[muzyka przewodnia] Autentyczne historie
osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby, w sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
[wystrzał].
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Róbcie to tak, bym nie pamiętała. Nie bez
powodu dzisiejszy odcinek dostał taki
właśnie tytuł. A dlaczego? Tego dowiecie
się oczywiście już za chwilę. W Radiu
Paranormalium rozpoczynamy kolejny,
dwudziesty pierwszy już odcinek podcastu
Mówią Świadkowie. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu.
Dzisiejszy odcinek będzie bardzo
nietypowy, ponieważ będzie to pierwszy
odcinek bez nagrań rozmów ze świadkami, za
to z obszerną korespondencją tekstową.
Zanim jednak przejdziemy do szczegółów,
pozwolicie Państwo, że tradycyjnie
przypomnę kontakty do Radia Paranormalium,
pod którymi cały czas Radio czeka na Państwa relacje.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer gadu-gadu:
36 08 80
02. 36 08 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa maile pod adresem
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Jakąś taką tradycją w ostatnim czasie
w naszej audycji stały się swego rodzaju
paranormalne spowiedzi. Dziś wysłuchamy
kolejnej z nich, bardzo obfitującej w
wątki ufologiczne. Jakiś czas temu za
pośrednictwem fanpage'a na Facebooku z
Radiem Paranormalium skontaktowała się
nasza słuchaczka z Warszawy, która od
dzieciństwa doświadcza dziwnych zdarzeń z
udziałem niezidentyfikowanych obiektów
latających oraz zagadkowych istot.
Zdarzenia te wywarły na naszej słuchaczce
na tyle duże piętno, że ich skutkiem
ubocznym były między innymi problemy z
partnerami, a w późniejszym okresie
również problemy w szkole. Bohaterka
dzisiejszej audycji w okresie liceum była
na tyle mocno zestresowana dotykającymi ją
zdarzeniami, że zaczęła cierpieć na
bezsenność, co niestety negatywnie odbiło
się na jej osiągnięciach szkolnych. Jak
się okazało, to co nasza słuchaczka
pamiętała świadomie, stanowiło jedynie
czubek góry lodowej, ponieważ w trakcie
kilkukrotnych sesji regresji hipnotycznej
wyszło na jaw wiele zaskakujących i
wstrząsających szczegółów. W Radiu
Paranormalium obowiązuje zasada, zgodnie z
którą wszystkim świadkom zapewniamy pełną
anonimowość. Jeżeli słuchacz dzielący się
swoją historią prosi o wycięcie czegoś,
również to robimy. Takiej też lekkiej
cenzurze na prośbę słuchaczki została
poddana korespondencja, którą za chwilę
własnym głosem zaprezentuję. Niewiele
zostało wycięte. Głównie informacje
umożliwiające identyfikację słuchaczki
oraz nazwiska osób i nazwy instytucji
organizujących sesje regresji
hipnotycznej. Sama słuchaczka nie dała się
namówić na rozmowę telefoniczną,
zdecydowanie bardziej preferując kontakt
pisemny. Jest to dla mnie całkowicie
zrozumiałe, gdyż szczegóły, które Państwo
za chwilę poznacie, zdecydowanie nie
należą do takich, które chciałoby się
sobie przypominać w trakcie takiej rozmowy
po raz kolejny. Zresztą opisane zdarzenia
zostały przedstawione przez tę panią w
sposób, jak uważam, wystarczająco
dokładny. Przejdźmy zatem do zapoznania
się z treścią korespondencji.
"Od jakiegoś czasu słucham Państwa Radia i
w niektórych audycjach pojawiły się
tematy i podobne sytuacje do tych, których
sama doświadczałam. Ponieważ teraz, w
dobie koronawirusa, moje miejsce pracy
jest zamknięte i mam sporo czasu,
postanowiłam podzielić się swoimi
przeżyciami. Może to komuś w czymś pomoże,
tak jak ja znalazłam odpowiedzi na swoje
pytania w wypowiedziach niektórych świadków".
[muzyka w tle]
Mam czterdzieści trzy lata, mieszkam w
stolicy. Od maleńkości interesowałem się
zjawiskami paranormalnymi. Zaznaczę, że
sam temat UFO nie jest moim konikiem.
Owszem, znam naturę rzeczy, wiem, z czym
się to je, ale nie jest to tak, że łaknę
każdą informację i dam sobie rękę uciąć za
wszystkie swoje wspomnienia. Gdybym miała
wybierać, na pierwszym miejscu
postawiłabym kryptozoologię, życie między
wcieleniami, zamierzchłe tajemnice
planety, zjawiska związane z czasem, a
temat obcych gdzieś dalej. Co nie znaczy,
że na przestrzeni lat nie zauważam, że
zjawiska te są czymś razem połączone. Do
rzeczy. Z młodości pozostało mi
przekonanie, że brałam udział w tak
zwanych wzięciach, a nawet kosztowało mnie
to sporo nerwów w wieku nastoletnim,
aczkolwiek z wiekiem pewne wydarzenia się
zatarły, a ja zrzuciłem to na karby
niestabilności emocjonalnej w
dzieciństwie. Ot, głowa sobie wymyśliła.
Do czasu. Kilka lat temu brałam udział w
czterech sesjach regresji hipnotycznej do
poprzednich wcieleń z trzema różnymi
hipnoterapeutami mających na celu
odszukanie przyczyny nastrojów
depresyjnych, problemów ze znalezieniem
partnera i stworzeniem związku. W sesjach,
w których brałem udział w momencie
przypominania sobie wydarzeń z
dzieciństwa, nagle ni z gruszki, ni z
pietruszki pojawił się wątek wzięć przez
UFO, co zaskoczyło zarówno mnie, jak i
hipnoterapeutów. Moją intencją i zamiarem,
z którym przyszłam na pierwszą sesję,
było odszukanie przyczyny rozstania z
chłopakiem i uleczenia złamanego serca, a
w następnych dowiedzenie się, czemu mam
problem ze znalezieniem odpowiedniego
partnera. A znalazłam potwierdzenie tego,
że to, co wydawało mi się wymyślonymi
sytuacjami, snami, które towarzyszyły mi
przez całe życie, rzeczywiście miało
miejsce. Żeby nie było, że wierzę tylko w
duchowe terapie i rozwiązania. Rok temu
przeszłam półtoraroczną psychoterapię z
dyplomowanym psychologiem, niemającym nic
wspólnego z szeroko pojętym rozwojem
duchowym. Po to też, aby sprawdzić, czy
czegoś sobie nie wymyśliłam. Mimo że
zjawiska paranormalne są moim hobby, to
tak właśnie je traktuję. Jako miłą
odskocznię od codzienności, a nie sposób
na życie. Dość mocno stąpam po ziemi. Żeby
w coś uwierzyć, muszę mieć twarde fakty.
Nie odpływam. Nie wierzę we wszystko. Mam
raczej ograniczone zaufanie do innych
użytkowników paranormalnego świata. Nie
obracam się w kręgach duchowych, nie mam
znajomych interesujących się tymi samymi
tematami. Kilka razy udzieliłam się swoją
wiedzą z sesji na forum duchowym na
Facebooku. W większości na forach
zagranicznych, ale za każdym razem, kiedy
napotykam na opowiadania świadków takowych
kontaktów, widzę czasem duże
podobieństwa. Zanim podzielę się różnymi
wydarzeniami, jakie miały miejsce,
chciałam napisać, że moje przeżycia dzielę
na te, które zdarzyły się na sto procent.
Fakty. Te, których nie mogę
sklasyfikować. Czy to wspomnienia, czy
sny? Dziwne zjawiska i to, co mówiłam
podczas sesji. Hipnoza. Zjawisko UFO
znane jest mi od dzieciństwa. Tematem tym
pasjonował się mój ojciec. Zbierał
wszystkie wycinki z prasy dotyczące
spotkań z obcymi i UFO. W pewnym momencie
życia nawet mówił, że obudził się w środku
nocy, a na podwórku stał sporej wielkości
spodek z kolorowymi światłami. Ale
później, z biegiem lat zaczął twierdzić,
że chyba mu się coś przyśniło. Później, że
coś mu się przywidziało. Z czasem się
rozpił. Teraz na ten temat w ogóle nie
chce rozmawiać. Nie mówi, że to prawda lub
nie, ale nic nie chce powiedzieć. Siedzi
milcząco i bardzo się denerwuje. Ma już
ponad siedemdziesiąt lat i nic od niego
nie mogę wyciągnąć. Obiecał jedynie, że
poszuka tej teczki z wycinkami. Pytałam
mamy o dziwne zjawiska, czy coś pamięta,
ale twierdzi, że nic paranormalnego.
Owszem, że miewa sny i rzeczywiście one
się sprawdzają. Moja babka, a jej matka
była znaną w kilku wsiach wieszczką i
wróżyła z kart. Ale dziwne światła? UFO?
To nie. Tak czy inaczej, gdzieś w wieku
sześciu, siedmiu lat podkradłem tą teczkę
z wycinkami i gapiłam się w obrazki. A
kiedy nauczyłam się czytać, mogłam
zapoznać się z treścią. Ojciec o tym nie
opowiadał. Teczkę miał schowaną wysoko na
pawlaczu. Nie pokazywał mi jej. O swoich
przeżyciach opowiedział mi dopiero z
czasem. Teczka zawierała w większości
wycinki o spotkaniach pierwszego i
drugiego stopnia, ale był też typowy
rysunek kosmity, który mnie nie
przestraszył ani nie zadziwił, bo takie
rzeczy widywałam już wcześniej. Przyjęłam
to jako coś normalnego. Tak samo, jak na
świecie żyją tygrysy i słonie. Nie ma się
nad czym zastanawiać. Pierwsze moje
wspomnienie dotyczy okresu pomiędzy drugim
a trzecim rokiem życia. Tysiąc
dziewięćset siedemdziesiąty ósmy i
siedemdziesiąty dziewiąty rok, kiedy byłam
zabierana z łóżeczka ze szczebelkami
przez jakąś postać, która pojawiała się
obok niego przez tunel w ścianie.
Zabierała mnie gdzieś tamtą drogą, a
później odstawiała na miejsce. No, ale
każde dziecko ma jakiegoś wymyślonego
towarzysza. Kolejne wydarzenie, fakt,
miało miejsce w wieku może czterech,
pięciu lat. Wybudziłam się w nocy,
usiadłam na łóżku i zobaczyłam przez szybę
w zamkniętych drzwiach od sąsiedniego
pokoju błyskające światła.Spałem wtedy na
łóżku głową w stronę drzwi oddzielonych
metrowym przedpokojem od następnych drzwi
do kolejnego pokoju. Blask wpadał przez
okno tego drugiego pokoju. Światło musiało
być tak intensywne, że przeszło przez
obie grube matowe szyby w obu drzwiach.
Było to pulsujące, niebiesko czerwonawo
białawe światło. Pomyślałem sobie, że to
chyba karetka pogotowia albo milicja, bo
skojarzyło mi się z kogutami na
samochodach, ale nie było słychać syren.
Dalej nie pamiętam. Chyba poszłam spać.
Ostatnio zastanawiałam się, że może
rzeczywiście była to karetka stojąca
blisko okna. Tyle że mieszkaliśmy na
trzecim piętrze. Gdyby auto stało na
ulicy, światło nie dotarłoby tak wysoko i
nie załamałoby się pod kątem, żeby wpaść
do drugiego pokoju. Coś musiało świecić z
tego samego poziomu. Później nastąpiła
seria już jawniejszych spotkań.
Wspomnienie. Zaczęło się od wigilijnej
nocy. To pamiętam bardzo dobrze. Też
gdzieś w tym samym okresie życia.
Obudziłem się w nocy, a za oknem na niebie
z dużą szybkością pojawiły się i
przybliżały światła. Były dwa. Wykonywały
szybkie manewry. Podeszłam do okna i
zobaczyłam wyżej, pomiędzy moim a drugim
blokiem latający autobus i tramwaj. Tak to
wtedy nazwałam. Oba ze świecącymi,
zmieniającymi się światłami dookoła. Byłam
bardzo zdziwiona, że Święty Mikołaj
przyleciał do mnie, ale trochę
rozczarowana, że nie z saniami z
reniferami, tylko tramwajem i autobusem.
Nie miałem wątpliwości, że to musiał być
on. Otworzyłem drzwi i wyszłam na balkon.
Trochę się bałam, bo była zima, a mama nie
pozwalała chodzić bez kapci ani wychodzić
samej na balkon. Ale czułam taką
wewnętrzną potrzebę złamania zakazu.
Zauważyłam kątem oka, że oboje rodzice
śpią i nic ich nie obudziło. Mieszkaliśmy
z rodzicami w jednym pokoju, w drugim
dziadkowie z wujkiem. Wcale nie było mi
zimno i nie czułam zimna betonu pod
stopami. Coś powiedziało mi tak w umyśle,
żebym weszła i stanęła na barierce od
balkonu. Ale była bardzo wysoka, gdzieś
mojego wzrostu. Nie pamiętam, jak się na
niej znalazłam. Coś znowu mi powiedziało,
żeby się nie bać, stanąć mocno obiema
nogami i dać krok do przodu. Tu mocno się
przestraszyłam, bo to trzecie piętro i jak
postawić nogę w przestrzeni, w powietrzu?
Ale po wahaniu udałam się przekonać i
okazało się, że nie spadłam, tylko
zawisłam w przestrzeni. To przypominało
trochę bycie w zawieszeniu jak w wodzie,
ale uczucie ciepłe i przyjemne, jak
stąpanie po lekko ugynającej się
powierzchni. Uczucie podobne do stąpania
po trampolinie. Później znalazłam się w
środku tramwaju. Trochę mnie zdziwiło, że
jest tam dość pusto. Były tam też cztery
istoty oprócz mnie, ale nie jestem w
stanie przypomnieć sobie, jak wyglądały
ich twarze. Nie byli to jednak ani
dorośli, ani dzieci. Wydawało mi się, że
to lalki i miśki, bo były niewiele wyższe
ode mnie. Zabrano mnie na przejażdżkę.
Bardzo szybko i bardzo dużo było tam
zakrętów. Pamiętam, że bardzo mi się to
podobało i odczuwałam takie uczucie w
brzuchu jak podczas latania. Z tyłu, w
bliskiej odległości towarzyszył nam
Mikołajowy autobus. Był takiej samej
wielkości jak tramwaj, w którym byłam, ale
trochę inny. Pojazdy nie były takie same.
Później Mikołaj pokazał mi mój blok. Jak
wygląda z dużej wysokości. Pamiętam, jak
bardzo szybko z góry zbliżaliśmy się do
niego, aż ze strachu czułam ściśnięcie w
żołądku. Kiedy się zbliżyliśmy,
zauważyłam, że blok jest oświetlony od
tramwaju bladoniebieskim światłem. Nie
pamiętam, jak znalazłam się w pokoju.
Pamiętam, że później te wizyty odbywały
się dość regularnie. Nie wspominam tego
negatywnie. Raczej wyczekiwałam na te
spotkania, aczkolwiek przypomina mi się
fakt, że kilka lat później leciałam jakimś
małym samolotem, chyba Wilgą, z trójką
innych dzieci nad lotniskiem. Byłam
przerażona, bo samolot wydawał mi się
bardzo niestabilny, a jeszcze bardziej,
jak zobaczyłam swój dom z góry. Dokładnie
tak, jak go widziałem wtedy, podczas
tamtej przejażdżki z Mikołajem. Chciałam
jak najszybciej wysiąść. Leciałam też na
podobną przejażdżkę śmigłowcem z lotniska
w Dajtkach. Helikopter miał cały przód aż
do nóg z szyby. Wtedy uruchomiło mi się
wspomnienie, że będąc w tramwaju mogłam
zobaczyć wszystko, co jest na zewnątrz
przez jego pokład. Był przeźroczysty.
Przestraszyłam się, bo byłam już starsza.
Więcej nie wsiadłam do żadnego samolotu aż
do trzydziestego siódmego roku życia.
Panicznie zaczęłam bać się latania. Więcej
z tego okresu mi się nie przypomina,
oprócz tego, że cały czas miałam wrażenie,
że ktoś stoi za zasłoną i bałam się
chodzić nocą do toalety, przechodząc koło
kuchni. A jeszcze jedno. W tym okresie
notorycznie cierpiałam na zapalenie uszu i
czasami, nie wiadomo dlaczego bolały mnie
kolana. Lekarze nie mogli znaleźć
przyczyny tego bólu.
[muzyka w tle]
Kolejne chyba świadome spotkanie
nastąpiło, kiedy kończyłem podstawówkę.
Tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty
pierwszy rok. Pierwsze doświadczenie,
fakt, miało miejsce na wakacjach u babci.
Któregoś popołudnia coś nakazało mi pójść
do oddalonego o jeden kilometr od domu
babci lasu. Coś mnie tam ciągnęło i mimo
że nie chciałem tam iść jakoś namawiana
wewnętrznym swoim czy czyimś głosem
podreptałam. Jeśli chodzi o opisanie
uczucia przymusu w takich sytuacjach, to
najbardziej kojarzy mi się porównanie do
podniecenia seksualnego. Narasta, narasta,
aż wreszcie macha się na inne rzeczy,
które ma się do zrobienia, bo trzeba
zaspokoić pragnienie. Idąc do lasu w ręku
trzymałam malutki wazonik z piaskiem,
naszyjnik na rzemyku — prezent od
ówczesnego chłopaka. Weszłam około
sześćset, siedemset metrów drogą w głąb
lasu. Wspięłam się na wzniesienie i
trafiłam na małą polankę, rozgałęzienie
dróg. Wtedy rozejrzałam się i
zorientowałam, że coś jest nie tak.
Wydawało mi się też, że usłyszałam grzmot,
ale mimo że niebo było zasłonięte białym
mlekiem, to nic nie wskazywało na
zbliżającą się burzę. Ogarnęło mnie dziwne
uczucie niepokoju i zauważyłam, że nie
słyszę śpiewu ptaków i spostrzegłam, że
liście na drzewach się poruszają. Zapadłam
w jakiś letarg. Miałam wrażenie, że
odpływam. A kiedy się ocknęłam,
zobaczyłam, że wazonik leży rozbity na
ziemi. Nie zastanawiałam się dalej nad tą
sytuacją i rzuciłam się pędem do domu.
Długo nie mogłam się opanować, mimo że
teoretycznie nic nie mogło mnie
przestraszyć. Nikogo nie spotkałam po
drodze, nic się nie wydarzyło. Efekt
zatrzymania czasu i tej potwornej ciszy
towarzyszył mi później podczas życia
wielokrotnie i jest to dla mnie w tych
zjawiskach najbardziej przerażające, bo
wiem, że zaraz wydarzy się coś, nad czym
nie mam kontroli. Od tego momentu przez
okres liceum, lata tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiąt jeden do tysiąc
dziewięćset dziewięćdziesiąt sześć
następowały najbardziej męczące i dręczące
mnie zjawiska. Pamiętam fakt, że bałam
się zasypiać, ponieważ obawiałam się, że
coś mnie z pokoju wyciągnie i bynajmniej
nie duchy. Jacyś przestępcy. Siedziałam
więc po nocach i starałam się nie
zasypiać, żeby móc kontrolować, co się
dzieje wokoło. Przez to zaczęłam
wagarować, przychodzić na późniejsze
lekcje, ponieważ notorycznie byłam
niewyspana. Czasami przeczuwałam, kiedy
nastąpią odwiedziny. Po prostu już od
wieczora czułam, że coś jest nie tak.
Nazywałam to tylkonie dziś. Taki
narastający niepokój i wmawianie sobie
proszę, tylko nie dziś. Innym razem, ale
nie dziś. Wtedy organizowałam otoczenie
wokół siebie, spanie tak, aby widzieć
drzwi i okna plecami do ściany, ale nigdy
w tamtym kierunku. Okna odsłonięte, żeby
można było mieć kontrolę nad tym, co
dzieje się za nimi. Wszystkie szuflady i
drzwi od szafy pozamykane. Zawsze, jeśli
byłam świadoma, zaczynało się podobnie.
Najpierw następowała wręcz przerażająca
cisza. Efekt zatrzymania czasu. Jak się
później podczas sesji pod hipnozą
dowiedziałam. Już na tym etapie nie dało
się dobudzić rodziców. Żadne krzyki do
nich nie docierały. Później następowało
takie ogłuszenie, cisza, a zarazem lekki
szum w głowie. Porównałabym to do odczucia
jak przy omdleniu. Lekki pisk i szum w
głowie przed utratą świadomości. Dalej
delikatny ucisk w okolicy nosa, tak jakby
przełożyć na nim dwa palce z obu stron na
kości i lekko uścisnąć. Jednocześnie lekki
napór w miejscu między brwiami na czole.
Ale nigdy nie widziałam, żeby fizycznie
robiła to jakaś z odwiedzających mnie osób
ręką. Później pojawiała się wielka
senność nie do opanowania i jednocześnie
wyczuwałam lekkie mrowienie w końcówkach
palców u dłoni i stóp. Drżenie to
rozprzestrzeniało się dalej wzdłuż ciała,
a zatem pojawiało się odrętwienie, które
przeradzało się wreszcie w zupełny paraliż
ciała przy jednoczesnym zachowaniu
świadomości. Najpóźniej drętwiała okolica
nad wargą i szczęką. W tym miejscu również
najdłużej pozostawało odrętwienie po
przebudzeniu. Na koniec można tylko
poruszać gałkami oczu. Nie zdarzyło mi
się, żebym została oślepiona. Panika i
strach na tym etapie jest nie do
opanowania. Odczucie bezradności, niemocy,
lęku przed nieznanym i jednocześnie
rozpacz, że nikt nie będzie w stanie
pomóc, nawet jeśli przebywa się z kimś w
tym samym pomieszczeniu. Ponieważ dla tych
osób i ogólnie wokoło zatrzymał się czas.
Są w letargu, a ja jestem w jakimś
bezczasie. Dalej następuje walka
wewnętrzna z postępującym uczuciem
senności, za którym wiadomo, że następuje
całkowite zniewolenie i późniejszy brak
pamięci o tym, co się wtedy dzieje. Czasem
utrata pamięci następowała stopniowo,
jakbym lekko zasypiała, a czasami działo
się to gwałtownie. Miałam w tamtym okresie
psa, ale nigdy wtedy nie szczekał. Co
więcej, zaczął na noc wyprowadzać się do
pokoju dziadków. Na dzień przychodził do
mnie. Miałam też i kota, ale nie
zauważyłam, czy coś się z nim działo. Nie
przypominam sobie, żebym widziała światła
w tamtym okresie. Traciłam przytomność i
tyle. Budziłam się rano zmęczona po
wszystkim. Zaczęłam spisywać swoje
przeżycia i sny o obcych, które
towarzyszyły mi wtedy, ponieważ były
wyraziste.Któregoś razu wystraszyłam się
nie na żarty. Fakt. Ze snu wyrwał mnie
odgłos grzmotu. Wydawało mi się, że burzy.
Zauważyłam, o zgrozo, że leżę na plecach,
a w zasadzie lewituje w powietrzu twarzą
do sufitu, ale na wysokości gdzieś około
pięćdziesięciu, sześćdziesięciu
centymetrów nad łóżkiem i nie mogę się
poruszać. Taki sam etap, jak opisywałam,
kiedy tylko można poruszać oczyma.
Spojrzałam w prawo. W tym samym momencie
kątem oka wychwyciłam dwie istoty szarego
koloru. Twarzy nie pamiętam, bardziej
przypominały jasnoszarą mgłę, które szybko
odskakują ode mnie, a ja huknęłam z
wysokości bezwładnie na łóżko. Dopiero
wtedy odzyskałam czucie w ciele. Mam
wrażenie, że wybudziłam się zbyt szybko,
dużo szybciej niż przewidywali moi nocni
Goście. Albo jeszcze nie zdążyli mnie
uśpić. Nie pamiętam, co było później.
Natomiast bolał mnie przez kilka dni kark.
Po tym wydarzeniu byłam już prawie na
granicy obłędu. Tym bardziej, że miałam
też innego typu problemy w domu.
Pomyślałam, że nie ma co stawiać oporu, bo
i tak z tym zjawiskiem nie wygram. I
pewnego dnia powiedziałam na głos Okej,
jeżeli musicie już to robić, to dobrze.
Róbcie. Nie będę się wtrącać, ale nie chcę
mieć ani jednego wspomnienia po tych
odwiedzinach. Macie to tak robić, żebym
niczego nie pamiętała. Od tego zdarzenia
nastąpił względny spokój, jeżeli chodzi o
te zjawiska, a ja skupiłam się na swoich
przyziemnych problemach. Wszystkie te
spotkania obudziły za to we mnie wielką
chęć poznania zjawisk natury
paranormalnej. Zajęłam się studiowaniem
astrologii, paleo, astronautyką i różnymi
odgałęzieniami zjawisk paranormalnych.
Temat UFO przestał być na pierwszym
miejscu, a ja z czasem zaczęłam myśleć, że
to były jakieś lęki okresu nastoletniego
i dziecięcego. Jedne dzieci boją się
smoków, ciemności i duchów, a ja
kosmitów. Jedynie pamiętam sytuację, fakt.
Kiedy będąc z rodzicami na wakacjach koło
Gdańska, plażowicze z naszego turnusu
wspominali, że widzieli UFO nad morzem.
Pomyślałam wtedy no tak i tak mnie znajdą,
jak będą chcieli. Z osiem, dziewięć lat
później z eksmężem, będąc na wakacjach
również nad morzem, mieliśmy taką dziwną
przygodę. Pojechaliśmy samochodem zwiedzać
okolicę. Nie pamiętam, co wtedy
zwiedzaliśmy, czy jakąś latarnię, czy inne
zabytki. Byliśmy sami i w czasie tej
wycieczki nie spotkaliśmy nikogo. Po
zwiedzeniu wsiadliśmy do samochodu, żeby
jechać dalej. Jechaliśmy jakimś polem, gdy
zauważyłam, że zegarek na mojej ręce
zatrzymał mi się gdzieś przed godziną
dwunastą i stoi. Żeby było dziwniej, mój
eksmąż zauważył, że drugi zegarek też nie
chodzi i zatrzymał się na tej samej
godzinie. Nie pamiętam tylko, czy był to
jego zegarek, czy taki przyklejony na
deskę w samochodzie, ale były to dwa
zegarki. Oba zegarki z tarczą,
nieelektroniczne. Oba się zatrzymały.
Trzeci zegarek wskazywał godzinę piętnastą
i później okazało się, że chodził
prawidłowo. Zdziwiło nas to, a przede
wszystkim to, że upłynęły trzy godziny.
Byliśmy przekonani, że zwiedzanie zajęło
nam nie więcej niż trzydzieści,
czterdzieści minut. W 2005 roku pewne
obawy co do obcych miałam podczas ciąży.
Inne matki bały się, czy dzieci urodzą się
zdrowe. A ja niepokoiłam się, czy mi ktoś
córki z brzucha nie ukradnie, bo miałam
już wiedzę, że takie sytuacje się
zdarzają. Miałam także trochę nocy
niepokojów z nasłuchiwaniem, czy nie
pojawi się przerażająca cisza. Temat UFO
ucichł, jeśli o mnie chodzi, na kilka lat
i powrócił przypadkowo podczas sesji pod
hipnozą. W pewnym momencie swojego życia,
nie mogąc pogodzić się z rozstaniem z
ówczesnym partnerem i postępującą
depresją, przeżyciami w rodzinie,
postanowiłam spróbować terapii hipnozą.
Ponieważ już interesowałam się rozwojem
duchowym, postanowiłam połączyć oba tematy
i spróbować hipnozy do życia między
wcieleniami, żeby dowiedzieć się, czemu
przytrafiają mi się różne rzeczy.
Zdecydowałam się na sesję z hipnoterapeutą
i w 2014 roku poddałam się dwóm sesjom
pod wpływem hipnozy. W sesjach nie był
poruszany temat UFO. Nie przyszło mi do
głowy, żeby pytać o takie rzeczy. Uważałam
temat nocnych wizyt u mnie za zamknięty,
a głównym tematem miało być skupienie się
nad rozwiązaniem problemów
psychologicznych. Jedynie na moje
niedopasowanie w związkach zastanawiałyśmy
się z hipnoterapeutką, czy czasem nie
jestem duszą hybrydową, która do tej pory
inkarnowała na innych planetach. Ale
podczas sesji okazało się, że absolutnie
nie. Moje pierwsze wcielenie było w
człowieka, którego zabił kot szablozębny,
smilodon w odległej przeszłości i
późniejsze wcielenia też okazały się
typowo ludzkie. Dlatego dużym dla nas
zaskoczeniem było to, co pojawiło się w
sesji, ponieważ przypomniało mi i
potwierdziło to, co przydarzało mi się w
dzieciństwie. Pozwolę sobie przytoczyć
fragment. "Ja: A i to, bo ja
widzę ziemię. Widzę też inną planetę. Ten
poziom, gdzie teraz jestem? Na
tym poziomie. Tak. Widzę, że mm
znaczy znamy się. Bo znamy się. On nie
jest z Ziemi. Nie przeraża mnie ten jego
widok, bo on pokazuje mi swoją prawdziwą
postać".Raz zobaczyłam typowego szaraka.
On odsłonił mi swoją postać, bo był
przykryty mgłą. Nie byłam zdziwiona tym
widokiem. Znaczy w ogóle ich znam
wszystkich. Tak, bo ja miałam
piętnaście, szesnaście lat. Ja się
strasznie bałam. Oni przychodzili i ja z
nimi pracowałam. Ale to było dobre. Nie,
nie, nie, nie żadne... A! Bo
ja miałam dużo emocji i oni się uczą też
tych emocji i chcieli troszeczkę
podpatrzeć, żeby pokazać. Tak, to ja
pokazałam, ale później nie, nie, nie.
Już, żeby nie przychodzili, bo ciało się
denerwuje bardzo. Okazało się, że
rzeczywiście byłam odwiedzana. To ja nie,
bo w tym kierunku są tacy, co pracują
razem z nimi na Ziemi, ale ja nie.
Widziałam ludzi, którzy są oprowadzani i
przeprowadzane są na nich badania. Ale się
znamy, bo oni. Tam jest jeszcze
planeta. Ona dopiero jest malutka. Kiedyś
będzie taka jak Ziemia. A
pytają, czy ja bym kiedyś tam chciała żyć?
Ja nie, bo ja bardzo kocham ziemię
i ludzi tutaj. Ja mogę pomóc tworzyć, ale
nie, ja nie chcę tam żyć.
Hipnoterapeutka: a jak oni wyglądają? Ja:
tak typowo, jak w
filmach. A znam-- znam ich dosyć dobrze.
Tak typowo.
Śmieję się, bo dziwię się, czemu ludzie
się tak bardzo ich boją. No ja wiem, wiem,
że strasznie nie wyglądają. No ja wiem,
wiem. Dotknęłam jego skóry,
wydała mi się bardziej napięta na ciele
niż u człowieka i o niższej temperaturze,
ale nie zimna. Co do charakteru
opisałabym, że zimny i sztywny, ale
stabilny, wręcz pozbawiony emocji. Może
inaczej: moje emocjonalne zachowanie
budziło w nim, tak to odbierałam, coś na
kształt lekkiego zażenowania, trochę jak
niestosowne zachowanie dziecka. Pokazano
mi planetę przypominającą Ziemię, ale było
na niej zdecydowanie więcej lądów o
tropikalnym klimacie niż wody. Widziałam
na niej rozmaite zwierzęta, ale nie było
tam formy ludzkiej. Tak jakby ta planeta
czekała na zasiedlenie, ale nie wiem przez
kogo. Nie chciałam tam żyć w formie
fizycznej. Widząc to, zapytałam, czy to
oni odwiedzali naszą planetę kiedyś. Na to
przedstawiono mi duszę szaraka o imionach
Ezachiel i Henoch, że to były jego dwa
poprzednie wcielenia. To mi wystarczyło.
Najbardziej też interesowało mnie, jak
wpływać na masę wody na morzu. Nie wiem,
skąd przyszło mi to na myśl podczas sesji
oraz to, w jaki sposób przemieszczają się
w czasie. Zobaczyłam, w jaki sposób
dostają się statkiem do danej linii życia
człowieka i jak z niego wychodzą w różnych
punktach, jak również sposób, w jaki taki
punkt można określić poprzez dwie
współrzędne jedną w czasie, drugą w
przestrzeni. Opisano mi, że struktura
czasu jest falowa, nieliniowa. I jeszcze
kilka innych moich pytań. Tego szaraka,
który towarzyszył mi w moim życiu,
nazwałam Jumper właśnie dlatego, że tak
skaczą po liniach czasu. Mogą wchodzić w
jednym miejscu, a później w innym.
Dlatego z naszego punktu widzenia żyją
bardzo długo. Z tego, co odczułam, Jumper
jest kimś w rodzaju dowódcy sprawującego
opiekę nad tamtą planetą, ale jest to
sekcja zajmująca się psychologiczną naturą
człowieka. Widziałam na przykład inną,
która jest typowo medyczna, zajmuje się
pobieraniem tkanek i temu podobne. Jeżeli
chodzi o przyczynę moich odwiedzin i
zainteresowanie moimi emocjami, byłam dość
emocjonalną i wrażliwą osobą przez całe
życie. Wyjaśniono mi, że gatunek, który
stopniowo ewoluuje w kierunku jedności,
zatraca swoją indywidualność i
emocjonalność. A tymczasem emocje
posiadają duży ładunek energetyczny.
Pozwalają tworzyć i między innymi
przemieszczać się po liniach czasu, fali
czasu. Kiedy dokonujemy w swoim życiu
odpowiednich wyborów, to, co nazwalibyśmy
prawem przyciągania, powodujemy swój
rozwój. I dlatego emocje są tak niezbędne
do tego, żeby dana rasa się rozwijała. Czy
poznanie, jak odczuwa się emocje,
interesowało ich dla samych siebie, czy do
tworzenia innych ras? Nie wiem. Wiem, że
bardzo dobrze umieją łączyć materię i
pierwiastki. Całe to spotkanie nie było
dla mnie aż tak interesujące w hipnozie.
Trwało stosunkowo krótko, więc zaraz po
tym powędrowałam dalej. Po sesji jedynie
zdziwiły mnie moje dość techniczne
pytania. Mimo że nie mam takich
zainteresowań, jestem bardziej
utalentowana humanistycznie niż w
przedmiotach ścisłych. Nie umiem dodawać
liczb nieparzystych. W liceum byłam
zwolniona z matury z matematyki. Pisałam
zamienne historie, ponieważ zupełnie nie
rozumiałam najprostszych zadań. Samo
spotkanie podczas sesji trochę mnie
uspokoiło. Najgorzej jest bać się
niewyjaśnionego. Teraz wiedziałam, kogo
się tak naprawdę bałam. Natomiast nie
postrzegam ich ani pozytywnie, ani
negatywnie. Powiedzmy, że rozumiem ich
chęć realizacji swojego celu. Cel jest tam
nadrzędnym planem, ale nie zgadzam się
z łamaniem wolnej woli. Pominęłam wątki
duchowe wiążące się z UFO.
[muzyka w tle]
Jakiś czas później, może miesiąc po sesji,
wydarzyła się pewna historia. Fakt.
Siedziałam w nocy, chyba gdzieś około
pierwszej i pisałam takie sprawozdanie z
sesji hipnozy. Dołączyłam do amerykańskiej
grupy osób zainteresowanych hipnozą i
chciałam podzielić się swoimi przeżyciami
i odczuciami. Dostałam też informację od
mojej hipnoterapeutki, że podczas sesji
warto łaknąć informacji, które się
pojawiają, ale ich nie analizować,
ponieważ przez jakiś czas po sesji te
informacje będą rozwijane. Automatycznie
pojawią się rozwiązania. Także spisywałam
przebieg sesji, dodając odpowiednie
komentarze. Wyprowadziłam się od rodziców
do swojego mieszkania w tym samym bloku,
tyle że na pierwszym piętrze. Byłam w
swojej sypialni, która nie ma okien, tylko
drzwi. Siedziałam na łóżku z komputerem
na kolanach, a obok paliła się nocna
lampka. Przypominałam sobie szczegóły i
przebieg sesji. Gdy doszłam do momentu, w
którym pojawił się jumper, zamknęłam oczy,
żeby bardziej się skupić i przypomnieć
sobie jeszcze więcej szczegółów. Miałam
wrażenie, że pomału zaczynam odpływać i
robię się bardzo cicho i sennie. To w tym
momencie przyszło rozszerzenie zrozumienia
na temat zadawanych Szarakowi pytań. W
pewnym momencie otworzyłam oczy i
przeraziłam się, bo otaczała mnie zupełna
ciemność. Nie usnęłam. Ciemność była
realna. Nie świeciła lampka, nie było
słychać odgłosu lodówki, sprzętów
domowych, a przez drzwi do sypialni nie
wpadało żadne światło. Jezu pomyślałam,
nie wierzę, że się to dzieje. Nie ma
prądu. Dotknęłam komputera, który musiał
przejść w stan uśpienia. Zareagował na
baterii i trochę oświetlił wnętrze.
Poszłam do kuchni zobaczyć, co się dzieje.
Było bardzo ciemno i to mimo, że widzę
dobrze w ciemności. Z powodu ciemnej
sypialni bez okna jestem przyzwyczajona do
poruszania się po domu po ciemku. Mimo to
było naprawdę przerażająco. Podeszłam do
okna. Kompletna ciemność. Nie świecą
latarnie. Ciemno w bloku i całej
dzielnicy. Nawet w jednostce wojskowej.
Przemknęło mi przez myśl, czy lotnisko nie
ma jakiegoś awaryjnego zasilania.
Pierwsze, co mi przyszło do głowy to znowu
wzięcie. Druga myśl przed czy po. Może
kogoś zabierają? Zajrzałem szybko
do pokoju córki, żeby sprawdzić, czy też
przypadkiem nie padło na nią, ale spała
spokojnie. Wtedy zobaczyłam jadący po
ulicy pojedynczy samochód. Jedyne źródło
światła. Uff, znaczy, że jest już po, bo
chodzą silniki samochodów. Tak mi przyszło
do głowy. Prąd pojawił się po około
dziesięciu minutach. Nie spotkałam się
rano z żadną informacją o przerwie w
dostawie prądu w nocy. Jakiś czas później,
w dwa tysiące piętnastym roku, wzięłam
udział w kolejnej sesji, tym razem z osobą
z Polski zajmującą się hipnozą techniką
Michaela Newtona. Po części chciałam
znaleźć dalsze odpowiedzi dotyczące
znalezienia odpowiedniego partnera. Po
drugie, przekonać się, czy z inną osobą
potwierdzą się i pojawią podobne
informacje. Niby ok, wiedziałam, wiem, ale
dopóki kaktus mi na ręku nie wyrośnie,
nie uwierzę. Osoba ta nie wiedziała o
moich przeżyciach w młodości związanych z
UFO ani co było na poprzednich sesjach.
Podczas sesji hipnoterapeuta cofał się
stopniowo do wcześniejszych okresów mojego
życia. Żeby dotrzeć do momentu urodzenia,
pojawiła się taka sytuacja. Pozwolę
zacytować. Hipnoterapeuta: Cofamy się do
dzieciństwa. Sześć. Masz teraz sześć lat.
I powiedz mi, co jest wokół ciebie i co
robisz? Ja: Nie no w domu jestem. W domu
jestem. No idę sobie do
kuchni. No jumper nie teraz, zawsze musi
się pojawiać, kiedy jest. Mmm, jest
noc. W kuchni stoi Szarak. To on pojawiał
się podczas mojego dzieciństwa. Jestem
niezadowolona, że wyrwał mnie ze snu i
kazał do siebie przyjść. Bardzo chce mi
się spać. Nie wiem, czy gdzieś byliśmy,
czy nie, ale pozwala mi wrócić do łóżka.
Czuję wielką senność i idę spać.
Hipnoterapeuta: Ach, ten jumper.
No widzisz. Ja: Dobra, idę spać.
Hipnoterapeuta: Dobra, to
idziesz spać w takim razie. Idziemy dalej
w przeszłość. Sześć lat. Pięć. Cztery.
Trzy. Dwa. Masz dwa lata. Jesteś dwuletnim
dzieckiem. Co się
dzieje? Co teraz widzisz? Ja: Kulki. W
pokoju siedzę, ale kulki błyszczące. Hipnoterapeuta:
Błyszczące kulki? No proszę.
Musisz chyba lubić te kulki. Ja: Nooo
nie wiem, bo to pierwszy raz jest dopiero.
Się pojawiły. Tak, yy, wirują jedna koło
drugiej. Ciekawe są. Mi się podobają.
Hipnoterapeuta:
Ciekawe. A gdzie te kulki są? Ja: Aaa, mm, nie. Jakieś
trzydzieści, czterdzieści centymetrów nad
podłogą wirują. Jedna większa, druga
mniejsza. Zabawki leżą na podłodze, pod
nimi, troszkę niżej. W pokoju podczas
mojej zabawy pojawiły się dwie świecące
żółto pomarańczowym światłem kule. Mam
wrażenie, że lekko buczą. Albo to takie
odczucie, bo same z siebie drżą, jakby
miały w sobie dużo energii. Duża,
błyszcząca kulka wielkości dużego
grejpfruta wisi w powietrzu i kręci się
wokół własnej osi, a obok jak księżyc
satelita krąży druga wielkości
pomarańczy.Ruchu też pulsuje i obraca się.
Hipnoterapeuta: To ciekawe... Ja: To...
Dotknę. Przyjemne.
Hmmm... Teraz muszą zniknąć szybko, bo
mama przychodzi do pokoju. Nie może ich
być widać teraz. Nieee, się rozpłynęły.
Tak się schowały. Ale okej.
Wyciągam rękę, żeby tego dotknąć. Jest
przyjemne. Nie parzy. Jak mama wchodzi do
pokoju, to kulki szybko odlatują w róg
pokoju przy suficie i mam wrażenie, że
stają się przeźroczyste, niewidoczne. Ale
cały czas tam są. Po tej sesji, gdzie po
raz kolejny pojawił się wątek obcych
istot, postanowiłem przy okazji zapytać na
forum innych hipnoterapeutów, czy podczas
swojej pracy przy sesjach LBL spotykali
się z informacjami na temat UFO, ale
występującym w życiu realnym, podczas
cofania się przez ważne wydarzenia z
dzieciństwa. Wyłączyłem tu zupełnie aspekt
duchowy. Wiemy, że istnieją rozmaite rasy
w kosmosie, inkarnacje dusz hybrydowych,
spotkania w poprzednich wcieleniach, ale
mnie bardziej interesował namacalny dowód
wzięć przez UFO tu i teraz. Odpowiedziano
mi, że owszem, takie przypadki się
zdarzają, a jeden z hipnoterapeutów
doświadcza tego samego od dzieciństwa.
Poza tym zjawisko ma często charakter
pokoleniowy. Poradzono mi też, abym jeśli
chcę zgłębiać temat, skontaktowała się z
paroma instytutami, ale nie znalazłam u
nich interesujących mnie rzeczy. Ponieważ
poradzono mi, żeby zwrócić uwagę na to, że
często te zjawiska dzieją się na
przestrzeni kilku pokoleń, przypomniałam
sobie, że przecież mój ojciec wspominał,
że widział błyszczący obiekt unoszący się
w nocy między blokami. Zaczęłam się
zastanawiać, czy może zjawisko to nie
towarzyszyło mojemu dziadkowi. Dziadek
mieszkał w Instytucie Głuchoniemych w
Warszawie. Brał udział w powstaniu.
Znalazłam w internecie jedną notatkę
wspominającą pojawienie się dziwnego
obiektu nad okupowaną Warszawą. Dziadek
nie żyje od wielu lat. Niestety nic na ten
temat się nie dowiem. Zaczęłam poszukiwać
informacji na temat błyszczących kulek,
które widziałam, bo było to dla mnie
nowością w tematyce UFO. Pioruny kuliste
ok, ale ja dotykałam tych kulek tak, że
nie było to zjawisko atmosferyczne.
Trafiłam na stronę Mufonu. Wypełniłam
testy. Okazało się, że nadaję się do
hipnozy w tym kierunku. Poradzono
skontaktować się z oddziałem Mufonu w
swoim państwie w sprawie poszukiwania
odpowiedniego hipnoterapeuty, ale tu już
się poddałam. Po pierwsze nie wiem, czy w
Polsce Mufon ma swoje odgałęzienie i jakoś
mam średnie zaufanie do organizacji. Po
drugie, nie zamierzałam wydawać pieniędzy
na sesję związaną z UFO. To coś innego niż
psychoterapia. Szukając źródeł wiedzy o
kulkach na własną rękę, dołączyłam do
amerykańskiej grupy wsparcia osób
odwiedzonych przez UFO. Tam też nikt w
owym czasie nie słyszał nic o moich
kulkach. Nie wiem jak teraz. Dawno nie
odwiedzałam tego forum. Co do sesji pod
hipnozą: czy polecam? Tak. Pomijając
aspekt duchowy, który mnie tam
przyciągnął. Jeśli chodzi o zjawisko
prowadzeń, to dało mi chociaż częściowe
zrozumienie tego, co mi się przytrafiało i
powiedzmy jakiś powód, dlaczego byli mną
zainteresowani. Do tego zobaczenie z
bliska postaci szaraka, a wręcz z nim
porozmawiania, dało mi później świadomość
tego przynajmniej, z kim mam do czynienia.
I nie jest to rozmazana plama.
Rozmawiając z osobami z grupy wsparcia,
dowiedziałem się, jak wiele osób przeżywa
podobne historie, jak bardzo są zagubione,
nie potrafią wytłumaczyć tego, co ich
spotyka, a także żyją w ciągłym stresie i
obawie. Czasami strach jest tak wielki, że
ludzie doznają wręcz paniki, śpią przy
zapalonym świetle, a nawet z nożami wokół
łóżka. Ponieważ sama zetknęłam się z tym
zjawiskiem, wiem, jak wielki to strach
potrafi być i co jest w stanie człowiek
zrobić, aby walczyć o swoje życie. Bardzo
ciężko jest żyć w ciągłym zagrożeniu.
Wpływa to negatywnie na psychikę, powoduje
depresję, trudności w relacjach z innymi.
Niesie też za sobą ryzyko. Bo co jeśli
któregoś razu popychani strachem, czuwając
w ciemności, wyciągniemy spod poduszki
nóż i zaatakujemy idącego do nas szaraka?
A w efekcie okaże się, że to skaczący na
łóżko nasz kochany pies albo co gorsza
dziecko, które przyszło w nocy do naszego
łóżka. Dlatego też chciałem podzielić się
swoją historią, a także wydarzeniem, które
zmieniło moje podejście do zagadnienia
UFO i pozwoliło opanować trochę strach. W
tym samym mniej więcej czasie co sesje
wydarzyło się coś, wspomnienie, które
zmieniło moje postrzeganie nocnych gości.
Przebudziłam się w nocy w momencie
przechodzenia ze swojej sypialni do
kuchni. Nie pamiętam, w jaki sposób się
przemieszczałam, ale było to w pozycji
pionowej. Po obu stronach miałam eskortę
dwóch szaraków. Ja mam metr pięćdziesiąt
cztery wzrostu, oni metr trzydzieści, metr
trzydzieści pięć. Różnili się trochę
kolorem od tych, których widywałam do tej
pory. Byli bardziej szarzy, szary z
domieszką lekkiej zieleni. Natomiast
znajome mi istoty odwiedzające mnie do tej
pory były koloru bardziej białego z
dodatkiem błękitnego i zdecydowanie
jaśniejsze od tych, które były tutaj.
Byłam sparaliżowana, mogłam tylko
obserwować, co się dzieje. Miałam odczucie
wybudzania się z mocnego zaspania.
Weszliśmy czy też przesunęliśmy się i
stanęliśmy na środku kuchni. Dalej mogłam
tylko poruszać oczyma.
[radosna muzyka w tle]
Ale kątem oka zauważyłam na parapecie
okiennym bardzo małego szaraka, gdzieś
trzydzieści pięć, czterdzieści centymetrów
wzrostu. Z dużą głową, ale ciałem nie tak
chudym jak w przypadku zwykłych szarych.
Bardzo nieprzyjemny z twarzy. Określiłabym
to: twarz pomarszczona jak śliwka lub
rodzynka. Miałam wrażenie, że to on
nadzoruje całą akcję. Z tyłu, za nim, za
oknem widać było blade, chłodne, ale nie
oślepiające światło. Dlatego mogłam
rozpoznać, że jest innego koloru niż
pozostali, bardziej brązowego. Niestety
nie widziałam źródła światła i co je
emitowało. Po lewej stronie od niego stała
jakaś ciemna, wysoka postać, około dwóch
metrów wzrostu. Przypominała ogromny cień,
natomiast widać było małą głowę na
wysokim, szczupłym ciele. Zupełnie inne
proporcje wielkości głowy w porównaniu do
ciała jak u szaraków. Nawet posądziłabym
go o to, że to jakiś zupełnie inny
gatunek. Odniosłam wrażenie, że to on
odpowiada za mój paraliż i mentalne
skrępowanie. Także stałam z nim pośrodku
kuchni i bardzo się bałam. Byłam
przerażona i w ogromnej panice. Po
pierwsze, że znów się coś dzieje, a miało
ponoć nic nie być. Dwa – byłam tego
świadoma. Trzy – nie było tam Jumpera i to
była zupełnie inna grupa istot. Nie
podobało mi się to i chciałam się
wyswobodzić. Poczułam wewnętrzną niezgodę
na tą sytuację, ale byłam unieruchomiona.
Nie wiem, jak to opisać, ale myśl o tym
uwolnieniu ukrywam przed nimi, osłaniając
się swoim strachem. Czyli dalej czułam
strach, ale okrywałam nim zamiar
wyswobodzenia. Przez to dla nich był
odczuwalny tylko strach. Chyba tak bym to
określiła, ponieważ domyślałam się, że
obcy słyszą moje myśli. Powiedziałam w
głowie, nie wiem, czemu akurat to i czemu
wtedy to przyszło mi do głowy, ale
powiedziałam: wolna wola, pierwsze prawo.
Ja się na to nie zgadzam. I nagle zaczęłam
mówić w myślach, bo ciało było wciąż
sparaliżowane. Cytat z jakiegoś psalmu.
Nie Jestem wierząca, nie chodzę do
kościoła, ale ten fragment zawsze się
gdzieś tam przewija w filmach wojennych,
kiedy żołnierze dodają sobie otuchy i
wyklępałam do nich: "I choćbym szła ciemną
doliną, zła się nie ulęknę". Recytowałam
w myślach ten fragment. Reszty zresztą nie
znam. A z drugiej strony wciąż ukrywałam
zatem chęć wyswobodzenia się. Także
koncentrowanie się na tym zdaniu. W tej
chwili nastąpiła u nich konsternacja,
zdziwienie. Poczułam, że nacisk mentalny
się zmniejsza i nie wiem znów, jak to
opisać i czemu to zrobiłam. Tak jakby
odbiłam do nich ich energię, którą mnie
przytrzymywali. Na zewnątrz rozeszła się
fala dookoła, tak jak kółko na wodzie.
Wtedy puścił paraliż. Poleciałam do
przodu, bo okazało się, że lewitowałam
gdzieś z dziesięć centymetrów nad podłogą.
Zrobiłam krok do przodu, żeby się nie
przewrócić i nie upaść. Noga, którą się
podparłam, ugięła się pode mną, bo jeszcze
nie do końca odzyskałam czucie, ale
ostatkiem sił przechyliłam się do przodu i
złapałam przez firankę za rękę tego
małego szaraka. Złapałam lekko i puściłam,
tylko uścisnęłam. Wtedy zaczęło się
dziać. Tych dwóch będących obok odskoczyło
w panice ode mnie. Mały zaczął potwornie
krzyczeć. Takiego krzyku nigdzie nie
słyszałam. Wył tak, jakbym przynajmniej mu
tą rękę wyrwała. A ten wysoki i czarny
cofnął się, a po chwili chyba czymś
mentalnym we mnie uderzył, bo straciłam
przytomność. Zalała mnie ciemność. Nic
więcej nie pamiętam. Całe to zajście
zmieniło moje podejście do prowadzeń i
biorących w nich udział istot. Okazało
się, że są materialne. Miałam okazję dwa
razy ich dotknąć, dotknąć ich
rąk. Kiedyś jumpera, a teraz małego
szaraka. W pierwszym wypadku skórę
opisałabym jako przyjemną, aksamitną w
dotyku, ale bardziej napiętą i
zdecydowanie grubszą. Ciało chłodniejsze
od ciała ludzkiego. Od urodzenia mam
niższą temperaturę ciała, tak około
trzydziestu pięciu i pół stopnia
Celsjusza, ale ich jest jeszcze
chłodniejsza. Mimo że jest szczuplejsze i
wyczuwalne są kości, to tkanka oblega je
równomiernie. Wydaje mi się, że w dłoniach
jest o jeden paliczek więcej niż u nas. W
przypadku małego szaraka ciało sprawiało
wrażenie bardzo kruchego i podatnego na
zranienia. Kość przedramienia przypominała
mi kość nogi ptaka. Myślę, że gdybym
przycisnęła mocniej, to bez trudu mogłabym
ją złamać. Dlatego pewnie był schowany za
firanką na parapecie w bezpiecznym w jego
mniemaniu miejscu.
Najważniejszą jednak rzeczą po tym
wydarzeniu było to, że trochę zmienił się
układ sił w naszej relacji. Okazało się,
że według nich jestem osobą bardzo
niebezpieczną, agresywną. Moje impulsywne
zachowanie jest nieobliczalne, a do tego
potrafiłam uwolnić się od mentalnej
kontroli, co utrudnia manipulację moją
osobą. Sytuacja zbyt wczesnego samoistnego
wybudzenia pojawiła mi się już kiedyś w
dzieciństwie, kiedy lewitowałam nad
łóżkiem. Myślę, że największym jednak
zaskoczeniem dla nich było to, że jestem
świadoma oddziaływania wolnej woli. Wydaje
mi się, że było to też powodem
zaprzestania odwiedzin, ponieważ pod
hipnozą mówiłam: "ACytat: "Ale później
powiedziałam im, żeby nie przychodzili, bo
ciało się bardzo denerwuje". Koniec
cytatu. Długo zastanawiałam się, co
takiego musiałam powiedzieć i zrobić, że
dali mi spokój. Tym bardziej że nieraz
prosiłam, błagałam i robiłam wszystko,
żeby się temu przeciwstawić. Podczas
poszukiwań doszłam do wniosku, że być może
ma to coś wspólnego z tak zwanym prawem
wolnej woli. Wydaje mi się, że patrząc na
to okiem duchowości i odbytych przeze mnie
sesji LBL, nawet jeśli osoba przystaje
dobrowolnie na współpracę z obcymi, czy to
teraz obecnie, czy też biorąc pod uwagę
reinkarnację, udziela zgody przed
narodzinami. To jednak zawsze ma możliwość
zmiany swojego zdania w trakcie życia, o
czym nikt jej już w życiu nie informuje i
z czego nie zdaje sobie sprawy. Może to
prawo wolnej woli jest jakimś nadrzędnym
we wszechświecie i istoty zdające sobie z
tego sprawę muszą to prawo respektować?
Być może złamanie tego prawa pociąga
jakieś konsekwencje, jeśli nie w fizycznym
świecie, to być może z punktu widzenia
duchowości. A porywanie ludzi
obezwłasnowolnienie ich podczas wywierania
nacisku mentalnego i amnezji powoduje, że
są oni tego nieświadomi. Nie mają
możliwości bezpośredniej konfrontacji i
samostanowienia o sobie. Może istoty obce
poprzez takie działanie znalazły sposób na
obejście tego prawa i nie są pociągane do
odpowiedzialności za to, co robią. Inna
sprawa, że ja osobiście odebrałam podczas
tych spotkań, że obcy nie uważają, że
robią coś złego. Realizują własny plan,
któremu podporządkowana jest cała ta
struktura i cel ten jest nadrzędny. Tak to
zrozumiałam, ale czy to prawda, to nie
wiem. Wiem natomiast, że po całym tym
zdarzeniu w kuchni odzyskałem pewność
siebie, pewnego rodzaju siłę i
zdecydowanie zmniejszył się mój strach
przed kolejnym spotkaniem. Co nie oznacza,
że zupełnie minął. Jedyne, co mogę
poradzić, to spróbować w takich sytuacjach
do końca nie zapominać o tym, że jest się
człowiekiem, który ma prawo wolnej woli
do stanowienia o sobie. Wspomnę jeszcze o
dwóch wydarzeniach, być może łączących się
z tym tematem. Ze trzy lata temu miało
też miejsce pewne wydarzenie, fakt. Będąc
w pracy, wyszłam na przerwę. Najpierw do
toalety, a później z zamiarem zjedzenia
obiadu udałam się na górę do toalety na
pierwszym piętrze. Nie jestem w stanie
powiedzieć, o czym wtedy rozmyślałam.
Pamiętam, że weszłam na schody i udałam
się do góry. Następnie ocknęłam się, kiedy
wchodziłam do toalety, ale zdziwiłam się,
że ma zupełnie inny rozstaw kabin. Ze
zdziwieniem spostrzegłam, że znajduje się
na drugim piętrze, w innej toalecie niż
ta, do której się udawałam. Zastanawiałam
się, jak to możliwe. Żeby dostać się na
wyższe piętro, musiałabym po dostaniu się
na pierwsze przejść kawałek, skręcić kilka
razy, żeby dostać się do schodów
prowadzących na drugie piętro. Ale cóż,
zrzuciłam to na swoje gapiostwo i poszłam
do restauracji coś zjeść. Tu doznałam
szoku, ponieważ spojrzałam na zegarek i od
momentu wyjścia z pracy minęło
trzydzieści minut. Niemożliwe, żeby tyle
czasu zajęło mi skorzystanie z toalety.
Byłam tym bardzo zdziwiona i zła, ponieważ
zniknęło mi pół godziny. Byłam głodna i
musiałam wracać do pracy. Drugi incydent
miał miejsce jakieś pół roku temu, również
w pracy. Jestem sprzedawcą w sklepie.
Któregoś razu stałam przy komputerze, przy
kasie i pisałam mail do innego sklepu.
Był to październik dwa tysiące
dziewiętnastego roku. Za moimi plecami
stała koleżanka. W pewnym momencie
usłyszałyśmy piknięcie. Okazało się, że
stojący obok skaner przeczytał z mojego
przedramienia jakiś kod i wkleił go w
treść maila. Obie byłyśmy zdziwione,
ponieważ obok nie stały żadne produkty,
które mógłby zeskanować. Jakim cudem
zrobił to z mojej ręki, z zewnętrznej
części przedramienia, mniej więcej jednej
trzeciej odległości od nadgarstka? Trochę
nas to rozśmieszyło i próbowałyśmy jeszcze
raz zeskanować na różne sposoby moją
rękę. Jakiś miesiąc później, listopad dwa
tysiące dziewiętnastego roku, również
byłam z tą samą koleżanką na zmianie.
Znowu podeszłam do komputera i podczas
pisania wiadomości sytuacja się
powtórzyła. Koleżanka tym razem trochę się
przestraszyła. Stwierdziła, że dziwne
rzeczy się dzieją wokół mnie. Znów nie
znalazłyśmy czegokolwiek oprócz mojej
ręki, co mógłby zeskanować czytnik. Tym
razem postanowiłam po pracy poszukać
trochę informacji o kodzie. Sam kod był
pięciocyfrowy. W naszym sklepie wszystkie
kody są dwunastocyfrowe. Większość z nich
znamy nawet na pamięć, ponieważ różnią się
tylko ostatnimi cyframi. Zrobiłam zdjęcie
kodu telefonem z zamiarem poszukania
później w internecie informacji o tym,
skąd, z jakiego państwa może pochodzić
dany kod oraz jakiemu produktowi może
odpowiadać. Ja aż byłam zaskoczona, kiedy
wracając z pracy autobusem zajrzałam do
telefonu i nie znalazłam tam tego zdjęcia.
Następnego dnia upewniłam się jeszcze,
pytając o to koleżankę, która upewniła
mnie, że nic mi się nie przywidziało i
zdjęcie przy niej robiłam, bo jeszcze
pokazywałam jej w telefonie. Od tamtego
czasu sytuacja z czytnikiem kodu się nie
powtórzyła. Owszem, przyszły mi do głowy
historie z implantami pod skórą, ale kto
jeszcze w dwudziestym pierwszym wieku
korzystałby ze zwykłych kodów do
odczytywania skanerem? Tak czy inaczej, o
tym wspomniałam.Co do dziwnych zjawisk
powietrznych, które jeszcze widziałem.
Dołączę jeszcze jedną, dziwną sytuację z
lata zeszłego roku, która na tyle mnie
zaintrygowała, że postanowiłem jeszcze
wspomnieć. Wieszałem na balkonie pranie.
Była gdzieś godzina między szesnastą a
siedemnastą. Spojrzałem do góry, a zza
bloku znad dachu wysunął się specjalnie.
Używam tego słowa na bardzo małej
wysokości. Czarny, matowy, wyglądający na
wojskowy śmigłowiec zawisł na kilka sekund
prawie nade mną. Blok jest
czteropiętrowy, ja mieszkam na pierwszym
piętrze. Helikopter był dosłownie tuż nad
dachem. Moje zdziwienie było duże,
ponieważ zupełnie nie było słychać jego
zbliżania się. Nie było słychać również
łopotu skrzydła. Zrobił to w zupełnej
ciszy. Mieszkam od urodzenia przy lotnisku
i odróżniam dźwięki startujących
samolotów. Wiem, kiedy leci Dreamliner,
kiedy zwykłe siedem trzy siedem albo
śmigłowe ATR, Bombardieri i temu podobne.
Widziałem wiele wojskowych samolotów, ale
w tym przypadku nie było w ogóle go
słychać. Zazwyczaj, kiedy leci śmigłowiec
ze wschodu, z tej samej strony co ten
widziany przeze mnie, to słychać go już z
daleka. Dźwięk odbija się od będącej
naprzeciwko na zachodzie szkoły także już
wiem, że helikopter pojawi się zaraz z
drugiej. Zresztą śmigłowce bardzo rzadko
latają nad blokami. Mają swoje trasy nad
ogródkami działkowymi. Te lotniskowe
zawsze około trzynastej trzydzieści robią
obloty. Także w tym wypadku nic nie było
słychać. Nigdy też nie widziałam takiego
helikoptera. Nie był duży, zdecydowanie
dużo krótszy niż Black Hawk, ale z
podobnym nosem. Korpus zdecydowanie
krótszy, masywny ogon. Na górze nie widać
było wybrzuszenia pod wirnikiem. Nie
zauważyłam, żeby miał płozy lub koła, za
to wydawał się trochę asymetryczny, bo
miał podłużne wybrzuszenie z lewej strony
pod brzuchem. Może trochę bardziej
przypominał polskiego sokoła, ale bez tej
nadbudówki na kadłubie, trochę krótszego i
z dłuższym ogonem. Zauważyłam, że jest
cały czarny, matowo czarny. Na pewno nie
ciemnozielony jak wojskowe helikoptery.
Nie posiadał żadnych oznaczeń. Nasze mają
szachownicę, a policyjne flagę, prywatne i
inne, zazwyczaj białe i z napisami. Tutaj
zupełnie nic. Najbardziej zdziwiło mnie,
że nie odbija światła. Wręcz odwrotnie,
jakby je pochłaniał. Nawet jeśli nie
miałby metalowych elementów, to słońce
było za mną. Dobrze go oświetlało, także
nawet na macie musiałoby być widoczne
lekkie rozjaśnienie w miejscach, gdzie
operuje słońce. Śmigłowiec widziałam z
dołu, ale też z boku. Cała część korpusu
była jakby wylana z jednego kawałka. Nie
widziałem oddzielających się drzwi i
okien. Później, jak sobie przypomniałem,
wydarzenie zdziwiło mnie, że nie widziałem
pilotów w kabinie. Zazwyczaj nawet z
ziemi przy tej wysokości bez problemu
można rozpoznać kogoś. Może nie twarz, ale
czy tam jest jedna osoba, czy dwie. I nie
widziałem też przeźroczystej szyby z
przodu, tak jakby miał przyciemniane
szyby. Helikopter zrobił na mnie
całkowicie negatywne wrażenie, wręcz
wzbudził gniew i wzburzenie, a nie
przypominam sobie, żeby kiedykolwiek tak
rozemocjonował mnie widok jakiegoś
samolotu, że aż w myślach głupio
powiedziałem do siebie masz trzy sekundy,
żeby się stąd zabrać, inaczej odbiję do
ciebie całą swoją energię. Nie wiem, czemu
takie coś pomyślałam. Pewnie mi zostało z
tego wydarzenia z obcymi w kuchni, ale
śmigłowiec jakby mnie usłyszał, bo ruszył
trochę do przodu, zrobił zwrot w tył i z
niewiarygodną prędkością momentalnie
uciekł. Schował się za dach, skąd
przyleciał. Wyglądało to jak w kreskówce
Tom i Jerry, gdzie zza rogu wypada mysz,
widzi kota, robi kilka ruchów w powietrzu
i ucieka z powrotem za ścianę. Tak mi się
skojarzyło. Ale najdziwniejsze dla mnie
dlatego o tym piszę było to, że nie
obrócił się na łuku, jak zazwyczaj robią
to helikoptery, ani też w miejscu, tylko w
manewrze przypominającym odwróconą literę
V. Długo się później zastanawiałam, jakim
cudem mogą tak szybko zmienić kierunek
pod takim kątem i na przestrzeni kilku
metrów. Po tym zdarzeniu weszłam do domu i
zaczęłam nerwowo chodzić po pokoju. Byłam
wzburzona, wręcz wściekła na ten
śmigłowiec z nieznanych powodów. Później
sobie analizowałam, że być może wojsko
testowało jakąś nową maszynę, ale to
wielka nieodpowiedzialność i lekkomyślność
pilota, aby to robić na tak małej
wysokości nad budynkiem. Obok rosną wyższe
od bloku świerki, a zaraz kilka metrów
dalej boisko szkolne, więc nietrudno o
wypadek. Spotkanie zapadło mi w pamięć na
tyle, że zaczęłam szukać informacji o
matowym czarnym helikopterze. Znalazłam,
że owszem, sytuacje takie zdarzają się w
Stanach, ale u nas w Polsce. Była tam też
wzmianka, że mogą się one wiązać ze
zjawiskiem UFO, dlatego o tym wspomniałam.
W obecnej chwili nie spotykają mnie
dziwne zjawiska. Jedynie od dwa tysiące
piętnastego roku pojawiło się u mnie
widzenie urodzin, godziny. Dwudziesta
druga dwadzieścia dwie, trzynasta
trzynaście, piąta pięć. Spotyka mnie to
mniej więcej osiem do dziewięciu razy
dziennie przez cały ten okres pięciu lat.
Nie są to jakieś specjalne numery. Po
prostu, kiedy na przykład spojrzę na
telefon, bo ktoś zadzwoni albo chcę
wstawić brytfankę do piekarnika i spojrzę
na zamontowane w nim zegarek.Przyjmuję w
pracy pieniądze od klienta i zerknę na
komputer. Jakoś nie trafiają do mnie
typowo duchowe rozwiązania. Czemu widzę te
liczby? Szukałam na to odpowiedzi i nie
znalazłam. Po jakimś czasie zjawisko to
zaczęło mnie denerwować i irytować.
Myślałam, że może mój organizm wyczuwa,
kiedy jest dana godzina i reaguje w ten
sposób, że patrzę na zegarek.
Poprzestawiałam więc każdy z zegarków
elektronicznych w domu: mikrofalówka,
piekarnik, termometr — także różniły się
wskazywanym czasem o około dwadzieścia
minut. Niestety wciąż, kiedy przypadkowo
spojrzałam na zegar, widziałam ten, który
wskazywał podwójne cyfry. Nawet jeżeli nie
był to czas prawidłowy z aktualnym.
Później darowałam sobie. Żyję wciąż z
liczbami dalej. Intensywność ich nie
spadła. Wciąż jest to osiem, dziewięć
dziennie. Temat UFO pojawia się aktualnie
u mnie tylko w snach. W zasadzie w dwóch
rodzajach snów, które miewam kilka razy w
miesiącu. Pierwsze dotyczą tego, że będąc
w jakiejkolwiek scenerii sennej z oddali
pojawia się na niebie obiekt UFO. Zawsze
wtedy wiem, że muszę zostawić wszystko to,
co się dzieje we śnie i pójść w jego
kierunku. Gdy towarzyszą mi jakieś osoby,
mówię, żeby za mną nie szły. Drugi nazywam
szkołą telekinezy. Pokazywany jest mi w
nich wpływ własnej energii na przedmioty w
celu ich przesunięcia. Jest to nauka
bardzo ciężka, wyczerpująca energetycznie.
Wbrew pozorom, mając wszelkie techniczne
wskazówki, tylko dwa razy podczas takiego
snu udało mi się lekko trącić dany
przedmiot. Czemu akurat telekineza? Nie
mam pojęcia, po co, dlaczego i do czego
miałoby służyć. Gdybym już miała wybierać,
stawiałabym na jasnowidzenie albo
telepatię. Tematu telekinezy nie zgłębiam
w realnym świecie. Nie czuję takiej
potrzeby, ale takie sny pojawiają się u
mnie. Może komuś jeszcze przytrafiają się
podobne rzeczy. Może to, co napisałam,
przyda się do czegoś komuś. Mi pozwoliło
uszeregować i spisać wszystkie zdarzenia
chronologicznie i je wyrzucić z serca.
I tak oto kolejna w historii tej audycji
paranormalna spowiedź wypełniła dwudziesty
pierwszy już odcinek podcastu "Mówią
świadkowie". Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o przekazanych przez naszą
słuchaczkę historiach. A jeśli sami
przeżyliście coś nietypowego, to
koniecznie się tym również podzielcie.
Najlepiej pod kontaktami, które zostaną
przypomniane za chwilę. Mówił do państwa
Marek Sęk Ivellios. Koronawirus co prawda
nie odpuszcza, wręcz przeciwnie. Wygląda
na to, że właśnie rozpoczął w naszym kraju
drugie natarcie. Mam jednak nadzieję, że
dzisiejszego odcinka wysłuchaliście
Państwo w normalnych warunkach, a nie na
jakiejś kwarantannie [śmiech] i takoż
wszyscy zdrowi spotkamy się na premierze
kolejnego odcinka, który zostanie
zapowiedziany, jak tylko będzie gotowy. A
więc dobranoc i do usłyszenia. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to stacjonarny 32 746 00 08, 32
746 00 08. Komórkowy 530 620
493, 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu 3608 8002, 3608
8002. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/ukośnikRadioParanormalium.
Czekamy także na Państwa maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych,
prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.