Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery.
W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez.
No, ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś
zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Ten zdecydowanie mało ciekawy rok 2020
wypadałoby zwieńczyć czymś ciekawym, a najlepszym na to sposobem jest spędzenie
dzisiejszego wieczoru z Radiem Paranormalium i wysłuchanie kolejnego,
dwudziestego piątego już odcinka podcastu
"Mówią świadkowie". Przy mikrofonie Marek
Sęk "Ivellios". Dobry wieczór państwu. W dzisiejszym odcinku wysłuchamy kolejnej
już w historii tej audycji paranormalnej spowiedzi, w trakcie której słuchacz
podzielił się całą serią historii o spotkaniach z UFO i zjawiskami
paranormalnymi. Dużo z tej rozmowy wyciągną zatem zarówno osoby interesujące
się tematyką ufologiczną, w tym spotkaniami z Bedroom Visitors, jak
również pasjonaci tematyki duchów, nawiedzeń, kontaktów ze zmarłymi itp.
Zdarzało się, że niektóre zjawiska działy się niejako na zawołanie. Zanim jednak
przejdziemy do zapisu rozmowy z bohaterem dzisiejszego odcinka, tradycyjnie
przypomnę kontakty do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy chcieliby
podzielić się jakąś swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny: 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy: 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
36 08 80 02, 36 08 80 02. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. Zanim przejdziemy do wysłuchania zapisu
rozmowy z bohaterem dzisiejszego odcinka,
parę uwag ode mnie. Słuchacz na początku
wspomina o ciągnących się obecnie u niego
problemach z bezsennością, spowodowanych
nadużywaniem w przeszłości środków pitnych o podwyższonym procentażu. Mimo tego
szczegółu, który w oczach wielu osób może spowodować obniżenie wiarygodności
przekazywanych relacji, uważam, że wyłączenie w tym momencie tego podcastu i
darowanie sobie słuchania byłoby nazbyt pochopne. Apeluję, aby wszelkie osądy
wydawać po wysłuchaniu całości rozmowy z naszym słuchaczem. Ja sam wiarygodność
tego słuchacza oceniam bowiem na bardzo
wysoką, choćby z tego względu, że słuchacz
mimo upływu lat doskonale te wszystkie zdarzenia pamięta. Nie odnosiłem w żadnym
momencie wrażenia, aby jakieś fakty czy
szczegóły były doraźnie dowymyśliwane, zaś przekazane przez niego historie,
kolokwialnie mówiąc, trzymają się kupy. Można też zaryzykować stwierdzenie, że
obecne problemy z bezsennością, między
innymi spanie maksymalnie godzinę, niejako otworzyły naszego słuchacza na
doświadczenie zdarzeń związanych ze świadomym śnieniem oraz doświadczeń w
przestrzeni astralnej. Co więcej, świadek
mieszka bardzo blisko dużego lotniska i
często wypatruje samolotów. Potrafi zatem odróżnić samolot od czegoś innego, co
przynajmniej w moim mniemaniu dodaje wiarygodności przekazanym przez niego
relacjom dotyczącym niezidentyfikowanych obiektów latających. Pierwotnie zapis
rozmowy z tym słuchaczem trwał prawie trzy godziny, jednak w audycji wysłuchamy
krótszego nagrania, trwającego niecałe dwie godziny. Podczas obróbki wyciąłem
momenty ciszy i fragmenty niedotyczące przeżyć i obserwacji naszego słuchacza.
Przejdźmy zatem do słuchania. Słuchałem, słuchałem tej, tej właśnie tej
historii, bo tam jeden właśnie odcinków słuchałem i tam między innymi było też o
tym, o tej Hucie Katowice. No a że tu mieszkam
niedaleko, to też z ciekawości to posłuchałem przed chwilką. Bardzo ciekawa
rzecz, kurczę. Tym bardziej, że tam jeździłem po tej hucie bardzo często był
i... Ale to w sumie nie to, nie to chciałem, kurczę, że tak powiem,
opowiedzieć. No bo z tego, co pamiętam z treści maila,
to chyba tam pan miał kilka takich przeżyć, którymi chciał się pan podzielić?
... Ja mam tego bardzo dużo, dlatego, że no, w sumie też to tak jest, no trochę
dziwnie zabrzmi, ale no, część mogło mi się, część mogło mi się tak wydawać, nie
wydawać, no ale, ale w związku z tym moim spaniem, no to już jest od dłuższego
czasu. Powiem tak, no, no, nie jestem tam jakimś
alkoholikiem, no ale ze względu na moją pracę, no to sobie pozwalałem codziennie
wypić, no, ile wlazło, a ze względu na swoją wagę, no
to mogłem dosyć konkretnie wypić, więc
no, przechodziłem już po prostu do takiego
stanu, że no i półtorej litra do dwóch litrów dziennie wypijałem alkoholu,
takiego mocniejszego sześćdziesiąt procent. No i później już człowiek miał
taki tryb awaryjny, można powiedzieć. Funkcjonowałem, wszystko, no, ale
no miałem, że tak powiem, szofera własnego. No i ten woził mnie wszędzie.
No, jak był dostępny, jak nie był dostępny, no to, to po prostu. No to
siedziałem w domu na takim troszkę odłudziu, można powiedzieć. No i to też
tak. Później się zaczęły te noce bezsenne. No i, i, i, no to mi się tak troszkę
porypało w życiu. No i. No ale to jeszcze zacznijmy może nawet takie, taką
historyjkę po prostu wcześniej, wcześniej, wcześniejszą, jeszcze za tych czasów,
takich dobrych, jak się tak urzędowało. Takiego znajomego miałem, bo po prostu
kupiłem dom tutaj, niedaleko Zawiercia i taki domek,
taki stary. Tam dwoje ludzi mieszkało, nie miało dzieci. No i tam była ciekawa
historia, bo, bo było około siedemdziesiąt
dwie osoby do spadku wzywane do, do, do sądu po prostu, nie? No, taka mała
chałupilka, no ale. No i ten gość, pobliżony jego podobno, niech
Pan Bóg świeci nad jego duszą. I nim, no,
była sytuacja taka, się dowiedziałem od
sąsiadów, że no, ją potrącił samochód. No,
on się tam bardzo żartował z sąsiadami i ją potrącił samochód.
No i, no i zmarła kobieta, no a on jakieś
dwa miesiące później też gdzieś podobno
pił. No i urzędował w trawie. Go znaleźli, jak wywijał nogami. No, pogotowie
przyjechało, ale już za późno. No i to takie. Się tam mnie pytali, czy nie
straszy po prostu tutaj, nie? No nie, no
co mnie straszy? No nic mnie nie straszy.
No tak, wszystko tego. No ale zaczęły się dziać takie troszkę dziwne rzeczy pod
względem, no to w nocy było przeważnie.
No, że no, wiadomo, te zmory nocne takie,
że po prostu coś mnie tam trzymało, coś
czułem, po prostu czyjąś obecność. To niby był sen, niby nie był sen
i ten, ale każdy się śmiał, a od wódy już mi się w głowie fantazji. No i taki
przyjeżdżał znajomy do nas, taki niewierzący w ogóle, taki, taki, taki
dzieciaki ma i nic nie ochrzcił tego. Tam matka z nim się kłóci. No i
w ogóle on co tamtego Boga nie ma, tylko
szatana se tam gdzieś wydziergał na ręce. No i ten. No i tak popili. Ja mówię:
Marywicz, tam do góry słazi, ale mówię:
wiesz, weź se pod uwagę, że tam straszy, a
on aha, aha, ciebie straszy, nie, ciebie
straszy, nie. No i poszedł tam z żoną do
góry i z dzieckiem. No, jego dziecko chyba miał wtedy rok. No i
chłop taki dwa metry ponad wzrostu. No i w
pewnym momencie w nocy tak wpieprzał z góry, no w sumie parę schodków. Tylko to
jest takie niskie przejście, łeb se rozwalił. No bo, no bo zapomniał o tym, że
tam jest taka belka. Siedzi, czoło rozkrawione, papierosa jednego za drugim w
kuchni. Ja mówię: co się co? On do mnie wejdzie, a on do mnie wejdzie. Ja mówię:
no, ale widzisz, no, ze mnie się śmiałeś,
a tego. No, ale temat umarł kilka razy.
Pomijając, że w pokoju żarówek mam lampę,
co ma pięć żarówek. No, nie wiem, chyba ich wymieniłem ze dwieście albo trzysta.
Jak tu mieszkam przez dziesięć lat można powiedzieć, nie. Non-stop strzelają,
non-stop. To jest, to jest niemożliwe. No, jedna, dwie, trzy. Czasem w ciągu
wieczoru, jak się zapala, to wywalają i koniec.
No i to takie. No, takie pierdoły, ale przejdę do sedna. To chciałem opowiedzieć
o tych- Rozumiem, że wszystko, wszystko z
elektrycznością w domu jest w porządku. Tam sprawdzał pan, tak?
tak, cała instalacja była nowiutka robiona, bo jak się przeprowadziłem, to
były dwa kable, tylko pociągnięte i jedna żarówka była w pokoju. Nie, no po
tych dziadkach. No i, no i tym światłem.
No i zacząłem się interesować. No i że jak
jest demon w domu, to żarówki wywalają tego, nie? No, ja też tak się kiedyś
śmieję. Mówię do partnerki, mówię: patrz,
mówię demon, jak jesteś, to wywal żarówkę
i za chwilę buch, żarówka leci. No, ta się wystraszyła strasznie, nie?
No ale to tak tłumaczyłem, że niby coś wiem więcej, ale,
ale i tak nic nie wiedziałem więcej. No właśnie, odnośnie wiedzenia więcej. Czy
coś wiadomo więcej o historii tego domu czy okolicy? To jest jakiś taki bardzo
stary dom. Właśnie nie, tylko że chodzi o to, że śni
mi się cały czas. Często mam sny. No może więcej miałem ich kiedyś, że na końcu
tutaj wsi, gdzie ja mieszkam. No, ja wiem,
może z jednej strony są domy, z drugiej strony jest las. No to ja mam las, po
prostu tu od okna można powiedzieć nawet no dziesięć metrów jest las już,
a do końca tej wioski można powiedzieć,
jest z dwieście metrów i jest las. W drugą
stronę też jest las. No i no wszędzie tu jest las dookoła, można powiedzieć. I
powiem tak, kurczę, cały czas mi się śniło
takie coś, że ja idę na koniec tej wsi,
ale wiem, że coś tam jest złego i żeby tam
nie chodzić, bo jest tam jakieś coś. Coś
takiego. Nie wiem. No, no, no coś złego.
No po prostu jakby jakieś coś. Tragedia.
No, nie wiem. No takie, takie głupoty. No,
że wiem, że tam, żeby tam nie iść, bo tam
jest jakiś, jakiś syf, jakieś dziadostwo,
jakieś cholerowe co. No i dlatego tak w
tym domu tutaj mnie tak ten. A powiem tak szczerze, że miałem też przygody za
dziecka. Dlatego te nocne, takie moje napady, co mam, co mnie coś przychodziło i
dusiło, to było wiadomo. No jak to często
ludzie mówią, ten senny paraliż, jak to się nazywa. Tak.
Miałem to. Miałem to swego czasu bardzo często, ale to okresami mijało i też tak
myślałem, że jak ojciec zmarł, może gdzieś
tam przychodzi, ale w końcu wykminiłem, że, że po prostu ten, że to jest, no,
miałem to też za dziecka, jak ojciec żył,
no to więc to nie mógł być ojciec, nie? No
i ale to tam miałem za dziecka dwa razy.
No wiadomo, panika, strach. Potem, później tyle razy to się zdarzało. Ja już
wiedziałem, jak się to zaczyna. Taki jakiś dziwny odgłos, dziwny.... Jakby radio
leciało. Jakieś głosy słyszałem znajome i
za chwilę wiedziałem, że to nadchodzi i mnie tak zaczyna, no szarpać, nie? No i
wtedy ten paniczny strach. A to jeszcze
tak dobijało. No i budziłem się zlękniony albo, albo coś. No ale zacząłem. No,
później zacząłem tak się chlapać trochę.
No to też człowiek spał w nocy. No i nie
pamiętał coś, co było, co było za bardzo w
nocy. No a, a jak miałem dwa dni przerwy, to po dwóch dniach nie picia, że tak
powiem, zawsze atak był w nocy. No i tak
się już do tego przyzwyczaiłem później, że przestałem się tego bać. No, że to
przychodziło. Ja czułem, że to jest. I wtedy można powiedzieć, że takie jaja
robiłem, nie? I mówię: no to co? Bawimy
się, bawimy się. No i to mnie jakoś łapało i czułem normalnie jakieś
jakby, no, pazury mi to wbijało w szyję, w plecy, tak gdzie z tyłu. Gdzie bardzo
tego nie lubię. Jak się coś mnie od tyłu łapie i ten i,
i, no, czułem. Gryzłem tą rękę tego czegoś i
raz poczułem, że to jakby to była istota
jakaś taka, że to jest ona, ale to takie
odczucie było dziwne. No ale to tylko dwa dni, tak. Dwa dni, jak na przykład nie
piłem, a potem jak chlapnąłem i niczego nie było. No i. No, powiem tak szczerze,
że w tym domu przyszedł taki moment, że wyprowadziłem się tutaj, kilka domów
dalej, też tam po takiej zwari. My tam opiekowali się takim domem. No i tutaj
żeśmy mieli awarię. Poszliśmy tam mieszkać na miesiąc, w sumie
do tego drugiego domu. No i tam też wesoło
było. Też miałem takie przygody. Spaliśmy w jednym pokoju. Partnerka i dziecko i
mówi nic się nie dzieje. A, ale był drugi
pokój, w którym nikt tam nie chciał spać.
No i ja tam se chodziłem po prostu. No i zabawę miałem. Ja się chciałem bawić w
nocy. No to szedłem tam, tam. No, cuda się
działy, nie? W pokoju podrzucało mnie na
tapczanie. Takie czucie miałem. No, wiem,
że ja śpię, nie śpię. No, ja śpię jak kot, można powiedzieć.
No i, i, no i to jakby tam poszło i zaś znowu za mną chodziło. No, nie wiem
co, no ale to pomijając ten fakt, bo to, to są takie, takie, takie głupotki.
No i ostatnio takie miałem ciężkie. Stan zdrowia mi się pogorszył. No i też tak
siedziałem non-stop w domu i. No i te wszystkie takie programy paranormalne
oglądałem z nadzieją, że może jakieś UFO
przeleci i mnie, mnie wyleczą albo coś. No bo tak to, to, to. No tak sobie to
tłumaczyłem. No, dopóki nie wysłuchałem
takiego programu, że UFO nie leczy, tylko
krzywdę robi. No i ten. I w sumie. No i taka noc była. Kurczę, taka ciężka. No
próbuję zasnąć, nie mogę zasnąć. Taki bezdech miałem swojego czasu. No i
cały czas tłumaczę swojej partnerce. Mówię, że coś mi się wydaje, że zza komody
u nas coś, coś tam jest za tą komodą. Komoda była tak odsunięta od ściany, tako
jakieś tam dziesięć centymetrów. No i tam
zakurzone i tam nie patrzy. Mówię coś tam. Mi się zdawało, że wychodziła, ale od
chlania już się chopki stawiają, nie? Ja
mówię, że nie. No, czułem to, że coś tam
jest, nie? I ona później pewnego nocy się
budzi z krzykiem, bo mówi, że ją coś za nogi ciągnęło po
materacu. Po prostu nie. No, ja mówię: no to widzisz. No i. No i
tak później jakoś zaczęła wierzyć w te moje niby bajki.
No i najgorsze to było to, że później coś czułem, że coś rzeczywiście w nocy
przychodzi i mi zaczyna robić mętlik w głowie. Ale to taki mętlik, że to było.
No, to było okropne. No, tego się nie dało
wytrzymać. To najgorsze tortury nie są. To jak to w głowie taki mętlik robiło i
czułem, że coś jest, że tu za kominkiem. Tu jest taka kanciapa, tam nikt nie
wchodzi, to takie pod schodami, że tam coś, gdzieś. Kurde, no, takie wrażenie
miałem. Czasami tak leżałem jakiś, jakby
mi ktoś śmignął po ziemi. Jakiś niby kot, ale coś. Dlatego trzymam kota w domu.
Mówię coś, czuję się w domu. No to zawsze
tłumaczę to, że zwierzę jest nie. No i go. No i ten moment to kurczę, przyszedł
taki, przyszedł taki ten taki moment, że leżę na łóżku. To było niby
sen, niby jawa. No, nie wiem, jak to nazwać, ale ja mam bardzo świadome sny. Ja
wiem, że we śnie mi się coś śni i wtedy sobie mogę na wszystko pozwolić. To jest
taka fajna zabawa w sumie, ale nie zawsze. No, czasami się to zdarza i wtedy
rozpoznaję, że widzę. No po prostu jakbym
niby u siebie w domu, ale to nie jest u mnie w domu, więc mówię: aha, śni mi się
to. No i heja, nie? Wtedy co tam dusza zapragnie. Ale to było tu w
domu. Leżę na łóżku, wszystko realne i takie przebudzenie, ale jakby ktoś mi
blokował jakby świadomość taką, taką. Nie wiem, co to było i. No i stoi taka.
Kurczę, to mnie teraz wkurza, bo siedzę w tym samym miejscu i
patrzę na tą futrynę. No i przy moim łóżku ja mam takie łóżko, no,
trochę na wysokości, trochę wyższe, bo ze
względu na moją ułomność to muszę trochę wyżej, żeby wstawać łatwo. Stoi postać
jakaś taka. Kurczę, nie wiem. No to niby w
jakimś. Niby to był kaput w kapturze? Na pewno. Czy tu jakiś kombinezon? Takie
zarzucone, takie. Na pewno wiem, że coś na
twarzy się tak lekko błyszczało, jakby
oczy to było albo coś. Ale no, to był taki półmrok. Ciemno było, no bo tu jest w
domu ciemno, a w pokoju jest ciemno, ale z
ulicy jest oświetlenie i tak troszkę to wpada, nie czasami. No i
ja się obudziłem, wykręciłem głowę i coś
mnie po prostu to zablokowało i patrzę. A tu jakiś dziwny ruch i takie małe
postacie. Ja wiem, chyba z ich nie wiem,
nie liczyłem, ale to jakby krasnale. Jeden
za drugim przelatywały, wskakiwały tak przez moje łóżko i wchodziły. No, tu jest
okno, ale tak wpadały w kaloryfer, w ścianę i częściowo w okno i. No i znikały
po prostu za ścianą. No i ta ostatnia postać się jakby
rozpłynęła. Tak. To takie uczucie było, jak, jak
ta postać się nie ruszała, ale tak, jakbym
tak między nią troszkę rozumiał, że mam nic nie robić, że mam leżeć i ten nie.
I to było coś takiego jak takie są zabawy. Czasami
patrzy się zezem na jakiś obraz po prostu
i potem się zamyka oczy. No i ten obraz
się widzi. No, to takie coś. Takie podobne uczucie.... No i, i, i,
no i to tak było. Obudziłem się taki spanikowany, kurde, pobudziłem wszystkich
w domu, gdzie na takie jajca. A no tam wszyscy przyszli. Przestań szaleć,
przestań szaleć! No, akurat nie, nie byłem ani wypity, ani nic. No i, i, i.
No i zacząłem się tak później tym, tymi wszystkimi programami interesować. I
powiem szczerze, że, że tym ufał. I tu oglądałem, i tak, i kurczę, no i całymi
dniami tam partnerka szła do pracy, dziecko do szkoły. No te
osiem godzin człowiek siedział sam w domu.
To już nudziło się to po prostu. No to już, to już, to już wszystkie te programy
miałem. Zasypiałem, sobie próbowałem zasnąć w ciągu dnia. No to co puszczałem,
zasypiałem i tego i tych. No i wtedy pewnej nocy se puszczam taki program, nie?
I coś jakby mnie budziło, nie i ja nie wiem. Nie wiem, jak to teraz określić,
ale tak jakby taki strzał wewnętrzny, jakby mi petarda w głowie strzeliła, nie?
I ktoś z takim głosem, tak ludzko się wyrażę. Dokładnie tak. Czy na pewno chcesz
kurwa wiedzieć? Nie. I jak już się tych
zmor nie bałem, tego wszystkiego już, już z tymi zmorami se takie jaja robiłem,
można tak powiedzieć, jak to tak powiem,
to, to, to po tym byłem przerażony. No i to taki szlag na mojej psychice było. A
dodam jeszcze tylko, że no z tymi zmorami przestałem się
bać. No bo już taki no stan psychiczny, taki, no złoty mam już dawno. Po prostu
powiem tak, że depresję taką mam. Nie wiem, średnio ciężką. Nie wiem, jak to
nazwać. No i wszystko, jak się zacząłem przejmować, to
już w ogóle nerwy w głowie. Tak już miałem na wszystko, no tak wywalone. No i
dlatego z tymi zmorami takie jaja robiłem,
bo wiem, że to się tak jak się człowiek boi, to, to, to się zbliża, a jeżeli się
człowiek nie boi, to no to one odbijają.
No, szczególnie, że pan chyba pan z tego,
co zrozumiałem, pan tego doświadcza, tych różnych dziwnych rzeczy już od
dzieciństwa. Także jest to pan jakoś. W dzieciństwie, w dzieciństwie miałem te
zmory, ale to mnie wtedy strasznie przerażało. To, to, to mnie tak
przerażało. To nie było często. To było bardzo rzadko, ale, ale, ale to w
dzieciństwie może było ze trzy, cztery razy, co pamiętam. No, może tam kurczę,
może więcej, ale to też nie pamiętam. Ale
wiem, że na pewno kilka razy miałem takie porządne i po prostu te
zmory. Jeszcze jak się ich tak bałem, to, to też tak. No, miałem różne, różne
partnerki w życiu i to ten, i to takie zawsze, że zaja
urzędowała do nocy, a w nocy później spała. Nie, miałem tą świadomość, że to
coś mnie trzyma na łóżku. Ja ruszam delikatnie ręką, nią dotykam i po prostu
ją ściskam i robię siniaki na, na, na skórze. By się obudziła. Ona rano miała
czerwone plamy, ale nic nie pamięta. Nic
się nie działo, kurde. A miała obciski od
moich rąk, nie? No i to był dla mnie taki
największy dowód. No ale to, to były te
zmory, to, to. A później? No to jak mówię,
no jak się przestałem tego bać, to. No to, to odeszło. No ale no z tymi, z tymi,
z tym ten, ten, ten. Te słowo to mam teraz
to, to, bo nie wiem. Nie bym określał jakiś czas temu czy rok, czy półtora, ale
to był taki szlag, czy czy naprawdę ja się
bałem komputerów? Bo przecież jakikolwiek program to wyłączałem.
Tam partnerka paranormalne takie jakieś filmy oglądała, te wszystkie Amityville
tego, to też to oglądałem z ciekawością zawsze, a potem już był zakaz tego
puszczania przy mnie w ogóle, bo, bo no coś mi się, coś mi się działo, nie? No i
po tym, po tym właśnie mówię, po tym, co
widziałem, co ci uciekali. Ten głos taki, bo nie powiem, że też nie, to miałem,
miałem różne takie naprawdę jazdy, no. Czy ma pan wrażenie, ma pan wrażenie, że,
że to jakoś budziło jakieś ukryte wspomnienia w panu czy coś tego typu?
Nie, nie ja. Ja powiem tak, że ja mam takie dziwne jakieś. No jestem taki
strasznie rozbiegany w głowie. Dużo rzeczy kojarzę dobrze, coś tam ten, ale
nie potrafię tego skleić w jedną całość. Jakby to powiedzieć, że, że czasami coś
gdzieś powiem, gdzieś coś trzeba zrobić czy coś. No i
każdy jest zdziwiony, skąd wiedziałem albo coś, a ja sam nie wiedziałem, skąd
wiedziałem. No, potrzeba chwili. No i jeszcze taka przygoda trochę, bo teraz
już- Silnie rozwinięta intuicja mi przychodzi na myśl.
Tak, tak. Znaczy może niekontrolowana. No,
taki przypadek. No się ostatnio zaczęły
zdarzać już takie różne przypadki dziwne. No to jest to. Oglądałem. Później mi
przeszło w tym, w tym, już z tym, po tym. No, długo to trwało. Chyba z pół roku.
Żadnych filmów nie oglądałem, tych ufologicznych. No i coś tam później
oglądałem jakiś teraz nie pamiętam. Jak
włączyłem jakiś taki kanał i leciał. I tak
słuchałem go. Wstałem, nie wstałem. No i tam gość mówi o jakimś nowym początku
świata, że będzie nowy porządek świata od bodajże. Chyba miał być. Nie wiem,
niestety nie w jakiejś telewizji to mówi
tej NCH bodajże, że, że od stycznia albo nie od stycznia, albo od lutego, albo
przepraszam, nie może od marca, że będą wojska na ulicach. Przepowiednia była
jakaś. Będzie nowy porządek świata, będą rządy upadać. Coś takiego i ten i, i,
no i że nie będzie. Będą przerwy w dostawie prądu,
brak jedzenia w sklepach. To jeszcze było
króciutko przed koronawirusem. No i ten i no, nie mając tak za bardzo
wyjścia z domu, że tak powiem, nic nie, nic nie widziałem, bo też byłem w takim
stanie już, że nie mogę nawet jeździć ani,
ani nic. No, to do łóżka przykuty. Znaczy jadą wojskowe samochody. No, na drugi
dzień po tym, co ten gość gadał, nie, no,
nigdy tu wojskowe wozy nie jechały, a tu
jadą dwa hummery, ale wojskowe typowo. Nie takie po prostu rajdowe, co tu tych
terenówek jeździ pełno. Ale to były dwa
typowo wojskowe, no bo wiem, jak wygląda i
czego. No i prąd na godzinę wyłączyli. Ja
mówię no, to się jakieś jaja dzieją. No
ale włączam internet, no wszystko chodzi.
No to, no to. No ale przesłuchałem. Wrócę do tematu. No i słuchałem taki i taki
byłem. Nie wiem, czy karmie coś tam coś dodawała do jedzenia, czy coś. Taki
przybulony byłem taki przez jakiś okres
czasu, że taki chodziłem, jakbym miał szum w głowie. Po prostu nie na nic nie
zwracałem uwagi. Wszystko mi wisiało. Czy
mam pieniądze na życie, czy nie mam?...
Przestało mi wszystko zależeć. No i, i ten
i ona mi takie już opowiadała rzeczy. Ja
mówię: ja pierdzielę, cała rodzina umarła, bo coś tam. Ja mówię, ja tam pojadę.
Mówię, ja im ten tam jeszcze, no bo ja takie troszkę, wiesz, nie wiem, że tą
rodzinkę tam poustawiam do pionu, jak będą dalej pieniądze ciągnie, nie? No i no
takie pierdoły im opowiadałem. To historia
naprawdę na cały odcinek, ale, ale ja to tak wierzyłem w to, bo już nie miałem
innych jakichś, jakichś no źródeł informacji, że tak powiem.
No i, no i słucham ten program właśnie i tam gość mówi, że dzisiaj tam nie wiem,
jak w jakimś programie, że w poniedziałki
o dwudziestej pierwszej trzydzieści czy dwa dziesięcia przychodzi pozytywna
energia z kosmosu. No brzmiało to wyraźnie, że będzie przekaz o pozytywnej
energii z kosmosu. No ta godzina była za jakieś piętnaście minut i
on tam mówił, żeby po prostu rękę za piersi położyć i mówi tam pokazać cztery
cyfry. No i zrobiłem tak, jak jest ten przez dziesięć
minut to miało trwać. A to była dwudziesta pierwsza, no coś tego. Nagle, nagle
takiego dostałem rozjaśnienia umysłu i
wołam ją, nie? Tą partnerkę budzę i mówię: słuchaj, ja to i to, i to, i tamtego.
Takie sprawy co tam. A nie, bo to, to nie.
Ja wiem, że jest inaczej, nie? I zaczynam
jej jechać po tym po prostu, że wszystko wiem. No, takie jakieś rozjaśnienie.
Wiedziałem, ale wiedziałem, że jest nie tak, ale nie miałem tej pewności. No ale
intuicyjnie pojechałem. Do wszystkiego się
przyznała, że to, że brała pieniądze, że kłamała, że ten i, i,
i Synek się uśmiał, też był świadkiem tego i się uśmiał. Po prostu ten na drugi
tydzień to tam chciał, ale my przegapili
ten moment. Nie wiem, czy to od tego, czy nie od tego. No ale, ale po prostu no
doznałem takich jakichś... Potrafię wyczuć złe wydarzenie. Nie potrafię
przeciwdziałać jemu, ale potrafię wyczuć,
nie? I nie wiem, skąd się to bierze, ale,
ale, ale po prostu. No po tym, po tym, po tym, po tym, po tym tak troszkę
wyhamowałem w tych tematach, po tym właśnie, co, co, co, co ten powiedział,
czy naprawdę chcę wiedzieć? No, to było,
to było. To było tak przekonujące, że no
nie wiem, w życiu żadne słowa do mnie nie
dotarły, nie? Tak jak, jak to. To znaczy
to słowa to tak nie było, słowa był zbieg w głowie, po prostu takie telepatyczne
bardziej, ale to było z krzykiem powiązane. No i nie wiem, ile w tym
realnego, ale, ale potem, potem tak szczerze miałem już taki okres, że, że, że
nie wytrzymywałem. W głowie mi się coś działo. Miałem taki
nie wiem, jakbym ktoś mikser w głowie załączył i myśli się nie biły. No i nie
mogłem tego. Dopiero kolega mnie taki przywiózł. No, on taki święty, nie święty,
ale tam przywiózł mi wodę święconą z Jasnej Góry. No i mówi: weź, wykrop sobie.
Robert mówi, bo, bo, bo, bo coś rzeczywiście tu może być w tym domu, nie?
No i tak wychlapałem chyba z półtorej litra tej wody święconej. Jeszcze mnie tam
dwa dni, coś tak kurde, dziwne rzeczy się
działy. No i gdzie? Nie wiem. Może mi się to w głowie ułożyło, no ale tak się
troszkę uspokoiło. No i. No i teraz powiem tak szczerze, że no,
nie mam tych mordo. No, może chyba miałem
takie delikatne przedwczoraj. Chyba też
miałem też takie coś. Weź nie, że, że mnie
ta zmora po prostu tak. Znaczy czułem, że
idę w takie miejsce i czuję, że coś tam
jest złego, ale, ale wiem, że się nie boję
i że nie mam żadnych innych atrakcji w życiu. No to mówię, wejdę tam i to mnie
łapie. Ja, ale śmieszne i tak, tak sobie mówię, nie? No i to czuję, że to
popuszcza, odchodzi i ten nie wiem, to tam
to we łbie może siedzieć, no ale po ludzi to ma. Z tego, co się dowiedziałem na
internecie i właśnie nie potrafię rozróżnić tego, co
jest jakimś demonem, co jest jakimś cholutkiem, bo to, to rzeczywiście na
jakiegoś humanoida wyglądało, bo to, co stało i te,
ci mali, co uciekali, no nie wiem, ich było sześć, osiem, dziesięć może tych,
tych małych, jakby jakieś takie à la żołnierzyki czy coś. Tak by coś to
wyglądało, jakby jak Cyganie ze sklepów
wylatują. Można powiedzieć, wiesz, mali z ukradzionymi rzeczami. No napieprzali
jeden za drugim w takim rządku i znikali. No ten
nie wiem. No nie wiem. No kurczę, tak mnie to. Tak mnie to-
Oni jakoś odróżniali się, odróżniali się wyglądem od tej wyższej postaci? Od tej
większej. Tak, tak, tak. Oni byli jakby mniejsi,
jakby tę głowę mieli, tak bardziej przy, przy sobie. Takie, takie no, no, tak
dziecko, bardziej dziecko. To tak wygląda
jak dorosła osoba wygląda. No wiadomo, no
to jest głowa ten i pe, a to, to tak. No
są jakby małe dzieci, takie lekko grubałe
czy jakby takie. No kurczę, no nie wiem, ubrane w jakieś takie peleryny. Cholera
wie, co to było i to było. No to, to nikt mi nie powie, że
to, że to nie było, że to nie było, nie było po prostu nie, nie, nie, nierealne.
Nie, nie ja ten ja. Ja tak dużo, często
niebo obserwuję. Siedzę i tak, tak oglądam
w niebo, patrzę w gwiazdy. Zastanawiam się. Trochę można powiedzieć głupi jestem
w tym. No ale tak mam mózgu tu przodnie.
Ile razy księżyc jest w pełni? Zawsze całą
noc tak leżę i patrzę na ten księżyc, jak
się tak powoli przemieszcza. Wiem, że się
zasnę na chwilkę i widzę po księżycu, że a pół godziny tylko spałem. No i a
mieszkam w miejscu, gdzie samoloty lądują. Raczej
lądują, obniżają lot. No, ja mam piętnaście kilometrów, można powiedzieć, w
linii prostej, jak nie mniej do, do lotniska w Pyrzowicach. No i korytarz. To
jest takie męczące, że no koniec wakacji
jak przychodzi albo zmiana turnusu, no to
no, samolot za samolotem co chwilę leci. No to też w nocy za bardzo można
powiedzieć, że się spać nie da. No bo i ten. No i tak spod bo byłam
mieszają te prędkości
taka sytuacja, że światło mi się tak trochę rozświetliło i ja mówię, co jest
grane? Mówię, co za ciężarówka jedzie, bo zawsze jak auta jadą, to nie widać
światła, a tu świeci mi się na ścianie takie lekkie światło. Samolot tak chyba
obniżył się po prostu, a dosyć był blisko.
No i te światełka takie no takie odcienie
wpadły. No i. No ale to tam wiem, jak to słyszę i to po prostu. No bo to jak to
lata. A powiem szczerze, że ostatnio widziałem takie dziwne światło. Coś
leciało, leciało, leciało. Jak samolot leci z przodu na mnie, załóżmy. Jak go
widzę, to on ma światła dwa po bokach, no później te malutkie, takie ty, a, a, a
główne no wiadomo, są to tak jak w samochodzie. No, dwa tam jeszcze kolorowe
i zawsze. No, no, widać to jak leci z boku, no to widać ten promień tego
światła. Nawet jak jest bezchmurnie, to tak zawsze widać. No a ostatnio to
było-... trzy tygodnie temu czy cztery. No
leci światło i tak jakby samolot leciał normalnie w tym korytarzu, jakby leciał.
No, leci od strony załóżmy tam Krakowa w
moją stronę i tylko, że jest jedno takie duże światło. I
co jest najciekawsze, że jak samolot leci,
no to wiemy, jak korytarz ma jeden tu, jeden tu, jeden tu i, i, i to, to są trzy
takie czy cztery, można powiedzieć te korytarze, to one, one tak latają.
Wszystkie są to okna widoczne, no bo to mają takie swoje trasy, jeden po prawej
stronie domu, drugi po lewej. A to leciało. Kurczę,
każdy samolot leci prosto, to, to jakby w
bok leciało, ale światłem świeciło w moją stronę. I, i, i-
To było jedno światło? Jedno światło, tak. Jedno, takie większe,
jakby te z samolotu wziąć, włączyć i, i, i, bo tu jedno światło i to nie było.
Samolot jak świeci, to tak te promienie są takie nierówne, troszkę jakby to tu
przecina, tu coś, gdzieś te, te, te światło jest takie no, no, wiadomo, na
jakieś takie, no. A tam to było takie niby z daleka, niby okrągłe, takie, takie
jakby przez przesłonę, ale też bardzo wyraźne. I to leciało w bok. No to mnie
zastanowiło, no bo kurczę, no, jak leci
samolot, no to ma światło z przodu, no to ja bym widział z przodu te, te boki.
Ewentualnie bym widział ten, jak się to
nazywa? No, jakieś tam skrzydło, zawsze ma
te czerwone światełko czy coś. Nie było
to duże odległości, no ale to takie było,
kurczę. No i to tak co jest? Leciało i, i, i
jakby to powiedzieć po skosie tak, no bo
te samoloty jak lecą do lotniska, no to ja
je widzę z przodem, z przodem podlatują,
przelatują nad domem czy, czy z boku. No,
one lecą, no, ja nie widzę, czy one się
tam. No, one się zbliżają, no ale później, jak tu bliżej, to nie wiem, czy się
zbliżają, bo przeleci za dom. No już nie
widzę tego. A tam to leciało tak, kurczę, można powiedzieć,
do kierunku, no słoneczkiem słońca, jakby
czy księżyca, jakby księżyc na przykład,
jak się tam pojawia na horyzoncie. Ja go
widzę i on idzie. Idzie w górę, w górę, w górę, w górę, w prawo i potem mi znowu
znika za domem. Ale to, a tam to tak leciało. Właśnie po skosie w
dół, lekko. No i tak powiem szczerze, bardzo powoli. Nie wiem, co to było.
Widziałem to później, drugi raz jeszcze.
Nic tam nie, nie słyszałem tam jakichś. Ja tam nie siedzę po Facebookach ani po
tych, więc nie, nie interesuję się tym takim jakimś lokalnym tutaj rynkiem
wiadomości. Ale no tak, mnie to zastanowiło, bo, bo po prostu tu mam dom
od sąsiada parę metrów. Tam już nikt nie
mieszka w sumie, bo poumierali i tak stoi dom. I to leciało tak
według mnie, no, na odległości, no, może kilometr, może dwa. I
naprawdę jeszcze rzadko kiedy widziałem, żeby na tej wysokości tam leciał
jakikolwiek samolot, bo. Bo oczywiście
wiadomo, no absolutnie cisza. Nic nie było
słychać takiego, żeby tam helikopter albo
coś. No bo to z daleka. No ale leciał i tak obniżał lot, jakby. No, można
powiedzieć, tak, by miał wpaść do lasu, wlecieć. No ale to na odcinku takim
przynajmniej ja wiem, z pięciu kilometrów.
On tak leciał. Tak obliczyłem, to tak. On gdzieś tak tyle leciał. To było
najciekawsze. On leciał ze stałą prędkością, może jakby trochę zwalniał.
Może nie. On tak jakoś leciał trochę, trochę niżej,
trochę wyżej, trochę niżej, trochę wyżej. Jakoś tak?
Nie, nie, nie. On cały czas, cały czas w
dół leciał. Znaczy w dół. On leciał w bok, ale, ale obniżał swój pułap. Nie tak
delikatnie. No i zleciał za dom od sąsiada. No i tylko, że tam wiadomo, to
było może z dwa kilometry. Może, może, może kilometr
dalej, ale no tak, ja mam na parterze, no
to dom sąsiada jest wyższy. No, w pewnym momencie wiadomo, też rano słońce jak
wyjdzie, to świeci, później zajdzie, no bo dom.
No i to tak leciało i tak się obróciłem.
Mówię będę patrzył, jak wyleci z drugiej strony, nie? Tam. Obróciłem się. No i
czekam, i czekam, i czekam, i czekam, i
czekam, i czekam. A to światło się ani nie
zmniejszało, ani nie zwiększało, jak to
leciało, tylko cały czas jakby równo w bok
leciał. No i mnie się wydawało, jakby to
się zatrzymało tam gdzieś. No, znaczy nie mówię za domem, tylko
za, za, za. No, tam za moim wzrokiem, po prostu ja tego nie widziałem. No i może
obliczyć, że to powinno wylecieć za jakieś dwadzieścia sekund. Za tego domu to
wyleciało do mnie. Może za dwie minuty, może za trzy. Ja mówię: no to kurczę, to
albo gdzieś wylądowało, no ale ani nic, tam jest wszędzie, tylko las. No i byłem
pewny, że tego nie zobaczę. No i w pewnym momencie widzę, wylatuje to. No i
wylatuje, i później znowu drzewo. Tam jest taka grusza, dosyć
wielka. No i w tą gruszę wpadło. I tak między tymi liśćmi widzę to światło. Tak
powoli, powoli, powoli, powoli przemyka
i... No i potem się już tam las zaczął, i tyle. I to już się powtórzyło się to
jeszcze jeden raz, dwa dni później. I naprawdę, no, obserwuję, obserwuję niebo w
ciągu dnia. No jak siedzę też parę godzin
na ławce przed domem czy coś. Widzę, jak te samoloty lecą w tamtym kierunku. Jak
leci samolot, no to można powiedzieć, w
tamtym kierunku nigdy też nie leci, a jak leci bardzo wysoko, to. No to te smugi
zostawiają tak? No to, to już jest inny pułap, to już jest pułap, po prostu. No
wiadomo, przelotowy, a, a nie do lądowania. Tak, tutaj do domu chodzą, koło
domu przelatują, to widzę, że się obniżają. Jednak samoloty też krążą,
czasami tutaj kołują. No, czekają chyba tam, nie wiem, na lotnisku, no ale tego,
tego nie mogę wyjaśnić. Nie wiem, nic nie,
nie tam nie słyszałem, żeby coś ktoś coś widział, zgłaszał. No, nie wiem, czy wy
jakieś macie informacje, że w ostatnim miesiącu tutaj w okolicy-
Wyklucza pan, wyklucza pan może możliwość, że to był jakiś obiekt typu dron na
przykład? Nie, nie, nie, na pewno nie, bo. Bo to, to było widać.
Można też to wziąć pod uwagę, że to było, że to było no
blisko, a takie oświetlenie by miał, ale to, to nie, nie no, mamy dron.
Za duże światło jak na drona. Za duże światło takie to było. One, ono
było nie tak, jakby rozświetlało, ale takie. No, nie wiem. No, ono nie służyło,
jak mi się wydaje, do świecenia, tylko do
oświetlenia tego pojazdu. Czyli jakby coś, ale no żadnych innych zalet nie było
widać, żeby jakieś światełka albo coś. No,
no, no.... Nie był to na pewno samolot. Czyli nie było widać, nie dało się jakby
dostrzec kształtu tego obiektu, tylko to samo światło tak?
Nie, nie, to okrągłe było na pewno to światło było okrągłe. No to tylko tyle,
nie? I to, i to było tak, jakby, jakby no patrzeć, no można powiedzieć nie, nie
jakoś, jakoś takie okrągłe. No normalnie, no jak jak wezmę
talerz do ręki postawię prosto, to go widzę. Nie, no to tak jest, no czy jak
latarką kuczę, to tak. Tylko, że no to ta,
ta prędkość dziwna, taka dziwnie zmienna. No i tor lotu był bardzo, naprawdę
bardzo, bardzo, bardzo dziwny, bo to kurczę, no schodziło w dół, a na pewno
ten, a jakby się oddalało, no to światło zmniejszało się. A te światło było cały
czas tak samo identycznie wyraźne. No i wtedy jak też troszkę. No to nie jest
jakieś tam mówię, wstrząsająca historia,
ale no to w tym roku to zaobserwowałem dwa
razy. A tym bardziej że mało tego, no, ten ruch lotniczy troszkę jest mniejszy w
tym roku, no bo, bo, bo rzeczywiście. No,
latają samoloty teraz, ale tak, tak, no, można powiedzieć mniej. No, wcześniej
jeszcze jak ten wirus był, no to praktycznie w ogóle nie latały. No to, to
był spokój, taki można powiedzieć, totalny. Nie, tam jakiś helikopter
przeleciał z pogotowia albo coś i rzeczywiście gdzieś tam bardzo wysoko
rzadko jakiś samolot. No a, a co tam! Kurczę, no nie wiem, co to było. Czy
jakieś zgłoszenia były? No ale, ale, ale takie. No kurczę, no nieciekawe.
Nieciekawe to takie były. Ja tak zawsze, cały czas myślałem. No, czasami
człowiekowi się coś przyśni. No albo wiem,
zdaję sobie sprawę z tym, że mi się coś tam przyśni, czy rano się budzę. Ja to
akurat w ogóle nie spałem, bo tak siedziałem całą nockę. No bo to. Bo to
powiem tak szczerze. No noce to mam tragiczne, że to z tym nie spaniem, bo to,
to już kurczę, już raz na dwa dni, a też nie za bardzo. No i tak wczoraj
przesiaduję i te wszystkie filmy, to wszystko, to wszystko, no to już, to już.
Kurczę, to już później. No, już ten mózg
trochę też fiksuje od wszystkiego. No ale,
ale takie obserwacje właśnie jak to, to, to, to, to
zastanawia. Nie, to nie było to jakieś spektakularne, że tak powiem, ale. No,
teraz myślę na wszystkie strony i. No, no, bo nic cholery na żaden obiekt, nawet
jakby to był helikopter czy coś, no to bym to słyszał. No bo
to by musiał, nie wiem, jakimś stadionowym
chyba lampą lecieć, żeby, żeby po prostu takie światło dawać, a żebym ja go nie
słyszał. Rozumiem, że ten obiekt leciał jakby tak cały czas po linii
prostej. W sensie cały czas tą linią prostą w dół. Nie robił jakichś tam
zygzaków. Słyszę? Nie robił jakichś tam zygzaków czy innych
gwałtownych manewrów. Nie, nie, on se tak leciał tak powoli i
tak swoim takim jakby jednostajnym ruchem.
Tylko że za tym domem zwolnił. I to mi kurczę, nie pasowało, bo zza domu
wyleciało też to światło takie same. Znaczy zza domu. No, mówię zza domu. No bo
dom wiadomo, no jak ja sobie rękę na oczy
zamknę na oko, no to tu świata nie widzę.
Dlatego mówię, jak wyleciało zza domu. Ja je zauważyłem. No, światło było takie
same, było też tej samej wielkości. Ale, ale, ale no to tak, jakby on za domem
zwolnił. No, według obliczeń wszelkich, on
za tym domem, jak ja go nie widziałem, bo
poza moim oknem był. No, on powinien dużo
wcześniej wylecieć, a on wyleciał później dużo, dużo dłużej. Na tym odcinku to
przykładowo, no bo byłem w stanie porównać, ile on leciał tam od danego
punktu do domu i później ten dom, też ten punkt. No to mogło być. Załóżmy, tam
przelatywał około. No, nie wiem, no jak to
kiedyś z pięć, sześć kilometrów. Może to
była linia tej mojej niewidoczności za tym
domem, tak?, ale to tak strzelam, bo to było to
wodocemnie. No i to wyleciało to światło takie same po prostu tam. No i tor tego
lotu, no mnie cały czas zastanawia, no bo
jakby się to oddalało, no to rozumiem, że
można by linia horyzontu się zamykać i to,
i to by mogło wydawać, że to opada, ale.
Ale nie było takiej możliwości, no bo ta lampa była cały czas, to światło było
takie same, nie? No i nie wiem, bo takie miałem też takie kurczę, kiedyś
przygodę też, ale to już kupę, kupę lat
temu. To też pojechaliśmy, siedziałem całą noc tam przed kempingiem, takie
miejscowości, tam niedaleko Olkusza, Bukownie właśnie i ten, i to było we
wrześniu. Już mam. Mogę powiedzieć dokładnie czy październik, czy wrzesień,
to takie później puste stało. Tam ktoś to chyba z szesnaście lat temu albo coś
takiego. No i tam taki ośrodek wczasowy,
tam kiedyś mój ojciec był kierownikiem, a
miał, ale, ale no, ja tam wynajęty kemping
na cały miesiąc zamieszkałem. No i z domu z kempingu wszyscy spali, a ja sobie
siedziałem na ławce i miałem widok po prostu na... No, na jezioro takie. Była
taka górka i miałem takie jeziorko, taki
zalew i później taki las. Ja to dokładnie
tam znałem, bo tego lasu było bodajże z kilometr tego lasu, półtora. No i za tym
lasem była piaskownia i tam za dziecka zawsze chodziłem. Ta cała piaskownia
Bukowna to były ogromne takie połacie tego piachu i ten. No i zawsze tam my za
dziecka chodzili, bo o kurczę, jak UFO
przyleci, no to gdzie będziemy uciekać? No
bo wszędzie piach dookoła. Nie, teraz to
już zarosło, to jest zalesione. Ale, ale
to ten, to tak. To tak kiedyś było. No i, no i, I ten i se siadzę na tym i nagle
widzę taki, taką, no jakby to powiedzieć,
kulę ognia. Ale to, to, to było takie, no, takie dosyć grube i nie to gdzieś tam
daleko, tylko widzę, że to leci. I już taki przerażony byłem, że to zaraz to na
tej piaskownie, bo to według obliczeń na tą piaskownie leciało i że to walnie. I
tak taką czuję. Zauważyłem, że poczuję to,
nie, bo jak to uderza o ziemię i choćby nawet bardzo daleko, to, to jakiś huk
będzie albo coś. No to znikło za lasem ta
kula, ale to naprawdę konkretna i zanim
się tak ciągło. No, według mnie tak można powiedzieć.
Strzelam teraz przykładowo do wielkości tej kuli. Może i ze trzydzieści,
czy czterdzieści tej, tej wielkości, tej kuli. Taki no
łuna, taka czerwonego, takiego ognia czy, czy, czy, czy, czy nie wiadomo, że to
wszystko było czerwone. Takie takie najgorętsze żelazo, jakby coś, jakby się
coś spalało. No, no, ale to, to było widać, że to było blisko i
mówię uderzy to zaraz nie, ale cisza. Nic
się nie, nic się nic się nie, nie, nie,
nie, nie stało. Znikło to za lasem. No i,
i ten, i poszedłem do kempingu. Chciałem
iść i ten i powiedzieć, co się stało, nie?
Był taki przerażony bym. No i za chwilę drugie leciało coś takiego, ale już....
więc można powiedzieć troszkę mniejsze, ale też takie coś i to jest w tym samym
kierunku. Za tym samym to leciało. No, ale
ja uznałem, że to chyba jakieś nie wiem.
No, meteoryty mogły być, że świętego. No,
ale to tak wyglądało, jak mam te nagranie,
co w Czelabińsku. Tam to, to leciało, ta,
ta kula taka ognia. Co było? No, no to,
to tak wyglądało. Tylko że to było w nocy
i to, to było takie bardziej czerwone, a
nie, a nie, a nie takie jasne, nie. No i
to takie, takie, takie te. No i, no i to później głupia sprawa. Po tym wszystkim
zacząłem mnie tam straszyć na tym ośrodku trochę.
No i wynieśli mnie się, no bo, bo było, bo się zaczęło jak jakieś takie dziwne
rzeczy. Ja nie wiem, czy to już były moje takie jakieś chore urojenia z tego
wszystkiego, a to było też świeżo po śmierci ojca. No to też tak. Kurczę,
chodziłem taki trochę otygowany. No i, no i potem my ten, potem
my ten dom kupili tutaj za miesiąc. No i tutaj my zamieszkali, no, no i potem tu
się zaczęły dziać. No, bo te rzeczy takie. No nie powiem, to są jakieś straszne
rzeczy, złośliwe. Na razie nie mam, nie
mam strachu takiego, ale, ale jest gdzieś,
gdzieś, że coś kurczę, wyczuwam i taki już lęki człowiek ma. Ale wiem, że nie
wolno się bać, bo sam sobie to w głowie mam ułożone, bo jak
się zaczynam bać, to wtedy no, zaczyna się dziać więcej, nie? No i-
To wtedy się materializuje. Myśli stają się rzeczywistością.
No, możliwe, że to się wszystko tak robi,
ale, ale, ale na przykład. No, no, te, te,
te, te, te. No, jak ja, inaczej powiem. Ja mam w głowie tam gdzieś tam coś
poukładane, że, że najpierw byłbym wszechwiedzący. Czasami
się coś wydaje, że, że w nocy na przykład
mi się coś śni, ale tego to wiem, co tam
gdzieś będzie, co jak się układa. Wszystko takie. Takie te. No a
dlatego, dlatego se takie próby robię, takie, takie, takie zewnętrzne, można
powiedzieć, myślowe. Czy to mi się mogło
wydawać, czy nie. No i dlatego te, te, te
zmory znowu te, te takie dziwne, no to, to, to,
to są różne kształty. Na pewno. No, raz to
tak wygląda, jak to rękami dotykałem. Tak jakby gruba baba, taka wielka,
napompowana, ta grudzik Michelin, coś takiego. Raz czuję takie kościste ręce i
pazury takie, ale tak wcinające się paskudnie, nie? No i, i, i, no i
potem jeszcze był takie wyrysowany cały brzuch, jakby mnie
takie trzy pazury, takie porysowany cały
brzuch. Myślałem, że jakiś demon, a to się kot okazał, bo na brzuchu jak się
przewraca na bok, to wjeżdża. No i powybijał, ale to już takie na boku. No i,
i dlatego ja to, ja to wiem, że mogę gadać tak jak nakręcony albo coś, ale nie,
nie chyba nie nakręcony, tylko że no dużo, dużo naprawdę
dużo przegubiłem. Może mam tak psychikę
zrytam, że, że ten, bo tam każdy opowiada
o tych wyjściach z ciała, nie? Że o be co
tego ćwiczą coś tam, co to nie jest, bo takie głupoty gadają. No, ja wiem jedno,
że jak ja bym wychodził z ciała, bym potrafił coś sprawdzić, to bym se pyknął
taki numer, że bym miał tyle kasy, że nie opowiadając tego nikomu, po prostu bym
numer wykręcił jakiś, że no, żebym nie musiał o takich rzeczach po
prostu gadać, żebym nie wiadomo, nikt nie
doszedł do tego po pierwsze, a po drugie,
żebym mnie tam ktoś jeszcze za wariata nie
wziął, nie? No a ludzie opowiadają, co nie potrafią. A potem no rano wstałem,
poszedłem do pracy i ten nie, no, bo ja bym to taką pracę zrobił, żebym jeden
dzień popracował i bym po prostu nie musiał nigdzie chodzić, nie? No-
No bo wie pan, to fora, te serwisy paranormalne, różne fora, grupy na
Facebooku i choćby Radio Paranormalium to są też takie miejsca, w którym jednak
spotykają się ludzie, spotykają się wśród swoich także tak bardziej, bardziej
swobodnie o tych tematach opowiadają. Ja
panu powiem, że też czasem mi się zdarzają takie sny
prekognicyjne, bym powiedział, takie jasnowidzące sny, w których
najczęściej pojawiają się jakieś wątki hakerskie, jakieś coś. Siedzę na przykład
przy komputerze i widzę, że na serwerze Radia Paranormalium pojawia się jakiś,
jakiś taki podejrzany plik i zaczyna rosnąć, rosnąć, rosnąć. I parę dni później
okazuje się, że rzeczywiście parę dni później, po tym śnie następuje albo jakiś
atak, albo jakieś podejrzane działanie pojawia się na serwerze na stronie Radia
Paranormalium. Ostatnio na przykład po jednym takim śnie odkryłem, że się
pojawił jakiś podejrzany plik PHP, który nie wiem, co robił. Nie udało mi się
odszyfrować jego zawartości, bo był zaszyfrowany. Zapisałem go sobie, a z
serwera usunąłem. Także mogę powiedzieć, że też takie rzeczy czasami mam.
Ostatnio miałem trzy takie sny. Coś po prostu nie wiem, jakby ktoś mi chciał coś
przekazać przez sen, ale nie wiem, jak to
nazwać. Jakieś jakby to określić. Jakieś
dwa pudełka, jakieś dwie części. Coś, że
to trzeba złożyć. No i to całą noc i to.
Ja to próbowałem składać i to, i to. No,
obrzydliwie, to takie wnerwiające. To, to,
to jest. I to mi się parę razy powtórzyło ostatnio w różnych takich
kategoriach. Czasami miałem tak, że mi się
robota śniła, że tam miałem jakąś robotę,
no i to musiałem zrobić. Ledwo całą noc robiłem. Budziłem się rano, to już nie
miałem siły, żeby iść do roboty i to robić. Ale, ale chciałem jeszcze tak
powiedzieć, że się nie wiem, dodać na to, bo nie, no bo tego to tak człowiek nie
pamięta wszystkiego, co się stało. Ale miałem kiedyś taki
no, no, z tym alkoholem tak się troszkę,
że tak powiem, nadużywałem. No i tak mnie to zaczęło troszkę wpół leżowałem.
Człowiek pijany nie mógł być ani jakieś stanu, żeby się film urwał, ani nic. No,
no nie było takiej możliwości, nie? Ewentualnie no, jeszcze jak tak super, już
dobrze byłem na takim trybie awaryjnym. Rzeczywiście tak po takim no,
ja po prostu tam w robocie miałem takie
swoje biuro, taki budynek i ten. No i tam
mi się tylko towarzystwo zmieniało, a ja
tam praktycznie tydzień siedziałem cały na
okrągło no i wóda, i wóda, i, i ten. I czasami jakaś robota, no to szofer
przyjeżdżał i jechaliśmy. No i to tak wyglądało i. No i zacząłem tak
eksperymentować, żeby przestać pić, nie?
No i tam ktoś mi doradził a zapal se tam zioło, nie?... Nie paliłem papierosów
nigdy, nie, nie palę, bo co tam zrobiłem takie
przyrzeczenie, a nie inne wewnętrzne, że, że jak zapalę, to mi się tam coś złego
stanie. No i żeby nie palić, no bo, bo
nigdy nie paliłem. Później zacząłem palić,
przez pół roku paliłem i w końcu mówię:
No już muszę jakieś przyrzeczenie zrobić, ale jestem taki, no, można powiedzieć-
Z jednego nałogu w inny. No, ale, ale mi tak mój tata mi to jest
zdrowy i rzeczywiście mówi tam. No, to ten właśnie, co, co, co, co
w Boga nie wierzy i się tam nikogo nie
boi, a to zleciał i powiedział, że już tam do góry. No i od
tego czasu już nie przyjechali. Parę lat minęło i nie przyjechali tutaj do mnie
więcej. Teraz ja do nich jeżdżę, a ten, a, a ale on taki to
chłop, że ja tam u niego się w tym domu tam po ojcu domek ma. Ja się tam boję u
niego spać w takim pokoju. Te stare zdjęcia takie są, tego takie różne rzeczy.
Tam jakieś różne stare rzeczy, stare, jakieś lampki, gdzieś tam tego i po
dziadku, po tym, a po tego, nie. I no taki, taki ludek po prostu. Ale no
strasznie lubi, interesuje tak zbiera różne rzeczy, jakieś takie historie. I
kopał garaż ostatnio i ten, i garaż przestawiał i wykopał. Zamówił
koparkę i ten. I on zaczął opowiadać tam
coś tam, tu sąsiad, jakiś tam dziadek Żyda ratował czy kogoś tam. Takie takie
rzeczy. Mu się też tam II wojną interesuje bardzo
i, i ten i. No i jemy obiad przed nami. Ja
tak się nie odbędę, bo ponad dwa metry
wzrostu, a te ręce takie długie. Nie i tak się wychylę na foteliku
i tam mówi: powiedz, z czego to jest? Bo,
no bo ja znany jestem w domu, tam, znaczy
wieprzka kupiłem, rozkrawałem go w domu
czy coś tam. No, no, jakieś takie. Gdzieś tam zająca pojechał czy coś potrącił.
Przywiózł, no to ja mu to zrobiłem. No bo, bo on tam tego mówi. Ty tyle kości
widziałeś, nie? Co to jest? Nie. No i patrzę na to i no nic cholery mi to na
żadną kość zwierzęcą nie wygląda, co znam. No ani na, na, na ten, na, na, na, na
jakieś takie. No, ani na krowę, ani na konia, ani, ani, ani na, na, na, na
wieprzka. No, no. Mnie się wydaje, że to ludzkie chyba kości
są, nie? A on mówi, że mi się też tak wydaje
i pierdolnął mnie na parasol i ten nie. No
ale po tym, jak go tu postraszyło, to już i dalej leżę. No i dalej ogarniętego
takich chłopów, no, takich, że tam nie
wierzę w jakieś przesądy ani nic, nie. No,
no nie, nie przyjedzie. No i koniec. No i, i próbuję to już zapomnieć. Nawet,
nawet się tam wypiera czasami. Nie, nie było tak źle. No ale, ale, ale, ale ten.
No ale on mi właśnie doradził. On mi doradził te, te. No, żeby sobie zapalić,
bo tam jego ta dziewczyna była w ciąży,
miała anemię. Jako tego tam niby wypaliła.
Mówi, że wyniki jej skoczyły. Tego nie. No ale mówię: no nie, nie i tam
dostałem, nawet nie wiem od kogoś takiej, jakiejś takiej witeki. I mówię kurde,
wrzuciłem se to do flaszki i zapomniałem o
tym. No i, i po czasie, po czasie to ten
patrzę, co w tej butelce rozpuściło. No i tak sobie wypiłem kielicha jednego,
drugiego. O, jak fajnie, jak wesoło. Kurczę, super, super ten człowiek nie
myśli o trzecim kielichu. No rewelacja. No
to mówię to na zwykły super, zajebista sprawa. Nawet, nawet przez gardło mi ten
trzeci kieliszek nie chciał przejść. No i
taki zadowolony człowiek tego. Fajnie się
śpi po tym. No i tak kurde, mówię. No to, to, to było uczynię. No i mówię kurde,
jakby tak zrobić, mówiłem większą ilość takiego, nie wziąć i po
prostu zalać spirytusem, co to będzie? No i zostawiłem tak. Kurczę, nalałem tam
trochę tego i to się robiło takie jakieś płynne. Nie wiem, jak to mówią, olejek
nawet czy coś. No i wystarczyła kropelka
do butelki i człowiek nie mógł wypić. No ćwiartki, że tak powiem, litrówki. No
takiej mniejszej to raczej nie kupowałem nigdy, ale no ćwiarteczkę i
zadowolony z tego. No i kiedyś kurczę, no
wkropiłem sobie jedno, drugo. No i tak z
czasem to człowiek zwiększał dawkę. No i
se wkropiłem pięć kropli do kieliszka. Ja
wiem, nie miałem czym przepić, to w ręce
tam pięćdziesiątkę wody wypiłem to. Powiem
Ci, że już odwróciłem się na słuchajcie, nie wiem. Byłem w niebie, w piekle,
wszędzie w stanie jakieś zawieszenia, jakimś paranormalnym. Nie wiem, no jakieś,
jakby to powiedzieć. Same moje myśli były i biel taka dziwna. Ja wiedziałem, że
zaraz, że ja tracę świadomość, wszystko i
ten. I to tak trwało kilka godzin, ale mi
się wydawało to wiecznie, jakbym był po prostu nie wiem, w jakimś szczescu albo
gdzieś. Strasznie taki stan, taki okropny
i że, że ta nicość, no po prostu, że same
nieznane powietrze. No okropny stan, taki,
taki, taki. No kurczę, i tam, i tam wtedy
też takie było coś, że jakaś postać, coś
do mnie coś mówiła telepatycznie, ale to
wiem, że to było od tego mnie to wzięło, ale, ale po prostu no. Zdałem sobie też
sprawę w pewnym czasie, że człowiek, jak jest pod wpływem jakichś takich innych
rzeczy, ma inną percepcję postrzegania, bo
tak normalnie to mózg wykasywuje pewne
rzeczy. No, czegoś nie chcemy widzieć. No,
podam to na przykładzie ten taki, bo ja ze
zwierzętami mam tak w domu. No coś tam pewnych rzeczy nie widzi, nie? Jakiś tam
piecek, jak coś tam gdzieś położę tego. No, przykład dam. Konia miałem kiedyś,
kupiłem bryczkę do niego i koń się dał jeździć w siodle, ale no, jak do bryczki
go przyciągałem, to tak nie widziałem, ale
go ciągnął w drugą stronę, gdzieś. No po prostu
ten. No i to jest na tej, na tej zasadzie
to też tak odbieram, że ludzie też tak. No, czytałem o tym, że po prostu, że
człowiek, no, gdyby mózg nam nie wykasywował pewnych rzeczy, no to, to
byśmy ogłupieli. No taka jest, taka jest
teoria podobno. I dlatego ja mam czasami takie stany percepcji dziwne. To się
różnie biorą, ale to zawsze na trzeźwo i to, i to, i to. Ten, że to nie wiem, od
czego to zależy, że słyszę po prostu jakby dźwięki, jakby wodę odkręcę i słyszę,
jakby, jakby, jakby. Ale to czasami mi się zdarza, tylko rzadko kiedy
słyszę, jakby jakieś dzieci gdzieś na jakiś
korytarzu szkolnym, jakieś takie, takie, takie po prostu no
dziwne, dziwne, dziwne, dziwne rzeczy. Ale
to, to, to zawsze było takie, takie. No,
po takim stanie można powiedzieć, że to w
ciężkim stanie było takim, że rzeczywiście
ręce się trzęsły. Kurde, herbaty nie szło
się napić, bo się czego parzył? Gorącej, nie.... I, i, i, i, że wtedy zdawałem
sprawę z tego. Rzeczywiście, no ja widzę różne rzeczy i mówię: no tak, no od
alkoholu mi się nie pije, no to mi się
chłopki stawiają, ale z czasem zauważyłem, że to, że to, że to
też ma swoje jakieś tam realia prawdziwe,
bo, bo, bo, bo pamiętaj, że miałem ciężki stan naprawdę z alkoholem. W pewnym
momencie też i, i, i. No już chciałem skończyć, ale musiałem. Musiałem pić, żeby
chodzić o zasnę na pół godziny. I powiem, że, że no, nie piję już kupę czasu,
no ale rzeczy mi się przygody dalej zdarzają. No i można powiedzieć, że, że,
że nawet więcej, no bo, no bo, no bo więcej pamiętam, nie? No wiadomo, jak ktoś
gdzieś zasnął w nocy, no to wtedy się nie pamięta za bardzo wszystkiego. No, a
teraz takie, takie kurczę, dziwne rzeczy.
No i tak jeszcze właśnie wracając do tego, do tego, do tego domu, tutaj, do tego
pokoju, to, to, to, co ta postać była. No tak, jakby ktoś w kominku siedział. No
kurczę, normalnie. No, w nocy takie wstałem i, i, i, i patrzę, ktoś tam jest i
próbuje tak, no, nie kontaktować za bardzo, żeby z tym kontaktem nie złapać, a
to mi gdzieś w głowie. No coś takiego zrobiło, że, że. No, no, no, no. Nie wiem,
no nie wiem, jak to określić, ale powiem szczerze no, zaczyna mi to. No tak,
szczerze zaczyna mnie to wkurwiać. No po prostu bo, bo, bo, bo. No bo się nie da
żyć. No jest trzy dni, cztery dni spokoju, takiego gdzieś później coś się znowu
jakiegoś takiego dzieje. No, po tej wodzie święconej to rzeczywiście trochę ten,
ale, ale, ale tak na dobrą sprawę nie wiem. Nie wiem, co to jest. Czy jest dom
opętany, czy coś? No, no, no. Tylko wiesz,
wie pan, że tak się zastanawiam, no co ma opętanie z demonem? No co to jest to?
Nie. No, dlatego właśnie pytałem o to, czy coś
wiadomo więcej o historii tego domu, historii tego miejsca, bo tam się mogła-
Co wiem, to, to z tego, co wiem, to, to tylko tyle, że niby się ten dom
spalił tym ludziom i, i, i. No i oni go
odbudowali. On był, był kiedyś drewniany i
oni go odbudowali. Już z cegły nie, no, bo była. Ksiądz powiedział budować to
budować. Nie było pozwolenia gdzieś tam na
budowę ani. No i tyle. No i. No i że nie mieli dzieci. No kurczę, nawet
taka znajoma przychodzi taka, taka bardzo, taka praktyczna od tego nie i ja.
No, tak, no ale tu mieszkali ludzie, co dzieci nie mieli. Nie? No i pokój dzieci
tego, ale, ale ten, ale. A ona mówi: no,
to coś może być na rzeczy, nie? Bo to. Bo
to coś. No, jest coś, jest coś w tym. No i. No, nie ukrywam, jak się
przeprowadziłem tu, to też tam taką mnie nie wylewałem, ale tutaj to jest taka
dzielnica, w której się to tak tłumaczy. No bo takie już się zaczęły picia, że
przecież. No, rzeczywiście też już tak kurde, prawie mi się związek rozpadał.
Jeszcze piętnaście lat temu, że był człowiek z gramówkami. To tak tłumaczyłem:
a, bo taka dzielnica, bo tacy, tacy ludzie. No a ktoś mi tam powiedział, a
może taki dom, że po prostu. No takie. No, aha, jeszcze jedną rzecz chciałem
zauważyć, że to nie tylko ja wyczułem. To
kwaterka ta moja już była, żeśmy gdzieś byli, u kogoś. Jechaliśmy do tamtej
znajomej. Taki no nie wiem, komfort psychiczny, no, że
jest inaczej. Wracaliśmy do domu na podwórku, jeszcze w porządku. Wchodzimy do
domu, przymulenie i koniec. Takie, takie przybicie i tak jakby człowiek no, miał
nie wiem, no tak jakby miał głowę przykręconą do, do, do, do, do, do. Nie
wiem, do nadajnika telewizyjnego albo, albo coś radiowego, że po prostu takie
fale mocne, jakieś takie. No i co mnie, co
mnie? Zacząłem tam się interesować tym,
tym, no, że tak powiem, tym, no, tą bronią
kierowaną energią kierowaną na odległość, że można kogoś wykańczać. No ale no, w
sumie mówię, tak połowa sąsiadów takich
półgłupich, reszta głupich, więc no raczej
tutaj nie ma jakichś takich. Kurczę, co by ten, ale nie wiadomo, kto to w domu
skręcił, nie? No ale, ale z drugiej strony
no, postawili jakiś czas temu ten maszt 5G.
W sumie dwa kilometry ode mnie, od domu.
Że to nie wiem, czy z pół roku temu może.
Czy to też może jakieś oddziaływanie? Nie wiem. Nie, nie, nie, nie.
No, podobno, żeby to miało jakieś oddziaływanie, to trzeba naprawdę bardzo
mocno się zbliżyć do tego masztu. To wtedy działa jak mikrofalówka. No ale
z takiej odległości to raczej nie. Mikrofalówka nie jest na tyle groźna, jaką
jako sama mikrofala, no bo to ona tylko powoduje ruch wody, więc jeżeli nas nie
dosięga, to mikrofalówka nie promieniuje i
ona tak to by nas zagotowała, wiadomo. Ale powiem, że, że tak. Kurczę, ja
studiowałem w Łęczyźnie, no właśnie w Bukownie jestem na tym ośrodku i tam przez
ośrodek ówczasowy szły słupy wysokiego napięcia i, i chyba nie wiem, ile to tam
jest tych tysięcy wolt, ale to konkretne
elektrownie szły i jeden słup taki był no, ogromnie wysoki, no a drugi ja miałem
taki no, dwadzieścia, dwadzieścia, trzydzieści
metrów, a tamten no jeszcze wyższy, taki
bardzo wysoki i, i, i. No i ten jeden słup
stał na tym ośrodku. Ta linia cały czas tam szła, także jak był deszcz, to takie
były takie. To tak słychać było te powietrze, jakby brzęczało. No i tam takie
różne rzeczy wymyślali. Ojciec. Ojciec zmarł na raka, później tam całe życie tam
praktycznie siedział w tym ośrodku i ten, i, i. No i. No, ja też tam strasznie
bardzo lubiłem być. No a matka nie, to ty tam nie będziesz tam siedzieć. Tego.
Mieszkaliśmy w Katowicach, no to. No to ona tam nie, nie, nie, ona tam pod linią
to jest niezdrowe. No i takie rzeczy. No i tak
nikt mi nie wierzył. Ale rzeczywiście, no mam coś takiego. Znaczy miałem. Teraz
akurat na szczęście przyhamowałem jakiś czas z alkoholem, że to, to
świadków mam na to. No bo to, to nie jest udawane, po prostu. No dziennie tam
przepiłem, tam litra, półtora, dwa. Nie?
Rano. No tak mi się przynajmniej wydawało,
nie? Rano wiadomo. No to kończyłem rano,
ten rano coś tam zjadłem tego. No i, i, i,
i, i. I zawoziłem. Zawoziłem tyle żonę do roboty, to pięć kilometrów. No i. No i
wracałem do domu. No i, i ten, i tak się
męczyłem potem do popołudnia, nie, bo ona
tam dojazd miała. No i mamy przejazd pod
no mostem, takim kolejowym po prostu. Czy
takie dwa mostki są i chyba tam idą trzy
czy cztery tory kolejowe. I co jest? Jak byłem tak dobrze wypity czy wypity?
Przepity. No, na drugi dzień. No, nie, nie, nie mówię w ten sam dzień, tylko na
drugi dzień, tam czy dniem bodajże przerwy.... I zaczynała mi się tam wątroba
gdzieś tak. No, zaczęło się te kaszlenie, takie ten. I powiem ci, że nie mogłem
przez telefon rozmawiać przez, przez dwa
dni po takiej akcji. Przykładałem telefon
do ucha, zacząłem kaszleć i mnie szarpało tak, że ani słowa nie potrafiłem
powiedzieć. I myślałem, że to jest raz przypadek. I rzeczywiście zauważyłem
później, że to jest ten. I potem zauważyłem, że jak jeżdżę i przejeżdżam
pod, pod tym, no jeżdżę tam normalnie, wszystko jest w porządku, nie? Wjeżdżam
pod, pod, pod te, pod, pod te tory kolejowe, tam pod te, pod te przejazdy. Za
przejazdami muszę stanąć, bo już tak mnie
szarpie, tak, że na wymioty już oczy mi
się zamykają. Nic nie widzę, po prostu to
takie okropne szarpanie, że ten i, i ona zauważyła, że nie udaję tego. No bo łzy
się leją z oczu. Człowiek nie wydaje z siebie żadnej treści ludzkowej, tylko po
prostu mnie dławi i ten. No i jestem po prostu. No widzę, że jestem przeczuły
na promieniowanie takie magnetyczne, no ale co to ma wspólnego
z tym, z tym, no z tymi różnymi dziwnymi
rzeczami? No, powiem tak, no to z Jackiem nawet mi się tak śmiali, no bo z tą
pralką, że jak wyjmę jego, no to, że no, niby odeszła. Wyle, wyle, odeszła.
No, tak można powiedzieć. No i, i powiem, że żarówki przestały strzelać, jak
ta poszła. Naprawdę taki miesiąc widzę żadnej żarówki
nie, nie, nie wymieniali my, nie? I dzisiaj my tak właśnie gadaliśmy. Żarówki
przestały nam strzelać, nie? A my próbowali różne energooszczędne. Takie,
takie, takie, takie. Wszystko się psuło. No tak, mieliśmy taką jedną diodową,
ledową, taką, taką droższą i ten. I ona rzeczywiście była chyba przez pół roku,
ale ona praktycznie światła żadnego nie
dawała. No, ale to się tak trafiło. No, a
teraz tak patrzę, no kurczę, no, no nie chcę klękać, nie chcę tam wezwać czegoś,
ale, ale naprawdę. No, no, no, no. Żarówki przestały, przestały strzelać, no to
też dużo mamy było się działo i takie nocne życie właśnie prowadziłem. To
takiego kolegę mam, co na kopalni robi, to
przyjeżdża zawsze w nocy, bo gdzieś tam
nie idzie do roboty. Chce załatwić wolne. Nie chce, żeby żona tam w domu mu
marudziła, że znowu ma wolne. No to zawsze
przyjeżdża do mnie. Tam siedzimy, gadamy,
pierdolimy głupoty do rana on jedzie. No
i ten Tomek znowu te żarówki. A pierdolisz to, wyłamać tą lampę. Sztyg!
Jedna, dwie. No i nie wiem, to niemożliwe. No tyle żarówek. Zacząłem używane
kupować, no bo człowiek nie zarabiał na nowe. No i także no i teraz rzeczywiście
tak ulicy nie wiem, czy powiem, że tak się wyniosła i
nie wiem. To, to, to to nawiedzenia bardziej. No a co? Tak bardziej
nawiedzenia czy, czy ten, czy, czy kosmiczne takie bardziej właśnie w łapie
to, no bo, no bo tutaj to jest u mnie pomieszane. Ja już nie wiem, co jest to po
prostu to jest mętlik. No ja powiem tak wszystko, co jest,
wszystko, co jest trudne do wyjaśnienia, wszystkie zjawiska paranormalne. Tak
ogólnie. Ja bym, ja bym tyle mógł rzeczy, na
przykład takich siłą woli potrafię. To jest, to jest tego, gdzieś ktoś jadę tego
i takie. Miałem taką pracę, też dziwną. Ja
mówię: no kurczę, no już jest ten czas, już powinien zadzwonić. No i powinien
zadzwonić. Pyk, telefon dzwoni. No, myślałem o tobie. No, mówię. No, ja sobie
też myślałem, nie? No i, i jest telefon i parę lat temu ogłoszenie. Tak. I
ogłoszenie dałem i tak z Szymkiem też siedzieliśmy. Mówię: no kurde, nikt nie
dzwoni, nikt nie dzwoni, nic nie było i tego, i tego. To myśli ktoś. Nie
potrafię się tak, żeby skupić, ale gdzieś samo siebie to przyjdzie. Pyk, telefon
dzwoni i ten i, i to jest nie. No i ostatnio taka sytuacja też była. No, nie
wiem skąd. No, przychodzi taka babka, przychodzi z tego, z no,
no, socjalna, taka po wsi chodzi, tam do
ludzi zagląda. No i taka fajna babka. No a
chodzi tu cały czas taki, no lekko, no,
umysłowo niepełnosprawny. No i cały dzień chodzi. No, jak rano włoży gumiaki i
koszulę, no to tak cały dzień chodzi tam i
z powrotem bez sensu. No i tylko cześć
potrafi trzydzieści razy cześć powiedzieć.
No i ten tam się śmieją, że mówię ten tam taki sąsiad mówi: wiesz, czemu on jego
matka koty sprzedała? A ja mówię: czemu?
No, nie pytaj. No i to takie. No, on jak widzi jakąś kotkę, to on potrafi tych
kocików przegonić nawet nie. No to, to naprawdę to jest wyższa sztuka. A oni
przed nim uciekają. No i on tak. Ta babka to też go zna, bo
tam do niego chodzi. No i ten i wie, jaki
on jest taki, no, upierdliwy, nie? No i
tak widzę, że ona tu idzie, to idzie i. No
i gada, gada, gada tu przy furtce i ten
i, i. No i wtedy z tą, z tą, z tą, z tą, z
tą partnerką moją, bo tam się zwaliło i
ten i gadają, gadają. I ja mówię: nie no, mówię Heniu, Tomek, no chodź, no
ty, patrz, mówię, teraz z nią gada. Matka
z nią gada, nie? On mnie teraz mówi, żeby
Leszek przyszedł, żeby Leszek przyszedł, bo Leszek jest. A ja mówię sciskamy
dłonie, skupiamy się. Pyk! Że cześć, Robert siedzę i ją tam atakuje, bo
najpierw to nie mógł uwierzyć w to. No tak, no, przypadek to był na pewno. No
ale, ale ja tu nie widziałem jego, że widziałem nic, bo on przyszedł z drugiej
strony domu, więc tak go ściągnąłem. Drugi taki przypadek.
Idę, idę tak po prostu z toalety wracam i tak kuśtykamy. Podpieram się trochę o
Szymka, ale kotek się rozłożył na tym miejscu, gdzie zawsze siadam na kanapie i
sobie leży rozwalony cały, nie? I ten mówi, no bo ja tak niepewnie stoję i mówi:
czekaj, go zrzucę. Nie, nie mówię, nie zrzucę go. Ja miałem taki sam wyraz. Ja
mówię: patrz, ja jej powiem i ona zejdzie.
Ja mówię: a teraz mówię Kicia śpi, a nie i wejdzie mi z łóżka, bo ja chciałem
usiąść. Kot dźwignął głowę, popatrzył, otwarł oczy, wstał, poszedł. Nie, mówi.
Niemożliwe. Niemożliwe. Niemożliwe, nie.
No ale jak chcę, no to tego nie potrafię powtórzyć, ale to same z siebie czasami
wychodzi. No i takie rzeczy. Ja przez pewien okres czasu miałem coś takiego, że
jeździłem taksówkami, bo nikogo znajomego
nie chciałem narażać na takie coś, bo po
prostu sztuczki ściągałem na siebie jakieś straszne.... Znaczy inaczej, nie
stłuczki, tylko po prostu kierowcę tak jakoś zaaferowałem. Nie wiem,
jakiś taki wpływ wiedziałem, że mam podświadomy, że, że on się nie potrafi na
drodze skupić. No i numer wywalał i, i po
prostu. No, chyba to półtora roku trwało.
Ja się bałem z kimkolwiek jechać, bo bo gdzieś odrapał auto, przytargał jakiś
numer. No, ja gdzieś już musiałem jechać,
to wolałem wziąć taksówkę. Mówię to mi tam
taksówkarz mi to wisi i to ten, nie. I to jest często, gęsto wypadki. Jak są na
drodze, to, to ja, ja je widzę na chwilę
przed co się dzieje, nie? I potem, potem
za chwilę jest wypadek. No ale to, to, to, to, nie wiem. Tylko nie umiem tego
kontrolować. No, ale- Coś, coś mi świta, że chyba coś podobnego miał
słynny jasnowidz ojciec Andrzej Czesław
Klimuszko. W swojej książce opisywał takie przypadki. Widział
jakoś jakimś innym zmysłem wypadek tuż obok budynku, w którym aktualnie
przebywał. No i słyszy jakieś coś, coś tam się dzieje.
Schodzi i rzeczywiście okazało się, że robotnikowi na przykład jakiegoś rękę
urwało. No kurczę, to ja tego. No ale, ale, ale on
to potrafił tak kontrolować. Ja tego nie, nie kontrolowałem.
Nie, nie do końca. Też nie do końca umiał
to kontrolować. To jest takie, takie było wkurzające trochę dla niego też
coś takiego wkurzającego, że wie, że coś
się stanie, ale nie jest w stanie tego...
Miał taką świadomość, że nie jest w stanie temu zapobiec.
Tak, tak, tak. I najgorsze to jest to, że, że, że, że jak tylko człowiek próbuje
temu przeciwdziałać, to, to, to zniknie
ta, ta świadomość i to się zaraz wymiesza.
Ale ja to staram się w ogóle po prostu wyłączać myśli. No, coś takiego jak
wyłączanie myśli. No, czasami się coś,
gdzieś jakaś muzyka wkręciła na cały full, gdzieś człowiek kurde, zasnąć się tam
chlapnął i muzyka na full. I ta muzyka grała na dwóch dni, grała i grała w
głowie. Tego nie szło wyłączyć. To było okropne. I wtedy wyłączałem myśli.
Próbowałem się ze mną na chwilę i, i tak
samo ja w tym. Ja, ja naprawdę. Ja wiem,
że potrafię ściągać pecha takiego. Kurde, że, że, że,
że, że no, powiem tak inaczej. Pięć lat czy sześć lat nie miałem dowodu
rejestracyjnego do samochodu, bo zabrali
mi tam auto. Miałem nierejestrowane i tak
jeździłem bez przeglądu przez pięć lat. Dziennie robiłem około dwustu, trzystu
kilometrów. Byłem pewny, że mnie nie zatrzymają. Nie i, i, i jeździłem
spokojnie. Znaczy powiem normalnie tego wiadomo, no ale, ale
te same drogi codziennie człowiek pokonywał. Wiedziałem, że jest szartowne
auto i w ogóle tego ten powiem. Coś gdzieś nagle się załamało
i ja się bałem do sklepu jechać dwa kilometry, bo a zatrzymią mnie, o kurde
pięć lat bez dowodu, a w gazecie napiszą,
że takim typem człowiek jeździ i takie tam głupoty. No
i tamten mijał ten okres tego lęku. No i
później znowu spokój, normalnie i tyle. A
potem czasami gdzieś też czułem, że coś będzie nie tak. No i zdarzały się trzy,
cztery kontrole w tygodniu. No to, to mówię, ile razy mnie możecie zatrzymywać?
Nie. I to w różnych miejscach, tam po Polsce. Nie, to mówię, że to jeżdżę mi ten
sam i wiem, że wiem, że mam jakieś kurczę
problemy z tym, w tym, w tym. No, jakby to powiedzieć? No, czuję, że coś, coś,
coś, coś. Nie wiem. Ja był jakiś opętany jestem albo cholera wie co. Nie chcę
wracać dalej tamte tematy pod względem takim, żeby się bardziej zagłębiać w tym
darknecie, mówię jakieś próby robić. Unikam czegoś takiego jak wywoływanie
duchów czy coś, bo, bo, bo. Bo wiem, że w pewnym momencie jestem w stanie takie
rzeczy zrobić, że, że tak na pół świadomie, że, że boję się tego, bo się
boję, nie? No właśnie, ja mam takie pytanie. Tutaj
sobie zapisałem, jak pan opowiadał o tych
spotkaniach z tymi istotami w sypialni. Jak pan tak ogólnie podchodzi do tematu
duchów, demonów i innych tego typu rzeczy? Szczerze? Mnie się to kurczę zmienia
troszkę. Znaczy zmienia. Ostatnio mi się to zmienia, że tak. No duchy jest. No
kurczę, powiem tak no, zawsze tam mnie tam
babcia straszyła. No tak, wiadomo, no z tego: o duszyczki przyjdą, bo ty tam coś
tam, coś tam, coś tam. No i tyle. Albo, albo do lasu nie chodź, bo cię pomordzi
cię w lesie, pomordzi cię w lesie, wodnik
cię tam jakiś złapie i cię utopi. Albo, albo powodzi. Co te powodzi w lesie nie?
No, bo czyż powodzi cię w lesie? Nie łazć
do lasu, a nie łazć do lasu. No, ja się
wychowałem całe dzieciństwo w lesie, można
powiedzieć. No bo Katowicach, to wiadomo,
się mieszkało, ale każdy weekend na ten
ośrodek. No i non stop w lesie chodziłem. Ja byłem tym takim samotnym. Jak tam
koledzy tam motor w pięciu składali, no to
ja sobie wolałem ten motor sam składać czy samochód. Tam miałem taki. Sobie
kupiłem za małe lata, sobie go robiłem. Nigdy nie lubiłem towarzystwa, bo się po
prostu skupić nie mogłem, nie? No albo się
głupoty pierdoły gada, albo się robi. Ja
miałem ciężko się skupić na czymś, bo ktoś mnie zagadał, to już traciłem
koncentrację. No i po lesie, w lesie tyle czasu spędzałem
naprawdę dużo, że, że to, to, to praktycznie czy były grzyby, czy nie było,
no to, no to musiałem latać po lesie i nigdy się nie zgubiłem. Nigdy, nigdy,
nigdy nie miałem. Odcinki chodziłem takie konkretne, no, nawet po dziesięć
kilometrów od domu. Miałem taką orientację
w pewnym momencie, jak gdzieś tam coś źle było, wszedłem pod linię, no to
wiedziałem pod linią. Aha, ciach i zaraz tam do domu, nie, bo linia mnie zawsze
przyprowadziła do tego ośrodka, nie? Jak tą linią.
No ale powoli cię powoli. No, jak mnie się tu przyprowadzili, no
kurczę, no jak lubiłem po lesie chodzić, jak wszedłem tu ten las, to mi się taki
dziwny wydaje. Taki, taki. Nie wiem, jakby
takie dziwne te, te mchy, takie na jakby
na śmieciach, na kamieniach, na jakby. No,
mi tu ktoś to trochę wytłumaczył, że mój,
że kubły na śmieci to oni mają tutaj od
dziesięciu lat. No to wszystko, gdzie się
do lasu wyrzucało? Nie. No to co, co, co?
No to, to jest tak. No, ja strasznie nie lubię śmieci w lesie. Jak ja widzę, to
mnie aż, aż szczepie. No i poszedłem do tego lasu. No, prosty las,
później daleko, tu polanka, tu ten opanowane takie miałem. Są łąki, takie za
jakieś tam pięćset metrów. No i w pewnym
momencie gdzieś wpadłem w takie kółko, że
zacząłem chodzić no, chyba dwie czy trzy godziny i nie mogłem z lasu wyjść. Co
słyszałem wiochę. Słyszałem, jak psy szczekają, jak czasami auto zatrąbiło. Nie
mogłem do domu wrócić.... I, i, i nie wiem, coś takiego to było
i też zacząłem wierzyć w takie różne, że
rzeczy właśnie, nie wtedy, że rzeczywiście
może są jakieś, jakieś duchy. No, powiem po oglądaniu tych programów, różnych,
takich, tych typu tam, no co tam gdzie ducha wyganiają na przykład w Jaworznie
ten gościu, on był bardzo autentyczny, ten, ten
taki nie ten nawiedzony dom w Jeleniu czy,
czy tam pan słyszał o tym, o tym domu?
Tam później się niby okazało, że to, że to tam właściciel próbował kasę na tym
zarobić. No ale. No, ale w demony to powiem, nie ukrywam. No wierzę, wierzę, bo
w taką literaturę cięższą sięgałem czasami. Audio oczywiście, no bo tak
czytać to tak nie za bardzo lubię, ale,
ale ten i, i, i powiem szczerze, że, że z tymi demonami
wszystko tak wierzyłem. No i nie mówię, że
nie wierzę, bo, bo, bo, bo widziałem na filmach te niby realne opętania. No z
czego to jest? Nie wierzę, żeby ludzki mózg takie rzeczy potrafił zrobić, żeby
sobie sam. No, ja bardziej w UFO wierzę, ale w złe moce też. To, to, to demony
takie te tak samo. Wiem, że, że miałem
takie, takie, ale to był chyba sen. Z taką
postacią miałem, no spotkanie, ale to nie
wiem, czy to był sen, czy też jakiś stan
taki ciężki, że no tej postaci taka miłość
biła. Takie miłość, uwielbienie, podziw. No nie wiem, jak to, jak to nazwać, ale
to, to było coś. Coś takiego nie do opisania, po prostu taka mądrość. No,
aż, aż się, aż się mózg gotował, jakbym
głowę do mikrofalówki wsadził. No, to było
takie, takie, takie jakieś uczucie, że
nie, nie do pojęcia i telepatyczny przekaz
taki. No, tak by to można powiedzieć, jak
jasnowidz z jasnowidzem gada, mówi wiesz
co? A drugi: no, wiem. No to tak samo to ta relacja była i to, i takie kurczę,
powiem szczerze, że, że, że też myślałem,
że gdzieś tam przed Bogiem stoję albo coś.
No ale nie wiem, czy to był sen, czy to
wróciło, czy to był jakiś stan po pijaku.
Ale, ale, ale było to takie, że no, to nie dawało później mi kurczę żyć przez,
przez, przez jakiś czas. No a, a, a miałem
właśnie miałem, miałem też takie coś, że ja po prostu we śnie się potrafię
wybudzić. Dlatego sobie zdaję sprawę, że na przykład jak z czymś tam zaczynam
jakimś tam typu właśnie no, demony, można
powiedzieć nie, no, ale to potem jest to
jakiś byt, ale to demona, bo jak czytałem
o demonach, to, to one mają potężną moc po
prostu, nie. I ten i wiem, że potrafię się wykrzywić i się wybudzam. No, a tutaj
takie robiłem fikołki, że można powiedzieć, nataczanie z tym wybudzaniem i
się nie dało. I byłem pewny, że, że, że nie żyję, że jestem innej świadomości,
nie? No i to tak trwało. Ja więc może na moje z pół godziny wybudzanie i takie
miałem odczucie, że coś obeszło. I wtedy wstałem i mówię: no, nie wiem, co się
działo, kurczę, tabletki na serce były tam
takie różne tej. Może, może tabletki nie wziąłem wczoraj albo coś, ale to by się
takie rzeczy nie działy, nie? No, dlatego
nie, no, nie potrafię tego z tego z tym, z
tym UFO rozróżnić właśnie. No a właśnie
chciałem jeszcze. Chciałem jeszcze dodać o tym, o tym wychodzeniu ode nie, to z
ciała, to tam. Ojej, każdy wychodzi. To oni to tam nie kombinują. Powiem mając
chyba nie wiem, teraz dwanaście czy trzynaście lat. Też się tam gdzieś
doczytałem, bo to doczytałem, bo wujek mój tu miał całe mieszkanie książek, no
takich. No, czytał no, wszędzie książki. Nie miał żony, nie miał tego. Wszędzie
książki w pokojach. No i tam jakąś taką książkę mi dał. Zawsze przychodził, to,
to, to książki dawał. No, wtedy książki, ale, ale se posmarował. No to tam pięć
tysięcy Chopinem. No to podkład był. No to
dzieci zadowolone. No to tam obiecałem wujkowi, że poczytam, nie. No i tak mnie
to o tym wychodzeniu z ciała. No, nie tak, jak ludzie mówią, że tam policzyć do
dziesięciu tego, bez tego. Coś tam zaczyna
się część i ten i już sobie mogę chodzić. Ja tyle razy próbowałem. Znaczy też
próbowałem teraz, ostatnio. Nie, nie, nie wychodzi mi to. Nie, nie mówię, że
próbowałem parę razy, tak jak niby tego,
ale to, to nie ten. Bardziej się zlęknąłem
tego, bo tam ktoś powiedział, że jak ktoś jest słaby fizycznie, to, to po prostu
może coś przyprowadzić za sobą i, i, coś się podklei.
No, jak ktoś jest słaby fizycznie, to może
mu się zmaterializować w tym stanie lęk jakiś tam ukryty i to może się wtedy
skończyć dosyć sporym przerażeniem. No właśnie-
To jest tak jak, tak jak we śnie. To, co,
o czym myślimy, to, co mamy zakodowane w podświadomości, w głowie, to nam się
zmaterializuje po prostu. No, właśnie ja, ja wiem, że to, to.
Dlatego ja staram się tak ogólnie o nic
nie myśleć, bo, bo ja mam takie wrażenie, że mi się materializuje
tylko najgorsze rzeczy. Ale z drugiej strony też ludzie się pytali mnie: czemu
ty masz takie podejście do życia? Takie
wszystko, wszystko w dupie mam i w ogóle,
co tam się przejmują, lecą do tego, nie?
Bo rozumiem na, na wszystko, na wszystko mam całkowicie wywalone i takie nie mam
takich, takich jakichś przejęć. No ale,
ale takie rzeczy mnie przerażają. Właśnie, że, że, że, że
no nie wiem, jak to powiedzieć, ale no pewne rzeczy no boję się. Boję się, żeby
się nie materializowały, bo, bo wiem, że jestem w stanie coś ściągnąć po prostu
jakoś tak tego. A najgorsze to jest to, że
tylko najbardziej się boję o te rzeczy, które są złe, bo tych dobrych no to
wiadomo, no, człowiek nie widzi dobrych
rzeczy, nie, jak się mu zdarzają, nie? No
ale, ale, ale ja też tak mówię. No jak ja tak wszystko olewam, a jeszcze
funkcjonuję, no to, to się tak ludzie dziwią. No, no bo jakoś ja mówię zawsze
jakoś jest, przecież nie? No, jakoś raczej musi być, nie? No a, a to, a tamto, a
tego nie. A, a ludzie przeżywają tam znają, że: a, bo ty na wódku jeździsz
teraz, nie? No, no, jeżdżę na wódku, ale
potrafię wstać i przejść parę kroków. No i
takie jest to, takie jest moje jeżdżenie na wódku. No a ten, a ten. No w sumie
dobrze, ludzie nie mają głowy, nie? No, są
tacy, co mają naprawdę tragedię w życiu
i ten. I a ja cały czas wierzę, że, że po
prostu no wstanę, coś mi się poprawi, bo lekarza się nie mogłem doczekać teraz
przez pół roku. No człowiek te złe rzeczy widzi i wiem, że, że mam taką moc, po
prostu, że potrafię coś tam, ale nie potrafię tego kontrolować. I się tego
boję. I naprawdę, naprawdę. No, chciałem jakiegoś kontaktu, szukałem
jakiegoś, no nie wiem, ciekawego pozaziemskiego, żeby, żeby mieć jakieś
informacje, jakieś takie-... No, no nie
czarujmy się, najbardziej mnie interesuje
temat lewitacji. No to, to nie wiem, czy to jest prawdziwe, czy nieprawdziwe, no
ale, ale mnie, mnie lewitacja bardzo ciągnie, no a
antygrawitacja, co z tym jest związane.
No, no wierzę, że jest jakiś prosty na to sposób, a nie tylko wszystko podparte
matematyką, bo ja mam takie głupie myślenie, że wiadomo, no, ludzie sobie tu,
tu, tu pododają, pododają, nie? A ja wiem
bez, bez liczenia, że na przykład coś ma
być tak. No i koniec. I, i, i właśnie ta lewitacja mnie tak troszkę, kurczę,
lewitacja, antygrawitacja, no bo lewitacja, no to już wiadomo. No, chodzi o
to, że jak człowiek ma problemy z chodzeniem, no to chciałby być leki, no
lewitować. Ja sobie mogę, wiem, jak to jest mniej więcej w kosmosie, jak, jak,
jak tam są w tych statkach, nie? To ja sobie
dokładnie zdaję z tego sprawę. Wiem, jak to jest, bo, bo przy mojej wadze to ja
wchodzę do, do wody, po prostu do jeziora,
to, no, nie zatonę, po prostu nie. No, nie muszę pływać, nie muszę ruszać, mogę
powietrze wypuścić i ja śpię se na wodzie
i... No ale ja po prostu wchodzę do wody, to, to, to unoszę się, jakbym był w
próżni, no to można powiedzieć, że wiem,
jakie to jest uczucie. Nie muszę w kosmos
lecieć. No a, a ten, no bo wiadomo, chudy człowiek to idzie na dno, więc musi
pływać, nie, żeby spłynąć. No, ja nie jestem za chudy, no to tak to wygląda.
Dlatego u mnie już ten temat odpada jako
pod względem tego, że nie chcę spróbować, tylko próbuję rozszyfrować, czy idzie
jakoś to zastosować w normalnym życiu, czy to idzie jakoś osiągnąć. No i tam też
oglądałem takie rzeczy. No ale, no ale no,
to chodzi mi o tą moc tych, tych, tych, tych, tych
ufoków, bo, no bo tam wszyscy mówią po promieniu go, go porwał, tego nie. No
i ja mówię: no to mnie nie chcą porwać,
bo, bo, bo promień za słaby albo co? No i to tak w tym względzie, że, że, że no
strasznie mnie ciągnął właśnie kiedyś do
tego, żeby, żeby, żeby, żeby, żeby... No liczyłem na jakieś takie, no, coś
ciekawego z tego wyjdzie. No, a po tym, po tym, wtedy, po tym, po tym uderzeniu,
takim w głowę, po tym, po tym, po tym, no, po
tym szlagu takim. No to, to, to jakby, jakby mnie koń kopnął, nie w tą głowę.
Wtedy jak to było? Czy ty, czy na pewno chcesz, kurwa, wiedzieć? No i ten ból
głowy, to, to takie kurczę, no... Wracam do tego, co naprawdę. No i ja
wyleciałem z tego. No i potem tak już bardziej zacząłem się
duchami interesować, a nieżeli, a nieżeli, a nieżeli, nieżeli tym, nie. No, no,
a powiem, powiem jeszcze tak, że, że miałem też tu takie przypadki. No, no
siedzi człowiek cały dzień w domu. No kurczę, ten wiem, że wiem, że wiem, że
kota wywaliłem za okno. No to kot jest za
oknem, okna reszta są zamknięte, tylko te przy mnie. No bo wiadomo, jak nie, nie
wstawiałem tyle czasu, to słyszę, że ktoś
chodzi po kuchni. Słyszę, że, że ktoś, że
ktoś jest w drugim pokoju, bo drzwi nie mam, tylko futrynę. Słyszę to tą, tą
obecność. Mogło być nie tak bardzo wyczuwałem, to też coś
takiego było. Ale, ale, ale, ale, ale, ale
słyszałem nie. No a, a, ale nie chciałem się ani kontaktu nawiązać, ani nic, ani
przekonywać, że tam ktoś jest, tylko po
prostu wolałem odbić i mieć święty spokój. No i, i, i
myszy po prostu myszy, nawet jakby mysz przeleci, bo co mysz zarazie, to ona nie
robi takiego hałasu. Wiem, że nikogo w domu nie ma. No to coś jest kurczę, nie
tak, nie. Nikt mi na prąd nie wejdzie. Przykładowo, że wejdzie do domu, bo mam
psa, takiego owczarka środkowoazjatyckiego. No to, no to raczej
tu każdy, kto się do wrame zbliża, no to ja po pierwsze słyszę, a po drugie, po
drugie no, raczej każdy sobie daje spokój, więc
trzy osoby tylko mogą wejść maksymalnie i
nikogo innego on nie wpuści, nie, bo te
trzy osoby zna. No i no, no ale to miałem
ten fakt, bo czułem, czułem, czułem, że to
jest. I później te programy co o duchach
takie i nawet w tym właśnie w tym o Hucie
Katowice, co ten gość opowiadał, że ten smród taki poczuł i ochłodzenie i ten
smród, że tego ja to często, gęsto słyszałem i też miałem takie coś. Raz
takie zimno mnie obleciało, ale to się przebudziłem tak w nocy czy coś i mnie
obleciało straszne zimno i smród taki, ale okropny smród taki, taki.
No, no ale nie wiem. No, wytłumaczyłem sobie to tak, że zimne powietrze mnie
opływało, bo tu okno mam, tak jestem na wysokości okna i jak
zimne noce są, to czuję, jak te powietrze
po prostu przepływa przez parapet, przez
dół okna i ono spływa. Te nasturcja, tego
powietrza przede mnie i no, bo jest zimne.
No, idzie do ziemi i po ziemi idzie do kominka
i nie, no, bo to był taki dziwny ciąg powietrza, że na przykład był z ulicy,
ktoś zapalił papierosa. Ja to na chwilę
wyczuwam, nie? No i tak sobie tłumaczę, że
pies mógł bąka puścić i tak śmierdziało, że się obudziłem, bo czasami jak się
narzie, nie wiadomo tam co coś wykopie, to, to potem jest taki smród. No i to
zimno z tego powietrza, ale, ale cały byłem zlęknity
i nie wiem dlaczego. A jeszcze, jeszcze chciałem właśnie
zwrócić uwagę na to, że, że miałem sny i to
rzadko się to zdarza. Bardzo rzadko, może z pięć, sześć razy, no może tyle, co
pamiętam. Takie sny co żal jest, taki okropny żal, ale to jest taki, taki żal
się robi, to jest nie do opisania. To nie
wiem, czy to mnie coś wtedy nawiedzało,
czy coś, ale no we śnie to normalnie. No,
obudziłem się i się przez dwie godziny się
nie możesz otrząsnąć z tego żalu takiego.
I nie wiem, co to jest, ale wiem, że to jest niby jak się gdzieś jakiś duch
pojawia, to to się, to, to się robi. Ale
wtedy nie było, że jakiś duch mi się tam gdzieś w nocy nawet coś śniło. Ale ten
żal, taki ogromny żal, taki to, to, to jest, to jest takie uczucie paskudne dla,
dla, dla człowieka, że tego się nie da opisać. No ale chciałem jeszcze wrócić do
tego faktu, tego obłędu. Tam wszyscy wychodzą, a ja to próbowałem, jak miałem
no tak, chyba z dwanaście, trzynaście lat.
Poczytałem o tym tam troszkę takie też rzeczy i ten. No i wyczytałem, że po
prostu trzeba zwalniać oddech przez tam
dwie, trzy godziny, żeby zwalniać oddech. No, akurat byłem w domu, w szkole nie
byłem. Rodzice byli w pracy, coś mi tam
dolegało. Nie wiem, czy miałem nogę krzywą
bodajże czy coś. Chyba tak. No i se leżę
i zwalniam to ten oddech i oddycham coraz
wolniej, coraz wolniej i coraz wolniej. I
to trwało chyba z dwie godziny. Taki byłem
zlęknity wtedy na to.... I ten i. No i rzeczywiście można powiedzieć, że już
prawie jakieś takie dziwne rzeczy się. Nie
chcę teraz przekłamać, bo wiem, ale wiem,
że coś bardzo dziwnego się podziało i, i
ten i się po prostu odzyskałem świadomość jakby, ale nie mogłem, nie mogłem po
prostu się jakby dojść do siebie. Taki jakiś byłem,
jakby za szybą przyklejony czy coś, bo ten. No i, i, i ten. I tam później
doczytałem, że ten, że, że zwolniłem oddech, wszystko i temperatura ciała mi
spadła. Tam nie wiem teraz ile, ale dosyć dużo i zanim to wszystko odzyskałem z
powrotem, to kurczę, to, to trwało to chyba parę godzin, nie? No i już tego nie
praktykowałem nigdy więcej, bo, bo tam
było coś takiego, że jeżeli ktoś by wszedł
w danym czasie, przeszkodził, to, to, to
może się coś stać. No a w sumie młody wiek miałem wtedy. No to już jakoś tak nie
doszło. Nie miałem może później okazji więcej, żeby wiedzieć, że nikt nie
przyjdzie, nie? No, to taka jedna z bardziej chyba
hardkorowych metod na osiągnięcie tego stanu. No
tak, wtedy się o tym nie mówiło. Nie było
internetu, w telewizji nie mówili, tylko w
książkach to było. No i ja to właśnie tej książce od wujka zacząłem. To jest,
że to się wychodzi z ciała, tylko no, trzeba po prostu zwolnić oddech. Funkcje
życiowe praktycznie do minimum wtedy się
zwalniają. Serce zaczyna bić bodajże tam
jedno jest uderzenie na ileś tam, nie? No
i rzeczywiście to pamiętam, że to serce mi
tak bardzo wolno biło po prostu i, i, i
ten oddech. No, nie musiałem oddychać. No,
w pewnym momencie takiego uczucia miałem.
To jest takie na przykład jak pod wodą,
jak, jak, jak nurkuję. No, teraz tego już
nie stosuję. Jeszcze jak trochę młodszy bym to, to, to po prostu płynęło się pod
wodą ileś. No, tam zakładamy się, ile popłyniemy. No to nurkowałem. Ja zawsze,
zawsze pod nie, bo ludzie tak nurkują, że
dupa na nawierzchni i nogi, albo pod wodą
i nurkuje. No a ja zawsze pod nie sobie
lubiłem iść. No, ale żeby pod nie iść, no
to to jest za dużo człowiek powietrza nie
może wziąć. No to tak na pół ust brałem powietrza. No i wtedy zawsze chudy wtedy
byłem. No i wtedy wiadomo, no, rękami się
tak ruszało, że pod nie zawsze pływałem. No i, no i w pewnym momencie takiego
płynięcia, płynięcia, tak ręce zaczęły mnie boleć. Tak żyły, jakby się naciągały
i takie piszczenie się zaczyna w uszach. I jestem w stanie właśnie to już nie
potrzebowałem powietrza. Wtedy miałem płynąć. Tylko że zdawałem sobie sprawę, że
jak wypłynę na górę, a będzie głęboko, to, to się utopię. Po prostu nie. No i
wiedziałem, że miałem tam odcinek, ileś
tam przepłynąć i będę na drugim brzegu. No
i wtedy dociągałem na ten drugi brzeg i dobijałem do brzegu. Praktycznie można
powiedzieć po tym, po tym i wypływałem i no i tak chyba leżałem z
dziesięć minut, żeby dojść do siebie, bo to nie wiem, czy to się nazywa
ta dekompresja, czy coś takiego. Chyba, ale tego. Ale to jest, to jest takie
właśnie. No, ale wtedy jest. No zupełnie sobie powietrza nie potrzebuję.
Nie, tak się przynajmniej wydaje, ale gdzieś w głowie siedzi, że jak to za długo
potrwa, to, to będą jaja. No i tak to wtedy później skreciłem se wszystko. No to
zacząłem ćwiczyć z tym oddechem. No nie było. Nie powiem,
że nie to, że przyduszałem się od razu,
tylko po prostu wolniej, wolniej, wolniej, wolniej. No i, i no, takie takie
przygody. No, może przez to taki trochę popierdolony jestem, można powiedzieć,
ale, ale tak nie chcę, nie chcę, nie chcę, nie chcę zagadywać moimi takimi
głupotami, że tak powiem, nie głupotami, ale, ale, ale to tak chciałem,
podsumowując powiedzieć, że, że no, można powiedzieć, że byłem w niebie, byłem w
piekle, bo piekło też gdzieś jakieś tam. Kurczę, no, takie może nie takie jak
mówią, ale coś takiego okropnego. Nie wiem, czy to zrobię. Się staram. Staram
się nie oglądać filmów, takich, takich
okropnych, takich jakichś horrorów, takich popieprzonych, bo to było obrzydliwe,
niestrawne, straszne. Co nie fajne takie. No i tyle. Nie. No a ta zabawka to-
Też działają też dosyć na podświadomość. Jak się tak dużo wystawi na tego typu
produkcje. No tak, powiem Ci, że na pewno. No bo to tak, ale ja jestem
na to wybitnie odporny, tylko tyle, że później mi się czasami głupoty jakieś
takie śnią. Nie tyle, że mnie to straszy,
tylko że to widzę, no i to i to, i to. Ja na przykład w dzieciństwie miałem coś
takiego. Chodziliśmy tam takie. Taką drogę
miał ojciec. Chodził do takiego kolegi.
Tam zawsze jakieś stawy, nie czy trawy, to no, nie czas
i chodziliśmy. Chodziliśmy tą drogą dosyć często. No i
w Katowicach i to była ubojnia drobiu, tam w samym centrum na Nikowskiej, nie
drobiu, tylko no, ogólnie ubojnia. Tam bydło było i tam te zwierzęta tak, no,
słyszałem, jak buczały, buczały i, i ten,
i ten zapach taki tego, tego, tego, tych,
tych odchodów, tego wszystkiego, ale to już było. I to takie trochę dziwne było
dla mnie. No, wychowałem się tak troszkę
pół na wsi, można powiedzieć. Tam na tym
wiedziałem, jak się wieprzka zabija, jak
tego. No to dla mnie to była atrakcja, że kiełbasy się narobi, ale nie myślał
człowiek o tym, że tam zwierzę cierpi czy coś, tylko że kiełbasa będzie, będzie
więcej, nie? A tu jak przechodziłem, no to taki miałem jakiś taki. I później tam
droga moja często, gęsto bywała, jak kapitańskie. I
dziwnie mi się chodziło tą drogą. I powiem
Ci tak, że kurczę, że często mam też sny takie jeszcze nie często, ale co jakiś
czas, że, że gdzieś idę jakąś ulicą, ale nie tamtą, tylko podobną do niej. Można
powiedzieć, że w sumie całkiem niedaleko.
Gdzie, gdzie, gdzie wchodzę w ulicę, tam wszędzie krowy. Kawałki leżą takie
porozcinane, wszędzie mięso na kupie, wszędzie się krew leje. Tam jacyś kurczę,
ci masarze chodzą niby, ale jakby sobie z
tym nie radzili. To wszystko tak leży. Do
sklepu wchodzę, a wszędzie mięso, wszędzie takie, takie.
Nie wiem, jakby to tu coś, jakaś tragedia.
I to, i to, i to, i to. Można powiedzieć, jeden i ten sam sen mnie nawiedza
właśnie. No ale to chyba z dzieciństwa gdzieś mi to wlazło i siedzi w głowie, że
ta ulica, że tam jest jakieś zło, że coś tam się dzieje. No jakieś no, po prostu
jakaś moc może być rzeczywiście zła. No ale
biorąc pod uwagę, biorąc pod uwagę, jak ludzie mówią na przykład, że jak jest
miejsce złe, gdzie śmierć była, nastąpiła w związku z, no, z jakąś
tragedią, jakimś, jakimiś czymś, to, to-... Tam może straszyć, może być ten
duch, nie? No, ale z drugiej strony ja tak
mówię, no to jakby tak rzeczywiście było, no to przecież w Oświęcimiu, no to
tam powinny tory kolejowe latać. Jakby,
jakby rzeczywiście tam tyle ludzi zginęło
w takim cierpieniu. No i się nie mówi, że tam coś nawiedza. No to,
to z drugiej strony może i się nie wiem o
tym. Nie mam pojęcia, że tam nawiedza, no
ale, ale, ale no tyle ludzi tam chodzi do Oświęcimia. No na wycieczki. Ja to
osobiście szczerze nie byłem, no bo, bo, bo, bo jak widziałem już tamte piece,
tego, to, to, to tak nie bardzo mi się robiło i dlatego wolałem sobie ominąć te
wycieczki. No a, a, a ktoś tam mówi, albo ktoś umarł w domu, czy coś nie i tam i
nagle straszy. No, takie rzeczy dla mnie
niepojęte. No, bardziej bym się schłaniał w kwestii no,
tej humanoidalnej czy tam kosmitów. No bo,
no jeżeli mają taką technikę, tego oni mogą każdą postać, mogą skóro zmienić czy
coś. Mogą tam każdą postać przybrać. Więc
jeżeli my się na przykład boimy jakiejś tam białej
damy w piżamie, no to przecież to, to on se może takie coś zrobić? Nie, to, to
nie jest powiedziane. No, nóg jego nie widziałem, czy on się unosił, czy coś, no
bo tu akurat taka przyczepiaczka stoi,
więc tego nie widziałem, bo ta skrzynka mi zasłaniała. No ale, ale
tak jakby małe ludziki jakby leciały. Ale,
ale nie widziałem nóg, ale jakby biegły, to tak wyglądało. Może dlatego, że się
spieszyły. No to tak. To tak dziwnie wyglądało, jakby wskakiwali mi na łóżko, a
od łóżka jest jeszcze pół metra do parapetu. No i, a oni szli już prosto w
kaloryfer i w ścianę, w te tu parapetu i tam częściowo, i tak jakby się zapadali
zaraz za tym, za kaloryferem w dół. No, a to-
Właśnie przypomniało mi się pytanie, które sobie zapisałem. Gdy pan opowiadał
pierwszy raz o tej historii z tymi istotami, czy jakie pan miał odczucia
wobec tych istot? Szczególnie wobec tej, tej dużej istoty. Czy zachodziła między
wami jakaś komunikacja? Może jakieś wymiana myśli, odczuć?
Szczerze? Tak. Kurczę, nie, nie, nie, nie,
nie chcę teraz skłamać, ale jak doszedłem
do tego, to często gęsto, ale to miałem we snach bardziej, że miałem, że czułem
komunikację telepatyczną. To jest takie normalne. A tutaj było coś takiego. Tak,
na pewno było połączenie telepatyczne, bo to na pewno była, ale to
tak wyglądało na zasadzie wiemy, rozumiemy
się, nie, ale nie gadamy ze sobą, a, a ten, a on? On tak jakby
kazał mi nie ruszać się po prostu, żeby,
żebym leżał i się po prostu nie ruszał. No i tyle. A jak gdybym tak odczuwałem
takie, ale to bardziej może zewnętrzne, żeby się o nic nie pytał. No i tak to
wyglądało. Ale, ale nie było czegoś takiego, że jakiś strach, jakieś, jakieś
przeciążenie, że tam, że się nie mogę ruszać czy coś. Nie, nie, raczej. No mi
się wydawało, że mogę. Że mogę, że mogę wstać, ale, ale no tego nie próbowałem,
nie? Wolałem to po prostu jakby z głowy
wyrzucić to wszystko. Nie. Że tego nie ma.
No i rzeczywiście, no za chwilę to tak. No, no, ci wyskoczyli. No, a ten no tak,
nie wiem. No tak, jakby się albo zdematerializował, albo, albo jakby się
wycofał po prostu za, za sutrynę. No, tak to wyglądało i
tyle. No i. No i potem wiadomo, światło, telewizor, komputer. No i heja!
Normalnie znowu zarosną. No i to takie. No, ale to wiem, że nie spałem, bo
na pewno nie spałem, bo no ja też zdaję sprawę, kiedy śpię. No, czasami mi się
zdarzy gdzieś, że rzeczywiście, ale to to rano przeważnie ósma, dziewiąta. To
rzeczywiście to mi się czasami zdarzy zasnąć i mam godzinę snu, a w nocy to
krótko, to ja powinienem portierem gdzieś był, bo no.
To w ogóle takie mam wrażenie, że przez pana problemy ze snem, przez te
wielorazowe spanie w ciągu dnia jest pan
jakiś jakoś tak jakby zawieszony między w
pewnym sensie między światem snu a światem jawy. Tak mi się wydaje. Znaczy się,
no, mam takie kurczę, różne, różne stany świadomości, ale to mi się bardziej
wydaje, że ja w ogóle mam zwolniony jakiś taki. Nie wiem, no, tam coś badania
lekarskie miałem, to w ogóle stwierdzili, że już jestem trup nie
na szpitalu, a ale to wina też była tego alkoholu. Ale w ciągu dnia to mam takie
takie ten, ale, ale po prostu. No zaniki. No, często, gęsto. Nie wiem,
co tu robię, jak gdzieś jestem. Nie. No,
kiedyś jak chodziłem, jeszcze biegałem, to
samochodem jak jadę teraz, to czasami się tak gdzieś budzę i nie wiem, co ja tu
robię i po co jestem gdzie, to i tak zaczynam sklejać fakty i nie wiem, jak się
znalazłem i to i to i to często, gęsto. Często mam tak, że czuję się, że czuję
się, jakbym był taki, no nie wiem, w słoiku zamknięty i ten w takiej bańce nie
i po prostu jakby mnie ten świat nie interesował na zewnątrz w ogóle. Tylko po
prostu to jest to. Ja jestem bezpieczny, a
to, co się dzieje dookoła, to tak, jakbym się
nie po prostu nie dotyczyło. No i to takie, takie. No ale w dzień spanie mnie
nie męczy, więc nie mam takich za bardzo jakichś uchyłów, że że
coś, coś mi się dzieje. Więc nie wiem. No, te nocki są, są przechlapane. No, nie
zdarzy się nam ten moment, że człowiek dwie godziny pośpi trzy. No ale, ale, ale
to rzeczywiście to już muszę sobie dobrych ziół, takich kurde na spanie narobić,
takich jakichś typu te melisy, nie melisy, ale to ja tam jeszcze
mieszam z ziołami, co sam zbieram, nie? I,
i ten i z miętami tego. No i jest takie jeszcze zioło, jaskółcze ziele, to
tego tam sobie bierze po troszku się łyka, bo to toksyczne jest. Niby tam gdzieś
wymyślili. No ale tam taki gość z internetu pokazywał, mówiąc ja tego całą
szklaną wali na noc, cały słoik taki pełny
tego naczytuje, zalewa i jak to wywali, to to mówi, to śpi całą nogi. No i
rzeczywiście. No, zadziałało to raz, no
drugi, ale już trzeci nie za bardzo. No i
już się człowiek przyzwyczaił do tego. No i tak na długo, że naraz
wiem jedną rzecz i to jestem przekonany dziś podświadomie, że
no, w ciemności zło się czai. No i to jest i to jest.... I to jest pewne,
no, wszyscy tam te przepowiednie przewidują, przyjdą ciem-, przyjdzie
ciemność, przyjdzie ciemność. Gdzieś ostatnio było tak, tak ktoś tam mówił, że,
że żeby się przygotować, że przyjdą trzy
dni ciemności, żeby zakleić okna kołdrami,
kocami, pozamykać drzwi, uszczelnić domy
i przez trzy dni nie będzie słońca i będą się różne rzeczy działy. Jak taka
przepowiednia to miało być teraz jakoś
bodajże. Czy to minęło ten termin? Czy dwa
dni teraz ma być? Nie wiem. No, słyszałem
coś takiego. No i że trzy dni, a później
nastąpi światło. No i, no i rzeczywiście, no, każdy opowiada coś, że, że, że no
ducha nikt w dzień nie widział, nie? No bo jest w tle noc,
a no, a w dzień ufo idzie zobaczyć, nie? No a w nocy, a w nocy wszystko. No,
człowiek tak patrzy, patrzy i ten. I ja też swego czasu siedziałem. Stałem u
góry. Gdzieś tak jakoś wyszło, że nie wiem, co było tutaj na dole, a mój
piesek coś tam właśnie na podwórku próbuje
przewrócić jakieś dynię. Mówię coś tam się. Chodzi o to, że stałem po prostu na
górze. No, te schodki, takie wąskie tam w
tym pokoju u góry dziecka, a bo on się tam
sam boi spać, bo coś tam było tego. No i
mówię: no to siedziałem tak do dwunastej, do pierwszej. Na dole patrzyłem na
telewizor, tam ten, on tam spał z matką u góry. No, ja
tak sobie drinkowałem, drinkowałem, drinkowałem, a już czuję, że w nogach, że
tak. Kurcze, no już jest naprawdę ten. A
wiem, że muszę iść na górę spać, bo tutaj
na dole, ten na dole mówię, będzie rano zimno, bo w kominku jak się wypala, to
potem ten, a tam u góry jest ciepło cały czas. No i tak kilkanaście razy miałem
tak, więcej może nawet po prostu już zawsze koło dwunastej, pierwszej wracałem
koło drugiej i ten, i po schodach, i wchodziłem po
schodach. Ja tam nie powiem, na czworaka wchodziłem, żeby się po pierwsze nie
walnąć o tą, o tą, o te obniżenie, no, dla
bezpieczeństwa swojego, żeby nie wpaść. No i, i coś mnie, coś mnie blokowało. Ja
wychodziłem na ostatni schód przez jakieś
jakby kurde, no nie wiem, przejście mocy blokuje mnie i
ten, i tak jak na czerwono to wszystko
widział i nie mogłem przedrzeć się do tego
pokoju. I to, i to dużo razy mnie. No i później do tego pokoju wchodziłem. No i
tam w pokoju było wszystko w porządku.
Normalnie nic się nie działo. No i gadałem
tak z dzieciakiem. On teraz starszy, bo ma piętnaście lat i mówi, że też nie raz
miał takie. Mówi, że coś go blokowało. Mówi nie mógł od coś dosłownie z półtorej
do dwóch metrów od no, tam u góry, jak się schody kończą do
drzwi w jego pokoju i mówi coś go trzymało, że nie mógł iść po prostu nie.
Coś, coś tego. On zawsze taki wystraszony był. No ale, ale, ale że tego. No, był
okres, że półtora roku do swojego pokoju nie wchodził. No to, no to też był
wystraszony, nie? No ja ten, ja, ja się wtedy napiłem. Mówię: chodź, idziemy
obrzęd robić, nie? I tam od babci na komunię pozbierał tych
testamentów, tam różnych, tego, tych książek, takich. Porozkładałem je
wszędzie, po całym pokoju. Takie były,
porozkładałem. Ja mówię: dobra, czekamy na
demona, niech tu przyjdzie. No i ten, no i akurat nie przyszedł. Jakoś nie miał
czasu czy coś może. No i, i tak no dzieciak już sobie sam spał, tak jakoś po
razie, po razie. No i, no i teraz na razie tam siedzi. Mówi, że czasami się coś
dziwnego dzieje, no ale to może tylko wiem
dobrze, że jakby się coś działo dziwnego,
to, to by zleciał. No, on zaczął właśnie
rozglądać. Trzecia dochodzi. No to jest,
to jest, no nie wiem, od iluś lat to jest
godzina, pięć minut w przód, pięć minut do
tyłu. No nie ma szans, żebym spał i się
nie obudził o tej godzinie w nocy. To, to już jest
standard u mnie. Kurczę, to, to jakbym nie spał, to wstanę za pięć albo pięć po.
Ale, ale ten, ale nie może być tak, że o w pół do trzeciej zasnę i o w pół do
czwartej się obudzę, bo jeszcze tego praktycznie nie było. Nie wiem, czy to w
łeb weszło to, że po prostu, że to jest jakaś godzina. Kiedyś to przeżywałem, że
to godzina demonów, a teraz to po prostu trzecia w nocy i tyle.
No, nie chcę. Nie chcę tam wymyślać historii jakichś paranormalnych, no ale
naprawdę z tą trzecią w nocy to mnie czasami denerwuje, bo się obudzę i wiem,
że jest trzecia w nocy i tyle, nie? No właśnie, trzecia w nocy minęła.
No, no, ale teraz tak nie śpię, no bo to ten, ale, ale właśnie mam tak, że po
prostu. No jak próbuję zasnąć, no bo próbuję, no, cały czas próbuję zasnąć, że
ten. No, no, że, że. No to się obudzę o trzeciej albo za dwie, za trzy trzecia,
albo dwie po. Ale przeważnie jak się budzę
dwie, trzy trzeciej, to coś, coś jakby się działo i to się. Coś takiego dziwnego
jest, właśnie jakby, jakby, ale to nie,
nie, nie zupełnie, tylko jakby coś we snie się pomieszane było i taka świadomość
dopiero tak trzy po widzę. Aha, ale już wcześniej, jakby dwie, trzy minuty
wcześniej coś jakieś głupoty, ale to przepraszam, to we łbie może być chyba coś
ułożone. No tego, tego nie wnikam. No, w każdym razie nie ukrywam, że, że,
że jakby coś tu teraz było, pieprzyło tak porządnie, to, to bym
miał przecierać do prania i po kościołach, bo
było, bo. No, bo, bo najgorsze to jest, jak człowiek tak ja na przykład
petardami, petardami zawsze rzucałem, ale
zawsze się bałem. Po prostu czekałem na ten wybuch, jak wiedziałem, że jakaś
konkretna taka czy tam gdzieś ktoś przywiózł do szkoły taką naprawdę wielką,
to, to nie był ten huk dla mnie straszny,
tylko to oczekiwanie na ten huk. I to mnie
właśnie jest taki mój problem. Jak, jak właśnie za dziecka chodziłem tam przez
las, taka droga taką miałem po ciemku, po ciemku, to nie zapuszczałem w las. No,
nie, nie powiem, bo braki bojny byłem bardzo, to, to cały czas mi się wydawało,
że ktoś za mną idzie. Wolałem się nie odwracać. Wolałem nic. I nie, nie było to
podły, że tam jak matka, eee, bocianki chodzą tutaj jakieś, gdzieś tam się
rozbierą, przy drodze wychodził, nie tego.
No i takie głupoty, głupoty opowiadali. A
ten, a ja się znowu bałem, że coś, coś, jakaś inna moc mnie, mnie wyłapie taka.
Nie wiem, czy to się bałem o duchów, czy o
kosmitów, no ale w każdym razie w każdym razie miałem takie, takie lęki. No i po
ciemku, jak tam chodziłem przez taką drogą, to, to zawsze tam się bałem trochę
tego. Naprawdę mi się czasem śni właśnie.
No i autentycznie, no, teraz miałem dwa,
trzy, cztery dni temu sen taki, że coś tam
czuję, że coś tam jest. Ja mówię: a, idę
dla jajec, nie? Mówię no, trochę pobawimy się. No i czuję, jak mnie to zaczyna
oplatać, te pazury wbijać we mnie. Ja to tam w łokci ładuję w tył. Próbuję się
wyrwać, ale czuję. Wiem, że, że no wyrwać
się nie mogę, ale wiem, że w każdej chwili
się mogę obudzić. I to puszcza, nie?...
No i tak też się stało, że, że znaczy nie,
nie, nie stało się tak, że się obudziłem,
tylko po prostu dowiedziało, że się nie boję. No i to straciło się po prostu te
pazury przestały. Przestały ten, nie? No, najważniejsze się nie bać.
Najważniejsze się oswoić z tym wszystkim, żeby jakoś.
No nie, dlatego ja się z tym oswoiłem. Ja,
ja miałem swojego czasu rozrywkę, jak tam
na dole my mieszkali w takim drugim domu,
no że ten, że pewnie tam troszkę, to na początku tak trochę w strach, ale to
zależało też od dnia, że, że no po prostu tam mnie zastanawiało tam pół piwnicy,
dom taki kwadratowy, jednopiętrowy, nie? Na podpiwniczeniu takim wysokim. No i
tylko jest, a pół nie ma. No i to tam czy coś tam nie ma, no ale takie to nie
czasem. I chodziło o to, że, że zresztą ten, co ja tu mieszkam, po mnie to, to
rodzina była. No, była tu wszyscy, praktycznie rodzina. No, te ludzie na tej
się i takie kurczę, leżę wieczorem i oglądając jakieś takie programy właśnie z
telewizora, my tam wtedy nie mieli, bo, bo my nie brali telewizora. Po prostu
fotoprojektor, a ściana była biała i na całą ścianę się to wyświetlało. Są tam
jakieś różne tam prelekcje XX wieku, takie
te. No i potem przycypiam i słyszę głos
siostry mojej. Kurczę, no też tam się kupę czasu nie widziałem, ale tam krótko,
króciutko się nie gadali. I słyszę głos siostry i jakby takie radio grało i to
radio tak dziwnie, jakby się powiększało czy coś takie. Dźwięk i ten głos tej
siostry. Ja mówię: aha, będzie jazda, bo jest coś, nie tak, nie. No i dopóki
jeszcze się nie bałem, to ten, ale potem tak trochę gdzieś
się, ale lekko tak wierzyłem. No i ciach, od razu pyk, dowalenie i, i, i,
no to jest takie. Tam były takie kilka
rowerów, co przyciśnie i siedzi niby tego,
a tutaj to, to było takie, szarpało to,
nie? No i potem już mówię. Mówię nie będę,
ten, nie będę. Ten ktoś tam poszedł, nie
wiem. Drugi syn przyjechał jakoś tak, bo
on starszy. Przyjechał i tam stąd w głowie
mówił, że tam straszy, nie? Taki znajomy tam mieszkał. Mówi: tam straszy w tym
pokoju, nie? No i ja mówię: e, kozak, byłem trochę wypity, nie, ale co tam,
będziemy. Zobaczymy, jak straszy, nie? No i poszedłem. No i tak
raz. No te zmory. No to ja to tak tłumaczę. To tam coś dziwnego działo. Niby
światło tak się rozświetlało, przyciemniało. Takie jasne, dziwne, różne,
no ale to mogło być wszystko czemu? No ale, ale później zaczęło się tam, że to z
piwnicy wychodzi. Tam w piwnicy była rura
z kaloryferów szła i komin był obok i z
tego komina gdzieś tam lekko zapach ten z
piwnicy zalatywał. Ja czułem, że tam moc
jakaś wychodzi, tam z tego dołu. Gdzieś to
takie jakieś to było dziwne przeczucie. No i tam głowę miałem z tamtej strony. I
rzeczywiście, jakby to coś atakowało, to mnie to mnie ten, nie. No i ja to tak
myślę. Tak mówię, niech mnie to weźmie, podrzuci do góry trochę, nie? Pożarcie
może mnie uniesie. Mówię: no, zobaczymy. No ponad dwieście kilo, zobaczymy, czy
mnie to wyniesie, nie? No i nagle czuję,
że, że, że na dół się unoszę i tak góra, dół, góra, dół, góra, dół i takie
pierdolnięcie o tyłówko, nie? Z powrotem, nie. I ja mówię no, przecież jak
rzeczywiście tak mówię, jakbym tak pierdolnął, no to jakby to, to by ktoś to
słyszał, nie? No ale też tam rodzinka to
ma twardy czołgiem można wjechać, to, to
ten. No ale później rano tak zaczynam to sklepać wszystko. Patrzę połamane,
połamane. Mam takie, jakiś taki sprzęt
miałem. Nie wiem, co to było. Jakieś takie plastikowe urządzenie. Nie wiem teraz
dokładnie co, ale wiem, że patrzę całe rozpieprzone,
rozdeptane, jakby zgniecione. No i to mnie zastanowiło. Tylko mówię, czy tak to
pijany ustawił na to nade mną, mnie trochę
noga, to bym poczuł coś albo coś. A czemu
to zgniecione było? Nie wiem, jak to się
stało, no ale w każdym razie wiem, że jak
już se chodziłem tam po prostu na imprezę,
żeby powiedzieć tak, że ciekawe, czy mnie
dzisiaj pobuja. No to to nic nie było z tego. No bo. No bo ten. No bo musiał się
człowiek gdzieś troszkę bać i na tym patencie teraz też, też jadę. Tylko
potrafię kontrolować strach. No ale czasami, no nie powiem, jest sytuacja, że
człowiek gdzieś, gdzieś nie może nad tym zapanować, bo coś, coś, coś, gdzieś się
dziwnego zdarzy i człowiek się wierzy i
wtedy ta dziwna moc ma już nad nami, można
powiedzieć, przewagę, nie? Także tutaj to no,
wiem, że smuta, ale naprawdę mógłbym książkę napisać o tym, jakbym to opisował.
Ale to tak wszystko na bieżąco wychodzi, bo to, bo to tych historii no, naprawdę
takich różnych miałem z tymi dziwnymi mocami. No, byłem kupę.
No, rzeczywiście, potencjał na książkę
jest, bo już przekroczyliśmy dwie godziny,
ponad dwie godziny, dwadzieścia minut. Nie będę, nie będę już nudził, bo mam
jeszcze dużo takich. Tylko nie jestem w stanie sobie tego przypomnieć. Ale, ale
no, tego, tego, tego to to, to te z dziecka, dziecka. Wiem, że
miałem coś takiego, że, że mi się wydawało, że, że... Ale to, to by trzeba
było hipnozą zrobić, że, że mnie gdzieś rzeczywiście ktoś prowadził i ten, i ja
byłem w jakimś takim dziwnym miejscu. I tu
kojarzę coś takiego. To też może być ze snów, no ale
ze snów by mi się to nie wzięło. No, niedawno prezentowałem tutaj w audycji
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium relację od słuchaczki, która, której
właśnie bardzo wiele takich rzeczy ciekawych, powiedzmy, wyszło podczas
hipnozy. Takich, których nie pamiętała świadomie.
Słyszałem właśnie. No bo właśnie. No, no, no
to, to właśnie to, to, to słyszeli i to tak, że przez tego. No ale, ale, ale
człowiek ma w sobie takie głupoty nabite, że, że ten, że,
że no, nie jestem tam jakiś przesądny ani nic. No ale
jakbym się rozgadał przed hipnozerem, to
nie wiem, czy mnie zamkną w wariatkowie, czy przy tym pozycjonić, czy kolega
wytnie. Dlatego, dlatego nie wiem. No nie, nie
liczę. No, włączam sobie czasami te do snu, taką autohipnozę, coś takiego. I
powiem tak szczerze no, można teraz puścić dwa razy, ale po iluś tam dniach
słuchania tego codziennie do snu na spokojny sen, na takie, na to, na
tamto. No i jest głupieci.... To, to, to, to, to szkodzi. To na pewno szkodzi
bardzo, bo, bo to tak ryje kliszę. Gdzieś coś w łeb wejdzie podświadomie i, i
później ciężko jest zapanować nad tym. Także tutaj też czasem to puszczę, ale,
ale już, już uważam, nie? No to, no ja na przykład mam coś takiego, że słucham
waszego radia też bardzo często i, i słucham, i słucham, słucham i nie śpię,
ale nagle nie słyszę, nie słyszę, głos mi
zanika i kurde, muszę się tak z powrotem i
jakby skupieniem, skupieniem z powrotem i za chwilę słyszę. To nie wiem, czy to
jest stan jakiś zasypiania, czy jakiejś innej, innej, innej, innej, jakby mnie,
nie wiem, coś zdystrajsowało, gdzieś inna, inna uwaga mnie nie schodzi, ale, ale
słucham cały czas. Wiem, że jak zasnę, to
też tak nie słucham, nie słucham, a raczej
słyszę, ale zasypiam i rano wstaję i od nowa puszczam, nie? I tak, ale gdzieś
słyszałem, że aha, i tak, czy rano na tam
na godzinę, no bo rano to ten, ale, ale,
ale to właśnie to jest takie, że zanika mi
to i za chwilę znowu słyszę, zanika i za chwilę słyszę. I, i no takie zaczęły mi
się takie rzeczy dziać właśnie, jak klipy
patrzę, że słuchałem do snu, ale to takie.
Większość durnych jest, że, że, że szkoda
gadać. No i to takie już tam ludzie rzeczy
wymyślają, że zawsze lepiej w coś troszkę wierzyć, aniżeli, aniżeli wszystko
podparte tym, żeby zarobić. No jak ja patrzę na te wszystkie, na te wszystkie
sztuczki, co pokazują w tym, w tym, w tych internetach, to jest, że tam ducha
złapali na kamerę. Tego, bo jest tam parę filmików rzeczywiście nie do ruszenia,
ale, ale, ale, ale większość to jest wszystko wyrobione. Te gminy, to wszystko.
No przecież prawdę mówiąc, jak ktoś, jak ktoś
zobaczy ducha, to się staje, to pierdolnie
wszystkim i ucieka, a nie leci i filmuje jeszcze albo, albo, albo nie, bo takie,
takie, takie głupoty. No, nie ma mocy. To
są takie moce według mnie, że na to nie ma
kozaka, żeby, żeby, żeby się nie bał po prostu, nie, bo to, to nie od ludzi
zależy. Mi się wydaje tylko o tej mocy, co tą energię na człowieku sprawuje i, i
człowieka potrafi to wytrzymać, nie? Jak to mówią-
Ja tam w zasadzie jakimś materiałom po,
pokazującym rzekomo UFO czy duchy, też na YouTubie też
co-coraz, coraz mniej mam zaufanie po prostu do tego typu rzeczy, bo to
wszystko, wszystko praktycznie ustawione. Rzadko coś, rzadko coś takiego
wartościowego naprawdę się trafia. Nie, nie, już jest bardzo ciężko i te, te,
te, te, te, te wszystkie, te, te filmiki,
no każdą ilość wyświetleń i wyświetleń, i
wyświetleń, i tego. No wiadomo, że to pod publikę, pod publikę robione.
No, dokładnie. Coraz bardziej się starają to zrobić, żeby
było wiarygodne. Ale, ale, ale to, to, to, to tak- Tak średnio wychodzi.
No, tak, tak. Miałem jeszcze przypadki. No, miałem bardziej, ja to podklejam pod
sen. No, ale, ale to, to, to, wyłączenie
mózgu, to wszystko pomieszanie, to, to, to
nakręcanie, to, to kurczę, to. Nie wiem.
Nie wiem. Nie chcę. Nie chcę zanudzać, ale to naprawdę.
Możemy kiedyś jeszcze się umówić na jakąś
rozmowę na ten temat, bo już troszeczkę, troszeckę kuźno- Ja muszę-
Troszkę jest. Przypomnieć i, i dopisać po prostu, bo, bo, bo-
No tak chyba będzie najlepiej. No, bo ja rzucam takie z kontekstu. To, co
mi akurat się przypomni, a, a, a, a, a mówiąc, że na dziecka miałem też takie
kurczę, dziwne przypadki, też takie cięższe, można powiedzieć, ale teraz nie,
nie jestem w stanie tego po-po-posklejać, bo, bo, bo ten. No, chyba że jak nie
zgłupieję całkiem, bo rzeczywiście, no,
mam ciężkie stany fizyczne, to, to, to, to porozmawiamy, bo
też gdzieś wiem jedną rzecz, że najgorsze
to jest to nie to, że ja się najbardziej boję. Pierwszej rzeczy, to się boję
oślepnięcia, a drugiej rzeczy się boję,
boję się zgłupieć. No i boję się też tego, że jak
nie wiem po prostu, że ja kiedyś tak kombinowałem, że jak śmierć kliniczną będę
miał, coś się stanie, że będę śpiący. Nie wiem, co wymyśleć, czy, czy, czy mają
mnie dobić, czy wybudzać, próbować. No bo
to jest to, bo, bo, bo, bo żyć w niemocy i
leżeć i ten, to, to przerabiałem to już i wiem, co to jest. Jak się nic nie może
zrobić, człowiek jest w takiej zawiesi myślowej, to, to
nie, nie życzę tego nikomu. I to by było na tyle w dwudziestym piątym
już odcinku podcastu „Mówią Świadkowie”. Zanim udacie się Państwo na spoczynek,
jeszcze parę słów zapowiedzi. Otóż rok dwa tysiące dwudziesty pierwszy
prawdopodobnie otworzymy paroma odcinkami
„Mówią Świadkowie”, które będą w całości wypełnione krótszymi doniesieniami o
obserwacjach UFO. Będzie między innymi o niedawnej obserwacji, a nawet
zarejestrowaniu na wideo dziwnych obiektów świetlnych nad Bukowiną Tatrzańską na
początku grudnia dwa tysiące dwudziestego
roku. Zapowiada się więc dla fascynatów ufologii ciekawy początek nowego roku. A
tymczasem dziękuję za uwagę. Mówił do Państwa Marek Sęk „Ivellios”. Radio
Paranormalium paranormalny głos w Twoim
domu. Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych
audycjach emitowanych na naszej antenie. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach na portalach
społecznościowych. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.