Świat oczami duszy. Audycja o
świadomości na żywo. Zaprasza Sławomir
Bączkowski.
Witajcie bardzo gorąco i serdecznie w Radio
Paranormalium 24 sierpnia roku
pańskiego 2020.
Rozpoczynamy w poniedziałek, krótko po 20:00
kolejny odcinek audycji „Świat oczami duszy” — audycja
o świadomości w całości na żywo. Przy mikrofonie i za
sterami technicznymi audycji jak zawsze Marek Sęk "Ivellios", a po drugiej
stronie połączenia internetowego jest z nami jak zawsze gospodarz
audycji pan Sławek Bączkowski. Dobry wieczór, panie
Sławku. Dobry wieczór, panie Marku. Kochani, witam was
bardzo serdecznie, jak zawsze. Tradycyjnie, zanim
przekażę głos panu Sławkowi, przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Będzie można dzisiaj
dzwonić. Jeszcze może nie teraz, ale będzie można w drugiej
części audycji. Numery telefonów do Radia
Paranormalium warto zapisać sobie już teraz.
Stacjonarny jak zawsze to 32
746 00 08.
Komórkowy i do SMS-ów jak najbardziej również to
530 620 493.
Skype radio.paranormalium.pl.
Jesteśmy także na GG pod numerem 36 08
80 02.
Można także do nas pisać na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach towarzyszących
naszym transmisjom na YouTube. Jesteśmy także na
Facebooku, na fanpage'ach Radia Paranormalium i pana Sławka
Bączkowskiego, na grupach Radia Paranormalium i
czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to
może także wysyłać pytania, komentarze i różne inne
wiadomości odnoszące się do naszej audycji na nasz adres
e-mail radio@paranormalium.pl.
Tradycyjnie, panie Sławku, oddaję panu głos
z nadzieją, że mniejsi obywatele czworonożni
nie będą nam dzisiaj jakoś się wcinać na antenę.
Miejmy nadzieję, chociaż za koty nie ręczę.
Natomiast pieski są w innym pomieszczeniu,
nakarmione, więc miejmy nadzieję, że
będzie czas do 23:00,
ponieważ znowu Yubi
wchodzi po nas. Znowu ma wejść, ale dzisiaj ma
wejść. A poza tym ma nowy gadżet, nową
zabawkę, więc z pewnością będzie chciał- Już
nawet zapowiedział swoją ambicję. Także czekamy,
Yubi, po 23:00. Mamy
nadzieję, że tym razem się uda. Myślę, że będzie
chciał sam przetestować swój nowy nabytek, więc
trzymam kciuki. Kochani, nie dzwonimy jeszcze teraz, bo
temat jest kolejny ważny i nie
chciałbym go przerywać. Natomiast po tej
części, jak zwykle oficjalnej, jak najbardziej zapraszam do dzwonienia i
jeżeli macie ochotę, to dzwońcie jak
najszybciej, bo mówię o 23:00
będziemy dzisiaj znowu kończyć.
Kochani, witam was bardzo gorąco, jak zwykle.
O czym będzie dzisiejsza audycja?
Pozwolę sobie zacytować rzecz, która
ostatnio wpadła mi gdzieś tam w oko.
Któraś z naszych słynnych pisarek podobno napisała, natomiast ja nie
pamiętam która. Brzmi to
w ten sposób: „Ten, kto się nie rusza,
nie czuje łańcuchów”.
Mi się to oczywiście też skojarzyło w
pewnym sensie z więzieniem, że człowiek, który siedzi w
więzieniu, jeżeli zamknąłby oczy,
to do momentu, dopóki nie chciałby stamtąd wyjść, mógłby poczuć się bardzo
wolny. I właśnie
o tym, że często my nie
zdajemy sobie sprawy z tych łańcuchów, z
tych ograniczeń do momentu, dopóki
nie postanowimy czegoś zmienić, nie postanowimy
ruszyć się z miejsca. Wtedy stwierdzamy,
że jednak coś nas trzyma
i coś nie pozwala nam, tak
jakby próbuje nas zatrzymać w miejscu i nie
pozwala nam pójść do przodu. I o tym
będzie dzisiejsza audycja między
innymi. Nie będzie o podświadomości, jak pewnie
spodziewaliście się.
Chociaż pewnie na te tematy też tutaj będziemy musieli
wkroczyć, żeby zrozumieć sedno
sprawy. Natomiast od początku. Kochani,
kontynuujemy naszą przygodę
z informacjami, których ja
się dowiedziałem. Może nawet nie to,
że dowiedziałem, natomiast w bardzo piękny sposób,
taki przystępny zostało mi to też
przedstawione na tych 13 płytach, o których
wam już od kilku audycji mówię i do których
zapoznania się też was zachęcam, bo jest
taka możliwość. Tylko mówię, musicie się do mnie odezwać
w sposób prywatny, pozaaudycyjny, więc albo na mojego maila,
albo poprzez stronę na Facebooku. To
naprawdę na Facebooku nie wymaga dużo,
żeby wpisać Sławomir Bączkowski i na
pewno dużo nas na Facebooku nie ma, kilku, więc z
pewnością rozpoznacie po
zdjęciu mojej książki, że to jestem
ja.I jeżeli się
odezwiecie, to
powiem wam, w jaki sposób wam udostępnić informacje do tych
13 płyt, ponieważ
ja nie jestem ich właścicielem. Natomiast
dopracowałem sobie sposób, żeby móc wam
tę wiedzę udostępniać. Ja
korzystam z niej tylko w takim wycinku, jaki mi
jest potrzebny. Natomiast z pewnością
gros z was wygrzebie sobie tam dużo
więcej informacji
dla siebie, bo jest to 13 godzin. Kochani,
o czym żeśmy już rozmawiali? Rozmawialiśmy o tym,
że dobrze jest mieć
świadomość, z jakiego źródła czerpiemy
wiedzę i informacje. To był
ten warunek podstawowy, pierwszy, który na samym
początku warto jest zweryfikować.
Drugim tydzień temu była otwartość na zmiany,
gotowość na dokonywanie zmian oraz
pokora. Pokora potrzebna do tego,
żeby wyciągać wnioski z tego, co się na
bieżąco dzieje. I też z tego,
że jednak nie wie się wszystkiego. Do tego jest
potrzebna pokora. I
kolejny aspekt to
było, jak zachować właściwe
proporcje pomiędzy co a jak,
czyli ile naszego wysiłku
powinniśmy włożyć w
to, czego pragniemy, jaki jest
cel, jakie jest nasze marzenie,
odkładając na później ustalanie
planu, jak do tego chcemy dojść.
Dzisiaj też widziałem piękną historię napisaną
przez jedną panią mieszkającą w
Irlandii
o tym, jak jej marzenie odnośnie domu spełniło się w ciągu dosłownie
bardzo krótkiego okresu.
Ja osobiście dostaję potwierdzenie, że ten system
bardzo zdaje egzamin. Mam
bardzo dużo. Zresztą o swoich przypadkach też wam
opowiadałem. Czyli zachowanie właściwych proporcji
pomiędzy tym, czego chcemy, czego pragniemy, a
jak mamy do tego dojść, jak mamy to osiągnąć, to jest
nieistotne. Istotny jest pierwszy krok, a później to
już tylko gotowość i
działanie.
W zasadzie te trzy rzeczy, które powiedziałem, powinny
zaskutkować jedną prostą
rzeczą. I gdybyśmy siedzieli sobie w
knajpie na kawce albo przy ognisku, to zadałbym wam
wprost pytanie: ile marzeń,
ile celów, bez zastanawiania się, jak
do tego dojdziecie, wyprodukowaliście przez ostatni tydzień?
I tu się powinna pojawić cała lista
rzeczy, którym poświęciliście swoją uwagę,
nie wkładając w to żadnego wysiłku, żeby sobie
te marzenia wyprodukować. Nie
musieć się przy okazji zastanawiać, jak do tego dojdzie,
jak to zostanie zrealizowane.
Kusi mnie takie pytanie. Odpowiedzi z pewnością w tej chwili nie
dostanę. Być może pojawią się za chwilę na
Messengerze, że ktoś tam powie: „Ja zrobiłem to”.
Natomiast cała rzesza
ludzi
nie zrobi z tym nic. I
dlatego pytanie dzisiejszej
audycji jest takie:
dlaczego nie chce nam się być szczęśliwymi?
Dlaczego? Mamy narzędzia,
mamy wiedzę, mamy proste sposoby, by z
tego skorzystać. Bo nie chcemy. Kochani,
gdyby ludzie wykorzystali procent tej wiedzy,
która jest w internecie — ja już nie mówię o
kupowaniu książek, o jeżdżeniu na warsztaty —
wykorzystali 1% tej wiedzy, która jest w
internecie, to świat byłby zupełnie inny.
Życie każdego człowieka byłoby inne. Wiedzy, która
jest bezpłatna, za którą nie trzeba płacić.
1%. Więc
dlaczego tak się nie dzieje? Dlaczego nie chcemy być szczęśliwi?
Powiem wam tak: grzebałem sobie troszeczkę
w internecie wczoraj.
Grzebałem między innymi po to, żeby dostarczyć
wam do dzisiejszej audycji
dowodów, cytatów
tych utytułowanych,
które mogłyby być
potwierdzeniem dla was tego,
co mówię.
Bo zauważyłem, że jest taka tendencja
wśród mówców, wśród ludzi prowadzących warsztaty, różnego rodzaju
wykłady i tak dalej, że pojawia się mnóstwo przykładów:
„A taki pan, bo on powiedział to” i w związku z tym
mnóstwo cytatów, sytuacji osób
znanych, uznanych, znamienitych.
I okazuje się, że to świetnie działa.
Tylko, co najciekawsze, to działa na
podświadomość.I zrozumiałem
też wtedy jedną rzecz, że
my często nie możemy się-- widzę w komentarzach, widzę
później w mailach, widzę później w różnego rodzaju zapytaniach, widzę w
84. audycji to, o czym
rozmawiamy. Dlaczego my się nie możemy dogadać?
Ponieważ ja, kochani, staram
się przemawiać, budzić, stymulować,
szturchać patyczkiem waszą świadomość. Mi na tym
zależy. Nie na tym, żeby
oszukiwać waszą podświadomość. Oczywiście
mógłbym zastosować te wszystkie rady, jak budować
zdania i tak dalej. Natomiast w dalszym
ciągu rozmawiałbym z waszą
podświadomością. A ja mam
zupełnie inny cel. Ja mam
cel rozmawiać ze świadomością.
Celem tych audycji jest
budowanie, tworzenie, rozwijanie świadomości.
O oszukiwaniu, manipulowaniu,
wykorzystywaniu, omijaniu i paru innych
rzeczach podświadomości będziemy rozmawiali. Zresztą nawet w poprzedniej
audycji już te
kilka takich wypróbowanych waszych metod
w komentarzach i w rozmowach telefonicznych się pojawiło.
Ale ja chcę rozmawiać ze świadomością.
I przypomniało mi
się takie doświadczenie, o którym
czytałem dwa, trzy lata temu,
może cztery, nieistotne. Tak?
Jak na ponad stu
studentach polonistyki
przeprowadzono test, badanie takie.
Tylko że ono nie polegało tylko na wypełnieniu
ankiety, ale również polegało
na obserwacji i rejestrowaniu zachowań, min,
wyrazu twarzy, ruchów osoby
wypełniającej tę ankietę. Czyli to było takie
dość kompleksowe badanie.
I zrobiono taką rzecz, że
cytatami z piosenek
na przykład naszych gwiazd discopolowych typu
Zenon Martyniuk
podpisano na przykład Adam Mickiewicz, Juliusz
Słowacki.
Natomiast cytatami z
wierszy, z utworów właśnie
Mickiewicza, Konopnickiej,
Słowackiego podpisano,
że są autorstwa właśnie Zenka
Martyniuka, Dody i takich paru
osób, które są uznawane za, ogólnie rzecz
biorąc, o
małej wartości intelektualno-artystycznej.
I co się okazało?
Okazało się, że
te teksty pisane przez Dodę, przez Martyniuka,
podpisane nazwiskami słynnych
naszych polskich wieszczy,
zyskały miano bardzo wartościowych
artystycznie, poetycko i tak dalej.
Oczywiście w tych ankietach. Natomiast
część, i to zostało właśnie
zarejestrowane na kamerach,
część tych testerów widząc Doda,
widząc Martyniuk, robiła
grymas twarzy i nawet nie
chciała czytać dalej tego tekstu, oceniając je po prostu
jako negatywny, zły, badziewny i tak
dalej.
O czym mówię? Mówię o tym, jak
my reagujemy.
Jak bardzo często
pierwsze słowo, pierwszy wyraz, pierwsza litera
potrafi wpłynąć na naszą
reakcję, na naszą interpretację, na naszą ocenę.
I też w pewnych momentach doskonale rozumiem,
że używając
cytatów osób
słynnych, znanych, które na przykład
popierałyby to, co mam wam do przekazania,
byście mówili: „O! Jakiś tam profesor powiedział. O,
jakiś tam doktor, jakiś tam docent, jakiś tam inżynier,
ktoś tam, jakiś tam naukowiec powiedział. To jest wartościowe. Bo
co taki Bączkowski może mieć do przekazania?
Kto to jest Bączkowski?
I skąd on może to wiedzieć?” Jeżeli
tak reagujecie, to znaczy, że
w waszym odbiorze tego reaguje
pierwsze podświadomość. Tak działa właśnie podświadomość.
Nie chodzi tu o moją osobę.
Nie chodzi tu o moją osobę, tylko chodzi o to,
czy te informacje, które ja wam przekazuję,
będą w stanie coś zmienić w waszym życiu.
Czy potraktujecie je na tyle fajnie,
poważnie, rzetelnie, że będziecie chcieli z nich skorzystać.
Bo tylko wtedy ma to jakiś sens. Tylko wtedy te
audycje mają sens, jeżeli mają przynieść
jakieś korzyści wam jako
słuchaczom, jako odbiorcom tych informacji.Dlatego
tak bardzo mi zależy na tym, żebyście zrozumieli
ten mechanizm. Żebyście potrafili
świadomie ocenić zawartość merytoryczną
informacji, nie zastanawiając się nad
tym, kto jest jej autorem. Tylko czy ona
ma sens według was, czy nie ma, czy jest dla was użyteczna, czy nie
jest użyteczna. Czy chcecie z niej skorzystać, ponieważ
czujecie w niej? Czy korzystacie z informacji tylko
wtedy, kiedy powiedział je ktoś,
kto przez kogoś innego został uznany za
znawcę, twórcę,
osobę znaną, autorytatywną i tak dalej.
Dobra, bo się tutaj
jak zwykle troszeczkę
rozgadałem. Miało być o podświadomości.
Kochani, i tak będzie, bo to się wszystko w
pewnym sensie do tego
będzie w naszych dalszych rozważaniach
sprowadzać. Dlaczego
szukałem mądrych rzeczy, mądrych określeń
naukowych wczoraj, przygotowując
się do
dzisiejszej audycji? Właśnie po
to, żeby
naukowo
wytłumaczyć, czyli z pozycji
autorytetu,
dlaczego nam
się nie chce być szczęśliwymi.
Ktoś mówił, że zwierzęta nie będą przeszkadzały.
Zaraz wracam kochani. Już
wracam.
Ja tylko jeszcze zakomunikuję, że jakoś tak nam dzisiaj się w
poniedziałek popsuł licznik słuchaczy i nie wiemy, ilu was tak
naprawdę, drodzy państwo, jest. Wiemy tylko, ilu nas słucha na
YouTube, a ilu nas słucha na radiu tego się
chyba dzisiaj nie dowiemy. Chyba że
zameldujecie się w komentarzach. To da nam
jakiś obraz
sytuacji. To znaczy nie wpłynie to jakoś- Na YouTube słuchacze są
bardzo aktywni, także myślę, że dzisiaj
wyrobimy frekwencyjną normę. Tak?
Dobrze. To nie wpłynie w żaden sposób na to, co będę miał wam
do przekazania kochani, ale mimo
wszystko jakieś malutkie ego moje pewnie gdzieś tam
się ucieszy wiedząc, że jest was więcej
niż mniej.
Wracając
do naszego wątku: dlaczego nam się nie
chce chcieć?
Przecież jest całe mnóstwo informacji
jak to zrobić, w jaki sposób. Pojawił
mi się ten „pokochać siebie”, „przytul siebie”, „daruj
sobie to”, „zaakceptuj siebie” i tak
dalej. I to wszystko nie działa.
W jakimś sensie działa, bo sami wiecie o
tym dokładnie, że wkładając w to ileś tam pracy,
wysiłku, powtarzalności,
jesteście w stanie pewne rzeczy
zmieniać, korygować,
wprowadzać w życie.
Najczęściej wraca wtedy właśnie słowo
„praca”. I
okazuje się,
że to nie jest proste. Dokonywanie zmian
w życiu nie jest proste,
bo ja powiedziałem, że nie chce nam się.
Oczywiście troszeczkę was gdzieś spróbowałem
być może lekko sprowokować.
Może też spowodować jakiś delikatny bunt na
zasadzie, że ja chcę. Ja też
chcę. I z kim się nie rozmawia,
to każdy chce. Każdy chciałby,
żeby dokonały się jakieś zmiany w jego życiu.
Z pewnością jesteśmy przekonani o tym, czego nie chcemy.
To wiemy doskonale. Natomiast tak jak,
pamiętacie, rozmawialiśmy w poprzedniej
audycji i jeszcze w poprzednich, nasza
podświadomość nie rozróżnia
słowa „chcę”, „nie chcę”. To nie jest
inteligencja, to nie jest świadomość. Nie rozróżnia.
Więc z tym też trzeba uważać. I nie
wiem, czy powiedzieć wam to teraz. Powiem wam to teraz,
ponieważ to być może
pozwoli lepiej zrozumieć to, co pojawi się za
chwilę. Jeżeli macie ze sobą kartki
papieru, to zapiszcie sobie,
że podświadomość to jest
system fizycznych,
elektrycznych, energetycznych połączeń
nerwowych w naszym mózgu.
Naszą podświadomość, całą
naszą wiedzę o świecie, o życiu, o
wszystkim od naszego urodzenia
zapisujemy w naszym mózgu jako
konkretne połączenia pomiędzy neuronami i jakimiś
tam innymi rzeczami.
To nie jest nic wirtualnego. To jest
bardzo fizyczne
połączenie komórek nerwowych
w mózgu.I dlatego tak
trudno te połączenia jest nam
zmienić. Bo to nie jest tylko kwestia chęci,
tylko muszą się w tym mózgu wydarzyć
fizyczne zmiany. Dlatego to jest
trudne. Dlatego jak chcemy ruszyć z
miejsca i poczujemy te kajdany naszej podświadomości,
to nie wiemy, jak się ich pozbyć.
Dlatego to jest trudne.
Kochani, zastanawialiście się, dlaczego
jednym ludziom przychodzą pewne rzeczy
łatwiej, innym trudniej?
Dlaczego inni z dużą lekkością
na przykład osiągają sukcesy? Nie
zastanawiają się nad tym. Robią pewne
rzeczy i one same im się
układają w całe pasmo
sukcesów. Tak zwane zbiegi
okoliczności, sprzyjające osoby,
bycie we właściwym miejscu o właściwym czasie i tak
dalej. A
innym ludziom przychodzi to dużo trudniej.
Dlaczego jedni
ludzie mają
na przykład dużo pieniędzy, a
inni klepią biedę albo żyją na
bardzo mizernym poziomie? Nawet
jeżeli nie klepią biedy, to żyją na
mizernym poziomie. Od pierwszego do
pierwszego i miesiąca miesiącem, bez jakiejś siły,
energii, werwy i
pomysłu, jak dokonać zmian i żyć
lepiej, godniej, dostatniej. Zresztą to
nie dotyczy tylko pieniędzy. To dotyczy wszystkich sfer życia.
Związkowych na przykład. Niektórzy mają mnóstwo znajomych,
inni każdego człowieka, którego
poznają, to się okazuje, że jest albo oszust, albo
hochsztapler, albo cwaniak.
Tak jest w związkach.
Powtarzalność pewnych osób. A inni po prostu
idą ulicą, poznają osobę, zakochują się i okazuje się, że to
jest cudowna osoba. A inni tam grzebią,
sprawdzają, wypytują, dopytują, przefiltrowują.
Już myślą, że wiedzą wszystko o człowieku. Bach! Się okazuje, że ma
drugą żonę. I znowu jest klap, znowu jest dupa,
znowu jest porażka, znowu jest
rozczarowanie.
Oczywiście wiecie, do czego zmierzam.
Oczywiście to wszystko zależy od naszej podświadomości.
Nie wiem, czy temat
właśnie tejże podświadomości jest na tyle
istotny, żeby go rozwijać w audycji, bo
poświęciłem tym tematom podświadomościowym kilka audycji
wcześniejszych. Więc nie wiem,
czy to jest właściwy moment, żeby was znowu bombardować
tymi informacjami. Wy mi
powiedzcie. Kochani, powiedzcie mi uczciwie, czy
bombardować temat podświadomości? Czy chcecie, żebym
ja ten temat po prostu zdarzenie po
zdarzeniu, sytuacja po sytuacji
wam wyjaśnił, mechanizm po mechanizmie?
Powiem wam tak: chciałbym wam tego oszczędzić, bo
być może powiecie: „Co znowu jest?”.
Książek o podświadomości napisano
całe mnóstwo.
Ja też wczoraj, szukając tych
materiałów dla was, wpadłem na mnóstwo rzeczy, z których
nawet nie zdawałem sobie sprawy z istnienia. Na przykład
wpadłem na
udokumentowany, później chyba gdzieś się znalazł
w zbiorach księdza Twardowskiego,
wykład o podświadomości z
1913 roku. Czyli
mamy dobrze ponad 100 lat,
kiedy nauka, medycyna
próbuje ten temat zgłębić. I powiem wam tak:
nic się nie zmieniło.
Nic się nie zmieniło. Nauka w dalszym ciągu
wie o istnieniu
podświadomości. Natomiast tak naprawdę
niewiele więcej. Wie,
że odpowiada. Wie, że decyduje. Natomiast jak
to dokładnie wygląda? Nauka nie ma zielonego pojęcia.
Lekarze, psychiatrzy, psychologowie,
znawcy mózgu nie mają zielonego pojęcia,
jak bardzo ten proces jest
dla nas, to wszystko, co jest zapisane w
podświadomości, jak ważne, jak bardzo
wpływa i decyduje o jakości naszego
życia.
Pewnie przekonaliście się sami. Aczkolwiek
tego przeciwnika, te łańcuchy jest najtrudniej
rozszyfrować. Wiecie dlaczego? Dlatego, że
wszystko to, co słyszymy z zewnątrz, jest
informacją z zewnątrz. Odbieramy ją za pomocą
zmysłów, najczęściej słuchu, bądź
też wzroku, bądź tych pozostałych
zmysłów, które posiadamy. Natomiast największa
intensywność jest ze wzroku oraz ze słuchu.
I jesteśmy w stanie to źródło rozpoznać.
Wiemy, że ono jest obce.Ja do was teraz mówię,
wy mnie nie widzicie, ale ci, co oglądali moje
filmiki na YouTubie bądź
na mojej stronie byli, wiedzą, jak wyglądam. Mogą sobie jeszcze do
tego wyobrazić mnie i wiedzą,
że informacje, które ja wam teraz
przekazuję, płyną z zewnątrz,
czyli są obce dla nas. My je możemy
zaakceptować bądź nie. Jak chcemy, to
się nad nimi zastanowimy. Jak nie, mogą nas
zdenerwować, mogą nas rozśmieszyć, ale
wiemy, że pochodzą z zewnątrz, że są z
obcego źródła. Informacje płynące
z podświadomości płyną z naszego mózgu,
więc są nasze. Nasz mózg
nie będzie się zastanawiał nad tym, co
przed chwilą
wyprodukował. Nie będzie oceniał samego
siebie, nie będzie weryfikował samego siebie.
Wszystko, co zostało zapisane w naszym
mózgu
poprzez całe nasze życie
i jest w naszej podświadomości w
postaci konkretnych połączeń neuronowych, jest już
nasze. Jest naszą własnością, naszą prawdą,
naszą rzeczywistością i koniec. I mózg
nie zweryfikuje tej informacji. Mało tego,
my tej informacji nie zweryfikujemy, ponieważ do
weryfikowania tej informacji będziemy
używali tego samego narzędzia, które je
wyprodukowało. Więc jak
zweryfikować informację:
trawa jest zielona?
Trawa jest zielona. Zadajemy
sobie pytanie, czy trawa jest zielona. Przed chwilą właśnie
sam to powiedziałem, że trawa jest zielona, więc jak mogę teraz powiedzieć,
że trawa nie jest zielona?
Dlatego
tak trudno jest te
informacje zweryfikować. My je
wszystkie przyjmujemy jako pewnik.
Koniec. One zostały wyprodukowane przez nasz
mózg, więc są nasze. W
tym, kochani, jest poważny problem.
To są
te łańcuchy, które nas trzymają.
Dużo
rozmawialiśmy o poznawaniu samych siebie
i większość ludzi zajmujących się tak zwaną
duchowością poznaje samych
siebie w
kontekście rozwoju duchowego, czyli
duszy, świadomości, miłości i tak
dalej. I
fajnie.
Natomiast poznawanie samego siebie
to jest również poznawanie swojej własnej podświadomości,
ponieważ
tam są zapisane wszystkie
hamulce. Tam są zapisane wszystkie nasze ograniczenia.
Tam jest zapisane na przykład nasze lenistwo bądź
nadgorliwość. Tam jest zapisana nasza
naduczynność bądź lęk przed
wchodzeniem w relacje. Tam jest zapisana złość. Tam są
zapisane reakcje na konkretne sytuacje, słowa,
zachowania innych ludzi. Tam jest zapisane wszystko.
Tylko że my to przyjmujemy już jako własne.
I
to jest dlatego trudne. Co nam daje duchowość?
To jest przeze mnie wymyślony temat na następną audycję,
ale dzisiaj wam tak zasygnalizuję. Duchowość,
świadomość, dusza daje nam drugie źródło
informacji. Drugie,
alternatywne źródło informacji. Innej
informacji niż tą, którą mamy zapisaną w podświadomości.
To jest tak jak w związkach, w małżeństwach.
Jest jedna podświadomość i druga
podświadomość. Dwa źródła,
jakieś informacje na ten sam temat, jak wychowywać dzieci.
Dwa różne źródła. Po co?
Po to jest potrzebnych dwoje ludzi, żeby stworzyć
dziecko, żeby te osoby
mogły ze sobą toczyć walkę o
to, jak to dziecko wychować. Gdyby był potrzebny jeden
rodzic, to by swoje dziecko wychowywał
według swojej podświadomości. A tak mamy dwa
źródła informacji i one się oczywiście ze sobą
spierają. One się kłócą, one toczą wojnę, kto ma
rację. Czy dziecku można pozwolić
na to, czy nie? Czy dziecko może z katarem jeść loda, czy nie
może? Czy dziecko może siedzieć
do 22.00, czy nie może? Na każdym
kroku spierają się dwie podświadomości
po to, żeby zmusić ludzi do myślenia.
Duchowość daje nam drugie źródło
informacji, inne niż nasza podświadomość.
Zmusza nas do myślenia, do
zastanowienia się.
Kochani, przejdę teraz do
bardzo ważnej rzeczy. W zasadzie chyba
jednej z najważniejszych.
Dlaczego nie chce nam się być
szczęśliwymi? Dlaczego nie wierzymy w szczęście?
Dlaczego nie wierzymy w to, że szczęście może nas
spotkać?A inni wierzą. Dlaczego
nie wierzymy, że możemy być bogaci, a dla innych jest to
coś tak oczywistego i coś tak naturalnego, że
oni mówią: „Ale jak to? Jak to można
być biednym?” Dlaczego jedni
oglądają piękne samochody, piękne
restauracje, piękne miejsca w folderach,
a drudzy tam jeżdżą? I nie mówcie mi dlatego, że jedni
mają pieniądze, a drudzy ich nie mają. Tak można
było
mówić 50, 100 lat temu. Nie teraz.
Teraz tych narzędzi i możliwości mamy więcej. Dlaczego tak się
dzieje? Oczywiście wiecie, dlaczego tak się dzieje, bo
wam to przed chwilą wyjaśniłem. Ich
podświadomości są różne,
całkowicie różne.
I dlatego ich
sposób postrzegania,
patrzenia na tą samą rzecz jest
inny. Inny jest dla każdego człowieka. Jeden
człowiek widzi problem i mówi: „Olaboga”.
Drugi widzi ten sam problem i mówi: „Ale w czym jest problem? Jeden
problem to nie problem”.
I wachlarz tych zachowań i reakcji jest
oczywiście tak szeroki jak ilość ludzi na
świecie. Oczywiście są pewne podobieństwa w
zachowaniach, natomiast
sposób rozwiązywania tego problemu, podejście i tak
dalej, rozmowa, szukanie narzędzi
będzie każdego człowieka
wyróżniał. Dlaczego,
kochani, tak się dzieje? Powiem wam o
jednej bardzo ważnej rzeczy.
W materiałach, do których miałem dostęp i do
wysłuchania, zapoznania się z nimi was
zachęcam, padło takie
stwierdzenie, że prawo sukcesu
to jest stan umysłu.
Jeszcze z jednym fajnym
sformułowaniem się spotkałem, że jeżeli masz właściwe
nastawienie, czyli twój umysł
jest ukierunkowany we właściwy
sposób, to fakty nie mają
znaczenia. Ponieważ fakty są najczęściej
tym, co my nazywamy faktami,
opinią na
jakiś temat innych osób. Zwróćcie
uwagę, doskonale widzimy to
teraz w sytuacji covidowej.
Pół roku temu, teraz to już pewnie więcej, ale
w zeszłym roku bardzo mądrzy
ludzie tego świata podawali pewne fakty.
Co będzie, jak będzie. Wielkie
firmy, wielkie korporacje, media,
branża sportowa, branża rozrywkowa,
turystyczna. Wszyscy
analitycy świata
wytwarzali fakty, według których planowali swoją
przyszłość, rozwój, inwestycje i tak dalej.
Wtedy to były fakty i nikt tych
faktów nie podważał. Jeżeli snuliście jakieś plany w zeszłym
roku, to opieraliście się na tych faktach.
Dzisiaj co się stało z tamtymi
faktami? Większość z
nich, tych faktów, ktoś cichutko
pozamiatał, zapakował w reklamóweczkę i wyrzucił do śmieci.
Jedna sytuacja zmieniła
te wszystkie fakty w nic
nieznaczące, nieaktualne
opinie nawet bardzo mądrych
ludzi na dany temat.
Dlatego jeżeli stan umysłu,
nasze nastawienie jest właściwe, to fakty nie
mają znaczenia. To jest też bardzo
mądre w kontekście
dokonywania zmian. Bo my często
właśnie tymi faktami
tłumaczymy swoje nicnierobienie. Fakty
są takie, że się nie da
bez pieniędzy czegoś zrobić. Takie są
fakty i one są dla nas świetnym
argumentem do tego, żeby tego nie zrobić. Bo nie mamy
pieniędzy. Super komfortowa
sytuacja. W ciągu tego ostatniego tygodnia po
poprzedniej audycji troszeczkę ludzi się do mnie też prywatnie
poodzywało i dzisiaj
jeszcze kończyłem mailowaniem z jedną z naszych słuchaczek. Jeżeli
jest dzisiaj z nami, to
bardzo serdecznie ją również pozdrawiam.
Ona napisała,
dlaczego ona nie chciała marzyć.
Ponieważ bała się wziąć
odpowiedzialność za swoje życie w swoje
ręce. Wszystko wiedziała,
wszystko rozumiała, wszystko w sferze mentalnej
było jak najbardziej poukładane, ale w dalszym
ciągu bała się
przejąć odpowiedzialność za swoje życie, bo tak to
zawsze jakby
to może ktoś inny to zrobił, to może
kto inny to sprowokował. I mimo
że, tak jak napisała, doskonale zdawała sobie sprawę z prawa
przyciągania, że ono i tak działa, że to kto
inny produkuje sytuacje w jej życiu,
to i tak nic z tym nie robiła.Ponieważ wzięcie
odpowiedzialności za swoje życie to
jest codzienne stanie rano przed lusterkiem
i mówienie: „No dobra, to Sławuś,
co dzisiaj możesz zrobić? Co dzisiaj masz ochotę
zrobić? Możesz nic nie
robić. Możesz robić nic, ale możesz
zrobić coś. Jeżeli nic nie
zrobisz, to nic nie
będzie zrobione. Problem twój na koniec
dnia będzie polegał tylko na tym, że znowu staniesz
przed tym lusterkiem
i powiesz: no dobra, nie masz nic, bo
nic nie zrobiłeś. Więc przestań robić
tą skrzywioną minę, bo tu
nikt oprócz
ciebie odpowiedzialności nie
ponosi”.
Angażując się w życie mediów
społecznościowych w tym tygodniu poprzez udostępnianie
audycji na różnych grupach, przez
zapraszanie. Mam nadzieję, że przynajmniej część
osób z tych grup, na których pojawiło się zaproszenie
na audycję, dzisiaj z nami jest. Miałem też
możliwość zapoznawania się z różnego
rodzaju postami, komentarzami,
wypowiedziami ludzi
na przeróżne tematy.
I powiem wam szczerze,
miałem mieszane uczucia.
Ponieważ
zrozumienie tego
prostego mechanizmu,
dokonanie tego kroku,
na który zdecydowała się moja
rozmówczyni mailowa, nasza słuchaczka,
okazuje się jedną z trudniejszych rzeczy w życiu.
Widzę posty, pod którymi jest 100, 200, 400
komentarzy. One oczywiście się
powtarzają.
Ludzie nie czytają
poprzednich, tylko piszą swój. Bo przecież
ktoś zadał pytanie, to trzeba mu odpowiedzieć.
I w 400
komentarzach 73 jest: „Nie przejmuj się”.
I to fajnie, bo jak ktoś usłyszy 73
razy: „Nie przejmuj się”, to może się nie
będzie przejmował. Natomiast
okazuje się, że
bezpieczniej, fajniej
jest udawać, że
czegoś nie wiemy. Bo jak człowiek już wie
i sobie to dopuści do samego siebie,
to ciężko jest sobie powiedzieć:
dlaczego czegoś nie zrobiłeś, skoro wiesz?
I dzisiaj w tej
mailowej
dyskusji zrozumiałem, że to jest dla ludzi
bardzo duży problem, bardzo duże wyzwanie.
I tym bardziej ucieszyłem się z tego, co będę mógł
za chwilę wam, kochani, powiedzieć. Dlaczego tak się
dzieje?
Miałem
swoją własną teorię
na ten temat i jakiś swój obraz w
głowie tego, dlaczego tak jest. Natomiast
to, z czym zetknąłem się,
słuchając tych 13 godzin
wykładów, 13 płyt, trafiło do
mnie jak dziesiątka.
Jak puzele, który wpadł we właściwe
miejsce. Coś tak
bardzo precyzyjnie
określającego
naszą
sytuację. Dlaczego nam się chce, dlaczego
nam się nie chce, dlaczego coś się udaje, dlaczego coś się nie
udaje. Stwierdziłem po tym określeniu,
że materiał jest absolutnie genialny.
I teraz, jeżeli macie kartki papieru, macie
długopisy, to sobie to zapiszcie.
Nasz
stan
umysłowy, stan emocjonalny, stan
świadomościowy można
podzielić na cztery etapy.
Pierwszy to jest etap
nieuświadomionej niekompetencji.
Drugi etap to jest etap
świadomej niekompetencji.
Trzeci etap to jest etap,
w zasadzie nie etap, tylko stan
świadomej kompetencji. I
czwarty stan to jest stan
nieświadomej kompetencji.
Zastanówcie się chwilkę nad tym, co przed chwilą wam
powiedziałem. Stan
nieświadomej niekompetencji.
Stan świadomej niekompetencji.
Stan świadomej kompetencji
i stan nieświadomej kompetencji.
Czujecie tą różnicę? Czy wiecie, do czego zmierzam?
Podam wam przykład.
Prowadząc
swoją firmę
meblarskąZatrudniałem
ludzi, przewinęło się ich tam z
pewnością ponad setka
i bardzo często
na samym początku pojawiało się takie
stwierdzenie.
Na przykład padało polecenie, żeby coś zrobić
i padała odpowiedź: „Nie umiem.
Nigdy tego nie robiłem”.
„Nie umiem, nigdy tego nie robiłem”.
Zwróćcie uwagę na taki
absurd. To jest absurd wypowiadany
przez nas bardzo często. „Spróbuj zupy” — to u
dzieci, tak? „Spróbuj tej zupy”. „Nie, nie lubię”. „A
jadłeś?” „Nie, ale nie lubię”.
„Zrób coś”. „Nie, nie zrobię
czegoś, ponieważ nie umiem”.
Ale za chwilę sam sobie człowiek zaprzecza, że
w zasadzie to on nigdy nie próbował tego zrobić. Więc
skąd ma wiedzieć, że tego nie umie?
To jest właśnie
stan nieświadomej niekompetencji,
chociaż w niektórych przypadkach będzie już zakrawał na stan
świadomej niekompetencji. To jest takie połączenie: świadoma
niekompetencja. „Zrób to”. „Nie
potrafię”. Mam wewnętrzne przekonanie, że tego
nie potrafię zrobić. Nie wiem, skąd mam takie
przekonanie. Skąd mam takie przekonanie? Stąd, że
nigdy tego nie robiłem. Ale nigdy nie
spróbowałem tego zrobić, więc nie wiem, czy potrafię, czy nie.
Kochani, to jest w
zasadzie
najważniejsza część audycji. Nie wiem, być
może w kategoriach dokonywania
jakichś zmian i uzmysłowienia sobie,
dlaczego tkwimy w jakimś miejscu, być może
jest to najcenniejsza informacja, jaką dostaliście w życiu.
Ponieważ jeżeli przyjrzymy się
tym wszystkim czterem stanom, to
część z nich, jak sama nazwa wskazuje, jest
świadoma. Dwa są świadome, a dwa są
nieświadome.
I możemy w swoim życiu
być świadomi na poziomie mentalnym,
że coś potrafimy zrobić albo że czegoś nie potrafimy
zrobić. Czyli reprezentujemy sobą
stan albo świadomej
niekompetencji, bo nie potrafimy czegoś zrobić,
albo świadomej kompetencji, że potrafimy coś zrobić.
I to są stany, kiedy w świadomy sposób
podejmujemy decyzję o robieniu bądź
nierobieniu.
I to jest okej. To się dzieje za
przyzwoleniem, że tak powiem, nas samych. Po jakiejś
tam analizie, po jakiejś tam ocenie jesteśmy
świadomi tego, że
coś potrafimy bądź czegoś nie potrafimy. To
dotyczy życia, to dotyczy spraw
zawodowych, to dotyczy czynności codziennych,
to dotyczy relacji, to dotyczy pomagania innym, to
dotyczy zarabiania pieniędzy,
wszystkich rzeczy, z którymi spotykamy się w życiu.
Te dwa świadome stany są dla
nas jak najbardziej zrozumiałe.
Stan świadomej niekompetencji
bądź stan świadomej kompetencji.
Czy one nam pomagają? Czy one nam utrudniają życie?
To zależy od nas. Bo jeżeli
wiemy, że czegoś nie wiemy, to jeżeli mamy
ochotę, to się dowiemy.
Jeżeli mamy ochotę nauczyć
się czegoś, czego nie potrafimy, to się nauczymy.
W myśl zasady: na skrzypcach może grać każdy,
wirtuozem będzie jeden na milion bądź na 100 milionów,
bądź na miliard. Natomiast nauczyć
się grać na skrzypcach może każdy.
Więc jeżeli jeden człowiek coś zrobił,
to znaczy, że w
99% tą samą czynność
może powtórzyć drugi człowiek. Dlatego ja
swego czasu w kategoriach zawodowych
klasyfikowałem, dzieliłem ludzi na dwie grupy: na tych, którzy
chcą, bądź na tych, którzy nie chcą.
Bo jeżeli ktoś chce, to mimo że teraz czegoś
nie potrafi, to się tego nauczy. Nie dziś, nie
jutro, za tydzień, za miesiąc. Nauczy się. Ponieważ
jeżeli jeden człowiek to już zrobił, to
znaczy, że 99% ludzi jest w stanie to również
zrobić, jeżeli będą tego chcieli.
I mówię, te stany z pewnością doskonale
znacie i o nich za
specjalnie nie musimy
pewnie zbytnio rozmawiać.
Natomiast najwięcej
tego wszystkiego, dlaczego nam się nie chce,
dlaczego nie potrafimy, dlaczego
czegoś nie robimy, dlaczego czegoś nie zmieniamy, dlaczego nie
zasługujemy, tkwi w
tej części, którą nazywamy,
którą ja dzisiaj dla
was nazwałem nieświadomą
niekompetencją.Wszystko
to, co
w życiu nas blokuje,
to jest stan nieświadomej niekompetencji.
I to jest stan zapisany w naszej
podświadomości. Dlatego
jest nieświadomy. Nie jesteśmy
świadomi, dlaczego pewnych rzeczy
nie robimy, nie chcemy zrobić, nie potrafimy
zrobić, boimy się zrobić i tak dalej.
To jest stan
nieświadomy. Natomiast jak zwróciliście uwagę,
jest też jeszcze jeden stan nieświadomy,
czyli stan nieświadomej kompetencji.
I czym ten stan się wyróżnia?
Ten stan się wyróżnia tym, że na
przykład
ucząc się jeździć samochodem, pod warunkiem,
że w naszym stanie nieświadomej niekompetencji nie
jest zapisany jakiś lęk przed jazdą
samochodem, na przykład wypadek, który
mieliśmy w dzieciństwie, jakaś trauma i tak dalej.
Czyli wychodzimy z tego stanu nieświadomej
niekompetencji. Tam
się
nic nie
wydarzyło, co nas zablokowało, z czego my nie zdajemy sobie sprawy.
Przechodzimy w stan świadomej
niekompetencji, czyli wiemy, że nie umiemy jeździć
samochodem, ponieważ nigdy tego nie robiliśmy.
Więc wiemy. To jest stan świadomej
niekompetencji. Więc cóż,
zaczynamy ćwiczyć. Zaczynamy jeździć
samochodem i zaczynamy
przechodzić w stan świadomej
kompetencji. Czyli wrzucamy biegi. Już
nauczyliśmy się puszczać sprzęgło
jednocześnie z dodawaniem gazu, żeby samochód nie zgasł.
Nie myli nam się noga na pedałach, nie krzyżujemy rąk na
kierownicy, zamiast kierunkowskazów nie włączamy
wycieraczek i tak dalej.
Świadomie zaczynamy
wykonywać pewne czynności, kontrolując je
swoją świadomością, swoim umysłem,
aż przechodzimy z
czasem w stan nieświadomej
kompetencji. Czyli
zapisujemy te czynności w
naszej nieświadomej sferze, czyli w
podświadomości i nie zastanawiamy się już
nad tym, co robimy. Bo wiecie dokładnie, że
jeżdżąc samochodem nie
zastanawiamy się już nad pedałem sprzęgła, gazu,
hamulcem, kierownicą. Po prostu
możemy jeść frytki, nie wiem, pić colę,
rozmawiać przez telefon. Mnóstwo różnych rzeczy możemy robić,
nie przywiązując do tego wagi. To jest
stan nieświadomej kompetencji.
Kiedy pewne czynności
już przestały absorbować
nasz umysł, tylko stały się
pewnego rodzaju automatyzmem, zupełnie dla nas
nieświadomym. I
tak jest kochani ze
wszystkim, co
odbywa się na poziomie mistrzowskim.
Zwróćcie uwagę, że wszyscy
sportowcy ćwiczą.
Każdy z nas
na początku czegoś
jest w stanie świadomej niekompetencji
pod jednym jedynym warunkiem, że
wyjdzie ze stanu nieświadomej
niekompetencji. Ten krok
trzeba zrobić, czyli chcę się nauczyć jeździć
samochodem. Chcę się nauczyć
grać w piłkę. Chcę się nauczyć grać na gitarze.
Chcę zostać sportowcem, skoczkiem narciarskim,
karateką czy czymkolwiek innym.
Wchodzimy
w stan świadomej niekompetencji. Nie wiemy.
Znaczy wiemy, że nie wiemy. Wiemy, że nie potrafimy.
Zaczynamy świadomie się tego uczyć.
Sportowcy,
kierowcy, muzycy,
wszyscy ci, którzy wykonują swoje
prace na najwyższym poziomie,
ćwiczą
dniami, tygodniami, latami. Po co?
Po to, żeby swoje umiejętności na
poziomie mistrzowskim przenieść do
stanu nieświadomej kompetencji. Jak
zaczynacie grać na gitarze, to każdy
palec układacie swoim mózgiem
w odpowiednim miejscu. Każdy palec.
Pierwsza struna, trzeci próg, ten
palec na trzeciej strunie na drugim progu, ten tu,
ten przyciska wszystkie. Stan
świadomej niekompetencji
przeradzany w stan świadomej
kompetencji. Czyli uczę się,
świadomie sterując swoimi palcami, gdzie w którym
miejscu mają się znaleźć. W momencie, kiedy
już się tego nauczymy, już nie analizujemy
każdego palca, gdzie on ma być. On idzie
sam, bez naszego wysiłku. On sam zna swoją drogę,
swoje miejsce i tak dalej. Przechodzimy
w stan nieświadomej
kompetencji.Słynni
sportowcy, zwłaszcza w sztukach walki, zresztą kierowcy
zawodowi również, mówią:
najwyższy poziom mistrzostwa
osiąga się wtedy, kiedy się nie myśli o
tym, co się robi, ponieważ mózg
spowalnia nasze reakcje. Jeżeli chcemy
zrobić coś świadomie, zazwyczaj brakuje
nam na to czasu w ekstremalnych sytuacjach. Zwróćcie uwagę,
skoczkowie mówią, że
pojawił się automatyzm albo zginął
automatyzm. I wtedy, kiedy zaczynają
umysłem kontrolować to,
co robią, czyli każde zgięcie palca, każde
ugięcie nóg pod odpowiednim kątem, moment wybicia i
tak dalej, w tym momencie to nie działa.
Natomiast jak wyłączą z tego świadomość i robią to
automatycznie, czyli na poziomie
nieświadomej kompetencji, wtedy skoki wychodzą,
wtedy wygrywają walki, wtedy zostają
mistrzami i tak dalej.
Stan nieświadomej kompetencji.
Te dwa stany: nieświadomej
niekompetencji, czyli tych wszystkich
łańcuchów, które nas trzymają, o których nie mamy
zielonego pojęcia i stan nieświadomej
kompetencji są stanami
zapisanymi w naszej podświadomości.
I dlatego na przykład ludzie
bogaci nie zastanawiają się nad tym, czy
oni chcą być bogaci. Oni nie myślą o
tym w kategoriach marzenia, celu,
tylko myślą o tym w kategoriach normy.
Znaczy oni o tym nie myślą. Właśnie o to chodzi.
W stanie nieświadomej kompetencji oni
nie rozmyślają nad tym. Tak ma być, tak jest. Po prostu
świat jest stworzony, że są na nim pieniądze, a ja je mam.
Kochani, bo ja jak zwykle tu
patrzę 21:15.
O co jest gra? O co jest rozmowa? O co
jest temat? Jaki jest cel?
Cel jest taki, żeby
to, co nas ogranicza,
wyrzucić ze sfery
nieświadomej niekompetencji, a
to, co ma nam pomagać,
przenieść do sfery nieświadomej
kompetencji. Czyli z jednego miejsca
w podświadomości przenieść do
drugiego miejsca w podświadomości.
Bo albo jesteśmy
nieświadomymi ciapciakami, którzy nie
wiadomo dlaczego są ciapciakami, albo
jesteśmy nieświadomymi mistrzami,
zwycięzcami, zdobywcami, ludźmi
jakichś tam sukcesów. I tu nie chodzi o bycie mistrzem
świata. Kochani, żebyście nie myśleli, że ja was tutaj
nakręcam na to, że każdy musi być prezesem
w firmie, dyrektorem generalnym, prezesem
nadrzędnym i tak dalej, mistrzem świata albo
najlepszym wirtuozem na świecie. Nie.
Ale bądźcie mistrzami w
tym, na czym wam zależy. To może być mały domek
z ogródkiem. To może być fajnie wyposażone
trzypokojowe mieszkanie w bloku. To może
być spokojna praca przynosząca
satysfakcję.
Oczywiście znając ten mechanizm, sami możecie
zadecydować, co byście
chcieli w tej
nieświadomej kompetencji umieścić.
Dlaczego jest to ważne?
Ponieważ tak jak
bycie ciapciakiem przychodzi nam bardzo
łatwo, ponieważ
nad tym się nie zastanawiamy. Robimy to w sposób naturalny. Po
raz kolejny dajemy się komuś wykorzystać. Po raz
kolejny dajemy się oszukać. Po raz
kolejny robimy komuś przysługę, nic za to nie chcąc.
I tak dalej. Zbawiamy świat,
bo robimy to bez wysiłku.
Owszem, za chwilę przychodzi refleksja. Zaraz, kurde,
trzy miesiące zapierdzielałem u kolegi na podwórku,
pomagając mu zrobić porządek, a on na koniec nie postawił nawet
piwa. Przychodzi świadomość, że
coś tu jest nie halo. To i tak nic nie zmienia,
ponieważ jak następny kolega nas zaprosi, to i tak mu
pomożemy. Albo powiemy: no dobra, ale to chociaż piwo
postaw, żeby coś tam jednak dla
siebie wyegzekwować, coś tam dla siebie wyciągnąć.
Z łatwością jesteśmy ciapciakami
i też z łatwością prowadzimy
samochód, jeżeli
przeniesiemy
swoje umiejętności w stan
nieświadomej
kompetencji. W przeciwnym
razie we wszystko, co robimy, musimy wkładać
pracę, jak nauka jazdy samochodem.
Dlatego nam się nie chce. Dlatego nie
potrafimy. Ponieważ robimy to,
chcemy to zrobić świadomie.Zamiast
skupić się na tym, żeby
pewne rzeczy w naszej podświadomości pozamieniać
miejscami. Ja nie mówię, że to jest łatwe,
bo czasami trzeba tej powtarzalności.
Trzeba uruchomić najpierw
świadomą niekompetencję, żeby zdać sobie sprawę z tego,
że tego nie potrafię, tego nie umiem, tego mi się nie
chce zrobić, tego się boję. Po to,
żeby później w sferze
świadomej kompetencji wypracować
niestety jakąś metodę,
żeby to ogarnąć, nauczyć się
zrozumieć, pojąć i przepchnąć
w sferę
nieświadomej kompetencji. I wtedy wszystko, co
robimy, będzie robione z
łatwością, ponieważ nie będzie
angażować naszej świadomości. Nie będziemy się musieli
pilnować, wysilać, kombinować, tylko będzie
robione w sposób naturalny.
Jak jazda samochodem
po trzech, pięciu, 10, 15 latach jeżdżenia,
prowadzenia auta. Czy jak gra na gitarze po
iluś tam lekcjach i
po
iluś tam godzinach przegranych. Czy
jazda na windsurfingu, czy jazda na
rowerze, czy jakakolwiek inna czynność, czy zwykłe
zmywanie, przy którym już w tej chwili nie musimy się
zbytnio zastanawiać.
Kochani,
mówiłem wam, że do
23 skończymy, a ja sam tutaj
przekraczam limity
czasowe.
Jeszcze jeden przykład muszę wam dać, więc
powtórzę. Cztery stany
naszego umysłu, ciała, świadomości i
podświadomości. Zapamiętajcie, zapiszcie,
wyryjcie sobie. Stan
nieświadomej niekompetencji. Wszystko
to, co nas trzyma, co nas blokuje, z czego
nie zdajemy sobie sprawy.
Później następnym etapem jest stan
świadomej niekompetencji, kiedy już wiemy,
co nas trzyma, co nas blokuje, co nas
ogranicza, co powoduje, że nie wierzymy, co
powoduje, że
nie możemy czegoś zrobić.
Później jest stan świadomej kompetencji,
kiedy dowolną, wybraną przez
siebie metodą, techniką, sposobem
dążymy do tego, żeby zrozumieć,
nauczyć się poznać to, na
czym nam zależy. I czwarty etap,
czwarty poziom, kiedy przestajemy o
tym myśleć, kiedy wszystko dzieje się automatycznie,
kiedy wszystko dzieje się bez wysiłku. Kiedy to dążenie
do szczęścia, do radości i do
miłości staje się naszą
nieświadomą kompetencją, nieświadomą,
niewymagającą kontroli, pilnowania i
zastanawiania się umiejętnością.
I na tym poziomie, zresztą w obydwóch tych
stanach podświadomości, prawo
przyciągania, to, o którym żeśmy rozmawiali, czyli prawo
dokonywania wyborów, działa automatycznie.
Teraz chodzi o to, żeby jak najwięcej
wartościowych rzeczy, ważnych, wartościowych,
przydatnych rzeczy znalazło się
w naszej sferze
nieświadomej kompetencji.
Kiedyś jeszcze, jak prowadziłem firmę komputerową, jeździłem na serwis
oddawać jakieś rzeczy na
gwarancji. To
była bardzo duża firma
komputerowa i na
serwisie wisiał
taki napis:
„Wiedza jest wtedy, kiedy wszyscy wiedzą, o
co chodzi, ale nie działa.
Doświadczenie jest wtedy,
kiedy nikt nie wie, o co chodzi, ale wszystko działa.
My łączymy wiedzę z doświadczeniem. Nikt nie wie,
o co chodzi i nic nie działa”.
Zapamiętałem to, bo oczywiście było to przewrotne, jak na pewno
wyłapaliście.
Natomiast mówię wam o
tym, że na
poziomie właśnie
nieświadomej kompetencji nikt nie wie, o co
chodzi, nikt się nie zastanawia nad tym, a
wszystko działa. I tego kochani,
oczywiście jak zawsze z całego serca wam życzę i
obiecuję, że nie zostawię was z
tą wiedzą tak po prostu i już róbcie z tym, co chcecie.
Obiecuję, że w następnej audycji
porozmawiamy o tym. Postaram się wam
powiedzieć, jakimi
sposobami, po co jest nam duchowość, jakie daje
możliwości, aby z tego,
po pierwsze, rozpoznać ten poziom nieświadomej
niekompetencji, czyli te wszystkie ograniczenia, które siedzą w
naszej podświadomości i jak
najwięcej rzeczySpróbować
przesunąć w ten etap,
w stan nieświadomej
kompetencji, gdzie wszystko się dzieje
bez wysiłku, automatycznie, w sposób naturalny.
Gdybyście chcieli,
żebym jednak temat podświadomości podrążył, to po prostu dajcie
mi znać. Mamy 84.
audycję, tematom podświadomościowym poświęciłem ileś tam
audycji. Nie chcę was też zamęczać. Natomiast
jeżeli będzie potrzeba wyjaśnienia tego, bo na tym
etapie te informacje o
podświadomości są bardzo ważne, żeby
móc
zagłębić się w ten
temat w sposób praktyczny. Więc jeżeli, to z chęcią
wrócę. Tylko dajcie mi, proszę kochani znać.
Przepraszam, że was troszeczkę przeciągnąłem i
może będzie znowu mniej czasu na komentarze, ale uważam ten temat za
naprawdę może nawet
najistotniejszy, najważniejszy
z tych dotychczasowych 80 paru
audycji. Także dziękuję wam za
cierpliwość.
Przemyślcie, pomyślcie. Jak są jakieś pytania,
dzwońcie. Zaraz po krótkiej
przerwie, o którą poproszę pana Marka.
A jak nie, to ja zaraz po przerwie biorę się
za czytanie
komentarzy i odpowiadanie na jak największą
ilość waszych pytań czy wątpliwości.
Tak więc robimy króciutką
przerwę kilkuminutową. Zaraz państwu powiem, ile ta
przerwa tak dokładnie potrwa. Pięć i pół
minuty. Posłuchamy sobie utworu
polskiego zespołu Czaku. Utwór zatytułowany
„Człowiek”. Kompozycja sprzed chyba 13
lat, ale z biegiem czasu, zamiast tracić na
aktualności, ten utwór o
człowieczeństwie tylko zyskuje. Stety bądź
niestety, ale myślę, że warto tego kawałka sobie
posłuchać. I już za pięć i pół
minuty wracamy do państwa do audycji „Świat oczami
duszy”. Do tej części, w której pan Sławek będzie się odnosił
do komentarzy i będzie można również
zadzwonić. Także mamy nadzieję, trzymamy kciuki, że
chwycicie państwo za smartfony i włączycie
się z nami do tworzenia dzisiaj tej
niezwykłej, bardzo ważnej audycji. Radio
Paranormalium, paranormalny głos w twoim domu.
Zostańcie państwo z nami.
Słyszałem o tobie tyle dobrego.
Może się mylę, może nie wierzę.
Lecz czemu nie czuję tego samego?
A może patrzę na ciebie za szczerze?
Ty przychodzisz i wnosisz wciąż nowe kamienie.
Tak bardzo mi ciążą, trzymają przy ziemi.
Idę w życie, pcha, chociaż drzemie.
Powiedz, skąd bierzesz tyle
kamieni?
Chcesz spokoju, wolności,
niebywalności. Siedzisz i
płaczesz, a nie wiem, dlaczego
zabijasz każdego, kto
myśli inaczej. Receptę na
życie jak Syzyf swą toczysz.
Chwytasz na siłę. Najlepiej
każdemu od drogi zaskoczysz, że
tutaj już byłeś.
Ty się zagarniasz i stawiasz na swoim.
Że bardziej miłujesz i piękniej niż oni.
Że zawsze najwięcej pomagasz w potrzebie.
O tak, potrzebę rozumiesz.
Pomoc? Już nie wiem.
Miałeś dla siebie, a
nic nie dałeś. Schyliłeś
pokorze za to, co już
miałeś. Chwytasz za
gardło czynie, nie
ręką. Wzięliś
miłością, a nie
udręką. Chcesz spokoju,
wolności, niebywalności.
Siedzisz i płaczesz, a nie wiem,
dlaczego zabijasz każdego,
kto myśli inaczej. Receptę na
życie jak Syzyf swą toczysz.
Chwytasz na siłę. Najlepiej
każdemu od drogi zaskoczysz,
że tutaj już byłeś.
Słyszałem o sobie tyle sprzecznego.
Kaleczę wzorzec czegoś mądrego.
Może samego siebie zaskoczę.
Odłożę słowa, przemyję
oczy.
Bez pokoju, wolności,
witalności. Siedzisz i
płaczesz. A wiem, dlaczego
zabijasz każdego, kto myśli
inaczej. Recepty na życie jak
syzyfową toczysz. Wpijasz na
siłę. Najlepiej kasetę
odnowy zatoczysz. Że tutaj
już byłeś.
Że tutaj już byłeś.
To był zespół Czaku w utworze zatytułowanym "Człowiek".
Jeżeli ktoś lubi rockowe brzmienia z
bardzo ciekawymi tekstami, to polecam
zainteresować się całą twórczością tego zespołu.
Szczególnie zachęcam do wspierania
polskich wykonawców w tym ciężkim dla nich okresie.
Wielu nie może w ogóle koncertować z uwagi na różne
ograniczenia spowodowane pandemią koronawirusa.
Warto czasami zajrzeć do jakiegoś sklepu internetowego
z mp3 czy z plikami
FLAC, bo Bandcamp też takie oferuje.
Poszukać
swojego
ulubionego artysty, kupić jakiś jeden utwór
albo najlepiej cały album. I w ten sposób
można bardzo łatwo i przyjemnie artystę swojego ulubionego
wesprzeć i przyczynić się do jego
przetrwania na scenie muzycznej, na rynku muzycznym w tym
trudnym okresie. A w Radiu
Paranormalium po krótkim przerywniku muzycznym powracamy do audycji Świat
Oczami Duszy. To jest ta druga część audycji, w której pan
Sławek Bączkowski będzie się odnosił do komentarzy na
czatach. No i będziemy także dzisiaj,
24 sierpnia Roku Pańskiego 2020
czekać na wasze telefony. Mam nadzieję, że
chwyciliście państwo już za smartfony i już niedługo się
usłyszymy z pierwszym słuchaczem. A jeżeli
jeszcze nie chwyciliście, to warto
już teraz wykręcić numery do Radia
Paranormalium. Stacjonarny 32
746 00 08.
Komórkowy i do SMS-ów również to
530 620 493.
Skype radio.paranormalium.pl.
Można także do nas pisać na GG pod numerem
36 08 80 02.
Jesteśmy także na czatach Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl oraz na czatach
towarzyszących naszym transmisjom na YouTube.
Można nas również spotkać na Facebooku, na fanpage'ach Radia
Paranormalium i pana Sławka Bączkowskiego, na grupach
Radia Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata.
A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania,
komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się
do naszej audycji na nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl.
Dziękuję, panie Marku. Kochani, także
jak macie ochotę dzwonić, to dzwońcie jak
najszybciej. Ja was przeproszę, bo przez te półtorej
godzinki najprawdopodobniej nawet już mniej nie zdążę przeczytać
wszystkich komentarzy.
Więc przelecę tylko te, które są
istotne w
temacie naszej dzisiejszej audycji, bo na
tym chciałbym się bardzo mocno skupić. Na początek
tylko mała odskocznia
od tematu. Adam pisze: "Jak tam gromadka zwierzaków
dogaduje się z kotem?" Ania też napisała: "Kotek rządzi". Tu
Krystyna jeszcze napisała, że pieski są w
drugim domku. Kochani, chciałem was uspokoić.
Mamy telefon? Mamy telefon. Halo, halo!
Czy się słyszymy? Halo, halo! Dobry wieczór.
Emilia z tej strony. Ta słuchaczka, która bała
się marzyć. Tak pan, człowiek mnie podsumował.
Emilia,
moja ulubiona pisaczka.
Tak. A pan jest moim ulubionym prowadzącym
audycję, więc wszystko się zgadza. Tak. Muszę
wam powiedzieć, że dzięki pani Emilii, która mnie po
prostu zakazała wręcz
zakończenia nadawania
audycji. Między innymi dzięki niej tutaj jeszcze
jestem, bo się wystraszyłem trochę.
Nie nakazałam tak, ale
zakazałam panu dlatego – nie wypieram się
tego – że za dużo te audycje mi dają
osobiście, żebym mogła z nich zrezygnować. I myślę, że nie
tylko ja. Nie tylko mnie to dotyczy, ale
na swój sposób chcę powiedzieć, że mam ogromną
tremę. A czego? Ogromną tremę mam
i na pewno to słychać po prostu. Bo nigdy w życiu nie byłam w
takiej sytuacji, żeby dzwonić do radia i wypowiadać się w ogóle
jeszcze na jakikolwiek temat, a
po prostu wychodzę ze swojej strefy komfortu tak bardzo, że już nawet jej nie
widzę. Nie wiem, gdzie ona jest. Ale jest pani teraz w
innej strefie komfortu. Komfortu, że się słyszymy
w końcu, że tak powiem, na żywo, nie tylko poprzez
słowo pisane. To dla mnie jest na przykład super
komfort. Dla pana jest to komfort, dla mnie
może niekoniecznie, ale może chciałam
rozpocząć. Może mi będzie wtedy łatwiej jak już
zacznę mówić. Chciałam wyjść od tego pytania, które pan zadał na
początku audycji: dlaczego nie chce nam się być szczęśliwymi?
Ja chciałam odpowiedzieć panu na to pytanie. Odpowiem panu w ten sposób:
nie wiem. Nie wiem, dlatego, że mi się chce. Mi się
chce być szczęśliwą. Ja jestem szczęśliwa i mówię to po prostu z
całą odpowiedzialnością tego słowa.
To, co ja ostatnio doświadczam w życiu, właśnie dzięki panu.
Zaraz o tym opowiem. Ale to, co ostatnio się dzieje,
jest po prostu tak niesamowite, że
naprawdę w życiu bym sobie nie mogła lepiej
wymarzyć. A to się po prostu ziściło
naprawdę. To jest taki stan, to jest taka euforia,
takie rastanie po prostu w powietrzu,
że to naprawdę się nie da opisania. Tak naprawdę nie potrafię opisać
słowami. Próbuję sobie w głowie ułożyć takie określenie
inne, ale to wszystko jest po prostu nieadekwatne i nie oddaje
tego uczucia, które
się dzieje od jakiegoś tam już czasu. To nie
jest tak, że to się dzieje przez tydzień. To już jakoś tam trwa jakiś proces.
I naprawdę polecam każdemu. Polecam
każdemu, bo okazuje się, że w moim przypadku ta
droga duchowa, tak to chcę nazwać, droga
po prostu pójścia w głębiny własnej duszy w którymś momencie swojego życia
okazała się, że to przynosi niesamowity spokój, niesamowitą radość, niesamowite
szczęście i tak naprawdę uratować się.
Uratować się w cudzysłowie. A
to wszystko tak ściąga z tej chmurki
na ziemię i mówi mi, że nie da się tak wysoko. Tutaj jest życie. Tutaj
też każdy aspekt życia jest ważny. Nie tylko to, co tam w ogóle, ale
też to, co tutaj na dole. To, co nas
dotyka. Każdy aspekt naszego
życia jest ważny
i wart tego, żeby
poświęcić mu jakąś część energii i tak dalej.
Coś jeszcze chciałam powiedzieć. Może tak troszeczkę na początku. Nie chcę
za dużo czasu zabierać, ale też chciałabym pokazać po
prostu ten proces w skrócie,
który się dokonał pośrednio dzięki panu Sławkowi,
bo pan Sławek jest dla mnie ogromną inspiracją już od wielu
miesięcy, bo tak słucham audycji około roku pewnie. I tak
na początku słuchania tych audycji stwierdziłam, że
ja nic nie rozumiem, co pan człowiek do mnie mówi. To było jak piosenka w obcym
języku. Czuję melodię,
ale nie rozróżniam tekstu w ogóle. Nie wiem, o co chodzi.
I gdzieś tak w którymś momencie powoli zaczęło
to do mnie docierać. Proszę, panie Sławku, coś powiedzieć, to ja naprawdę bardzo
słucham. Nie, nie chcę tutaj.
Słyszę, że głos troszeczkę, że tak powiem, się uspokoił, więc nie chcę
wracać do tej tremy, dlatego się nie wtrącam. Broń
Boże. Słucham z zapartym tchem. Jakieś
dźwięki i nie wiem po prostu, czy to pan może, czy nie, bo naprawdę
bardzo słyszę. Nie wiem, czy to jest kwestia
zasięgu czy jakaś inna. Nie,
to pewnie u mnie powiadomienia z Messengera.
No dobrze, to już teraz wrócę do tego, co mówiłam.
Już mi się przypomniało. Chciałam powiedzieć po prostu, że gdzieś tak
dopiero koło połowy audycji, czyli bardzo
dużo to przeminęło, zanim w ogóle coś tam gdzieś zatrybiło, to
sobie pomyślałam, że a może spróbować w
tej dziedzinie, tak jak pan Sławek mówi, spróbować
jako taki eksperyment.
Może coś zatrybi. I to było ze skutkiem
różnym, ale
mam wrażenie, że sama ta próba, sam wysiłek, który podjęłam,
dużo po prostu zmieniła. Otworzyła gdzieś tam jakieś drzwi i tak jedna rzecz
otwierała kolejne, kolejne. Tam różne tematy przerabiałam w swoim życiu, takie
najważniejsze. Nie chcę wymieniać, co to są takie najważniejsze dla
mnie tematy, najistotniejsze. To była kwestia winy, kary i
wybaczenia sobie. To po prostu był taki kamień milowy.
Gdzieś tam, w którymś momencie
zrozumiałam, gdzie
tam jest ten mechanizm właśnie mnie, we mnie.
Gdzie jest ten mechanizm tego, żeby nauczyć się sobie
wybaczać, żeby wybaczyć sobie naprawdę grubą rzecz z mojego
życia. I w
momencie, gdy to się stało, to zalała
mnie euforia totalna.
Ja się czuję naprawdę jak po jakichś środkach wyskokowych. Nigdy
żadnych nie brałam, nie mam porównania, ale to jest po prostu
lato nie w powietrzu.To jest dla mnie to
pytanie kluczowe. Ja nie potrafię znaleźć innego słowa, które byłoby
adekwatne, tylko właśnie szczęście.
Nie mogę panu powiedzieć dokładnie, która to była audycja. To było trzy tygodnie
temu i to była audycja w rocznicę śmierci pana
syna. Tam jeden ze słuchaczy
zadzwonił. Była mowa o karmie, regresingu i tak
dalej. I jeden ze słuchaczy zadzwonił w sprawie tego regresingu. Pan mu
wtedy powiedział, że ze swoim
synem miał pewną karmiczną sprawę i
żeby nie regres w regresing, ale niech słuchacz spróbuje zadać
pytanie własnej duszy i zobaczy, co nam odpowie. I wtedy tak
mówię: „Aha, może ja też spróbuję”. I
to do mnie przyszło natychmiast. Natychmiast. I
tak poukładałam jedną taką sprawę, z którą ja nie mogłam
się totalnie pogodzić, nawaliłam na
maksa, a tu okazało się, że to gdzieś tam
się zapętla, gdzieś tam się coś tam wyrównuje. I
nie oszukujmy się, to też tak troszeczkę działa na część
odpowiedzialności mogłam lekko przerzucić
na tę sprawę. Tak że ja jestem marionetką w tym
całym procesie. Później zaraz przyszła refleksja, że
wolna wola i tak dalej, i tak dalej, ale to pozwoliło mi coś
odblokować. To pozwoliło mi, że ten ciężar, który miałam, on
zmalał i w momencie, kiedy to jakby się
we mnie przełamało, zniknęło,
gdzieś tam się rozwiązała ta sprawa, to mówię, to
już później poszło po
prostu na maksa. I ja też w
związku z tym swoim takim stanem mam takie dwie
refleksje: jedna jest taka, że widzę, jak ta
duszyczka mnie jednak ciąga na dół, jak jednak mówi mi:
„Trochę za wysoko latasz, troszeczkę z luzu,
troszeczkę niżej. Tutaj życie jest do
zrobienia. Tutaj jest robota tu, nie tam”. To jest
jedna rzecz, a druga jest taka, że ja uważam,
że ja nie nadążam za tym. Moje ciało nie nadąża, moja głowa nie nadąża
za tym, co się dzieje i za dużo myślę,
za dużo to analizuję, za dużo chcę po prostu uchwycić,
skatalogować. Za dużo mój umysł chce
po prostu zapanować nad tym
okresem. Tego jest po
prostu za dużo i nie daję rady. Ja wiem, że to
gdzieś tam w pewnym momencie z jakimś odrazem to się wyrówna,
ale coś się pojawia taki moment, że ja mogę to
stracić. Pojawia się we mnie taki moment, że mówię: „To wszystko teraz kładę
na jedną wyrównuję i po prostu nie robię nic. Będę dawno stara
ja”. I też tutaj oczywiście pojawiła się znowu ta
wyższa myśl. Nie wiem, czy to jest wyższe, czy wyższa mądrość można
powiedzieć, na zasadzie trochę takiego olśnienia.
Zawsze mam taką nadzieję, że nie
stracisz tego. Nie stracisz tego dlatego, że to w tobie. Jak coś
stracisz, to to odzyskasz. To nie jest coś, co
dostałaś w prezencie od świata, od wszechświata. Nie, to
jest tylko w tobie. I tak naprawdę ja
zrozumiałam to, co pan mówi kiedyś, że to wszystko w sobie mamy w
sobie. Wtedy myślę: „No tak, on może być taki
mądry”. A teraz oczywiście
w momencie, kiedy ja tego doświadczyłam, ja to poczułam, teraz wierzę.
I tak chyba tyle chciałam powiedzieć. Przepraszam jeżeli
byłam jakoś niedoztywna.
Proszę, że tak
powiem, proszę za nic. Chciałam
po prostu panu Sławkowi malutką laureczkę wystawić.
Powiem szczerze bardzo dziękuję. Nawet zastanawiam się,
czy nie powinniśmy się zamienić miejscami
przynajmniej na jedną audycję. Bo ja tu w zasadzie- Nie,
myślę, że to by nie miało sens.
Więcej wiary w siebie. Powiem tak: troszeczkę tam
był głos zniekształcony i nie wiem, czy wszyscy wszystko, że tak powiem,
wyłapali. Ja też będę musiał- Właśnie ja też
bardzo słabo słyszę, więc nie wiem, czy
to była jakaś kwestia techniczna, ale też ja bardzo szybko
mówię i to się ze mnie tyle entuzjazmu, że
trudno jest nad tym zapanować.
Ale tak z ciekawości zapytam, czy tak było przedtem, czy to teraz
jest taki pośpiech, takie nadrabianie czasu?
Nie, to było wcześniej, bo ja pisałam o tym do pana
tam kiedyś, że ten postęp we mnie jest i on był w
zasadzie myślę, że jak zaczęłam słuchać
pana audycji, gdzieś pan w którymś momencie to powiedział właśnie o tym takim
poczuciu, że ten czas się kurczy
i to już wtedy czułam, że już wtedy się
kurczy. A teraz właśnie wręcz przeciwnie. Raczej mam taki dosyć
stosunek do tego, że jak nie teraz,
to nie zdążę. Będzie jeden i ten sam.
Co ja zrobię z tym? Co ja zrobię z kolejnym? I tak dalej.
Powiem szczerze bardzo dziękuję za tą
miłą niespodziankę. Myślę, że naprawdę
wystawiła, ja przynajmniej ją odbieram
swoim radosnym sercem, fajną taką
laurkę. Ja uwielbiam takie
żywe dowody, że to jednak, jak sama pani powiedziała,
że to jednak działa. Że to nie jest tylko jakieś tam
przeczekanie, tylko że to jednak działa i się
okazuje, że to jest prostsze, niż by się gdzieś tam w założeniu
wydawało, prawda? Tak, bo
jakby działa to jedno, chociaż ja na to potrzebowałam bardzo dużo
czasu. Bardzo dużo jakby z perspektywy lat. To krótko,
ale po prostu naprawdę dużo, bardzo dużo tych godzin
intensywnego słuchania audycji. I tak jak pan powiedział dzisiaj, gdzieś pana
szturchnął w świadomości kijem i coś w którymś momencie
zaskoczyło, że pojawia się taka myśl: a może by spróbować to
i to?Wynikło z tego, że ja jakoś biegam
pracować nad sobą. Nie. Po prostu chodzi o to,
że w momencie, kiedy odkryłam tą całą drogę, to
okazało się, że nawet pierwszy krok już dał mi spokój.
Już dał mi poczucie, że to wszystko ma sens
i to mnie pcha w tym
kierunku. To nie jest to, że ja nie wiem. To jest po prostu
taka potrzeba, która
pozwala mi czuć się dobrze. Ja to robię dlatego, żeby
czuć się dobrze. Ja jestem na tej drodze, żeby czuć się dobrze. Ja chcę być
szczęśliwa, przecież chcę być szczęśliwa.
Zawsze byłam szkolona, że szczęście się tam gdzieś.
Szczęście w ślubie, w urodzeniu dziecka.
Pojedyncze życie, które są szczęśliwe. Ale nie, ja
każdym może być każdym razem. Każdego dnia może być
bardziej szczęśliwa. Każdego dnia może
być szczęśliwa. Bo powiem tak: zawsze w moim życiu, gdyby
ktoś spojrzał z boku na
sumę moich posiadania: dziecko, dom,
praca, tak samo przed tą drogą dwa
lata temu, tak samo teraz. Nic się
nie zmieniło, a zmieniło się wszystko. Po prostu zmieniło się w
głowie. I to trochę
irytuje, po prostu nie ma końca jakaś wartość.
To jest taka nieprawda.
Ja się bardzo cieszę oczywiście.
Bardziej mi też chodziło, wie pani, bo ten okres
faktycznie, my większość życia
spędzamy na tym, żeby się na coś zdecydować,
żeby nabrać odwagi, żeby się
przekonać, żeby znaleźć potwierdzenie i tak dalej.
Natomiast jak już zaczniemy to robić, jak już to zrobimy, to się okazuje, że
to jest proste, łatwe i to się dzieje samo, prawda? Nie wiem, czy pani
to potwierdzi. Tak, bo tak na dobrą
sprawę, jeżeli bym się cofnęła- Gra wstępna była zdecydowanie długi czas. Ja nie
jestem w stanie tam powiedzieć jak. Ja nie jestem w stanie powiedzieć, że to
było tak czy tak. Po prostu gdzieś tam coś.
Tyle mogę
powiedzieć. Gdzieś tam. Ja nie wiem, naprawdę nie wiem.
I o to właśnie, kochanie, chodzi. I
to jest idealny
przykład na dzisiejszą
audycję. Tak się dzieją rzeczy w momencie, kiedy one się
znajdą w naszej nieświadomej
kompetencji. To się po prostu dzieje samo.
Przestajemy się nad tym zastanawiać. Ja chciałam jeszcze tylko jedną rzecz
dodać, bo to nie jest też tak, że ja teraz
jestem uduchowiona, idealna, po prostu błędy mi się nie
zdarzają i tak dalej. Nie. Ja nadal mam swoją podświadomość i
ona trochę się zmieniła,
ale to też nie jest jeszcze taki okres, żebym ja mogła
stwierdzić tak jak bardzo, co tam gdzie. Tylko po prostu
coś się zmienia, ale to jest tak nieuchwytne, że tak
naprawdę, tak jak mówię, trudno to jakoś obrać w
słowa, ale to też nie jest tak, że już się jest
idealnym i tak oświeconym i
się nie popełnia błędów i nie ma gorszych dni.
Bo jesteśmy ludźmi.
Proszę więc właśnie
zrozumieć też, kochanie, to jest też apel do
słuchaczy. Nie myślcie właśnie, że my
zmierzamy do tego, że będziemy tutaj uduchowionymi
mnichami, którzy będą latali nad ziemią. To nie o to chodzi.
Tu chodzi o to, żeby być sobą, być fajną,
wesołą, pogodną, radosną osobą w normalnych,
ziemskich warunkach. Spokojną. To o to chodzi. Dokładnie
tak jest. Tak, ja się zgadzam po prostu, bo ja też długo
myślałam, że to właśnie nie wiadomo co, po prostu w każdej sytuacji być
spokojnym i mieć zen i w ogóle nie dać się wyprowadzić z
równowagi. Ja jestem bardzo nerwowa. Po prostu chodzi o to,
żeby widzieć różne rzeczy, widzieć jakieś tam mechanizmy
i pozwolić sobie też na błąd. Też na tym mam
wrażenie miłość do samego siebie polega, żeby nie biczować się za to,
że zrobiliśmy źle, nie karać się, jak ja to robiłam, tylko po
prostu wybaczyć sobie, powiedzieć: „No trudno, nie jesteś idealna. Jesteś
człowiekiem, żyjesz na ziemi, masz takie życie. Idziemy dalej.
Podnosimy się i idziemy dalej.”
Jedyne, czego od siebie oczekujmy i wymagajmy, to radości i
szczęścia. A błędy
będą się przytrafiać i nikt też od
nas nie oczekuje tego, żebyśmy nie popełniali błędów,
bo inaczej życie jest nudne i inaczej też
stoimy w miejscu. Nic nas nie stymuluje, nie mamy
już nic do zrobienia. Więc to też nie o to
chodzi. Żeby być uśmiechniętym,
zadowolonym, szczęśliwym i spokojnym.
Oczywiście, że tak. I to jest najważniejsze. Wie pan, ja teraz na
przykład chodzę po ulicy, się uśmiecham do ludzi jak jakaś głupia.
Naprawdę to jest tak silne, że ja
czuję potrzebę, na razie to jest jeszcze niewielka potrzeba,
ale mówię, zobaczymy. Czuję potrzebę, żeby wyjść z tym do ludzi. Ja tak
naprawdę całe życie w swojej podświadomości się chowałam, jakby miałam to
zakodowane. Tego krytyka takiego wewnętrznego, który mówi:
„Nie dzwoń dzisiaj do radia. Kogo to interesuje? Kogo interesuje to, co
ty masz do powiedzenia? To w ogóle jakieś bzdury są ze strony
słuchacza.” Mam to w sobie. Mam to w sumie
cały czas, tylko po prostu ta potrzeba jest silniejsza. Tak samo, jak ja
napisałam panią, że marzenie jest silniejsze niż strach.
Jeżeli tak jest, to znaczy, że trzeba zacząć kość.
Super, super. Bardzo
fajny telefon. Bardzo miła
niespodzianka. Nawet nie
myślałem, zresztą tam zasygnalizowałem, że wspomnę o tym w
audycji, ale nie myślałem, że aż tak. Ja właśnie dlatego się tutaj, wie pan,
przygotowałam. Tylko co z tego? Nic nie powiedziałam z tego, co
chciałam powiedzieć. Tak to zawsze
jest.W każdym razie
bardzo panu dziękuję za to, co pan robi.
Dla mnie to jest po prostu nieocenione. Nie wiem, jak inni
słuchacze. Na pewno dostaje pan też podobne sygnały i
chociażby jedna osoba taka jak ja,
moim zdaniem to już naprawdę jest dobra
robota. Bardzo dziękuję. Naprawdę
proszę nigdy nie rezygnować, bo ja będę zawsze słuchać,
tak jak mnie pan inspiruje naprawdę. Pogadamy o tym poza
anteną.
Dobrze, już nie zabieram czasu. Ma pani swoją historię. Dziękuję bardzo
za to, że mogłam powiedzieć kilka słów.
Dobranoc. Dziękuję bardzo. Wszystkiego
dobrego. Dobrej nocy. Dziękuję za telefon.
Dziękuję bardzo. Ja tutaj pozwolę
sobie przypomnieć numery telefonów do Radia Paranormalium. Stacjonarny
32 746 00 08.
Komórkowy i do SMS-ów również, SMS-y
również czytamy, to 530 620
493.
I oczywiście Skype
radio.paranormalium.pl.
Kochani,
ja nic nie dodam do tego telefonu. Nic nie
dodam.
Chociaż oczywiście bardzo się cieszę.
Trudno, żebym się nie cieszył słysząc
tak fajne informacje. Ja co prawda o nich troszeczkę
wiedziałem, bo tak jak wspominałem,
my od czasu do czasu coś do siebie
piszemy. Zawsze dostaję maila w
momencie, kiedy coś zaczynam narzekać, to zawsze dostawałem
maila, żebym broń Boże tutaj się nie odważał
na jakiekolwiek zmiany albo rezygnację.
Natomiast cieszę się, że to
zostało wypowiedziane w sposób spontaniczny
i całkowicie szczery. Także
myślę, że więcej dowodów
na to, że warto tą
drogą gdzieś tam dążyć
i też nie poddawać się tak, że jedna audycja,
nic nie rozumiem, nie wiem, o co chodzi, żeby
się nie poddawać. Żeby jednak
dać sobie troszeczkę czasu, bo
to, co mówiłem wielokroć, pani Malwina tutaj potwierdziła,
że ta ulga, ten spokój, który się
pojawia w życiu, jest
wart tego zachodu. Także jeszcze raz
dziękuję. Serdecznie pozdrawiam
i wracam do
czytania komentarzy. Tutaj było
pytanie o zwierzątka. Chciałem was, kochani, też uspokoić bardzo
mocno. To jest moja niewątpliwa
radość, to, co się dzieje teraz w moim życiu.
Pieski sobie wszyściutkie pięknie żyją. Mamusia
daje radę. Koty na tyle są
mądre, że raczej nie starają się nawet zbliżać
póki co do szczeniaczków, ponieważ mamusia jest
bardzo czujna,
jeżeli chodzi o inne stworzonka, które się
zbliżają. Natomiast dopuszcza
ludzi. Psiaczki otworzyły
oczki, zaczynają troszeczkę szczekać. Dzisiaj zaczęły się
troszeczkę bawić między sobą. I
moja młodsza córka podczas ostatniej wizyty w niedzielę
stwierdziła, że przestały wyglądać jak świnki morskie, a zaczęły wyglądać
jak pieski. Więc być może
pozwolę sobie wrzucić tam jakieś zdjęcie,
bo wygląda to sympatycznie. Dziękuję wam kochani za
troskę, za zainteresowanie.
A teraz już wracamy do audycji
i do komentarzy. Nikom napisał: „Z tym ruszaniem i
łańcuchem to chyba marksistka
napisała Róża Luksemburg”. Nie wiem, kochani, i tak naprawdę,
jak mówię, dla mnie to jeżeli
coś jest logiczne, coś jest sensowne, coś jest fajne, to nie ma
znaczenia, kto to
napisał. Cieszę się, że to napisał.
Tutaj
mamy też Petera, się pojawił i mamy też Ulo.
Nowa postać na naszym czacie.
I jest takie: „Dlaczego nie chcemy być szczęśliwi? Bo ludzie karmią swoje
ego nieszczęściem, w ogóle różnymi stanami,
które ich wiążą”.
Mam nadzieję, że pod koniec audycji wyjaśniłem,
gdzie te wszystkie ograniczenia się mieszczą, czyli o tej
naszej podświadomości. A
to, że mamy dwa źródła emocji,
czyli lęk, strach, przerażenie, które
wynika z naszej podświadomości i
miłość, która wynika z naszej świadomości,
to też już mówiłem. Więc wszystko to, co płynie
z naszej podświadomości, jest zazwyczaj
w jakiejś części przynajmniej podszyte strachem.
Adam pisze, Adam J.:
„Z tym, dlaczego nie
realizujemy marzeń, jest taką samą odpowiedzią, dlaczego nie
pozwalamy sobie na coś, boimy się lub nie
wierzymy, że to nas uszczęśliwi,
że mamy masę programów”. Tak. I tu już
podobnie myślimy, więc bardzo się też iZ
tego powodu cieszę. Peter: „Staram się nie karmić nieszczęściem
ani pychą, prędzej
tymi rzeczami, co prowadzą do rozwoju”.
Nieszczęście i pycha też prowadzą do rozwoju, kochani. To już
powtarzałem wielokroć. Nieświadomość
też rozwija naszą świadomość, więc każde
doświadczenie, przez które przechodzimy,
nas w jakimś sensie rozwija. Nawet chociażby
rozwija nas w kontekście tego, co jest złe, co nam nie
służy. Grzesław pisze: „Wielu ludzi wie, że coś jest nie
tak z tym, co się dzieje na świecie, ale wolą się
nie wychylać, bo co ludzie powiedzą lub zasłaniają się
tym, że mają dobrą pracę, dzieci,
samochód, a
sam nic nie zrobisz i tak
dalej”. To
są znowu programy, które są gdzieś tam w
naszej podświadomości.
Dzieci mają fajnie. One są prawdziwe, bo nie są
obarczone tymi
uwarunkowaniami społecznymi.
Natomiast my wszystko robimy, żeby je obarczyć.
Na tym polega proces wychowania, ale to już
na inną audycję. Ulo pisze: „Peter, ale
ci, co chcą być nieszczęśliwi, karmią, nawet nie zdając
sobie z tego sprawy” i tu się całkowicie zgodzę.
Peter pisze: „To bądźmy dziećmi, beztrosko żyjmy i nie
planujmy za dużo” .
Dzieci niestety pozbawione są też
świadomości. Owszem, mają mnóstwo dziecięcej radości,
ale są pozbawione świadomości, empatii,
odpowiedzialności i tak dalej.
Więc chyba niekoniecznie nam się
to uda.
Grzesław pisze do Adama: „Podobno dziecko do siódmego roku życia
jest jak dyktafon. Rejestruje wszystko, co dorośli przekazują,
więc już na tym poziomie jesteśmy
warunkowani”. Tu jest temat o kształtowaniu i
budowaniu podświadomości.
Widzę, że jednak jest potrzeba, żeby o tym wspomnieć.
Może nie tylko wspomnieć, ale żeby ten proces opisać.
Dziecko do siódmego, ósmego roku życia tak naprawdę
żyje na
pograniczu dwóch światów: świata duchowego i świata tego
ziemskiego, już tworzącego
podświadomość. Jeszcze bardzo ważna rzecz,
że właśnie wtedy te
wszystkie połączenia neuronowe, które powstają w naszym mózgu od
urodzenia, swój najbardziej
intensywny wzrost mają właśnie
do trzeciego, czwartego roku życia. Później w
okresie szkolnym i gdzieś koło 21. roku życia ten
intensywny proces tworzenia
zaczyna zwalniać i zaczynamy już
operować tym oprogramowaniem,
które już posiadamy.
Dlatego też w późniejszym wieku, już
dojrzałym, trudniej jest pewne
połączenia zmieniać ze względu na to,
że my je już od 20. roku życia, a w
zasadzie od 13., 14. zaczynamy wcielać
w życie i powtarzać te programy,
utrwalać
je.
Adam pisze: „Do siódmego roku życia jest w stanie
niskich fal mózgowych, jak w hipnozie,
aby pobrać programy ze społeczeństwa”.
Jest w niskim
stanie fal mózgowych ze względu na to, że
ten umysł się dopiero programuje, ten mózg się dopiero programuje. Więc
tam nie ma jeszcze tych wszystkich procesów rozkminkowych, które my mamy.
I dzieci do siódmego roku życia
dostają stosunkowo mało bodźców
zewnętrznych, informacji zewnętrznych, bo są jednak
chronione. Jest wybierane to, co
widzą, z kim się spotykają. Są to
najczęściej rodzina, bliscy, przedszkole,
najbliższe otoczenie. Więc tam nie ma potrzeby takiej
intensywnej pracy mózgu. Poza tym
tam nie ma jeszcze tak dużo tych połączeń
neuronowych. „Podstawą
zmian w nas samych. Kochać samego siebie”.
Tak. Tylko od razu powiem:
jeżeli w naszej podświadomości nie mamy
wzorca, żeby kochać samego siebie, to nie będziemy siebie kochać.
Będziemy sobie powtarzać: „Kochaj samego siebie” i
na poziomie mentalnym będziemy starali się to
ogarnąć, dostarczyć sobie jakichś przyjemności i tak dalej.
Natomiast to nie ma nic wspólnego z
kochaniem samego siebie na poziomie
nieświadomej kompetencji,
czyli tak naprawdę
kochanie siebie duszą.
Adam pisze: „Sławku, szczerze mówiąc, to
nieszczególnie
marzyłem. Zawsze marzę, ale ostatnio bardziej
realizuję te marzenia”.
Czyli tu jest odpowiedź na moją prośbę, pytanie,
kto ten tydzień poświęcił na to,
żeby
produkować marzenia. Teraz jest,
drogi Adamie, takie pytanie: realizować marzenia,
czyli przejść
ze stanuCo? Do stanu jak?
Kochani, o to
chodzi, żeby ten
stan, czego pragniemy,
absorbował nas całkowicie.
Żeby ten stan, czego pragnę,
czego chcę, był zapisany w
naszej świadomej
niekompetencji, żebyśmy nie musieli do niego wracać,
żebyśmy nie musieli o nim pamiętać, żebyśmy nie musieli sobie go
przypominać. Wtedy ten
cały proces dzieje się samodzielnie. To, o czym
nasza droga słuchaczka mówiła. Ona nie wie, jak się to dzieje,
jak się to wydarzyło. To się po prostu wydarzyło. Ale jak? Nie wiem.
Ponieważ jest to już, nie musimy
o tym myśleć.
Adam pisze: „Wiedza z internetu nie zawsze jest spoko. Czasem
można trafić na wierutne
kłamstwa”.
O tym wiemy. Dlatego ja też
mówię to samo o swoich audycjach. Nie wierzcie mi, sprawdźcie,
przetestujcie.
Tutaj nasza droga słuchaczka postanowiła to
zrobić i jest zadowolona, więc pójdźcie jej śladem.
To nie wymaga naprawdę dużego wysiłku.
Adam pisze jeszcze: „Dlatego ludzie zmieniają się, gdy się
zakochują, gdy koktajl chemiczny robi
burzę w mózgu”.
Być może o tym wychowywaniu dzieci jest, ale nie jestem
pewien.
Uroczystości wartościowe.
Mijam ten temat.
Dołączył do nas na Skypie pan Wojtek z Wielkiej Brytanii. Halo, halo,
czy się słyszymy? Dobry wieczurek.
Dobry wieczór. Cóż, przemyślę.
Witam panie Wojtku.
Pozdrawiam wszystkich słuchaczy, słuchaczkę, która
dzwoniła. A już
chciałem powiedzieć dziękuję.
Pana też, ale pan jako gospodarz na samym końcu.
Od strony technicznej powiem jako słuchacz, bo
dzisiaj mam okazję prawie od samego początku słuchać, to
rzeczywiście od strony
słuchacza, czyli mnie w tym momencie, jak ja
słuchałem, wyglądało to tak, że pana słyszę
świetnie. Natomiast tą słuchaczkę, która
dzwoniła tak jak ona sama już przypuszczała, po pierwsze
tempo mowy było bardzo szybkie i to jest
kwestia samego typu chyba połączenia, bo jak przypuszczam było
to połączenie telefoniczne, a nie skypowe i pasmo
przenoszenia- To było połączenie przez telefon komórkowy.
Mogła mieć po prostu słaby zasięg.
Zasięg to pewnie jedno, ale jeszcze oprócz
tego same z definicji połączenie przez telefon ma
ograniczone pasmo przenoszenia. W związku z tym ta część
tych dźwięków, które powodują, że
mowa jest bardziej zrozumiała, jest po prostu obcinana. A jak jest
zasięg słabszy, to już w ogóle. Plus do tego
bardzo szybkie tempo. Zrozumiałem
przesłanie tej pani, nawet nie pamiętam imienia,
ale
przesłanie zrozumiałem.
Bardzo fajnie, że powiedziała,
że te rzeczy się sprawdzają, jeśli chodzi o
pytanie swojej duszy, bo to chyba o to
chodziło. I
jakąś taką odpowiedź, którą się tam dostaje.
I ten nastrój trochę euforyczny.
Tutaj też muszę samemu powiedzieć, że na niektóre
pytania ja dostaję dość szybko odpowiedzi i
to rzeczywiście działa, ale to też nie na wszystkie.
A poza tym to też nie jest tak, jakby
czasami człowiek chciał, żeby to było na zasadzie bardzo
dokładnego wyjaśnienia,
opisu
z detalami i tak dalej. Po prostu czasami to są
krótkie
przekazy, które trzeba przyjąć i tyle.
Natomiast jeśli chodzi o metodę
z
słuchaniem tych odpowiedzi,
czasami się zastanawiam, na ile
mogę temu ufać, że jest to
odpowiedź ta, na którą oczekuję, a na ile
są to moje wcześniejsze
przemyślenia i coś, co zostało już
wcześniej zakodowane w moim
mózgu czy podświadomości, po prostu tylko
jest odtworzone.
To ja mogę panu podpowiedzieć.
Bo to się wie.
Proszę
się nad tym nie zastanawiać. Jeżeli
zadaje pan jakieś pytanie, mi odpowiedzi...
Jak kończyłem pisać książkę, to miałem taki
nawał informacji i one
mnie dołapywały, że tak powiem, przy różnych sytuacjach.
Kosiłem trawnik i jakaś myśl. I w
tym momencie wiedziałem, że to jest to.
Ponieważ dostaje pan
Czyli intuicyjnie mówiąc w skrócie.
No tak, w pewnym sensie tak.
Wie pan, że na tą odpowiedź pan czekał.
Natomiast jak zaprzęga pan do tego umysł, to faktycznie zaczyna
się pan wdawać w jakieś takie zawiłości,
rozkminki, które mogą ten obraz
rozmywać.
Panie Sławku, tu chcę doprecyzować, bo być może mnie pan źle
zrozumiał. Tu chodziło mi bardziej o to, że ja tą odpowiedź
dostaję w takiej właśnie krótkiej formie, ale po
czasie jakimś ja dopiero zaczynam ją analizować,
czy ona pochodziła z tego źródła, czy z tamtego źródła. O to
mi chodzi. To niepotrzebnie pan sobie komplikuje życie.
Wie pan, więcej zaufania do siebie. Bo jeżeli
już ta odpowiedź przyszła
i wie pan, że ona przyszła, że to jest
odpowiedź na pana konkretne pytanie, bo wie pan, jakie pan pytanie zadał, nie?
To już nie ma dalej co tego rozkminiać. To trzeba zadać szybko
następne pytanie.
Właśnie tu czasami jest tak, że to też nie
jest, u mnie to przynajmniej tak wygląda, że to też nie jest koncert życzeń
taki, że ja zadaję i mam po prostu
do dyspozycji i przez jakiś czas, do
momentu, kiedy przestanę zadawać, cały czas
będę dostawać odpowiedzi. No to tak niestety,
aż tak różowo nie wygląda. Ale tak to działa, panie Wojtku, tak to działa.
Naprawdę. Niech pan, że tak powiem, przestanie kombinować.
Tak. Tylko mówię, że czasami i tak, i tak, już
bez zastanawiania się, ja zadaję następne pytanie,
przyjmując, że tamte były okej, były
prawdziwe. Ale mimo wszystko to też nie jest tak, że ja
dostaję ciągle odpowiedzi. Rozumie pan? To nie jest
taki myślotok jakiś, który
przychodzi, czyli pytanie, odpowiedź, pytanie, odpowiedź, pytanie,
odpowiedź. U mnie to tak niestety nie działa.
Poza tym jeszcze jest jedna taka zależność. Co
prawda samemu tego tak jakby nie
wykoncypowałem, ale gdzieś słyszałem, że te
nawet dobre podpowiedzi,
właściwie to powinny być zawsze dobre i pomocne
podpowiedzi z tego źródła, to one
nigdy się tak jakby na siłę nie wpychają. W
sensie takim, że na przykład jeśli
nawet ktoś coś robi źle, to nie będzie na
zasadzie takiej gonitwy
myśli albo czegoś takiego natarczywego typu:
„przestań to robić, przestań to robić, przestań to robić, przestań to robić”.
Na zasadzie takiego głosu, który będzie
taki prawie, nie chcę tutaj użyć słowa
natarczywy i tak jakby
opętujący. Tak jakby to ktoś
z zewnątrz tobie podpowiadał, bo nigdy to
tak było. Ponieważ nasza dusza szanuje naszą wolną
wolę. No właśnie. Do naszej podświadomości,
która nie szanuje naszej wolnej woli i wszystko nam narzuca.
No właśnie. Także to też jest jakaś
taka powiedzmy wskazówka, że to nigdy
się nie pcha przed szereg, tylko raczej czeka
na naszą intencję,
że my czegoś tam oczekujemy. Dobra, to à propos
tego. A teraz à propos
dzisiaj tych czterech kategorii.
Powiem tak: podam takich parę przykładów z
mojego życia, jak to czasami jest. Pierwszy
przykład będzie na to, że czasami
pewne rzeczy, które są
już wyuczone i w tym najwyższym
stadium czwartym, one po prostu
czasami z powodu na przykład
niewykonywania czegoś, ja mówię
tutaj na przykład o jeździe samochodem,
to pomimo że one już były na tym
najwyższym stopniu, to po jakimś czasie, jeśli się
czegoś nie powtarza, nie trenuje, to one po prostu
schodzą tak jakby, nie wiem, nie chcę powiedzieć, że piętro
niżej, ale jakość
tych umiejętności spada.
A wie pan dlaczego? Miałem okazję tutaj się nawet przekonać.
A wie pan dlaczego? Bo się nie trenuje. No
widzimy.
Jeżeli
coś zaczniemy świadomie,
mentalnie, umysłowo, rozumowo traktować,
to tak jest. Czyli pan sam
na podstawie jakichś informacji pozyskanych z zewnątrz,
że tak powinno być, pan sam
wie i pakuje sobie tą sytuację w
stan świadomej niekompetencji, czyli:
„długo nie jeździłem, więc z pewnością zapomniałem”.
Nie, raczej tak nie było. To
raczej była taka, powiedziałbym,
dwukierunkowa komunikacja typu wsiadam do samochodu
i teraz tak: nie zastanawiam się, że tam długo nie jeździłem,
tylko teraz: „No chwila, co ja powinienem zrobić?”.
Czyli po prostu nie wiem, co zrobić. Po
prostu tego pilota, autopilota, którego
powinienem mieć włączonego,
przez chwilę przynajmniej ja zapominam. I zaczynam,
przechodzę w ten stan
świadomej kompetencji, czyli po prostu
wiem, że to trzeba zrobić tak, że to trzeba zrobić tak, ale
po prostu myślę o tym. Natomiast
samemu niestety tego autopilota tak od razu się
nie dało włączyć po jakiejś tam przerwie
w jeżdżeniu tym samochodem.Tak
się nie uczymy po prostu. Nawet jeżeli tak się dzieje, to
mówią, że to jest tak jak z jazdą na
rowerze, tego się nigdy nie zapomina.
Jeżeli coś już
było w tym stanie
nieświadomej kompetencji, to powrót
tego, nawet jeżeli się to pojawi w naszej świadomej kompetencji,
to powrót do nieświadomej kompetencji zabiera
mniej czasu. Tu
się w 100% zgadzam.
Rzeczywiście jest jak z tym rowerem, z tymi umiejętnościami,
że jeśli się czegoś nauczyło.
Drugi przykład z dziedziny sportu. Kiedyś
namiętnie trenowałem, nie tylko byłem kibicem,
ale też trenowałem tenisa, który jeśli ktoś ze
słuchaczy czy ogólnie ktoś grał w tenisa, to
dobrze wie, że to jest jedna z bardziej trudnych gier.
Pomimo, że na oko, jak się ogląda mecze
tenisowe, nawet jeśli ktoś nie jest fanem, to wygląda
dziecinnie prosto. Jakaś tam rakietka, tutaj
piłeczka leci pach, pach, pach. To jest bardzo
techniczny sport. Swego czasu
poświęciłem na to dość sporo czasu, bo przez parę lat pod
okiem trenera uczęszczałem na lekcje
i grałem oczywiście i na tych lekcjach i później z jakimiś
kolegami rozgrywaliśmy mecze. Oczywiście
na poziomie amatorskim.
Wiadomo, że te umiejętności się
podnoszą, aczkolwiek nie w takim tempie,
jakby człowiek sobie tego życzył. Były takie dni,
gdzie robiłem pewne rzeczy już wyuczone,
można powiedzieć, w tym czwartym stanie, tym najwyższym,
czyli prawie że automatycznie. Natomiast były też
takie dni później nawet, czyli chronologicznie
powinno być jeszcze lepiej, gdzie było
fatalnie. Ale nawet nie z tego
względu, że ja musiałem o czymś myśleć, tylko te same ruchy,
które miałem, już mi się wydawało, wytrenowane, one
danego dnia, nawet z tym samym
przeciwnikiem, nie zdawały egzaminu. Popełniałem tak
zwane fachowo niewymuszone błędy.
Czyli to nie było spowodowane jakimś super zagraniem
przeciwnika, gdzie ja nie miałem siły dojść
do piłki albo ta piłka była za
szybka, za dobrze zagrana i tak dalej, tylko
samemu partoliłem
to tak, jakbym się tego nigdy wcześniej nie nauczył. Pomimo, że dzień
wcześniej czy na przykład tydzień wcześniej przy
podobnym zagraniu radziłem sobie super. To
też jest taki przykład na to, że to
nie jest wszystko idealne.
To, że się nawet w pewnym momencie
czuje, że człowiek już tylko może być lepiej,
to niestety to tak nie jest. Powiem tak, panie
Wojtku. Nawet
jeżeli tak jest, zresztą ja nie twierdziłem,
że jest idealnie, to
nie za specjalnie ten
telefon w dniu dzisiejszym jest
zachęcający słuchaczy do tego,
żeby tego spróbowali. Więc tak nie do końca wiem, jaka
jest pana intencja. Intencja jest
taka, żeby powiedzieć: wie pan, nie zadzwonię,
nie żyjemy w latach 80., że
z pana punktu widzenia zadzwoni jakiś słuchacz i powie: „Tak, w
100% to jest tak. Czyli wszystko w zgodzie z
tego, co powiedziałem”. Ja mówię po prostu swoje wrażenia.
Odnoszę się do dzisiejszej, mówię w temacie audycji,
odnoszę się do tego, co pan mówił. Ale to nie
mówię z jakąś
intencją, tylko bardziej czekam na wytłumaczenie
albo żeby powiedzieć: a być może będzie
to- Panie Wojtku, dobrze, to już wytłumaczę. To, co
mówiłem na przykład
bardzo dużo mówią o
tym skoczkowie. Zresztą w każdym
sporcie to bardzo dobrze widać. Tyczkarz, który pokonuje
rekord świata, nie wiem, pięć metrów, sześć metrów,
siedem metrów. Następnego dnia skacze
5,80 i nie jest w stanie skoczyć dalej. Nie wiem,
Adam Małysz, Stoch czy inni. Widzi pan,
znalazł pan odpowiedź. Proszę bardzo.
Ale ja jej nie szukałem. Ja nie musiałem jej znaleźć, panie
Wojtku, bo to nie o to chodzi, że mnie pan
zmusił do zastanawiania się nad tym. Ja to doskonale wiem.
Ja zadzwoniłem żeby usłyszeć odpowiedź, a pan
odpowiada właśnie. I
wykonuje Kubacki, który
wygrał 11 konkursów pod rząd, był po prostu nie
do ogarnięcia i w pewnym momencie coś się zacina.
Ja to zjawisko zaobserwowałem bardzo dobrze. I teraz jest pytanie,
poszukiwanie tego automatyzmu, dlaczego tak się stało, mimo
że już był. Więc niby powinien
do końca życia skakać perfekcyjnie?
Nie, bo tych czynników, które wpływają
na nas- Właśnie, a tego pan nie mówił.
A czemu miałem to mówić?
Jako kompletna bardziej wiedza po prostu.
Właśnie o to chodzi, że tych czynników jest po prostu- Panie Wojtku,
każdy ma swoje doświadczenia. Ja nie
prowadzę audycji dla dzieci, że muszę im
tłumaczyć, jak się składa dwa klocki.
Tylko prowadzę audycję dla ludzi dorosłych, najczęściej bardzo
też i oczytanych i pewnie
ze sporą wiedzą i doświadczeniami
życiowymi.Więc
traktuję ludzi jak ludzi dorosłych.
I nie biorę na siebie
obowiązku mówienia o
wszystkich aspektach. Bo
musiałbym przerobić- Mogę wejść panu w słowo? Musiałbym
przerobić osiem miliardów przypadków podczas
półtoragodzinnej audycji. Nie wiem, czy chcemy
rozmawiać o ośmiu miliardach przypadków w każdej audycji, w
każdym aspekcie. Nie, ale muszę coś
panu powiedzieć, jak to wygląda z punktu widzenia w tym
momencie mnie, czyli jakiegoś słuchacza. Z mojego
punktu widzenia czasami mówi pan o rzeczach bardzo
oczywistych po sto razy, tysiąc razy, co z mojego punktu
widzenia trzy razy jakby pan powtórzył albo
10 razy, byłoby wystarczająco. W niektórych wypadkach,
tak jak w tym, czasami pan, z pana punktu
widzenia pewnie, nie robi pan pewnie tego ze
złą intencją. W pewnych rzeczach
bardzo pan rzeczy upraszcza, ale nie
mówiąc, to trochę tak wygląda jak umowa bankowa, która ma
jakąś gwiazdkę i pan tę gwiazdkę po prostu
pomija. Ale warto czasami powiedzieć albo
nawet powtórzyć. Ja
przynajmniej bym się czuł bardziej...
Może bym po prostu tego nie poruszał, gdyby pan powiedział, że czasami
jest jeszcze wiele innych czynników, które po
prostu warto wziąć pod uwagę. Ale tego pan nie mówi.
Ale z drugiej strony odpowiada pan,
panie Sławku, czasami oczywiste rzeczy, które powtarza
pan po sto razy, po tysiąc razy, gdzie wystarczyłoby powiedzieć 10
razy. To jest po prostu mój punkt widzenia.
Sorry, że tak, ale po prostu
ustosunkowuję się do tego, co pan mówi.
Panie Wojtku,
poznałem pana
opinię. Nie wiem, ilu w tej chwili jest słuchaczy i być
może na przykład jest pan jedynym słuchaczem, któremu to przeszkadza. I
teraz, na jakiej podstawie ja mam zmieniać swoją
koncepcję prowadzenia audycji? To jest moja prośba, panie
Sławku. Nie
wiedząc,
czy pozostałych 10, 20, 30 czy
40 słuchaczy na tym nie straci tylko dlatego, że pan
chce uzyskać jakieś informacje. Panie Wojtku,
najprostszy sposób: dzwoni pan do audycji i zadaje
mi pan pytanie. I tyle. Jeżeli chce pan poznać
odpowiedź, to zamiast bawić się w jakieś tam
zarzuty, przepychanki, dyskusje, czy powinienem, czy nie
powinienem, wystarczy zadać proste pytanie. Sądzę,
że to będzie z pożytkiem dla pana, ponieważ ja, jeżeli będę w
stanie, udzielę panu odpowiedzi i z pożytkiem dla słuchaczy,
ponieważ oni też uzyskają jakąś
odpowiedź, co do której być może,
że tak powiem, też oczekują takiej odpowiedzi, nie?
Myślę, że to jest skuteczniejsza metoda, nie?
Czy nie? Panie Sławku,
ja cały czas to robię, tylko tyle, że po prostu
dzielę się tutaj swoimi, z mojego punktu widzenia jakimiś
przemyśleniami i tym,
czego
czasami po prostu nie rozumiem. Jeśli pan mówi,
że coś wygląda tak i tak,
i nie ma tutaj żadnego
komentarza w tym momencie, to po
prostu ja tego nie rozumiem. Wie pan, ilu komentarzy, ilu dopowiedzeń w moich
audycjach nie ma?
Wie pan, ilu komentarzy, ilu
dopowiedzeń w moich audycjach nie ma? Gdybym chciał,
że tak powiem, sam się nad tym zastanowić, to znajdę ich
setki. Niedopowiedzeń. To
ja sam ich widzę. Tak, ale to jest też takim, moim
zdaniem, oczekiwaniem słuchaczy. To się zrobią z tego
setki tysięcy niedopowiedzeń, których ja nie dopowiedziałem w
audycjach. Pomnóżmy to przez 85 i
zrobi nam się taka długa lista, że ja faktycznie,
mimo gróźb naszej kochanej słuchaczki, oczywiście gróźb w
cudzysłowie, naprawdę tych
audycji nie skończę do setki. Panie Wojtku,
bardzo proszę o zadawanie pytań,
bo albo się dzielimy jakimiś wspólnymi, że tak
powiem, przemyśleniami i
coś tutaj wnosimy, jakąś wartość
dodaną do audycji albo zadajemy pytania. Umówmy się na
taką formę. No to zadałem panu,
panie Sławku. Zadałem pytania, bo
pierwsze pytanie było takie, czemu coś tam na
przykład nie zadziałało, pomimo że jest tak.
I na to pytanie najprawdopodobniej nie zna nikt odpowiedzi,
dlaczego tak się dzieje.
Bo wie pan, ci, którzy grali w piłkę na przykład,
też doskonale zdają sobie sprawę, że na przykład męczymy się,
obserwując na przykład mecz. Zespół, który jest na przykład
tak jak teraz mieliśmy przykład z wczoraj, że
Borussi,a która wygrywa z Barceloną 8:2 czy
tam 8:1, jest po prostu w
formie i tak dalej, morduje się z jakimś tam następnym,
może mniej utytułowanym zespołem i nikt nie wie dlaczego.
Że ci piłkarze, którym normalnie coś wychodzi, teraz im nie
wychodzi. Nie wiadomo.
Badamy pewien temat, zastanawiamy się nad nim.
I ja też nie jestem tutaj, nie oczekujcie, kochani, ani panie Wojtku,
ode mnie, że ja wam dam gwarancję na cokolwiek. Że ja powiem:
„Zróbcie to i to w 100% działa”. To
nawet twórcy Lamborghini, Maserati
czy Challengera takiej gwarancji nie dadzą, bo coś się zepsuje.
Więc nie wiem, czego pan, panie Wojtku, ode mnie
oczekuje.Tak, nie bardzo to robię. Niczego więcej, o
czym powiedziałem, panie Sławku. Czyli po
prostu od odpowiedzi, którą mi pan poniekąd dzisiaj
udzielił, aczkolwiek
ze swoim komentarzem,
wręcz odczułem to, że z zarzutem, że to
wszystko nie jest przeze mnie
klarowne i potwierdzające to, co
pan mówi, tylko po prostu dzwonię czasami, jak
mam wątpliwości i chcę się po prostu
dopytać. Więc to tyle. Dopytywanie,
zadawanie pytań bądź dzielenie się swoimi
przemyśleniami jak najbardziej, tylko ja mówię:
bardziej wartościowe dla mnie osobiście jest
chyba dzielenie się merytorycznymi przemyśleniami
i na tym się powinniśmy skoncentrować, bo nie jesteśmy
tutaj we dwóch, panie Wojtku. To też o to chodzi,
że jeżeli tak- Nie, jasne
Przegadajmy sobie jakieś tam tematy i
nikogo w to dalej nie wciągajmy.
Jasne. Natomiast to jest oczywiste, że
to, co teraz powiem, że jeśli ktoś dzwoni, to
zadaje pytanie ze swojego punktu widzenia, dlatego, że skąd ja mam wiedzieć,
kto inne osoby, które słuchają tej
audycji, jakie mają pytania? Jeśli mają pytania, to albo je zadają na
czacie, albo samemu dzwonią. Więc to jest oczywiste.
I tyle. Także ja zadaję pytania we własnym imieniu.
Dobra, to jakie jest następne pytanie? Bo na to wydaje mi się- Nie mam już
żadnych pytań i powiem panu szczerze, że po tej
dzisiejszej rozmowie miałbym stracha jakiekolwiek zadawać,
bo będę posądzony o... Już nie chcę
tutaj mówić, o co. Nie, panie Wojtku,
chodzi mi tylko i wyłącznie- To tyle, panie Sławku. Proszę,
że tak powiem,
nie brać
tego tak bardzo do siebie. Ja tylko powiem wprost, nazywając
rzeczy po imieniu. O godzinie 23:00
wchodzi na antenę Yubi. Ja jestem
prowadzącym wszystkich słuchaczy. Czyli pana dzwoniącego,
udostępniamy linię telefoniczną dzwoniącemu, ale również tych
słuchaczy, którzy napisali komentarze i oczekują mojej
odpowiedzi. Rozumie pan? I ja staram się
ten czas i
wszystkich, którzy zadają jakieś pytania, czy w formie pisemnej, czy
w formie telefonicznej, w jakiś sposób
usatysfakcjonować, udzielić im odpowiedzi na te pytania bądź
przeczytać ich wątpliwości bądź przemyślenia. Rozumie pan?
Dlatego chciałbym skrócić w pewnym sensie rozmowę
telefoniczną do tego, co jest istotne.
I tylko o to mi chodzi. Ponieważ mam
jeszcze komentarze z 20:29
w tej chwili, na tej stanąłem. My mamy
godzinę 22:36 i mamy jeszcze
25 minut przed następną audycją. Rozumie pan?
Jasne, szczerze mówiąc,
od początku to.
I tylko i wyłącznie. Dobra, w takim razie nie zajmuję
czasu. Proszę odpowiadać na pytania
i do usłyszenia. Do
widzenia. Dziękuję panu. Dzięki bardzo.
Mniej tego negatywizmu.
Dzięki za telefon. Dzięki za rozmowę.
Pozdrawiam serdecznie, jak zawsze, panie Wojtku.
I wracam, kochani, do czytania
komentarzy. Oczywiście też dzisiaj
się ze wszystkimi, już widzę, komentarzami nie
wyrobimy i tak się zastanawiam, czy nie przelecieć
gdzieś tam na koniec, chociaż tu kilka komentarzy: „Dobra
audycja i wartościowa”. To się z przyjemnością takie
komentarze czyta. I tu
Ula napisała:
„Właśnie
sam rozkminiam ten temat, więc
z
wielką przyjemnością bym też poznał
opinię osoby, która tym
tematem się zajmuje”. Być może
coś wspólnie wymyślimy. Ja też wiem
tyle, co wiem, a zawsze
warto, jak to mawiają, mądrego posłuchać. Rufi pisze:
„Faktycznie niektórzy mają pasma sukcesu,
wszystko mają
podane na tacy, a na przykład ja na
każdy sukces mniejszy lub większy muszę ciężko
pracować, żeby nie powiedzieć
kombinować”. I być może warto
sięgnąć w głąb siebie i zastanowić się, co
cię, mój drogi, trzyma. Jaki łańcuch tam cię
trzyma, jakie przekonanie,
które wyniosłeś gdzieś tam z dzieciństwa na temat swojej pracy i
swoich ewentualnych sukcesów. Adam pisze:
„Połączenia nerwowe moje ulubione są jak ścieżki. Im częściej
odwiedzane, tym bardziej ubite”.
Tutaj właśnie widziałem ten komentarz i z chęcią go
przeczytam. Aneta
pisze: „Mózg a podświadomość. Nie zgadzam się z panem,
Sławku, to tylko 10% tego”.
To jest też to, o czym mówił pan Wojtek przed chwilą.
Także ja pewne rzeczy
traktuję
przykładowo.
CzyliPokazując mechanizm,
nie opowiadam tak jak w przypadku silnika.
Wyjaśniając zasadę działania silnika
mówię, że jeden tłok
spręża spaliny, następuje
iskra, która wysuwa ten tłok w dół,
który znowu nakręca wał i to przekłada się na napęd.
Tak pokrótce. A tych tłoków jest
cztery, każdy w innym cyklu i one
nawzajem się napędzają. Mówię o tym jako
przykład. Jako ogólna zasada. Nie
wchodzę w pierścienie, w budowę świecy
zapłonowej, nie mówię o różnicach pomiędzy silnikami
wysokoprężnymi a niskoprężnymi, nie
opowiadam o panewkach, o wałach korbowych i
systemie przenoszenia napędu na koła.
Z jednej strony być może tak jak pan Wojtek, który
potrzebuje
więcej wiedzy, być może tutaj Anita potrzebuje
więcej wiedzy, być może ktoś tam jeszcze potrzebuje więcej
wiedzy. Ja koncentruję się na
tym, co z tą wiedzą zrobić.
Jak tym samochodem, jak te cylindry, które się tam
przesuwają, jak dojechać do
celu, którego pragniemy.
Nie stać nad samochodem
i go analizować, rozbierać na czynniki
pierwsze, tylko wykorzystać go do tego,
żeby dojechać do celu, do którego się
zmierza. To jest mój sposób myślenia,
mój cel działania. Dlatego mówię o
pewnych rzeczach tylko tyle, ile w
moim przekonaniu potrzebne jest do
zrozumienia mechanizmu, do zrozumienia
systemu. Bo pozostałą część
wiedzy zostawiam inżynierom, mechanikom
samochodowym i tak dalej, którzy
będą istotę tego silnika
rozbierali na czynniki pierwsze i robili
tak. Nam potrzebny jest samochód,
żebyśmy dojechali do celu.
Taka idea mi przyświeca.
Natomiast zgadzam się, moja droga, że
to, co ja powiedziałem, to jest tylko wycinek
całego mechanizmu. Że
zależność pomiędzy mózgiem a podświadomością i te wszystkie
mechanizmy to jest tylko wycinek tego
wszystkiego. Peter pisze: „Panie Sławku, proszę odpowiedzieć,
czy podświadomość to prezent od Stwórcy
dla każdego z osobna?”
Powiem tak: z mojego punktu widzenia
tak. Ponieważ podświadomość
jest gwarantem doświadczania. Bo to
ona pcha nas do tego,
żebyśmy na własnej skórze doświadczali
pewnych rzeczy. Rodzice nam mówią: „Dziecko, nie
rób tego, bo”.
Jest kilka sposobów, żeby
coś zrobić. Jeden to zrobić
to samemu. Drugi to zatrudnić kogoś, kto za nas to
zrobi. I trzeci, najskuteczniejszy to zabronić dziecku, żeby to
robiło. I my właśnie
mamy taką naturę, żeby
doświadczać. Halo, halo? Kto to się dodzwonił?
Stwórca wziął to pod uwagę przy
konstruowaniu nas jako ludzi.
Dobry wieczór. Już słyszę komentarz. Witam. Usłyszałem
Paweł. Tak.
Witam cię Pawle, jeżeli mogę tak powiedzieć.
Tak. Nie wiem, czy mnie dobrze słychać, bo przez komórkę będę
rozmawiał. Dosyć dobrze.
Lepiej. Wcześniej słuchaczki, to z
opóźnieniem idzie, będę się wcinał.
Słuchaczki wcześniej coś wartościowego mówiła, ale nie wiem.
Ogólnie chodziło o szczęście, prawda?
Chodziło o to, jak po
kilku latach czy
miesiącach zastanawiania się
postanowiła spróbować czegoś, co
usłyszała w audycji i jak to w jakiś sposób
wpłynęło na jej życie. Jak jest szczęśliwa, jak jest zadowolona,
jakie zmiany nastąpiły. Opisywała
to bardzo fajnie, entuzjastycznie i radośnie.
Super, wie pan, bo ja przyznam szczerze, że wcześniej to nie za bardzo słuchałem
tych
audycji waszych, ale tu przez przypadek trafiłem i
rzeczywiście ciekawe rzeczy pan mówi.
To nie był przypadek. To zdecydowanie nie mógł być
przypadek. Ja nie wierzę w przypadki.
Nie wiem, czy pan
wie, reszta słuchaczy niektórzy na
pewno też. Teraz
jest pytanie wielu ludzi i tak dalej, wszyscy
pytają o to szczęście, prawda? Jak
zmienić swoją podświadomość? Jak w ogóle ugryźć
ten temat? Niby dużo ludzi wie, a tak naprawdę
niewiele osób jest szczęśliwych, prawda?
Teraz można,
wie pan, tak jak niektórzy to robią, medytować latami.
Nie wiem, tak jak niektórzy
jogini i tak dalej. Różne są te, albo tak jak pan
mówi tutaj. I teraz
ja mam-Na przykład
całkiem niedawno wyczytałem taką fajną
rzecz à propos właśnie jak
pomału zmieniać swoją podświadomość. À propos tego, że
wiadomo, że wszystko, co jest
wartościowe, musi potrwać
jakiś czas. Wiadomo, że nikt od razu nie
będzie mistrzem w jakiejś dziedzinie. Tak jak pan mówił
z mojego punktu widzenia i
już nie pamiętam, gdzie o tym wyczytałem, ale
gdzie człowiek może szukać
swojego szczęścia? Odpowiedź jest taka. Oczywiście wiele może być,
prawda? Ja mam taką, że pewnie pan
też to mówi. Tak, mówię, że ja nie słuchałem wcześniej audycji, ale
odpowiedź jest taka, że po prostu
człowiek musi tak, jak dzieci.
One bawią się i są
szczęśliwe w tym, co robią. I tak jak ludzie,
którzy osiągają jakieś znaczące sukcesy czy w sporcie, czy w
biznesie, czy w jakiejkolwiek
dziedzinie życia, to musi być
zespolenie
umysłu, czyli
tego logicznego myślenia i tak dalej
z duszą albo z instynktem. Wiadomo,
kto jak interpretuje duszę. Dla niektórych to jest instynkt i
to wtedy przynosi najlepsze efekty.
Jeżeli jest takie zespolenie właśnie, powiedzmy,
duszy i umysłu. Jeżeli idziemy w jakimś
kierunku. Bardzo fajnie powiedziane.
Tak. Wie
pan, ja tak jak pan i
pewnie reszta słuchaczy po prostu jeżeli słuchamy tej audycji,
to mamy jakieś tam swoje dążenia do
tego, żeby coś więcej zrozumieć, prawda?
Ja tylko podpowiem, że ja
jeszcze o
sposobach zmiany podświadomości, ja
to nazywam transformacją wzorców podświadomości,
jeszcze nie mówiłem. Ten temat zostawiam sobie na następną
audycję. Tak, dzisiaj rozmawialiśmy o
mechanizmach. Wcześniej rozmawialiśmy o tym, jak
dokonywać zmian, jakie
warunki trzeba spełnić, czemu
poświęcić uwagę, ile czasu poświęcić na co,
żeby tych zmian dokonać. Natomiast o samych
sposobach zmiany
podświadomości będę mówił w następnej audycji i
zamierzam temu poświęcić
cały czas, powiedzieć o wszystkich dostępnych mi sposobach,
znanych sposobach i też
opowiedzieć być może o swoim najnowszym
nowatorskim pomyśle. Więc to będzie
temat przyszłej- Ja jeszcze tylko jedno dodam,
bo jeżeli chodzi
właśnie o to szczęście, to jak pan
będzie mówił za tydzień, ale to powiedzmy tam jeszcze
parę sekund zajmę. To po prostu jest takie
proste ćwiczenie, ale trudne do
realizacji. Proste z założenia.
To jest coś takiego, że dlaczego,
tak jak pan mówił wcześniej, ludzie bogaci po
prostu osiągają to. Dla nich nie jest
problemem jakimś tam pojechać na wycieczkę czy po
prostu kupić sobie nowe auto i tak dalej, prawda? A ludzie
biedni tkwią w ubóstwie i nie mogą nic z tym zrobić.
I właśnie jak ja widzę tych ludzi
bogatych, to po prostu oni tak jakby płyną na
fali szczęścia, prawda? Tak
można zauważyć to u wielu
milionerów i tak dalej. Albo ludzi po prostu, którzy
są na jakimś poziomie.
Tak na przykład, jeżeli pojawia się jakiś problem,
to zamiast tak jak
większość ludzi,
po prostu załamuje się albo
szuka winnych w innych
albo winy w sobie. Potrafią też na
przykład
nie przejmować. Znaczy
przejmują się tym, ale szukają też dróg rozwiązania.
To jest taka jakby obrona przez atak,
prawda? Że mają to już wpojone, że tak jak
pan mówi, po prostu podświadomość się wtedy zmienia.
Wpojone. Więc właśnie tak, pewne
mechanizmy
dzieją się już
wtedy samodzielnie. Tak to widać. Na
przykład ja to widzę bardzo
często pracując fizycznie z kimś. W
momencie, kiedy pojawia się problem, gros ludzi
staje i mówi: „O, tu jest
problem”, a tylko garstka ludzi
przystępuje natychmiast do rozwiązywania tego problemu.
I to jest ta różnica właśnie w tych wzorcach podświadomości. Czy
skupiamy się na problemie, czy
natychmiast nasza podświadomość
kieruje nas na
tory, jak ten problem rozwiązać, jak tą sytuację zażegnać,
co zrobić. Tak. Tak. Właśnie to jest
tak, to jest wpojone. To bardzo ładnie tutaj
zostało ujęte. Zresztą tak samo, jak to zespolenie duszy z
naszym umysłem. To sobie zapamiętam. Może
infantylne będzie, co powiem, ale wie
pan--duchowym
i tak dalej. Dużo jest ludzi, którzy teraz w
biznesie mają coachów.
Widziałem też, że są takie
nagrania motywacyjne z Arnoldem
Schwarzeneggerem i można zobaczyć,
że wszyscy mówili, że- A faktycznie. -on będzie kulturystą.
Słucham? Widziałem, pojawiło się, ale nie miałem
czasu się przyjrzeć. To krótkie, parę minut.
Mówili mu wszyscy: „Ty będziesz kulturystą?” On
machał tym ręką. Później: „Gdzie ty z tym niemieckim będziesz aktorem?” Został
aktorem i tak dalej. Jeszcze
na koniec chciałem dodać, jak my możemy
bardziej przybliżyć się do szczęścia.
Niedawno czytałem, że
oprócz tego, że ciężko być cały
czas zadowolonym, radosnym i tak dalej, skoro
gdzieś w pracy szef nas
nie lubi i tak dalej. Tak
jak mówiłem, to
jest proste założenie, ale czasami ciężkie do realizacji, że
cały czas, przez cały dzień, nieważne,
co by się działo,
należy być
uśmiechniętym, zadowolonym i tak dalej, bo
raz, że taka postawa,
nawet sam uśmiech powoduje w nas wewnętrznie,
że to
poprawia samopoczucie.
A dwa, że z czasem, wiadomo, że nie od razu, ale po iluś
dniach czy miesiącach może zmienić się nasza
podświadomość. W tym sensie. Bo to,
co nas spotyka to jest tak naprawdę,
nie wiem czy w większości,
ale to jest odzwierciedlenie
naszego wewnętrznego świata, prawda?
Zdecydowanie się zgadzam. Taka
propozycja, że
gdzieś spotykamy
jakąś osobę, która nam
zatruwa życie, ale i tak, niezważając na nic,
trzeba być zawsze uprzejmym,
uśmiechniętym, życzliwym do tej osoby czy do
zdarzenia i tak dalej. I zawsze wyciągnąć pozytywne wnioski, a po jakimś czasie,
po kilku miesiącach, po roku już
podświadomość powinna się zmienić w tym czasie.
Dobrze, ja dziękuję w takim razie. Super
audycja i pozdrawiam. Super,
dziękuję. W takim razie mam nadzieję, że zagości pan tutaj u nas
na dłużej. Zapraszam
na następną audycję, gdzie
już skupimy się na tych technikach.
Myślę, że będzie ciekawie. Ja
pierwszy raz dzwoniłem, więc trochę zdenerwowany jestem i tak dalej, bo wcześniej
nie
dzwoniłem. Jak to zwykle bywa pierwszy
raz. Ale to ciekawa audycja, będę słuchał.
Dobra, superowo, bardzo się cieszę. Dziękuję za
telefon. Dzięki, pozdrawiam.
Kochani, przewinąłem sobie te komentarze. Bardzo dziękuję
panu Wojtkowi. Miło mi też
nową osobę przywitać w naszym gronie,
chociaż z tego, co widzę, tych nowych osób
chyba jest troszeczkę
więcej. Mam nadzieję.
I tak się zastanawiam, kochani. Co prawda Jubi napisał, że mu się za
specjalnie jakoś mocno
nie spieszy. Natomiast biorąc pod uwagę
to, że jesteśmy o 20:30,
to najprawdopodobniej i tak nie zdążę
przeczytać wszystkich
komentarzy, więc
spróbuję
wyłapać w nadchodzącym tygodniu te, które
były tutaj najistotniejsze, bo
przeleciałem je teraz i
widzę bardzo kilka fajnych.
Widzę bardzo fajnych i bardzo cennych tutaj dla naszej
audycji komentarzy.
Kończę czytać, bo ja jednym okiem czytam, drugim wam próbuję
odpowiedzieć i słyszycie, jaki jest tego efekt. Mizerny, bo ani
komentarzy, ani płynnej wymowy. Dlatego skupiam się już teraz
tylko na mówieniu o tym,
co istotne.
Kochani, układam z wami te klocki od
trzech audycji. Tak jak
tutaj panu
słuchaczowi naszemu Pawłowi powiedziałem, że następna
audycja w moim wewnętrznym przekonaniu, w
moich planach będzie poświęcona
już konkretnym sposobom.
Tak, żeby nie zostawić was tylko z tą wiedzą,
że nam się nie chce, że mamy łańcuchy, że to jest w
podświadomości i tak dalej.
Jednocześnie pokazując wam, że samo koncentrowanie się na
celu może przynosić już
zbawienne skutki dla naszego życia.
Postaram się wszystkie dostępne mi, z
przetestowanych przeze mnie i przez
innych, między innymi naszych słuchaczy,
technik zmiany tych
wzorców
podświadomościowych wam przekazać, żebyście
mogli również wySami
się o tym przekonać, czy to działa, czy to nie działa. I też,
żebyście mieli narzędzia, kochani, do tego,
żeby móc coś
w swoim życiu pozmieniać. Z
najważniejszych rzeczy, jakie dzisiaj chciałem wam przekazać
w audycji, to jest
to, że
funkcjonujemy na czterech
poziomach
naszego postrzegania
emocjonalno-umysłowo-świadomościowego.
Czyli na poziomie tej nieświadomej
niekompetencji, mamy coś zapisane w
podświadomości, co nas blokuje, co nas
ogranicza, co nam nie daje też
wiary w to. Bo to też jest istotne. To
też Paweł powiedział o tym, że pewni
ludzie mają
wyuczone, wpojone mechanizmy
zachowania do rozwiązywania problemów.
Inni w ramach tej swojej
nieuświadomionej niekompetencji
tych sposobów nie mają i
widzą tylko problem i nie wiedzą, co mają
dalej z tym problemem zrobić. I to jest wystarczająca blokada,
żeby powiedzieć: „Nie, ja tego nie zrobię. Nigdy tego
nie robiłem, ale tego nie zrobię”. I
te łańcuchy trzymają nas kurczowo
na etapie
nieświadomej niekompetencji, braku wiary w
to, że coś może się w naszym życiu zmienić.
Te wypróbowane już przez
wiele lat połączenia neuronowe, tak jak jeden ze
słuchaczy nazwał, wydeptane ścieżki,
funkcjonują cały czas w ten sam sposób. I
dlatego nie jesteśmy w stanie
dokonywać zmian, nawet jeżeli sobie
uświadomimy to na poziomie tej świadomej
niekompetencji, że czegoś nie wiemy. Coś
zaczyna się w naszym życiu zmieniać w momencie,
kiedy przechodzimy na etap świadomej
kompetencji, czyli zaczynamy
podejmować jakiekolwiek działania,
żeby to, co nam nie pasuje, zmienić
albo żeby nauczyć się bądź
wypracować to, na czym nam zależy.
Natomiast najwyższy poziom
automatyzmu skuteczności
działania takiego bezwysiłkowego,
odruchowego
uzyskujemy na poziomie nieświadomej
kompetencji, kiedy w naszej podświadomości
są już cele, marzenia, sposoby,
pomysły. Kiedy nie musimy już
codziennie się koncentrować na tym, czego
pragniemy. I powiem tu też
o tym, jak i co się
tam powinno znaleźć, bo to
nazewnictwo tej nieświadomej kompetencji jest
właśnie takim określeniem troszeczkę coachowym,
troszeczkę biznesowym. Czyli
wyznacz sobie cel, zastanawiaj się nad tym i do niego dąż.
My prowadzimy dyskusję na temat również świadomości,
więc ten aspekt duchowy nie może
zostać tutaj pominięty. Więc spróbuję ten
aspekt duchowy i ten aspekt taki stricte ziemski,
stricte fizyczny połączyć i spróbujemy
ustalić, co w tej sferze i w jaki
sposób, w tej sferze nieświadomej
kompetencji powinno się
znaleźć.
Kochani, taki jest plan.
Ja obiecuję, że te komentarze od
20:30
najistotniejsze jeszcze przytoczę,
bo wiem, że tu są też pytania. Wiem, że są wątpliwości. Wiem, że też
jest jakaś wiedza zawarta i wasze przemyślenia,
więc następną audycję
zaczniemy od tych komentarzy. Nawet
gdybyśmy tą o technikach mieli
przesunąć albo zrobić
jeszcze za dwa tygodnie. Bo mówię, tematy
są ważne. Mam nadzieję, że też pojawi się w
tych komentarzach odpowiedź na moje pytanie i
prośbę, czy drążyć jeszcze bardziej i jeszcze
mocniej temat
podświadomości. Czy potrzebujecie takich informacji? Czy
chcecie, żebym to jeszcze raz
rozebrał na czynniki pierwsze? Mamy cykl
audycji „Obsługa podświadomości dla
początkujących”, czyli jak dokonać skutecznie i
fajnie, i jak najbardziej
mało wysiłkowo pozytywnych zmian w swoim życiu.
Więc wykorzystajmy ten czas, żeby
wszystkie pytania, wszystkie wątpliwości znalazły
swoją odpowiedź. Także kochani,
Jubi co prawda napisał, że nie,
że ma czas, natomiast
ja
lubię być
odpowiedzialnym, więc nie będę tej dzisiejszej
audycji przedłużał.
Dziękuję wam kochani za telefony. Dzisiaj
mieliśmy dwójkę nowych słuchaczy na antenie, co
mnie jeszcze bardzo
cieszy. Mam nadzieję, że pana Wojtka
też jeszcze usłyszymy i nie odbierze tutaj jakoś
bardzo mocno osobiście tego, co
powiedziałem.Mam
nadzieję, że do usłyszenia
za tydzień, kochani. Dziękuję wam bardzo
gorąco za dzisiejszy udział, za
wszystko,
czym
żeście się podzielili tutaj ze mną i z resztą słuchaczy.
Widzę, że temat jest w jakiś sposób interesujący, więc
będziemy, kochani, brnęli w niego, aż
rozwalimy system.
Będziemy go tutaj
męczyć, oglądać, katować, przyglądać się, rozbierać,
składać, aż
ten system uda nam
się rozkminić i
stworzyć go takim, by pracował z korzyścią dla
nas. Taki jest cel moich działań i
tego sobie
również i wam, kochani, z całego
serca życzę. Trzymajcie się
do następnego tygodnia. Wracamy do
tematu i jedziemy z nim dalej. Wszystkiego
dobrego na nadchodzący tydzień dla was
z całego serducha życzę.
Mówił do słuchaczy, do państwa, jak zawsze gospodarz audycji „Świat oczami
duszy”, pan Sławek Bączkowski. Dziękujemy dzisiaj
wszystkim dzwoniącym. W ruch poszedł zarówno nasz
Skype, jak i numer komórkowy. Bardzo nas to
cieszy. Jest nas coraz więcej. Tutaj pojawiają się na
czacie podziękowania za dzisiejszą audycję.
„Cieszę się, że z wami jestem” — pisze pan
Andrzej. Pani Katarzyna
też tutaj bardzo kontenta,
chyba tak się odmawia,
że jest nas aż tylu.
Także dziękujemy bardzo wszystkim państwu za uwagę.
Tradycyjnie zachęcamy do zasubskrybowania
kanału pana Sławka Bączkowskiego na YouTube
o takim samym tytule jak nasza audycja, „Świat oczami duszy”.
Zachęcamy także do sięgnięcia po książkę pana Sławka, która
aktualnie jeszcze się nagrywa, ale w
wersji cyfrowej i papierowej już jest
dostępna od dawna. Książka
zatytułowana „Czy można oszukać przeznaczenie, czyli po co
człowiekowi dusza?”. Zapraszamy również
do polajkowania fanpage'a pana Sławka na
Facebooku. Po prostu wystarczy wyszukać Sławomir
Bączkowski.
Śledźcie zapowiedzi na naszych profilach na
Facebooku. Śledźcie również stronę Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl. A jeśli
przegapiliście początek dzisiejszej audycji, to już niedługo
będzie ona dostępna do
odsłuchania i pobrania z naszego archiwum właśnie na
www.paranormalium.pl oraz na naszym kanale na
Facebooku. Audycję, jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium,
paranormalny głos w twoim domu. Dziękujemy za
uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia ponownie.
Oczywiście już za tydzień o 20:00 w poniedziałek
na żywo na antenie Radia Paranormalium.
Produkcja i realizacja Radio
Paranormalium
www.paranormalium.pl