Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery os. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. 23 sierpnia 2020 roku w
Radiu Paranormalium,
rozpoczynamy dwudziesty trzeci odcinek
podcastu Mówią Świadkowie, w którym
prezentujemy najciekawsze relacje naszych
słuchaczy o spotkaniach z nieznanym. Przy
mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór Państwu. Liczba dwadzieścia trzy
zaznaczy jeszcze dziś bardzo mocno swoją
obecność. Dzisiejszy odcinek w całości
wypełnią relacje o kontaktach z
zaświatami. Będzie więc co nieco o
przeżyciach z pogranicza śmierci oraz
szeroko rozumianych kontaktach ze
zmarłymi. Zanim jednak przejdziemy do
przygotowanych na dziś relacji
tradycyjnie, pozwólcie Państwo, że
przypomnę kontakty dla tych, którzy
chcieliby podzielić się swoją paranormalną
historią. Tych z Państwa,
którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to stacjonarne 32 746
00 08, 32 746 00 08, komórkowy
530 620 493, 530 620
493, skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 36
08 80
02, 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych, prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
W tym miejscu prośba do słuchaczy
dzwoniących z zagranicy, abyście również i
Wy w wiadomościach głosowych podawali
numer, na który mamy oddzwonić. Zdarza się
bowiem, że zamiast numeru na przykład
niemieckiego, wyświetla się numer polski.
Prawdopodobnie w jakiś sposób podyktowany
przez polskiego operatora, co znacząco
utrudnia oddzwonienie. No dobrze,
przejdźmy zatem do przygotowanych na dziś
relacji. Zaprezentuję dziś historie
zarejestrowane zarówno drogą telefoniczną,
jak i tekstową. Wśród tych drugich
wyjątkowo oprócz korespondencji nadesłanej
na adres e-mail Radia Paranormalium,
znajdą się również wybrane komentarze
czytelników niedziałającego już serwisu
Life after Life Paranormalium.pl, którzy
podzielili się swoimi historiami o
kontaktach z zaświatami. A na pierwszy
ogień pójdzie dziś relacja nagrana drogą
telefoniczną kilka lat temu. Ponieważ
słuchacz mówi dość szybko i jakość dźwięku
momentami nie jest najlepsza, zalecam
słuchanie na słuchawkach.
Historia o zasadzie śmierci, którą
przeżyłem
po tej śmierci, jak studiowałem w Koninie
była filia UG, Wyższa Szkoła Technika,
więc pierwsza filia w Koninie. Na
wyjeździe mi kupił samochód, tak wspaniały
samochód, że już Wartburg trzy słów
z biegami w kierownicy,
czyli w imię Ojca i Syna, i Ducha
Świętego, który wydawał dźwięk Pamparampam
i była chupa śmiechu z tego samochodu. Ja
sobie kupiłem samochód po jakimś tam
swoim znajomym koło garażu, który tam już
idealnie przestał chodzić w znacznym
przedzie. Mój Boże, Tata, jak mnie
skrzywdziłeś! No ale dobra, białe, białe,
bardano na kółkach. OK, ja ten samochód
wyremontowałem po roku. No i jechałem do
swojego kolegi Konrad i pięć kilometrów,
dziesięć od Konina. Chciałem się
pochwalić, że zrobiłem tam sprzęt,
poukładałem, wystomowałem felgi i
pomalowałem go na szaro czarny dal.
Zrobiłem wie pan, jak można z gówna baby
kręcić. Nie, ja jechałem się pochwalić. I
teraz uwaga, ja wodę wyciągałem od
malowania. Malowałem go u wujka pod takim
namiotem wojskowym. Miał taki duży.
Wyciągnąłem go. No i mój kolega mówi Ale
fajnie wygląda. No to wsiadaj, nie? No i
tam w trójkę oczywiście, przejechaliśmy
się. Dyrektor graficzny, muzyka, miałem
piękne nagłośnienie w tym aucie sądy i
połowy. Wtedy wchodziły i tam wiara się
wyłaniała. Wie pan, bo przecież tam
jedziemy do generacki pokazać wujkowi, jak
to auto wygląda. W tym momencie
przejechałem dwieście kilometrów koło
bloku, w którym mieszkałem. Kolega, który
siedział z tyłu, powiedział wtedy do domu:
Dawaj, chodź Jarek! Kolega, który
wiecznie ze mną tam imprezował, również
tak miał taki piękne miejsce pod Koninem,
gdzie kolega miał dom i my tam co weekend jeśli
chodziło się dwadzieścia, trzydzieści
osób. Tańce tak, rozmowy fajna, fajna,
bardzo fajny chłopak. Chodzi Jarek mówię
no co ty?
On mówi się niesiesz.
Oni nie chcą jechać. On wysiada, no to, no
to wysiadł. On siadł z przodu,
przepraszam, obdarzony kolega, który
siedział z tyłu, przeszedł się na miejscu
pasażera obok mnie. No i pojechałem dwa
kilometry. Wyjechałem na drogę już do tej
miejscowości i zrobił się to. Nigdy tam
kork nigdy nie było w życiu. W przeciwnym
kierunku remontowałem most. Taki gówny
jakby coś na zasadzie obwodnicy, tylko nie
wiem. W drugą stronę korek był. Tym
bardziej, że ludzie z kopalni wracali i
wtedy jest 15:30, 15:00 kończy pracę dużo
zakładek pracy miało i wszyscy podróżowali
z powrotem. Z naszą strony korków nie
miało prawa być. No ale korek powstał. Ja
na to wszystko stanąłem przed ostatnim
korku. Nie miałem świadomości tego, że
jestem przed ostatni. Myślałem, że jestem
ostatni. Przyciszyłem muzykę jak
stanęliśmy, a że Wartburg ma popielniczkę
na desce rozdzielczej u góry koło szyby
tamci, że tam pakowali. Zresztą tam jest
napisane. Szarpnąłem papierosa. W tym
momencie było ogromne uderzenie. Wyrwało mi fotel
tam w samochodzie. Położyłem się na ziemi.
W tym momencie poczułem się jak się
zgniatam, ale dosłownie. Nie wiem,
dlaczego odwzorował mi mózg rybę, puszkę i
że się zgniatam i że już nie ma wyjścia.
Powiem panu, że w sekundzie byłem świadomy
tego, że to jest koniec. To był łaki. No bo ktoś...
Ktoś się do was dobił? Czy, czy to była
jakaś eksplozja, czy coś się stało?
Na samym końcu się okazało, wjechał
autosan, który kompletnie nie widział, że
my stoimy w miejscu. To był taki autosan,
autokar przewożący ludzi też do tych
zakładów pracy, bo jedni kończyli zmianę i
mieli następną taki dowodniczy autosan
biało niebieski. I facet się zagapił, bo
machał drugiemu, który stał w korku po
drugiej stronie ulicy i nie zwracał już
uwagi na to, co się przed nim dzieje. A
mieli. Staliśmy w korku, zresztą niedaleko
mojego ojca firmy. Znaczy nie firmę ojca,
bo tam pracował, się rozbiliśmy. No i
uderzył w nas, nie hamując kompletnie. To
później wyszło na sprawę. Sądzi 70 km na
godzinę. Uderzył tym autosanem we mnie z
tyłu z tego głównego Wartburga. Okazało
się tam jeszcze półmaraton między nami,
więc to już w ogóle był cud.
No i w tym momencie, podczas tego
uderzenia zrobiło się spoko, tak? Bo już
jest po uderzeniu. Miał pan kiedyś
wypadek?
Nie życzę nikomu. Stuczka chociażby. Jest
moment uderzenia i po chwili wszystko
wraca do normy. No i pan w tym samochodzie
zaczyna próbować się ogarnąć. Tak? No to
ja też się próbowałem ogarnąć. Pan jest
pan jest fotela. Próbuję wstać z pozycji
leżącej. Wiem, że mi przeszkadza
siedzisko, bo on się wyrwał tak jak fotel
w samochodzie. Tak jakby pan wyrwał i
położył na plecach. On się nie złamał, on
się wyrwał ze stołu. No i złapałem
kierownicę. Wartburg był nadal dość wysoko
i się podniosłem. Dziwna pozycja. Patrzę
przez te szyby, ta głowa mi wystaje za te
drzwi. Patrzę przez te szyby, mówię no
dobra, jest ok, żyjemy, jest fajnie. Ale w
tym momencie uświadomiłem sobie, że jest
fajnie, tylko że się nic nie rusza,
kompletnie się nic nie rusza. Tak? Wpierw
zauważyłem to-- trudno na początku się
zorientować, jak jest korek z drugiej
strony, że się nic nie rusza. Ale po
chwili już uświadomiłem sobie, że ten
korek, jaki by nie był, on w ogóle nawet
nie rusza. Tak? Że wszystkie postacie w
tych samochodach też się nie ruszają, że
drzewa się nie ruszają, że ptaki się nie
ruszają. Bo już zacząłem panicznie oglądać
wszystko dookoła i wszystko stało w
miejscu. No to oczywiście efekt wiadomo
jaki. To w mojej głowie zestresowałem się
znowuż niebotycznie. Nieprzewidywalne.
Krzysia umarłbyś tak? Tak, tak, chyba to
wygląda. No bo jak się nic nie rusza, no
to ja się ruszam. Ja, ja ręka rusza się
wszystko. Działam, czynię rzeczy w
samochodzie. No i po chwili drugi raz się
zestresowałem. No i czuję taką falę
uderzeniową od nóg do góry, do głowy.
Mówię, to zaraz wylewu dostanę. I po
chwili mówię, jakiego wylewu? Ja krzyczę,
nie żyjesz! No i znowu się zestresowałem.
No i po chwili, w tym już amoku tego
wszystkiego słyszę spokojnie głos, o dziwo
męski, starszy, mówi spokojnie. Ja mówię
co się stało i spokojnie, coś ci muszę
pokazać. Mówię, no nie wierzę. I w tym
momencie jakby wszystko, jakby zgasło
światło. Tak jakby pan poszedł spać w tym
momencie, jakby pan poszedł spać. Taki
nastał. Nie umiem to określić. Robię
ćwiartkę na pewnym etapie i znowu widzę z
góry jakieś pomieszczenie. Tak jakby pan
przekroił sobie, nie wiem, mieszkanie
swoje. Dach odciął i w jednym narożniku
ktoś panu głowę położył. Sobie oglądaj to
tam się dzieje, co się dzieje. Patrzę,
przecież to jestem ja, to byłem ja. Z kimś
sobie tam rozmawiałem. To wszystko
leciało. Nie wiem, jak to jest bardzo
dzikie, bo ja nie chciałbym naprawdę
używać określeń ludzi, którzy-- zacząłem
później też o tym czytać. Ludzi, którzy
przeżyli podobne rzeczy. Coś takiego jak
film całego życia. Tylko jest tu jedna,
jedna rzecz. To wszystko, jak się dzieje,
to jest wszystko panu pokazane. Nie wiem,
czy od początku swojego życia, bo ja nie
kojarzę, żebym widział siebie tam małego
wózeczku. Tak? Ale od początku jest-
Wszystko pokazane jednocześnie
Jest jednocześnie. To jest, wie pan co?
Idzie wizja. Idzie odbiór wewnętrzny, ale
nie kompletny. To nie jest tak, że ja
wiem, o czym ja rozmawiałem w tym
momencie, bo nie wiem, jak to odczuwa pan
emocje. Nie kojarzy pan rozmowy, tylko
odczuwa pan emocje danego momentu. Wie, co
się działo i pan to w stu procentach
jakby jest w stanie zrozumieć tą sytuację,
w tym momencie. I tych sytuacji
przelatuje jedna po drugiej. Ale to jest
tak fajnie skonstruowane, że
powiem panu tak. To może dziko zabrzmi,
ale to jest tak samo skonstruowane, jakby
pan to przeżywał w czasie naturalnym i w
długości linii czasu naturalnego. A ma pan
świadomość tego, że to wszystko leci
szybciej, czyli jakby nasze życie w tym
momencie ktoś panu na fast preview
przerzucał szybciej, szybciej, szybciej,
szybciej, szybciej. To jest na takiej
zasadzie to nie jest, że ja to później
analizowałem, bo ludzie próbują
powiedzieć, że ułamków sekundy przeminęło
im całe życie przed oczami. To nie jest
tak. To jest tak, jakby ktoś pana szybko
cofnął. Nie wiem, tam dajmy na to
dwadzieścia lat do tyłu, nie tylko
dwadzieścia lat do tyłu. Nie wiem, czy jak
wtedy mózg zaczyna funkcjonować i
człowiek zaczyna wspominać swoje części i
zaczyna mieć relacje międzyludzkie. Nie
umiem tego wyskoczyć. Od kiedy momentu ja
to widziałem? Dane mi to było pokazane,
pokazane. I jakby to pan turbo
przyspieszenie nuuuuuu. Ale tak, że Pan
jako pan odczuwa to naturalnie,
nieprzyspieszone, tylko tak normalnie,
jakby się to działo, czyli tak jak teraz
rozmawiamy. Jakbyśmy teraz skończyli
rozmawiać, to panu ta cała moja rozmowa w
sekundę się przypomni, ale nie w sekundę
jako wniosek, tylko w sekundę, jako
wszystko, co pan powiedział. Jakby nasz
mózg miał sto procent nie wiem, funkcji,
nie te dziesięć, tylko w stu procentach
był nabigowany i on to wszystko odbiera po
prostu kompletnie inaczej. W każdym bądź
razie siedzę i mówię no dobra, to było
świetne. Po chwili znowu jest w
samochodzie. Jest pytanie, co o tym
sądzisz? Kompletnie zrealizowane. Ja się
muszę powiedzieć, że wtedy byłem już
uspokojony. Nie było żadnego stresu. W
momencie-- inaczej, w momencie jak ten
głos pierwszy raz usłyszałem, on na mnie
zadziałał jak jakiś antybiotyk. Tak? On
mnie zrelaksował kompletnie. Zero strachu,
wszystko normalnie. Cześć, jak tam? Tak,
tu popatrzyłem sobie na to wszystko.
Wrzuciłem, wrzucono mnie do auta z powrotem. Znowu się
ocknąłem.Ojciec i znowu ten głos.
Wszystko. Stoi tak, jak stał dalej i mówi
"To, co ty chcesz?" No mówię wiesz co? Ani
źle, ani dobrze. Taka normalna rozmowa,
jak z kumplem jest, że tam przed chwilą
się spowiadał, że takiego czegoś nie było.
Więc ani źle, ani dobrze. Ja nie mam
sobie nic do zarzucenia. Żadnych
osiągnięć, nie mam żadnej dziedzinie, tak?
Takiej emocjonalnej. Prawdopodobnie o to
chodzi. W żadnym wypadku nie chodzi o
jakieś osiągnięcia, nie wiem, cokolwiek
tam. Chodzi o takie relacje międzyludzkie,
jakieś osiągnięcia albo jakichś upadki.
Nikogo nie skrzywdziłem, ale nie zmienił
nikogo w jakiegoś ultra szczęśliwym w
życiu. No to co? Zostajesz czy wracasz? Ja
mówię, że to słuchaj, matka, ojciec, no
co ja, jak oni będą się czuć, jak ja umrę
teraz, na tym wypadku?
Czyli chodziło wtedy jakby o ocenę, o to,
jak by pan ocenił całe swoje życie jako
taki całokształt, tak?
Tak, tak. Ale zaznaczam, nie chodzi tu o
sferę materialną, zaznaczam w procentach.
Chodzi o to, jakim jesteś, tak? To było
pytanie związane.
To jest ciekawe. Nikt nikogo nie ocenia.
To ty się oceniasz. To jest w ogóle dla
mnie niesamowite.
Nikt mi nie powiedział: "No zobacz, co żeś
narobił, baranie", tak? "Jak się
zachowywałeś tu czy tu, czy tam?" To jest
do ciebie pytanie. Masz sobie popatrzeć, a
teraz powiedz mi, co o tym sądzisz? Ja mówię, że
ani tak, ani tak. Taki jestem nijaki.
Takie pięćdziesiąt procent chodząc po tym
świecie. No to co? Zostajesz czy idziesz?
Ja mówię, wiesz co? No jak mogę zostać tu?
A matka, ojciec? Co ja im? Co, ty głupi?
Co ja im powiem? Jak oni poczują, jak ja
zginę tu w tym wypadku? A po drugie i to
była chyba moja taka szybka analiza. Ja
jeszcze nikogo nie kochałem w tym życiu. I
w tym momencie, jak ja to wypowiedziałem,
zrobiło się pyk i ten mój samochód, który
stał, wybiło go z rzędu między dwa korki,
więc ten korek, w którym ja stałem, a ten
korek, który był po drugiej stronie
drogi. Przejechałem między nimi,
prawdopodobnie siłą uderzenia,
wyprzedziłem tam cztery samochody. Były
przy tym, z tym takim turlaniem się tam
dziesięć, piętnaście centymetrów. Te samochody też
wybiło mnie. Przejechałem przez te obok
tych 4 samochodów. Na końcu dotknąłem
lampy tak jak do rowu mnie skierowało i
dostałem lampę i tam się zatrzymałem. Mój
kolega w panice kopał drzwi w swoim
samochodzie. Ja mówię Weź sobie otwórz, ja
mam trochę obsrany, weź sobie otwórz i
nie kopij w łuki drzwi. Otóż nie kopij. No
to kolega otworzył drzwi przez pole,
które było za tym rowem. Uciekł do domu,
ale miał tam dobre pięćset metrów, bo
niedaleko od jego mieszkania się trafił.
Naprawdę rozbiłem na drodze głównej już do
Konina, ale niedaleko mieszkania,
dlatego, że mieszka na skraju miasta. Mój
kolega uciekł, ja wyszedłem z samochodu,
popatrzyłem na to, co się stało.
Porozmawiałem chwilę z ludźmi, patrzyłem,
bo sobie uzmysłowiłem, że uderzył we mnie
autostop. Dobiegłem do tego samochodu i
wtedy znowu inaczej. W tym momencie
wyszedłem z tego auta. Kochałbym wszystko
było tak cudowne, że wie pan, ja
przepraszam za takie sformułowanie, ale
chodzi mi o zobrazowanie tego w tej
sytuacji, jakby mi pan najbrzydszą kobietę
pokazał na tym świecie, z wszystkimi
wadami, jakie, jakie ma w sobie, to bym
się w niej zakochał. W tym momencie tak
byłem nabuzowany czymś energetycznym, tak?
Byłem po prostu nadrenalinowany czymś
takim ciekawym, że wszystko się kocha
bezwarunkowo i kompletnie dzień do nocy.
Do tego, co mamy teraz. Znaczy, jak my
żyjemy, to jest w ogóle. To nawet nie jest
pięć procent, tak? To jest w ogóle jakieś
dno. To, co tu się dzieje, tak? À propos
abstrahując, nie wchodząc na tematy.
Natomiast wewnętrzne emocje wtedy są po
prostu jakieś. Ja nie wiem, czy to tak
miało wyglądać na tym początku, czy to tak
wyglądało na samym początku, mamy to
przeszliśmy przez lata praktyki na tym
świecie. W każdym razie po chwili tam mi
to minęło, po jakichś tam parę minutach
zobaczyłem ten Autostar, to mi już było
klapą wszystko wewnątrz. No i bida. Do
tego przyleciałem przez 4 samochody. Tam
to się jeszcze rozmawialiśmy. Później
wróciliśmy do mojego samochodu, otworzyłem
drzwi. Ten chłop siedział bidny,
zatrzymał się tej kierownik tam w szoku.
Ja mówię, bo ci zaraz przypierdolę.
Nie muszę ci mówić, że go nagrała dzisiaj
i mnie wyrwano. Bo ci zaraz przypierdoli.
W tym momencie ktoś mnie złapał z tyłu za
tarkę, bo straż miejska się rośnie i jest
panisteria. Ja mówię no dobra, mówię i
poniosło. No i tyle. I po chwili
przyjechała karetka jedna jedyna i ta
karetka mnie zabrała do szpitala. Nikogo
innego nie chciała, bo jak widziała tam
auto, to do szpitala. No i jadę do
szpitala. Dzwoni telefon komórkowy, mam 16
11, robię w ogóle. Ojciec dzwonił. Co się
stało? Ja mówię w karetce jestem. Ale ja.
Jak coś się stało? Gdzie on wie, że się
zacznie? Wiadomo tam poszło. Do którego?
Nie wiem. Do którym szpitala?
Prawdopodobnie do Głowna. No dobra, teraz
tam gdzie jadę do domu, to tam do ciebie
dojadę. No dobra, nic mi nie jest. Ja się
na nich stresuję. Kompletnie nic nie mam.
No kompletnie nic. No dobra. A moja matka
akurat jechała z drugiej strony, bo była
dyrektorem szkoły, z przeciwnej ulicy. Tam
dalej zdobył oddalone i jechała w
autostanie z przeciwnej strony. Ten korek
się akurat zaczęła tam dopiero dojeżdżać,
jak zobaczyła mój samochód rozbitą. No i
jak mnie pakują do karetki, wpadła trauma,
ale płakała biedna. I dopiero jak
dojechali do szpitala i się okazało, że
wszystko jest dobrze. No to wtedy już był
uśmiech na twarzy, a w szpitalu taka
akurat mała dygresja, jak żeśmy włożyli
tam taką salę. Pierwsza ludzie tam sobie
tam padają przygiwała mi burzynka, no
biało ubrana pani tam nie doktor, ale
pielęgniarka. No myślałem też, że mi
jeszcze do końca nie cofło wszystkiego, bo
nie spodziewałem się w takiej małej dziurze osobę
z innego kraju, która będzie pracowała. No
i to znaczy tak pokrótce. To była jakby z
innej puli. No były takie przeżycia,
które mogłem. Wracając do prawd różnych, o
których panowie mówicie, że to jakby ma
jedno nie wyklucza drugiego, albo inaczej,
że jedno powoduje, że takie osoby mogą
dodatkowo coś zobaczyć. No to możliwe, że
też, też tym jest tak? Bo nie wiem, czy ja
jestem tego najlepszym dowodem. Nie
chodzi o mój najlepszy dowód, tylko chodzi
o to, że jestem może i kolejnym dowodem na tego typu
powiązania, koniunktę. Zamiast jak jest
naprawdę, niech świat nam pokaże i czas pokaże.
Naszemu słuchaczowi zdarzyło się również
zaobserwować coś, co wyglądało na zjawę
jego zmarłego ojca. Posłuchajmy.
Miałem raz też nad ranem taki przypadek,
że ojciec umarł. Ja jeszcze byłem wtedy w Poznaniu.
No, to było już na jawie. To było bardzo
dziwne. Ja się zastanawiałem, czy nie jest
jakiś objaw z krzywdy. Poniekąd,
siedziałem z tym swoim kolegą przy stole.
To było południe, tam szesnasta. I w tym
momencie usiedliśmy. Była sobota. Ja
chodziłem na nocki do Rawena. Wracałem
rano o ósmej. Budziłem się o czternastej.
No i siedzimy sobie przy stole. Taki
stolik mały na trzy fotele. Zawsze były
pełne, to wszyscy tam siadał. Ale siedzimy
sobie, zrobimy jakiś tam obiad po
częściowych. No i siedzimy, rozmawiamy.
Odpaliliśmy w domu
telewizję, rozglądamy, telewizor z nami. I
w tym momencie miastem się skład
kompletny od razu. Nie, że tam byłem się
źle czy tak od razu. Po prostu tak jak pan
próbuje usiąść w łóżku, siedzę tam do
łóżka, czasami mniejCzasami jest tak, że
pan po prostu przyłoży głowę do poduszki i
pan śpi. Jest pan tak zmęczony, że pan
śpi. Dokładnie w tym momencie ja byłem
wypoczęty. Siedzimy razem, rozmawiamy i w
momencie, gdy zaczęło się składać, od razu
grzmot i usnąłem. No i otwieram oczy z
powrotem. Nie wiem o tym, że to się dzieje
we śnie. Czy tam w tej gabie, czy w czym,
to się tam miało być nie działo.
Pomyślałem sobie, What's new? Myślałem.
Ale patrzę przed siebie. Ten 3 fotel,
który akurat ten on jest przed nią, między
telewizorem, a mną. Nie przy stoliku,
tylko między telewizorem, a mną. Odwrócony
do tyłu i ktoś siedzi na tym foteliku. Co
tu się dzieje? No więc już zacząłem
panikować znowu, bo mówię znowu coś się
zaczyna dziać. Znowu mnie złapać. No to
paraliż. Nie mogę nic powiedzieć. Patrzę
na tą postać, a ta postać się obraca.
Patrzę, to jest mój ojciec. Który ma
urocza twarz, ale ja się obróciłem. Twarz
jak mój ojciec. Postura. Postać mojego
ojca siedząca plecami do mnie na fotelu,
obracając tylko głowę. Natomiast jak ta
osoba, postać mój ojciec był z zewnątrz,
obliczyła tu głowę, to przed jego twarzą
powstał taki efekt, jak jest. Jakby pan
czasami ogląda Formułę Jeden. Czasami są
takie ujęcia gdzieś tam z kamer, jak one
jeszcze nie wyskoczyły na asfalt, gdzieś
tam pod
drogi. Nie no, tak w górę idzie. Taki jest
jakby rozmyty obraz
tego, co się tam dalej dzieje. I dokładnie
taki efekt był przed twarzą mojego ojca
czy też tej postaci. Natomiast jedno, co
mnie bardzo mocno przeraziło, jak mój
ojciec od niej obracał głowę w moim
kierunku, bo jedno oko miał normalne, ale
to drugie oko miał wielkości biliard. Dziś
jest to dla mnie śmieszne, dlatego, że
może używam śmiesznych porównań. Natomiast
wtedy to nie było dla mnie kompletnie
śmieszne. Byłem strasznie na niego złośny,
na tyle, że zacząłem sobie bełkotać, na
tyle, że ten paraliż, który mi
uniemożliwił mowę, który mnie
sparaliżował, nie wyrażam. Zacząłem.
A później,
no i zacząłem mówić Piotrek. No i kolega.
To jest relacja mojego kolegi, który
siedział przy tym stole, również od
rodzica. Nie mamy redakcji. Raz jeden jego
kolega mówi tak.
Po chwili wykończony
patrzy na ciebie. Bo oglądaliśmy telewizję
po łóżku, patrzę, a ty śpisz. Po chwili, w
momencie, jak zacząłem bełkotać,
zorientował, że ja śpię, a ja nie umiem
oglądać telewizor. I co się dzieje? Mówi:
Piotrek, ratuj! Piotrek, ratuj! No i odbił
od tego stołu i zaczął mnie po twarzy po
prostu bić. Nie, że tam mnie szarpać,
wiesić czy cokolwiek robić, tylko nie
strzelał mi aż po twarzy, żeby mnie
wydusić. Jak to się stało? Mówi Co się,
kurwa, dzieje? Ja mówię kurwa, nic mi nie
mów, mówi ryba.
No to on dokładnie to samo. Mówi Chłopie,
ja to jestem mokry psychicznie.
A co państwo sądzicie o historiach
przekazanych przez naszego słuchacza?
Dajcie znać w komentarzach. Po krótkim
przerywniku przejdziemy do prezentacji
relacji nadesłanych drogą tekstową. Radio
Paranormalium — paranormalny głos w Twoim
domu. Zostańcie Państwo z nami. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarne 32 746 00
08,
32 746 00 08, komórkowy 530
624 193, 530 624 193,
skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
36 08 80
02, 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie, gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Zgodnie z zapowiedzią, w drugiej części
dzisiejszej audycji zaprezentuję Państwu
odczytane moim skromnym głosem relacje
nadesłane drogą tekstową.
Był 5 lipca 2004 roku. To było parę dni po
śmierci dziadka. Moja
mama płakała. Ja miałem wtedy trzy latka.
Obudziłem się w nocy i zobaczyłem dziadka,
który powiedział mi, żeby moja mama się
nie martwiła. Potem poszłam do mamy i
wszystko jej powiedziałam. Nic nie
pamiętam, ale mama mi to opowiedziała.
Mama twierdziła, że mówiłam to z takim
przekonaniem, że w to uwierzyła.
Był 19 lipca 2009 roku. Byłem z grupą
wycieczkową w Czuchowie, w lesie
o porze południowej obok Twierdzy. W
połowie drogi do hotelu zobaczyłem
kostuchę odwróconą plecami. Po roku moja
babka zmarła, a rok później mój dziadek.
Fragment korespondencji e-mailowej z panią
Katarzyną. Co do snów może opowiem kilka.
Raczej nie miały konkretnego przesłania.
Były to tylko krótkie, konkretne sytuacje,
natomiast jak zawsze nasycone emocjami.
Być może to te emocje są swego rodzaju
wskazówką. Ja to tak odbierałam, jakbym
odczuwała stan danej zmarłej osoby, jakby
jej samopoczucie. Przytoczę kilka. Sen
pierwszy. Dodam, że dotyczy osoby, którą
widziałam raz w życiu. Była to nowo
poznana koleżanka szwagierki, która
zginęła w wypadku dzień po naszym
poznaniu.Śniła mi się dwa dni po śmierci w
dwojaki sposób. Pierwszy obraz to była
jakby połowa tej dziewczyny. To znaczy,
jakby przepołowić ją wzdłuż. Chwilę potem
ujrzałam ją w długiej, białej sukience w
stylu boho czy hipisowskim. Miała na
głowie wianek z kwiatów i liści. Miała
bose stopy i lekko stąpała po łące, jakby
tańcząc i kołysząc się. Obudziłam się
wówczas bardzo spokojna, jakbym poczuła,
że ona sama ma w sobie ten spokój i mi go
przekazała. Mimo tego pierwszego
makabrycznego obrazu, sen był bardzo
pozytywny. Czułam spokój, jakiego nigdy
nie czułam. Powiązane z jakimś rodzajem
ufności. Pomyślałam, że ta kobieta jest
szczęśliwa tam, gdzie się w tej chwili
znajduje. Taki to był sen. Kilka tygodni
później dowiedziałam się, że była bardzo
zmasakrowana. Po wypadku autobus wjechał
bezpośrednio w bok samochodu i uderzył w
miejsce, gdzie ona siedziała. Znajoma
użyła sformułowania zostało jej pół głowy.
Zginęła na miejscu. Więc ten pierwszy
obraz ze snu W jakiś sposób to
odzwierciedlał. Rozpołowiona kobieta. Sen
drugi. W wieku około osiemdziesięciu lat
zmarła moja ciocia, siostra ojca, której
nie widziałam wiele lat, ale byłam na jej
pogrzebie. We śnie siedziałem w pokoju w
domu, gdzie mieszkam obecnie. Nagle w
oknie zobaczyłam białą postać. Była to
ciocia ubrana w białą puchową kurtkę.
Reszty stroju nie pamiętam. W ręku
trzymałam strzelbę. Trochę się
zaniepokoiłam, gdy wpadła do mojego
mieszkania i zaczęła nerwowo się
rozglądać. Szukała swojej starszej
siostry, która zmarła kilka lat przed nią
i wymachując bronią pytała, gdzie ona
jest. Chciała, by tamta oddała jej
pożyczone wcześniej rower. Po chwili
opuściła moje mieszkanie. W zasadzie to
koniec. Skąd rower? Nie mam pojęcia. Obie
ciocie mieszkały w różnych częściach
Polski, nawet nie utrzymywały z osobą
kontaktu. Ten sen był trochę straszny,
trochę śmieszny. Obudziłam się z uśmiechem
na twarzy i pomyślałam, że ciocia,
gdziekolwiek jest, nie straciła swojego
temperamentu. Sen trzeci. W noc
sylwestrową 2018 2019 po długiej chorobie
zmarła moja teściowa.
We śnie byłam w domu u teścia razem z
mężem i jego siostrą. Wyglądało to jak
odwiedziny u teścia. Niespodziewanie w
pokoju pojawiła się teściowa. Była ubrana
na kolorowo, na luzie i stylowo. Wyglądała
na jakieś pięćdziesiąt lat. Pełna energii
uśmiechała się do nas i krzątała się po
pokoju. Była zdrowa. Pomyślałam, jak to
możliwe, że ona wytrzymała w grobie pod
ziemią aż trzy dni i tak dobrze wygląda?
Przecież to takie nierealne. Te trzy dni w
grobie utkwiły mi w pamięci. Być może ma
to związek z tym, że była bardzo wierząca.
A te trzy dni to zupełnie jak
zmartwychwstanie Jezusa. Nie wiem.
Wiedziałam, że już nie cierpi, nie tylko
fizycznie przez chorobę, ale że jej dusza
jest piękna, zdrowa i wolna. Ale to tylko
moje odczucia. Jakie przesłanie mógł nieść
taki sen? Sen czwarty. Po długiej
chorobie zmarł mój ojciec w wieku
siedemdziesięciu dziewięciu lat. We śnie
zobaczyłam scenę, która mnie zmroziła. Mój
ojciec dusił mojego młodszego syna.
Założył mu od tyłu na szyję pętlę i
zaciskał z całej siły, przyciągając jego
ciało do siebie. Miał przy tym
przerażający wyraz twarzy. Rzuciłam się w
ich stronę, żeby wyswobodzić syna. Udało
mi się. Chwilę z nim walczyłam. Czułam się
tak, jakbym sama miała pętlę na szyi.
Obudziłam się przerażona i zlana potem.
Tej nocy już nie zasnęłam. Miałam
wrażenie, jakbym dotknęła w tym śnie zła w
czystej postaci. Czułam też jakiś duchowy
brud ze strony mojego ojca, poślizgły
charakter. Miałam też wrażenie, jakby to
zło dotknęło moje dziecko i muszę na niego
uważać. Był to jedyny jak do tej pory sen
ze zmarłą osobą, który wywołał we mnie
tak skrajne uczucia. Być może dlatego, że
ojciec znęcał się nad moją mamą, siostrą i
nade mną. Może to miało być oczyszczenie,
wyswobodzenie się spod jego destrukcyjnego wpływu.
Fragment korespondencji mailowej od pani
Ewy. Czy zmarli mogą dawać znaki związane
z sytuacjami, z którymi mieli związek?
Styczność z pracą? Na przykład znajomy pan
mechanik zmarł i nie wiedziałem o jego
śmierci. W pewnej porze w pokoju przy mnie
poczułem mocny zapach benzyny, spalin.
Zdziwiłem się, bo w moim pokoju były
zamknięte drzwi. Nie miałem takich
przedmiotów z benzyną i innymi rzeczami,
które byłyby sprawcami tych zapachów, a
okno było zamknięte. Jego warsztat zaś
znajdował się daleko od mojego domu. Dla
mnie było to mocne przeżycie. Później się
dowiedziałem, że nie żyje.
Korespondencja od pani Genowefy. W moim
życiu wielokrotnie zdarzało mi się ujrzeć
osobę zmarłą, która tak po prostu szła
ulicą jak żywa. Bywało, że nawet
odkłanialiśmy się wzajemnie. Po kilku
dniach dowiadywałam się przypadkiem, że
widziana osoba nie żyje już od jakiegoś
czasu. Między innymi przydarzyła mi się
taka historia z mężem mojej koleżanki.
Otóż pewnego dnia, wyglądając oknem,
zobaczyłam męża mojej koleżanki
wracającego do domu. Normalna sprawa.
Jednak trzy dni później spotkałam samą
koleżankę. Była w żałobie. Koleżanka
poinformowała mnie, że dwa tygodnie
wcześniej zmarł jej mąż. "Jak to?"
Zapytałam. Przecież trzy dni wcześniej
widziałem go około piętnastej wracającego
do domu.Koleżanka odpowiedziała, że wierzy
mi, że widziałam jej męża, ponieważ
przychodzi do domu, daje jej różne znaki,
że jest w domu.
Korespondencja od czytelnika serwisu Live
After Life Paranormalium.pl, podpisującego
się nickiem Suchanek. Wierzyć, nie
wierzyć — coś w tym jest. Nigdy się nie
kontaktowałem z tymi, którzy odeszli.
Pewnego pechowego razu zginął mi
przyjaciel w wypadku. Nie wierzyłem, że
nigdy go nie zobaczę. Przygnębienie było
okropne. Był mi jak brat. W myśli prosiłem
Go, żeby dał znak, cokolwiek.
Wieczorem, wpatrując się w beczułkę po
piwie, którą razem piliśmy, nagle poczułem
ciepło, a jednocześnie gęsią skórkę. Był
ze mną brat. W pokoju coś gadał, ale jego
słowa przestały powoli dochodzić do mnie.
Czułem ciepło i pewność siebie. Smutek
odszedł. Wiedziałem, że przyszedł. Kontakt
jakby telepatyczny. Wiedział, co myślę, a
jednocześnie mi na to odpowiadał. Wiem,
że było mu dobrze, że jest i wie, jacy
jesteśmy smutni. Kontakt trwał około
minuty. Uczucie ciężkie do opisania. Nie
wiem, co mam pisać, ale jednego jestem
pewien nie kończy się życia w piasku.
Korespondencja od anonimowej czytelniczki
Life After Life Paranormalium PL. Pomóc
duszom w tym, żeby przeszły na drugą
stronę i żeby Bóg im wybaczył, możemy
tylko modlitwą. Sama miałam takie
doświadczenie, kiedy czternaście lat temu
zmarł mój ojciec. Często wieczorami
słyszałam szemranie na półce z książkami.
Domyślałam się, że to może być ojciec, ale
nie dotarło do mnie na tyle, żeby
zareagować. Pewnego wieczoru szemranie to
się nasiliło, aż zrobiło mi się
nieprzyjemnie. Zasiadłam więc do pianina i
zaczęłam grać ze słuchawkami na uszach,
bo była to godzina trzydzieści minut po
północy. Zamknęłam przy tym oczy, żeby
lepiej wczuć się w swoją muzykę.
Pomyślałam wtedy: pogram trochę, potem
pomodlę się za jego duszę. Nagle ujrzałam
twarz ojca całą zalaną łzami. Natychmiast
przerwałam granie, uklękłam i odmówiłam za
niego modlitwę. Od tej pory codziennie
zaczęłam modlić się za niego duszę i
więcej już nic nie widziałam, ani nie
słyszałam. Chcę jeszcze dodać, dlaczego
ojciec dawał się we znaki szemraniem
książek, a nie inaczej. Za życia ciągle
czytał książki. Może i to ma też jakiś
związek.
Korespondencja od pani Stefanii. Fajnie,
że ktoś pisze o tej tematyce. Bardzo mnie
to interesuje. Sama nie przeżyłam
spotkania ze zmarłą osobą, ale mam dziwne
historie wynikające z przekonania, że
istnieje życie po śmierci. Dusze dają nam
znaki. Na przykład zmarła moja mama. Po
śmierci moja siostra słyszała kroki
dochodzące z pokoju mamy. A dlaczego wiem,
że to nasza mama? Tylko ona chodziła w
taki sposób. Po chorobie była bardzo
osłabiona, więc chodząc szurała
pantoflami. To była na pewno nasza mama.
Przyszła zobaczyć, czy na pewno tak jak
obiecałyśmy z siostrą, nie będziemy się
smucić. Mawiała, że śmierć jest częścią
życia i musimy przyjmować ją należycie.
Smutkiem i tak człowiek nic nie zmieni, a
życia zmarłej osobie nie wrócimy. Minęło
siedem lat od śmierci mamy i co roku
odwiedza mnie w snach. Pyta się o moje życie codzienne.
Zawsze wiem, to dziwne, ale czuję, że ona
duchowo została z nami, ażeby nam pomagać.
Zapoznamy się teraz z paroma relacjami
tekstowymi dotyczącymi przeżyć z
pogranicza śmierci. Korespondencja od pana
Filipa. Dwa razy byłem w śmierci
klinicznej. Za pierwszym razem wróciłem,
bo pomyślałem o moim synu, którego bardzo
kochałem. A w dwa tysiące siódmym roku,
kiedy miałem zawał, widziałem osoby, które
kazały mi wracać. Mówiły, że to jeszcze
nie ten czas. A człowiekiem, który mnie
reanimował, był właśnie mój syn. Ten sam,
o którym pomyślałem za pierwszym razem,
jak byłem w tunelu poza ciałem. Od tamtej
pory nie boję się śmierci i wiem, że
życie nie ma końca.
Relacja od pani Donaty. Prawie dwadzieścia
lat temu doświadczyłam tego stanu NDE na
sobie. Przez jakiś czas nie wiedziałam, co
to było. Opowiem po kolei. W niedzielę
rano nie zdążyłam zjeść śniadania i tak
poszłam do kościoła. Usiadłam zadowolona,
że jest jeszcze miejsce. Kiedy pod ścianą
stanęła moja koleżanka, ustąpiłam jej
miejsca, gdyż wiedziałam, że jest w ciąży,
a ja stanęłam na jej miejscu. Zrobiło mi
się słabo i zemdlałam na posadzkę
kościelną. Dwóch panów wynosiło mnie na
dwór. Ja się na chwilę ocknęłam, gdy
byliśmy z tyłu kościoła, ale po trzech
sekundach znowu zemdlałam i to na dobrą
chwilę, bo zejść trzeba było z wysokich
schodów i nieśli mnie tak w kierunku
zakrystii. Minęła najwyżej minuta, a ja
uniosłam się nad swoim ciałem. Widziałam
się z góry. To było na wysokości bocznych
drzwi. Wpłynęłam do kościoła i słyszałam
myśli tych ludzi. Niektórzy mieli złe
myśli i pomyślałam, że diabeł wcale nie
boi się wchodzić do kościoła. I wtedy
wpadłam do tunelu, na końcu którego było
piękne, jasne światło. Zobaczyłam jakby
film z mojego życia, ale tylko to, co
zrobiłam złego, nawet to, czego ja w ogóle
nie wiedziałam, że komuś zrobiłam moim
zachowaniem ogromną przykrość. Potem
zobaczyłam, że stoję nad niebieską
rzeczką, a na drugiej stronie, na zielonej
łące stoi Pan Jezus i woła mnie, że mogę
przyjść do Niego.Stał w długiej, białej
szacie z otwartymi rękoma, tak jak malują
na obrazkach kościelnych. Ja mu
odpowiedziałam, że nie mogę, bo muszę
wrócić do mojego narzeczonego, żeby on
sobie nic nie zrobił, żeby się nie zabił.
Tydzień wcześniej chciałam z nim zerwać i
się strasznie pokłóciliśmy. Był wtedy w
wojsku. Pan Jezus jeszcze raz powiedział,
że ja już mogę tu zostać. Pytał, czemu nie
chcę i czy mi tu źle. A ja się czułam
naprawdę dobrze. Taka bez trosk, tak
jakbym miała orgazm. Tak bym ten stan
najlepiej porównała. Ja ciągle myślałam,
że muszę wrócić i naprawić to zło, które
wyrządziłam. Ciągle mówiłam, że chcę
wracać. I wtedy wróciłam nagle do swojego
ciała i się ocknęłam. A panowie, którzy
mnie nieśli, ciągle byli w tym samym
miejscu obok bocznych drzwi kościelnych.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale tam, w
tamtym świecie chyba inaczej płynie czas,
bo tam się tyle wydarzyło, a tu tylko
minął ułamek sekundy. Bo weszłam w tym
samym miejscu, w którym wyszłam, a oni
szli. Kiedy mnie donieśli koło zakrystii i
położyli na ziemi, to byli bardziej
wystraszeni ode mnie. Powiedzieli mi, że
nagle koło bocznych drzwi zrobiłam się
niezwykle lekka i przelewałam im się przez
ręce. Teraz wiem, że miałam po prostu
zapaść. Normalnie wstałam i wróciłam sama
do domu. Nikomu nie mówiłam o tym. Tylko
po roku, kiedy przypadkiem przeczytałam
książkę Życie po życiu Raymonda Moody,
dotarło do mnie, gdzie byłam. Narzeczony
wyznał mi, że jak był na warcie, to go
kusiło. Powiedziałam mu o tym dopiero po
wielu latach, po kłótni małżeńskiej. Po
prostu żałowałam, że tam wtedy nie
zostałam. Uwierzył mi, bo ja po prostu nie
kłamię. Od tego czasu inaczej patrzę na
ludzi, a śmierci to się praktycznie nie
boję i czasami tęsknię. Następnym razem
jak tam będę, to na pewno nie wrócę. A
jak ktoś umiera, to myślę zupełnie coś
innego niż inni i nie potrafię wtedy
płakać. Życie po śmierci istnieje i już.
Lepiej się poczułam, jak to komuś
jeszcze opowiedziałam, bo po co opowiadać
na prawo i lewo niedowiarkom?
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje przekazane drogą tekstową. Za
chwilę przejdziemy do trzeciej, ostatniej
części dzisiejszej audycji, w której jedna
z naszych słuchaczek podzieli się z nami
między innymi ciekawą historią pożegnania
z pewną znajomą starszą panią.
[muzyka w tle] Pisz artykuły, rozmawiaj z
czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj
się jak redaktor. Załóż bloga na
Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Archiwum Radia Paranormalium. Pełne archiwum audycji
najbardziej paranormalnego radia w polskim
Internecie. Dziesiątki gigabajtów
wciągających paranormalnych empetrójek
czekają na Ciebie. Słuchaj zawsze i
wszędzie o każdej porze dnia i nocy. Dziel
się nagraniami ze swoimi znajomymi i
pokaż im prawdę, o której boją się nawet
pomyśleć. Archiwum Audycji Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl.
Koniecznie również sprawdź naszą oficjalną
aplikację na Androida i Windows Phone.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszej audycji
usłyszymy ponownie słuchaczkę, która
gościła już w przeszłości na naszej
antenie. Usłyszymy między innymi historię
o tym, jak to między naszą słuchaczką a
pewną mieszkanką domu starców wytworzyła
się silna więź. Na tyle silna, że starsza
pani w dniu swojej śmierci poinformowała
naszą słuchaczkę o swoim odejściu w wizji
sennej. W dalszej części rozmowy poznamy
również historię pożegnania naszej
słuchaczki ze zmarłą mamą. A zatem
posłuchajmy.
Tak naprawdę to nikt nie wie, co to jest
sen. Uczelnie coś tam dowodzą, ale ja
nigdy się tym nie interesowałam. To, co
teraz powiem, to tylko moje skojarzenie.
Sen jest chyba odzwierciedleniem naszego
życia tu i teraz, ale nie tylko. Bo śni
nam się coś, co już przeżyliśmy w innych
życiach. Tak podejrzewam, bo to tylko
moje. Sen jest częścią naszego istnienia,
dech wszechświecie, tego totalnego
istnienia. To taki, tak wymyśliłam. Ja tam
żadnym filozofem nigdy nie byłam. Nawet
nie podejrzewam, że mogłabym być. Tylko że
ja tak sobie myślę, że to jest chyba
nasze totalne... Bo mam takie sny nieraz,
że to jest niemożliwe, że takie coś się
człowiekowi śni. I teraz tak sen może być
też inną formą przekazu
i też nie zawsze dokładnego. Mówiłam panu,
że sny, które mi się śnią, coś mówią, coś
zwiastują, ale tak dokładnie nie wiem, o
czym one mówią. Dowiem się po jakimś
czasie, o co w nich chodziło. Być może
nigdy się nie dowiem. Albo za jakiś czas
przyjdzie odpowiedź na ten sen, a nieraz
następnego dnia czy nawet w tym samym dniu.
I zrozumiemy, dlaczego ten sen nam się
przyśnił. I zacznę od tego, gdzie dzisiaj
mieszkam tu w Niderlandach. Mieszkam w
malutkiej miejscowości.Może
piętnastotysięcznej, na bardzo pięknej
ulicy. Naprzeciwko mojego domu jest bardzo
duży dom starców. Ulica nasza jest bardzo
szeroka i pod domem starców jest bardzo
duży parking na kilkadziesiąt aut.
Mieszkam tu już piąty rok. Naprzeciwko
mnie. Może pan się domyśleć. Mieszkają
starsi ludzie, pensjonariusze tego domu.
Dokładnie po drugiej stronie ulicy są okna
na wysokości moich okien. Któregoś dnia
po pracy spojrzałam w stronę tych okien i
zauważyłam starszą panią, która w pewnym
momencie zaczęła mi się kłaniać. Jak
przyjechałam z pracy, ona zawsze siedziała
w oknie i tak jakby czekała kiedy ja
przyjadę. I tak codziennie obserwowała
mnie. Po paru tygodniach tej znajomości
okiennej, w któryś piękny słoneczny
wieczór postanowiłam przejść na drugą
stronę i porozmawiać z nią i po prostu
zapoznać się. Podeszłam do jej okna. Było
uchylone, ona się przybliżyła i zaczęliśmy
rozmawiać. Ja jej się przedstawiłam.
Mówiłam, że jestem Polką, że mieszkam i
pracuję w Niderlandach bardzo długo, bo
prawie wtedy to było ze dwa lata temu.
Dwadzieścia osiem lat. Dowiedziałam się,
że ma osiemdziesiąt trzy lata, że ma dwie
córki, pięciu wnuków
i tak dalej. Rozmawiałyśmy kilka razy. Ja
jak pozmywałam po obiedzie, widziałam ją w
oknie, jak ona patrzy na nas, jak nas
obserwuje, bo nasze okna były vis-à-vis.
Łączyła nas tylko ta ulica. To ja
chwileczkę czasu miałam. Przechodziłam na
drugą stronę, żeby z nią porozmawiać.
I przypominała mi ona troszeczkę moją
mamę, która niedawno zmarła. Miała
identyczne siwe włosy jak moja mama,
ładnie, krótko ułożone. I tak
od dnia, kiedy się z nią zapoznałam,
codziennie mówiłyśmy sobie dzień dobry. I
kiedyś mam sen. Już mówię dokładnie kiedy.
Czternastego maja dwa tysiące
dziewiętnastego roku. Czternastego maja
śni mi się sen. To był wtorek. Śnił mi się
dom starców. Jestem w nim w środku. Widzę
hol,
salę restauracyjną, widzę jakąś akcję.
Ludzie latają, ganiają tak, jakby
pracownicy tego domu. Ale co to za akcja,
to ja nie wiem. Nie mam pojęcia, o co
chodzi. Nie dopuszczono mnie, żeby widzieć
to, co tam się dzieje. Przebudziłam się
rano, szybko zapisałam ten sen. No bo tak
jak mówiłam wam, jak nie zapiszesz, to
później nie będę pamiętała, o co chodzi.
Nieraz zostaje, a nieraz po prostu znika
za parę sekund. I co? Przyjeżdżam z pracy
tego samego dnia, czyli po
południu, około godziny siedemnastej
trzydzieści. I co widzę? Mojej znajomej w
oknie nie ma. Nie wita mnie jak zawsze są
zasłonięte sztory. A ja sobie myślę co się
stało? Ale nic, może się położyła spać.
Była to starsza pani. Następnego dnia i kolejnego
były cały czas zasłonięte sztory, a za
kilka dni jak przyjechałam z pracy, w
oknie siedział już starszy pan, ale
siedział bardzo krótko, bo chyba trzy
tygodnie. I znowu mam sąsiadkę naprzeciwko
mnie. Jest to młoda kobieta, może
siedemdziesięcioletnia, ale jest na wózku.
Jeszcze się z nią nie zapoznałam. Wrócę
do mojej znajomej, starszej pani. Umarła.
Ta akcja w domu starców, która mi się
przyśniła, coś oznaczała.
Zrozumiałam śmierć mojej okiennej
sąsiadki. Co dziwniejsze, sen śnił mi się
w dniu jej śmierci. I znowu sobie zadałam
pytanie. Ja tam byłam. Czułam
to. Tam moja dusza była, tylko oni mnie
nie dopuścili, żeby to widzieć. Ja nie
wiem, jak to się dokładnie dzieje. Moja
dusza tam była. Nie dopuszczono mnie
bliżej zrozumieć, o co chodzi. Po prostu
nie dopuszczono. Ja tam wlazłam, stałam ta
moja dusza. A po południu tego samego
dnia chyba zrozumiałam, ale jeszcze nie do
końca, bo to okna były zamknięte. Ja
sobie myślałam, że ona po prostu się
położyła spać, a ona umarła. Ale w dniu
jej śmierci ja byłam na drugiej stronie w domu starców.
No można powiedzieć klasyczny przykład snu
zapowiadającego czyjąś śmierć.
Nie wiem. No śmierć. Ale dlaczego akuratnie ja?
Może to dlatego, że między wami się jakaś
taka więź po prostu wytworzyła i
coś tak coś spowodowało, że dostała pani
informację właśnie o tym, co się miało stać?
No może możliwe. Może pomyślała w momencie
śmierci o mnie. No też tak mogło być, ale
ja byłam w tym domu starców. W nocy moja
dusza tam była, ja tam byłam. I tak oni
tak latali, coś tam było. Ja to widziałam
na własne oczy. I tak mówię Boże, co ja
jakieś dziwne mam sny o tym jeszcze w domu
starców ja nie byłam we śnie. A na drugi
dzień, znaczy tej samej nocy rano jak
przyjechałam popołudniu, to były
zasłonięte okna. Pani moja umarła, moja
znajoma okienna.
Taki fragmencik sobie
zanotowałam
i zatytułowałam go sobie tak: "Oni
przychodzą we śnie". I bardzo bym chciała
tutaj nawiązać do opowieści mojej babci
Emilki. To mama mojego taty była, bardzo
inteligentna kobieta, ale to za momencik.
Zacznę od audycji jedenastej "Mówią
świadkowie". Bohaterka tej audycji
spochowała męża, ale po jego śmierci dzień
w dzień płakała. Nie mogła się pogodzić z
tym, że odszedł i tak ją szybko
pozostawił i zostawił ją samą na tej
ziemi. Tak rozpaczała dniami i nocami. Aż
pewnej nocy
we śnie przyszła jej mama, też nieżyjąca
już od jakiegoś czasu i poprosiła ją we
śnie, by przestała już płakać, bo tu
nam jest bardzo ciężko. Jak ty, jak ona
wylewa łzy takiej mama mówi: "Jak ty
wylewasz łzy za nami, to jest nam tu
ciężko".Takiej coś powiedziała i po
śnie przetłumaczyła sobie i przestała
płakać. To była pani jedyna w tej audycji, a pan
sobie tutaj zanotowałam. W tej audycji
nawiązał do tego, że umarła Pana znajoma
osiemnastoletnia dziewczyna i że po paru
dniach kiedyś Pan nie wytrzymał, coś w
panu pękło i zaczął Pan bardzo płakać. A
ta pana znajoma, osiemnastoletnia
dziewczyna, przyszła do Pana w nocy
i powiedziała Panu w tym śnie, by wszyscy
przestali płakać, że żałoba najbliższych i
przeżywanie ich śmierci
po tej drugiej stronie przynosi jej niepokój.
No to ja tak uściślając to jeszcze, to
jeszcze wtedy nie spałem. To było tak na
granicy snu. Tak między jawą a snem.
Mhm. A widzi pan. To jest najlepiej. No to
widzi pan, ja też mam takie rzeczy, co mi
się między jawą a snem przytrafiają, ale
to może też kiedy indziej, bo tu mam coś
innego przygotowane. I że te dusze
przeżywają taki jakiś dyskomfort, to pana
słowa. I tak jak wcześniej zaznaczyłam,
nawiążę do babci Emilki.
Zacznę od tego, że moja babcia Emilka była
taką bardzo esencjonalną kobietą i
nieważne, cóż to słowo znaczy.
Jak nie było u nas w domu telewizora,
tuliłyśmy się do niej codziennie
wieczorem, obsiadywały się nią dookoła.
Było nas trzy, trzy małe dziewczynki i
bardzo prosiłyśmy, żeby ona nam opowiadała
bajki, baśnie. Ale babcia była bardzo
inteligentna. W swoim życiu przeczytała
masę książek, grubych woluminów i z
osiemnastego i dziewiętnastego wieku, bo
ona się urodziła w dziewiętnastym wieku,
tam tysiąc osiemset, jak dobrze pamiętam.
Chyba. A nie ważne. Pod koniec tysiąc
osiemset, tam w którymś, na przykład
osiemdziesiątym roku.
I
te inne, te księgi, te woluminy były u nas
w domu. Ona je przewiozła z terenów
przesiedlonych, co było dziwne, a zarazem
fascynujące. Ona przywiozła te księgi,
były jej skarbem, jej majątkiem.
I opowiem, co pamiętam najbardziej z
opowiadań babci. Była młodą dziewczynką,
chyba trzynasto lub czternastoletnią.
Wydano ją za mąż, bo tak kiedyś było, za
mojego dziadka Piotra. Był cudownym mężem
dla mojej babci. On miał chyba wtedy ze
czterdzieści pięć lat. To nie było takie
śmieszne. To było dziecko, a on taki stary
dziad. No ale tak było. Kochał ją. Ona
wtedy była jeszcze dzieckiem. W naszym
dzisiejszym pojęciu
to była dawna Polska, końcówka chyba
dziewiętnastego wieku. Ale przejdę dalej.
Mając piętnaście lat urodziła pierwszą
córeczkę, a szesnaście drugą. Bardzo je
kochała, ale kiedyś
nie było tak wysoko rozwiniętej medycyny.
Nie było lekarzy, aptek, a mieszkali na
malutkiej wsi na Wileńszczyźnie. Te
córeczki zachorowały w wieku dwóch i
trzech latek. Bardzo chorowały, miały
wysokie gorączki, kaszlały, dusiły się.
Babcia walczyła z chorobą, z bakterią.
Robiła cuda, żeby je wyleczyć, ale
bakteria była silniejsza niż te
młodziutkie organizmy. Modliła się bardzo,
ale nic nie pomogło. Umierały na jej
oczach. Siedziała przy nich, płakała, ale
one pomalutku zapadały w krótką agonię.
Ciężko oddychały. I nagle oddech ucichł. U
jednej, a później
za sekundę u drugiej. Właściwie to babcia
mówiła, że dwie naraz odchodziły i babcia
przez swoje zapłakane oczy widziała, jak z
ich malutkich ciałek wychodziły
tak, jakby malutkie obłoczki. Babcia
widziała te obłoczki. Unosiły się bardzo
pomalutku, widziała je przy suficie jakiś
czas i zniknęły, jakby się ulotniły,
rozproszyły czy coś takiego. Rozpacz, jaką
babcia miała w sobie ciężko było opisać.
Płakała,
bardzo. Sama miała niewiele, bo wtedy może
osiemnaście lat. Rozpaczała za nimi.
Siedziała nad ich gróbkami godzinami. Nie
chciało jej się żyć, ale trzeciej
czy czwartej nocy, po ich pogrzebaniu,
przyszły do babci Emilki we śnie. Obie
trzymały się za rączki i prosiły babcię,
czyli ich mamę, żeby przestała rozpaczać i
płakać, bo one mają tu bardzo dobrze.
Wszyscy się nimi opiekują, ale bardzo ich
dusze cierpią. Bo Ty, mamusiu, płaczesz za nami
i jest nam dlatego z tego powodu ciężko. I
przez Twój płacz
nam jest ciężko.
Niedobrze, bo my cierpimy. Prosimy cię,
mamusiu, przestań płakać. To i nam tu
będzie lżej. To przekaz babci z końca
osiemnastego wieku. To jej się
przytrafiło. A ja się uwidziałam w
pięćdziesiątym siódmym roku. Już nie mała
nam babcia to opowiedziała. Ona też
widziała we śnie swoje córeczki. Były
takie malutkie, czyli wnioskować można, że tam
też gdzieś w tej przestrzeni, której my
nie rozumiemy i nie potrafimy naszym
ludzkim umysłem zrozumieć, jest może
żłobek, przedszkole dla tych młodych
duszyczek? A wie pan co, pamięta pan, ja
byłam gdzieś tam na tej planecie. Ja
widziałam te domy, ale widziałam jeszcze
coś innego, bo to każdy, coś innego. Tych
planet może jest tak jak galaktyk
nieskończenie wiele, tak tych planet,
gdzie każdy gdzieś tam trafia do swojej,
prawda? Tak mi się wydaje. Co pan na to?
Bo ja już- Może, może nie tyle planet? A to, jak to
ujął kiedyś w swoich pracach Robert
Monroe, istnieją wokół Ziemi takie kręgi i
w zależności od tam jakichś tam czynników,
nie pamiętam dokładnie jakich. Na przykład
w zależności od przekonań, jakie tutaj
nabyliśmy sobie, wykształciliśmy po
śmierci, to trafimy do jakiegoś tam
takiego, a nie innego kręgu.
Aha, ojej.
Inni z kolei, z kolei mistycy, między
innymi Sylwia Broni. Taka dosyć
kontrowersyjna mistyczka amerykańska.
Niektórzy mistycy mówią, że te nasze
światy się przenikają, że oni żyją tutaj
obok nas niejako. No tylko że
na jakimś tam innym wymiarze i dlatego oni
widzą nas, a my nie widzimy ich.
A właśnie, a one wie pan, że one mnie
dotykają, bo też wspomniałam. A teraz może
troszeczkę. Wie pan co, zacznę od takiego
czegoś. Ja. Moja
mama umarła 15 maja. To było w niedzielę,
a ja przyleciałam chyba w piątek
z Holandii
i moja siostra miała mamę chyba zawieźć do
w poniedziałek miałam wracać. To jakoś
taki dłuższy weekend miałam
szpitala w sobotę, bo tak się umówiła tam
z jakimś lekarzem na jakieś badania. Ja
szybciutko, bo ja mieszkam zupełnie w
innej wsi, no nie? A moja siostra tam
dwadzieścia pięć kilometrów ode mnie. Ja
dzwonię do mojej siostry, mówię słuchaj,
ja już jadę do ciebie. Wsiadłam do auta i
jadę, jadę, jadę, jadę szybko, żeby tą
jeszcze mamę przed tym szpitalem zobaczyć,
no nie? Mama siedziała w aucie, siostra
jeszcze tam się krzątała po domu, ale już
mamę zdążyła do tego auta wsadzić. Mama
siedziała. Ja podeszłam. Mama miała
uchylone okno. Był maj, tak cieplutko
było. I ja patrzyłam w oczy mamy. I wie
pan, co widziałam w tych oczach? Ona miała
tak piękne czarne oczy. A ja w tych
oczach widziałam odejście. Ona jeszcze
wtedy żyła. Ona rozmawiała ze mną. Tak,
tak, tak tak, tak, starała się coś mi
przekazać i mówi do mnie po imieniu i
mówiła, że od poniedziałku ją coś
serduszko pobolewa, pobolewa. Dzisiaj jest
sobota, bo moja siostra nie miała czasu z
nią do tego szpitala jechać wcześniej, no
nie? I tego. Ale ja tak patrzyłam, tak ją
pocieszałam, mówię: musi, wszystko będzie
dobrze, wszystko będzie okej. Mama miała
bajpasy kiedyś robione. Mówię: mamo,
wszystko, serduszko masz naprawione,
będzie wszystko dobrze. Lekarze tam ci coś
zaradzą. I wie pan co? Ale ja te oczy mamy widziałam.
Ja widziałam odejście. Nie wiem, czy ktoś
kiedyś spotkał się z takim czymś. Mama
odchodziła. Te oczy były już gdzieś tam.
Ona jeszcze była tu. Umarła dopiero w
niedzielę o wpół do jedenastej, następnego
dnia, wpół do jedenastej rano. A ja w
tych oczach widziałam podejście. I wie pan
co? Ja zaczęłam taka, ja jestem taka no,
teraz dziwnie nawiedzona. Wzięłam kartkę i
zaczęłam te oczy mamy
opisywać, bo chciałam właściwie to tą
kartkę przeczytać panu, ale tej kartki za
Chiny nie mogę znaleźć. Tak ładnie
opisałam te oczy mamy. Ja opisałam oczy
mamy chyba na trzy kartki
i wie pan co? I rano, rano
godzina
3:00 w nocy tak leciuteńko, leciuteńko
poszturchała mnie za brzuch. Ja
się przebudziłam i tylko usłyszałam:
Halinka, tak cichutko. Ja wiedziałam, że
to mama. Ona gdzieś też zawieszona chyba jest.
Nie wiem, kto mnie tak nawiedza tyle, co
mnie nawiedza tych, tych duchów, zjaw. Bóg
wie, kto mnie tam nawiedza. Mam takie coś
z 26 listopada. Przeczytam panu coś.
Położyłam się spać około dwudziestej
trzeciej w torek. Nie zawsze mi się to
śni, albo jestem w stanie niepamięci. I
wiecie co? Obudziło mnie w nocy
szturchanie. O pierwszej pięćdziesiąt
zerwałam się na równe,
na równe
nogi. Usiadłam na łóżku, poprosiłam, by
dał mi spokój. Ta istota, duch. Potem
poszłam do łazienki. Dwudziestego ósmego
listopada, czwartek, za dwa dni złapało i
obudziło mnie o godzinie drugiej
siedemnaście. Złapało mnie za lewą łydkę.
Ja sobie tu jednak piszę. Wszystko mam
ponotowane. Mówię panu. Tak mnie
nawiedzają, dają znać, szturchają.
Dwudziestego dziewiątego listopada, piątek
znów nie pamiętam. O trzeciej dziewięć
złapało mnie to coś i tu znak zapytania,
bo ja nie wiem, co mnie łapie. Tak mocno
się zerwałam z łóżka i krzyczałam na głos.
Złapał mnie za palce prawej nogi.
Trzydziestego listopada, w sobotę,
następnego dnia. To jedno z najdziwniejszych przebudzeń
przez istotę ducha. O, w piątek 29 właśnie
listopada staram się opisać
oczy mojej mamy, które widziałam przed jej
śmiercią jeden dzień. O godzinie 6 rano,
6:30 złapało mnie coś za palce prawej
nogi, a widzi pan nie za brzuch. I
powiedziało cichutko: Halinka. Zerwałam
się na równe nogi. Słyszałam ten głos. Ja
to sobie zapisałam. Ja panu opowiadałam, a
tu mam zapisane. Ale posłuchajcie dalej.
Mieliśmy popołudnie wolne. Ja sprzątałam,
odkurzałam, zmieniałam pościel i w małym
pokoiku na górze, tam, gdzie śpię, mówię
do podczas sprzątania do tego czegoś, bo
myślę, że to gdzieś tu jest, utkwiło w tym
pokoju czy gdzieś tam i mówię do tego
jeżeli umarłeś, to tu musisz, to musisz
odejść, bo ja nie jestem twoją
żoną. Ja jestem nową mieszkanką i mam na
imię Halina. Otworzyłam okno,
tapczan, wypraszam tę istotę na dwór.
Ojejku, ale nie pomogło, bo nazajutrz
obudziło mnie złapanie za nogi i powiedziało Halinka.
Ja podskoczyłam z tego łóżka z wrażenia i
jak sobie ten sen analizować?Czy to był
głos mojej mamy? Moja mama mnie tak wołała. Halinka.
Tak mi się nasunęło, że to wołanie po
imieniu, to mówienie po imieniu można na
masę różnych sposobów właściwie
wytłumaczyć. Więc takie bardziej
paranormalne, takie bardziej paranormalne
wytłumaczenie, że to może rzeczywiście
mama przychodzi i po prostu panią jakoś,
jakieś tam to jest jakaś taka, jakaś taka
forma znaków z zaświatów. A można też
przyjąć takie tłumaczenie bardziej
przyziemne, że to po prostu efekty
działania podświadomości i działania mózgu
w czasie snu.
Dobra, ale jak się pan budzi i pan słyszy?
To jeszcze nie jest takie jak zaraz się,
jak się, jak się budzimy, to jeszcze nie
jesteśmy tacy rozbudzeni. To dopiero po
chwili jesteśmy tacy bardziej rozbudzeni,
jakby mózg wraca do normalnego działania.
No to fajnie pan to tłumaczy, ja też.
Też mi się tak skojarzyło. Też mi się tak
skojarzyło z innym przypadkiem omawianym w
audycji mówią świadkowie w którymś tam ze
starszych odcinków. Jeden ze słuchaczy
opisywał, jak po śmierci mamy słyszał
jakieś takie stukanie w ścianę. Takie
bardzo charakterystyczne.
Ja mam ponotowane, o czym każdy odcinek
mówi Pan, bo ja Jestem taka pilna. Ja mam
swoje takie zapiski i każdy odcinek, jak
tylko akuratnie tu nie mam przed sobą, to
ja wiem, że w pierwszym odcinku było to, a
w drugim to, a w trzecim to. Najgorszy
odcinek taki. To tak mnie trochę
przeraził. To był ten odcinek dziesiąty.
Ta biedna dziewczyna, kobieta.
To jest zdecydowanie jeden, chyba
najbardziej, chyba najcięższy odcinek z całej serii.
Tak, tak, ale on taki, ta dziewczyna, ona,
ja to mnie tak mi się tak wszystko
przytrafia na wesoło nawet, że ten
Nightingale podał mi rękę. Odnaleźliśmy
tego ojca. Mi się tak wszystko przytrafia
w dobrym yyy. Tak mi się wszystko tak dobrze.
No spełnia te moje życzenia, mi się
spełniają
i. A to, że mnie ktoś nawiedza? No to oni
dają mi znać o sobie. Oni mi krzywdy nie
robią, broń Boże, bo gdyby mi krzywdę
robili, to bym już się wyniosła z tej chałupy.
Ale on mnie w Polsce też złapał w moim nowym domu.
U tamtej u tamtej słuchaczki pewnie też
dużo, dużo niestety pewną rolę odgrywa,
odgrywają w tych wydarzeniach to, co
przytrafiało się w dzieciństwie za młodu.
Także myślę, że to też ma jakiś wpływ na
takie, a nie inne akurat odbieranie tych,
tych odwiedzin.
No możliwe. Wie pan co, bo to te
odwiedziny to one są i ja na przykład
wczoraj, przedwczoraj tego nie miałam. Ja
to tak pilnuję, zapisuję, przychodzę rano
sobie do pracy i pierwsze co i zapiska
albo w domu jeszcze, jak tylko mam
chwileczkę czasu, bo to się maluje, nie
maluje, to zawsze se zapiszę, wszystko se
zapiszę. I wie pan co? To jeszcze taka
moja konkluzja. Jak ja do nich się zwracam
do ściany się zwracam, żeby pani nie
słyszała, bo pomyśli, że wariatka! I ja
mówię tak proszę, dajcie mi spokój, żebym
ja była w pracy wypoczęta, bo ja muszę
pracować ciężko. Wcale nie ciężko,
normalnie no i żebyście mi dali spać. To
mi kiedyś dali na trzy miesiące spać.
Miałam naprawdę spokój. Nic mi nie
dokuczało, nic mnie nie łapało, nic mnie
nie szturchało. Ale wie pan co? Zabrali mi
wszystkie sny. Nie miałam snów.
Kompletnie budziłam się przez trzy
miesiące, nic nie pamiętałam. A ja jak
zaczynałam od 28 stycznia zapisywać sny,
to ja miałam tak bujne te sny, takie
wszystkie takie
aż, aż, aż za naturalne. Ja wszystko to
widziałam tak naturalnie w tych snach tak,
tak jak w filmach. Aż dziwne.
I jak tylko poprosiłam dajcie mi spokój,
odczepcie się to zabrali mi sny. I tak
sobie myślę, czy oni regulują nasze
umysły? Jak pan myśli? Ja teraz nie
zapisuję snów, bo nie mam, ale zapisuję
szturchania, bo nie mam snów, a miałam tyle snów.
To też można, też można na wiele sposobów
tłumaczyć, że albo oni, albo oni reagują
jakoś tam na nasze prośby, albo reaguje
nasza podświadomość.
No właśnie. No nie wiem. Ale nie mam snów.
Są takie bardziej paranormalne tłumaczenia
i takie bardziej przyziemne. Wszystkie
opcje trzeba. Wszystkie opcje trzeba brać
pod uwagę. I to by było na tyle. No prawie, bo
wypadałoby wyjaśnić w końcu, dlaczego
wspomniana na początku liczba dwadzieścia
trzy tak mocno zaznacza swoją obecność w
dzisiejszym odcinku. Nawiążę jeszcze do
rozmowy, której przed momentem
wysłuchaliśmy. Otóż słuchaczka wspomniała
o mojej przedwcześnie odeszłej z tego
świata przyjaciółce, która prosiła, aby
nie płakać z powodu jej odejścia.
Przyjaciółka nomen omen nazywała się tak
samo jak babcia naszej słuchaczki Emilia.
Mamy dziś, 23 sierpnia
2020 roku.
Słuchacie Państwo dwudziestego trzeciego
odcinka podcastu Mówią Świadkowie i
właśnie dziś, 23 sierpnia mija rocznica
przedwczesnego odejścia Emilki. A gdyby
nie to, miałaby dziś uwaga 23 lata. I to
właśnie Emilii pragnę
zadedykować całą dzisiejszą audycję. I
jeszcze coś. Przed momentem na radiowym
zegarze wybiła godzina dwudziesta trzecia.
I tak oto na pozór zwykła liczba
dwadzieścia trzy nabrała przyznacie
państwo niezwykłego znaczenia. I jeszcze
kilka słów ode mnie. Zdarza mi się czasami
odprowadzać zmarłych. Zwykle robię to w
trakcie medytacji, wizualizując sobie, że
spotykam zmarłego. Następuje między nami
rozmowa, po czym odprowadzam taką osobę do
światła i wprowadzam ją do pięknego,
rozświetlonego słonecznymi promieniami
parku. Ów park dość często pojawia się
zresztą w książkach podróżników
astralnych. Miejsce to pełni rolę swego
rodzaju izby przyjęć.Do której przybywa
zmarły i w której zaczyna się, nazwijmy to
zaświatowy etap jego egzystencji.
Czasami, szczególnie dowiadując się o
śmierci osoby w młodym wieku, dostaję
jakiegoś takiego silnego imperatywu. Czuję
silną potrzebę, żeby się temu zmarłemu
przyjrzeć podczas wieczornej medytacji i
jeśli to konieczne, pomóc tej osobie
przejść na koniec słynnego tunelu ze
światełkiem. Zdarza się bowiem, że zmarły
z jakiegoś powodu nie dociera do celu.
Znany eksplorator światów niefizycznych,
nieżyjący już fizycznie Bruce Moen. Jako
jedną z możliwych przyczyn takiego stanu
rzeczy podaje nagłą śmierć spowodowaną
jakimś wypadkiem czy na przykład zawałem
serca. Z Emilią wiąże się pewna ciekawa
historia, której elementem jest prawdziwa
lawina różnych wizji i znaków zza światów,
w tym również wizji tłumaczących
okoliczności śmierci, jaka trwała przez
następne miesiące po odprowadzeniu. Nie
będę tu przytaczał całej historii
odprowadzenia Emilii. Zachęcam jednak co
bardziej ciekawych do zajrzenia do działu
z blogami na stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl a tam do odszukania
mojego bloga. Znajdziecie na nim notkę
zatytułowaną Dwa lata w niebie, którą
postanowiłem napisać w drugą rocznicę
odprowadzenia Emilki. Wspomniana prośba o
niepłakanie z powodu jej odejścia pojawiła
się jakoś w tydzień po odprowadzeniu,
kiedy to postanowiłem zadedykować pamięci
Emilii jeden z muzycznych, ambientowych
wieczorów. Po skończeniu audycji i
wyłączeniu komputera nie wytrzymałem.
Padłem na łóżko i się popłakałem. Wkrótce
jednak usłyszałem w głowie piękny, młody,
kobiecy, bardzo donośny głos mówiący:
Marek, przestań płakać, przestańcie
wszyscy płakać, wasze łzy mnie bolą.
Momentalnie się uspokoiłem.
Zresztą jeśli przejrzeć na przykład
facebookowe grupy poświęcone kontaktom z
zaświatami czy fora internetowe, to można
znaleźć wiele podobnych historii. Zapadł
mi w pamięć chociażby wpis, w którym pewna
kobieta opisywała sen, w którym pojawił
się jej zmarły syn. Kobieta bardzo po jego
przedwczesnej śmierci rozpaczała i mocno
przeżywała jego odejście. Syn wyglądał na
wyraźnie zmartwionego i po długim
milczeniu zapytał, czy może już zabrać
swój garnitur. Udzielający się w
komentarzach dysputanci dopatrzyli się w
tym szczególe właśnie prośby o to, by
matka przestała przeżywać tak mocno żałobę
i by pozwoliła synowi spokojnie odejść.
Wracając do Emilii. Z takich wartych
opowiedzenia rzeczy był również motyw
powtarzających się po kilka razy dziennie
w mojej głowie takich głośnych myśli o
jednej i tej samej treści: czy byłbyś tak
uprzejmy i sprawdził, czy ktoś się pode
mnie nie podszywa? Głośne myśli, na
dodatek wypowiadane przez ten sam młody
kobiecy głos. Trwało to kilka dni. Jakby
tego było mało, pewnego razu, wracając do
domu z załatwiania różnych spraw w
Katowicach, dostałem swego rodzaju
wymazania wszystkich myśli, jakie wówczas
krążyły mi po głowie. Zastąpiła je
uporczywie powtarzająca się, głośna myśl o
białym kocie. Biały kot, biały kot, biały
kot. Tego samego wieczoru, po kolejnej
dawce próśb o sprawdzenie, czy ktoś nie
pożyczył sobie tożsamości Emilki, w końcu
nie wytrzymałem. Uległem i spełniłem tę
prośbę. Zaprowadziło mnie to na profil
Emilki w jednym z serwisów
społecznościowych, w którym to serwisie
dominującym elementem są zdjęcia. Wchodzę
więc, przeglądam i nie wierzę własnym
oczom, bowiem na kilku zdjęciach ujrzałem
nikogo innego, jak właśnie białego kota.
Od tego momentu prośby o sprawdzenie, czy
ktoś się pod Emilkę nie podszywa, ustały
zupełnie. Coś mi jednak nie dawało spokoju
z tym białym kotem i wiedziony jakąś
dziwną siłą postanowiłem sprawdzić
znaczenie białego kota w sennikach. I co
się okazało? Otóż senniki pod hasłem biały
kot wspominały o szczęściu i błogości.
Zresztą zarówno przedtem, jak i później
Emilia pokazywała mi się w snach radosna,
uśmiechnięta, pełna energii, spokojna,
tańcząca, śmiejąca się i śpiewająca w
blasku promieni słonecznych, pośród
pięknych okoliczności przyrody. Skoro już
wspomniałem o przyrodzie, to wspomnę też o
jednym ze snów. Otóż spotkaliśmy się w
nim z Emilią nad jeziorem, pośrodku lasu.
Moją uwagę zwróciła wyjątkowo czysta,
spokojna i przejrzysta woda. Tak
przejrzysta, że bez żadnego problemu można
było dostrzec dno jeziora. A oto, co
senniki mówią o czystej wodzie. Błogość,
harmonia, spokój. Po
zweryfikowaniu kota pojawiła się kolejna
głośna myśl. Ha, to teraz sprawdź
psa.I rzeczywiście, kilka miesięcy
później, niby przypadkiem trafiłem w innym
zakątku internetu na bardzo stary wpis, w
którym Emilka opłakiwała odejście swojego
szczekającego pupilka. Jak wspominałem,
ta cała lawina różnego rodzaju przekazów
od Emilii trwała przez długie miesiące.
Zresztą na samych przekazach się nie
kończyło, gdyż sporadycznie Emilia prosiła
mnie o pomoc w nawiązaniu kontaktu z
bliskimi oraz energetycznym oczyszczaniu
ich. Kiedyś może coś więcej o tym opowiem.
Teraz jednak wspomnę w paru słowach o
odprowadzeniu innej osoby. Również młodej
dziewczyny. Dziewczyna imieniem Anastazja,
tragicznie zmarła niezależna
dziennikarka, żona pewnego prawicowego
aktywisty, który z kilkoma kolegami z
pewnej prawicowej partii zakłócił niegdyś
wiec wyborczy Bronisława Komorowskiego,
przynosząc krzesło i wykrzykując: "Gdzie
jest szogun?" Męża, nomen omen mojego
imiennika, spotkały potem takie represje,
że chyba nawet żyjące wciąż oprawcy
księdza Popiełuszki by się tego nie
powstydzili. Zresztą różnych
nieprzyjemności doświadczał przez całe
następne lata. I to nie tylko on, ale
również cała jego rodzina. Sama Anastazja
wysłała mi pewnego dnia zaproszenie do
znajomych na Facebooku. Nasza facebookowa
znajomość trwała jednak zaledwie parę dni
i nie zdążyliśmy nawet wymienić zbyt wielu
wiadomości czy komentarzy, gdyż jej konto
wkrótce zniknęło. Zdążyłem jeszcze tylko
zerknąć na wieczorną transmisję, podczas
której siedziała z Markiem przed
komputerem i oboje komentowali niepierwszą
już wizytę dziwnych ludzi pod drzwiami
ich mieszkania. Później dowiedziałem się,
że Anastazja najprawdopodobniej została
zamordowana. Takie przynajmniej krążyły
wówczas pogłoski. I znów pojawiła się u
mnie ta silna potrzeba przyjrzenia się jej
podczas medytacji i udzielenia pomocy.
Parę miesięcy po odprowadzeniu, ku mojemu
zdziwieniu, miałem sen, w którym pojawiła
się właśnie Anastazja. Nie pamiętam, czy
coś mówiła. Pamiętam za to, że bez przerwy
się uśmiechała. Była spokojna, pełna
pozytywnej energii. Zdecydowane
przeciwieństwo tego, co w trakcie naszej
krótkiej facebookowej znajomości zdołałem
zauważyć w jej social mediach. Pełen
spokój i nieznikający z twarzy piękny
uśmiech. I tym pozytywnym akcentem
pozwolicie państwo, że skończymy
dzisiejszy, dwudziesty trzeci odcinek
podcastu Mówią świadkowie. Mówił do
państwa Marek Sęk Ivellios. Mam nadzieję,
że wszyscy państwo zdrowymi jesteście i że
w pełni zdrowia i spokoju usłyszymy się
już niebawem w kolejnych audycjach na
antenie Radia Paranormalium. Śledźcie
zapowiedzi na www.paranormalium.pl oraz na
naszych profilach społecznościowych.
Dobranoc i do usłyszenia! A jeżeli macie
Państwo swoje historie o spotkaniach z
nieznanym i chcecie się nimi podzielić,
zapraszam do kontaktu z Radiem Paranormalium.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
3608 80
02. 3608 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/ukośnikRadioParanormalium.
Czekamy także na Państwa maile pod
adresem: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.