Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu „Debaty
niekontrolowane”. Z wizytą w biurze duchów.
Witajcie bardzo gorąco i serdecznie w Radio Paranormalium. Mamy niedzielę, 19
lipca Roku Pańskiego 2020. Minęła przed chwilą godzina dziewiętnasta,
a to znaczy, że czas najwyższy rozpocząć
kolejną debatę niekontrolowaną z cyklu „Z
wizytą w biurze duchów”. Dzisiaj naszym
gościem audycji będzie znany już państwu z Radia Paranormalium i z miesięcznika
„Nieznany Świat” Less Hoduń, a rozmowa będzie dotyczyła interakcji zachodzącej
między światem duchowym a fizycznym oraz głębokich wpływów, jakie ukryty świat
wywiera na życie osadzone w materii. Przyjrzymy się dzisiaj kontaktom
międzywymiarowym poprzez pryzmat snów o zmarłych, wizji pośmiertnych i szerokiej
gamy manifestacji paranormalnych znanych pod płaszczykiem „znaki z
zaświatów”, które chociażby poprzez swoją częstotliwość stanowią zjawisko jak
najbardziej wymierne i warte zainteresowania.
Jeżeli macie Państwo pytania lub zależy Wam na rozwinięciu konkretnego wątku, to
zachęcamy dzisiaj do kontaktu z Radiem Paranormalium,
bądź to w formie głosowej, bądź to w formie pisemnej. Nasze numery telefonów to
stacjonarny: trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Trzydzieści dwa, siedemset osiem. Komórkowy i do SMS-ów również jak
najbardziej to pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl. Można także do nas pisać na Gadu-Gadu pod numerem
trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści
sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Jesteśmy także na czatach Radia
Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz na czacie, na czatach towarzyszących
naszym transmisjom na YouTube. Można nas
także spotkać na Facebooku, na fanpage'ach
Radia Paranormalium i bloga Biuro Duchów, na grupach Radia Paranormalium i
czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać
pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do naszej audycji
na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl. Przy mikrofonie i
za sterami technicznymi audycji jak zawsze Marek Sęk „Ivellios”, a po drugiej
stronie połączenia internetowego jest z
nami, jak zawsze, prowadząca rozmowę Beata Kampa vel Ada Edelmann z bloga Biuro
Duchów i nasz dzisiejszy gość Less Hoduń.
I tak z czystym sumieniem myślę, że mogę już oddać naszemu duetowi głos.
Witam Państwa bardzo serdecznie. Jest mi niezmiernie miło po raz kolejny
gościć w Radiu Paranormalium. Szczególnie witam naszego dzisiejszego
gościa, Lessa Hodunia, człowieka wielu talentów. Dzień dobry!
Witaj człowieku wielu talentów, taki człowieku renesansu można powiedzieć,
bo tak różnymi dziedzinami się zajmujesz, że naprawdę jest to imponujące.
Ja tylko pozwolę sobie, zanim przejdziemy
do meritum, ja tylko sobie jeszcze pozwolę
przypomnieć, że na fanpage'u Biura Duchów jest konkurs książkowy. W
tymże konkursie można wygrać książkę „Nadal jestem. Koniec
drogi to jeszcze nie koniec” naszego dzisiejszego gościa. I zachęcam Państwa
do udostępniania tego posta, ponieważ Les obiecał, że książka
będzie z autografem, prawda? Tak, jak najbardziej. No to super!
Jest to nie lada gratka. Mogę powiedzieć od siebie, że
książkę przeczytałam z wielkim zainteresowaniem i
polecam ją Państwa uwadze. Wręcz zdecydowanie polecam. Drogi Lesie, mamy
dzisiaj rozmawiać na temat interakcji między światem duchowym a fizycznym
i wpływom, jakie ten świat wywiera, ten ukryty świat wywiera na nasze życie
osadzone w materii. Ciebie bardzo mocno te tematy interesują, bo zarówno w,
w tej, w tej nowej książce, jak i we wcześniejszej „Lekcja paranormalności”,
ale także w tomiku wierszy „Targowisko różności”
odnosiłeś się mocno do tej tematyki. Powiedz mi, skąd to zainteresowanie?
Myślę, że odpowiedź może być prozaiczna. Mnie od początku praktycznie istnienia
interesowały rzeczy inne, ciekawe, które stymulują i dają do myślenia,
a jednocześnie kształtują umysł dzięki temu, że są.
Więc nikt mi kiedyś w zasadzie nie musiał
mówić. Ja bardziej staram się odczuwać te rzeczy niż je... niż ich doświadczać w
formie jakiejś, nie wiem, akademickiej
czy, czy pragmatycznej. Natomiast później, z czasem, jak doszły doświadczenia,
chociażby w kontekście rozmów, jakie odbywałem z ludźmi, w kontekście przeżyć
różnych, które też się zdarzały-... mm, kiedy człowiek zaczął się rozwijać w
swojej świadomości, sięgał również do, mm, publikacji akademickich, żeby się
zorientować, jak tak, ta tak zwana druga
strona, co na ten temat myśli? Co z tego wynika? Jednocześnie co,
dany artykuł, dana publikacja mówi też o
człowieku, który to napisał. Czyli uczymy
się też siebie, pomimo tego, że poznajemy
świat i odkrywamy go. Bo niezależnie od tego, o czym będziemy mówić, w jaki
sposób, to uważam, że świat jest tak bogaty i tak zasobny w różnego rodzaju
rzeczy i zjawiska, które, no, nie są jeszcze poznane przecież, tak? Jak choćby
właśnie temat, o którym dzisiaj rozmawiamy. Choć mnóstwo ludzi zajmuje się
poszukiwaniem odpowiedzi na pytania z tym związane, to jednak, jednak warto
poznawać, warto sięgać i warto czytać, bo
wiedza tu jest nieodzowną częścią, uważam,
a przede wszystkim też otwartość. I ja generalnie staram się przekazywać prosty
komunikat: świat jest ciekawy, ponieważ jeżeli ludzie
mnóstwo, wiele razy mówią o dziwnych, niezwyczajnych rzeczach, które
się wydarzają w ich życiu, to wiadomo, że coś musi być na rzeczy. Yy,
całe podążanie przez życie i doświadczanie różnych rzeczy, wchłanianie wiedzy
to jest też uczenie się tego, że nie każda
osoba jest w stanie we właściwy sposób opowiedzieć o tym, czego na przykład
doświadczała. Nie każda osoba umie to opowiadać, nie każda osoba zechce o tym
mówić. A być może też są takie osoby, które nie powinny mówić o pewnych
rzeczach, ponieważ zdarzają się też niektórzy ludzie i też
takich spotykam na swojej drodze, którzy bardzo mocno wchodzą w klimaty pod
tytułem: „a tutaj, jak ja postawiłem nogę, to wydaje mi się, że ona bardziej na
północ i tak dalej". Ja być może teraz przerysowuję, bo, bo były to przeróżne
interakcje, przeróżne sytuacje, ale właśnie, mm, szukanie i doszukiwanie
się po prostu wszystkiego we wszystkim to też jest niezdrowe.
Ja na przykład ja kiedyś się spotkałem
takich ludzi, którzy potrafili w dziubaniu jakimś po kolanie, w jakimś bólu w
kolanie dopatrywać się ataków energetycznych.
Być może. Być może my nie wiemy o tym, czy faktycznie takie ataki istnieją, bo
człowiek jako jednostka, jako istota, która urzęduje tutaj na tym świecie,
chyba my wszyscy tutaj czytaliśmy niejednokrotnie o tym, że nasze DNA jest
tak skonstruowane, żeby nam w pewnym sensie ograniczać pole postrzegania. Więc
być może po prostu nie wiemy o wielu rzeczach, które faktycznie się dzieją,
a które my uważamy za coś takiego, a takiego, tak? Ponieważ tak się
nauczyliśmy, tak nas wykształciło środowisko, takie mamy wspomnienia, tak
mówili nasi rodzice, bo tak się mówi, tak?
Taki jest zwyczaj, bo tak się mówi. Więc ta indukcja
sprawiła, że po jakimś czasie, jeżeli człowiek nadal utrzymuje zainteresowanie
tymi tematami, być może wejdzie w to głębiej, ale użyje swojej świadomości,
otworzy się na to, będzie patrzył życzliwie, tak? Bo jeżeli będziemy bardzo
opresyjnie patrzeć na pewne tematy, czyli
będziemy mocno chcieli coś wyjaśnić, mocno się chcieli czegoś dowiedzieć, to nie
jest tędy droga. Więc, więc w spokojny sposób postrzegać świat, być otwartym na
ludzi, na, na zjawiska. Myślę, że odpowiedzi będą się często pojawiać w
różnej formie. Mm, właśnie powiedziałeś o tym indukowaniu
nam, yy, pewnych poglądów i o tym, że jesteśmy właściwie w miarę rozwoju
mediów, zaczynając od powstania i szybko potem zyskujących popularność gazet,
potem radio, obecnie internet. Więc tych sposobów i możliwości indukowania,
ee, pewnych tez i po prostu formatowania naszych
umysłów jest bardzo dużo. To nie ulega wątpliwości. Ja czasami, yy, dochodzę do
wniosku, że współczesny człowiek, ee, zatracił
w znacznej mierze kulturę duchową, zaczynając od więzi z przyrodą,
poprzez więzi z samym sobą. Następnie tutaj
kolejny ważny aspekt: więzi, mm, chociażby ze swoimi przodkami. Bo choć
kultury pierwotne wiodły trudne i niebezpieczne życie
i właściwie oni nieustannie żyli na, na krawędzi, to, yy,
mieli ogromny, ogromną więź między sobą i ogromną więź z przyrodą. Oni jakby
w znacznej mierze byli zanurzeni tak naprawdę i w świecie fizycznym, i duchowym
jednocześnie. Yy, świetnym tego przykładem są na przykład
rdzenni mieszkańcy Australii, czyli Aborygeni, prawda? Oni,
yy-... mm, mają bardzo głęboko zakorzenione pojęcie istoty najwyższej.
Yy, mają, mm, wy- wyznają kult przodków. Wierzą, że ich przodkowie
są zawsze z nimi, czuwają nad nimi i wstawiają się przed, powiedzmy, bóstwami
czy, yy, bogami w, w ich sprawie. I, yy, ta wiara, yy, w ten świat duchowy, yy,
powoduje, że oni, można by powiedzieć, yy, są dużo bardziej świadomi, yy,
istnienia dwóch światów i świadomi tego, że wszyscy jesteśmy ze sobą, yy,
połączeni. Oni postrzegają, yy, na przykład niebo jako przestrzeń, gdzie
odeszli ich przodkowie, by, by właśnie tam zapłonąć na nocnym nieboskłonie jako
gwiazdy. I, yy, uważają, że, yy, to, że po śmierci
mogą odrodzić się w innym ciele. Mm, to są bardzo istotne, yy, rzeczy, ponieważ
oni mają lepsze zrozumienie praw wszechświata niż współczesny człowiek,
przeintelektualizowany i wy-, yy, zaprzątający sobie głowę przede wszystkim,
yy, gadżetami otaczającymi go. I, yy, nie wiem, czy się ze mną zgodzisz,
że wszyscy, zaczynając od kultur pierwotnych, przez wszystkie następne
kultury i epoki, jakie następowały w dziejach ludzkości, yy,
ten kontakt ewoluował i na pewnym etapie, powiedzmy dwieście, to już
dwieście, trzysta lat temu, gdzieś bym powiedziała, że to się rozpoczęło,
stopniowe wygaszanie i, yy, i zubożanie człowieka. O ten aspekt.
Tak, wydaje mi się, że, yy, to, o czym
tutaj wspominasz, jest o tyle istotne, że,
mm, w tym okresie czasu, yy, mamy chyba, mm, zaczątek tak zwanej
technologii. Już takiej technologii, która
zaczyna dominować w życiu, ee, i która zaczyna przejmować pewne funkcje, ee,
życiowe, tak? Czyli myślenie o życiu jest jak gdyby podporządkowane troszeczkę
technologii. Czyli jeżeli czegoś nie muszę
robić, ponieważ zrobi to za mnie to albo tamto, więc w tym momencie, yy,
jest tendencja do zanikania, pewnego rodzaju związku z daną umiejętnością,
myśleniem o danej umiejętności czy wręcz nawet występowaniem tej
umiejętności, tak? Bo jeżeli nie myślimy o
tym, ponieważ mamy urządzenie, które nam coś tam zastąpi, no to po prostu
przestajemy to robić, a w efekcie, no, zanika ta swoboda
posługiwania się tym czymś. Więc ta natura jest jak gdyby spychana troszeczkę na
plan dalszy. Yy, a tutaj, jeżeli wspominałaś o Aborygenach, no ja swego
czasu miałem przyjemność czytać książkę,
której długo szukałem. Książkę pani doktor Marlo Morgan „Wołanie z końca świata”
chyba, o ile to dobrze pamiętam. I ta wspólnota Aborygenów, którzy zaprosili
panią doktor na, yy, wyprawy przez interior. To było po prostu niesamowite. W
momencie, kiedy na przykład szli sobie i potrzebowali, ee, pożywienia i szaman
akurat decydował o tym, że poprosimy... Była ceremonia modlitewna i tak dalej. I
faktycznie, pani doktor mówi: „Zbliżamy się później i stoi zwierzę”, które jak
gdyby ona ma wrażenie, że ono czeka, bo ono zostało wytypowane, tak? Że ono wie,
że musi wesprzeć tutaj tych ludzi czy coś
w tym stylu. Także te związki tam, yy, w życiu tych Aborygenów, choćby w tej
książce, były opisane w sposób niesamowity. Ja, ja na pewno polecam, żeby
tę książkę, yy, ludzie sobie przeczytali, to
troszeczkę zrywa beret z głowy i robi naprawdę niesamowite wrażenie. Uczy też
pokory. I pamiętam, że był, jak- była jakaś
wzmianka, bo też wspominałaś o pewnej rzeczy. Jeżeli chodzi o kwestie ideologii
i kultury, aa, padło pytanie chyba do, do starszyzny:
czy, czy dlaczego nie wyznają, yy, wiary rzymskokatolickiej? Coś było o Jezusie.
Już teraz nie pamiętam zbyt dokładnie. Oni
powiedzieli: „No tak, znają. Znają słowa
Jezusa, wie, co mówił, ale to nie znaczy,
że muszą robić dokładnie tak, jak on”. Czy coś takiego, tak? Yy, więc, yy,
książka, książka mnie zamiotła. Książka mnie totalnie zamiotła i, i powiem
szczerze, że chętnie do niej wrócę. Akurat
skoro już rozmawiamy, to, yy, to właśnie poczułem taką potrzebę.
Ja znam tą pozycję. Ubolewam, że nie mam jej w, yy, w
księgozbiorze, yy, na stałe, ale wiem, o której, o czym mówisz.
Tak, tak. Jeżeli natomiast chodzi o in-in-indukcyjność, jeżeli chodzi o sprawy
związane z propagowaniem pewnej, yy, myśli na temat tego, jak wygląda świat,
jak wygląda otoczenie, związane jest między innymi z intencjonalnością. Yy, bo
w pewnym momencie zauważyłem pewną, yy, znamienną rzecz, że umiem wybierać
materiały, które według mnie mogą dać mi coś dobrego w widzeniu danego
tematu.... mm, czyli między słowami można wyczytać, dlaczego
dana osoba pisze o tym czymś. Ee, czy jest to kontekst
prześmiewczy, czy jest to kontekst mający
na zasadzie, ee, po prostu opisać, żeby, żeby wydać publikację, czy
może coś więcej. Więc intencjonalność się zawsze też oddaje taką
siłą motoryczną, która, która sprzyja po
prostu rozwojowi pewnych, pewnych poglądów i rozwojowi pewnego patrzenia. Ja na
przykład jestem taką osobą, która lubi wyłożyć swoje, ee, trzy grosze lub kij w
mrowisko, wręcz czasami. Robię to niepokornie i świadomie, tak? Ale nigdy
nie robię tego nieżyczliwie, ponieważ uważam, że jeżeli coś należy naświetlić z
innego punktu widzenia, to lubię po prostu
dokopać bardzo solidnie, ale zawsze jest
to z uśmiechem i, i ten swój wątek postaw innego spojrzenia na dany temat
lubię przekazać. I uważam, że tego typu rzeczy są też bardzo istotne, jeżeli
chodzi o tak zwaną intencjonalność. Bo zawsze wiadomo, autor odpowiada, tak?
Autor odpowiada za to, co pisze, ponieważ słowo jest energią, więc ta energia
pójdzie w obrót i żeby ona wykorzystała swój potencjał i zrealizowała
się w najlepszej formie. Po to się robi.
Mm, bardzo dużo poświęciłeś w, w ostatniej
książce, yy, miejsca na relacje, mm, osób, które doświadczyły czy to
śmierci klinicznej, czy, yy, innego rodzaju kontaktów, powiedzmy,
na granicy światów, snów o zmarłych, wizji, zjaw pośmiertnych i, i tego
typu, yy, sprawom. Yy, ja bardzo cenię takie relacje, ponieważ
wychodzę z założenia, że, mm, to jest, yy, bardzo istotne, żeby, że
każdy materiał ma nie tylko wartość gatunkową, ale w tym wypadku świadectwa
mają również wartość ilościową. Dlatego, że im, ee,
szersze jest, częściej, częściej, yy, jak gdyby
doświadczane, yy, dane zjawisko, no tym trudniej
je, yy, zlekceważyć, prawda? Tym trudniej, ee, obecnie nauce powiedzieć: „Nic,
nic się nie dzieje”. Yy, powiedz, jak to się... Czy, czy te relacje są do
ciebie nadsłane, czy, yy, w jakiś sposób zbierałeś je podczas rozmów
bezpośrednich? Ja osobiście, ja osobiście zgłaszałem się
do, do ludzi, których typowałem sobie najpierw, ee, podejrzewając, że
zgłaszając się do danej osoby, będę w stanie uzyskać informację
w miarę czystą od tak zwanych konfabulacji, ee, i potencjalnych jakichś,
ee, modyfikacji, tak? Bo czasami zdarzało się, że człowiek nagrywał w przypadku
dłuższych, yy, rozmów, informując o tym i znając daną osobę, słyszałem, jak
opowieści różnią się od tych, które mogłem
pozyskać w sposób czysty, nie nagrywając. To też jest taka bardzo ciekawa rzecz.
Natomiast, yy, dzwoniłem osobiście i rozmawiałem bezpośrednio z tymi wszystkimi
ludźmi. Część, yy, opowieści, która, którą udało mi się zebrać, no, nie
trafiła tutaj na łamy, dlatego że były to,
powiedzmy, opowieści typu: „No tak, że ktoś mi się tam przyśnił i widziałem, i
był, i w zasadzie nic z tego nie wynikało”. Mnie bardzo, mm, kręciły i
nadal mnie kręcą tego typu rzeczy pod tytułem, ee, tak jak
jedna z, jedna z historii, którą mogę tutaj przytoczyć, a którą zamieściłem w
książce. Było to w momencie, kiedy, yy, miałem swoiste posiedzenie w jednej z
klinik w Szczecinie. No i siedziało sobie
kilka osób dookoła i pomyślałem sobie: „A!
Zapytam, dlaczegoż by nie?」。 I mówię, że akurat piszę książkę na taki to, a taki
temat i chciałbym spytać, jaki państwo macie stosunek do tego typu
sytuacji, okoliczności. Bo mówię, przecież wiadomo, że mamy wszyscy rodziny. W
rodzinach ludzie się rodzą, umierają, chorują, są zdrowi, bogacą się i tak
dalej, tak? Więc mówię, standardowo doświadczamy po prostu tego typu
okoliczności. No i po chwili ciszy i takiej niepewności jeden
pan mówi, że miał wujka, który, którego bardzo lubił i
ten wujek dużo go nauczył. Był takim fajnym, sympatycznym człowiekiem, który
lubił żartować i po prostu fajnie zagadać
do ludzi. No i była sytuacja tego typu, że któregoś razu ten wujek przyszedł do
niego, posiedzieli sobie, rozmawiali i nagle wujek w pewnym momencie mówi:
„Wiesz, przyśniła mi się moja mama i powiedziała, że niedługo po mnie
przyjdzie”. A mama tego wujka już wtedy nie żyła.
No i ten pan mówi: „Zrobiła się taka dziwna atmosfera,
konsternacja i w ogóle”. Ale mówi: „To wujek pierwszy przełamał tę atmosferę i
zaczął żartować i wszystko było okej”. No i po dwóch tygodniach wujek się
wymeldował.... I teraz, yy, no choćby nie wiem co mówić, no to powiedzmy, jeżeli
jedna osoba by powiedziała, że przypadkiem
coś się takiego wydarzyło, no to okej, ale jeżeli słyszysz to od dziesiątków
osób, jednocześnie znasz te osoby, ee, i ufasz tym osobom, no bo
nie zgłosiłbym się do ludzi, yy, do, u których miałbym pewność, że, no, nic się
specjalnie nie wydarzy, tak? Żadnych historii. A nawet jeżeli ktoś mi coś
opowie, no to ja nie będę miał pewności, czy dana osoba,
yy, mówi świadomie, czy ona opisuje prawdę, czy sobie właśnie wymyśliła,
dlatego, że ja zapytałem o to. Więc, yy, część, spora
część tych opowieści była, ee, rozmawiana bezpośrednio przeze mnie. Natomiast
niektóre wybrane również trafiały się jeszcze z czasów, kiedy prowadziłem moją
ideę społeczną „Ukryta rzeczywistość" i prowadziłem swego czasu cykl programów
radiowych w Radiu Szczecin. I tam akurat jedna z audycji właśnie dotyczyła tego
tematu. I któregoś razu siadłem sobie po
prostu, przesłuchując te materiały, myślę
sobie: „O, ten nie został wykorzystany, ten nie został... — mówię — tak, ale one
poszły w radio, więc może by coś spisać z tego?". No i kurczę, tak rzeczywistość
chciała, że zaczęło mi się to podobać i po prostu
później już poszedłem tą drogą. Książka relatywnie szybko się napisała,
bo to chyba trwało jakieś, coś około roku czasu. Yy, natomiast
starałem się bardzo dużo rozmawiać z ludźmi i bardzo dużo pozyskiwać tych
opowieści, dlatego, że uważam, że same z siebie opowieści, yy, są na tyle
niesamowite i na tyle przekazują materii i
informacji, że bardzo przyjemnie takie
rzeczy się czyta. Tak jak chociażby, yy, u
pani Ostrzyckiej, u pana Rymuszki, yy, „Polskie życie po życiu" bodajże książka.
Tam też właśnie było bardzo dużo... Czy chociażby Raymond Moody, czy pols-, czy
polski autor, ee, Leszek Szuman. Kiedyś,
kiedyś jeszcze. Dużo opowieści to uważam,
jest dużo fajnej, naprawdę takiej materii,
bo ta materia jest bliska ludziom, tak? Ludzie opowiadają, ludzie to czytają,
więc, yy, to jest świetne połączenie, uważam, tak? Osoby, która relacjonuje i
czytelnika. Więc wydawało mi się, że to
jest po prostu prze- przecudna rzecz, żeby coś takiego wymyślić, żeby książka aż
kipiała tą ilością, yy, historii, jednocześnie pokazując, jakie bogate spektrum
okoliczności, jakiego bogatego spektrum ludzie dotykają. To jest niesamowite.
No, wyszłem z podobnego założenia, publikując opowieści z „Biura duchów".
Tylko ty tutaj jesteś jakby troszkę bardziej, jakby skupiony bardziej na, na,
yy, jednym czy dwóch wątkach. Z tego ja, ja to
troszkę rozproszyłam, ale też dla mnie najważniejsze zawsze jest relacja i
dotykanie, ten kontakt z drugim, yy, człowiekiem. Bo, yy, powiedzmy sobie
szczerze, ee, to, te, te materiały to jest, yy, wątek dowodowy.
A dlatego, że, yy, wpływ rzeczywistości niejawnej na nasz świat
dla wielu osób jest oczywisty, a szczególnym wpływem powiedziałabym, yy,
skoro akurat tutaj taki przykład podałeś, szczególnym wpływem,
ee, szczególnie wpływ mają sny. I oczywiście wszystkie sny są istotne i one
nie biorą się, yy, znikąd, bo czasami to nasza
podświadomość chce nam przekazać ważne komunikaty. Dokładnie.
Ponieważ my ewidentnie nie dostrzegamy lub
źle interpretujemy to, co się wokół nas dzieje. Yy, zdarzają się sny
stanowiące specyficzną kontynuację tego, o
czym myśleliśmy na przykład intensywnie w ciągu dnia. Ale sny o zmarłych to jest
bardzo szczególny rodzaj przekazu. Yy, one mają swój specyficzny charakter. yy,
nie można ich pomylić,
z, z żadnym innym typem snów. To znaczy, chodzi mi o to, że, mm-
Tak, ludzie relacjonują- Osoba zmarła może pokazywać się w naszym,
yy, śnie. Może ukazać się w naszym śnie jako swego rodzaju konstrukt myślowy,
stworzony przez naszą własną świadomość w sobie tylko wiadomym celu. A to, żeby
zwrócić na to, na coś uwagę, a to, żeby, yy, podkreślić, yy, charakter,
yy, danego przekazu. Natomiast sny o, yy, zmarłych, jeżeli są
rzeczywiście tą relacją, yy, duchową, następującą między dwoma
świadomościami, to zdecydowanie one mają bardzo szczególny, zawierają
szczególny rodzaj przekazu. Mają, yy, bardzo często charakter profetyczny. Nie
ma w nich elementów drastycznych, nie ma w nich, yy, niczego, co mogłoby nas
przestraszyć. Nawet jeśli jakaś informacja
może być dla nas przykra, ona jest podana w sposób,
yy, yy, co najwyżej konkretny, ale absolutnie, ee, wszelkiego rodzaju
sny, yy, w których nie ma tych elementów,
yy, zdecydowanie wydają się być tylko i
wyłącznie konstruktem naszego, yy, naszego umysłu. I, yy...... Mało jest osób
albo nie- nieliczna jest grupa osób, które, yy, nigdy nie
doświadczyły takiego właśnie kontaktu, a szczególnie w tej podgrupie
snów, którą, yy, można by nazwać zjawami pośmiertnymi. Yy, i, yy, w
tej materii jakby najwięcej jest doświadczeń, bo wiesz,
śmierć kliniczna, doświadczenia poza ciałem to jest, to nadal są miliony, ale,
yy, to jednak nie jest ta skala, co skala doświadczeń, ee, ze
zjawami pośmiertnymi, czyli tych doświadczeń, w których, yy, osoba żegna
się, mm, ze swoimi bliskimi. No, w taki szczególny, szczególny sposób.
Mm, wydaje mi się, że, yy, można by tutaj wy-, mm, wyszczególnić
wiele takich aspektów, które, mm, ukazują ogromny wpływ, jaki rzeczywistość
niejawna ma na nas. I, yy, tutaj zarówno mam na myśli właśnie śmierć
kliniczną, sny o zmarłych, wszelkiego rodzaju, yy,
inne manifestacje paranormalne, które możemy kojarzyć właśnie z działaniem,
yy, tej nieuchwytnej siły. Powiedz mi: w tych grupach, powiedzmy, o których, o
których wspomniałam, yy, co jest dla ciebie takim najmocniejszym wątkiem?
Takim, yy, jak gdyby, mm, wątkiem, za którym najczęściej
podążasz, szukając, yy, tych relacji. Czy ty szczególnie jakoś
interesujesz się właśnie, em, rzeczywistością,
yy, niejawną z poziomu właśnie snów, śmierci klinicznej, doświadczeń poza
ciałem czy na przykład, yy, manifestacji typu,
typu poltergeist? Gdzie ty się upatrujesz
tego najmocniejszego akcentu, który mówi o
tym, że światy się przenikają i dochodzi do tak mocnych interakcji?
Wydaje mi się, że każda z grup, yy, każda z grup ma swoje plusy i minusy i
na pewno wiele istotnych elementów można znaleźć
we wszystkim tym, co wymieniłaś. Yy, natomiast ja zastanowiłbym się nad jedną
rzeczą, mianowosią, mianowicie wydaje mi
się, że taką swoistą egzemplifikacją tego, ee, dzisiejszego tematu, ee, będzie
kwestia wpływu, ee, tej rzeczywistości niejawnej na naszą rzeczywistość w sposób
materialny. Czyli jeżeli tamta strona, ee, uzyskuje możliwość
władania taką ilością energii, która pozwala jej na
zamanifestowanie się w sposób czy dźwiękowy, czy fizyczny. Ee, kiedy to
słyszymy, odczuwamy, to jest niezwykłe. To jest niezwykłe ze względu na to,
że pokazuje, jak bardzo nie wiemy, w jaki sposób skontaktować się.
Tak, tak już de facto, tak? Bo istnieją przecież, ee, EVP i różnego rodzaju inne
próby skomunikowania się z tamtą stroną. I nieraz ogląda się
programy telewizyjne, choćby na Discovery czy tego typu podobnych, kiedy
naprawdę ludzie niesamowite rzeczy robią i
potrafią w czasie rzeczywistym nawiązywać jakiegoś rodzaju połączenie. Tylko
dlaczego to połączenie jest takie rachityczne? Opiera się na jednych
słowach, ee, na fragmentach dźwięków i tak
dalej. Trudno powiedzieć. Ee, na pewno do- doszlifowywanie tych technologii, że
się tak wyrażę, będzie prowadziło w dobrym
kierunku. Oczywiście pod warunkiem, że będą się zajmowały tym osoby, ee, które
sprawiają fajne wrażenie, tak? Które mają fajny środek, przyjemne, przyjemne
nastawienie, to one będą na pewno szły w
dobrym kierunku. Natomiast już sam fakt, że tamta strona potrafi wpłynąć
na to, co dzieje się tutaj i my jesteśmy
świadkiem zdarzenia, bo to jest zdarzenie, tak? To nie jest jakiś... To nie jest
zjawisko tekstane, tak? Bo, bo dla mnie zjawiskiem to, to nie wiem, jest śnieg,
yy, i tego typu rzeczy, które występują w naturalny sposób. A to są wydarzenia,
które są związane dokładnie z pewnymi, ee, konkretnymi sytuacjami, jak chociażby
jedno- jedna z moich ulubionych, która
została wspomniana, ee, również w książce.
Znajomy mi pan, lat troszeczkę więcej ode
mnie. Elokwentny, sympatyczny i elegancki przede wszystkim. Nigdy go nie
podejrzewałem o jakieś związki właśnie z tego typu tematyką
i zainteresowanie z jego strony. I sytuacja wyglądała tak, że swego czasu,
mm, nawiązaliśmy rozmowę. No i on mówi: „To ja panu coś opowiem". I mówi, że
właśnie było to kiedyś, kiedy jego mama chorowała. On mieszkał wtedy w takim
starym budownictwie i miał amfiladowy układ pomieszczeń, czyli jedno za drugim.
Między tymi pomieszczeniami oczywiście drzwi i mówi: „W jednym między dwoma
pomieszczeniami, ee, były takie stare, grube drzwi, których
- mówi - za cholerę nikt nie był w stanie zamknąć"....mówi: „Wielu śmiałków
próbowało i zawsze - mówi - te dwadzieścia
centymetrów zostawało, nie dawało rady”. Ee, i to była sytuacja, o której
opowiadał. To była sytuacja związana z chorobą, poważną chorobą jego mamy, która
była w tym czasie w szpitalu. On był wtedy w domu, dokładnie w tym, w tym
mieszkaniu. I mówi: „Wiatr był taki na
zewnątrz - mówi - nie dało się skupić, ale
byłem zmęczony”. Mówi: „Już gdzieś było około pierwszej
w nocy” i on po prostu już postanowił zasnąć. I zasypiał, zasypiał. I
jak to opisuje: „Jak coś nagle nie pierdzielnie. Zrobiłem się - mówi - cały
biały ze strachu. A mówi: „Powiem panu, że
ja się nie boję. Nie jestem taką osobą,
która jest strachliwa”. Ee, ale mówi: „Ja stanąłem na nogi
i przeraziłem się nie na żarty, bo to dochodziło z mieszkania. Wstałem,
podszedłem i okazało się, że te drzwi zostały zamknięte. Od razu pomyślałem o
mamie”. I okazało się, że właśnie w tym momencie mama tego pana odeszła.
To, to ja mam podobną... Ja mam podobną
historię rodzinną. Tutaj, yy, kiedyś mama mi opowiadała o, o przypadku, jak
siedzieli sobie z, z ojcem gdzieś tam sobie spokojnie w pokoju na piętrze i
nagle coś zaczęło dmuchać, walić, jakieś cuda na kiju, kolokwialnie mówiąc, się
zaczęły dziać. I się okazało, że tego właśnie wieczoru,
yy, dziadek zmarł. Ojciec mamy. Ale też mam, też mam takie mniej
hardkorowe, mniej hardkorowe przeżycia po, po odprowadzeniu mojej przedwcześnie
zmarłej przyjaciółki. Jakoś tak się zaczęło dziać, że od momentu, kiedy— bo to
był kilka lat temu, okres, kiedy Radio Paranormalium było dość mocno
atakowane przez trolli internetowych, przez hakerów. Zdarzało się, że podczas
audycji na żywo dzwonili na antenę i jakieś groźby karalne leciały z ich
strony. I po tym, jak odprowadziłem przyjaciółkę, która nawiasem mówiąc, ze
strony tej samej grupy społecznej też miała jakieś nieprzyjemności za życia,
każdy taki atak na Radio Paranormalium był czymś poprzedzony. Najczęściej
spadnięciem na moją głowę laurki, która jest, która leży sobie w pokoju u mnie
cały rok. Nic się z tą laurką nie dzieje.
Jest praktycznie przyklejona do podłoża.
Nie ma prawa, nawet trzeba, trzeba dosyć mocno ją zepchnąć, żeby spadła, żeby w
ogóle się ruszyła. No i jakoś tak się działo, że ta laurka dwa razy mi spadła na
łeb i za każdym razem okazało się po chwili, że jest jakiś atak na serwer.
Te manifestacje rzeczywiście są, yy, bardzo, yy, charakterystyczne
dla momentów pośmiertnych, tak? Ponieważ, yy, no, z życia wzięte. Moja babcia,
ee, umarła, yy, w ciągu dnia w lipcu. To pamiętam.
Taki piękny lipcowy dzień. Całe słońce. I, yy, zwróciliśmy uwagę. Umarła w domu.
Umarła, yy, na moich rękach, taka przytulona do mnie.
Mm, i muszę wam powiedzieć, że pierwszą rzeczą, jaką zwróciłam uwagę, to to, że
zatrzymał się, ss... Babcia miała taki,
w chwili śmierci, dziewięćdziesiąt siedem
lat. Ten, ee, budzik, który stał przy jej łóżku, towarzyszył jej od czasu, no,
uwierzcie lub nie, ee, pierwszej wojny światowej. I on z nią przeżył
później, yy, drugą wojnę, okupację, Powstanie Warszawskie. Yy, i ten
zegarek, ten zegar przetrwał i ona go miała przy łóżku. I stanął dokładnie w
momencie jej śmierci. Ale co ciekawe, kiedy otrząsnęliśmy się, ja miałam wtedy
czternaście lat, yy, ale no, reszta rodziny, no, otrząsnęliśmy się jak, ja, na
tyle, żeby po prostu, yy, zająć się ciałem babci, to, yy, zwróciliśmy uwagę, że
zatrzymał się również inny zegar. I w tym momencie wszyscy... Ja, yy,
spojrzałam na swój zegarek ręczny. Było dokładnie to samo. Stanął, yy, o tej, o
tej godzinie. I tak dalej, i tak dalej. Ale co ciekawe, yy,
zadzwoniłam później do kogoś, kto dużo dalej mieszka
i, yy, ta osoba powiedziała, że u niej dwa
zegary również stanęły o tej, dokładnie o tej godzinie,
bo, yy, tak. No i myślę, że nie konfabulowała, ponieważ ja nie podałam
godziny. To ona pierwsza powiedziała mi,
która to była godzina. Także jest bardzo
wiele takich znaków, ale, yy, nie... Żeby nieco zaostrzyć czujność
może naszych słuchaczy, warto powiedzieć, że często te znaki nie dotyczą tylko
manifestacji pośmiertnych, ale też ma się wrażenie, można odnieść
takie wrażenie, że os- yy, dusze są w stanie w jakiś sposób,
yy, próbować zwrócić na coś uwagę. Bo, yy, dla mnie
taką bardzo poruszającą historią była opowieść, no, osoby, yy,
która, która nawet zaskoczyła mnie tym, że otworzyła się
i, i coś takiego mi zrelacjonowała. Ponieważ to jest człowiek taki bardzo
biznesowy, człowiek, yy, nieprawdopodobnie taki w tu i teraz. No, ale jednak
przydarzyła im się taka historia, kiedy to po prostu, yy-... z pokoju córki,
która wyjechała gdzieś, była jakby w trasie. Jechali z
narzeczonym nad morze i nagle w środku nocy w jej pokoju zerwało się bardzo
ciężkie lustro, które no nie miało prawa spaść, bo jak się panowie domyślacie i
państwo, no było odpowiednio zabezpieczone, tak? To, to, to nie był
obrazeczek powieszony na krzywym gwoździku, tak? I to lustro spadło. Mało
tego, ono, ono się nie potłukło, ale ono spadając...
no, doprowadziło do tego, nie wiem, jak to ująć, że po prostu
spadła taka pamiątka z Ustronia, którą kiedyś ta dziewczyna kupiła, jak była tam
z rodzicami. I jak oni weszli do pokoju i zobaczyli, że temu,
że no haki czy tam jakieś gwoździe czy zabezpieczające jakieś
elementy nadal są w ścianie, to duże lustro leży i nie jest zbite, ale na
środku leży ta pamiątka z Ustronia. Po prostu zdruzgotana i zbita w drobny mak,
dokładnie tak, jakby ktoś po niej przeszedł i tak no celowo jakoś ją tam
nadepnął. No to, no coś ich tknęło. No, zaczęli szukać tej
dziewczyny. I wyobraźcie sobie, że to uratowało jej życie, ponieważ, ponieważ
oni gdzieś na trasie przejeżdżali, to wtedy jeszcze nie było tej, tej drogi,
która jest w tej chwili, tej szybkiego ruchu. I oni po prostu wpadli
w jakieś... w rów pełen jakiś, pełen jakichś chaszczy.
Wiesz, no, oni praktycznie byli niewidoczni, a jednocześnie byli w tym
samochodzie nieprzytomni. Tak, tak, ten wpływ jest niesamowity i
ja na przykład tuż po, tuż po wydaniu książki rozmawiałem z pewnym moim
serdecznym znajomym, który opowiedział mi historię. Ona
albo zostanie zaanektowana do poszerzonego
wydania książki, które być może się ukaże albo
jest szansa na, na drugą, na drugą część. Ja na przykład tego typu historii nie
słyszałem. Przytoczę ją teraz tylko tak szacunkowo. Chodziło o to, że
jego mama kiedyś ciężko schodziła, a on miał ulubioną jakąś tam roślinę i kilka
pąków właśnie tej rośliny, zasuszony leżał w łazience przez lata. Przez długie
lata. Kiedy mama zmarła, zaraz po jej śmierci zakwitły. I ja, ja po prostu wtedy
dostałem ciary. Przelała się przeze mnie fala gorąca, bo to już jest
naprawdę oznaka czegoś bardzo niesamowitego. Tak, bo o ile można
wygenerować dźwięk, o ile można usłyszeć osobę przez jakieś tam urządzenie, to
wpływ taki na organiczną materię, która jest zasuszona od lat, a jednak
obrodziła tam. Nie potrafię powiedzieć, o co chodzi, tak? Ale myślę, że
w jakiś sposób celowo jesteśmy ograniczeni, żeby, żeby nie wiedzieć i nie
widzieć wszystkiego. Być może mamy doświadczać. Być może to jest kwestia
kształtowania siebie jako jednostek osobowości, bo wiadomo, że materia to jest
tylko materia. Tak, to jest tylko nośnik. Natomiast ten duch, ten umysł, ten,
którym my jesteśmy, która została wygenerowana dla nas gdzieś tam z tego
źródła, to właśnie być ona... Być może ona ma się właśnie w jakiś sposób
kształtować. To jest, to są dywagacje, gdybania. Ale,
ale tak naprawdę jest to wszystko tak niezwykle fascynujące i
moglibyśmy zarówno polecić i moją książkę,
i Twoją, Twoją stronę Biuro Duchów, bo naprawdę opowieści są... Te opowieści,
które od ludzi pochodzą bezpośrednio, są najbardziej prawdziwe i niesamowite.
Sporo też takich opowieści pojawiło się do
tej pory w audycji „Mówią świadkowie",
chociażby w radiu Paranormalium. Także też można zasięgnąć. Tak.
Dokładnie tak. Polecamy jak najbardziej.
Pozwolę sobie przeczytać: zmarli nie mają możliwości- słuchacz. Zmarli nie mają
możliwości wpływania na naszą rzeczywistość. Mogą się kontaktować z
żywymi w wyjątkowych sytuacjach. Gdyby było inaczej, kontaktom nie byłoby końca.
No to tutaj jest trochę zaprzeczenie. Nie mają możliwości wpływania na naszą
rzeczywistość, a jednocześnie pisze pan,
pani nie wiem, bo z nicku to nie wynika. Jacek to chyba pan.
Mogą kontaktować się w wyjątkowych, wyjątkowych sytuacjach.
Nie wiem. Wydaje mi się, że- Wydaje mi się, że to... Wydaje mi się, że
to wyjątkowe sytuacje mogą być związane z
okolicznościami, które mają inny ładunek energetyczny i emocjonalny,
ze specyficznymi osobami. Nie w sensie
kimś nie wiadomo kim, tylko osobami, które potrafią
mieć dostrojony umysł do tego typu komunikacji. Wiadomo, że jeżeli chodzi o
sny i to też o tym piszę w książce „Nadal jestem". Sny mają
szczególną możliwość komunikacji międzyświatowej
ze względu na to, że sen jest rodzajem odpoczynku,
więc nie siłujemy się, nie mamy zagmatwanych umysłów różnego rodzaju
informacjami za dnia, tylko no umysł się relaksuje i wtedy, podczas tego relaksu
wydaje mi się, że jest najlepszą opcją możliwość docierania tamtej, tamtej
strony-... właśnie do nas, czy w postaci komunikatów, czy w postaci
różnych innych rzeczy, które nam się później w
życiu wydarzają, tak? A o których dowiadujemy się na przykład w takich
snach. Bo poza samymi informacjami dostajemy też tak jak, tak jak
powiedziałaś, pewnego rodzaju profetyczne informacje, tak? Które są związane z
czymś, o czym my jeszcze nie wiemy, co się
nie wydarzyło, a co się później właśnie zadzieje.
I jeżeli ktoś potrafi połączyć dwa plus dwa, potrafi połączyć ze sobą te klocki,
to nabiera świadomości, że właśnie o to zrealizowała się pewna informacja, która
pojawiła się w jego śnie chociażby, tak? Czyli-
Oczywiście, że my tutaj nie chcemy udowadniać, że taka, taka interakcja może
następować w każdej chwili i w każdym momencie- I u każdej osoby.
Wynika z jakiegoś kaprysu albo ze sposobu, yy,
bycia i, i że tak powiem, jakichś podejścia do tematu za życia. Bo wiadomo, że
albo też można domniemywać, że kontakt między światami wymaga sporego
jednak nakładu energii- Tak. innymi dlatego, że przede wszystkim my
to, żeby do niego doszło, nie jest na pewno zjawiskiem powszechnym, a między
potrzebujemy, aby nasz sen był przestrzenią do tego, abyśmy mogli po pierwsze
posortować pliki w bazie danych, czyli żeby mózg mógł zrobić porządek
z pamięcią bieżącą. Po drugie do tego, żebyśmy mieli choćby minimalną szansę na
zrobienie porządku z samym sobą poprzez własną świadomość, czyli odreagować lub
jakby odczuć coś głębiej, tak? I- Czyli produkowanie siebie samy bez, siebie
samych, bez udziału nas samych. No, ja bym, ja bym jednak inaczej powiedział.
ja należę do tych, którzy mieli taką wiesz,
przygodę poza ciałem, co spowodowało, że ja o sobie myślę w ten sposób, że
sobą samą to ja jestem właśnie jako świadomość. Natomiast dzisiaj jestem
w tym ciele, za jakiś czas mogę być w innym. Także ciało tutaj jest dla mnie
drugorzędną sprawą. I tak sobie myślę, że dla nas
napływ, taki zbyt duży strumień informacji czy też zbyt częste kontakty
na poziomie astralnym... No bo jeśli mówimy o kontakcie, rzeczywiście
dusza-dusza, to musi być to bardzo głęboki sen, w którym jesteśmy na poziomie
astralnym. Chciałam zresztą zwrócić Państwa uwagę, że przecież nie na darmo
sen nazywa się małą śmiercią, tak? W wielu religiach bardzo ładnie i moim
zdaniem niezwykle obrazowo się to opisuje.
Mówi się na przykład o tym, że, że ciało ludzkie jest połączone z duszą
poprzez jakąś cienką nitkę energetyczną, która zostaje zachowana
podczas snu. Czyli jesteśmy połączeni na tyle, żeby, żeby móc
wrócić. Natomiast nasza świadomość jest, odwiedza zupełnie inne rejony. Niemniej
wracając do tej rozmowy, bo ja myślę, że bezsprzecznie, no, nam, wcielonym jest
trudno zrozumieć pewne aspekty rządzące tym,
tymi, tymi kontaktami, bo też nie każdy
ich doświadcza. Niektórzy czują się wręcz
urażeni czy też tacy pominięci, ponieważ strona dostaje listy,
w których ludzie się żalą: „Babcia obiecała, że, że jak umrze, to, to, to
przyjdzie do mnie we śnie czy jakiś tam
mój przyjaciel obiecywał, tak? Ale okazuje się, że nie przychodzi". No i
mnie się wydaje, że autostrada do tych połączeń jest otwarta
właśnie na takie wyjątkowe sytuacje. Na, na, na wyjątkowe, na wyjątkowe chwile.
Chwile, gdzie tego bardzo potrzebujemy, gdzie jesteśmy zagrożeni, gdzie coś
takiego dzieje się, co jakby mogło naruszyć, no, dla tych, co wierzą w
reinkarnację, plan wcieleniowy. Po prostu. Ja tak to widzę. A nie jest to na
pewno... Zresztą kochani, no, na zawołanie to nawet wody w
kranie nie zawsze uświadczymy. To, to- Tak jak mówiłaś wcześniej o tak zwaną
kaprysowość, tak? Czyli to nie jest tak,
że hop siup i trzeba jakiś kontakt, tylko
te mentalno-duchowe konteksty połączeń. No, one na pewno muszą być związane z
czymś bardzo istotnym, a nie z czymś na zasadzie: no to daj mi znać, jak tam
będziesz. Tak? Okej, no to hop. To jest takie właśnie bardzo małostkowe
postrzeganie i takie wręcz nawet nie po łebkach, bo to po łebkach to już jest
jakaś tam wyższa para kaloszy. Natomiast no, chyba
praktykowane jest takie, że: „a, to jak będziesz po drugiej stronie, to dasz mi
znać. A, to okej, okej", tak? Czyli nie ma tutaj takiego przyłożenia,
jeżeli chodzi o intencjonalność osoby mówiącej to-... A później jest nagle
oczekiwanie, że jednak coś tam się stanie.
No to, to, to nie. To nie. To nie jest tak, że ja sobie pójdę do kiosku, kupię
sobie zapałki czy gazetę, bo kiosk stoi i
on cały czas jest, więc ja sobie w każdej chwili mogę pójść. Nie, nie, to zawsze
musi chodzić o coś, coś, coś więcej. I właśnie
w takich opowieściach to, to się daje wyczuć. Być może
to, co obiecujemy, yy, no, właśnie w takich rozmowach, yy, z bliskimi nieraz
padają takie słowa: "dam ci znać" albo
"odezwę się w jakiś sposób". EE, wydaje mi się, że, ee, być może, kiedy dusza
opuszcza już ciało i rozgląda się wokół siebie, to może zaczyna rozumieć, że
tu w tym wszystkim chodzi o coś więcej, ale rozumieć tak głęboko i
prawdopodobnie ten ktoś może zdawać sobie sprawę, jak, jak dziecinna była jego
obietnica i jak bardzo, mm, powiedzmy, no, nieadekwatna do tego, co,
co naprawdę można zrobić i chciałoby się zrobić. Yy, bo przecież...
Tak? Proszę. Yy, tutaj przypomina mi się jedna z
opowieści. W zasadzie, no, akurat chodzi o
doktora Mooy'ego i jego życie po życiu.
Natomiast wydaje mi się, że też słyszałem w innych wielu opowieściach tego typu
rzecz, która mówi, że ktoś, kto, mm, bierze udział, że się tak wyrażę, w
doświadczeniu śmierci klinicznej, wychodzi poza to ciało, orientuje się, że leży
jakieś ciało na łóżku i ten ktoś nie czuje
więzi emocjonalnej z tym leżącym ciałem.
Czasem bywało wręcz tak, że osoba siebie nie poznawała. Więc
ta spójność tego ciała z nami i te wszystkie malkontenctwa, które, którymi
nas miotają na co dzień, wynikają tylko i wyłącznie z osadzenia nas
w społeczeństwie, w materialnym postrzeganiu świata i tak dalej. Czyli my
mamy taki pogląd, jaki jest zaprogramowany przez dane społeczeństwo, w którym
dojrzewamy, tak? A nie jest to zupełnie coś innego, na zasadzie otwieraj się,
patrz i ucz się, tak? Tylko dostosuj się i
rób tak, jak my tutaj robimy, tak, bo to jest systemowe i system się sprawdza i
system jest okej. I w tej sytuacji osoba
wychodzi poza ciało i nie poznaje siebie, wręcz nie czuje potrzeby identyfikacji
siebie. Siebie jako tego kogoś, kto jest tam
gdzieś poza ciałem. Z tym właśnie ciałem,
które przed chwileczką opuścił. To jest właśnie bardzo ciekawe, tak? Więc to
wszystko, o czym my mówimy teraz, czyli na zasadzie
właśnie, że: "o, to jak, jak ty pójdziesz, to tam daj mi znać", tak? I ta osoba
faktycznie, ona może nie tyle stwierdzać, że to już nie jest warte tego,
to już nie jest warte tamtego. Tylko sam rodzaj myślenia, sam konstrukt
myślowy, jak to ładnie określałaś, jest już tak skrystalizowany, że on posługuje
się w ogóle zupełnie innymi kryteriami myślenia. Więc wtedy rozmowa
nas, cielesnych z tą osobą, która jest tam, to jest tak, jak rozmowa z delfinem
troszeczkę, tak? Wiadomo, że delfiny mają swój sposób porozumiewania się, ale
trzeba by być w kulturze delfinów, urodzić się delfinem i
że tak powiem, wtedy można by było porozmawiać. Tak jak mówią Indianie: "Tak,
chcesz mnie poznać? Chcesz się o mnie wypowiadać, to przejdź najpierw milę w
moich butach." Dokładnie. Poza tym, moim zdaniem, ludzie
podchodzą do, yy, w pewien sposób naiwnie do tego,
czym jest śmierć, czym jest, yy, dusza, jak wygląda jej podróż do, yy,
powiedzmy, do zaświatów, co ona tam robi i jakie ma możliwości, żeby, yy, czy
na naszą prośbę, czy na nasze wezwanie, czy też wiedząc, że coś może nas
bardzo niedobrego i bardzo mocno niezasłużonego spotkać, ta dusza przewija się
do naszego świata, żeby nas o tym poinformować. To są takie trochę, yy,
wyobrażenia, wiesz, z takiego kate-, katechizmu dla małych dzieci, tak? Takie
bardzo naiwne, bardzo, yy, pokazuje się tam pewne jakby
ideogramy, tak? A nic nie jest podszyte głębszą treścią. I stąd na początku
programu mówiłam, że to właśnie kultury pierwotne i powiedzmy jeszcze, jeszcze
antyk, ten, ten okres. Tu ludzie rozumieli to połączenie i czuli to
wszystko, bo, yy, oni, ee, i też przywiązywali
odpowiednią wagę do tego, co się dzieje oraz mierzyli, wydaje mi się, yy,
wszystkie te relacje odpowiednią miarą. I
masz kontakt. Jeżeli masz kontakt z matką,
to wtedy jesteś bardziej świadomą osobą, tak? Oczywiście. No, yy, oni wiedzieli
doskonale, że kontakt z duszami jest możliwy i że kontakt, yy, komunikacja
między światami istnieje. Ale pozwolę sobie tutaj dodać, mam nadzieję,
że się ze mną zgodzisz, że oni wiedzieli jeszcze jedno. Wiedzieli, byli głęboko
świadomi właśnie tej-... jednej najważniejszej rzeczy w tym wszystkim, że
my jesteśmy ze sobą połączeni. Mhm. I ta komunikacja jest możliwa, ponieważ my
jesteśmy ze sobą połączeni i stąd osoba, yy, odchodząca, yy, na przykład,
yy, dajmy, dajmy na to, yy, taki, taki przykład z życia, gdzie starszy
pan, yy, który dość, dość dobrze się trzymał i to jego odejście, no, zaskoczyło
wszystkich, co tu dużo mówić. Ale do czego zmierzam? Że, yy,
okazało się, że cała rodzina, znajomi, następni, wiesz, no, po
prostu z różnymi rozgałęzieniami, a nawet osoby, których on nie widział od lat,
dostały coś w rodzaju komunikatu. No, jakby to porównać do naszych, nie wiem,
komunikatorów, których my używamy, to: „wyślij do wielu”. Ponieważ oni wszyscy
śnili ten sam sen. Rozumiesz? Tam nie było jakiś, yy, inny sen dla najbliższych,
bo tak często jest. I to też jest ciekawe. Zobacz, że in- bardzo intymnie śnią
bliscy. Natomiast dalsz, dalsza rodzina, znajomi,
tam koledzy z pra... potrafią też śnić o odejściu tej osoby, ale już w zupełnie
inny sposób. Natomiast to jest bardzo ciekawa historia, bo ten to chyba, yy,
ze dwieście osób powiadomił o swoim odejściu-
-i ten w każdym szczególe ten sen był taki
sam. Czyli mówię: „wyślij do wielu”. No,
ale jeżeli wyślij do wielu, to wyślij po
jakiejś sieci, tak? No, coś musi istnieć, co nas łączy.
Tak, coś musi istnieć. I chociażby tego typu okoliczności, które związane są z
zatrzymaniem zegara czy z wysyłaniem snów,
tak? Czy komunikacją innego rodzaju. Yy, kiedy, kiedy, kiedy treści zupełnie
nieoczywiste i wydawałoby się, ale dlaczego, tak? Yy, no, po prostu docierają
i później skutkują tym, że oto informacja, którą otrzymaliśmy za dzień,
dwa, tydzień obraca się dokładnie w taką rzeczywistość. Yy, połączenia są w
różnej formie, bo chociażby na przykład ostatnio jeden z moich
sympatycznych znajomych opowiedział mi też o takiej sytuacji,
kiedy to on i jego siostra, yy, po śmierci, yy, po śmierci ich taty. Siostra
miała zwyczaj jeżdżenia na grób, yy, taty i stawiania tam znicza, również
za brata, za tego znajomego. Zawsze mówi: „A, bo — mówi — ty to nigdy nie masz
czasu, to mówi: postawiłam znicz od, od ciebie”. I tak przez lata działo się
właśnie w ten sposób. Już siostra była tak
zorientowana, tak przyzwyczajona. I on powiedział mi któregoś razu, że
poczuł po prostu potrzebę. I mówi do żony: „Jadę, jadę tam do, do taty”. I
pojechał. Pojechał na ten grób i dzwoni. Ale tak, mówi, patrzy na, na
nagrobie, no, chyba nikogo nie było. I dzwoni do tej siostry,
i mówi: „Zgadnij, skąd do ciebie dzwonię?”. A mówi: „No nie wiem”. „Jestem
na nagrobie taty”. „O, to super, bo ja dzisiaj nie mogłam pojechać, to...”.
Rozumiesz? I teraz, i teraz tak myślisz, że
widocznie albo ten tata wpłynął, albo połączenie między nimi dwój- dwojgiem,
albo połączenie między nimi trojgiem. Cholera wie! Yy, tak czy tak, sytuacja
stworzyła się w taki sposób, że ten znajomy po prostu otrzymał wyraźny,
solidny komunikat. To nie to, że przymus.
On po prostu odczuł bardzo mocną potrzebę
pojechania i to było proste, sympatyczne i
autentyczne. Po prostu pojechał. Mówi:
„Będę tamtędy, niedaleko. Jechał, zajrzę”. I pojechał. Wtedy, kiedy siostra nie
mogła. I oni o tym nie wiedzieli nawzajem.
Dopiero zadzwonił do niej z tego. Czyli to połączenie, yy, między sobą jest
oczywiście absolutne, tak? To mówię, my
uważamy, że jeżeli jesteśmy jednostką pod
tytułem osoba A, gdzieś tam dalej siedzi osoba B. Nawet jeżeli się widujemy w
kinie, w autobusie, na mieście, w gdziekolwiek, tak? To jesteśmy tylko
osobami i każda jest osobno. No nie, to są tylko pozory, tak zwane. I nie tylko
między osobami występują tego typu relacje. Bo o tym, o czym
powiedziałaś wcześniej, czyli te kwestie z zegarem. Również u mnie w książce są
opowieści o tym, jak interakcja między osobami a czajnikiem i zegarem, yy, czy
chociażby myślenie o tym, że coś zgubiliśmy
i chcielibyśmy to, żeby to do nas wróciło. I to potrafi do nas wrócić.
Tak jak ja miałem kiedyś taką sytuację, że pojechałem gdzieś i, i klucze do
samochodu zgubiłem, bo jakąś prelekcję miałem gdzieś i klucze do samochodu
zgubiłem wieczorem. I ja siadłem sobie wieczorkiem i tak
odczuwałem te klucze, dzwoniłem nimi w ręku i okazuje się, że następnego dnia
rano te klucze do mnie trafiły. Ja się nie spodziewałem i to już była jazda
po osobach, które mogły klucze dorobić, czy znały się na tym i tak dalej, i tak
dalej. I te klucze do mnie trafiły, co było nie-niebywałe. Czy one mogły trafić?
Widocznie jakaś tam szansa była, że mogły trafić, ale przecież wiadomo jest, że
wiele razy rzeczy nie trafiają, tak? Czy
to jest związane z otwartością umysłu na tę rzecz i na relacje między rzeczą
a osobą? Bo jeżeli mówimy o zatrzymującym się zegarze
albo nawet już dwóch zegarach, czy większej ilości, to znaczy, że ta relacja
miała jakąś konstrukcję pozytywną.... między
przedmiotem a osobą, osobą, przedmiotem i tak dalej. Więc jeżeli zachodzi tam
interakcja, to ja jestem przekonany, że ee
jakość tej interakcji między jednostką osobową
a rzeczą, czy to będzie rzecz mechaniczna,
czy to będzie rzecz na zasadzie kamienia,
czy jakiejś prostej, innej formy, również
może istnieć. Wydaje mi się, że wszystko posiada swój rodzaj duszy, swój rodzaj
emanacji, tylko po prostu my, nie jesteśmy
nauczeni odczytywać tego, odbierać i mieć świadomość, że tak właśnie jest.
Cóż, no, tutaj w tym, co mówisz, pewnie jest jakiś wątek, taki rzeczywiście
mm prawdziwy, bo wiele jest yy aa takich pozytywnych historii, kiedy, kiedy
czegoś, coś udaje nam się dzięki afirmowaniu, dzięki takiej po prostu
rozpaczliwemu komunikatowi wysłanemu mm
do wszechświata: „Pomóż, bo nie daję rady,
a bardzo tej rzeczy potrzebuję”. I nagle się tak dziwnym trafem zdarza, że w
zupełnie nieprawdopodobnych wręcz okolicznościach ta rzecz do nas wraca. No,
gdyby nie było możliwości wejścia w interakcję z przedmiotem
lub z miejscem, to nie byłoby ee możliwości ee właśnie takich
i korzystnych, ale i niekorzystnych powiązań i przywiązań, które również
później prowadzą do licznych manifestacji duchowych, znanych jako poltergeist na
przykład. Dokładnie. Natomiast na mnie... ja też bardzo
zawsze podkreślam, że ta sieć informacyjna, która nas łączy, ona
absolutnie dla niej przestrzeń wydaje się
nie mieć żadnego znaczenia. Być może to
inaczej operuje w czasie, tak? Że to, to, oni się poruszają po prostu w
innym czasie niż my. Mówię o czasie rzeczywistym. Natomiast yy wiesz, no
yy. Prosta historia. Yy na przykład na, na yy
znajoma pani została jako dziecko wywieziona na Syberię.
Yy była tam z rodzicami wywieziona. No i,
no, pomijając oczywiście koszmar, który oni tam przeżyli. Pewnego dnia jej matka
miała sen, w których yy pojawili się obydwoje rodziców, czyli
dziadkowie tej pani, mieszkający podówczas w Warszawie. Ee i oni się pojawili
ewidentnie, jak... Było to pożegnanie. Nie było wątpliwości, że oni się żegnają
ze swoją córką w tym śnie. I wiesz, jej mama, ee
no, na skraju papieru, na takim skrawku papieru pakowego,
ołówkiem kopiowym zapisała datę tego snu.
i włożyła to w jedyną książkę, jaką, wyobraź sobie, że ta, ten ee
jaką udało im się tam ze sobą zabrać. I wyobraź
sobie, że to, to oni z tą, z tą książką i z tym skrawkiem papieru wrócili
ee po tłaczce do Polski. Oczywiście zaczęli szukać rodziców tej pani i okazało
się na podstawie zeznań sąsiada, który umknął temu tragicznemu losowi. Mmm
dziadkowie pani Zofii, czyli tej, która historię mi opowiadała, a nawet pokazała
ów skrawek kartonu, który... papieru pakowego, który
tak wiele przeszedł. Była to egzekucja uliczna dokonana podczas yy
akcji SS, tam w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego. Chodzi tutaj o
rzeź Woli. No i odnaleźli córkę, o której losach yy nie wiedzieli.
Nie potrafili, przecież oni nie mieli zielonego pojęcia, gdzie ona
została wywieziona, gdzie ona przebywa, a jednak ją znaleźli. Czyli
nie dość, że nie ogranicza nas czas, przestrzeń, żadne okoliczności, nawet
nasza niewiedza fizyczna. Czyli co można domniemać? Że opuszczając ciało,
zyskujemy dużo większą wiedzę. Dokładnie. Być może jest to dostęp po prostu do
jakiejś ogromnej ilości informacji, yy których
może w ciele fizycznym, ograniczeni odbiorami ee
przetwarzanymi przez nas, nasz mózg, mm
nie moglibyśmy tego przyjąć. Nieraz zdaje się, nieraz daje się słyszeć
informację pod tytułem, że osoba, która wraca z doświadczenia śmierci klinicznej
do, do swojego ciała, mówi, że ma wrażenie, że
będąc tam poznała absolut, czyli znała po prostu całą wiedzę możliwą do
poznania, całą wiedzę wszechświata. I nie dziwią później reakcje ludzi. Tak jak
jedna z opowieści zawartych w mojej książce, kiedy to mm-...
rodzina pewnego dziadka, który, który właśnie już był na, na skraju, yy,
próbowała go ocalić, próbowała reanimować
i dziadek wtedy otwiera oczy i mówi: "Po co żeście mnie stamtąd zabrali? Ja
przecież już tam byłem." Taka, takie pragnienie, taka tęsknota niesamowita za
tym czymś, za tym, za tą drugą sferą, tak?
I jak musi być tam właśnie niesamowicie, skoro osoby, ee, które nierzadko tutaj
miewały naprawdę niesamowite i bardzo ciekawe życie,
nagle nie chcą już tego życia, tak? Ponieważ oto dotknęły przestrzeni, która
jest po prostu bezdyskusyjnie niesamowita, piękna i dająca już chyba naprawdę
nieograniczone możliwości. Więc, yy, no to, to, to słychać, tak, od ludzi.
Zresztą ty podejrzewam, że miałaś podobnie, tak? Czyli że jest tak, jak,
yy... mieć świadomość, że poznało się wszechwiedzę, ale oczywiście, yy, nie ma
pozostałości po tym. Tak, jest tylko wrażenie, że coś takiego nastąpiło.
Oczywiście, no, to są, to są istotne, yy, aspekty
i, yy, no, ale widzisz, dotknąłeś takiej bardzo, bardzo,
yy, bolesnej struny, jeżeli chodzi o historie do-dotyczące śmierci klinicznej.
Bo o ile generalnie jest to absolutnie, yy, doświadczenie transformujące,
pozytywne, doświadczenie, które potrafi człowieka również zahartować na resztę
życia, jeżeli chodzi o, ee, właśnie formatowanie, yy, systemowe, jak
również zahartować duchowo. Bo jeżeli, ee, nie masz tego
lęku, który jest, yy, tak szalenie dla wielu ludzi ograniczający - mam na myśli
lęk przed śmiercią - no to po prostu zupełnie inaczej, yy,
funkcjonujesz i na, i, i na innych poziomach
cała twoja, cała twoja egzystencja się odbywa. Yy, ale à propos tej bolesnej
struny, no, yy, widzisz, uporczywa reanimacja, zwłaszcza osób,
które są nieuleczalnie chore, osób w stanie terminalnym,
yy, prowadzi często do, do takich historii, jak opisana przed, przed chwilą
przez ciebie. Ludzie, yy, są przywracani, yy, i
bardzo, bardzo mocno rozgoryczeni. Oni, yy,
wiesz, no, dla jednych za-zaprzestanie uporczywej reanimacji to jest, yy,
niedopuszczalna rzecz, dla innych, yy, inni tutaj krzyczą, yy, że to prawie
eutanazja. Ja uważam, że skoro nawet papież odmówił sam wobec siebie
zastosowania uporczywej terapii, a jedynie tera-terapię paliatywną, to,
yy, to najwidoczniej, yy, uważał, że ma do tego prawo.
Osoby, yy, w ciężkim stanie, które są, yy, zostają uruchomione
ponownie, yy, przeżywają potem to bardzo ciężko
i, yy, często odmawiają przyjmowania leków lub jedzenia, żeby po prostu
przyśpieszyć, yy, w sposób naturalny to swoje odejście. I to jest taka-
... To też- Bolesna- Związane z tak zwaną... Tak, yy, ale to
też jest związane z intencjonalnością osób, które biorą w tym udział, tak? Bo o
ile osoba, która doświadcza bezpośrednio,
czyli taka osoba, która jest reanimowana, która już tam była, która już dotknęła
tej, tej niesamowitości, tej drugiej sfery, ee,
w pewnym sensie jest uzależniona od decyzji, które podejmują osoby
starające się przywrócić ją do życia. Bo wiadomo- Halo?
Ma prawo decyzyjne. Się kieruje- Chyba mamy jakieś, mamy chyba jakiś
chwilowy problem z połączeniem. Panie Lesie, czy się słyszymy? Ja co?
Ale my cię nie słyszymy. Uzla! Halo? No, chyba jakaś siła wyższa tutaj
za-zainterweniowała. Chyba już wróciliśmy na falę... może nie internetu, bo tu z
internetem żadnych problemów nie było, ale wróciliśmy chyba na falę właściwego
połączenia telefonicznego. Panie Lesie, czy się słyszymy?
Mam nadzieję. Mam nadzieję, że już jestem z powrotem.
Tak, tak, proszę, proszę, po-powtórz, bo- Tak. W pewnym momencie wyp- wypuzla.
Chodzi, chodzi o intencjonalność osób, które biorą udział w momencie, w procesie
reanimowania danej osoby. Yy, o ile osoba, która będąc po tamtej stronie,
dotknęła, już posiadła świadomość tego, jak tam jest i gdzie ona
zmierza, to jeszcze są osoby, które tutaj, na tym świecie zostają.
Ee, osoby mogą być w bardzo różny sposób skonstruowane,
jeżeli chodzi o umysł i nastawienie względem drugiego człowieka. Może to być
tak, że osoba jest na przykład, posiada świadomość, że ona jest bardzo
mocno uzależniona, że ona sobie nie da rady bez tej drugiej osoby i tak dalej. I
to jest takie łakczywe chwytanie się. Druga osoba może być skonstruowana w taki
sposób mentalnie, że: „No po prostu ktoś musi być. No nie odchodź, no jak ty tak
możesz zrobić, tak?” Bo ludzie mają bardzo różne reakcje, ee-
No, tu się chyba odzywa mocno zwykły, taki ludzki egoizm po prostu.
Myślę, że nie, nie chodzi o pejoratywność tego egoizmu, tak? Ponieważ, no,
wielokrotnie jest to nieświadome, ale ma
pana rację, zdecydowanie. I dokładnie to tak wygląda.... No, natomiast gdyby
uczyć takich ludzi, to ludzie by wiedzieli, że ich nastawienie jest też
dobre dla tej osoby, która odchodzi. Czyli nasze energetyczne
nastawienie się względem całego tego cyklu przejścia
może pomóc tej drugiej osobie, która akurat opuszcza ten fizyczny świat. Bo im
bardziej wiadomo, że im bardziej trzymamy
się kurczowo, tym mniejsza jest możliwość
dla tej drugiej osoby. Tak jak chociażby w
jednej z historii opisanych, tak? Kiedy osoba,
pewien facet leżał już na łożu śmierci i
było ileś osób, które się modliły za niego przez kilka dni i on był na takim, w
takim zwieszeniu troszeczkę. Ani nie umarł, ani nie żył. I w końcu po tam
drugim czy trzecim dniu podniósł się i wręcz ich zbeształ, mówiąc:
"Pozwólcie mi wreszcie odejść. Ja chcę odejść, bo już tam byłem". No i oni się
przestali modlić. Byli zaskoczeni, tak? No
i pan sobie odszedł spokojnie. Więc to, co my chcemy, bo, bo tak nam się wydaje,
no to, to jest jedna rzecz, ale to, co się
dzieje tak naprawdę i czemu warto pomóc,
to myślę, że tutaj potrzebna by była taka
edukacja od początku, od jak dziecko, że
tak powiem, kształtuje swój umysł, zaczyna rozumieć i tak dalej. Rozmawiać,
rozmawiać, informować, przekazywać dobrą
informację, tak? Bo dobrą informacją nie jest to, że pozwolić babci
czy tam komukolwiek innemu, kto akurat odchodzi, odchodzi, odejść na spokojnie.
To nie tak, że: o, to bo ja pozwolę mu umrzeć tak, jak niektórzy mogliby
powiedzieć. Nie. Chodzi po prostu o życzliwe nastawienie względem drugiej
osoby, bo jeżeli osoba, z którą my byliśmy związani, odchodzi, a jednocześnie
wyrazimy względem niej w tym momencie, kiedy ona odchodzi, dobrą, dobre, dobre
myślenie, to damy jej, uważam, paliwo do
tego, żeby ona sobie spokojniej przeszła dalej. Tak i ja się-
To jest chyba oczywiste. Bardzo mocno zgadzam. Mało tego, pozwolę
sobie tutaj przytoczyć pewien przykład, że
właśnie po pierwsze, że nasze nastawienie bywa czasami
po prostu egoistyczne i tu nie ma żadnej
dobrej strony. To jest oczywiście, to jest ludzkie, ale jest w tym bardzo dużo
egoizmu i momentami nie opłakujemy tak naprawdę tej osoby, która odeszła,
ponieważ w większości religii uważa się, że ona odchodzi do
lepszego świata niż nas. Więc skąd by miały być te łzy? My
odczuwamy stratę, a więc krzywdę wobec zaistniałej sytuacji. O to
mi chodzi po prostu. A może gdybyśmy żyli z przekonaniem, że
ludzie nie są nam dani na własność, nawet
jeśli to są nasze dzieci, to może łatwiej by nam było po prostu egzystować w
sytuacjach granicznych. To pozwolę sobie dodać. Natomiast jest opowieść
cudownej pani Aleksandry, która, której
historię, kilka historii opisałam właśnie
w opowieściach z Biura Duchów. Jeżeli pani Ola będzie nas słuchać, to ściskam i
nisko się kłaniam. Ważna rzecz, kiedy odchodził jej mąż. Szwecja.
Środowisko ateistyczne absolutnie. Szpital. Mąż,
pomijając, pomińmy już te wszystkie okoliczności. Podłączony jest pod
aparaturę podtrzymującą życie. Wiadomo, że
tu nie ma żadnych szans, bo to była bardzo zaawansowana choroba. No i lekarze
zaprosili rodzinę, w tym wypadku panią Aleksandrę i
jej córkę oraz zięcia. Na ten moment, kiedy, jak to, jak
mówią, no, należy nacisnąć ten guzik, który
wyłączy maszynę. I pani Ola ku zdumieniu tam tych, tej całej
dość sceptycznej społeczności powiedziała,
że nie, nie, nie, my nie będziemy takich
rzeczy robić, bo ja tu zaraz sobie z mężem
porozmawiam, ja mu wszystko wytłumaczę I ona rzeczywiście
wszystko odbędzie się w sposób naturalny. usiadła, przytuliła się do tego męża i
zaczęła tłumaczyć: Możesz nie martw się o
mnie, ja sobie poradzę. Wszystko będzie dobrze. Idź do światła. Idź. Opuść.
Opuść ciało, bo ty już dobrze... To, ta choroba tyle bólu ci
przysporzyła i tak dalej. I w tym duchu.
Kochamy cię. Dziękujemy ci za wszystko, co
dla nas zrobiłeś. Nie martw się o mnie,
ja sobie poradzę. I ona mu tam o wszystkim
opowiada, opowiada i słuchajcie nagle: piiiii. Mhm, mhm.
Prosta linia. No i pani Ola spokojnie spojrzała na tego lekarza
sceptyka, który miał minę. Prawdopodobnie użyję takiego
stwierdzenia, które na stolarki często się... Pikachu face, czyli
absolutne zdziwienie, że to działa. No i zadziałało.
Oj, bardzo, bardzo mi przypominasz jedną z opowieści. Nie pamiętam, czy ja
dołączyłem ją do książki, kiedy to, a być może była w poprzedniej książce, bo tę
opowieść mam od bardzo, bardzo dawna. To
była jedna z relacji nagranych dla potrzeb
mojej audycji. Natomiast chodziło w niej o to, że pani, która mi to opowiadała,
relacjonowała moment-... Kiedy jej mama zmarła
i czy to była jej teściuwa? Zaraz, czy to teściowa, to teraz już nie pamiętam. W
każdym razie chodziło o właśnie relacje osoby z osobą, która już jest po tej
stronie. Okazało się, że ta osoba, no, już
była troszeczkę zesztywniała, a potrzeba było przebrać taką osobę. I mówi: „Ja
byłam przerażona. Ja byłam bardziej zimna,
niż wtedy było zimno”. To był jakiś czas zimowy.
Mówi: „Ja byłam tak przerażona i tak niepewna, to, co się w ogóle wydarzy. W
ogóle sama, sama interakcja bezpośrednia z osobą zmarłą
to już w ogóle coś strasznego. No ale wiedziałam, że muszę ją przebrać”. I ona
mówi: „Miała te wszystkie członki swoje,
takie, takie bardzo sztywne”. I mówi: „Ta, ta...”, jak jej babcia, chyba ktoś
powiedział jej: „Jeżeli będziesz potrzebować kiedyś brać udział w tego typu
sytuacji, że trzeba będzie przebrać zwłoki, przemyć i tak dalej
i będą sztywne ręce, rozmawiaj do tej, do
tej osoby, tak? Do tego ciała. Rozmawiaj,
bądź ciepła, dobra, życzliwa, tak?”. I ona mówi: „No, no, chwyciłam się tej, tej
deski ratunku. Zaczęłam mówić- i mówi —
proszę mi uwierzyć, po prostu ona zaczęła
mięknąć mi w rękach i ja ją dzięki temu mogłam, mogłam ubrać, umyć, bo, bo
mówiłam: Mamo, no przecież nie mogę ci połamać rąk i nóg. No
pozwól mi”. Tak, tak życzliwie z nią rozmawiała. I mówi: „Po prostu stało się
tak, że naprawdę pani ta druga wymiękła”. Niesamowite, tak? Czyli nas znowu mamy
kontekst połączenia między nami, bo choć
osoba świadomie już przecież materialnie nie funkcjonowała na tym świecie, to
jednak to połączenie mentalne czy nawet na wyższym poziomie jednak było, tak?
Yy, oczywiście, że pewne, pewne rzeczy można doświadczać. Można, yy,
komunikować się, mm,
na, na wielu różnych poziomach, yy, naszych mentalnych, duchowych. I
to są, to są rzeczy jakby, yy, oczywiste.
Proszę, tutaj przepraszam cię, bo jednym okiem czytam komentarze czy jakieś
relacje, bo mamy tutaj bardzo takiego, yy, agresywnego w swoim sceptycyzmie,
yy, słuchacza, yy, który doszedł do... Mówi, że niesamowitości z drugiej strony
skończyłyby się w sekundę, gdyby, yy, mózg umarł. No i
pisze tutaj o jakichś różnych kijach bejsbolowych, które by można było w tym
kierunku zastosować i myśli tak. No cóż, no musimy się odnieść i
do takiej wypowiedzi. Otóż, yy, jest bardzo wiele udokumentowanych
przypadków, zaczynając od OB, ale on to jest tylko wierzchołkiem góry lodowej,
gdzie całkowicie i bezwzględnie potwierdzona została śmierć mózgowa.
Potwierdzona przy, poprzez badanie na niezależnych co... Dwóch, trzech
urządzeniach. Yy, na urządzeniu, yy, również
na rezonansie magnetycznym, na, nie tylko
na takim zwykłym EEG, gdzie mogłaby być pomyłka. Nie, nie, nie. Ta śmierć mózgu
została potwierdzona na wszelkich urządzeniach, a jednak osoby wracały do
życia i właśnie opowiadały o tych niesamowitościach, które wcale się, yy,
nie skończyły. Ponieważ, yy, praca mózgu to jest jedna sprawa, a, yy,
to, co dzieje się z naszą świadomością, to sprawa zupełnie inna. Gdyby pan
Bartłomiej miał trochę większą wiedzę i może bardziej
bogatą wiedzę i, yy, nieco bardziej celny dowcip, to może wiedziałby o tym,
że wielu ludzi, yy, i wiele, wiele badań naukowych w tym
kierunku jest prowadzonych i potwierdzonych. A
wybitni fizycy, w tym również noblista, wyraźnie
mówią o istnieniu tak zwanej świadomości nielokalnej, czyli świadomości
znajdujących się całkowicie poza ciałem.
Co można by było wytłumaczyć w ten sposób, że nasza świadomość jest, yy,
w cudzysłowie oczywiście, programem. Natomiast
mózg jest jedynie interfejsem, tak? Obsługującym tenże program. No i w tym
ujęciu, yy, mózg może nie, nie wykazywać żadnej pracy, żadnej!
Chociażby Pim van Lommel. Ale wróćmy, wróćmy do... A czy chciałeś
się ustosunkować? To znaczy, ja chciałem tylko powiedzieć o
naukowcu, właśnie lekarzu, którym jest Pim
van Lommel, holenderski lekarz, który od kilkudziesięciu lat, z tego, co już
pamiętam, prowadzi tego typu statystyki. On bardzo, w bardzo akademicki sposób
podchodzi do badania takich opowieści, chociażby z
obszaru OB i weryfikuje po prostu te wszystkie przypadki, poznając całą tę
materię, tak? On tam podaje również wiele innych nazwisk osób, które
w sposób akademicki zajmują się tego typu przypadkami i ja
posiadam osobiście tę książkę i ją czytałem. Natomiast czytało mi się ją dość
trudno, dlatego, że ona w sposób naukowy jest pisana, tak? Tak, tak.
Ale bardzo doceniam tego typu- Van Lommel tak pisze.
Tego typu... Tak, i bardzo doceniam tego
typu aktywność, ponieważ pokazuje to, że nawet osoby
pozostające po tej drugiej stronie barykady, tak? Jednak biorą się za to i
potrafią za to się zabrać w odpowiedni sposób. Tak, ja-
To jest szacunek dla tych ludzi. Jest, oczywiście! Jest fantastyczna,
fantastyczne prace badawcze doktora Melvina Morsa, który zajmował się przede
wszystkim zjawiskiem śmierci klinicznej u dzieci.
I on poprowadził swoje badania w tym kierunku, że badał dzieci bardzo
ciężko... Przypadki dzieci bardzo ciężko chorych, długotrwale ciężki i ciężko
chorych, którym podawano, no, powiedzmy sobie szczerze, niewyobrażalne ilości
przeróżnych leków, w tym również leków, które typu morfina,
valium, torazyna, różne środki anestezjologiczne, kodeinę, fenobarbitale.
No, po prostu ogromne ilości leków te dzieci miały
podawane i żadne z nich, o ile rzeczywiście nie doświadczyło, yy, zjawiska
NDE, tak? Bo Near-Death Experience, to żadne z nich nie miało tego rodzaju
obrazów. Nie, nie, żadne z nich, wychodząc
ze swojej choroby, nie snuło tego rodzaju opowieści. Doświadczenia właśnie tego
tunelu światła, kontaktu z osobami, ze świetlistymi postaciami czy z,
po prostu z obecnością kogoś więcej w przestrzeni, w której osoba
się znalazła, tudzież na przykład doświadczenia
obserwacji sali operacyjnej, na której było dziecko, tak? Tylko wykazywały
te dzieci, które rzeczywiście przeżyły, otarły się o śmierć. I
co ciekawe, badania doktora Morsa wskazują, Melvina Morsa, wskazują na
to, że dzieci, które otarły się o śmierć i wykazują,
potrafią bardzo dokładnie opisywać to, co przeżyły. One
nie miały podawanych tego typu leków, które chociażby
ocierały by się o możliwość wywołania jakichś halucynacji, tak? Czyli że te
dzieci otarły się o śmierć, nie miały żadnych tego typu leków i
mają wspomnienia. Natomiast dzieci ciężko chore, którym podawano leki, oskarżane
o to, że one są przyczyną w cudzysłowiu halucynacji, to
absolutnie to się jedno z drugim nie pokrywa.
I to są... On prowadził w, w ramach, powiedzmy, Instytutu
Chorób Onkologicznych, tego, tego rodzaju badania. Bardzo poważne i bardzo
dobrze udokumentowane. Dlatego zanim ktoś zaczyna
sugerować, że są to halucynacje, to najpierw naprawdę powinien dobrze zapoznać
się z literaturą tematu, bo takich badań jest dużo, dużo
więcej. Ale nie chcę tutaj zabierać audycji, wymieniając
kilkadziesiąt różnych publikacji, bo jeżeli ktoś ma odrobinę
samozaparcia, to sobie sam je znajdzie.
Dokładnie tak. Jeżeli chodzi o te aspekty medyczno-naukowe. Ja poruszyłem tego
typu wątek w poprzedniej mojej książce,
czyli w „Lekcji paranormalności". Chodziło
o profesora Olafa Blankę. To szwajcarski neurobiolog, który robił doświadczenia
z osobami w... dawkując im pewnego rodzaju impulsy do różnych
ośrodków w mózgu. I jak się okazało, osoby takie potrafiły widzieć swój,
swój duplikat, czyli jak gdyby widziały się z zewnątrz i widziały drugą, drugą
siebie. Więc tutaj pan profesor sugeruje, że to jest
coś związane tylko i wyłącznie z tym, że dana, dany ośrodek w mózgu właśnie
projektuje. To jest projekcja, tak? Tego typu, tego
typu złudzeń. A mi się wydaje, że skoro nasz mózg
jest swego rodzaju przetwornikiem i nieraz widać, że różnego rodzaju
aktywności ludzkie odpowiadane, odpowiadają różnym płatom mózgu, to
podejrzewam, że tego rodzaju aktywność być może związana jest dokładnie z tą
częścią mózgu, którą stymulował elektrycznie pan profesor. To tak jak
ostatnio oglądałem jakiś dokument, że jeżeli osoba konfabuluje na bieżąco, to
wyświetlają się, podświetlane są te części mózgu. Jeżeli osoba wspomina, to
podświetlane są zupełnie inne części mózgu, tak? Czyli to nie jest tak, że cały
mózg nam coś tworzy. Tam po prostu są odpowiednie rejony, odpowiedzialne za
różnego rodzaju aktywności, tak? Podczas medytacji, podczas radości,
podczas smutku, myślenia o czymś, tak? Uaktywniają się bardzo różne obszary.
Czyli to też trzeba jak gdyby poznać i umieć poskładać te klocki do siebie.
Tak, tylko, yy-... Wiesz, yy, to, że my jesteśmy w
stanie sztucznie wywołać jakąś reakcję organizmu, która, yy,
której, która w efekcie, w konsekwencji prowadzi do podobnych skutków, jak
reakcje wywołane właśnie w takich bardzo
specyficznych stanach, to jeszcze nie, to, to niczego nie udowadnia. Bo-
Dokładnie. - jeśli podać by komuś, yy, na przykład odpowiedni zestaw ziół i,
yy, nie wiem, i, i jakichś naparów ziołowych zewnętrznie i wewnętrznie, o to
mi chodzi, to można by było uzyskać taki efekt, że każdy lekarz, nawet ten z, z
dużym doświadczeniem, stwierdzi u tego człowieka, yy, odrę,
bo on będzie miał tę temperaturę. On będzie miał wszystkie objawy! Zewnętrznie.
No ale wirusa, yy, nie ma, tak? Więc można wywołać, ni, ni, przeróżne
zewnętrzne objawy, yy, jeżeli chodzi o ciało człowieka. Co nie znaczy,
że, że coś tym udowadniamy. Myśmy mieli taką audycję, wiesz, o, o, yy,
jakby wy- wyszliśmy od książki, yy, „DMT. Molekuła duszy”
i, yy, rozmawialiśmy również, bo, yy, o doświadczeniach z ayahuasca,
za ayahuascą i tak dalej, i, i wieloma
innymi, yy, psylocybinami, halucynogenami,
różnymi środkami, które mogą u człowieka wywołać stany podobne powiedzmy
do, yy, do tego, jak opuszczenie ciała, a nawet uprowadzenie przez
kosmitów. Ale charakterystyczną jest rzeczą, że ludzie,
którzy wchodzą w te stany sztucznie, dla nich to wszystko jest snem. Dla nich to
wszystko przestaje mieć po tygodniu, dwóch, trzech jakiekolwiek znaczenie. Te
stany nie są dla nich, mm, bardzo często transformujące. Nawet ayahuasca, tak? O
której się tyle mówi, yy, też daje, może dać człowiekowi pewne wglądy. Ale
nic nie zmieni faktu, że żeby osiągnąć taki poziom, jaki ma się po, yy,
nie wiem, dwudziestu latach medytacji i te stany, które człowiek może osiągnąć
sam ze sobą i jakby wokół, i na zewn..., i, i na zewnątrz,
to nigdy nie osiągnie czegoś takiego, zażywając narkotyk.
I tak samo tutaj. To, że my jesteśmy w stanie poprzez stymulowanie elektryczne,
yy, pewnych części, tam powiedzmy hipokampu czy jakichś, czy części mózgu,
czy też na przykład poprzez dep- deprywację sensoryczną,
też ludzie w takim stanie, yy, mają wrażenie obecności kogoś z zewnątrz.
Wiesz, to, to są rzeczy dość dobrze opisane, no ale czy one czegoś
dowodzą? No, chyba tego samego, co wysmarowanie się pastą ziołową i wypicie
odpowiedniej mieszanki, żeby dostać H4. Tak, tak. Ja właśnie też chciałem
powiedzieć- Gdzie jest efekt tych eksperymentów?
Tak. Wydaje mi się, że, ee, najlepszą opcją, chociaż być może paradoksalnie źle
postrzeganą, byłoby, mm, życzyć osobie, która bardzo mocno
sceptycznie krzyczy, żeby doświadczyła tego typu relacji w takiej sytuacji.
Ponieważ bezpośredniość doświadczania takiej sytuacji
potrafi otworzyć człowiekowi oczy. Po pierwsze, ze względu na to, że tego typu
relacje dzieją się względem bliskich sobie osób. Czyli to nie jest na zasadzie
takiej: „a wierzysz, nie wierzysz, dobra,
to ja się pojawił” i tak dalej. Nie, to nie na tym rzecz polega. Yy,
chodzi tutaj o to, że ja dam to, dam na przykładzie, tak? Ja na
przykład, który, yy, specjalizuje się w projektowaniu logosów i
systemów identyfikacyjnych dla firm i tych logosów wykonam bardzo dużo. Yy,
nauczyłem się jednego i starałem się tę wiedzę przekazywać klientom, mówiąc im,
że... bo, bo oni oczekiwali czegoś tam fajnego, czegoś bardzo super. Ja im
pokazywałem moje logosy i te logosy robiły albo mniejsze, albo troszkę większe
wrażenie, albo jakieś takie sobie. Dlaczego? Dlatego mówię, że
te logosy, które ja panu pokazuję, to są
logosy obcze, nie są związane emocjonalnie
z panem. Jeżeli ja panu zrobię to logo i jeżeli panu się, do pana to logo
przemówi, to pan będzie czuł wtedy jedność
z tym logo. Pan będzie się nim wyrażał i
pan będzie się z niego cieszył. I tak samo jest w tych sytuacjach, tak? Jeżeli
rozmawiamy o rzeczach zupełnie obcych, gdzieś dalekich, yy, to, to możemy sobie,
że tak powiem, być sceptyczni. Jak najbardziej. Człowiek, ee, powinien
patrzeć w sposób stonowany. Przede wszystkim tak, powinien
postrzegać rzeczy jako stonowany. Ale oczywiście!
Natomiast jeżeli chodzi o bliskość relacji
rodzinnych, wtedy już wszystko przestaje mieć, yy, jakby znaczenie, co jest na
zewnątrz, ponieważ my odczuwamy ważność tej sytuacji, tak? Jeżeli, yy,
obumiera ojciec, jeżeli umiera mama, babcia, dziadek. Osoby, z którymi na
przykład nie wiem, bardzo się integrowaliśmy. Osoby, które dały nam
wykształcenie, które nas dokarmiały, które dawały nam uśmiech na przykład i
przychodziły po- pomóc w chorobie, yy, wyleczyć i tak dalej, i tak dalej. I te
osoby były dla nas na tyle ważne, no to
choćbyśmy podejrzewam, nie wiem, jak byli
sceptyczni i taka osoba nas odwiedza-... śmierci, dając nam znak. Swoją, swoją
spokojną, spokojną okolicznością, takim spokojnym
nastawieniem względem takiej osoby. W książce też mam takie przykłady, kiedy to
mama mojej znajomej była w domu i okazało się, że
tej mamy mama, czyli, czyli babcia, tej mojej znajomej umierała. A
pani, która była w tym domu i do której przyszła ta osoba, otwierając drzwi z
hukiem i głaszcząc ją później po głowie. Ta osoba
nie wierzyła w takie rzeczy w ogóle, tak?
To była osoba bardzo pragmatyczna, bardzo
sceptyczna, a jednak doświadczyła takiej sytuacji. Więc
pytanie teraz, jak odczuwa taka osoba? Czy
ona w taki sam sposób cieszy się z tego, że ktoś do niej przyszedł? Czy później
wygląda to tak, że ktoś się leczy psychiatrycznie, bo nagle miała jakieś
schizy? Tak, bo też tego typu opowieści do mnie dotarły
od pewnej osoby, kiedy okazało się, że: a babcia mnie faszerowała takimi
opowieściami za młodu. Ja się później musiałam psychiatrycznie leczyć. Czyli
schizoza. No, no nie, no! Wiesz, moja ulubiona historia ze
sceptykiem to jest historia pewnego lekarza, który do mnie napisał i on
właśnie opowiadał, że on całe życie był po
tej stronie barykady, która uważała, że to są halucynacje po lekach. Choć jak
powiedziałam, było wiele badań statystycznych wskazujących na to, że
właśnie ci, którzy dostają najwięcej, to takich przeżyć nie mają. Ale
mniejsza, mniejsza już w tym momencie o
to. Po prostu osoba sceptyczna, właściwie nawet można powiedzieć niewierząca
w ogóle.
No i taka, taka sytuacja, że jak przychodzili do niego pacjenci, bo on
robił dosyć skomplikowane operacje, przychodzili do niego pacjenci i mu
opowiadali: panie doktorze, no tutaj czy tam
byłem ponad ciałem, widziałam tam z sufitu, jak pan operował. Albo wiesz, albo
było takie światło. No i on wiedział, że ta osoba była na przykład
zatrzymała mu się podczas operacji, nie? Trzeba było reanimować. No to widziałem
światło. Widziałem to. No to on to wszystko wiesz. Krótko mówiąc, spuszczał
ich na drzewo razem z ich historiami. Do momentu, jak, którą, którymś razem
no pojawiła się mmm pani, która yyy... Właśnie też, też były z nią
problemy w trakcie operacji. Krótko, ale były. No i tuż po
niej, kiedy ona już była na tyle w dobrej formie, że mogła z nim rozmawiać,
to on do niej zajrzał i ona go tak poprosiła, żeby bliżej do niej, do niej
podszedł. I mówi: bo panie doktorze, bo jak ja na tym stole umarłam i byłam,
stałam obok pana, no to pojawiła się taka elegancka pani. No, ona
tam zaczyna tą kobietę opisywać i powiedziała to, to, to, to, to, to, to, że
jest pani pana mamą i że chciałaby, żeby panu powiedzieć to, to, to, to i to.
Aha, czyli to była osoba z tej sfery, do której ta pani wtedy się udała.
Aha. No i spotkała tam, jakkolwiek to ująć, to zmarłą
kilka lat wcześniej matkę tego, tego lekarza. No, opisała ją perfekcyjnie po
prostu. Nie ma, nie było możliwości, żeby
ona się myliła. Bardzo dokładnie opisała tą elegancką panią. No i ta pani
powiedziała, że jest pana mamą. No i no i mówiła o rzeczach tak intymnych,
zaczynając od tego, że nie najszczęśliwsza
jest z powodu tego, że on się rozszedł. Potem o jakieś
jeszcze inne informacje, a na koniec informacje dotyczące pracy, o którą on się
starał za granicą. Żeby on nie wybierał
kliniki na przykład X, tylko żeby wygrał,
wybrał na przykład klinikę Y w Hiszpanii,
bo, bo to będzie dla niego o wiele lepsze. No przecież skąd? Nikt. To było
tajemnicą. On się nawet kolegom w pracy nie zwierzał, że aplikował na ordynatora
tamtych zagranicznych. Rozumiesz? No po prostu. No to
no, no, chłop po prostu się poczuł, jakby
dostał. Wiesz, rzeczywiście tym bejzbolem,
ale po kolanach. No, ukląkł i i zaczął szukać odpowiedzi.
To niejeden uparty, podejrzewam, skierowałby swoje
kroki w kierunku rozstrzygania sądowego, podejrzewany o to, kiedy się tego dana
osoba dowiedziała, gdzie robiła wywiad i tak dalej, i tak dalej. Tak, bo nie raz
się spotyka takie historie, że osoby potrafią z zapamiętaniem totalnym pójść
właśnie w taką uliczkę, co, co uważam, to jest stratą czasu i energii życiowej,
tak? No, tylko że wiesz, jemu się to, to ta prekognicyjna część tej wizji
pacjentki no, bardzo szybko zaczęła realizować w
życiu. I rzeczywiście to wszystko po kolei, bo nie będę czasu zabierać. No ale
to wszystko. No, wiesz, słowo ciałem się stało. I
ponieważ to człowiek inteligentny, no musiał stanąć przed, przed faktem, że być
może i on się myli, bo prawda zawsze leży gdzieś pośrodku. Czyli tak- Tak.
Możemy przyjąć, że nasz, nasz szyszynka
jest w stanie oczywiście wyprodukować-... yyy, bardzo dużą ilość
substancji, no, yy, po, yy, właśnie takiej zawierającej DMT i mogącej
zapewnić nam tak zwaną śmierć na haju, tak?
Jak niektórzy to nazywają, a niektórzy mówią umożliwiającej oddzielenie się
umysłu od ciała czy też świadomości duszy
od ciała. Jest potrzebna właśnie ta, ta substancja DM, yy, DMT. Mhm. Ale,
yy, owszem, to jest prawda, tylko że również trzeba sobie w takim momencie
les-, no, ja myślę, że to, to byłoby oczywiste, zadać pytanie: w jakim tempie
jest w stanie produkować szyszynka taką ilość, yy,
mmm, dimetylotryptaminy- -żeby doprowadzić nas do
takiego, przepraszam, no, użyję tego słowa, yy, ha, na taki haj po prostu, że
nie, mamy jakieś nieprawdopodobne wizje,
halucynacje i, ee, Bóg raczy wiedzieć co.
Bo o ile w chorobach przewlekłych, kiedy ciało, no, stopniowo zaczynają się
wszystkie funkcje wyłączać, tak? Osł- osłabnąć,
spowalnia, spowalnia i who, no, zaczyna się agonia po prostu. To jestem w stanie
uwierzyć, że, yy, szyszynka tu jest w stanie spełnić swoją, yy, rolę. Natomiast
w momencie, kiedy dzieje się wypadek, kiedy to wszystko dzieje się naprawdę w
ciągu, yy, minut albo nawet sekund- Sekund, tak.
-to, yy, raczej, yy, raczej jest to, yy, niemożliwe. Bo owszem, prawda jest
pośrodku. Być może coś, yy, w-w tych wizjach jest halu-, pewnego
rodzaju halucynacją, ale część, po- powiedzmy kolejny etap, zdecydowanie nie.
Być może część tych wizualizacji... No,
faktycznie, tutaj akurat też nasuwa mi się pewna, yy, koincydencja związana z
jednym z filmów. To jest film „Kontakt”. Yy, jak, yy, ojciec Jodie Foster, yy,
został niby do niej zesłany, tak? I okazuje się, że to inna inteligencja
próbuje się skontaktować z ludźmi, ale za pomocą ojca, ponieważ sprawi to jej
większą przyjemność, większą swobodę komunikacji i tak dalej. Być może właśnie
użycie pewnego rodzaju obrazów, pewnego
rodzaju wrażeń, jakich ludzie doświadczają w tego typu kontaktach lub w, yy,
sytuacjach, yy, mm, gdzieś tam eksterioryzacji, to być może właśnie
związana też jest z konstrukcją umysłu, tak? Czyli jak gdyby pewnego rodzaju
preferencje osobowe skutkują być może, yy,
ubraniem danej informacji, która ma być przekazana w taką akurat, a nie w inną
formę wizualną. To też może być z tym dokładnie związane.
No i, yy, czu- pięknie to, pięknie to ująłeś. Naprawdę fantastycznie! Dlatego,
że, mm, yy, my, żeby czuć się bezpiecznie,
i tak jak powiedziałam, no, moim zdaniem
szyszynka produkuje, yy, właśnie, yy, tą dimetylotryptaminę, żeby umożliwić nam
ten, yy, moment odłączenia się, czyli- No tak.
-odłączenia duszy, yy, tej świad-, duszy,
świadomości od ciała fizycznego. Po, yy,
wyjęcie wtyczki, wiesz, po prostu, yy, z, i koniec połączenia, yy, z tym
konkretnym interfejsem, który się zużył. To są-
A nie jedna z osób, a nie jedna z osób doświadcza wiedzy
na temat momentu i sposobu ich odej-, jej
odejścia, tak? Nieraz, jak masz również historie tego typu w książce są zawarte,
gdy osoba na jakiś tam czas jeszcze przed
odejściem, yy, wyrażała komunikaty jakieś werbalne, które wyraźnie podpowiadały,
że to już się zbliża koniec. Tak, to wystarczy porozmawiać, yy, tylko
szczerze z lekarzami, pielęgniarkami, yy, osobami opiekującymi
się ludźmi w hospicjach. Yy, to jest bardzo, bardzo charakterystyczny zespół
wieloelementowy, po którym te doświadczone osoby są w stanie zorientować
się, że, yy, moment odejścia się zbliża. To właśnie pani doktor, z
którą rozmawiałam, nie wiem, chyba to jest w opowieściach, też już, wiesz, tyle
tych, tych artykułów człowiek pisze i różnych relacji prze-
prze- przetwarza i prze-, gdzieś staram się to zachować po prostu, yy, że
już nie, nie wszystko pamiętam, jak zostało roz- rozlokowane. Niemniej, yy,
jest, yy, takie spostrzeżenie, że przy łóżku pacjenta, yy, gdzie nagle
robi się bardzo mocny tłok, gdzie bardzo wiele osób go odwiedza,
można się spodziewać, że ta osoba w, yy, w bardzo krótkim czasie odejdzie.
Mimo że paradoksalnie, jakby przed, yy,
nasileniem się tych odwiedzin, osoba, yy, chora wydaje się
odczuwać pewną poprawę albo po prostu jest taka mocniejsza,
wiesz, bardziej ożywiona, rześka, yy, chętna na przykład do, do rozmowy.... A z
kolei, kiedy właśnie pyta się tych członków rodziny-
To zjawisko tak zwane, zwane po angielsku
terminal lucidity. Jakby świadomość, taka światłość na, na łożu śmierci.
Dokładnie! Gdyby zapytać tych, którzy yy nagle, ni stąd, ni zowąd, akurat w tym
momencie się pojawiają przy łóżku tej osoby, no to można właśnie usłyszeć takie
odpowiedzi: „Wie pani, no nie wiem. No po prostu tak
niesamowity imperatyw czułam, że muszę, muszę przyjechać do tutaj,
do, do mamy, cioci, babci, kuzynki, kogoś,
kto jest w tym hospicjum. Po prostu, wie pani, no, trudno to wytłumaczyć, ale od
rana o niej myślałam i po... Tak sobie i taką silną potrzebę kontaktu poczułam.
Albo śniłam dziś, że jadę do niej, więc postanowiłam przyjechać faktycznie”.
Tak. To jest- Jest to wielka tajemnica i po prostu coś, coś nieprawdopodobnego,
wstrząsającego. Tak jak jeden z wątków właśnie, który
trafił mi się kiedyś podczas jednej z rozmów
z panią właśnie pracującą w hospicjum. Miała szczególnie sympatyczną relację z
pewną, z pewną starszą panią, która no,
już była na zejściu, a to był akurat czas tuż przed wyjazdem na urlop tej pani,
która tam pracowała. No i wszyscy byli przekonani, że, że tamta starsza pani po
prostu odejdzie. Tam kwestia dni, a dwóch i tak dalej. Po dwóch tygodniach pani
wraca do hospicjum. Zobaczyła, że ta pani
jeszcze jest tutaj. No, przywitały się,
uściskały. No i ponoć na drugi dzień pani sobie odeszła.
Tak, to jest charakterystyczne. Bardzo często, Les. To dziękuję ci, że, że
o tym powiedziałeś. To jest też... Dla mnie jest to rodzaj triumfu yy
duszy nad- duszy nad- ducha nad materią. Bo kiedy słyszy się takie opowieści
i to no wiesz, tak się składa, że w zeszłym roku yy
opiekowaliśmy się, towarzyszyliśmy w tych ostatnich momentach mamie mojego męża
i sporo różnych rozmów było na ten temat, również z osobami już na
ostatniej prostej, że tak powiem, tego personelu medycznego. To, to, to jest, to
daje jednak nadzieję, że my jesteśmy potężnymi
istotami duchowymi. Bo jak słyszysz, kiedy pani doktor mówi: „O, proszę panią,
proszę się nie martwić. Proszę jej tylko codziennie powtarzać: dzisiaj jest
poniedziałek. Za cztery dni przyleci wnuczka, córka.
Dzisiaj jest wtorek za trzy... Nie bójcie się, ona wytrzyma, ona wytrzyma,
doczeka, aż pożegna się z nimi”. Mówi: „I to jest powszechne. Mam,
nie tak dawno odszedł pan. Bardzo ciężki stan był. Z punktu widzenia mojej
długoletniej wiedzy lekarza geriatry ten człowiek nie powinien przeżyć
nocy. A on powiedział:« Pani doktor, ja nie mogę umrzeć co najmniej do
poniedziałku, bo moja wnusia ma ślub w sobotę i ja jej tego
nie zrobię». Mówi: «Proszę panią, nie tylko do poniedziałku, ale do środy
wytrzymał»”. I wiesz, liczne historie mówiące o tym,
co ja odbieram. Być może ja jestem, nie wiem, naiwna, może, może jestem
idealistką, ale ja w tym widzę triumf ducha nad materią. Les, jak to widzisz?
Absolutnie. Zdecydowanie tak. No, to jest związane z
pewną prostotą mojego podejścia do tematu.
Opowiadajmy sobie dobre rzeczy, traktujmy
się dobrze. Rozmawiajmy o tych sprawach
miejmy względem siebie dobre nastawienie.
Jeżeli, tak jak wcześniej powiedziałaś,
żeby się nie przywiązywać do nikogo i nie mówimy tutaj o tak zwanym egoizmie, o
którym też pan doktor wspominał, ale o zdrowym
ufargowaniu siebie jako jednostek. Każda jednostka ludzka ma prawo decydować za
siebie, ma prawo żyć tak, jak chce, ale
jednocześnie my wszyscy mamy prawo życzyć względem siebie życzliwie. Tak? I
powinniśmy tak żyć. Więc takie nastawienie i taka otwartość względem siebie
może sprawić, że w momencie, kiedy odchodzi ktoś z naszych bliskich, nie
będzie płaczu, lamentu, tylko się uśmiechniemy i poczujemy w tym uśmiechu
pełnię wszystkich dobroci, którą można przekazać tej danej osobie po tej drugiej
stronie. To jednocześnie jest bilet, drogę dla tej osoby, czyli umożliwienie po
prostu bezpieczniejszego przemieszczania się między sferami, gdziekolwiek i
jakkolwiek ten ktoś tam się przemieszcza.
Ale jednocześnie jest to też szkoła dla nas samych, tak? Bo my wtedy i siebie
uczymy inaczej traktować i jednocześnie
zarażamy tym naszych bliskich, znajomych i tak dalej.
To jest sposób myślenia, tak? Więc rozmawiajmy i bądźmy dobrzy. Nie wstydźmy
się, tak? Czasem ludzie się krygują. Nie,
on tylko o tym nie będzie rozmawiał albo
on coś tam przeżył. On nie będzie mówił,
bo się boi, że uznają go za psychicznego,
za psychiczną i tak dalej, i tak dalej. Jeżeli szczery komunikat będzie wyrażony
między ludźmi, to wtedy ci ludzie po prostu będą w naturalny sposób-... a
wylewali się, tak mówiąc kolokwialnie, yy,
przed innymi osobami, a to sprawia, że
będziemy czuli naturalność w interakcjach. I, i,
i to tyle. Nie trzeba tak dużo robić. Mm, troszeczkę jakieś zakłócenia są u
ciebie, ale słyszymy cię tylko, tylko troszkę tam
coś w tle. Yy, drogi, drogi Lesie, yy, ja bym może, yy,
czy ja dobrze odmieniłam? Tak. Drogi Lesiu. Tak, tak, tak jest.
No to ja cię najmocniej przepraszam, bo, yy- Absolutnie.
Widocznie nie starcza mi kompetencji językowych w tym momencie.
Wszystko jest okej, nic się naprawdę nie stało. Yy, proszę cię,
na zakończenie audycji powiedz mi, em, bo tu to jest, to są
tematy nie do wyczerpania. Na dwie godziny
to po prostu to jest w ogóle gra wstępna w tej rozmowie. Ale powiedz mi na
zakończenie, co z tych... Przecież spisałeś też mnóstwo i
odbyłeś mnóstwo tych rozmów. Co ciebie najbardziej poruszyło? Czy masz
taką historię, mm, która po prostu bije na głowę wszystkie inne, ale przede
wszystkim, yy, przez pryzmat tego, jak ona, yy, poruszyła ciebie wewnętrznie?
Aa, mogę powiedzieć, że słuchając każdej kolejnej opowieści,
zmienia się kontekst pod tytułem: „O, to jest moje ulubione!". Jak to dzieci
potrafią właśnie mówić, tak? To jest moje
ulubione, a to jest moje ulubione, a tamto
jest moje ulubione, czyli wszystkie są moje najbardziej ulubione.
Yy, wydaje mi się, że jest taki jeden wątek związany z
pewną panią, która przyszła do pani doktor. To było rzeczywiście gdzieś za
granicą, chyba w Szwajcarii, o ile pamiętam. Szwajcaria albo Francja.
Chodziło o tematy związane z murd... Aa, i tam był taki wątek, gdy pani-
Możesz troszeczkę poprawić, nie wiem, telefon, bo nie chciałabym, żeby-
Słyszałam go cały czas w tej samej jakości. Tak, to są czasami kwestie
zasięgu tylko i wyłącznie. A, okej. Aa, pani, pani doktor, ee, siedzi sobie w
gabinecie. Przychodzi do niej kobieta, przynosi bukiet kwiatów. „To jest od
mojego syna.", „Ale nie wiem, nie znam pani syna. Nie wiem, co to jest." No więc
pani się przedstawiła. „To tej pani doktor" znowu nic to nie mówi. „To ja pani
opowiem, o co chodzi. Mój syn zginął w wypadku motocyklowym i okazuje się, że
dowiedziała się dzięki temu, ta mama, tego- Halo?
Halo, halo, panie Lesie, czy się słyszymy? Oj, chyba, chyba nam coś, jakaś siła
wyższa urwała chwilowo połączenie z Lesem Kodoniem, proszę państwa.
Jestem. Mówimy. Halo? Dobrze. O! Jeszcze raz poprosimy o tą historię, bo-
Tak. Czy teraz mnie lepiej słychać troszeczkę?
Dużo lepiej. Super! Aa, historia jest związana z, z zagranicznymi miejscami. To
bodajże albo Szwajcaria, albo Francja.
Pani przychodzi do pani doktor, przynosząc jej kwiaty, że to od jej syna. Pani
doktor mówi, że nie wie, o co chodzi. Na to matka mówi, że syn zginął w wypadku
motocyklowym. No i stało się tak, że grupy, które odpowiadają za modlenie się
za wybrane dusze, yy, ta pani doktor uczestniczyła w tym, w tych
modlitwach i on po prostu poprosił, żeby kupić jej piękny bukiet kwiatów i
podziękować, dlatego, że dzięki temu teraz, jak przyszedł do śni i powiedział
właśnie tej swojej matce, on dzięki, dzięki tym modłom i dzięki pani doktor
jest teraz w niebie. Yy, interakcja związana zawarta w mojej książce i którą
stamtąd, wpływająca na to, co jest tutaj. Niesamowite. Yy, generalnie mogę
powiedzieć, że każda historia, która jest
usłyszałem, każda z nich na swój sposób jest totalnie niesamowita
i mówi tylko i wyłącznie o tym, żebyśmy się uczyli
naszego świata, żebyśmy się uczyli siebie i żebyśmy się uczyli relacji między
ludźmi. Bo jeżeli relacje między ludźmi za
życia będą dobre, to one tak samo super albo jeszcze bardziej będą w momencie,
kiedy je- jedna osoba już przekroczy tę linię życia, to my nie będziemy musieli
wtedy dywagować, zastanawiać się, rozpaczać, tylko po prostu wyrazimy
sympatyczny, przyjemny komunikat. Tak samo, jak powinniśmy to robić względem
siebie, yy, tu i teraz. Proste. Jako na dole, tako i na górze. Dokładnie tak.
Czy nie? Tak. Dokładnie tak. Cóż, drodzy Państwo, yy, ja serdecznie
zachęcam Państwa do, yy, zapoznania się z najnowszą publikacją naszego, yy,
dzisiejszego gościa, bo znajdą Państwo tam naprawdę wiele wartych przemyślenia,
bardzo wyważonych i dalekich od, yy, jakich, yy, jakichś wątków, powiedzmy
niezdrowo sensacyjnych, ee, tekstów. I, yy, bardzo serdecznie Państwu książkę
polecam. Wśród osób udostępniających post, jak wspomniałam, mm, rozlosujemy
egzemplarz, yy. A ja z przyjemnością napiszę dedykację.
Tak, a pa..., tak, nasz gość obiecał dedykację, więc ja podam, yy-... dla kogo
będzie książka i będzie ona, yy, dodatkowo opatrzona dedykacją i autografem. Ja
Tobie bardzo serdecznie dziękuję za dzisiejsze spotkanie, za to, że zechciałeś
poświęcić, ee, nam, no, cały, cały niedzielny, niedzielny wieczór. Bardzo nam
było miło. Ja dziękuję za sympatyczną rozmowę i to,
że rozmowa akurat skonstruowana była w
taki po prostu dobry sposób. Yy, też można powiedzieć, że, no,
wiedza to jest wszystko, tak? Yy, właściwe postrzeganie wiedzy, właściwe jej
nabywanie sprawia, że człowiek zaczyna więcej rozumieć, a wtedy w bardziej
wyważony sposób jest w stanie podejść do, do tego, o czym chce powiedzieć. Także
dzięki serdeczne, bo bardzo przyjemnie się rozmawiało.
Yy, ja pozdrawiam. Dziękuję Markowi za, oczywiście za
to, że czuwał tutaj nad nami- Panu redaktorowi.
Od strony technicznej. Bardzo dziękuję. Yy, każde spotkanie z Państwem jest dla
mnie, yy, wyjątkowym przeżyciem i zawsze bardzo się cieszę na każdą audycję.
Mam nadzieję, że dzisiejsza wizyta w Biurze Duchów
była dla Państwa równie przyjemna, jak dla mnie. Kłaniam się nisko, życzę dobrej
nocy. Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie. Niech Wam się darzy, kochani.
Ukłony. Dobranoc! A mówił do Was, do Państwa gospodarz audycji
„Debata Niekontrolowana" z cyklu „Z wizytą w Biurze Duchów", prowadząca rozmowę
Beata Kempa oraz Ada Edelmen z bloga biuroduchow.pl.
Oczywiście zachęcamy gorąco do zajrzenia
na bloga biuroduchow.pl oraz do sięgnięcia
po książkę „Opowieści z Biura Duchów”. Yy, był z nami również nasz dzisiejszy
gość Les Hodun, znany już słuchaczom Radia Paranormalium z debat ufologicznych,
znane także czytelnikom Nieznanego Świata.
Zachęcamy gorąco do sięgnięcia również po książki naszego dzisiejszego gościa:
„Lekcja paranormalności” oraz „Nadal jestem”. Audycję, jak zawsze, od strony
technicznej obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia
ponownie oczywiście w kolejnej „Debacie Niekontrolowanej”,
prawdopodobnie już po wakacjach, we wrześniu. Śledźcie oczywiście stronę Radia
Paranormalium i blog biuroduchow.pl, bo
tam zawsze się dowiecie, kiedy najbliższa „Debata Niekontrolowana” się odbędzie
i jaki będzie miała temat. Oczywiście strona Radia Paranormalium to
www.paranormalium.pl. Gorąco również zachęcamy do śledzenia profili Radia
Paranormalium i bloga Biuro Duchów na Facebooku. No, a dziś już się powolutku z
Państwem żegnamy. Audycję, jak zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk
"Ivellios" Radio Paranormalium — paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia ponownie w kolejnej „Debacie
Niekontrolowanej” na antenie Radia Paranormalium. No i oczywiście w kolejnych
naszych audycjach. Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska? Jeśli
tak, poinformuj nas o tym już dziś. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Nasze kontakty to: numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem, osiemdziesiąt, zero
dwa. Numer telefonu: trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. E-mail: radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl
oraz Skype: radio.paranormalium.pl. Czekamy na Twoją relację. Na
życzenie świadka zapewniamy pełną anonimowość.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest już,
powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium:
www.paranormalium.pl Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do
archiwum jest bardzo łatwo. No, tylko że z
powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Archiwum Radia Paranormalium:
www.paranormalium.pl Archiwum Radia Paranormalium. Pełne archiwum audycji
najbardziej paranormalnego radia w polskim internecie. Dziesiątki gigabajtów
wciągających paranormalnych mp3 czekają na Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie, o
każdej porze dnia i nocy. Dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i pokaż nim
prawdę, o której boją się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia Paranormalium:
www.paranormalium.pl. Koniecznie również sprawdź naszą oficjalną aplikację na
Androida i Windows Phone. Dwa miesiące temu był drop prowadzący do
pewnego radia, że ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium — paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na www.paranormalium.pl.