Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różne kolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery.
W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było... Nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez.
No, no ja do tej pory jestem w szoku, bo
to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak. Obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium. Na antenie Radia
Paranormalium rozpoczynamy kolejny, dwudziesty czwarty już odcinek podcastu
"Mówią świadkowie", w którym prezentujemy wybrane, najciekawsze historie o
spotkaniach z nieznanym, jakie dotarły na
naszą redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Dobry wieczór
państwu. W dzisiejszym odcinku będziemy mieli pewnego rodzaju paranormalny
miszmasz, z którego coś ciekawego wyłowią
zarówno fascynaci tematyki ufologicznej, jak też osoby interesujące się żywym
folklorem. Będzie bowiem coś o odwiedzinach tak zwanych sypialnianych
gości, czyli bedroom visitors, zdarzeniach, którym towarzyszyło
spontaniczne wyjście z ciała. Będzie także
opis pojawienia się dziwnego obiektu z jednonogą istotą w środku w okolicach
Łomży w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Że tak to ujmę, dwa
razy dziś zajrzymy do radiowej skrzynki e-mailowej i dwa razy włączymy radiowy
magnetofon, by wysłuchać zapisów rozmów ze słuchaczami. Ponieważ owi słuchacze
poprosili o zmianę barwy głosu, zalecam słuchanie dzisiejszego podcastu na
słuchawkach. Ci, którzy zapomnieli wyjąć
słuchawki, będą mieli teraz aż tylko ponad jedynie minutę z kawałkiem, aby je
odnaleźć. Bowiem przed prezentacją przygotowanych na dziś relacji tradycyjnie
przypomnę kontakty do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy chcieliby
podzielić się z radiem swoją historią o spotkaniu z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Wspomnę jeszcze tylko, że po zarejestrowaniu przez Radio Paranormalium
relacje trafiają również do współpracujących z radiem badaczy, w tym
Arkadiusza Miazgi, Damiana Treli, Arkadiusza Kocika oraz Piotra Cielebiasia,
których zapewne pamiętacie Państwo choćby
z emitowanych niegdyś na naszej antenie debat ufologicznych. Każda sprawa jest
następnie badana na tyle dogłębnie, na ile jest to możliwe. W pierwszej części
naszej audycji zaprezentuję korespondencję
tekstową, oczywiście nagraną moim głosem. Będą zaprezentowane dwa dość
obszerne maile. Oto pierwszy z nich. Relacja nadesłana do serwisu
www.paranormalium.pl przez jednego z czytelników w listopadzie 2011 roku. Mamy
tutaj liczne historie przywodzące na myśl
wyjścia z ciała oraz kontakty z tajemniczą duchową siłą. Na kształt niektórych z
opisanych przez świadka doświadczeń wpływ mogła mieć jego silna wiara religijna.
Niektóre ze zdarzeń przywodzą na myśl spotkania z bedroom visitors, podczas
których to spotkań dochodziło do interakcji między świadkiem a tajemniczymi
gośćmi. Zapoznajmy się zatem z lekturą jego korespondencji.
"Z grubej rury. Coś się ze mną dzieje, a nie mam pojęcia, co to takiego. To
wykracza poza naukową definicję paraliżu sennego. Proszę, zapoznajcie się z
poniższym. Ręczę, że to Was zaciekawi. Nie jestem racjonalistą, sceptykiem,
ateistą, pomimo iż wiem bardzo wiele o dogmatach nauk i tym podobnych bzdurach.
Nie jestem przeciętnego intelektu człowiekiem, jednak nie mogę sobie
poradzić z jednym problemem, który dotyczy
bezpośrednio mnie. Jestem zbyt obiektywny i nie mogę obrać jednoznacznego
stanowiska....Postarajcie się wysunąć jakieś wnioski, proszę. Oto moja historia,
jaka zaprowadziła mnie do nie fizycznych
przyjaciół. W dzieciństwie byłem chory na
epilepsję. Mówiąc potocznie, schodziłem
dwa razy. Byłem młodziutki. Miałem bodajże
dziewięć lat, gdy doświadczyłem NDE. Z upływem czasu doszedłem do momentu, w
którym nie mam pojęcia, czy te miasto zbudowane ze światła widziałem faktycznie,
czy jest to tylko moja wyobraźnia. Fantazja postępująca z czasem. Bardzo
często w dzieciństwie śniło mi się niebo.
Nie o tym chcę jednak pisać. Pragnę Wam
jedynie przedstawić grunt pod lepszą ocenę
głównej problematyki. W dzieciństwie dość
często doświadczałem paraliżów sennych o podręcznikowej definicji. Nigdy się nie
mogłem do nich przyzwyczaić, nawet mimo
ich ilości, bo każdy był straszny w innym
stopniu. Z czasem zacząłem to traktować
jako coś normalnego. Dziwiłem się, że nie każdy człowiek przeżywa coś takiego.
Wielokrotnie przed dziewiątym rokiem życia doświadczałem także dość ciekawego
zjawiska, w którym nic mi się nie śniło. Po prostu zamykałem oczy. Odnosiłem
wrażenie, że nie minęła nawet sekunda, a już jest ranek. Nic mi się nie śniło.
Czułem się niewyspany i zakłopotany. Kiedy
miałem dwanaście lat, wbiegłem nieuważnie do pokoju i stanąłem na mojej śwince
morskiej. Jej kark pękł natychmiastowo. Widziałem, jak się dusi, jak puchnie jej
język. Czułem, trzymając ją na rękach, jej drgawki i moment, w którym się
zakończyły. To wydarzenie mocno mną małym
wstrząsnęło. Matce powiedziałem, że Kubuś
po prostu tak leżał w akwarium. Bałem się powiedzieć prawdę. Na pewno zostałbym
ukarany za swoją nierozwagę. Sami pewnie
pamiętacie, jak się myślało za dziecka. Z powodu tego oszustwa i odebrania życia
zwierzakowi bardzo przepraszałem Jezusa za to, co się stało. Przepraszałem
nieustannie i szczerze. Leżałem wtedy na
łóżku w ciemnym pokoju i wiem jedno. Wiem,
że nie spałem. Wiem, że nie śniło mi się, że nie spałem. Wtedy stało się coś, co
ukształtowało mój umysł dosłownie. Ręczę swoją duszą, że poniższe informacje są
najszczerszą prawdą. Kiedy tak przepraszałem i płakałem, leżąc na boku,
nagle przestałem oddychać. Byłem zbyt przerażony, by oddychać. Zrozumcie,
dosłownie ktoś włożył swoją dłoń w tył mojej głowy. Dosłownie. Jednak duchowo
ta dłoń złapała za coś w mojej głowie i
nagle to z niej wyciągnęła. Jezu Chryste, jaki ja byłem wtedy lekki! Dosłownie
czułem, jak mój duch napęczniał, rozszerzył się poza ciało. To było piękne.
Ktoś mnie odwiedził. Autosugestie? Naukowcy udowodnili, że te
tak śmiesznie nazywane przez nich światełko w tunelu jest rezultatem
otóżenia mózgu endorfinami, niedotlenieniem, znieczuleniem w momencie
śmierci. To dość odważna sugestia, jeśli spojrzymy prawdzie w oczy i przypomnimy
sobie, że mózg to bezsprzecznie najbardziej skomplikowana struktura we
wszechświecie, jaką zna człowiek. Twierdzenie neurologów, że wiedzą o nim
wszystko, jest po prostu zuchwałe, a nawet jeśli mieliby rację, to nie podważyli
istnienia życia po życiu, a po prostu odkryli sposób, w jaki przenosi się dusza.
Skoro wszystko pochodzi od Boga, wszystko
więc jest Bogiem. Tu by się okazało, skąd ten ma wiedzę o najmniejszym włosie
spadającym z Twojej głowy. Nauka wybrała
dłuższą drogę, a jej dogmaty są rezultatem
obecnego stanu wiedzy naukowej. Następne,
dość niesamowite doświadczenie przeżyłem
w czasie odbywania służby wojskowej. Byłem
bardzo zmęczony i po dyżurze poszedłem spać. Wtedy po raz pierwszy doświadczyłem
jakby wyjścia z ciała. Śniło mi się, że stanowi jedynie sam wzrok, który
podróżuje, uwierzcie, z niewyobrażalną prędkością w jakimś tunelu. Nie był to
tunel, a po prostu przestrzeń. Mijałem
jasne punkty światła. W momencie wymijania moje uszy doświadczały tak głośnych
pisków, świstów, efektów mijania, że wielokrotnie się budziłem. Jasna cholera!
Jakie to budziło dreszcze emocji. Później
wielokrotnie doświadczałem tego stanu. Nie śniły mi się już podróże między
światłami, a same piski i świsty. Te piski
wypełniały cały mój umysł. Byłem wtedy w stanie świadomego snu. Kolejna sytuacja
jest dość niezwykła. W wieku dwudziestu trzech lat, zasypiając, poczułem, jak
ktoś, mimo że nie było nikogo w pokoju, delikatnie szarpnął za moją rękę.
Pomyślałem, że prawie zasnąłem i bezładna ręka spadła mi z piersi. Jednak zanim
skończyłem tę myśl, ręką znowu ktoś nieznacznie poruszył. Otworzyłem oczy i w
ciemnościach pokoju zauważyłem jakby twarz
przelewającą się przed moimi oczyma. Nie znoszę marnowania energii. Nigdy na noc
nie pozostawiam sprzętu RTV w stanie gotowości z włączonymi światełkami....W
pokoju nie było absolutnie żadnego źródła
światła. Okna przysłaniają mi rolety, a wychodzą one na nieoświetlone podwórko.
Powracając, ten widok twarzy mnie nie przestraszył. Być może dlatego, bo nie
byłem jeszcze w pełni rozbudzony i nie wiedziałem do końca, co się dzieje. Z
zaszokowaniem stwierdziłem, kiedy uważniej
przyjrzałem się pokojowi, że przelewa się przez niego światło. Było ono bardzo
słabe, ale widoczne w ciemności. Światło
zachowywało się jak, szukam odpowiedniego
słowa, jak plastyczne smugi. Dosłownie jak
dym bijący znad papierosa. Usiadłem na łóżku. Byłem totalnie zaciekawiony.
Rozbudziłem się w pełni, a mimo to dalej
obserwowałem tą feerię świateł. Zauważyłem
kolejne, bardzo krótko trwające złudzenie twarzy, jakie to powstało, kiedy smugi
światła połączyły się w jedno. Serce zaczęło mi wtedy walić jak młot o kowadło.
Poprosiłem wtedy słownie, by pokazała mi się jeszcze raz, ale niezbyt mocno, bym
się nie wystraszył. Tak się stało. Po kilku takich cyklach powiedziałem w końcu:
"pokaż mi wszystko, co chcesz". Momentalnie smugi światła utworzyły na
krótką chwilę ludzką, poruszającą się zgodnie z zasadami ruchowymi sylwetkę.
Wtedy zjawisko ustało na sile. Później chciałem dotknąć te światła. Ze
zdziwieniem zrozumiałem, że poddaje się
ono zwykłym prawom natury. Światło dawało
się zniekształcić dotykowi. Krążyło wokół palca. To trwało całą noc. Byłem
bardzo niewyspany. Wziąłem urlop na telefon. Kolejne przeżycie. Grubo po
wojsku, kiedy już zasypiałem we własnym łóżku, stało się coś bardzo zagadkowego.
Obudziłem się nagle. Znacie ten burczący dźwięk wzmocnionego wzmacniaczem pola
magnetycznego? Nie tyle, co ten dźwięk mnie wyrwał ze snu, a poczucie, że ktoś
narusza w głębokim sensie znaczenia tego
słowa moją prywatność. Czułem, że w moim pokoju są dwie albo trzy osoby, których
jednak nie można ograniczać w stwierdzeniu cielesne, trójwymiarowe. Jeden z nich
jakby czymś, trudno mi to określić, przesunął nad moją głową jakimś aparatem,
który zeskanował mój umysł. Wiem, jak to brzmi, ale taka analogia jest w moim
odczuciu najbliższa prawdzie. Poznali mnie całego, dowiedzieli się o mnie
wszystkiego. Szlag mnie trafił. Byłem zły. Czułem gniew. Bezpośrednio po
przebudzeniu zaprotestowałem. Byłem sparaliżowany, jednak znalazłem w sobie
siły, by się wyrwać z bezwładności i rzec, by więcej bez mojej zgody tego nie
robili. Jestem zbyt mądry, by odrzucać istnienie Boga, dlatego wiem, jakiego
dokonałem zaprzysiężenia o duszy. Mimo to
dalej podtrzymuję słowa, w których ręczę za swoją wiarygodność. Wielokrotnie
przeżywałem paraliże senne. Czytałem wiele naukowych prac na ten temat. Ostatni,
który przeżyłem, nie mieści się jednak w podręcznikach. Świsty i piski zamieniły
się w dźwięki instrumentów smyczkowych,
jakie mnie uspokoiły, a następnie ponownie
w niewyobrażalnie głośne piski wysokiej częstotliwości. Obudziłem się. No jasne,
znowu paraliż senny. I wtedy zdałem sobie
sprawę, że dzieje się coś odbiegającego od
normy. Jezu Chryste, kto to był? Byłem
sparaliżowany i nie mogłem stawiać żadnego oporu. Jednak moje ciało waży
dziewięćdziesiąt kilo, a mimo to ta jakby
niewidzialna, bo niewidzialna przeze mnie
persona zaczęła wyginać moje ciało jak na
azjatyckiej rehabilitacji. Poczułem prąd
przechodzący przez moje ciało. Przeszedł przez korpus i skupił się na udach, a
potem na bokach tułowia. Ta osoba raz mnie przycisnęła tak mocno do łóżka, że
zapadłem się w niej prawie jak w wodzie, a
następnie próbowała mnie przewrócić na drugi bok. Wiedziałem, że nie ma sensu
stawiać oporu, więc chciałem jej pomóc. Chciałem sam się obrócić, jednak nie
mogłem. Potem wygięła mnie raz w prawą, raz w lewą stronę. Skręty tułowia. Przez
moje ciało przechodził prąd i jak to interpretowałem, czułem, że był złotej
barwy. Wtedy się zaniepokoiłem. To były naprawdę wielkie odczucia. Chciałem
zawołać brata, który spał w tym samym pokoju, jednak nie mogłem wziąć nawet
oddechu. Wtedy, w rezultacie wręcz rozpaczy, nabrałem sobie siły, by uwolnić
samą rękę z bezruchu. Machnąłem nią silnie
za siebie i trafiłem na materialny dotyk. Trafiłem coś w powietrzu. Otworzyłem
materialne oczy i widziałem przez chwilę
jakby przeźroczyste postacie zbudowane z drobnych pikseli, promieniowania
mikrofalowego. Analogia szumu w telewizorze. Często bez żadnych przyczyn
zasypiając, czuję jakby intensywne napływy
lęku, jaki dosłownie wprawia moje duchowe
ciało w drgania. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Kiedy odzyskałem władzę nad
ciałem, poczułem się jakby ozdrowiony. Moje całe ciało współgrało doskonale.
Podziękowałem Jezusowi za to, co mnie spotkało. Następnego jednak dnia
napomniałem się o ostrożność. Powiedziałem
w duchu: "nie wiem, co to jest, Chryste,
lecz jeśli to pochodzi od Ciebie, bardzo
Ci dziękuję, że mogłem tego doświadczyć. Jeśli jednak nie pochodzi to od Ciebie,
nie pozwól, by działo się to nigdy więcej". Te zjawiska jednak następnie
przybrały na sile i intensywności do niemalże granic mojej wytrzymałości.
Pragnę nadmienić, że w bezpośrednim znaczeniu słowa nic złego, krzywdzącego mi
się wtedy nie działo. Później prosiłem Boga, by mi jasno i klarownie, w zwykłym
człowieczym języku, w czymś, co zrozumiem,
wytłumaczył, co się ze mną dzieje. Nie
oczekiwałem na żadną odpowiedź. To w końcu
Bóg. Nie ośmielam się mieć wobec niego jakichkolwiek oczekiwań. Uzyskałem jednak
odpowiedź. Kiedy zasypiałem kilka dni później, kiedy trwałem w tym stanie
świadomości między snem a jawą, usłyszałem
głos. Był on niewyobrażalnie wspaniały, aż mi się teraz łzy kręcą w oku, jak go
sobie przypominam. Był to głos wyjątkowo potężny, posiadający wewnątrz siebie
wspaniałą, jednocześnie delikatność....Przesycony był mądrością i
pewnością, prawdą. Wykraczał on poza granice fonetyki. Wprawiał swoimi
wibracjami całą moją duszę w przyjemne drgania. Powiedział mi: "Niedługo nic, co
ukryte, nie pozostanie już w tajemnicy".
Czy jestem schizofrenikiem? Pytam siebie. Te halucynacje dźwiękowe nie dają mi
spokoju. Chcę wiedzieć, czego rezultatem
one są. Czy mój umysł został wypaczony w rezultacie epilepsji? Zapytałem o to
jednego mojego kolegę studiującego medycynę. Powiedział mi, kiedy opisałem mu
swoją dziecięcą chorobę, że ta odmiana
epilepsji spowodowana jest wysoką gorączką i inicjowaną inną chorobą. W moim
przypadku anginą ropną. Kiedy wycięli mi migdałki, angina znikła bezpowrotnie.
Epilepsja minęła jednak wiele lat wcześniej. "Co rozumiesz poprzez
wypaczenie?"- zapytał. Kolega ten powiedział mi, że epileptycy są
najczęściej daltonistami, że są bardziej wyczuleni, że słyszą o tą przysłowiową
nutę więcej w utworze. Wypaczony? Co rozumiesz przez wypaczony? "Nie ma
idealnego umysłu" - tak podsumował. To zagadnienie wyjątkowo płynne, względne. Z
czasem poszukałem literatury na ten temat. Książka Darka Sugiera idealnie
odzwierciedlała moje przeżycia, a przynajmniej termin "niefizyczni
przyjaciele". Usłyszałem pisk. Był on wyjątkowo głośny. Zdawał się osiągnąć
granicę głośności, jednak zaczął rosnąć do
skal wykraczających poza częstotliwości. Czułem, że obok mnie, śpiącego, jest
osoba, jaka bardzo niemile widzi moje jakiekolwiek opory. Poddałem się. Ten
świst, pisk, jakim sterowała, całkowicie zdominował mój umysł. Po przebudzeniu,
kiedy było już po wszystkim, poczułem ulgę. Jednak czy nie było to uzdrowienie?
To zjawisko postępuje, staje się coraz bardziej rozbudowane i złożone.
Teraz opowiem wam o ostatnim przeżyciu. Kiedy było już po wszystkim, obudziłem
się. Musiałem usiąść na brzegu łóżka i
zapalić papierosa pod piwo, pół godziny po
północy. Gdyby działo się to w tygodniu,
z pewnością nie poszedłbym do pracy. To, co przeżyłem, było wyjątkowo cholernie
realne. Niebotycznie mocniej realne niż wszystkie uczucia tego świata. Z fazy
głębokiego, nieświadomego snu wyrwały mnie
lekkie popiskiwania. Wszedłem w rejon snu świadomego. Wiedziałem, że śpię. No to
co? No to fantazje erotyczne. Zatopiłem się w świecie seksu. Byłem bardzo
niezadowolony, kiedy ten pisk wpadał do
mojej głowy, uniemożliwiając mi fantazje.
Zacząłem więc fantazjować o czymś innym, jednak pisk znowu mnie wybił z toku.
Pomyślałem: "No dobra, więc o czym mogę fantazjować?" I wtedy się zaczęło.
Chryste, jakie to było drastyczne, a jednocześnie piękne! Pisk zaczął przelewać
się przez moją głowę. Jak zwykle chciałem
stawić opór, bo trudno jest polubić coś,
co szarpie każdą twoją komórkę. Ten ktoś
miał jednak więcej siły ode mnie. Dał mi
jasno do zrozumienia, że musi coś zrobić i
że jest to nieuniknione, więc lepiej, bym
nie tracił sił na opór, a na wytrzymanie
tego, co mnie za chwilę spotka. Poddałem
się. To, co się potem stało, było bardzo nieprzyjemne, jednak piękne w swojej
tajemnicy. Pisk ponownie narósł do niepoznawalnych granic częstotliwości.
Wtedy poczułem delikatną dłoń na moim karku. To był gest opieki, ponadsłowny
język opieki. To jednak w żadnym stopniu nie osładzało mi przeżycia.
Zebrałem całe swoje siły, by poinformować
tę istotę słowami: "Czy nie rozumiesz, że
mnie to boli?" Dosłownie tak zapytałem. Z rozpaczą, smutkiem, bezsilnością i
wyrzutami. Byłem bliski rozpaczy, płaczu.
Nic jednak nie zostało mi dopowiedziane. Proces trwał nieubłaganie. Narastał,
dominował moje ciało. Wyrwałem rękę z bezruchu i złapałem za dłoń tej istoty.
Była bardzo drobna. Jej palce były cienkie
jak kobiety czy też dziecka. Odwzajemniła uścisk, a wtedy poczułem coś, co mnie
przeraziło. Dosłownie wiercenie w mojej głowie, borowanie. To było bardzo
nieprzyjemne, ale nie bolesne. Czułem to całym swoim ciałem, ale nie doznawałem
bólu. Boimy się tylko tego, czego nie znamy. Istota zaczęła wtedy dotykać moich
pleców. Wiedziałem, że była to kobieta,
jednak kiedy wyrwałem ręce z bezruchu i po
jej rękach skierowałem się ku jej głowie,
by ją brutalnie odepchnąć, natknąłem się
na krótkie włosy. Ona miała krótkie włosy,
tak jak mężczyzna. Nie mam pojęcia, kim była, jednak wydaje mi się, że w jakimś
sensie mną, ponieważ jej włosy były bardzo
podobne w dotyku jak moje. Kiedy było po wszystkim, otworzyłem oczy i zobaczyłem
dziwną głowę. Była to głowa, jakby pół człowieka, pół jaszczurki. To trwało dość
długo. Mogłem się jej przyjrzeć bez żadnych problemów. Pokazała mi swój front,
a potem profil. Dosadnie. Na tym, jak dotąd, skończyły się moje przeżycia. Wiem,
że będzie ich więcej i będą coraz bardziej złożone. Z dreszczem emocji
zastanawiam się, co jeszcze takiego mnie zaskoczy?... Parę sekund na wzięcie
oddechu i za moment przejdziemy do drugiego przygotowanego na dziś e-maila, w
którym jeden z czytelników serwisu paranormalium.pl podzielił się swoimi
spotkaniami z duchami. Korespondencja nadesłana przez czytelnika
serwisu www.paranormalium.pl w listopadzie 2011 roku.
"Mam dziewiętnaście lat i jestem z Lublińca. Od dziecka miałem przygody ze
zjawiskami paranormalnymi. Początkowo rodzice myśleli, że to moje wymysły,
dziecięca fantazja, ale ja naprawdę widziałem straszne rzeczy. Miałem badania:
EEG, Holter EEG, tomografia komputerowa i
rezonans magnetyczny. Stwierdzili tylko
asymetrię i jakieś zmiany w lewej skroni. Istnieje podejrzenie, że mam padaczkę
skroniową, ale każdy lekarz mówi co innego, więc nie wiadomo właściwie, skąd
to wszystko się bierze. Byłem nawet w Pawonkowie u egzorcysty i w szpitalu
psychiatrycznym w Katowicach, ale to dalej mało pomogło. A piszę teraz właśnie
dlatego, bo przed chwilą znowu miałem widzenie. Tym razem widziałem oczy w
oknie. Dokładnie widziałem. Patrzyło się prosto na mnie martwym wzrokiem. Duże,
żółte oczy. Wiele razy widywałem też cienie jakichś osób, a w pokoju nie było
nikogo oprócz mnie. Szkoda tylko, że nie mogę zapomnieć tego, co widzę, bo to
czasem bywa przerażające. Miałem nawet przez to kilka prób samobójczych.
Dokładnie wszystko zaczęło się we wczesnym dzieciństwie. Pamiętam jeszcze, jak
leżałem w łóżku i czekałem, aż mama przyjdzie spać. Zamiast mamy przyszła do
mnie jednak inna pani. Pamiętam tylko, że była strasznie biała i nie miała chyba
włosów. Chwyciła mnie za rękę, a ja poczułem, jakbym cały zamarzał.
Rozpłakałem się. Byłem bardzo wystraszony.
Kobieta wyszła z sypialni, ale wróciła do
mnie jeszcze kilka lat potem, ale to już inna historia. Od tego się wszystko
zaczęło. Po tym co noc śnił mi się ten sam sen. Pamiętam go bardzo dobrze, choć
chwała Bogu, już nie śni mi się on od dawna. W tym śnie byłem w ciemnym
pomieszczeniu. Można powiedzieć, że w jakimś gotyckim kościele. Tylko że zamiast
ołtarza było krzesło. Co noc musiałem przeżywać ten sam sen. Gdy siadałem na to
krzesło, czułem, jak odpływa ze mnie życie. Uczucie zbliżone jest do bardzo
szybkiej jazdy na karuzeli, z tym że robi
się naprawdę bardzo niedobrze i traci się siły. Przestaje się oddychać. Drugie
przyjście duszy miało miejsce, kiedy bawiłem się, będąc dzieckiem, klockami w
sypialni rodziców. Widziałem wtedy dokładnie, że obserwuje mnie jakiś
czerwony mężczyzna zza drzwi. Mężczyzna
ten pojawiał się co jakiś czas i zerkał na mnie, gdziekolwiek byłem i cokolwiek
robiłem. Poza tym długo nie było nic takiego jak to przyjście białej pani.
Jednak nie trwało to długo. Gdy podrosłem już trochę i miałem swój własny pokój,
czerwony mężczyzna przestał mnie nawiedzać. Za to znów odwiedziła mnie ta
kobieta. Cokolwiek ode mnie chcieli, wiem,
że nie chcieli nic złego. Nie wyglądali
na złych, tylko wyglądali strasznie. Bałem się coraz bardziej. Zacząłem się dużo
więcej modlić. Tamtej nocy ta kobieta była
cała mokra. Miała na sobie białą suknię
ślubną i tańczyła, wirując po moim pokoju. Po tym widzeniu bardzo długo nic nie
widziałem, aż do chwili, gdy w szkole zacząłem widzieć rzeczy, których normalnie
widzieć nie powinienem. Nauczycielka matematyki nagle zarastała trawą, stawała
się zielona. Na ulicy przy moim domu widziałem często jakąś dziewczynkę, która
po dziś dzień stoi cały czas pod drzewem w
białym ubraniu. Niestety widzę ją tylko
ja i tylko przez okno na korytarzu, ale to czasami. Teraz wolę tam nie patrzeć.
Widziałem dokładnie dziewczynę przepołowioną na pół, czołgającą się po
ziemi. Był to jeden z najstraszniejszych
widoków w moim życiu. W szpitalu dali mi Depakine 300 i 500. Dostaję też leki na
uspokojenie, ale to niewiele daje. Dzisiaj znów widziałem oczy w oknie, a to
przecież nic normalnego. To by było na tyle. Módlcie się za mnie, bo nie wiem,
jak dalej będzie." I to na razie tyle, jeśli chodzi o zawartość naszej radiowej
skrzynki mailowej. A co Państwo sądzicie o tych historiach? Dajcie znać w
komentarzach, a jeśli przeżyliście coś podobnego, gorąco zachęcam do podzielenia
się swoimi historiami z Radiem Paranormalium. Po krótkiej przerwie
przejdziemy do prezentacji przygotowanych na dziś nagrań rozmów ze słuchaczami.
Radio Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie Państwo z nami.
Zaraza była w drodze do Damaszku i przemknęła obok karawany wodza na pustyni.
"Dokąd pędzisz?" - zapytał wódz. "Do Damaszku. Mam zamiar zabrać tysiąc
istnień." W drodze powrotnej z Damaszku zaraza znowu mijała
karawanę. Wódz powiedział: "Zabrałaś pięćdziesiąt tysięcy istnień, a nie
tysiąc." "Nie - rzekła zaraza. - Ja wzięłam tysiąc. To strach zabrał resztę."
Nie daj się zastraszyć. Bardziej niż nieprawdopodobne. Niemożliwe.
Niewiarygodne.Radio Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W pierwszej z przygotowanych na dziś
rozmów jeden z naszych słuchaczy opowie o dziwnym zdarzeniu z lipca dwa tysiące
szóstego roku. Przypominam, że na prośbę wypowiadających się dziś słuchaczy
zmieniłem im barwę głosu. Stąd zalecam słuchanie na słuchawkach.
... Proszę pana, chyba chcę, bo mam swoją, swoją dziwną, dziwne właśnie, że tak
powiem, yy, historię, jaką przeżyłem. Jeszcze
zanim to opowiem, to jeszcze krótko o sobie. Więc, że ja jestem człowiekiem,
yy, dosyć mocno stąpającym po ziemi. Wykształcenie techniczne, magister i
oprócz tego jeszcze drugi zawód. Ja pracowałem jeszcze pod koniec, znaczy,
to było naście lat temu, jeszcze jako pilot wycieczek. Znaczy, jak już byłem na
emeryturze, to jeszcze, jeszcze dalej ciągnąłem to jako swoje
dodatkowe, jako zresztą pasja mojego życia było turystyka też. Także ja i
właśnie o tym właśnie to się zdarzyło, w tym właśnie, w tej części, kiedy ja
właśnie jako pilot wycieczek wróciłem z wycieczki turystycznej. Powróciłem do
domu. Zresztą po ciężkiej, po ciężkiej imprezie, zmęczony nie mogłem zasnąć.
Mieszkałem w Katowicach, wtedy, teraz już nie. Teraz gdzie indziej mieszkam poza
Katowicami od dziesięciu lat. No i wtedy właśnie
to, w tym dniu, w tym dniu, w którym wróciłem z tej rzeczy trudnej imprezy, to
była taka religijna. Dużo zwiedzania, dużo, dużo tych kościołów, mieli ci
świętych miejsc. Oczywiście zmęczony powróciłem do, do domu i do
swojego mieszkania, bo miałem, zajmowałem małe mieszkanie dwadzieścia metrów
kwadratowych w Katowicach, na Koszutce, trzecie piętro.
Oczywiście bardzo dobry z trzema zamkami.
Byłem szczelnie zamknięty, bo położyłem się w swoim pokoju. To był tylko jeden
pokój. Położyłem się, bo miałem taką...
Znaczy, jak się to położyłem? No, miałem w kształcie litery L, taką, taki zestaw
jakby, no, wersalka typu L. To znaczy dwa ramiona
i z gó, także jak się położyłem na, na poduszce, założyłem, bo trzeba było
rozciągnąć oczywiście, żeby się położyć. Więc położyłem się i miałem trudności z
zaśnięciem. Okno miałem przed sobą, ścianę, ściana naprzeciwko mnie w pozycji
leżącej, jedno okno. Światła, światła z ulicy wpadające do pokoju. Nic poza
tym. Spokojne miasto, znaczy spokojne. W ogóle pogoda była idealna, bo to był
pierwszy lipiec tysiąc dziewięć, dwa tysiące szóstego, dwa tysiące, zaraz, dwa
tysiące szósty rok, pierwszy lipiec. To
można sprawdzić. Idealna pogoda była w tym czasie. Zamknięty byłem sam w pokoju.
Zaczynałem z trudnością, ale zasnąłem. I
wtedy właśnie zaczęło się tańczora. Tu się zaczyna historia. Po zaśnięciu to, to
było po północy. Jeszcze właściwie to może
nie było czy pełne napięcie, czy pełne zaśnięcie, ale to było jak, to było już
zaśnięcie. I w pewnym momencie nastąpiło to zjawisko, które polegało, że
jakaś siła zewnętrzna nagle, bo ja byłem w
pozycji poziomej, poderwała mnie w po, do
pozycji siedzącej. Czułem, że nade mną, nad głową, jakby się coś zerwało z góry.
Coś dużego leciało w kierunku ściany naprzeciwko, gdzie było okno. To znaczy to
był taki odgłos czy coś w tym rodzaju. Ja, ja usiadłem i czekałem, bo miałem,
chwila była ciszy, nic się nie działo. I
zdziwiony, dlaczego siedzę. No i tak jak siedziałem, patrzyłem w kierunku okna.
Trochę na lewo było naprzeciwko. Miałem właściwie tą ścianę i
tu na prawo był regał. I nagle tu, właśnie
na, w górze, pod sufitem odezwał mi się grzmot. To znaczy taki jeden,
trwający, yy, no, trwający pół sekundy. Pół sekundy. Krótki, bardzo krótki, pół
sekundy, bo sekunda trwa, jak się mówi,
sto dwadzieścia dwa. Ona jest dosyć długa, więc to trwało pół sekundy około.
Pierwszy grzmot usłyszałem, jakby spod sufitu, yy, bo patrzyłem
na to okno, na jakieś światła z ulicy. Trzecie piętro
i za jakieś może... Siedziałem zdumiony, co się dzieje i słucham dalej. I słyszę
drugi grzmot z prawej strony. Znaczy z inaczej z prawej strony, jakby to
powiedzieć? Raz jeden, raz drugi, ale wrażenie jakby z lewej i z prawej strony.
Ten sam, ten sam. I po tym była cisza. Siedziałem cały czas
zmrożony. Nie wiedziałem, co mam robić, bo
sam jestem zamknięty. Nikogo tu nie ma.
Yy, tu spokój. W ogóle mieszkanie, cisza,
cisza, bo to wszyscy spali w tym czasie.
No i także to tam wie pan. I aha, zaraz! Ja to skojarzyłem z moim ojcem, bo ojca
miałem w podeszłym wieku, no, więc wystraszyłem
się, czy to nie jest jakiś znak?... Może
on, może zmarł albo coś w tym rodzaju. To była sobota, ale byłem już zmęczony.
Zasnąłem na drugi dzień. Mimo tego wszystkiego, co się zdarzyło, jednak
byłem tak zmęczony, że zasnąłem. Rano była już niedziela. No i postanowiłem w
poniedziałek pojechać do Siemianowic, bo to Katowice, Siemianowice to jest parę
kilometrów. Sprawdzić, czy żyje mój ojciec. No, no, on...
Okazało się, że jak zajechałem, że on żył. To znaczy, on był zamknięty w
mieszkaniu. Nie mógł wyjść, bo już by nie był w stanie chodzić, ale okno było
uchylone na parterze. Zawołałem i odezwał
się, czyli żył w tym czasie. Jeszcze mnie
poprosił o papierosy. Ja mu wrzuciłem i mówię: paczki mu nie dam, bo przecież
on też mówi tylko o jednym papierosie. Wrzuciłem mu kilka
i to było wszystko. Znaczy wyszedłem i tak się z nim pożegnałem. Co się potem
okazało? Że za trzy dni dostałem wiadomość, że on zmarł. No i to się, i się
w tym momencie cała moja, moja kończy, co mam do opowiedzenia. Pewnie nie
będę w stanie nic na pewno nic powiedzieć
na ten temat, prawda? Bo to jest, wie pan,
szukam kogoś albo szukam jakiejś właśnie
nie mogę. Nie, nie, ja trafiłem na Was dla Was przypadkowo, bo dużo w internecie
rozglądam się, coś dużo jestem w sieci i trafiłem na Was po
prostu, bo tak nie wiedziałem, do kogo się zwrócić. No, przyznam się,
że raz tylko byłem w kościele na Koszyce. To był tego. Tak o z tym moją sprawą.
To nie był proboszcz, albo ksiądz, ale jakiś nie powiem nazwiska, bo też nie
pamiętam dokładnie. Ale on spłycił sprawę
tym, że mi powiedział, że u nich też się
takie rzeczy zdarzają. Po naszych mieści tam gdzieś przechodzili z jednego do
drugiego, to szli do kaplicy i tam ich
ciągle coś straszy. Tak mi powiedział. Nic
więcej mi nie powiedział, czyli jakbyś do mojej sprawy ją trochę tak, jakby. No,
no, spłycił ją, że nic takiego, bo u nas też. Także więcej nie miałem żadnych,
nikogo, do kogo... Znaczy nie znalazłem nikogo, do kogo mógłbym się zwrócić z
takim właśnie, no, z moją historią. No, o wyjaśnienie właśnie tego
zjawiska, prawda? Tylko tyle, no co mogę. Ciężko mi tutaj coś powiedzieć tak
konkretnie, tak na szybko. Natomiast mam takie pytanie, czy sąsiedzi może
wspominali coś o tych grzmotach, czy, czy może coś podobnego się kiedyś?
Nie, nikt mi nie wspominał z sąsiadów. Ja,
ja, widzi pan, za ścianą miałem sąsiadów
w starszym wieku, bardzo miłych sąsiadów. Znaczy obydwoje po studiach i on był
lekarzem, a ta pani była panią doktor i
ona, z tego, wiem, że ona zmarła. Ona też
zmarła w tym czasie. Nie wiem dokładnie,
ile miesięcy przed, ale co słyszałem, co
się dowiedziałem, że on trzymał jej prochy
u siebie w mieszkaniu, tam w tym. Znaczy nie pogrzebał ją od razu. Ja sobie też
zacząłem coś kojarzyć. Czy to nie z tej
strony mi przyszło? No i tak, ale wie pan,
on się zamykał. Nie był, nie był, nie był
do mnie dostępny, nie miałem, nie miałem kontaktu
z nim. A drugi sąsiad z kolei taki był cichy, że się nigdy nie narzucał. Nigdzie
nie widziałem go praktycznie. Gdzieś siedział, wychodził krótko, przychodził,
także nie było nikogo. To było trzecie piętro, tylko
dwóch z lewej i z prawej strony. Nikt nic nie zgłaszał. Pogoda zaznaczam, do
sprawdzenia była idealna. To był pierwszy
lipiec. No i także powiedziałem, to były
czyste grzmoty i to nie takie grzmoty, jak się teraz słyszy
z pogłosem, który jest, że jest prawda, grzmot i po tym jeszcze coś huczy długo.
Tego nie było, tego, tego nie, tylko pierwszy moment był, prawda?
Pan miał wrażenie, że te źródło grzmotów było fizyczne czy nie fizyczne? Czy to
było, czy ono było zlokalizowane jakby wewnątrz mieszkania, czy na zewnątrz?
Ono było typowo wewnątrz mieszkania, nie na zewnątrz, bo jak na zewnątrz, to ja
wiem. No, wie pan, ja jestem, ja, ja jestem trochę. Ja jestem ze świata
techniki. Zajmowałem się nawet w swoim czasie dużo, bo ja pracowałem w zakresie
dźwięku, nagrywania dźwięków też maszyn.
Wibracji pałaców i podobnych historii. Ja
się takim czymś zajmowałem. Także ja się trochę znam na, na dźwiękach i znam na
pewno. To mogę powiedzieć z zawodu i z tego z moich doświadczeń technicznych.
Wiem, co to są dźwięki. Wiem, co to są wibracje, także tu mi nikt nie powie. Tak
jak powiedziałem, jestem, jestem człowiekiem bardzo twardo stąpającym na
ziemi. Właśnie mnie to tak zaskoczyło, że
po prostu no nie, nie znalazłem już do tej
pory sobie tego wyjaśnienia, tej, tej, tej mojej-
Rozumiem, że wszelkie, wszelkie jakieś trzaski pochodzące od mebli na przykład
czy od podłogi pan wykluczył całkowicie? On kompletnie odpada, bo to był czysty
grzmot. To nie jest związany z trzaskiem podłogi. On był zlokalizowany przy
suficie, przy suficie, w rogu, w rogu sufitu był zlokalizowany i z jednej strony
i jakby z drugiej strony. On padł i był
bardzo czysty, głośny, wyraźny grzmot, bo
wie pan, co innego jest. Wiadomo, że ja nie miałem sąsiadów na górze albo, albo
coś w tym rodzaju, że tam jakieś uderzenie
czy, czy, czy coś. Nie, to ja potrafię odróżnić jakieś uderzenie z góry. Na
przykład jak się ma sąsiadów i przeszło gdzieś to,
to chyba coś innego, prawda? To są inne dźwięki. Ja ten dźwięk wyraźnie, ja to
lokalizuję. Zlokalizowałem wyraźnie jako grzmot o bardzo czystym, czystym
brzmieniu, grzmot, ale bez pogłosu. I tu jest ta
historia...... Yy, poderwanie mnie, bo ja
leżałem na wnak z głową na poduszce, tak jak usnąłem. Nagle zo- zostałem nagle
podniesiony, podniesiony do pozycji siedzącej i się dziwię, dla, dla i co się
dzieje ze mną? Dlaczego ja siedzę? To się jakoś tak odbyło wbrew pana woli,
tak, jeżeli dobrze rozumiem? No tak, bo coś mnie podniosło. Nie wiem
co. I ja, ja tylko słyszałem podmuch, jak to znaczy, miałem wrażenie, że
nad gło, z głowy, z tyłu, nad głową miałem oparcie
od tej wersalki, że z tego oparcia, jakby się zerwało coś dużego, z ogromnym
podmuchem nade mną zerwało się i leciało w kierunku na
ścianę przeciwną. Takie miałem wrażenie. I
ja usiadłem. Usiadłem. To znaczy mnie, to
mnie to spo, spo, ten podmuch spowodował,
że ja usiadłem. Żadnego błysku nie było,
bo jeszcze myślałem o tym błysku. Błysku nie było. Ja miałem oczy zamknięte,
spałem. Oczy mi się otworzyły, jak już
siedziałem. W tym momencie, jak usiadłem i zacząłem, oczy otwarłem, wtedy byłem.
Patrzyłem, co się dzieje i czekałem, co,
co będzie i dlaczego. Zastanawiałem się, co mnie podniosło i w tym momencie, jak
się zastanawiałem, co mnie podniosło, co
to się zdarzyło, że tak przeleciało nade mną, to w tym momencie ten grzmot raz i
potem, za chwilę, za te trzy, parę, parę, trzy sekundy, około drugi raz, pół
sekundy. A zauważył pan może coś wzrokowo, co przykuło pana uwagę?
Wzrokowo nic nie było, tam kompletnie nic.
Znaczy, tak jak powiedziałem, przed sobą miałem tylko okno. Tam było jedno okno.
Yy, światła z ulicy, yy, bo ulica spokojna, nie tam, że ruch, bo to już było po
północy. Nic więcej. Normalny spokój. Nic poza tym nie było. Nic.
Tak, ja mam trochę mieszane uczucia, bo można, można to jakoś skojarzyć z,
powiedzmy, zapowiedzią śmierci na przykład pana ojca. Ale tutaj są też pewne
elementy występujące w relacjach o UFO. Mimo że bra, mimo, mimo że nie
zaobserwował pan żadnego obiektu, to jednak tutaj to takie nagłe poderwanie
wbrew pana woli z łóżka przywodzi na myśl
pewne, pewne takie nocne, nocne wizyty, jakby jakiejś dziwnych sił, jakichś
dziwnych istot, tego typu rzeczy. Być może, że tam siedziała jakaś dziwna
istota, która siedziała na, na, nade mną, na tym właśnie oparciu, yy, wersalki,
gdzie ja spałem. Wie pan, być może ja tak
myślę, że tam ktoś musiał siedzieć, jakąś
wizję tym trzeba mieć. Ja przyjechałem. Tak, to się zerwało po prostu i mnie, i
mnie poderwało. Być może to jest bardzo możliwe, no ale czy kto ma pewność?
Żadnej komunikacji, jakiejś mentalnej, z czymś lub kimś nie było. Tylko pewne-
Nie było żadnej komunikacji z mojej strony
ani ze strony zjawiska. Jak powiedziałem, to były tylko dwa grzmoty i, ale przed
grzmotami poderwanie mnie do pozycji siedzącej. Nagle, bo ja spałem.
Znaczy ja już albo już miałem zasnąć, to
raczej to był już stan takiego pół na pół,
albo już spałem, to trudno. Także nie, ja byłem w pozycji poziomej, na poziomej.
Zostałem podniesiony nagle, ale to nie było, że ja usiadłem, tylko coś mnie, to
mnie podniosło. Się, bo się, że zerwało z góry nade mną i poleciało na, na
tą ścianę. I ciekawe, jak poleciało na tą
ścianę, to nie było uderze... I skoro by
coś zleciało fizycznego, to powinno być, yy, słychać uder, jakieś uderzenie,
zderzenie ze ścianą. Tego nie było, zderzenia, bo skoro coś dużego leci nade
mną, tak wczoraj myślałem, bo to przecież, a to nie było nic. Cicho, tylko
przeleciało. Potem siedzę i czekam. Słucham, co jest dalej? I tu słyszę ten
grzmot pierwszy. Za chwilę drugi to wszystko. Nie, ja, ja
mieszkanie to potem już ja je sprzedałem.
Po tym, to znaczy parę miesięcy później. No, mam, nie powiadomiłem, yy, jego,
mojego przyszłego znaczy właściciela o tym, bo nie było okazji zresztą, żeby go
powiadamiać, że, że o takim zjawisku, jakie tam zaszło.
Czy poza tym księdzem, poza tym duchownym,
rozmawiał pan może z kimś na temat tych, tego zdarzenia? Z nikim, tylko-
Z nikim? Moim sąsiadem to. No ale to się wszyscy
śmieją z tego. Sąsiad, który mieszkam. No, to wiadomo.
Tylko tyle. No bo rodzina to, znaczy żona
wie. No, tak, poza tym, ale oni nie mają, nie mają żadnego na to,
nie mają odpowiedzi żadnej. Ja mam tylko pytanie, czy był pan takie historie, bo
czy pan już taką podobną historię słyszał?
Coś o takim wymiarze, czy... Bo to zwykle ludzie opowiadają bajki różne, prawda?
Jak to się przedstawia moja historia w stosunku do innych? Ogólnie, jak ona się
przedstawia z pana, pana opinią, jest to sprawa gruba czy coś taka sobie, no,
średnia albo- No, jeżeli to było takie jednorazowe tylko
wydarzenie, to taka, taka trochę średnia sprawa, no ale
człowiek nigdy nie wie, kiedy to, czy, czy
i kiedy coś takiego mu się przytrafi. No, tutaj niektórzy potrafią sypać całymi
garściami tego typu historiami i podobnymi. No, a tak się czasami zdarza,
że jedno, człowiek tylko jedną taką historię w życiu zapamiętuje. Także no,
myślę, ciekawa sprawa, ale, ale nie jakiegoś grubego kalibru.
Nie uważa pan, że to za gruby kaliber? Bo ja to uważam za gruby kaliber z powodu
grzmotu i ta obecność tego grzmotu, że że pogoda idealna, że to jest pierwszy
lip- No właśnie, ten grzmot, ta fizyczność tego
tak powiem, fizycznie w mieszkaniu, tutaj najbardziej zwraca uwagę.
... I to tyle, jeśli chodzi o zdarzenie w Katowicach z 2006 roku. Komentując tę
relację, ufolog Arkadiusz Kocik z Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej
stwierdził, że nasz słuchacz doznał po prostu spontanicznego wyjścia z ciała.
Przejściu w stan OB często towarzyszą osobliwe doznania dźwiękowe w postaci na
przykład głośnego pisku w uszach lub właśnie trzasków. Jeśli tak rzeczywiście
było, to musiało się to naszemu słuchaczowi zdarzyć przy pełnej
świadomości po raz pierwszy. Stąd wywarło
to na nim tak duże wrażenie. A co Państwo
o tym sądzicie? Zapraszam do komentowania. Po krótkiej przerwie przejdziemy do
prezentacji ostatniej przygotowanej na dziś relacji. Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie Państwo z nami. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarny:
Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Skype: radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszej audycji wysłuchamy historii o bliskim spotkaniu z
dziwną, humanoidalną istotą w Łomży w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku.
Szczególną uwagę zwraca zachowanie tej
istoty oraz to, że dysponowała tylko jedną
nogą. Posłuchajmy zapisu rozmowy z naszym słuchaczem.
Tak mówię, dzwonię teraz jeszcze. To mówię, trochę tam zacząłem wpisywać w
trakcie na żywo tutaj czatu tego, taką historię mojej babci po prostu. Też mówię
tam trochę o tym pomyśl... Pomyślałem, że to też by się
mogło nadawać po prostu tutaj, tylko mówię, nie jest, nie byłem tego świadkiem,
to po prostu z opowieści znam, no ale wiem, że tam
w audycjach opowiadacie, że to tego typu sprawy też was interesują, tak?
Oczywiście, jak najbardziej. To babcia opowiadała po prostu, to było
kilka lat po wojnie, pięćdziesiąty bodajże piąty, siódmy rok
gdzieś. No, moja mama miała pięć lat. Mówi: jak przez mgłę pamięta, coś wielkie
poruszenie wtedy w kamienicy, a babcia opowiadała z kolei, jak od początku już
zaczynając, że usłyszała hałas. Było okno otwarte, to
Łomża, ulica . Taka kamienica już nie istnieje, ta. Z kolei opowiadała, że był,
był wielki upał, okna były otwarte, dlatego wszystko było dobrze
słychać. Taki wielki hałas, który nastąpił
od strony sąsiednich domów, naprzeciwko
kamienicy. Ja tą kamienicę trochę pamiętam jeszcze z dzieciństwa, jak stała taka
żółta, wielka i tam faktycznie po drugiej stronie, tam,
gdzie babcia opowiadała, były jakieś takie przedsionki, takie mm, mm
niby zagrody, nie zagrody, ogródki. I z tamtej strony taki wielki huk doszedł. I
babcia opowiadała, że w pewnym momencie właśnie ogródka, taka niby, taka niby
z sąsiedniego takiego jakby zagajnika,
wielka kula wypłynęła. Tu w i w tej kuli zauważyła taką postać
siedzącą, która sięgała jedną ręką do swojego wnętrza, tak jakby wyciągała swoje
wnętrzności i rzucała je tam na dno tej
sfery. Jeden raz za drugim. I według słów
babci z kolei to było tak, że ta postać
miała tylko jedną nogę. No i nie wiem, jak
to sklasyfikować. W każdym razie babcia opowiadała potem, że
zawo- próbowała kogoś zawołać tu, żeby,
żeby mieć świadków potem. I w tym momencie
ta kula jakby się zwróciła w stronę okna, tak jakby reflektor miała u góry
i prosto w te okno zaświeciło to i po prostu powstał wielki popłoch wtedy.
No i babcia opowiadała, że pochowali się
wszyscy po kątach, że tak powiem. No i w zasadzie no, wielokrotnie mówię, byłem
małym dzieckiem, no, mi to opowiadano. Znaczy małym dzieckiem,
no miałem już dziewięć, dziesięć lat. I
to, dopóki jeszcze żyła babcia, to właśnie wielokrotnie mi to powtarzała tą
historię, także mi się bardzo dobrze to wryło w pamięć też.
... że praktycznie no to towarzyszy mi od wielu lat ta historia i mówię tak, i
później po tym całym zdarzeniu to wszystko minęło, bo bodajże kilka dni później
babcia poszła do, do kościoła, do księdza.
Powiedziała o tym, a ksiądz powiedział, że tam żyła pewnego razu
jeszcze w trakcie wojny kobieta, która yy miała dosyć złe nastawienie do świata,
że piła alkohol, nienawidziła wszystkich i miała jedną nogę właśnie, że w jakimś
wypadku straciła czy, czy coś w tym stylu. No,
tak, na tyle, na ile to zapamiętałem, to
teraz to opowiadam. I co by pan powiedział na to teraz? To wygląda,
bo rozumiem, że, że nie, nie potraktowaliście tego jako, jako
obserwacja jakiegoś obiektu UFO z istotą w środku. To było jakieś-
Nie, nie! Babcia nigdy tak nie porównała
tego właśnie, tylko jako historię, która po prostu
jakby dusza potępiona to była czyśćcowa, to nazywała. Według słów księdza, do
którego babcia poszła, to ksiądz powiedział, że to byłaby dusza czyśćcowa.
Czy państwo jakoś rozmawialiście później o
tym, o tym zdarzeniu, o tej obserwacji? Jakieś wnioski może? Czy z babcią?
Tak ogólnie między sobą. Znaczy mało komu to opowiadałem tak naprawdę, to tam
od czasu do czasu komuś tam bardziej zaufanemu, tak. No, babcia to określała
jako duszę czyśćcową, według słów księdza, który jej przekazał tą informację.
A czy babcia dzieliła się może jakimiś swoimi odczuciami na temat tej, tej
istoty? Coś pozytywnego, negatywnego? Co może-
Raczej negatywne to były, tak jak opowiadała, takie odczucia. Po prostu to
wyglądało ohydnie, jak stwierdziła. Ta ręka tak sięgała do środka i tak jakby
wyjmowała wnętrzności i rzucała je na dno tej kuli, takiej świecącej. I ta kula
miała taką, tak jakby to było jajo położoneee w poziomie,
nie jak jajko Kolumba stojące, tylko wręcz przeciwnie, leżące jajko. Mhm.
No i że u góry tego jeszcze pamiętam, że babcia zrobiła rysunek wtedy, którymś
razem tak i na górze umieściła taki jakby
reflektor, który właśnie oświecił to po prostu wtedy jej okno, kiedy babcia tam
zakrzyczała do kogoś tam, żeby przyszedł
zobaczyć to i tamto. I w tym momencie ten,
to światło padło z tego reflektora, tak. Mhm.
No mówię, nigdy babcia tego nie, nie opisywała jako UFO. Właśnie, bo to
wypłynęło właśnie z jakiegoś tam ogródka. Jakaś zagroda była.
Ale babcia to jakoś opisywała jako postać taką ludzką czy postać tylko-
Tak, tak, ludzką postać. Ludzka postać, mhm.
Ludzka postać, tak. Sięgająca ręką do wnętrza. Tak patrzę-
Może ja trochę tak chaotycznie to opowiadam, ale mówię to też jak coś
opowiadam, tak emocjonalnie dosyć podchodzę czasem.
A ile, ile czasu mniej więcej trwała ta obserwacja, to, to-
No to babcia, według babci tak z pięć do dziesięciu minut, bo to
zasadniczo jak opowiadała, to, że to powoli się rozwijało, że najpierw szumy
było słychać, później nagle ten hałas taki
i to stopniowo się zaczęło pokazywać, no,
że cała sytuacja tak z zamieszaniem no do
dziesięciu minut. Nie było to Bóg wie ile,
ale że po prostu tak, jak mnie to wtedy opowiadała pierwszy raz, ja miałem może
wtedy dziesięć lat, to byłem przestraszony
pamiętam jako dziecko. Po prostu potem tak u mnie wyobraźnia w ten sposób
działa. No to mówię, to zasadniczo normalne jest to też.
A czy babcia była, babcia była jedynym...
Przepraszam, jeżeli nie zarejestrowałem uszami. Czy babcia może była jedynym
świadkiem o-o-ukazania się tej istoty, czy, czy widzieli ją również inni?
Znaczy to podobno według słów babci, że tak jak babcia opowiadała, że to ona to
widziała, ale że zrobił się taki rumor, że ktoś mógł jeszcze to widzieć, że
cała kamienica się praktycznie obudziła wtedy prawie. I co, co jeszcze ważne, bo
ja niedawno jeszcze mojej mamy pytałem. Moja mama miała wtedy pięć, może góra
siedem lat mniej więcej, że ona pamięta ten wieczór,
że było, było wielkie poruszenie wtedy, że
coś się wydarzyło, ale szczegółów już nie pamięta, ale pamięta, że było coś
takiego. A czy pamięta może, czy sąsiedzi coś o tym wspominali?
Że według słów właśnie babci, jako po-poszła do księdza,
ten ksiądz opowiedział o tej kobiecie, która tam podobno mieszkała
w tym obejściu naprzeciwko i że sąsiedzi
potwierdzili, że faktycznie ktoś taki był. To tyle, co wiem na ten temat.
To tak brzmi, jakby się ta kobieta, jakby
ta kobieta i to, co sobie zrobiła, jakoś to się nagrało w tym miejscu i się
odtworzyło babci przed oczami. No, niewykluczone, bo moja babcia tam
miała sporo przeżyć w czasie wojny jako młoda dziewczyna i
tak po prostu się zastanawiam, o co tutaj
mogłoby chodzić w tym zdarzeniu? Jak to zaklasyfikować, bo mówię to już
od mojego dzieciństwa mi tam towarzyszy
obraz tego, tam. I czy to ma coś wspólnego
właśnie z faktycznym stanem yy tego typu zjawisk, że tam
dusza czyśćcowa, czy duch, czy upiór, czyyy
no, powiedzmy, już tutaj tak trochę na siłę przypasowując, że to UFO jakieś w
kształcie, ale jakby pan to zaklasyfikował? Właśnie tak już od siebie. Mhm.
... Szczerze mówiąc, nie mam za, za bardzo
pomysłu, jak to zaklasyfikować, yy, bo ta istota wyglądała tak, jakby siedziała
wewnątrz jakiegoś obiektu. To by sugerowało, yy, pojawienie się UFO.
Natomiast jeżeli ksiądz wspominał, że rzeczywiście ktoś taki był,
no to bardziej by tutaj pasowało jakieś
wyjaśnienie o, o właśnie, yy, zaświatowej
jakby proweniencji tej, tej istoty, tego zjawiska.
Mhm, mhm. No tego właśnie, bo to takie... Oczywiście mówię, nie mogę tego
potwierdzić, że to faktycznie miało miejsce, no ale babcia taka była raczej
konkretną osobą. Mhm. Stojącą twardo na ziemi,
że bez powodu tam nie opowiadała takich rzeczy.
A czy babcia była jakąś taką bardziej osobą za, jeżeli wolno zapytać,
uduchowioną, interesującą się tego typu tematami?
W młodości nie za bardzo, z tego, co wiem.
No, była wierzącą osobą. Później właśnie
pod ko, znaczy pod koniec życia, tak wiem,
że lubiła czytać dużo i też często ode mnie tam jeszcze pożyczała książki na te
tematy, bo ja dosyć wcześnie zacząłem czytać po prostu pewne rzeczy, takie tego
typu też i... Wiem, że lubiła rozmawiać ze mną. Jak
mówię, jeszcze młodym chłopcem wtedy byłem. Niewiele rozumiałem z tego
zasadniczo, to bardziej tak można powiedzieć, że miałem rozpalony
umysł wtedy. Tam chłonąłem tego typu książki, że
nie miałem jeszcze wtedy takiego krytycyzmu, że tak powiem, takiego
zdroworozsądkowego przyjmowania tego typu
wiadomości. Tak jak teraz na przykład, też tam czasem, znaczy czasem, teraz to
zasadniczo jak coś czytam, to potrafię
potem to analizować miesiącami, że czy mam w to wierzyć, czy nie.
W jedne rzeczy wierzę, w drugie nie. No, no praktycznie mówię, przeczytałem
mnóstwo rzeczy tego typu i... Wiemy, że te, to wyciąganie tych
wnętrzności przez istotę i brak jednej nogi uderzyły babcię, jeżeli chodzi o
wygląd. A czy, czy wspominała coś jeszcze takiego uderzającego na, na temat na
przykład wyglądu czy, czy zachowania się tej postaci?
Może jakaś komunikacja za- zaszła między babcią a tą postacią?
Nie, nie, nic takiego nie opowiadała już
babcia. Tylko po prostu, no, tak jak już opisywałem, że to było wielki hałas.
Potem po prostu to światło się pojawiło, pulsujące i zobaczyła tą sylwetkę.
Mhm. Próbowała kogoś zawołać właśnie i wtedy też to światło padło na okno.
Poza tym po prostu już, już tak dokładnie nie pamiętam, jak opisywała zniknięcie
tego po prostu. Prawdopodobnie to było tak, bo oni się wszyscy pochowali. Ci,
którzy, którzy byli tego świadkami ewentualnymi, z moją babcią na czele. I
prawdopodobnie to tak jak, tak jak teraz sobie próbuję odtworzyć, to tak z
logicznego punktu widzenia, to, yy, że po
prostu, jak odważyli się wyjrzeć już przez
okno, to już tego po prostu nie było, no. Tak, tak bym to ujrął raczej.
Czyli ta istota jakby wykorzystała moment, żeby się zmyć. Krótko mówiąc.
No, coś w tym stylu. No, mówię, no, nie byłem tego świadkiem, nie było mnie na
świecie wtedy, tylko się po prostu nad zastanawiam. Mówię, postanowiłem też
zadzwonić, zapytać pana, czy jakieś podobne przypadki właśnie były czegoś
takiego, bo to tak dosyć paradoksalne jest. Uważam też, że tak jakby trochę
pomieszanie pa- paru, paru kwestii, bo zasadniczo też może się kojarzyć z
żywym folklorem. Mhm. Bo jeżeli dobrze rozumiem, to się
wszystko jakoś działo wewnątrz tej kamienicy. To nie było tak, że ta istota
była widoczna jakoś na zewnątrz, tylko jakoś tak w środku się to działo, tak?
To, to było tak, tak wewnątrz takiego podwórka. Kamienica i po
drugiej stronie jakieś inne tam zabudowania, takie nie za duże. No i to
pulsowało w jakimś ogródku po prostu, z którego tak jak tak, na, na terenie
jakiegoś ogródka się to poruszało. To było
na zewnątrz i ta sylwetka wewnątrz tego jaja siedziała, o! Mhm.
To była noc, bardzo gorąca noc pamiętam, że babcia opowiadała, bo okna były
pootwierane. A jaka to była miejscowość? To, co mi się teraz przypomniało, że-
Mhm. -ten hałas to brzmiał tak, jakby ktoś, mm,
tak jak ciężarówka zajeżdża i zrzuca węgiel, yy, z naczepy. Tak jakby ktoś
wywalił tonę węgla. Tak to określała. Tego typu hałas był.
Jaka to, jaka to była miejscowość? Jaki to mógł być- Łomża. Rok mniej więcej?
Łomża, to Łomża było, ulica . Mhm. I lata, kilka lat po wojnie, czyli
tak czterdziesty piąty, pięćdziesiąty rok. Jakoś w tych okolicach?
To moja mama urodziła się w pięćdziesiątym
pierwszym, miała pięć lat, to siedem lat to był, mógł być pięćdziesiąty siódmy-
Pięćdziesiąty... -bądź pięćdziesiąty ósmy rok. Gdzieś tak.
W każdym razie jeszcze pięćdziesiąte lata, przed sześćdziesiątym rokiem.
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Mam nadzieję, że wszyscy Państwo
zdrowymi jesteście. Pandemiczne szaleństwo nie daje się wam we znaki i że cali,
zdrowi i w komplecie spotkamy się już wkrótce przy głośnikach, by wysłuchać
kolejnych audycji w Radiu Paranormalium. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach społecznościowych. Zdradzę
jeszcze tylko, że w przygotowaniu do publikacji są ciekawe relacje, stricte
ufologiczne. A tymczasem dzięki wszystkim
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia. A, no i nie dajcie się
koronawirusowi i politykom. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to stacjonarny: trzydzieści dwa,
siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero
dwa. Można również kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.