The Monroe Institute Polska. Spotkania online. Piątego
stycznia dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku. Jak zawsze spotkania prowadzą
Paweł Byczuk i Dominik Kocięcki z The Monroe Institute
Polska.
Temat na dzisiaj to rok dwa tysiące dwudziesty pierwszy. Pawle, jaki był dokładnie
temat?
Oczekiwania i plany związane z rokiem dwa tysiące dwudziestym.
Tak jest.
Będziemy to troszeczkę rozwijać. Mam nadzieję, że dyskusja będzie ciekawa.
Zaraz tutaj się to wszystko rozkręci. Jeszcze tutaj chyba wchodzą osoby.
Okej. Czyli tak mówiąc o tym, o naszych oczekiwaniach, o naszych planach na
rok dwa tysiące dwudziesty pierwszy, mam na myśli, że to, że dobrze by było się
podzielić czy tak zastanowić się
można wspólnie albo zainspirować się nawzajem do tego, co,
czego oczekujecie od tego nowego roku? Czego chcielibyście się nauczyć? Jakich
nowych umiejętności? Jakie nowe umiejętności zdobyć? Jakich
narzędzi planujecie użyć w tym celu? Być może szukacie odpowiedzi na to, jakich
narzędzi użyć. Być
może już wiecie, co chcecie zrobić, co chcecie osiągnąć, ale nie wiecie jak. Więc to
będzie dzisiaj dobre forum do tego, żeby
o tym sobie podyskutować. Być może ktoś z Was ma już jakieś fajne doświadczenie,
którym by chciał się też podzielić. Pamiętajcie,
że te doświadczenia Wasze są bezcenne nie tylko dla Was, ale także dla tych
wszystkich,
którzy tutaj uczestniczą w tych naszych spotkaniach, bo one stymulują nas do, do
inspirowania się
nawzajem, do weryfikowania tego, co, co sami doświadczamy. Jest to
niezwykle istotne i z pewnością te osoby, które były na warsztatach i miały okazję
właśnie
uczestniczyć w takich burzliwych dyskusjach, doceniają wartość wymiany
tych właśnie doświadczeń. No dobrze, to co? Dominik się uśmiecha. Jakie plany,
Dominik? Jakie oczekiwania w stosunku do tego roku?
Jakie oczekiwania? Ja tak, ja to tak oczekiwań bym-- ja bym tak w ogóle nie
powiedział, że to są oczekiwania
takie. Jakby ja bym chciał, żeby jak najwięcej jakichś-- znaczy ja to taką swoją
ścieżką idę, tak? Tak jakby ze
swo-- u siebie chciałbym jak najwięcej jakichś przemian, czegoś nowego się
dowiedzieć. A tak,
ja tak jakby nie jestem najlepszym przykładem tutaj na, na takie określanie, bo cały
czas dużo różnych
rzeczy planuję. Mogę powiedzieć tak, że-- na temat Instytutu, że w dwa tysiące
dwudziestym pierwszym
są poważne plany na, na nowe rozwiązania. Na razie jeszcze nie, nie bardzo możemy
cokolwiek powiedzieć więcej,
ale, ale konkretne projekty. Nowi ludzie zostali zatrudnieni. Będzie dostęp do
nowych technologii dźwiękowych.
Mieliśmy spotkanie z, z technikiem głównym od dźwięku wewnętrzne takie i opowiadał
nam,
że ma takie rozwiązania dźwiękowe, że tylko pff. Że,
że naprawdę tak jakby te nagrania, na których są warsztaty prowadzone, to, no to, to
są słabe przy tym, co on ma
już u siebie na warsztacie. Więc te, te technologie będzie-- będą prace nad tym,
żeby, żeby w tych nowych, w
tym, żeby to wypchnąć tak jakby do ludzi w Instytucie i ogólnie Instytut pracuje nad
dotarciem do większej ilości ludzi
z naciskiem na młodych. Tak jakby jest cały czas nacisk na młodych. Też są szukane
osoby, które mają
talenty w tej przestrzeni. Ja jestem najmłodszy w councilu, jestem milenialsem, więc
też tak jakby to się, to się spina
z tym. Też usłyszałem, że tak, tak. To był jeden z atutów.
Stawiamy na młodość.
Tak. Tak postanowiliśmy z Pawłem, że za, za miesiąc opowiem więcej o tym, co robię w
Instytucie, w tym councilu, co tam się dzieje ciekawego. Więc może o tym na razie
tyle.
No właśnie, a ty Pawle, jakie oczekiwania na przyszły rok?
Jakie oczekiwania? No takie ogólne. Pewnie tak jak większość osób
miewa takie myśli, żeby sytuacja stała się mniej napięta ogólnie.
Ale my to jesteśmy w stanie sami wytworzyć, jakby zwracając się do wnętrza samego
siebie.
Więc to jest taka ścieżka, gdzie poprzez zwrot do wnętrza oddziałujemy na, na
zewnętrze, wytwarzamy
odpowiednią, odpowiednie pole energii. Także będę jakby w tym kierunku takie
oczekiwania pogłębiać
w tym kierunku, aby ten, ta perspektywa moja była bardziej taka jeszcze
poszerzona. Jakby to powiedzieć? Może nie
zdystansowana, co bardziej taka jeszcze pełna yZ większym
tym zaufaniem do tego, co, czego doświadczamy. No i oczekiwania. No
generalnie ciekawość. To będzie niespodzianka pewnie z, ten rok. Wszystko to, co się
wydarzy. Więc
myślę, że takie nastawienie z ciekawością jest nastawieniem, przynajmniej w moim
wypadku,
które pozwoli przyjąć to, co będzie tak, jak jest po prostu. Tak,
tak to widzę. Poza tym plany. No planuję
zrobić warsztaty online w tym roku. Już tak powoli już
zacząłem czynić pewne rzeczy, które się ostatecznie zmaterializują w formie
warsztatów
online. Jeszcze dopinam koncepcję, jak ma to wyglądać. Czy będą to rzeczywiście
takie
warsztaty, wersja online warsztatów, które się odbywają normalnie, stacjonarnie.
Myślę, że też coś na kształt tego. Natomiast bardziej będzie to taka
hybryda między kursem a warsztatami. Materiałów dostępnych
online, a część, część na żywo.
W pracy w związku z tym. No, ale myślę, że wszyscy będą z tego odnosili
korzyść, bo, bo
oczywiście wpłynie to na to, że będzie można wziąć w takich warsztatach udział bez
konieczności dojazdu. Rzecz
jasna wtedy mamy sporą różnicę, bo ponieważ nie zbieramy się w jednym miejscu i
nie ma takiego wzmocnienia energii w miejscu, w którym odbywają warsztaty. Niemniej,
jak doświadczenia pokazują,
takie zajęcia, takie kursy mają jak najbardziej sens i wiele osób tego oczekuje.
Dlatego też sytuacja nas
poniekąd do tego zmusza, by pójść w tym kierunku.
W Instytucie rozmawialiśmy na ten temat i pamiętam, że, że jedna z koleżanek z
rady wspominała, że na kilku już była tych wirtualnych warsztatach, kursach tak
naprawdę w Instytucie i taką
informację zwrotną słyszałem, że mówiła, że, że ta energia jest trochę inna, ale też
jest taki jakby, jest to odczuwalne, więc
jakby ktoś miał wątpliwości, to-
No zdecydowanie. To niezależnie od, od formy,
to efekty i tak zależą od nas przede wszystkim. Od tego, w jaki sposób się w to
zaangażujemy i czy na przykład będzie to
kurs, czy warsztat, w którym weźmiemy udział z doskoku, jedną ręką mieszając na
przykład zupę, a drugą, drugi bukiet
słuchając warsztatu. Czy rzeczywiście przeznaczymy czas tak, jak to się jedzie na
warsztaty stacjonarne i
wtedy mamy ten czas tylko dla siebie, dla warsztatu. Jesteśmy cali pochłonięci tym.
No to od
tego będzie potem efekt zależał.
Jakub się zapytał, czy trzeciego stopnia z podróży będzie warsztat. Trzeci jest z
drugim połączony, prawda?
Nie wiem, czy masz na myśli trzeci, czy, czy to jest ten, bo to jest troszkę takie,
że
tak powiem, zamieszanie, bo mówimy o warsztatach Bruce'a Moena. Mamy kurs pierwszego
stopnia, który de facto łączy
to, co kiedyś było w pierwszym i drugim stopniu Bruce'a Moena, czyli eksploracja
życia po życiu i
eksploracje partnerskie. No a drugim stopniem w tej chwili jest warsztat podróży,
podróż w głąb samego
siebie, czyli eksploracja przestrzeni własnej świadomości. Nie wiem, czy Kuba myśli
o
trzecim, dalszym kroku, czyli, czyli kontaktach
z innymi cywilizacjami i systemami energetycznymi. Tak myśli, tak?
Tak, tak, tak. No, ale to zobaczymy, nie?
No to właśnie to jest też jeden z takich punktów, który być może dojdzie do skutku w
tym roku.
Właśnie ten, ten warsztat trzeciego stopnia.
No tak, już mnie ktoś wołał do odpowiedzi. No to coś powiem od siebie. Ja może bym
poszedł troszeczkę jakby z innej
strony, bo tak, tak słuchając waszych wypowiedzi co do planów, co do oczekiwań
z tego dwudziestego pierwszego roku czy na dwudziesty pierwszy rok, to ja powiem z
drugiej strony. Myślę, że
dwudziesty, dwudziesty rok, czyli ten poprzedni. Gdyby ktoś mi powiedział, co się
będzie działo w tym właśnie dwudziestym roku, na samym
początku jego, wtedy, kiedy się zaczął, to bym w ogóle powiedział, że
no nie, no nie, no jakieś głupoty ktoś opowiada. Natomiast. Natomiast zadziały się
takie rzeczy, że pomimo, ja myślę, że
te oczekiwania czy te intencje właśnie myślę, że można byłoby tutaj bardziej
powiedzieć coś o intencjach.
OneYy, mogą być taką ścieżką, w którą stronę moglibyśmy pójść. Natomiast to, co
tutaj
mówiliście, że warto byłoby być przede wszystkim otwartym na to, co się dzieje, bo,
bo ja bym nigdy nie, nie, nie
przypuszczał i nie, nie był-- no nie-nie zgadłbym, że
będę uczestniczył w takich warsztatach. Warsztaty to jest jedna rzecz, ale te
doświadczenia, któreśmy tam
rzeczywiście zdobyli i uzyskali, no to, to są rzeczy, które są zupełnie niewymierne
i, i
no, które po prostu trzeba przeżyć. Natomiast co do oczekiwań takich moich i z tego,
co widzę też po swoim doświadczeniu, to
pomimo tego, że-że mam jakąś tam chęć właśnie tutaj uczestniczenia w tym, w tych
warsztatach trzeciego
stopnia, tak? Czyli powiedzmy w tych podróżach, takich energetycznych do innych
przestrzeni, to zauważam u siebie,
że, yy, o wiele większą łatwość i przede wszystkim jakby,
ym... Może nie tyle łatwość, co widzę u siebie potrzebę wejścia nie gdzieś tam
daleko, w
dalekie przestrzenie, tylko, tylko wejścia w siebie i poznawania rzeczywiście siebie
i-i-i
koniec roku miałem taki dosyć nerwowy i-i no,
był mocno stresujący, powiem w ten sposób. I czego bym sobie życzył na przyszłe?
Myślę, że no, oprócz
takiego standardowego pogłębiania jeszcze tej wiedzy, którą-- tego doświadczenia,
które, które zdobywam praktycznie,
no, jeśli nie, może bym skłamał mówiąc, że codziennie ćwiczę, ale, ale co drugi,
trzeci na pewno. Czyli dwa, trzy razy w tygodniu
sobie robię podróże, te małe i te duże. Ale czego bym sobie życzył? Przede wszystkim
znalezienia środka
siebie w tych sytuacjach, które są zewnętrzne i, i przede wszystkim to, tego, żeby
niezależnie od tego, co się na zewnątrz dzieje, żebym ja u siebie znalazł spokój,
znalazł prowadzenie
siebie samego, o, tak to mogę powiedzieć. A jeśli będą na tym jeszcze inni
korzystali, no to będzie naprawdę duży,
fajny bonus.
A to też takie mam pytanie, ponieważ twoja ścieżka nabrała rozpędu w
ostatnim roku czy dwóch latach. Takie mam wrażenie, od kiedy się-- nawiązaliśmy
kontakt.
Czy w związku z tym, że nabrałeś pewnych doświadczeń, czy ten,
te twoje priorytety, te oczekiwania, których, które masz, jakoś się zmieniły w
stosunku do tego, co było na
początku?
Ja myślę, że one nabrały większej głęb-głębi. O, w ten sposób powiem. Większej głębi
i
większego jakby takiego, nie wiem, poznania sensu. I przede wszystkim widzę,
że to, co do tej pory, o właśnie to też coś, co teraz do mnie przyszło, co jest
bardzo ważne, myślę, znaczy dla mnie
ważne, że znajduję odpowiedzi, nawet te, które gdzieś tam zasłyszane u kogoś, od
kogoś,
tak? Że świat wygląda w taki czy inny sposób, czy że powiedzmy, można
spokojnie sobie-- to znaczy tak: mogę weryfikować ja sam i powiedzieć teraz: tak, ja
wiem, co się dzieje, jak się
dzieje, bo tego doświadczam. A czy, czy te moje oczekiwania, czy plany co do
następnych lat, jakby biorąc, mając na uwadze poprzednie, się zmieniły? Nie, ale to
tak jak powiedziałem już wcześniej, one nabrały
troszeczkę innej barwy, takiej głębi, koloru i też pewności. I one są
bardziej sprecyzowane.
Mhm.
One są bardziej sprecyzowane. Zresztą one też wynikają z doświadczeń, które mam, bo,
bo odkrywam u siebie
czy-czy zaczynam pracować nad rzeczami, które są tak mocno gdzieś tam zakopane, o
których zupełnie zapomniałem, a które wychodzą teraz
na wierzch. Przypominam sobie doświadczenia, nawet niedawno miałem doświadczenie
wtedy, kiedy
z zakresu, z zakresu-- zaraz po urodzeniu. Ja akurat byłem urodzony poprzez cesarki,
cesarskie cięcie.
Sobie przypomniałem ten czas, kiedy, kiedy ten moment, w zasadzie to był moment,
kiedy, kiedy byłem wyciągnięty z brzucha
mamy. I właśnie będę chciał iść w tym kierunku, żeby, żeby zgłębiać to, co tam się
jakby zadziewa i
dlaczego tak się zadziewa. Jaki to miało wpływ na moje życie, na to, na to, co teraz
jestem. Nie wiem, czy
odpowiedziałem na to pytanie.
Tak, tak, oczywiście. Jak najbardziej.
A jeszcze, a jeszcze dopowiem, bo wiesz, rzeczywiście my się znamy przez-- gdzieś
tam się kontaktujemy tutaj z tobą, Paweł, od dwóch lat, to jest fakt. Natomiast ten,
ten rok
ostatni to jest to taki mocno, moc-mocniejszy, tak? I tego bym sobie
na początku w ogóle nie, jakby nie wymyślił, tak? No ale ta intencja pójścia w
jakimś kierunku myślę, że bardzo ułatwia
realizację, realizację tego, co się zadziało. I więcej. I więcej.
Mhm. Tak jeszcze sobie pomyślałem, kiedy mówiłeś o tym eksplorowaniu
narodzin-Że może warto by było sięgnąć po program z
instytutu. Ten właśnie do narodzin, do, do czasu. Dokładnie w tej
chwili nie pamiętam, jaki on ma tytuł, ale jest taki program dla kobiet w ciąży i
dzieci przychodzących na świat. Może to być jakaś inspiracja do eksplorowania tego
stanu.
No, ostatni program, który-- z którym też żeśmy, o którym żeśmy też rozmawiali i w
którym żeśmy rozmawiali, rzeczywiście
tam daje spore możliwości do korzystania i otwiera rzeczywiście pewne, pewne, pewne
szuflady czy też
możliwości do tego, żeby eksplorować siebie. Ja nawet nie wiedziałem, chociaż wiem,
korzystam z Hemi-Sync. Nie wiedziałem, że są aż takie
tematyczne te programy, no i... No ale skorzystam z twojej sugestii, to na pewno.
Także dziękuję.
To tak mi po prostu przyszło, także chyba nie bez kozery.
No to nic z przypadku się nie dzieje i tego też jestem właśnie przekona-- właśnie to
jest kolejne takie, tak? Takie wyświechtane. Nic z
przypadku się nie dzieje. Wiedza a doświadczenie tego, że się, że się nic z
przypadku nie dzieje, to jest coś. To są
dwie różne rzeczy. Także no.
Dziękujemy. Dzięki Kuba. Ktoś by chciał się podzielić swoimi oczekiwaniami,
przemyśleniami
dotyczącymi czy planami dotyczącymi roku 2021? Basia i
Piotr.
Może. Może ja. Ubiegły rok to był taki, taki magiczny, jeżeli chodzi
o różne zwroty. Ponieważ myśmy w ogóle instytutem
zainteresowaliśmy się dawno. Ja kiedyś już to mówiłam, że to już około dwudziestu
lat, tak? I to też
taka dziwna historia była, bo ja zobaczyłam książkę w księgarni i ta książka już nie
dała mi spokoju.
Na sobotę poszłam, kupiłam, a to była książka "Dalekie podróże" i potem
czekałam na kolejne. I to tak mnie wciągnęło. Potem na bazie tego,
na bazie tych zainteresowań też z Piotrem się spotkaliśmy. I, i tak w
każdym razie ten Hemi-Sync jest z nami cały czas. Ale trafialiśmy do różnych grup,
między
innymi do takiej grupy, która też się duchowością zajmowała,
ale w pewnym momencie zniechęciła nas,
bo okazało się, że tam się lewą półkulę w ogóle
neguje. Tak jakby prawa półkula mózgu tylko powinna kierować człowiekiem.
No i zdecydowaliśmy się od tej grupy odejść. I w tym momencie odwracam
czasopismo, a z tyłu jest-- są okładki książek Monroe i Moena.
Za chwilę, dosłownie w ciągu dwudziestu minut podeszłam do komputera, włączyłam
Facebook, a
tam Monroe we własnej osobie i mówił właśnie o tym, że ważne jest
kierowanie się prawą i lewą półkulą. Nie wolno wyłączać. Takie, takie... Dla
mnie to było. To było takie po prostu tak czytelne, że
no w każdym razie dołączyliśmy tutaj do, do, do twojej Paweł grupy i-
Dominika.
Jesteśmy już na swoim miejscu.
Okej, to taka jakby słowo komentarza do tego, co mówisz. To prawdopodobnie
większości osób umyka.
Tych, którzy czytają książki Roberta Monroe'a. On tam to
dokładnie napisał, że w wielu sytuacjach uratowało go to, że
posługiwał się właśnie tym logicznym myśleniem, czyli tą domeną lewej półkuli i temu
zawdzięcza to, że wydostał się z
różnych takich sytuacji, które mogłyby tam spowodować jakiś nieoczekiwany zwrot
akcji. Także to są słowa
samego Roberta Monroe'a i-- a zresztą biorąc pod, pod uwagę
to, jak funkcjonuje nasz mózg, pamiętajmy, że owszem, technika działa na, na nasze
fale mózgowe, na nasz mózg.
Natomiast jakby to nie jest tylko domena mózgu. To jest bardziej domena energii,
domena
serca. Jeśli chcemy rozwijać naszą komunikację. Natomiast mózg jak-- mózg jako taki,
takie centrum zarządzania całym organizmem może być stymulowany w celu podtrzymania
określonych
stanów i ułatwienia nam wchodzenia w te stany. To w rzeczywistości jest to.
Skupiamy się na wielu różnych aspektach. Mózg nie jest jedyną rzeczą i część osób
może utknąć właśnie
przez to, że kojarzy rozwójZdolność komunikacji, wyrażania emocji i tak
dalej, i tak dalej. Tylko poprzez funkcję prawej czy lewej półkuli. Obie
półkule działają na tyle, ile mogą. W zasadzie prawa jest dobrze rozwinięta.
Naszą rolą jest praca nad półkulą lewą, aby była w stanie zawsze nam
pomóc w trudnych sytuacjach, gdzie po prostu możemy się czuć zagubieni. O czym
zresztą pisze Robert Monroeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.
Bo lewa półkula, ona ma taką wadę, w cudzysłowie oczywiście,
że wszystko szufladkuje, w jakiś sposób ogranicza, opisuje. Więc
istotne jest, abyśmy zajęli się pracą nad tą lewą półkulą, aby była w stanie
przekroczyć granice, które sama sobie narzuciła. Czyli jeżeli mamy coś, coś
niewyobrażalnego, niespotykanego, lewa półkula ma teraz do wyboru albo powiedzieć,
że to jest niemożliwe, albo się temu przyjrzeć.
I zrozumieć, zaakceptować, stworzyć nowe ramy, dostosować się. Także
zarzucanie czy też porzucanie pracy nad lewą półkulą jest bardzo
poważnym błędem. Okej, a-
Równowaga. Równowaga, tak?
Równowaga.
Nawet w instytucie zawsze jest mężczyzna, kobieta. U ciebie Pawle też tak jakby na
scenkach, tak? I tak dalej, to tak jakby.
Jako trenerzy na warsztatach, tak.
Tak, tak mam na myśli, no.
Basia i Piotr. Jakie oczekiwania w stosunku do tego roku nowego?
Ja oczekuję, że... Mnie nurtuje ten, ten świat duchowy. Jak to wszystko wygląda? I w
tej
chwili trafiłam na książki Newtona. Wędrówka duszy. Druga tożsamość
duszy. Tak? Tożsamość. W każdym razie przeczytałam już te obie książki i czekam na
trzecią. I to
jest, tak jakby dopełnia, dopełnia badania
Monroe ta wiedza. No i tak drążę
temat.
Okej, no to jak najbardziej ciekawy cel, żeby poznać, doświadczyć tego na własnej
skórze, jak to w rzeczywistości jest. No bo tak czy inaczej, każda z tych książek,
niezależnie od tego, czy napisał ją
Robert Monroeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, czy Michael Newton, czy Bruce Moe, czy jeszcze ktokolwiek inny, jest
po
prostu zbiorem informacji, zbiorem doświadczeń tej, tej osoby i możemy temu jedynie
wierzyć. Natomiast nigdy nie będziemy mieli pewności, póki sami tego nie
doświadczymy.
Powiesz jeszcze coś?
Ja z kolei tak, ponieważ zawodowo zajmuję się mikrokomputerami, mikrokontrolerami
tego, tego
typu rzeczy, rzeczami, a mam sporo doświadczeń z synchronizacją, także własnej
produkcji. Po cichu, jeśli czas pozwoli, myślę o jakimś urządzeniu
do biofeedbacku.
Mhm.
Gdyby się coś takiego udało wyprodukować. No bo nagrania są fajne, ale nagrania są,
że tak powiem offline,
bez sprzężenia zwrotnego. Gdyby się udało zrobić coś takiego, co by dało sprzężenie
zwrotne
między osobą tą podłączoną do tego a synchronizacją, mogłoby dać fajny efekt.
No to trzymam kciuki za powodzenie projektu.
Przepraszam. Ja tylko chciałem powiedzieć Piotr, że no bardzo mnie pobudziłeś teraz,
bo ja też bym chciał mieć takie
urządzenie, żeby było jednak, wiesz, z zewnątrz jakiś sygnał potwierdzający albo
ukazujący
no jakieś tam stany świadomości i ciała. Także ja też trzymam kciuki. Jak
najbardziej. Fajnie by było, bo na rynku tam są jakieś urządzenia,
ale nie wiem, nie znam ich osobiście. Niektóre są po prostu takimi typowymi dla
użytku domowego, a inne
są już profesjonalne, które kosztują tam powyżej dziesięć, piętnaście tysięcy za, za
cały ten sprzęt. Także jakby tobie udało się zrobić coś, co
byłoby niekoniecznie tak ekstremalnie drogie, to super, to extra po prostu.
Okej, no to trzymamy kciuki za powodzenie planów i mam nadzieję, że na ostatnim
spotkaniu
w tym roku, w grudniu będziemy mogli świętować wprowadzenie tego
urządzenia.
Poczekaj. Słychać mnie?
Słychać.
Okej. Piotrek, mam takie pytanie, bo chciałem się skontaktować po naszym tutaj, nie
wiem, spotkaniu, bo mam
taki pomysł na urządzenie. Nie wiem. Jest szansa, żebyśmy wymienili sobie jakieś
maile?
No oczywiście, jak najbardziej.
Już piszę.
To jest właśnie to fajne, że, że, że jesteśmy właśnie skupieni dzięki wam obywatele
Dominik i Paweł. I proszę zobaczyć to, co, prawda,
dużo, dużo osób mówiło o tej koniunkcji Saturna z Ofiszem, że będą się rzeczy działy
szybciej i
będą się jakoś tam materializowały. Proszę zobaczyć. No, no nie kłamali, nie
kłamali.
No jak najbardziej. Po to są te nasze spotkania też właśnie, żeby się spotykać, w
sensie nawiązywać
połączenia.
No i właśnie tak, tak. Do czego was od samego początku zachęcamy, czyli tej wymiany
doświadczeń, dzielenia się swoimi
spostrzeżeniami. Kto jeszcze by chciał powiedzieć o swoich oczekiwaniach, planach
względem
roku dwa tysiące dwudziestego pierwszego? Michał się otworzył.
Ja tak też mogę podsumować. Zeszły rok może to też był jakby dla mnie dość duży, nie
wiem, czy skok, można powiedzieć,
skupienie się na jakimś swoim rozwoju, tak jak zacząłem chyba z Pawłem swoimi
warsztatami w marcu, później drugi
poziom. Nie mówię, że wcześniej nic nie robiłem, ale taki był-- dość dużo uwagi temu
poświęciłem. Też
może przez wbrew pozorom ca-cała ta, to zamieszanie pandemiczne, przez to, przez
pracę w domu jakieś takie
może oderwanie się od ciągłego biegu, natłoku, możliwość skupienia się na sobie,
zaglądnięcia w siebie.
No myślę, że dało mi dużo. Może jakby moje podróże nie są tak spektakularne. Nigdy
nie miałem, nie mam--
znaczy czuję dość dużo, ale to jest bez widzenia wielu rzeczy. Jest to troszeczkę
trudniejsze do interpretacji często.
Niemniej wiele rzeczy jakby mi się potwierdza, sprawdza i to też jest jakby ścieżka,
którą chcę iść i myślę, że co chcę robić dalej, to też
się skupiłem właśnie też na sobie, na-- żeby zrozumieć siebie, mechanizmy tak od
strony ego, powiedzmy.
Zacząłem od Cartole, mocno do mnie przemawiał też z twoich rekomendacji. Ostatnio
teraz skończyłem
Davida Hawkinsa technikę uwalniania. Jakby myślę, że to jest taki kierunek dla mnie
przynajmniej na teraz, który czuję, że chcę dalej
rozwijać. Jakby praca nad sobą, nad, nad swoimi programami i ograniczeniami. Iść
dalej w tą stronę w przyszłym roku. A co do
nadziei, to jakby nadziei, planów. Myślę, żeby się znaleźć, jakby nie mam jakichś
obaw wielkich, że się nie znajdę w tym, co będzie w
przyszłym roku. A jakby taka nadzieja, że to co idzie, to co się słyszy ze
wszystkich stron, że jednak coraz więcej ludzi będzie się budzić
i prawda będzie wychodzić, tak? Jakby to jest... Wiem też, że nie chcę budować sobie
jakichś oczekiwań i
twierdzić, co to będzie i jak to będzie wyglądało, niemniej jednak to jest jakby
taka, nie wiem, czy nadzieja, czy,
czy coś widzę w tym i coś, co można też wspierać przez jakieś takie wspólne
ładowanie tego energią miłości, żeby faktycznie to przebudzenie takie
większej ilości ludzi następowało, że, że był to jednak jakiś taki skok, który jest
zapowiadany ze wszystkich stron.
Mhm. Jedna rzecz, taka, która mi się nasuwa i tutaj jakby z moich przemyśleń, z
mojego doświadczenia wynika.
Po obserwacji wielu akcji, które się działy w minionym roku,
żeby właśnie starać się, i to też będę w tym
roku robił, rozwijał, starać się budować pole tej energii miłości wewnątrz siebie i
promieniować nią na zewnątrz bez kreowania wyobrażeń, jak ma to wyglądać, ta
rzeczywistość.
Bo być może to też zauważyliście, że w wielu przypadkach była intencja wykreowania
jakiejś konkretnej
rzeczywistości, a tak naprawdę stojąc wobec rozwoju na ścieżce rozwoju nie wiemy do
końca, dokąd ten
rozwój nas zaprowadzi. Więc trudno jest kreować rzecz, o której nie mamy pojęcia. To
jest jedna
sprawa. Druga rzecz to taka, że właśnie tworząc intencje według naszych wyobrażeń
tworzymy pewien chaos. Bo jeżeli weźmiemy tych siedem miliardów ludzi i każdy chce
stworzyć swoją własną wizję
rzeczywistości, no to, to po prostu będzie dużo szumu, a
mało efektu.
Zgadzam się z tym, bo to, co ty proponujesz, to jest taka harmonizacja. Nie ma
intencji
takiej jednoznacznej, tylko jest jakby ogólna energia, która jest, ma odpowiedni
poziom-
Odnawczylność po prostu, tak.
I to jest harmonizacja. Bardzo dobre.
Mhm. To jest-- można też zauważyć jakby na każdym etapie od mikro do makro. Nawet w
swoim życiu jak coś sobie
sprecyzujemy, też tak najpierw pracujemy. Wydaje nam się, że idzie dobrze, ale
stawiamy sobie jakiś taki cel, bardziej konkretny. Szczególnie jeżeli to jest w
odniesieniu do innych ludzi,
jakieś takie oczekiwania, no to nigdy tak nie działa.
Szczególnie tak w stosunku do innych ludzi, tak. To masz-
Do ludzi, do otoczenia, po prostu do czegoś, co jest na zewnątrz, co nie jest w nas.
No to jest trudne. I później właśnie często trafiamy wtedy wydaje nam
się, że coś nie idzie do przodu, bo tak naprawdę sami się blokujemy, bo konkretne
oczekiwania wprowadzają blokadę, tak? Jest
jakby energia, że, że czegoś nie mamy. Nie, że to jest, tylko że czegoś nam brakuje,
czy, czy że coś jest nie tak, jak powinno
być. A wszystko jest takie, jak powinno być. Tylko my czegoś nie widzimy.
Także bardzo zachęcam do tego, aby korzystać z tych narzędzi, które już są. Na
przykład na naszym
kanale YouTube, na kanale YouTube Nasz Szlak do Home Sync jest tam takie, taka
króciutka medytacja wdzięczności.
Zupełnie taka można powiedzieć neutralna, jeśli chodzi o intencje, natomiast bardzo
ładnie podnosząca wibracje i
mogąca mocno przyspieszyć nas na drodze rozwoju.
Ja chciałem powiedzieć jeszcze parę słów à propos takiego ogólnego podejścia do
swojego rozwoju. Znaczy gdybym miał ocenić
jakby poprzedni rok, to na pewno te ostatnie cztery miesiące to ruszyłem z kopyta
dzięki tak naprawdę Human Plus.
Bo jakby dzięki, tak jak już mówiłem wiele razy, także zawsze się powtarzam, ale
mogę tylko powiedzieć, że ta systematyka dzięki
Human Plus w medytacji ona cały czas jest. Po prostu to, co wtedy udało mi się
osiągnąć, to było gdzieś we wrześniu, to z
miesiąca na miesiąc, za pomocą komendy i uruchamiania tych zasobów to po prostu
jest, to działa i to
z tego tytułu jestem, jestem tak naprawdę wdzięczny, bo różnie to bywało przez te
wszystkie lata, jeśli chodzi o systematyczne
podejście do pracy. No i przez te naprawdę to są cztery miesiące tylko, tylko cztery
miesiące. Byłem w stanie
naprawdę zobaczyć pewne rzeczy, których bym nie zobaczył, gdy nie zobaczyłem
wcześniej, kiedy zawsze z jakiegoś powodu gdzieś mi różne
niektóre dni w tygodniu uciekały, uciekały bez praktyki. Czyli wiesz, kopiąc w tym
samym miejscu regularnie, niezależnie od tego, czy jesteś
wyspany, zdrowy, chory. Oczywiście są pewne granice, ale dzięki, dzięki Human Plus
udało mi się zrobić tą
systematykę i to jest dla mnie najważniejsze. I 2021 ja nie podchodzę do czegoś
takiego,
że od pierwszego stycznia jakby zaczynam nowy etap. Nie no, po prostu kontynuuję,
tak? No, jest 2021 okej, ale robimy, będę robił
dokładnie to, co robiłem wcześniej. No i tego sobie życzę. Życzę sobie, żebym dalej
utrzymał tą systematykę, żebym kopał w tym
samym miejscu, ja to tak nazywam, z jedną praktyką, która odsłania mi coraz więcej i
więcej i nie
zniechęcał się. Takie mam intencje, taką mam nadzieję. No i tego sobie życzę. Innym
właściwie też.
Dziękujemy ci. I tutaj też takie słowo komentarza. W zasadzie no tak jak mówisz, to
jest proces, to jest
kontynuacja. Z drugiej strony, jeśli chodzi o podstawy manifestacji, to dobrze jest
wyznaczać jakieś terminy realizacji określonych działań, żeby one mogły po prostu
zaistnieć i żeby można było potem zweryfikować, czy to się wydarzyło, czy też nie. I
takim
naturalnym momentem jest właśnie początek roku szkol-- roku w ogóle, nowy rok.
On tak trochę zachęca trochę. Mam wrażenie, że jest jakaś taka pozytywna energia.
Zazwyczaj temu
towarzyszy takiego optymistycznego nastawienia, wiary w to, że coś w tym
nadchodzącym okresie
się da zrobić. Więc jest to taki dla nas, myślę, szczególnie dla
podświadomości, dla naszej psychiki ważny impuls, że jest jakiś okres, który się
zaczyna i który można wykorzystać. To tak już tylko
na marginesie, jakby komentując to, że tak czy owak bierzemy udział cały czas w
procesie.
Okej.
Jeszcze tylko dodam jedno zdanie, że właśnie to, co powiedziałeś, to co i Michał
powiedział, i ty, i być może jeszcze Jacek,
że kiedy jakby nie stawiamy sobie takiej struktury, która-- wyobrażeniowej, która ma
być jakimś tam celem do osiągnięcia,
tylko otwieramy się jakby na ten potencjał i jakby rezonujemy z nim, to nawet
podczas jednej sesji medytacyjnej możemy być cały czas
zaskakiwani. Dlatego że my już odkrywamy, że my, że ja na przykład mam coś takiego,
że ja siadam do medytacji i myślę sobie już na początku tak: i tak nie
będzie tak, jak myślę, że będzie. I dla mnie to jest punkt wyjścia i ten punkt
wyjścia mnie ratuje, bo naprawdę nigdy nie jest tak, jak mi się wydaje, że
będzie. Zawsze gdzieś tam są jakieś koncepcje i one są normalnie rozwalane. Dlatego
że wiesz, kiedy tam akurat mam medytację z mantrą, jestem tu i teraz, to
wszystkie te pomysły, które mogły gdzieś w podświadomości się nagromadzić, one się
po prostu same rozpuszczają. I to bycie tu i teraz jest jakby najbardziej
esencjonalne
wtedy. Bo właśnie z tu i teraz mogę odkryć jakieś wrażenia, które wypływają z
wnętrza mojego umysłu, z serca. To jest
już cała, całe spektrum różnych doświadczeń. Albo czasami właśnie prawie nic nie ma,
ale kiedy prawie nic nie ma, to wtedy ja
mówię jest tak, jak jest i to, co jest, jest tym, co ma być. I wtedy, i wtedy dla
mnie medytacja ma sens. Bo ja kiedyś zawsze szukałem
jakichś konkretnych tam stanów, osiągnięć, wiesz, jakichś cokolwiek. Coś, co byłoby
super. Jak tego nie było, to myślałem, że a wiesz,
dzisiaj było kiepsko, nie? I już zrezygnowałem z tego, ale powiem ci zrezygnowałem z
tego dzięki temu, że zacząłem używać komendy Human Plus.
Bo ja po prostu uzyskałem systematykę i odkryłem, że to takie wymyślanie sobie, jak
medytacja powinna wyglądać to jest, to jest taki
to jest śmietnik mój, mój osobisty śmietnik różnych oczekiwań, lęków, poglądów. I
właśnie à propos, à
propos intencji, nie? Żeby po prostu podążać zgodnie z duchem gdzieś tam nie wiem,
jak to nazwać, esencją, wyższym ja. Wiecie, o
co chodzi. Z sercem, nie?
Trafiłeś chyba w punkt, bo największym problemem chyba nas wszystkich jest to, że
patrzymy na to, czy próbujemy programować
swoje sukcesy, swój rozwój poprzez wzgląd ego.
Ego ma pewne ograniczenia, no niestety. Na pewno rozumiecie doskonale, że w
momencie, kiedy dzisiaj oceniacie jakąś
sytuację i uważacie, że wyjściem z tego jest dokładnie taka i taka wasza propozycja.
Za rok czy dwa może się
okazać, że to jest po prostu totalna, totalna porażka. Więc chodzi mi o to, żeby
jakby ująć to w ten sposób. Z poziomu
ego w zasadzie nie mamy szans na to, żeby się rozwijać. Znaczy, jeżeli będziemy
próbowali. To jest moje odczucie oczywiście. To jest-
Wiadomo, wiadomo, to są nasze indywidualne tutaj. Wiecie, każdy ma prawo się
wypowiedzieć. To nie jest tak, że-
Idealnie. Idealnie trafiłeś w punkt. Właśnie mówiąc o tym, żeby zrobić taki, taki
łagodny przepływ. Znaczy to, to trzeba potrafić, tak? No nie wiem.
Ale to ta systematyka, wiesz, ja właśnie kiedy odkryłem, że robię niezależnie od
tego, co, co sobie oczekuję, to wtedy odkrywam coraz częściej
i częściej właśnie to coś, co jest nieoczekiwane i to, to coś nieoczekiwane to nie
jest naprawdę, to nie są rzeczy science fiction. A
może są? Tego nie wiem. Właśnie o to chodzi. Czasami to jest tak bardzo proste,
bezfajerwerkowe
doświadczenie, ale w tym tkwi po prostu satysfakcja czy spokój. To jest coś, o czym
ciężko się mówi. To po prostu się wydarza
samo, nie? Tak jakby trochę poza kontrolą ego. Kiedy ego się właśnie wycisza, kiedy
ego mówi dobra, ja i tak nie wiem, o co chodzi. Kiedy przyznaje się do
swojej porażki, do swojej takiej ignorancji, że te moje pomysły to jest po prostu to
jest dziecinada.
Warto, myślę też zwrócić uwagę, jakich używamy określeń, bo ego to jest,
to jest szersze pojęcie niż to, do którego się odnosiliście. Tak przynajmniej w moim
przekonaniu. Bardzo dobrze o tym Eckhart Tolle już
wspomniany to ujął. Bo jesteśmy w większości takimi
niewolnikami intelektu i tych spekulacji intelektu, co niekoniecznie jest tym samym
co
ego. Ego jest częścią naszego wewnętrznego ja. I to też nie należy dążyć do tego,
żeby to ego całkiem wy-wyeliminować. Także tutaj jest taki grunt.
Oczywiście można rozważać to na wielu różnych, na wielu różnych płaszczyznach i
spiera się, czy jest ego, czy
nie jest ego. Myślę jednak, że takim dobrym punktem odniesienia właśnie jest to, co
Eckhart Tolle
pokazał. Wykazał, jak bardzo wpadamy w pułapki intelektu, który właśnie tworzy te
wszystkie wyobrażenia, które są
ograniczone naszym doświadczeniem intelektua-intelektualnym właśnie. I w
związku z tym później można wpaść w coś takiego, o czym, o czym mówiłeś, że były
wyobrażenia, że rozczarowanie brakiem efektów, zamiast przyjmowania tego,
jakim jest na dany dzień. No, nie jesteśmy w stanie, tak... Nie mamy jeszcze na tyle
wiedzy, czy też
nie jesteśmy na tyle połączeni z naszym wnętrzem, żeby powiedzieć, że dzisiaj będę
miał takie czy inne doświadczenie. Ono się po prostu
zdarzy.
Znaczy to można też użyć też systemu Monroe'a.
Słuchajcie, jeszcze tylko dorzucę. W moim odczuciu celem to, to jest takie nauczenie
się
postrzegania tego, co wy, co z czego wynika, że tutaj jest trochę coś tam przez
pryzmat naszego ego, tu to, tu to i
podejmowanie świadomych decyzji tak jakby. À propos tego, no nie jest celem pozbycie
się jednej całkowicie jednej perspektywy, bo, bo to jest
niemożliwe, nie? Tak jakby tak, tak, tak bym od siebie dorzucił, że tak, tak to
widzę, nie? Tak jakby.
A mi się jeszcze skojarzyło, że można użyć tutaj systemu Monroe'a. Przecież możemy
zadać pytanie, dlaczego Monroe kontaktował się ze swoim ja
tam? Dlaczego Monroe nie działał z poziomu swojego intelektu? Na przykład powiedział
ja to wszystko wymyślę, ja to wszystko przewidzę. Nie. On się kontaktował ze swoim
ja
tam. On się kontaktował z czymś, co nazywał rdzenną jaźnią. Rdzenna jaźń, która
istniała dużo, dużo wcześniej,
zanim powstał Robert. I ta rdzenna jaźń wie lepiej.
Ale to-
Oczywiście możesz powiedzieć, że ty nie chcesz słuchać.
Swoją ścieżką też, nie? Tak jakby-
Okej, dobra. Tylko chodzi o to, że tylko chodzi mi o to, że kiedy ty będziesz chciał
dowiedzieć się coś więcej, to też nie będziesz pytał się swojego
intelektu, tylko będziesz zanurzał się w głąb samego siebie, żeby odkryć źródła
wiedzy, które są mądrzejsze od tego poziomu,
na którym teraz się znajdujesz. A nie o to, ale nie o to mi chodzi, Dominik, że ty
masz zniszczyć swoje ego. Nie, w ogóle to nie chodzi o niszczenie
czegokolwiek. Tu chodzi tylko o to, żeby dokopać się do źródeł wiedzy, które są po
prostu daleko przekraczające od
twojego ja tu. Ale i tak użyjesz własne-własnego ego, żeby o tym opowiedzieć, żeby
wdrożyć na przykład tą wiedzę w
świecie fizycznym. To nie chodzi o niszczenie ego, tylko chodzi o to, żeby zobaczyć,
czy czasem ego nie jest za każdym razem
producentem twoich wyobrażeń. I wtedy patrzysz na jakieś wyobrażenia, jakieś
koncepcje, jakieś pomysły, a ty ich nie chcesz. Ty chcesz się otworzyć na
przepływ tak, jakbyś wskoczył na rolki i płynął na tych rolkach. Jechał, a nie
ciągle gadał do tych rolek i wymyślał tym rolkom, tylko
otworzył się na doświadczenie i płynął z tym doświadczeniem cały czas. I wtedy ego
nie musi się odzywać na zasadzie takiego intelektu, że będzie
gadało i gadało, i gadało. Nie musi. I dopiero jak wracasz z tego doświadczenia, to
możesz to zapisać i powiedzieć wow, tyle rzeczy się dowiedziałem. Wow!
Tak, dokładnie tak.
Dodałbym tylko, że to, żeby, żeby te informacje pozyskać, to też jest wiele różnych
metod. Tak, też tak jakby nie tylko
wewnątrz, też można wyjść z ciała i gdzieś tam pójść sobie i z kimś pogadać.Z
aspektem, z naszym wyższym
ja, z wyższą inteligencją planującą i z różnej. Dążę do tego, żeby tak jakby nie
budować jednej ścieżki. Nie tak
jakby i wcale nie mam, tak jakby nie wsadzam w twoje słowa z tym niszczeniem.
Jasne. Nie no spoko, okej.
Natomiast tak staram się też szerzej potraktować, bo często się z tym spotykamy, że
się mówi, że ego ego, że ego złe. To tak
jakby to była odpowiedź bardziej ogólnie, tak jakby w tym kierunku nie, że tak jakby
ego jest nam
potrzebne i wcale nie jest właściwym moim zdaniem, przynajmniej z mojego
doświadczenia, pozbywaniu się ego.
Ja nawet nie wiem, co to znaczy pozbyć się ego.
Właściwie.
Bo to ja nie rozumiem tego pomysłu w ogóle. Nie bardzo wiem, co ktoś ma na myśli.
Mówi, że chce pozbyć się własnego ego. To znaczy, że co? Chce strzelić sobie w łeb?
Nie.
Różnie to można rozumieć. Można to ego, tak jak to mówisz, rozpuszczać też w wielu
aspektach, ale też jak Dominik mówiłeś, są różne drogi
i nie wiem. Fajny przykład. Od razu mi się nasuwa Bruce Moen, który dużo nie
pracował, żeby rozpuszczać swoje ego czy, a wiedzę
zdobył, wiemy jaką. Tak? A jego ego było dość silne i on ciągle o tym, jak się czyta
jego książki, one się tam przewijają. On jest naprawdę
bardzo znaczącym jakby aspektem, w tym.
Coś takiego jak rozpuszczenie ego, tak? Tak jak po psylocybinie, po grzybach, czego
wcale nie polecam i tak dalej. Ale
jest taka organizacja, która się Maps nazywa, jest znana na cały świat i pracują z
tymi tematami, też z terapeutycznym
zastosowaniem. No i jest coś takiego, ale, ale tak jakby też z mojej wiedzy, to jak
nam się
rozpuści ego, to jest ciężko w ogóle cokolwiek ogarnąć.
Znaczy tutaj powiem szczerze, że naprawdę z mojego punktu widzenia to jest coś
takiego, że ja tego nie ogarniam, tych pomysłów. Natomiast jeżeli przypomniałbym
sobie przykładowo jakiegoś nauczyciela, który teoretycznie jest urzeczywistniony w
buddyźmie, to często mówi się, że ten
nauczyciel nie ma ego i to wcale nie oznacza, że on nie potrafi mówić. To wcale nie
oznacza, że on nie umie czytać. Nie. On po prostu nie identyfikuje się z
jakąś wewnętrzną ideą siebie, tylko doświadcza siebie jako otwartej, przejrzystej
przestrzeni, która nie jest rzeczą. I w tym sensie ten człowiek
naprawdę nie ma ego. To znaczy, że możesz do niego sypać nie wiadomo jakimi
rzeczami. On nie jest tarczą strzelecką, ponieważ nie identyfikuje się z jakimś tam
ja. W jego stanie medytacyjnym był w stanie zobaczyć, że w umyśle nie ma żadnego
ego, że to są tylko myśli, nic więcej. Natomiast
identyfikacja takiego nauczyciela sięga o wiele głębiej do tego, co można by nazwać
ponadczasowym stanem umysłu, który jest
niezależny od jakiegokolwiek ego. I ja widziałem takich ludzi bezpośrednio i oni
funkcjonują zupełnie inaczej. Na przykład nie
wkurzają się nigdy, ponieważ mają całkowicie wolny umysł od przeszkadzających uczuć,
takich jak duma, gniew,
przywiązanie. Tego nie ma tam. I wiesz, dla mnie to był szok, bo ja na przykład też
uczyłem się na studiach przez pięć lat. Byli super profesorowie, ale
oni się wkurzali, jak gadaliśmy z tyłu za długo. Natomiast na wykładach nauczyciel,
mimo że ma dwa tysiące osób i te osoby
często też dużo rozmawiają, nigdy nie krzyczał. Nigdy. I to jest, wiesz, dla mnie,
dla mnie z mojego punktu widzenia jest to, co ja widziałem.
To jest inspiracja, która pokazuje mi, że istnieją poziomy świadomości, które są
wolne od ego, ale to są naprawdę wysokie poziomy. To
nie jest tak, że taki Czarek sobie dziesięć lat medytuje i on nie ma ego. Nie.
Czarek ma mnóstwo ego, ma mnóstwo myśli, mnóstwo emocji. Natomiast
uważam, że istnieją poziomy świadomości, które są ponad ego, które wykroczyły daleko
poza ego i mogą sobie używać tego ego, jak
chcą. Nie ma problemu. To nie jest tak, że on już nie ma ego i nie, i nie może nic
robić, bo nie ma ego. Nie. On się nie identyfikuje tylko z tym ego i jest wolny od
tej
identyfikacji i to daje mu swobodę. O czymś takim mówimy i być może, znaczy chodzi
mi o to, że tak jak powiedziałeś, każdy
ma swoją ścieżkę. Natomiast kwestię ludzie często mówią trzeba zniszczyć swoje ego,
nawet jeżeli dałoby się zniszczyć ego, to i tak trzeba
bardzo wielu lat pracy, żeby cokolwiek zrobić z umysłem. Dwadzieścia, trzydzieści,
czterdzieści lat intensywnej pracy medytacyjnej, żeby gdzieś
tam coś przetransferować czy przemienić to ego. Także. Także wiecie, możemy sobie
gadać o zniszczeniu ego, ale ja tak naprawdę nie mam ochoty
niszczyć swojego ego, co nie?
Poza tym jest jeszcze jedna rzecz. Słowa, których używamy.
Nie zniszczyć na pewno.
Tak, niszczenie jest bardzo nieodpowiednim słowem w tym kontekście rozwoju.
Ja myślę, że wyszedłem z założeniem zniszczyć ego to nigdy go nie zniszczysz, bo
działasz z poziomu ego mówiąc zniszczę ego.
No właśnie, no właśnie o to, ale właśnie cały czas-
Rozpuścić pod wpływem oświecenia z drugiej strony, ale nie pod kątem zamiaru
niszczenia go. Nie ma takiego.
Cały czas o tym właśnie mówimy, że to są po prostu różne pomysły, różne koncepcje,
różne teorie. Natomiast przynajmniej ja mogę mówić za
siebie. Mi nie chodzi o niszczenie ego, nigdy nie chodziło mi o niszczenie ego.
Nigdy. Tylko chodzi o to, że kiedy ja coś mówię, to często zauważyłem, Dominik
mówi, że nie niszczymy ego, ale mi nie chodzi o niszczenie ego. To nie chodzi o
niszczenie ego, tylko jest pewna różnica, kiedy działasz z poziomu bardzo silnych
emocji, takich jak na przykład gniew albo na przykład bardzo silna duma. I z
buddyjskiej perspektywy te uczucia są przeszkadzające, ponieważ
prowadzą do szkodliwych działań. Ktoś jest wściekły i wali cię w nos i za chwilę
przyjeżdża policja. Ktoś ma silne pragnienie
i na przykład kradnie coś w sklepie. I z tej perspektywy te emocje są związane z ego
i są przeszkadzające. I buddyści
twierdzą, że mają metody, które pozwalają te emocje przetransformować w mądrość. I
wiecie, to nie chodzi o
buddystę, który tam dwadzieścia lat medytował. Nie. To chodzi o tych największych
gigantów, którzy sobie przez czterdzieści lat medytowali, którzy są jakimiś tam
nawet
inkarnacjami wcześniejszych lamów. Tacy goście to zrobili. Czy to jest możliwe? Ja
nie wiem. Ja tylko widziałem ludzi, którzy twierdzą, że tak przeżywają świat
i mi się to mega podobało. Natomiast taki zwykły szeregowy buddysta zawsze będzie
miał ego.Także to jest, nie, nie, nie musimy się tym przejmować
tutaj jakimś niszczeniem.
Poza tym też powiem sobie sz-szczerze, że, no właśnie wokół ego narosło dużo
różnych, yy, mitów i wyobrażeń i, yy, ono ma jakieś takie, yy, w kręgach rozwojowych
szczególnie konotacje negatywne, co wcale nie powinno mieć, yy, moim zdaniem
miejsca. Po prostu-
Ja to, ja to też Paweł potwierdzam.
Ono jest, jest częścią nas, możemy z tym pracować, możemy to rozwijać-
Dokładnie.
Możemy, yy, spróbować, yy, zmniejszać wpływ tych części, które nam przeszkadzają.
Natomiast, no, jest częścią nas i tyle, no.
Wszystkie przecież te metody, które mamy tu w Hemi-Sync, yy, które zmieniają nasze
nawyki, które pozwalają na przykład pewne nawyki uwolnić z tej
struktury, co nie? Wewnętrznej, no to, to jest też praca z naszym ego. I kiedy to
ego jest jakby na, na tyle elastyczne, że jest w stanie na
przykład promieniować miłością i używać odpowiednich słów, odpowiednich narzędzi w
stosunku do innych ludzi, to
przecież to jest ta transformacja. Być może gdzieś na jakichś tam wyżynach, gdzieś
na jakichś mega wyżynach jest coś takiego, że umysł uwalnia się całkowicie od
tej koncepcji, od tej całej struktury i może spontanicznie funkcjonować. Nie wiem,
ale podobno tak jest. Natomiast my
pracujemy z nawykami, tak? Mamy jakieś nawyki silnych emo-- ludzie często mówią:
„Chcę się uwolnić od pewnych nawyków”. Ale czym są te nawyki? No twoim ego.
I teraz chodzi o to, że uwolnisz się od tych nawyków i musisz je zastąpić jakimiś
innymi nawykami, jakimiś pozytywnymi nawy-nawykami. I być może w tym rozwoju
świadomości pojawia się taki poziom, gdzie świadomość jest już wolna i nie musi
całkowicie... Chodzi o to, że nie jest zmuszona do
działania na podstawie jakiejś tendencji. Podobno takie poziomy istnieją, ale czy
tak jest? Ja tego nie
wiem.
Ja proponuję idźmy dalej.
Tak jest, tak jest. Przepraszam. Taka mocna dosyć dygresja. Lecimy dalej.
To okej, tak jakby to jest przestrzeń właśnie, żebyście mówili tak jakby.
Tak. Tym bardziej że mam wrażenie, że to jest, yy, mogło być inspirujące dla wielu
osób i mogło pomóc w
wyborze tego, co, yy, chcieliby zrobić na przykład w tym, w tym roku. Komu po-komu
pomogło? Ręka do góry.
Okej.
Ale co pomogło? Bo tak nie złapałem.
No ta, ta dyskusja, która, mm, miała miejsce teraz dotycząca ego iii
oddziaływania na nie.
To się zgadzam.
Dobrze. Kto by chciał się jeszcze podzielić swoim
Może ja, yy, dwa zdania do, yy, wypowiedzi Arka. Mi się wydaje, że, yy,
to jest, yy, za duża praca, za duży wysiłek włożony w to, żeby się rozwijać. Moim
zdaniem,
yy, rozwój to powinna być taka zabawa. To jest coś, co nas cieszy, a nie taka
wytężona
praca, że, yy, medytuję, medytuję rano, po południu i-i wieczorem. I po
prostu tak, yy, taki, yy, taka, mm, taką dyscyplinę sobie narzucam i w końcu,
yy, i w końcu człowiek się w tym gubi. Wydaje mi się, że, yy, że, że wcale nie musi
być, yy,
medytacja. Jeżeli mam ochotę słuchać muzyki, to słucham muzyki. Jeżeli mam ochotę
malować, maluję. Jeżeli mam ochotę coś
poczytać, yy, to czytam. Po prostu, yy, takie narzucanie sobie, takie, yy,
to, to, to jest taki, yy, taki kaganiec, takie ramy i myślę, że to bardzo ogranicza.
Yy, po prostu trzeba chyba dać sobie więcej wolności i bardziej cieszyć się tym, yy,
co się robi.
Yy, cieszyć się życiem. I wtedy, wtedy wychodzi. Wtedy, yy, jest twórczość,
są pomysły, jest, yy, jest taka lekkość.
Moż-można to by było podsumować tym, że, yy, dobrze by było, gdybyśmy dążyli do
tego, żeby nasze całe życie było medytacją, niezależnie od tego,
co w danym momencie robimy. Tak jak tutaj Basia wymieniła te różne czynności. Yy,
czy to będzie, nie wiem, nawet
gotowanie zupy, ee, też może być, yy, medytacją. Jak, jak najbardziej. I to,
co często się gdzieś, yy, pojawia, szczególnie u, yy, mistrzów, yy,
różnej maści. Yy, znaczy źle może powiedziałem. Różnej maści u mistrzów, takich
rzeczywiście mistrzów, yy, że-
Różnej maści.
Różnej maści, tak, że zazwyczaj brakuje tej radości, o której, ee, Basia, yy,
wspomniała. Choć z drugiej strony każdy z nas jest,
yy, inny, każdy z nas jest indywidualnością, yy, i jednemu będzie dużo łatwiej, yy,
podchodzić do rozwoju z radością i czerpać z tego właśnie jakąś zabawę. Yy, a
niektóre osoby
będą potrzebowały narzucić sobie przynajmniej w jakimś okresie, yy, dyscyplinę, żeby
w ogóle wykonać jakiś, yy, krok.
Po prostu nie, nie ma, nie ma jednej, yy, recepty na, dla wszystkich.
To ja, Basia-
Jedno słowo mogę?
Proszę. Proszę bardzo.
Ponieważ dla mnie ten rok ostatni był mocno przełomowy. Doszedłem do takiego punktu,
w którym w zasadzie nie ma już odwrotu i,
aa, jakby wiele rzeczy mi się, yy, pojawiło. Zrozumiałem, nie wiem-Po co jestem?
Dlaczego jestem? Co mam robić? I tak
dalej. Jedno z takich, nie wiem, nazwijmy to przesłań jest takie, że w zasadzie
jesteśmy tak zaprojektowani,
żeby osiągnąć konkretny cel w danym, no nie wiem, nazwijmy to w danym życiu. Czyli
będziemy robić to w sposób szybki,
łatwy czy też siermiężny, krok po kroku przez dwadzieścia lat, czy zrobimy to w
ciągu roku, kompletnie nie ma znaczenia. To jest nasz,
nasz po prostu nasz rozwój, a nikt nam tego nie odbierze. To znaczy nie ma się czym
martwić, że ktoś nam sypie jakiś piasek w
piasty i nie możemy się poruszać. To kompletnie nie ma znaczenia. Także, znaczy moim
jakby
przesłaniem na ten rok dla siebie jest to, żeby jakby iść dalej, nie zniechęcać się,
ponieważ ja w zasadzie straciłem cel w życiu.
No bo osiągnąłem już coś takiego, co jakby no nie wymusza takiego rozwoju, że muszę
się czegoś dowiedzieć, że
muszę coś zrobić. Nie wiem, jak wam to wytłumaczyć. Po prostu straciłem taki zapał w
poszukiwaniu. Jestem trochę jak, jak taka chorągiewka w tej chwili. Wieje wiatr w
lewo. No to ja się poruszam w lewo, wieje w prawo. No to
ja się poruszam w prawo i tak to wygląda. Dzięki.
Dobrze.
Dzięki.
Jacek, a powiedz mi, ale jak ty to odbierasz wewnętrznie? Że okej, raz w lewo, raz w
prawo. Jak ty, jak ty to
odbierasz? Jak ty to oceniasz? Jeśli mogę tak się zapytać.
Ja nie oceniam.
No to dobrze, to inaczej. Jak ty się z tym czujesz?
No jakby to powiedzieć? No nie wiem.
Mi to się kojarzy z takim okresem. Mi się zdarzyło być w takim miejscu, ale przez
jakiś czas, że to był taki okres
przejściowy, taki wyciszenia i tak dalej, gdzie faktycznie mało się określałem i
manifestowałem.
To nie o to chodzi. Nie, nie, to nie o to chodzi.
Ja wiem, o czym ty mówisz. Ja mówię, z czym mi się to kojarzy. Tak jakby.
Okej.
Rozumiem. Może tak. Rozumiem, co powiedziałeś. W sensie, że tak jakby już osiągnąłeś
cel i tak jakby już zdobyłeś najwyższy szczyt, tak?
Nie, nie, nie chodzi o zdobycie szczytu, tylko po prostu wiem, po co tu jestem,
wiem, co mam zrobić i tak dalej. No
po prostu dużo rzeczy się dowiedziałem i dzięki temu jakby straciłem taki zapał do
tego, żeby iść dalej w tym sensie.
To jest chyba dobre określenie.
Znaczy może się usprawiedliwię, skąd takie i po co takie pytanie, bo myślę, że, że
wielu, wielu, wiele, wielu z nas miało
podobne odczucia, że, że, że właśnie doszło, doszliśmy do jakiegoś tam momentu. No i
właśnie, co dalej? Ale
to jest właśnie też ten czas chyba, że warto sobie dać ten czas na niewiedzenie, co
dalej. Dać sobie czas na to, żeby
raz pójść w lewo, raz pójść w prawo. I myślę, że to jest ważne w tym, żeby, żeby
zaakceptować. No i to jest-
Znaczy to można powiedzieć w ten sposób, że cokolwiek bym nie zrobił, to i tak
osiągnę swój cel. To o to chodzi.
To kojarzę, z kolei kojarzę z czymś, co w psychologii się nazywa kryzys tożsamości.
To ja też mówię z
autopsji coś, co ja też przeszedłem. Nie wiem, czy to jest to. Ja mogę tylko mówić
no też na podstawie swoich
doświadczeń, że też miałem etap w życiu, że zasadniczo jakieś cele osiągnąłem i
teraz nie
wiedziałem, co dalej, nie? Co, co, co-- jakby nie potrafiłem nawet sobie nowych
celów wyznaczyć. I gdzieś później
zacząłem to analizować i czytać gdzieś rozmowy i literatura fachowa i, i
jest to właśnie w generalnie w psychologii nazywane kryzysem tożsamości. Przy czym
nie ma to,
znaczy nie musi to mieć konotacji tylko negatywnych, to generalnie związane też z
takim zwrotem, że co siedem lat się
zmieniamy. Tak, człowiek się zmienia co siedem lat. Chociażby takie, takie bardziej
popularne gdzieś można określenie usłyszeć.
Być może to jest taki stan.
Miałem podobne skojarzenie właśnie z tym, co mówisz i no oczywiście
każda, każda taka faza u każdej osoby ma swoje specyficzne cechy i każdy to
indywidualnie odbiera. Natomiast no dobrze jest też posługiwać się z drugiej strony
jakimiś takimi
określeniami, które w jakiś sposób definiują pewne działania, pewne zachowania,
pewne postawy. Dzięki
temu łatwiej jest nam się porozumiewać. I myślę, że to też jest taka cenna
dla, dla nas tutaj obecnych, cenne doświadczenie Jacka, że
coś, z czymś takim możemy się spotkać. Na określonym etapie naszego,
naszego rozwoju, bo nasz rozwój no to nie jest tylko medytacja i nie wiem, leżenie,
ale to jest, to jest ta codzienność
i możemy się, możemy to realizować na różne, różne sposoby.
No dobrze, ktoś by jeszcze chciał skomentować?
Znaczy ja chciałem tylko tak gwoli wyjaśnienia à propos co tutaj Basia skomentowała,
bo widzisz Basiu, to ty mówisz,
że jak chcesz to malujesz, jak nie chcesz to, to nie malujesz. Natomiast tutaj
chodzi o to, o coś innego, bo ja Schronienie przejąłem w
dwa tysiące drugim roku, teraz mamy dwa tysiące dwudziesty pierwszy. Minęło tyle lat
i przez te tyle lat robiłem coś takiego właśnie, że raz medytowałem, raz
nie medytowałem, wiesz i po prostu te lata mijały. Natomiast pojawia się wewnętrzna
dojrzałość, która nie jest przymusem, a
zrozumieniem
Że tak naprawdę te czterdzieści czy trzydzieści parę minut medytacji jest do
zrobienia. I to jest trochę coś takiego jak wiesz, wstajesz rano i robisz coś,
co musisz zrobić, bo jest częścią twojego życia i to staje się nie jakimś tam
narzuconym z zewnątrz, tylko ty odkrywasz, że ta
praktyka prowadzi do uwolnienia, do radości, do miłości, do wszystkich tych
najbardziej sensownych rzeczy, które
sprawiają, że ten dzień po tej medytacji jest jakościowo inny. I to nie jest praca,
że ty musisz przekopać na działce,
wiesz, kilka, kilka hektarów. Nie, to nie o to chodzi. Tu po prostu chodzi o to, że
do pewnego momentu to rzeczywiście było
zmuszanie się, ale to zmuszanie się jest zawsze. Czy uczysz się języka angielskiego,
czy pójdziesz na jakiś taniec, czy chodzisz na aikido.
W pewnym momencie musisz się zmusić, żeby pójść na trening. Ale wracając z tego
treningu mówisz było warto, a tak mi się nie chciało, nie? I mogłem byś powiedzieć
wiesz, dzisiaj nie
pójdę, bo mi się nie chce, nie? No i oczywiście. I też tak można. To nie w tym
rzecz, że nie można. Tylko ja odkryłem, że ja już tak nie chcę. Dlatego że
wiesz, no mam czterdzieści dwa lata, lata lecą i tak naprawdę niedługo nad grobem
stanę i powiem: no tak, wiesz, miałem medytować, ale mi się nie
chciało, nie? Albo z jakiegoś powodu nie medytowałem, bo byłem niezdyscyplinowany.
Ale dyscyplina to nie jest cierpienie.
Poczekaj, ja ci tylko przerwę w jednym zdaniu.
O to tylko mi chodzi, że to nie jest cierpienie, tylko coś, co cię uskrzydla.
Słyszysz? Chciałem ci powiedzieć tą rzecz à propos tego, bo tu fajną rzecz
powiedziałeś. Chciałem ją wychwycić, żeby to po prostu jakby pokazać,
że w momencie, kiedy na przykład mówimy, że do czegoś się musimy zmusić czy nie.
Przepraszam, muszę skończyć chwilkę.
No chyba Jacek zniknął w ogóle. Coś chciał. Chciał
skończyć, ale się nie udało.
Cisza nastała i trochę zawiało.
Może odpowiem króciutko.
Działają energie.
Ja słuchając cię Czarek miałam wrażenie, że ty po prostu, że dla ciebie to jest
ciężka praca,
żeby móc dorównać tym mistrzom. Ale jeszcze tak pomyślałam, że autorytetem
każdy człowiek powinien być sam dla siebie. Nieee, znaczy wiesz, no każdy ma inną
ścieżkę, ale takie
moje przemyślenia. Ja, ja nie chciałabym się wzorować na nikim, tylko po prostu iść
własną drogą.
I, i to wcale nie jest tak, że ja nie medytowałam. Były lata, kiedy medytacje
właśnie z Hemisynkiem i były codzienne. Ja mam chyba sześć brulionów zapisanych
różnymi
wizjami, bo każdą notowałam i, i to nie o to chodzi, ale w tej chwili,
w tej chwili dochodzę do wniosku, że, że najważniejsza jest radość i wtedy,
wtedy człowiek jest bardziej twórczy i bardziej, i po prostu jest ta
lekkość w życiu. To nie jest tak, że ja. Że ja
próbuję dojść do jakiegoś poziomu, tylko dojdę do takiego poziomu, jak,
jak mam dojść. Ale nie muszę w tym celu się wysilać szczególnie, tylko po
prostu w sposób lekki, łatwy i przyjemny. Właśnie traktując życie tak...
Radośnie.
W porządku. Ja to rozumiem. Okej, super. Ja tylko mówię ci, że wiesz, ten etap
dyscypliny to jest śmiesznie
krótki, bo to są cztery miesiące i to się pojawiło dzięki tej komendzie Human Plus,
bo to naprawdę coś się wtedy we mnie zmieniło, że ta komenda
zadziałała i ja jestem naprawdę pod wrażeniem. Natomiast mi się ta dyscyplina
podoba, bo te trzydzieści, czterdzieści minut rano to jest i tak ten
moment, kiedy ja mam czas na to. Więc nawet jak czasami mi się nie chce, to ja i tak
kiedy medytuję, to ja cieszę się. Cieszę się, że
przełamałem to, że mi się nie chciało. Bo to nie jest, wiesz, leżenie na gwoździach,
nie? Tylko po prostu całkiem dosyć
bym powiedział, momentami przyjemna aktywność. Także, także my po prostu jesteśmy
na różnych etapach być może i kładziemy. Dla nas w tym momencie jest co innego
ważne. Ja mam ten moment, kiedy chcę dyscypliny. Ty masz ten
moment, że już miałaś okresy dyscypliny i jesteś być może właśnie dzięki temu taka
szczęśliwa, wolna i rozluźniona.
Natomiast ja trochę chcę pocisnąć, że tak powiem.
Ja tak tylko od siebie dorzucę, że nie mamy liniowego, tak jakby poziomowania i
stopniowania, więc w ogóle możemy być w zupełnie innych miejscach, nie?
No.
Ściskam cię mocno, bo podoba mi się to, że jesteśmy na różnych, wiesz. Nie
podłączyłem kamery, bo coś nie. Telefon mam
podłączony, a nie działa. Ale ściskam cię po prostu.
I grzeje mnie.
Super, dzięki w ogóle.
A ja zachęcam. Agnieszka, Marta, Danusie. Ania się pojawiła niedawno.
Podzieleniem się co macie w głowach na związku z Nowym Rokiem. Albo jeszcze jednego
pytania nie zadaliśmy Paweł.
Jeszcze mieliśmy jedno w zanadrzu takie. Co wam, co wam sprawiło trudność w dwa
tysiące dwudziestym najbardziej?
Tak jakby co było najtrudniejsze poza covidem.
To znaczy ja się, ja siedzę cicho, bo właściwie no planów poza takimi zupełnie
przyziemnymi pod
tytułem wyjechać za granicę na urlop w tym roku, to, to za bardzo nie mam. No
kontynuować na pewno to,
co w zeszłym roku, czyli dalej ćwiczyć z Gateway'em. No i ostatnio kupiłam
właśnie nagranie Joe Gallingergera Ocean Hearts. To jest bardzo fajne, bardzo mi się
podoba.
No i na pewno, jeśli będzie taka możliwość warsztaty online u Ciebie Pawle.
Zapraszam. Jak będą to zapraszam. Gorąco zachęcam.
I tak. A co mi sprawiło trudność w zeszłym roku? No właściwie no...
Chyba siedzenie cały czas w domu w jednym miejscu, kiedy-- i taka właściwie
niepewność, bo te pierwsze miesiące były takie, że nie wiadomo było właściwie, z
czym mamy do czynienia, o co właściwie w tym wszystkim
chodzi. Właściwie chyba do dzisiaj nie wiemy. I ta, i taka...
I taka niepewność. Ale no z pozytywnych rzeczy to, to na pewno powrót do właśnie
do ćwiczeń z Gateway Experience, które zarzuciłam na jakieś ponad dziesięć lat.
Więc-
Na wszystko przychodzi czas.
Dokładnie.
Tutaj akurat ten ubiegły rok miał to do siebie, że troszeczkę zmusił,
można powiedzieć, część osób do tego, żeby zaczęły coś robić.
Stworzył przestrzeń.
Stworzył przestrzeń. O, może tak. Dokładnie. Lepiej to ująłeś. Dziękuję ci bardzo.
Tak, tak. Stworzył przestrzeń
do takich działań. Zresztą no ja się podzielę takim też doświadczeniem, bo
rozmawiałem kiedyś, parę miesięcy temu z jednym z moich kolegów, który też był na
warsztatach
Bruce'a Moena i zgodziliśmy się co do tego, że w momencie, kiedy zaczęła się ta
cała historia od marca z koronawirusem, to tak Dominik mnie teraz natchnął.
Stworzyła się przestrzeń, stworzyła się ogromna przestrzeń dla energii,
która do tej pory była stłamszona. Przyroda zaczęła inaczej wyglądać, zaczęła się
inaczej
zachowywać. I doszliśmy do wniosku, że po prostu ludzie przez to, że skupili się na
jednej rzeczy, na jednym
zmartwieniu, na jednym lęku, przenieśli cały ciężar tych, tego szumu, wszystkich
lęków
w jedno miejsce. W związku z tym zwolniła się przestrzeń. Stworzyła się przestrzeń,
gdzie można było odczuć takie bardzo
pozytywne energie. Przynajmniej ja miałem takie odczucia przez długi, długi czas.
Właśnie na samym początku tej
historii. Później się to troszeczkę zmieniło, ale znowu jesienią, kiedy naraz
narósł strach, znowu się ta przestrzeń pojawiła. Także-
Poza tym, jak to Paweł mówisz, to mi się też tak wydaje, że to jest też, że ta
sytuacja obecna też tak jakby trochę
powoduje, że nie tyle się dzielimy na grupy, ale tak jakby widać znacznie
bardziej wyraźne staje się takie jakby dwie grupy i pomiędzy
gradacja pomiędzy nimi. Mówię ci tacy, którzy całkowicie są zalęknieni sytuacją i
tacy gdzieś tam, i ci wszyscy, którzy
pracują w jakiś sposób z tym, nie? Tak jakby. No mam wrażenie, że ci zalęknieni to
się tak skleili wszyscy i
wszyscy siedzą tak jakby, a reszta gdzieś tam pracuje. I to tak mi się wydaje, widać
dużo bardziej teraz.
No bo to od razu, tak jakby jak o kimś rozma-- nie wiem, ja w towarzystwie o kimś
rozmawiam, to od razu pada hasło na przykład on, ona jest taki jakby no siedzi w
izolacji, bo wirus na przykład nie? Albo maseczki.
Zdecydowanie też to tak odbieram, że nastąpiła większa polaryzacja, że zostało dużo
bardziej
widoczne. Tu wchodzimy już w ogóle w rozważania związane z sytuacją lęku,
który został wygenerowany w ubiegłym roku. Ja przynajmniej takie odniosłem wrażenie,
że też nastąpiła większa
polaryzacja. Nie było jakichś takich wielkich transferów, powiedzmy od zalęknionych
do obudzonych i w drugą stronę. Raczej po prostu te grupy się
bardziej spolaryzowały. Zalęknieni stali się bardziej zalęknieni, a ci tak zwani
obudzeni poszli w kierunku-
I bardziej wyraźne to się stało.
Bardziej wyraźne to się stało.
Jeden czynnik, który to tak jakby pokazuje, nie?
Tak, tak, tak.
No.
Ale-
To jest chyba ta odpowiedź na to. Ja przynajmniej się zastanawiałem, ale myślę, że
wielu z nas, jak
nastąpi ten podział, tak? Bo było w różnych przekazach, czy generalnie tak w naszej
branży informacja,
że o tym, czy będziemy awansować, czy nie, zadecydujemy każdy z nas z osobna. I to
chyba, chyba się dzieje teraz, że każdy sam.
Nikt nie ma tych stu czterdziestu czterech tysięcy wybrańców, tylko każdy sam
decyduje. No właśnie, ta polaryzacja, tak? Po której
stronie będzie.
Mhm.
Przy tej sytuacji jak mówicie, że czy może większa polaryzacja, że ludzie, którzy
dotychczas byli mocno nie wiem, zabiegani, zajęci, troszeczkę tak
spojrzeli, a ta sytuacja cała wokół, wokół covidowa już niektóre jakby takie
przekazy mainstreamowe są tak
absurdalne, że ludzie, którzy raczej wierzyli mainstreamowi, już teraz w zasadzie
nie wierzą mu absolutnie, bo tam się
nie da w to wierzyć. Jeżeli ktoś nawet logicznie rozumuje, to nie trzeba iść daleko.
Ale wiesz, że ocenę.
Że może tak, ale nie, ale pod kątem mówię, że ludzie właśnie mówimy, czy byli
wcześniej obudzeni, teraz się polaryzują. Myślę, że
duża część się jednak. Może to moja nadzieja taka, że się jednak tych ludzi trochę
budzi, bo widzi, że coś tu nie gra po prostu.
A przynajmniej zaczynają się zastanawiać. Tak, podobne.
To jest taki kop, nie?
Napięcie jest podniesione takie.
Tak z własnej, z autopsji, że, że ludzie mnie pytają o rzeczy. Tacy ludzie, o
których nigdy
bym się nie spodziewał wcześniej, że mnie zapytają. Tak. Czyli, czyli. Czyli
chociażby przy świątecznym stole rozmowa na temat
reptilian. Co w ogóle? No oczywiście wyparcie, że nie ma czegoś takiego i tak dalej,
ale już samo to, że
ktoś gdzieś słyszał tak o tym, o tym, o takie nazewnictwo także. No tak, coś się tam
ruszyło.
Przy okazji jest duże niebezpieczeństwo stworzenia
innych zastępczych lęków oprócz tego, który, który jest. Więc z tym to myślę, że
warto
ostrożnie postępować. Jest jeden taki odcinek Star Treka.
Dominik się uśmiecha, bo chyba wie, o który chodzi. Gdzie właśnie była,
była osoba, która miała ogromną zdolność przyswajania wiedzy i sobie zażyczyła, żeby
dostarczać jej zapisy z misji z wielu miesięcy, bardzo wielu miesięcy tego
wszystkiego, co się działo na statku
kosmicznym w trakcie misji i doprowadziła.
Aha wiem, kojarzę. To chyba siedem z dziewięciu, tak?
Tak, tak. Właśnie doprowadziło to do tego, że stworzyła kilka teorii spiskowych i
wszystkie fakty się zgadzały. Wszystkie się
łączyły bardzo logicznie i powstały chyba trzy czy cztery teorie spiskowe i
doprowadzały.
Absurdalne w ogóle, ale logiczne. No ale niedawno oglądałem, wiesz, niedawno
oglądałem ten odcinek.
To dla tych, co nie wiedzą, to troszeczkę tła. To była taka postać ta siedem z
dziewięciu to była taka postać, która--
taki człowiek, który miał wbudowane takie jakieś tam elektroniczne urządzenia i ona
miała znacznie podkręcone zdolności analityczne i
myślenie i ona. No i ona tak jakby miała też dostęp do komputera z poziomu swojego
mózgu. I właśnie w ten sposób,
jak uzyskała dostęp do bardzo dużej ilości informacji, to, to łączyła w różny sposób
te fakty i
nagle ją ciach tknęło i leciała i alarm wstrzymywała. I to chodzi o to, że te
perspektywy no tak.
Także to jest bardzo pouczający odcinek w odniesieniu do tej sytuacji, którą w tej
chwili mamy. Jest mnóstwo różnych,
mnóstwo różnych informacji, które do nas docierają. No i trzeba być, warto być
bardzo ostrożnym, żeby
nie wyciągać zbyt pochopnych wniosków, mimo że łączenie faktów wydaje się oczywiste.
No to, to, to.
Ciekawe tylko jest jeszcze dodatkowo, że ona miała dobre intencje. Tak?
Tak, tak, oczywiście.
Bardzo dobre intencje, bardzo.
Że miała bardzo dobre intencje.
Tak, tak, tak to, to za miesiąc na spotkaniu spróbuję też, a tak mi się kojarzy
wspomnieć,
odpowiedzieć na pytanie gdzie-- taka zajawka gdzie TMI jest umieszczony na rynku to
taki
temacik jak się ma TMI do innych, innych tak jakby. Do konkurencji, bo właściwie to
jest taka poniekąd można postrzegać konkurencja dla Instytutu, nie? No to za
miesiąc.
No w każdym razie to taka była dygresja, jeśli chodzi o właśnie o ten serial
Star Treka. Ciekawa inspiracja i też taka przestroga dla do tego, żeby
dość ostrożnie podchodzić do różnych informacji, które do nas docierają.
A teraz może zachęcam Marta, Anię, Danusię. Są dwie Danusie.
Danusia już włączyła mikrofon.
Ja już włączyłam mikrofon. Wiesz, ja chciałam wam powiedzieć, że zupełnie dziwna
rzecz się dzieje, bo w ubiegłym roku miałam dużo traum i dużo
rzeczy przepracowałam. Mnie przepracowano. Teraz widzę, bo ja już pamiętam lata
osiemdziesiąte, kiedy to
była podziemie się tworzyło i teraz uważam, że to nasze działania również zaczynają
się
robić podziemiem. Spotykamy się, jeździmy, ale myślę, że to podziemie będzie rosło
niedługo. Jak już w internecie nie będziemy mogli
się na przykład spotkać, to mimo wszystko te nasze kontakty i to, co przeżyliśmy na
warsztatach, jak poznaliśmy ludzi, którzy są z nami zupełnie związani
inaczej, inaczej z innego pola, to nagle się okazuje, że człowiek, którego widzę
pięć minut, z którym
siedzę obok, przyjeżdża do mnie i my się rozumiemy bardziej niż ja się rozumiem z
ludźmi, z którymi mam do
czynienia przez lata.Po prostu te inne, te inne energie, te inne fale, które
przychodzą, powodują to, że my cały czas coś robimy z osobami, które są poznane
albo dzwonimy do siebie, albo gdzieś staramy się spotkać. I dzięki temu od momentu
ostatnich warsztatów, bo ja
byłam na wszystkich warsztatach Pawła, nawet dwukrotnie na niektórych. Tak poszłam
do przodu,
że każdy moment w życiu w zasadzie jest dla mnie medytacją. I tę medytację
oczywiście robię wtedy, kiedy
mam przyjemność. O Jezu, jak ja się cieszę, że za dwie godziny będę mogła medytować.
Z jednej strony. A z drugiej strony,
jeżeli już czuję, że jest mi tak bardzo dobrze, to mówię wyłaź z tej strefy komfortu
i teraz mów ci troszeczkę coś da
do myślenia innego. A ponieważ dużo czytam, wobec powyższego stwierdziłam, że nie
chcę być
lustrem odbijającym czyjeś poglądy, czyjeś myśli. Ja je muszę zrozumieć. Wobec
powyższego
stwierdziłam, że ja bardzo dużo wiedzy mam, ale ta wiedza wcale nie jest moja. Ona
jest gdzieś zapożyczona i teraz pracuję nad tym,
żeby zrozumieć ją. Część przyjąć, a część odrzucić, ponieważ bardzo dużo rzeczy
okazuje się w tych moich medytacjach zupełnie bezsensowne. Ten interpretator jak mi
się
zaczyna włączać, to ja po prostu cytuję jakieś kawałki ksiąg. Ja się przestaję
rozumieć wszystko. Wobec powyższego
wyłącz interpretatora i poczuj. No i w końcu czuję. Tyle. Przyszły rok
dalej to samo działanie. Dalej to już po prostu idzie. Samo idzie. Też to rób to jak
z przyjemnością. Z tym, że nie ma tam ćwiczenia. Dzisiaj już maraną tak pójdę po
przeciwnienie. Ja się muszę
cieszyć na to jak na taką wielką przyjemność, że ja sobie Hemisinga jakiegoś włączę.
Ostatnio Paweł mi powiedział
na poprzednim spotkaniu, że bardzo fajnie jest puścić sobie. Po co to przez
słuchawki? Puść se na głośniki i
zobaczyć jak to będzie działać. Faktycznie działa również nie tylko na słuchawkach.
Tylko jak masz je stereo w pokoiku malutkim
to to ci też fajnie wali po głowie. Co poza tym, że wiesz, chodzisz i słuchasz tego
wszystkiego i to też jest fajne działanie. I te moje
dwie fukule moim zdaniem jeszcze trochę mają, ale się zbliżają do tej finalizacji.
Także życzę
wszystkim. Bardzo się cieszę, że się z wami mogę spotykać, bo to jest fantastyczna
dla mnie sprawa. Dzięki.
Danusia, ja tak myślę, że możemy robić te same rzeczy, ale nie tak samo. Mamy już
inne
doświadczenia. Spotkaliśmy, spotkaliśmy innych ludzi, mamy inne kontakty.
Rzeczywiście tutaj no miałem tę przyjemność właśnie
bycia z Danusią i mogę się tutaj podpisać pod tym, że te połączenia, te
spotkania nawet teraz, prawda, pomimo tego, że nie jesteśmy, nie jesteśmy face to
face w
sensie fizycznie, no to sprawiają, że możemy sobie porozmawiać
na tyle swobodnie, że no właśnie widzimy się z niektórymi po raz pierwszy,
a mówimy o swoich emocjach, o swoich przeżyciach, o swoich chęciach, o swoich
obawach. To jest fajne. I myślę, tak jak mówię, jeszcze raz
powrócę do tego tak samo. Znaczy to samo, ale nie tak samo myślę.
To jest też bardzo ważne, tak jakby, bo w ten sposób też tak jakby osoby, które się
dzielą,
wysyłają energię i pomaga. To pomaga też innym. Tak, to jest część tak jakby
wspierania całego procesu, więc to też wraca tak jakby
w jakiś sposób zasilanie tego wszystkiego. Więc to wielo-- ja cały czas, odkąd to
usłyszałem, do tego nawiązuję.
William Buhlman od wychodzenia z ciała powiedział, że nasze życie to jest
wielowymiarowa gra i to ciągle wraca tak jakby
do mnie wielowymiarowo, tak jakby. Padło pytanie, czy osoba, która wychodzi z ciała,
czy dla niej normalnie płynie czas z Radia Paranormalium, czy na przykład będę miał
od Karim, czy
na przykład będę miał poczucie, że upłynęło kilka godzin. Pyk, wracam do ciała, a tu
pięć minut. Z tego, co ja wiem, to różnie
to może być, ale tak może być.
Może być. Może być odwrotnie. Może być tak, że jest czas powiedzmy dłuższy tam, a
wracam, jest parę, parę
minut, a może być zupełnie odwrotnie.
No więc tak, nie ma tej liniowości i może być w jedną i w drugą. No
to teraz jeszcze nam Marta i Ania zostały z włączoną kamerką, które będę zachęcał.
Nie zmuszam.
Oczywiście ja tylko zachęcam. Tak jakby tyle.
O, Ania się włączyła, ale nie słychać ciebie Aniu niestety.
Nie słychać.
Widać, że masz mikrofon włączony, ale nie słychać ciebie.
A. Może coś tutaj.
Tak?
O teraz tak.
Słychać?
Tak. Jakby troszkę głośniej jeszcze jakbyś mogła to.
Lepiej?
No słychać. Trzeba będzie uszy wyciągać, ale damy radę.
No nie właśnie, ale to przysunę się. Lepiej trochę?
Ale damy radę, ale damy radę.
Damy radę.
No i tak pierwsze pytanie to było, co w zeszłym roku było dla mnie najcięższe, tak?
Mhm.
I to jest tak. U mnie to były takie, ja bardzo wyraźnie wyczuwałam te
ciężkie energie, takie, że one-- to było tak, jakby to spadło na mnie. Natomiast ja
nie poradziłam sobie z tym
poradzić. Natomiast teraz to jest coś takiego, jakby się wszystko podnosiło do góry.
Jest lekkość i jest takie otwarcie, które na przykład dla mnie osobiście daje mi, po
co mi
się tak? Dla mnie osobiście daje mi taką, jakby to powiedzieć. Ja mam
takie linki, że na przykład wiem, że jest wybór, z którego mogę skorzystać, ale on
jest jakby uzależniony ode mnie.
Nie wiem. Nie wiem, czy to akurat powiedziałam zrozumiale, ale to jest. Ja akurat
jestem w energii powietrza. Ja jestem
wodnikiem z urodzenia i ogólnie bardzo fajnie czuję teraz tę energię. Czyli takie
czuję, że to się tak jakby podniosło, otworzyło
coś, co wcześniej było bardzo zamknięte i ja wtedy nie byłam przygotowana na to
zamknięcie. To tak, jakby ktoś mi
zrzucił jakiś balast na plecy. Ja go musiałam dźwigać. Miałam problemy z akceptacją.
Natomiast teraz czuję, że
to się wszystko jakby podniosło, rozproszyło. Być może gdzieś przemieściło, ale już
nie ma tego zasięgu, jakby mojego,
mojego bytu tutaj. I mam-- wiem, że mam wybór, że mogę się przenieść w inną
przestrzeń, taką
zgodną z moim, z moją energetyką. Także.
A jakieś oczekiwania, plany w stosunku do tego roku? Coś? Mhm.
Znaczy nie wiem, czy mogę to nazwać oczekiwaniami, natomiast mam bardzo dużo fajnych
pomysłów
i taką wiarę w to, że będą się realizować rzeczy, o których wcześniej na
przykład bałabym się pomarzyć albo bałabym się pomyśleć, że tak może faktycznie być.
Natomiast teraz czuję, że to może się
wydarzyć.
Mhm. Pięknie, pięknie. To-
No tak, tak, tak. Jeżeli się uda, to będzie okej. Jeżeli nie, to być może będzie coś
innego. Na pewno lepszego.
Mhm. To dziękujemy Ci za podzielenie się swoim doświadczeniem i
tym, co może przynieść następny rok. Czy ktoś jeszcze by chciał się
podzielić? Jeśli nie, nie będziemy zmuszać.
Marty.
Słucham?
Nie będziemy Marty zmuszać.
Nie będziemy Marty zmuszać. Może. Może tego. Może nawet włączy mikrofon, ale nie
będzie działał.
Tak, tak. Zdecydowanie.
Ja wrzuciłem tutaj na czacie link do medytacji
wdzięczności. Któ-- do zrobienia, której zachęcam po
zakończeniu naszego spotkania. Jak znajdziecie chwilkę. Króciutka medytacja,
dziesięć minut. Możecie ją sobie połączyć jeszcze z
którąś z innych tam dostępnych medytacji i myślę,
że tego typu energie dobrze by było, gdyby nam towarzyszyły jak najczęściej
w tym roku. Bo mam wrażenie, że tak przynajmniej z mojego doświadczenia wynika, że
one
bardzo pozytywnie wpływają na nasz odbiór. Zarówno nas samych, jak i otoczenia.
No i też mogą pomóc w wykrystalizowaniu tego, co chcielibyśmy osiągnąć w tym
roku, czy też w realizacji naszej ścieżki. I tym
optymistycznym akcentem chyba będziemy powoli zakańczać.
Jeszcze jedno pytanie znalazłem, na które nie odpowiedzieliśmy. Listening z Radia
Paranormalium tutaj wcześniej napisał à
propos krótkie zapytanie w jakim focusie jest fakt, jak jest we śnie? No to
generalnie
ja to nie wiem, bo to nie jest określone.
No to nie jest tak, że sen to jest jakiś tam focus.
No.
Tak samo jak medytujemy czy spotykamy zmarłych, to też nie jest określony focus. To
w zależności od tego, z
jaką energią się kontaktujemy, w takim focusie się w danym momencie znajdujemy. To
są stany zmienne, to są różne obszary
świadomości, a focus to jest, to jest stan świadomości, który możemy
do, też do obszaru świadomości przypisać. Więc raczej tutaj należałoby
na to spojrzeć z innej perspektywy, że poprzez
fazę snu mamy możliwość eksplorowania różnych, różnych obszarów świadomości, czyli
różnych focusów. To nie ma.
Nie jest tak, że to jest jeden konkretny focus i nie wiem kto i wszystko przychodzi
nam do tego focusa. To raczej
my, będąc w stanie takiego głębokiego relaksu, uśpienia, mamy możliwość
przemieszczania się czy też
skierowania naszej uwagi na, na różne obszary świadomości, czyli na różne focusy.
I teraz jeszcze Danuta Prytulak. Była prośba o głos. Zapraszamy.
Tak, Danusia, poprosimy.
A unmute, bo mikrofon.
Mikrofon.
Trzeba włączyć mikrofon. Mikrofon.
Halo, Danusia? Mikrofon włącz.
Trzeba gdzieś na mikrofon kliknąć. Jest pewnie przekreślony gdzieś na ikonkę
mikrofonu.
Na swoim obrazku masz pod spodem, masz na dole mikrofon.
Wy jako admini nie możecie?
Nie. Ja mogę tylko wysłać prośbę o włączenie mikrofonu.
Akurat ten Zoom tak nie daje takich możliwości.
Kiedyś chyba dawał, wiesz? A teraz już nie, bo żeby komuś nie włączyć i go nie
podsłuchać.
Danusia, masz ten przycisk koło przycisku z kamerą z lewej strony.
Lewy dolny róg.
Ikona mikrofonu. Kliknięcie na nią spowoduje-
O, poszło.
Tak jest.
Teraz słychać?
Teraz słychać. Brawo.
Słychać. Wiecie co? Tak słucham tych wszystkich wypowiedzi. Są piękne, ładne. Bardzo
się
cieszę. Cóż można dodać? Cóż ja mogłabym dodać? Wiecie,
chciałabym przytoczyć swój wiersz, który kiedyś, dawno, dawno temu napisałam.
Ale ja nie uczę się swoich wierszy na pamięć. W związku z tym opowiem o tym wierszu.
O czym on mówi? On
mówi o takiej małej kropelce, która gdzieś tam z jakiejś skały
wypływa i złącze sobie taką drogę. Gdzie? Do
oceanu, wielkiego oceanu, który jest jej przeznaczeniem.
I tych kropelek jest bardzo dużo, zbiera się bardzo dużo i one płyną, płyną.
Dużo z nich ginie po drodze, ale niektórzy, niektóre trafiają właśnie do tego
wielkiego jeziora
i to jest ich przeznaczenie. Unoszą się na falach, wpływają do tego oceanu i
unoszą się na falach tego oceanu. I są szczęśliwe. Stanowią jedność.
I o to właśnie nam chodzi. O tą jedność.
A ona
będzie lepiej. Uważam, że ten rok i następne lata będą naprawdę
dużo lepsze, mimo że działa-działał. Ale my musimy myśleć
pozytywnie. To bardzo ważne. I to właściwie tyle, co chciałabym dodać od siebie.
Dziękuję, że dopuściliście mnie do głosu i że mi się udało.
Dziękujemy ci za twój głos. No to teraz
może będzie to na koniec. W ten sposób będziemy mogli zakończyć dzisiejsze
nasze spotkanie. Zachęcam jeszcze raz do tej , której link jeszcze raz
umieszczam na czacie. Myślę, że sprawi
wam dużo radości, dużo przyjemności i będziecie do niej często wracać. Tymczasem
mamy już nasze
kolejne spotkanie. Tradycyjnie będzie to pierwszy wtorek miesiąca, tym razem
lutego. Wypada on drugiego lutego. Także możecie już sobie w
kalendarzu zaznaczyć. Drugi luty o godzinie dziewiętnastej pod tym samym adresem.
Spotykamy się na naszym kolejnym
spotkaniu, na którym opowiemy więcej o? Dominik?
O tym, co tam w teamie w Instytucie. Trochę się podzielę, o
czym tam, nad czym pracujemy w tej radzie.
Będą wiadomości zza kulis. Nie znajdziecie tego na stronie internetowej. Wiadomości
z pierwszej ręki.
Także myślę, że się zapowiada ciekawie.
Oni nie gadają po polsku, to coś tam możemy tak.
No dobrze, to mam nadzieję, że to spotkanie było dla was inspirujące i ciekawe, że
z chęcią przybędziecie na kolejne po to, żeby znowu spotkać się w takim albo nawet
większym gronie. Że dalej będziecie się tak
chętnie dzielić swoimi wrażeniami, doświadczeniami, dyskutować o tematach, które nas
wszystkich interesują.
Do czego was gorąco zachęcam w imieniu moim i tutaj obok mnie
na-- w aplikacji Dominika. Tak przynajmniej go widzę, że jest obok mnie.
Ja też cię widzę obok.
Dobrze. To jeszcze raz w imieniu Dominika i swoim dziękujemy wam za udział i
zapraszamy na nasze następne
spotkanie za już miesiąc. Do usłyszenia. Do zobaczenia.
Cześć.
Dzięki.
Pa, pa.
Był to zapis spotkania online The Monroe Institute Polska. Dowiedz się więcej na
www.tmipolska.pl. Zapraszamy również do śledzenia fanpage'a TMI Polska na Facebooku
pod
adresem facebook.com/tmipolska.pl.