
metrów coś mnie zafrasowało i spojrzałem
do góry. Zobaczyłem na wysokości czterech, pięciu metrów coś w rodzaju czarnej
krawędzi, jakby tafli grubego, czarnego
lodu i kłębiącej się pary, która maskowała
tą krawędź. Nie jestem w stanie określić wielkości, ponieważ tu urywa się to, co
pamiętam. Poza tym pamiętam to, co wtedy pomyślałem: muszę zrobić fotkę. Nie
pamiętam nic poza tym. Nie wiem, jak znalazłem się z powrotem w łóżku i nie
potrafię określić dokładnej daty. Wydaje
mi się, że zdarzenie miało miejsce w roku
dwa tysiące dziewiętnastym, na przełomie
lutego i marca, kiedy sporadycznie spałem
na polu w baraku. W tym czasie bywałem w
nocy na polu, ponieważ spalałem drewniane przedmioty, zbędne szpargały, a także
takie, które z racji mojej pracy lepiej
było spalić z uwagi na koszty wywiezienia ich na wysypisko. Całe zajście opisane
wyżej nie było pamiętane przeze mnie aż do
czasu, kiedy to miesiąc temu odwiedziłem
moją mamę w szpitalu. Miałem spotkanie z urzędnikami socjalnymi. W trakcie tego
spotkania, w pomieszczeniu, w którym przebywałem, było okropnie gorąco i
zdjąłem sweter. Po jakiejś chwili zorientowałem się, że całe towarzystwo w
trakcie rozmowy zerka na moje ręce. Mimochodem i ja popatrzyłem. Przeszył mnie
dreszcz, gdyż na moich rękach, na zgięciach miałem ślady po nakłuciach,
takie same jakby po oddawaniu krwi. I w tym samym momencie przypomniałem sobie o
zajściu z UFO na polu. Do dzisiaj mam traumę. Patrzę cały czas w niebo z
obawą."... Nie wychodzę po zmroku. Mieszkam na polu. Dwa dni temu, to jest
czwartego czerwca dwa tysiące dziewiętnastego roku, coś zawisło nad moim
barakiem i buczało i głos podpowiadał mi, abym wyszedł na zewnątrz, sprawdził.
Byłem przerażony i nie wyszedłem. Dodam,
że mam przekonanie, że mam coś wszczepione
w barku. Boli mnie w tym miejscu, czasami bez przyczyny i coś w prawym oku. Nie
przeszkadza mi to w widzeniu, ale wiem, że wcześniej tego nie miałem. Potrafię
określić kształt przedmiotu, który mam umieszczony na dnie oka. Uważam, że taka
technologia pozwala obcym na śledzenie moich poczynań. Mam możliwości techniczne
spróbować sfilmować zdarzenie, jeśli takie nastąpi, lecz muszę się do tego
przygotować, chociażby z powodu tego czegoś w oku. Muszę ich przechytrzyć.
Nadmienię, że chciałbym wyjaśnić całe to
zdarzenie, bo nie daje mi to spokoju. Cały
czas jak debil patrzę na chmury z obawy przed niewiadomym i ostatnio zrobiłem
zdjęcie, gdy wędrowałem przez pole do pobliskiego sklepu. Jakość jest słaba, bo
obiekt był bardzo daleko. Aby zobaczyć obiekt trzeba maksymalnie powiększyć
zdjęcie. Obiekt ten był widoczny około sześciu do ośmiu minut. Jak wychodzę po
zmierzchu z baraku, to przy każdym dziwnym hałasie włos mi się jeży. Moje życie
przewróciło się do góry nogami. Nie wiem,
co zwróciło uwagę obcych. Wspomnę też, że przed kilkoma laty medytowałem. Teraz
powróciłem do medytacji. Potrafię sprokurować myślami dziwny efekt. Szukałem
w internecie podobnych ludzi, którzy wykształcili coś podobnego, lecz nie
znalazłem. Może to właśnie to przyciągnęło
to coś. To UFO. Efekt nazywam zwarciem.
Bardzo ciężko go wywołać i nie jest to na zawołanie. Występuje w mojej medytacji
nieoczekiwanie i trwa bardzo krótko. Doznania, które występują przy nim,
porównuję z porażeniem prądem umiejscowionym w całym moim mózgu oraz
światłem wybuchającej supernowej. Nie wiem, co mógłbym jeszcze napisać. Wydaje
mi się, że to już wszystko. Opis załączonej fotografii.
Zdjęcie z obserwacji wzrokowej obiektu widocznego na fotografii. Obiekt wyglądał
na bryłę prostokątną w położeniu pionowym. W momencie zrobienia zdjęcia słońce
zachodziło po lewej stronie od obiektu. Łuna światła widoczna po lewej stronie
obiektu była odbiciem światła zachodzącego słońca. Tak mi się wydaje. Obiekt był
widoczny około sześć do ośmiu minut. Nie
poruszał się. Zdjęcie zrobione jedenastego
maja dwa tysiące dziewiętnastego roku o godzinie dwudziestej trzydzieści siedem.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o zawartość skrzynki mailowej Radia
Paranormalium. Po krótkim przerywniku przejdziemy do prezentacji relacji
zarejestrowanych drogą telefoniczną. Nie wyłączajcie komputerów, nie gaście
smartfonów, nie odchodźcie od odbiorników.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego!
Radio Paranormalium www.paranormalium.pl.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Dwa miesiące temu był trop prowadzący do
pewnego radia, że ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach, przeżycia na granicy światów- mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
drugiej części dzisiejszej audycji wysłuchamy zapisu rozmowy ze słuchaczem,
który podzielił się dwoma ciekawymi zdarzeniami. Po raz pierwszy chyba w
historii Radia Paranormalium wysłuchamy opisu obserwacji obiektu bądź kilku
obiektów UFO w kształcie trójkąta, dokonanej przy pomocy radaru. Obserwacja
dokonana w pobliżu polskiego wybrzeża. Na prośbę świadka nie podajemy dokładnej
lokalizacji. Druga relacja będzie z kolei
dotyczyła zdarzenia, w którym doszło do
tak zwanego missing time, czyli zgubienia
odcinka czasu podczas obserwacji dziwnego zjawiska. Posłuchajmy.
Może zacznijmy od zdarzenia. Może polećmy chronologicznie od 2019 roku. Kiedy to
mniej tak dokładnie było? Jaka to była miejscowość? Jak się zachowywał obiekt,
jak wyglądał, ile ich było i tak dalej. Pierwsza obserwacja była
bodajże w 2019 lub 2020. Właśnie dokładnie
nie pamiętam. Było to w trakcie pełnienia służby
w wojsku i na radiolokacji na radarach....
Pierwszą obserwację, jaką miałem, to było około godziny też właśnie północnych.
Między dwudziestą czwartą a pierwszą w
nocy na radarze pojawił się wielki obiekt.
Znikąd, po prostu znikąd. Pojawiły się trzy punkty po formacji. Był to trójkąt
równoramienny. Szybko, szybko sprawdziłem to linijką. Mniej więcej
nie wiem, czy to był jeden obiekt, czy to
były trzy obiekty. Mianowicie był to no po
prostu coś wielkiego albo trzy obiekty,
albo jeden wielki. Średnica mogła wynosić
nawet jeden bok mógł wynosić. Jeśli to był
jeden obiekt, to jeden bok mógł wynosić kilka kilometrów nawet. Więc tutaj jakby
nie, nie mam pojęcia, czy takie obiekty w
ogóle istnieją wielkie, więc mogło to być. Mogły to być trzy punkty
formacji po prostu. Pojawiły się znikąd, przeleciały wzdłuż wybrzeża od strony
Szczecina aż po Gdańsk. Więc tutaj i zniknęły. A była to prędkość taka, że, że
żaden okręt ani jednostka pływająca nie osiąga takich prędkości.
Oczywiście nie osiągają takich prędkości również te nasze ziemskie wynalazki,
rzutowce i tego typu rzeczy. Ziemskie bym wykrył i na pewno bym dostał
informację, że takie coś ma miejsce, jakieś ćwiczenia, czy bym wszystko
wiedział, że to nasze obiekty by się zgłosiły do nas po prostu zalecą. Więc to
wykluczone, że to wojskowe obiekty. Tym
bardziej wykluczone, żeby to były obiekty
z innego państwa lecące. Coś musiało być to niezidentyfikowanego.
A czy ktoś jeszcze jest w stanie potwierdzić tę obserwację? Jacyś pana
koledzy z pracy? Nie, nie. Wszystko. Wszystko ukryłem.
Nikomu nie mówiłem, bo to wiadomo, jak jest. Zaraz można-
Zaczyna się ta cała biurokracja i te, te różne.
Tak, u nas nawet nie wiem, czy są na to jakieś odpowiednie. Sądzę, że, że, że
zaraz by sprawę utajniono i człowiek by poszedł szukać pracy.
A kiedy to mniej więcej było? Jaki to był okres? To był przełom czerwca i lipca,
tak? Jeżeli dobrze pamiętam. Tak, tak, tak.
Tylko właśnie nie pamiętam, czy to był tak dziewiętnasty rok. Dokładnie
dziewiętnasty rok. Tak, bo w dwudziestym
miałem inną obserwację, ale to za chwilę o niej i wydaje mi się, gdzieś miałem
zdjęcia, ale nie mogę się dogrzebać. Mam nadzieję, że gdzieś odzyskam. Może na
dysku Google. Wtedy podeślę na maila. Miałem zdjęcia z radaru tych obiektów.
Były to trzy obiekty. Wiadomo, wielkość
obiektu jednego punktu można mniej więcej określić, że był bardzo duży. Można
powiedzieć, że to był taki latający dom nasz rodzinny. Na pewno większy był niż
zwykły kontenerowiec, który może osiągnąć do stu dwudziestu metrów, bo jego ślad
i wielkość na radarze no mogę mniej więcej
określić w taki sposób, że był większy od
kontenerowca, czyli statku kontenerowego, tak zaopatrzeniowego, który może mieć
długość stu dwudziestu metrów, więc to mógł być każdy z tych jeden. Pojedynczy z
tych obiektów był większy od statku. Czyli
wykluczam, że to był jakikolwiek statek lub samolot. Samolotów pasażerskich bym
nie wykrył, bo są na wyższej wysokości, na
większej wysokości, więc tutaj jakby nie mam zasięgu.
Czyli obiekt musiałby się dosyć, dosyć nisko nad ziemią przemieszczać, tak?
Nisko i maksymalnie do dwóch i pół tysiąca kilometrów
prędkość, bo większej też bym nie był w stanie określić i na pewno mniej więcej
jak obiekt nisko lecący, załóżmy przykładowo
dwieście, trzysta metrów nad wodą. To był
maksymalnie, jak ja wykryłem. Czyli nad taflą wody mógł być, mógł być na wodzie,
mógł być, no, w granicach trzystu metrów nad powierzchnią morza.
A obiekt cały czas czy, czy też obiekty
cały czas poruszały się po linii prostej, tak?
Po linii prostej, w idealnej formacji. Chwilowo czasem zanikały i pojawiały się.
Mm rozumiem, że z, z kolegami z pracy nie było żadnych tam
rozmów na ten temat? Nikt nic podobnego
nie widział? Nic. Nikt nic nie wykrył. Nie było żadnych komentarzy.
Nie wiem, czy wykryli gdzieś indziej, na innych, na innych jednostkach. Tego nie
wiem. Ja akurat pełniłem służbę nocną, więc byłem sam.
Bo rozumiem o takich, o takich sprawach głośno się w pracy nie mówi raczej.
Raczej wszyscy są u mnie na przykład są sceptyczni co do tego, że mówią, że to
głupota. Jeśli wspominam tylko, że takie zjawiska istnieją i to jest fakt, to od
razu twierdzą, że, że człowiek no świro.
A jak oceniłby pan prędkość poruszania się tego obiektu? Ile czasu trwała ta
obserwacja? Tak, tak w ogóle. No, ja miałem zasięg mniej więcej stu
kilometrów i no nie wiem, czy ten obiekt,
bo on nie był cały czas na radarze, tak? On się pojawiał i znikał, więc w tym
czasie mógł się prawda... W tym czasie się te,
nie wiem, czy teleportował, czy po prostu pojawiał się w innym miejscu, czy tak
szybko przelatywał. Mianowicie, jak już wspominałem, no prędkość
powyżej dwóch tysięcy kilometrów tak jest
dostępna dla obserwacji radarowej, więc tutaj jakby albo on tak szybko po prostu
się przetransportował w to następne miejsce, te trzy obiekty w danej formacji
lub po prostu możliwe, że dokonały jakiegoś teleportu lub czegoś innego.
Bynajmniej to było zjawisko, które nie jest dostępne tak dla zwykłych ludzi i o
których ludzie tak no, nie za bardzo. No też nie wszyscy
wiadomo, w mojej jednostce czy w jakichkolwiek innych wojskach za bardzo
nie chcą o tym rozmawiać tak, bo wiadomo,
jak jest. Wszystko idzie pod dywan lub,
lub robią z człowieka wariata. Więc tutaj
ten obiekt no, wydaje mi się, że, że po
prostu prędkość była jego nieosiągalna dla
radaru, bo to było mianowicie zniknięcie trzech punktów, pojawienie się
kilkudziesięciu kilometrów dalej. Więc to jest prędkość nieosiągalna dla żadnych
naszych samolotów lub statków. Nie pamiętam, czy już pytałem o ten
szczegół. Jaka to była jednostka? Gdzie się znajdowała?
No, za bardzo nie chciałbym o tym mówić. Nad wybrzeżem, między, między, między.
Można tak powiedzieć. Między Kołobrzegiem a Szczecinem.
Dobrze, ja tutaj nie mam już więcej pytań. Właściwie nie mam. Pierwszy raz
rejestruję obserwację radarową, więc nie za bardzo tutaj
orientuję się, o co mógłbym jeszcze zapytać. Wszystkie zapytania, jakie
przychodzą mnie do głowy już zadałem, bo warunki pogodowe chyba za bardzo tutaj
nie grały jakiejś istotnej roli w tej obserwacji. Nie było chmur,
bo chmury też bym wykrył, że, że, że jakaś
formacja chmur, załóżmy, nadchodzi tak, bo też mam stację meteorologiczną, więc
tutaj czyste niebo było. Czyli wszystko byłoby krótko mówiąc, krzt-
... Wszystko było pojawione jak na dłoni.
Pierwszy punkt od wybrzeża znajdował się na
wy, długości od wybrzeża około dwóch kilometrów. Jak to sprawdziłem na
początku. No i pobiegłem szybko też po latarkę.
Oczywiście, żeby, żeby, ale nic, nic nie
widziałem. Nie widziałem żadnych świateł, nie wiedziałem też dokładnie, gdzie go
szukać, tak? Czy on jest na powierzchni wody, czy w powietrzu, ale nie było
żadnych świateł, więc jeśli to był obiekt, to nieoświetlony.
Biorąc pod uwagę podawaną przez pana prędkość poruszania się obiektu, mógł pan
po prostu nie zdążyć nawet go wyłapać wzrokowo. Także.
Jeśli zastosowany miał silnik Alcubierre, to na pewno nie
Dobrze, ja tutaj nie mam już więcej pytań
odnośnie tego zdarzenia. Tutaj pan jeszcze wspominał o drugim zdarzeniu yy
w domu związanym z zagubionym czasem. Czy mógłby pan coś na ten temat?
Dokładnie. Dokładnie. To też był przełom wakacji. Dokładnie nie
pamiętam. Akurat to, to wiem, bo akurat w
tym czasie zazwyczaj biorę urlop. Byłem na urlopie w domu
i była to godzina... Oglądaliśmy z żoną w łóżku na laptopie film. No i żona
przysnęła, więc ja stwierdziłem, no, że zrobię sobie przerwę na papierosa.
To były wakacje 2019 czy 2020? 2020, 2020. Dokładnie nie pamiętam, jaki
to miesiąc był. Coś mi się kojarzy, że
około 15 lipca, 15 czerwca, ale nie jestem
pewien, bo wiem, że zapisywałem gdzieś te
daty, ale po zmianie telefonu wszystko to
uciekło i nie mam żadnej informacji. Nie mogę tutaj sobie za bardzo przypomnieć
dokładniej. Pamiętam tylko, że to było równo dwudziesta czwarta, bo sprawdziłem
zegarek. Mówię: idę zapalić. Jest dwudziesta czwarta. Mówię tak, akurat
zapalę. No, a ja jestem biernym palaczem,
więc jakby można powiedzieć, że papierosa
spalam w kilkadziesiąt sekund. Tak? No,
no, nie bawię się z papierosem, po prostu nie rozkoszuję się tym. Więc
wyszedłem na balkon i akurat okno, bo też
tutaj nad morzem mieszkam. Okno mam na, można powiedzieć, na morze, na północ.
Wyjście na balkon od strony północnej. No i wyszedłem
na taras równo o dwudziestej czwartej. Odpaliłem tego papierosa i obserwowałem
gwiazdy. No akurat lubię, to. Była piękna
noc, żadnych chmur nie było. Pięknie było widać Gwiazdę Polarną. No i zaraz obok
Gwiazdy Polarnej nagle pojawiło się światło. Stopniowo się pojawiało, ale w
bardzo szybkim dość czasie, że można to było zarejestrować okiem, że po prostu
jakby się zapalało coś. Jak wolno się jakieś tak, są takie żarówki, które się
tak powoli, powoli rozpalają. To właśnie było coś takiego. Ale te światło było,
można powiedzieć, przyrównać to do świateł
ksenonowych samochodu. Było bardzo mocne,
ale to była, to nie była ta barwa. To nie
była taka zimna barwa. No, była po prostu
ładniejsza, piękniejsza. Nie umiem tego
określić. Nie znam przyrównania do żadnego
takiego koloru, żeby to przyrównać. Po prostu było to światło, ale inne. Takie
jakby, wydawało mi się wtedy, że coś pięknego, że ja widzę najpiękniejszą rzecz
na świecie, cokolwiek to było. No, takie
uczucie po prostu miałem. I te światło się
rozżarzyło. W momentalnym, momentalnym stopniu stało się jaśniejsze od, od tej
Gwiazdy Polarnej i wydawało mi się, że błysk z niego poszedł. Ale nie jestem na
sto procent pewien, że ono się rozżarzyło
i błysnęło jeszcze mocniejszym światłem. No i w tym momencie moja przygoda już
dobiega końca, bo nic więcej nie pamiętam.
Pamiętam tylko, że ocknąłem się dalej z
tym papierosem w ręku, który już dawno był
spalony i już się nawet nie palił. Już palców nie miałem poparzone po prostu. I
widziałem jeszcze tylko to światło dalej, obok, obok tej Gwiazdy Polarnej, które
momentalnie zgasło. I tyle. Tyle wiem. Tyle nie mam. Mam jakby zanik pamięci co
do tej obserwacji, bo pamiętam tylko rozbłysk i gaszenie się światła, po czym
od razu spojrzałem na zegarek, bo dużo czytam o tych sprawach, tak dużo się
interesuję, więc tutaj jakby nie miałem jakichkolwiek wątpliwości, że trzeba
zobaczyć na zegarek. Jakbym miał jeszcze
do sprawdzenia pola elektromagnetycznego, też bym sprawdził, ale nie mam żadnego
sprzętu, więc sprawdziłem szybko zegarek. No i była
dwunasta piętnaście, gdzie papierosa powinienem spaść maksymalnie do
dwudziestej czwartej zero jeden i piętnastu minut nie pamiętam.
Czyli kwadrans uciekł. Krótko mówiąc. Uciekł dokładny kwadrans. Równiutko wybiło
piętnaście. Jak spojrzałem na zegarek, od razu mi przyszła na myśl właśnie o
zagubionym czasie. No i możliwość jakiejś, jakiejkolwiek abdukcji, ale boję się
trochę hipnozy regresyjnej, więc tutaj nie
wiem, czy to na tyle, czy chciałbym się dowiedzieć. Znaczy bardzo chciałbym się
dowiedzieć, ale nie wiem, czy jest w okolicy jakikolwiek dobry fachowiec, który
mógłby naprawdę nie oszukać i nie zrobić później z człowieka wariata.
Do czego mógłby pan porównać jasność tego
obiektu? Pan mówił, że to się zrobiło w pewnym momencie jaśniejsze od Gwiazdy
Polarnej. Jaśniejsze i większe. Nie wiem. Nie wiem,
czy większe, czy nie wiem, czy to się przybliżało, czy po prostu jakby promień
światła padał po prostu mi w oczy mocniej, bo wydawał mi się, że on tylko... Nie
widziałem nigdzie poświaty, światła. Po prostu to był błysk jak z flesza, ale o
wiele wolniejszy, jakbyśmy go puścili w
slow motion, odpalając jakiś film, tak? I był o wiele mocniejszy. I nie wiem
właśnie, czy to był błysk, czy te po prostu światło nagle się zbliżyło do mnie.
Nie mam pojęcia. Nie, nie umiem tego. Nie widziałem żadnego obiektu, po prostu
światło, a światło przy maksymalnym błysku wydawało mi się większe niż księżyc w
pełni. Jakby mogło, nie wiem, czy przysłoniło, bo w momencie błysku nie
widziałem nic. Ani Gwiazdy Polarnej, ani nieba. Po prostu tak, jakby promień był
skierowany prosto w moje oczy. Nie umiem tego powiedzieć. Jak to mógłbym inaczej
opisać? A czy obiekt emitował jakiś dźwięk czy
coś? Czy coś pan słyszał w momencie jakby powiększenia się tego obiektu?
Myślę, że ten obiekt był bardzo, bardzo
daleko, więc była zupełna cisza. Nawet nie jestem na sto procent pewien. No, ale
wiał wtedy leciutki wiatr i w tym momencie
cisza. Cisza, więc na dziewięćdziesiąt procent jestem przekonany, że to, co
widziałem, to na pewno nie było ziemskie,
bo z relacji innych świadków, z relacji z całego świata, tak?
... po prostu głucha cisza, ale to był dosłownie ułamek sekundy między
rozbłyskiem a, więc tutaj jakby nie miałem czasu na myślenia, na, na, na, na
dedukcję, co się dzieje. Więc obserwowałem, tylko byłem zamrożony i patrzyłem.
Czy miał pan wrażenie, że jakby całe otoczenie wokół pana zamarło?
Coś w tym stylu, ale to tak też nie do końca, bo mówię, to był ułamek sekundy
między tym, co pamiętam, a jakby można by
to tak określić, trochę kolokwialnie, że moim powrotem, o! Między tą dziurą
czasową. To był ułamek sekundy, więc tutaj
jakby, no, nie słyszałem nic. No, byłem skupiony na tym obiekcie, więc też tak
dokładnie nie mogę powiedzieć, czy... wiadomo, ptaki w nocy nie latają, więc
głucha cisza była. Tyle że wydaje mi się, że ustał wiatr, ale nie jestem na sto
procent przekonany, że w tym momencie nie wiało nic. Była głucha cisza przez ten
ułamek sekundy. Bo rozumiem, że obiekt cały czas
pozostawał w takim samym, w tym samym miejscu? Nie poruszał się, nie
przemieszczał. Tak, w tym samym położeniu obok Gwiazdy
Polarnej, ale był na tyle daleko ode mnie.
Można powiedzieć, że był obok tej Gwiazdy
Polarnej, że, że, że jakby można na tej samej odległości ode mnie, co Gwiazda
Polarna. Bynajmniej tak mi się wydawało,
że był bardzo daleko. Albo był to bardzo duży obiekt emitujący od małego do
większego promienia. Nie mam pojęcia, na
jakiej wysokości się znajdował. Wydawało
mi się, że on jest obok Gwiazdy Polarnej i rozbłysk przysłonił wszystko. I tyle
pamiętam. To była właśnie naj-najciekawsza obserwacja w moim życiu dokonana, bo
jeszcze tam parę mniejszych, ale to po prostu przelatujące obiekty. To mało
znaczące, bo możliwe, że to były satelity, choć satelity troszkę inaczej się
poruszają, ale to zwykłe światła na niebie. Teraz dużo dostaję, dużo dostajemy
relacji, przynajmniej jakiś czas temu dostawaliśmy. Widocznie świadomość
społeczna się zwiększyła w tym temacie. Relacje o obserwacjach Starlinków Elona
Muska. Tak, tak, tak, tak, tak, tak. Nie miałem
jeszcze okazji zaobserwować i trzeba po
prostu poczytać, w którym momencie, gdzie przelatują i zaobserwować. No ale to
zwykłe satelity, tak jak twierdzą ludzie,
że to są do internetu, to nie, to nie jest to. To musi być coś innego,
odpowiedzialne za coś jeszcze innego. To
nie są zwykłe satelity, bo by tyle ich nie wysyłali.
I to tyle, jeśli chodzi o relację przekazaną przez tego słuchacza. Ale z
trójkątami jeszcze się nie żegnamy, bowiem
za chwilę kolejna relacja, tym razem od naszego słuchacza z Holandii.
Bardziej niż nieprawdopodobne, niemożliwe, niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w twoim domu.
Archiwum Radia Paranormalium. Pełne archiwum audycji najbardziej
paranormalnego radia w polskim internecie. Dziesiątki gigabajtów wciągających
paranormalnych mp3 czekają na Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie, o każdej porze
dnia i nocy. Dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i
pokaż im prawdę, o której boją się nawet pomyśleć.
Archiwum audycji Radia Paranormalium, www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach, przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. I
zgodnie z zapowiedzią przechodzimy do kolejnej relacji. Tym razem jeden z
naszych słuchaczy, mieszkający w Holandii, podzielił się ciekawą obserwacją
trójkątnego obiektu UFO nad miejscowością Gouda pod koniec lata 2020 roku.
Bardzo bym prosił o szczegóły obserwacji.
Kiedy to było? Wszystko, co pan pamięta.
Kiedy to było? Jak? Jak wyglądał obiekt, ile ich było i tak dalej. Wszystkie
szczegóły. Dobrze. To było około pół roku temu. W
nocy siedziałem na balkonie. To była może czwarta w nocy, trzecia i
obserwowałem, tak mi się wydaje, że to była satelita, jedna z satelit, która
przelatywała na niebie. Widziałem już te satelity nad moim niebem
z Holandii. Widziałem do, do, dokładnie
widziałem raz, kiedyś start tych satelit. One się nazywają chyba
Space... Nie pamiętam tej nazwy. SpaceX's Starlink.
Tak, tak. I te satelity jakiś czas temu, parę, parę miesięcy temu był taki
spektakularny wylot tych satelit. No to
wtedy to widziałem, ale ja wiedziałem, że
to są satelity i jakiś czas, i ja, i jakiś
czas później siedziałem na tym balkonie
właśnie około trzeciej, czwartej w nocy i to było nad Holandią. I widziałem taką
właśnie jak satelitę, właśnie tylko jedną. I się zastanawiałem, czy to jest ta
satelita, ponieważ w porównaniu z tym, co
widziałem wcześniej, to ta mi się wydawała
tak jakby troszeczkę niżej, powiedzmy. Wyglądała dosłownie jak satelita, czyli
nie różniła się od gwiazdy. Takie zwykłe białe światło, tylko że się tak
przemieszczała ruchem prostoliniowym. No i w momencie, kiedy się patrzyłem na tą
satelitę, kątem oka zobaczyłem taki mało dostrzegalny pojazd w kształcie, nie
pojazd, ale jakiś statek latający. Może nie wiem, czy to był
statek. Nie wiem. Nie wiem, jak to nazwać, bo było to po prostu coś w kształcie
trójkąta, które po prostu tak leciało prostopadle, ale bardzo szybko
i nie było tak dosłownie widoczne. Ja widziałem światła, takie powiedzmy, były
takie czerwone, może nie wiem, czy to były światła, takie punkciki czerwone,
dostrzegalne, ale- Jeżeli dobrze, jeżeli dobrze rozumiem, to
była taka formacja świateł, która się ułożyła po prostu w formację trójkąta,
tak? Taka jest kadra. Nie, nie, nie, to było-
Czy między tymi światłami coś było widać, tak?
Tak, tak, było, było widać bryłę i to było
w kształcie.... trójkąta. Można porównać
to do na przykład kształtu, może to głupio
zabrzmi, latawca. Po prostu to był taki
kształt trójkąta. Nie potrafię powiedzieć, czy to było wyżej, czy niżej od tej
satelity, na którą właśnie patrzyłem, ale
przelatywało po prostu tak, jakby nad moim blokiem. Ja mieszkam na ostatnim
pię-piętrze. Nie wiem, jaka to była odległość, ale no była po prostu, wydawała
się taka właśnie celowo, tak jakby to było
celowo, że ona była dostrzegalna, ale tak
jakby nie tak, żeby było ją widać. Ale ja ją jakoś zobaczyłem, bo po prostu się
skupiłem na tej sa-satelicie, która się
przemieszczała i kątem oka zobaczyłem, że coś się przemieszcza. I tak się
przyjrzałem i to było dosłownie, nie wiem,
parę sekund. Tak szybko przeleciało nad, nad, nad, nad moim blokiem. Tylko nie
wiem, czy to było nad moim blokiem, czy to
było wyżej, bardzo wyżej, ale w każdym razie widziałem taki,
nie wiem. Później czytałem, że to mogą być
drony takie jakieś na przykład, że to są te nowoczesne drony. Dlatego
nie, nie jestem pewien, ale to było. To
leciało bardzo szybko. Miało, miało bryłę trójkąta i takie delikatne czerwone
światełeczka, które też były w kształcie trójkąta, ale były na tej bryle. To nie
były same światła, które widziałem, tylko powiedzmy to była taka bryła
i z czerwonymi, delikatnie świecącymi światełkami. I to było dosłownie tak
szybko przeleciało i bez jednego głosu, nic po prostu. To było strasznie, tak
jakby, no nie wiem. Pierwszy raz takie coś
widziałem. Nie wiem, czy to miało związek
z tymi satelitami, ale w każdym razie no
nie wiem. Jeżeli to nie był jakiś, jeżeli to nie było jakieś UFO,
to, to nie wiem, to, to musiała być jakaś naprawdę
technologia wojskowa, o której powiedzmy nie wiemy, że istnieje, bo to nie, nie
przypominało ani żadnego sa-samolotu, nie wydawało żadnych
dźwięków. Nawet jak samolot leci bardzo wysoko, to ten dźwięk jednak dochodzi do
ziemi i go czasem słychać. Tym bardziej jak coś przeleci bardzo szybko, a to po
prostu. No nie wiem, jak to określić. To
przeleciało po prostu tak jak mignęło, ale tak
dość w takim tempie, że mogłem to widzieć. Ile mniej więcej czasu trwała ta
obserwacja? Chwilkę tylko. No, to było tak.
To też nie było tak, że to był jakiś błysk, po prostu tylko ja to widziałem. Po
prostu widziałem konkretnie kształt i te
światełka. No, mi się wydaje, że to może
było około, tak jak ja to widziałem, jak przelatuje nad moim blokiem, to może z
parę sekund. Czyli raczej to wyklucza opcję, że to mógł
być na przykład dron. A brak dźwięku wyklucza też opcję, że to mógł być jakiś
samolot. No, samolot wydaje mi się na pewno nie, bo
tak jak mówię, no raczej bym słyszał jakieś dźwięk, bo to było na tyle nisko,
że ja widziałem właśnie tą bryłę, kształt
i tylko te delikatne światełeczka. Mi się
wydaje, że te światełeczka to właśnie były tylko po to, żeby on po prostu był
dostrzegalny dla swoich, a nie był widzialny z ziemi, tak jakby dla ludzi,
żeby się nie rzucał w oczy. Ale ja po prostu byłem skupiony na tej satelicie i
jak go zobaczyłem przez szparek, a samolot mi się wydaje, że to na pewno nie był
samolot, lecz no nie wiem. Dron. Nie znam się na
dronach, nie wiem. Nie widziałem nigdy takiego drona. Jedyna-
To musiałby być naprawdę bardzo duży dron.
Tak, to było. To było coś większego. To było na pewno wielkości jakiegoś
samolotu odrzutowego. To, to na pewno, ale
to na pewno też nie był samolot. To po prostu było tylko taki sam trójkąt. Nie
było żadnych, przykładowo tam jakieś dysze
widać czy jakiegoś tam kokpitu, to był po
prostu taki od dołu. Jak ja go widziałem, to był taki trójkąt na tle z jasnymi
światłami na dole. I to może ja to widziałem przez cztery, pięć sekund.
A jaka ty byłeś miejscowość? To w Goirle w Holandii i parę właśnie jakiś czas
wcześniej, przed tym widziałem te satelity, jak startowały. To
było też nad Holandią. Było widać i obserwowałem na balkonie. Leciały jedna za
drugą i dlatego zwróciłem uwagę. Tylko nie potrafię powiedzieć, w jakim to było
odstępie czasowym, ale zwróciłem uwagę, bo siedziałem na balkonie w nocy i się
zastanawiałem: kurczę, czy to jest satelita? Ta, co ostatnio widziałem i czy
to jest jedna z tych satelit? Bo wydawało
mi się, że leci jakoś niżej, że tak jakby trochę mi nie pasowała. Ale byłem
przekonany raczej, że to satelita. No i w tym momencie, kiedy
obserwowałem właśnie to kątem oka, widziałem, że coś się przemieszcza na
niebie. I to właśnie był ten kształt, taki trójkąta.
A jakie wtedy były warunki pogodowe? Było
pochmurno, niebo czy niebo było czyste?
Nie, to było... Warunki były bardzo dobre.
Były czyste. Widziałem gwiazdy. To było chyba nawet lato. Chyba to było cztery
tygodnie temu, może trochę mniej. Czyli niebo było wyraźnie całkowicie
widoczne, tylko na tle nieba przesuwał się obiekt- Tak.
-taki właśnie trójkątnego kształtu, tak?
Tak, tak, on, on się nie przesuwał. On po
prostu przeleciał. Tylko po prostu ja się patrząc w ten punkt, to zobaczyłem go
przypadkiem kątem oka i jak zobaczyłem, że
coś się przemieszcza, że coś przelatuje, to od razu tam skierowałem swój wzrok i
zobaczyłem, że to jest taki trójkąt ze światełkami czerw-czerwonymi. No,
nie potrafię powiedzieć, na jakiej był wysokości, ale mi się wydaje, że nie był,
nie był wysoko. Mi się wydaje, że może był na takiej wysokości. Nie wiem.
No, no, trudno mi to powiedzieć. Czy on był taki duży, że ja go widziałem w
takiej, w takiej bryle, czy on po prostu był nisko. No, ja nie jestem tak jakby
specjalistą, żeby określać tą wysokość,
ale no, widziałem go dokładnie i wiem, że po prostu tak sobie szybko przeleciał,
bezszelestnie, po prostu bez żadnego dźwięku, nic. Tak w ogóle to było właśnie
to, że widziałem taki jakiś-... Yy, mm, i jakieś urządzenia przelatujące be- bez
dźwięku w ogóle zrobiły na mnie straszne wrażenie.
To było, jeżeli dobrze liczę, to było to
około pół roku temu. Czyli to mogła być,
mógł być sierpień, wrzesień. Jakoś tak te okolice, tak?
Tak, tak, to było ciepło. To na, to na
pewno było lato. To na pewno było lato, bo
to, to był weekend. Chyba nawet wróciłem pamiętam, że właśnie siedziałem na
balkonie, bo wróciłem od znajomych. Byłem,
od znajomych i wyszedłem sobie jeszcze posiedzieć na balkonie i to już było tak
dosyć późno. To było już bardziej tak przed ranem. Mi się wydaje. Może trzecia,
może czwarta. Coś koło tego. I no i to, ale no, tak w ogóle to byłem
trzeźwy. Nie, nie, nie, nie, nie jest tak, że tam coś widziałem po,
po tym, że byłem jakieś pod wpływem. Coś
widziałem. Byłem, byłem u znajomych tam,
ale byłem trzeźwy i po prostu chciałem się przewietrzyć. Wyszedłem na balkon, a
często wychodzę sobie na balkon popatrzeć
w niego. Mam dobry widok na samej górze i akurat mam takie coś. A no także
zadzwoniłem, bo może myślałem, że może państwo mi powiecie, czy mają jakąś
wiedzę, czy są takie drony przypadkiem-
Ja tylko mogę powiedzieć, że ja tylko mogę
powiedzieć, że do Radia Paranormalium też
kilka innych relacji tego typu przyszło, między innymi z Tyków, a to już relacja
bardzo, bardzo taka dawna, prawie sprzed
ćwierć wieku. Obserwacja, że cała rodzina
obserwowała podobny obiekt. Też taki. Nie
pamiętam, jaki on miał kształt, ale też
było coś takiego, że było kilka świateł i pomiędzy nimi była czarna, czarna taka
przestrzeń, czarne jakby wypełnienie. Aha, nie no, ja to jestem pewien, że to
był trójkąt. To był trójkąt. A czy on był?
Czy on miał takie wcięcie, tak jakby to były takie... Czy on miał z tyłu jakieś
jeszcze wycięcie czy coś, to nie wiem, ale
on jak leciał przodem, to z przodu był taki trójkąt, dosłownie jak latawiec
i te takie czerwone, obrysowe lampki miał o-o-o-od spodu. Niedawno, dosyć
jakiś czas temu oglądałem program i dosłownie taki sam widziałem obiekt w
programie jakimś tam. Nie wiem, był jakiś program
na jakimś kanale o jakichś właśnie takich
zjawiskach UFO. No i też ktoś pokazywał, yy, było coś w programie też, że gdzieś
tam ktoś widział też taki trójkąt. No i pomyślę kurde, to samo widziałem,
praktycznie to samo. Nie wiem. Ktoś może pomyśleć, że to, że to jest niemożliwe,
ale no kurde, no. Ostatnio właśnie siedziałem przed
telewizorem i oglądałem. Mówię: "Kurde, to
jest to samo". I, i też w telewizji był taki trójkąt i czerwone kropki miał pod
spodem. No to już takie, takie obiekty też się już od dosyć dawna się
sporadycznie obserwuje. Jeżeli, jeżeli dobrze pamiętam, taka pierwsza fala
obserwacji tego typu właśnie obiektów, takich trójkątów latających, no, miała
miejsce gdzieś na terenie Belgii i Francji na początku lat dziewięćdziesiątych.
Przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Także, także nie jest
to coś nowego. Do tej pory nie wiadomo, co to tak naprawdę może być. Yy,
podejrzewa się obiekty jakieś wojskowe, no tylko że
z, z... Te takie odrzutowce, nawet takie
najbardziej nowoczesne, też jednak jakiś dźwięk tam wydają. Z tego, co się
przynajmniej ja orientuję. No właśnie. No właśnie ja też tak
myślałem, ale bardziej byłem przekonany, że to jakiś dron może być. No bo drony
chyba nie wydają żadnych dźwięków. Nie
wiem, jak to z tym dronami. Moja wiedza na temat w końcu na tych takich małych
dronach, co może zakupić każdy i sterować pilotem. A wiem, że są te drony, takie
zwiadowcze, używane w wojsku. No to nie wiem, jak one, na jak daleko tam jest
posunięta technika. No to nie wiem. Je-jedynie co, to mogę podejrzewać, że to
właśnie jakiś nowoczesny dron bezzałogowy. Przykładowo. No drony są zazwyczaj
bezzałogowe, ale jakiś nowoczesny i... No bo na pewno nie było to nic cywilnego.
Ani, tylko te dwie opcje: albo jakiś dron,
o którym my nie wiemy, że takie już są, albo,
albo jakiś no, pojazd kosmiczny. No, nie wiem. Chyba.
W każdym razie jakieś, jakieś takie- Nie wiem.
W każdym razie jakieś zwracające uwagę nie
wiadomo co. Krótko mówiąc. A ten obiekt,
rozumiem, poruszał się cały czas w linii prostej, tak? Nie robił jakichś tam
nagłych manewrów. Tak, tak, tak, tak, tak. On po prostu tak,
jakby miał już obraną trajektorię i leciał prościutko i dos-dosyć szybko.
Był to zapis rozmowy ze słuchaczem z Holandii, który opowiedział o swojej
obserwacji UFO nad miejscowością Gouda pod
koniec lata 2020 roku. Swoją drogą, że
tak pozwolę sobie zażartować, jeśli ktoś z
Państwa, podobnie jak ja, swój związek ze
szkolnym przedmiotem o nazwie geografia zakończył na mocno naciągniętej czwórce,
to zapewne dzięki dzisiejszej audycji przekonał się, że Gouda leży nie tylko w
lodówce. Tak, tak, potwierdzam, można się
już śmiać. Tym oto suchym żartem zaczynamy
krótki przerywnik, po którym przejdziemy
do prezentacji ostatniej przygotowanej na dziś relacji. Krótka chwila na szybkie
zajrzenie do lodówki i za moment słyszymy się ponownie.
Zaraza była w drodze do Damaszku i przemknęła obok karawany wodza na
pustyni. „Dokąd pędzisz?” - zapytał wódz. „Do Damaszku. Mam zamiar
zabrać tysiąc istnień”. W drodze powrotnej z Damaszku zaraza
znowu mijała karawanę. Wódz powiedział:
„Zabrałaś pięćdziesiąt tysięcy istnień, a
nie tysiąc”. „Nie” - rzekła zaraza. „Ja wzięłam tysiąc. To
strach zabrał resztę”.
Nie daj się zastraszyć.... Słuchasz Radia Paranormalium, paranormalny
głos w Twoim domu. Sprawdź zapowiedzi nadchodzących audycji na
www.paranormalium.pl. Tam również znajdziesz pełne archiwum naszych audycji
w formie mp3 do pobrania. Jeżeli masz smartfona z Androidem, zachęcamy do
zainstalowania naszej aplikacji Radio Paranormalium 2019. Znajdziesz ją w
sklepie Google Play oraz na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W ostatniej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy relacji o bliskim nieomal spotkaniu z aż trzema dziwnymi, dwunożnymi
istotami na Dolnym Śląsku w 2006 roku. Tej relacji będzie towarzyszył szkic
sytuacyjny nadesłany przez słuchacza, pozwalający lepiej zwizualizować sobie
przebieg zdarzenia. To się wydarzyło w 2006 roku na Dolnym Śląsku. Z tego, co
pamiętam, kiedy dokładnie doszło do tej
obserwacji? Jaka to była miejscowość? Jak
się te istoty zachowywały? Jak wyglądały?
Wszystko, co pan pamięta, jakby mógł pan, jakbym mógł prosić.
Dobrze, więc zaczynamy. Miała sytuacja miejsce w lipcu 2006 roku,
gdzieś pod koniec lipca. Stwierdzam to po tym ze względu na suszę, która wtedy
panowała i, i suchość zboża za płotem praktycznie, więc po tym
poznaję, że to był lipiec, chwilę przed żniwami. Wpadł do mnie mój przyjaciel.
Często spędzaliśmy czas razem i postanowiliśmy tej nocy zostać w namiocie
na, na ogródku. Tutaj drobna uwaga. Na prośbę świadka
wycinam z nagrania dokładną nazwę miejscowości. Jest to mała wieś, wszyscy
się znają, więc rozumiecie Państwo. Jaka to miejscowość?
To jest powiat trzebnicki, nieopodal Żmigrodu. No i postanowiliśmy zostać
właśnie w tym namiocie na noc. Około godziny dwudziestej trzeciej, tak
strzelam, ze względu na to, że chwilę wcześniej zrobiło się, zrobiło się dosyć
szaro. Już zaczynał się mrok. Weszliśmy do
tego namiotu, rozmawialiśmy. Nie, nawet nie pamiętam o czym, bo to było prawda
czternaście lat temu, więc pamiętam, ile,
ile pamiętam, tyle opowiem. Rozmawialiśmy.
No i już zbliżali się, zbliżaliśmy się do
momentu, w którym mieliśmy iść spać. No i
sytuacja, tak jak wcześniej wysłałem na, na tym szkicu, zaczęła się od silnego
uderzenia w ten drewniany płot od strony północnej. No i my w pierwszym momencie
zamilkliśmy. Nasłuchujemy. Pierwsza myśl była taka, że to jest znajomy, który
wiedział, że zostajemy w namiocie tej nocy. Mieszka w tej samej miejscowości. No
i nasłuchujemy. Myśleliśmy, że robi jakiś żart, więc cisza nastała i słyszymy po
tym uderzeniu kilka sekund. Bardzo drobne
kroki, bo to było dosyć... Właśnie sama sprawa była podejrzana tym, że to były
bardzo krótkie kroczki, takie wręcz no, niskiej, niskiej postaci. Już po tych
latach stwierdzam, bo nie raz o tym już rozmyślałem. No i ktoś po prostu
przechodzi równolegle do namiotu, wchodzi na, na
ogródek. Sucha była trawa, bo była susza,
więc kroki były naprawdę dobrze słyszalne.
No, my zamilkliśmy. Siedzieliśmy w tym
namiocie, totalna cisza i nasłuchujemy, co
będzie dalej, nie wiedząc, czy to jest kolega, czy co się dzieje. No i w pewnym
momencie powstał ten mechaniczny dźwięk, dość specyficzny. Ja go będę mógł zaraz
przedstawić, bo już nauczyłem się go odtwarzać, tylko nie mam pewności, czy to
było na, na takim jakby wdechu, na wciąganiu czy na wydechu, ale był
mechaniczny i powtarzalny. I ta istota, która przeszła pierwsza, dała o sobie
znać, właśnie uderzając w ten płot. Przechodząc po tym, po tym trawniku,
wydała ten dźwięk. My byliśmy przerażeni. W tym momencie w ogóle totalnie
zamilkliśmy i następna była ta tutaj, koło huśtawki, który tam wysłałem na, na
szkicu. Identyczny dźwięk. Właśnie położenie tych istot stwierdzam po
dźwięku odbijającym z tamtych miejsc. Następna była właśnie ta istota koło
huśtawki. Chwilę później istota już na ogrodzie i dźwięki nie nakładały się na
siebie, ale co prawda były kilkusekundowe odstępy. Były identyczne, idealnie, po
prostu jednakowe. Także tak to wyglądało. No i trwała cała sytuacja. Byliśmy
przerażeni. Oczywiście w totalnej ciszy.
Nie spodziewaliśmy się, co to jest, więc myśleliśmy, że to nas nie dotyczy i po
prostu jesteśmy sobie w namiocie. Nikt nas tutaj nie widzi. Przeczekamy całą
sytuację, żeby nie ryzykować. No i to najgorzej właśnie było z tą istotą, która
była najbliżej, bo ona była bardzo dobrze słyszalna w odległości około strzelam
trzy, trzy i pół metra maksymalnie od nas.
No i po upływie około trzydziestu minut te istoty sobie właśnie te dźwięki tak
wydawały. My byliśmy cały czas w namiocie i istota, która była pierwsza, robiła
kilka kroków w stronę namiotu i pamiętam tylko tyle, że była taka delikatna łuna
jeszcze z lamp z miejscowości z daleka i miałem wrażenie,
że zaraz zobaczę tą postać w ogóle jakiś, jakiś cień w połaci namiotu. No ale do
tego nie doszło i sytuacja generalnie urwała nam się na momencie, w którym ta
istota zbliżała się do namiotu. Słyszeliśmy kroki, które zbliżają się w
naszą stronę i od tamtego momentu nie wydarzyło się nic generalnie i nie wiemy,
czy po prostu sytuacja... No nikt nie odszedł z tamtego miejsca. Dźwięki ustały.
My siedzieliśmy, jak siedzimy. W ogóle nie zauważyłem żadnej utraty świadomości
czy jakiejś zmiany. Niczego praktycznie,
tylko tyle, że w takiej błogiej ciszy było słychać w oddali psy ujadające w tej
miejscowości. I to było tyle. Także historia na, tak na opowiedzenie dość
krótka, no ale wydaje mi się, że dość mocna zarazem.
Czy istoty zostawiły po sobie jakieś ślady, szczególnie w tym miejscu, skąd
było słyszane to uderzenie? Nie, nie. Sprawdzaliśmy to ze względu na
podejrzenia nasze całe, bo byliśmy ogromnie tym zdziwieni.
W ogóle jeszcze wyjście z tego namiotu, bo
tutaj cała sytuacja zamilkła. Nic się nie zaczęło dziać. W ogóle nic nie
słyszeliśmy, tylko te psy, które gdzieś tam sobie w oddali słyszeliśmy i
nasłuchiwaliśmy jeszcze dosyć długi czas,
żeby, żeby upewnić się, czy tam nic nie ma, czy możemy uciekać, bo mieliśmy
nastroje takie typowo do ucieczki, ale mimo wszystko do końca zachowaliśmy zimną
krew. W miarę sądząc po latach i około tam
też myślę, że to trwało podobnie około dwudziestu minut, zanim upewniliśmy się,
nasłuchując, że nikt już wokół nas nie ma.
Delikatnie, po cichu otwierając namiot i po prostu biegiem do domu, który nie
znajduje się...... około pięćdziesięciu
metrów może maksymalnie. No i wpadliśmy do
domu, obudziłem rodziców. Moja mama jakby nigdy nic. Nie pamiętam, która była
godzina. Ciężko stwierdzić. Wyszliśmy na zewnątrz z bratem, zabraliśmy race z
namiotu, wróciliśmy do domu i na tym historia się skończyła. Na drugi dzień
oczywiście w te miejsca udaliśmy się. Tym
bardziej że na ogrodzie było dosyć sucho,
był pył, piach, więc ciężko było czegoś
nie zauważyć. Niestety nic. Również w tym
miejscu, w którym było uderzenie, ani na trawie żadnych śladów nie zauważyliśmy.
Dobra, a braliście panowie może pod uwagę,
że to mogła być jakaś nie wiem, zwierzyna leśna, jakieś, jakieś zwierzęta się
dostały do ogrodu? No właśnie, przemyślałem to już naprawdę
wiele, wielokrotnie i uważam, że, że nie.
To nie jest możliwe ze względu na to, że
kroki były na dwóch nogach stawiane po tej suchej trawie.
Czyli było, było wyraźnie słychać, że to jest istota jakaś dwunożna tak?
Dokładnie, dokładnie. I właśnie przed tym uderzeniem również nie było słychać
żadnych kroków. Jeżeli by coś zbliżało się
od strony pól, byłoby słychać po zbożu. Coś by przechodziło wokół nas na pewno
byśmy to zarejestrowali, a po prostu zaczęło się od tego właśnie dosyć silnego
uderzenia w płot, że cały wstrząsło się, zatrząsło i sytuacja się właśnie
rozpoczęła w tamtym momencie. Po inspekcji oczywiście okazało się, że
płot jest cały, nie ma żadnego tam jakichś żadnych śladów, żadnych uszkodzeń.
Nie, to nie było na tyle mocne, żeby, żeby go zniszczyć, prawda? Bo to było
porównywalne no, do tamtych czasów. To
takie mocne kopnięcie twardą piłką w płot. Po prostu coś na tej zasadzie.
A czy przed, przed pojawieniem się, jakby przed usłyszeniem tych istot panowie
widzieliście bądź słyszeliście coś jeszcze? Czy one po prostu tak
zwyczajnie się pojawiły, bo się pojawiły.
Pojawiły się, bo się pojawiły. Żadnych,
żadnych błysków, żadnych świateł, żadnych,
żadnych zapowiedzi tej sytuacji nie było. Wszystko zaczęło się typowo od tego
właśnie uderzenia i tego dźwięku. Teraz,
po latach już, bo nie raz, nie raz już to
analizowałem. Myślę, że albo to był jakiś
błąd i uderzenie przez przypadek, albo to
było sprawdzenie tego, na ile my jesteśmy
czujni i być może jak zareagujemy na taki
wstrząs. My po prostu zamilkliśmy i wydaje mi się też, że
pamiętamy to wszystko. I właśnie Jakub, który był wtedy ze mną, znamy się do tej
pory. Myślę, że mógłby opowiedzieć. Może pamięta coś więcej, może troszeczkę
inaczej by to opowiedział, ale jest, pamięta dokładnie tą sytuację.
No, ja myślę, że warto byłoby, jeżeli jest
taka możliwość, żeby, żeby też Jakub się w tym temacie wypowiedział. Panowie,
panowie, podejrzewam, rozmawialiście później o tym, o tym zdarzeniu. Tak. Czy
dzieliliście się jakimiś spostrzeżeniami na ten temat? Macie może jakąś
interpretację, co to mogło być? No, interesuję się też tematem, być może
dzięki tej sytuacji. No tak, starałem się to
przybliżyć do jakiejś istoty. To takie potencjalne szaraki ze względu na
wielkość, bo to nie było wyższe niż namiot. Krótkie nóżki, przypuszczam jakieś
stópki i z takich moich spostrzeżeń wydaje mi się, że to były kombinezony,
które po prostu robiły dźwięk oddawania lub zasysania gazu, bo teraz tylko z tym
sobie to kojarzę. Przez lata myślałem, że to mogą być jakieś stworzenia. W ogóle
szukałem bardziej biologicznych, biologicznych powodów tych dźwięków, no
ale ciężko to po prostu do czegoś przypisać, bo to było takie syknięcie z
takim porządnym strzałem na początku, no,
które w świecie takim zwierząt nie jest do wykonania przez żadne zwierzę tak
naprawdę. Więc to też głównie przekonuje mnie do tego, że to może być coś
nieznanego. Panowie, nie zarejestrowaliście jakby wyglądu tej istoty, tylko jak
odgłosy tak? Same odgłosy. Do końca, ja przypuszczam,
że pamiętamy tą sytuację. Jeżeli ja ogólnie stawiam, powiem może ogólnie
stawiam, że to mogło być no nie wiem, co uprowadzenie, ale bezpośredni kontakt z
nami ta istota w pewnym momencie musiała mieć. Wydaje mi się, że zachowaliśmy
pamięć i pamiętamy to całe zdarzenie ze
względu na to, że zachowywaliśmy się jakby nigdy nic. Po prostu w ciszy
nasłuchiwaliśmy. Był moment stresu, że już
mówiliśmy do siebie, że zaraz przyjdzie coś pomocy. Słyszałem, jak mój dziadek
chrapie przez okno, gdzieś tam w oddali, przez otwarte okno właśnie było go
słychać. No i stwierdziliśmy, że to nie ma sensu. Może to coś nie wie, że my tu
jesteśmy i przeczekałem całą sprawę. I pamiętamy ze względu na to, że bardzo
późno nasza panika chyba wybuchła. I myślę, że w momencie, w którym już ten
poziom stresu narósł na tyle, że zaczęliśmy panikować, od tamtego momentu
nic nie pamiętamy. Upływu czasu ciężko stwierdzić. Telefony w tamtych czasach
raczej, raczej nie wiem, czy mieliśmy nawet. Biegając do domu, nie myśleliśmy o
tym, żeby patrzeć na zegarek, także mógłby tego czasu być troszeczkę więcej, ale
jestem zaskoczony tym, że nic nie zarejestrowałem. No po prostu coś
podchodzi ewidentnie w naszą stronę. Nic się nie dzieje, nie odchodzi, żadnych
syków później już nie słychać. Po sprawie tak naprawdę jest cisza totalna cisza.
Wszyscy sobie zaczynają strzelać. Żadnych
światełek, żadnych takich dziwnych znaków nie było.
Panowie, panowie, nie odnieśliście czasem wrażenia, że te istoty jakieś w jakimś
specjalnym, w jakimś szczególnym celu się tam pojawiły? Coś
robiły, coś konkretnego czy po prostu chodziły sobie dookoła?
Oprócz, oprócz tego uderzenia, przejścia właśnie słyszalne przejście najpierw na
środek między no właśnie płot a namiot, a
później w naszą stronę. I oprócz dźwięków, które wydawały z tych miejsc, które
zaznaczyłem tak orientacyjnie, bo to jest
troszeczkę rozjechane, tutaj nic się nie działo. Nic. Po prostu dźwięk typowy,
jakby może nie jak nurek, bo to było takie. Mogę to przedstawić tylko nie wiem,
jak to w telefonie zabrzmi. To może inaczej. Do czego? Do czego by pan,
do czego by pan przyrównał ten dźwięk? Jeżeli. Jeżeli może pan.
Do czego? No właśnie. Pompowanie. Pompowanie bądź wypompowywanie powietrza
sprężonego. Coś takiego z takim strzałem. I to trwało około dwóch, mam wrażenie
trzech sekund i urywało się i po prostu
kolejna istota wydawała identyczny dźwięk,
tylko w innym punkcie. To jest, ja w tym
miejscu mieszkałem, także orientuję się,
skąd ten dźwięk mógł dobiegać. Do tego też znam mniej więcej położenie tego
wszystkiego i na tym to się skończyło i oprócz tego podejścia nic więcej się już
nie działo. To miało takie jakieś takie metaliczne podźwięk, tak?
No, tak jak mówię, no, najbliżej przy- przy- przyrównać to do
sprężonego powietrza albo mocnego, gwałtownego wsysania bądź wypuszczania z
takim momentem strzału na początku coś takiego. No, najbliżej właśnie ten
dźwięk, który przedstawiam, jest tego, co słyszeliśmy tamtej nocy.
Rozumiem, że panowie nie mieliście, jakby
nie odnieśliście wrażenia, że te istoty są
jakoś w jakiś sposób zainteresowane tym namiotem i tym, kto tam siedzi w środku
tak? No nie, no, jeżeli mielibyśmy, czulibyśmy-... Ta pierwsza
myśl, która była tak myląca. Dlatego zanim
wyszliśmy, no bo jeżeli to ten kolega, to na pewno nie wiesz, chyba że nie
zachowaliśmy się jakoś głośno, żeby wiedział, że jesteśmy w nim. Albo jeżeli
on nam robi psikusa, to my mu zrobimy. A
jeżeli to był psikus, to by się skończył
na ujawnieniu, przypuszczam, tego psikusa, a tutaj po prostu, no, nie można tego
przypisać do, bo do takich spraw, które się zna na co dzień. Dlatego też to
skłoniło mnie do tego, żeby do, do państwa się skontaktować i to opisać. Już
przyznam szczerze, że kilka razy próbowałem, zazwyczaj jakąś tam drogą
mailową. Na początku gdzieś- No z tymi mailami to tak różnie bywa. Te
maile czasami do nas albo przychodzą, albo
nie przychodzą, albo trafiają do spamu,
albo jeszcze jakieś inne dziwne rzeczy się
dzieją. My odpo, my odpi, odpisujemy to,
to też nasza odpowiedź trafia do spamu z jakiegoś powodu, czasami także coś nam
utrudnia tą komunikację mailową ze słuchaczami.
Tak, ale akurat to nie do państwa tego maila wtedy pisałem, bo
od jakiegoś czasu słucham właśnie debat i generalnie skłoniła mnie debata, żywy
folklor i polskie potwory. I po tamtych historiach, które usłyszałem właśnie w
tamtych audycjach, stwierdziłem, że, że
jednak ta historia no, zasługuje na jakąś taką krótką wzmiankę, bo zostanie
zapomniana, a być może gdzieś będzie można
ją porównać z czymś innym albo z jakąś
inną obserwacją lub doświadczeniem. Także. Dobrze, ja tutaj nie mam już żadnych
pytań, jeżeli chodzi o to zdarzenie i jeżeli nie ma pan nic przeciwko, to ja
podeślę zapis tej rozmowy. Podejrzewam,
pan kojarzy takiego ufologa Damian Trela.
On mieszka właśnie w Legnicy, na Dolnym Śląsku- Mhm.
-i podejrzewam, że będzie bardzo zainteresowany pana, pana relacją. On
właśnie, czy nagrywam swoją drogą jego audiobooka „Tajemnice Dolnego Śląska” i
tam jest też sporo takich właśnie podobnych motywów do tego, co pan
opisał. Spotkania również nie tylko z UFO,
ale również z jakimiś dziwnymi istotami. Także myślę, że Damian na pewno będzie
pan, będzie zainteresowany tą relacją. No, i jeżeli nie ma pan nic
przeciwko, to podeślę również kontakt do pana.
Pewnie jak najbardziej. Jeśli jest zainteresowany, ja z chęcią, z chęcią się
dołożę tą historią. Nie widzę najmniejszego problemu, a myślałem jeszcze
dodam do, do wcześniejszej rozmowy, że no, interesuję się też odmiennymi stanami
świadomości, więc pomyślałem, że może jakaś hipnoza regresyjna mogłaby coś
wyciągnąć więcej z tej całej sytuacji, bo
jeżeli rzeczywiście był moment, w którym
ta świadomość została jakoś przerwana bądź zamagana, jeżeli jest szansa, bo
słyszałem o takich historiach, żeby do niej zajrzeć, to jeżeli byłby kontakt do
takiej osoby, która jest w stanie to poprowadzić, z chęcią się zgłoszę do tego.
Być może uda się wyciągnąć coś więcej. No, myślę, że Damian będzie miał jakieś
kontakta. Jeżeli nie Damian, to któryś z
innych ufologów, bo ja te relacje wysyłam w ogóle wszystkim ufologom. Jeżeli i
współpracującym z Radiem Paranormalium oczywiście. No i jeżeli jest jakiś ufolog
mieszkający blisko świadka, to czasami zdarza się jakaś wizja lokalna nawet.
Także myślę, że myślę, że Damian będzie w stanie coś w tym temacie również
podziałać. Mhm. Dobra, ja jeszcze skontaktuję się z
Jakubem. Zapytam się, czy, czy wyraża zgodę na, na to, żeby tam właśnie się z
nim skontaktować. Chciałby to opisać. Może doda coś od siebie. Muszę się z nim
skontaktować i po prostu na, na dniach albo no, może nawet dzisiaj uda mi się
wysłać jego odpowiedź i numer. Zapytam, jak to wygląda z jego strony i myślę, że
to będzie też miało jakieś większe poparcie prawne dwóch świadków to już
jest, jest coś. No, w razie gdyby Jakub nie był
zainteresowany rozmową telefoniczną, to można jeszcze pociągnąć komunikację
tekstową na Messengerze na przykład albo na mailu, albo na GG.
Dobra, to ja mu to przekażę i myślę, że
też się wypowie na ten temat. Tym bardziej
że jego też to odbiło dosyć spore piętno
i do tej pory to wspominamy. Także myślę, że powie parę słów na ten temat.
I to by było na tyle w dzisiejszym odcinku podcastu „Mówią świadkowie”. Mówił do
Państwa Marek Sęk „Ivellios”, Radio Paranormalium paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach na portalach
społecznościowych. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.