Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez.
No, no, no. Ja do tej pory jestem w szoku,
bo to się nie zdarza często takie coś
zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. W Radiu Paranormalium
rozpoczynamy kolejny, dwudziesty już
odcinek podcastu Mówią Świadkowie. Przy
mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Jak Państwo zauważyli,
naszemu nieregularnym podcastowi
poświęconemu bliskim spotkaniom naszych
słuchaczy z trudnymi do wyjaśnienia
zjawiskami, stuknęła właśnie dwudziestka.
Dzisiejszy odcinek wypełni kolejna swego
rodzaju paranormalna spowiedź, o którą tym
razem pokusiła się jedna z naszych
starszych słuchaczek. Zanim jednak
przejdziemy do zapisu rozmowy z nią,
tradycyjnie pozwolę sobie przypomnieć
kontakty do Radia Paranormalium dla tych z
Państwa, którzy chcieliby podzielić się
swoją relacją ze spotkania z nieznanym.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08. 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493. 530
620 493. Skype - radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu.
36 08 80
02. 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
A więc dzwońcie, piszcie, dzielcie
się swoimi przeżyciami, gdyż każda relacja
jest na wagę złota. Jak już wspomniałem,
dzisiejszą audycję wypełni w całości
kolejna ze swego rodzaju paranormalnych
spowiedzi. Wysłuchamy bowiem niemal
godzinnej rozmowy ze słuchaczką, która
podzieliła się licznymi przeżyciami, można
powiedzieć, z tej i nie z tej
rzeczywistości. Zwraca uwagę wzmianka o
doświadczeniach poza ciałem, przy czym
nasza słuchaczka, zjawiska znanego pod
skrótem OBE, doświadcza całkiem naturalnie
już od dzieciństwa. W ogóle w tej
rozmowie pojawiło się dosyć sporo wątków
obenaitycznych. Zahaczyliśmy między innymi
za słuchaczką o temat odprowadzania
zmarłych. W trakcie rozmowy pojawiły się
również wątki dotyczące komunikacji z
zagadkowymi istotami oraz coś, co wygląda
na wizytę w dziwnym pomieszczeniu. Co u
fascynatów tematyki ufologicznej zapewne
wzbudzi skojarzenia z wizytą na pokładzie
obiektu UFO. Nie przedłużając, przejdźmy
do wysłuchania zapisu rozmowy z naszą
słuchaczką. Może zaczniemy od tych snów
orze też doświadczeń z tym topieniem się.
Jak to? Jak to wyglądało? Jak by pani
mogła opisać jakoś tak dokładnie?
Tak. Jeszcze tylko może na wstępie powiem, że
ja od
dziecka w zasadzie też
jestem openautką, ale, ale nie tak, że ja
ćwiczę czy coś takiego, tylko po prostu
zdarzały mi się bardzo często właśnie wyjścia z ciała
spowodowane- Tak, jakby pani, pani w sposób taki
całkowicie naturalny wychodzi, tak?
Tak. I to są, to są sprawy, które są
związane z moim rozwojem. Przeszłam bardzo
dużo różnych rzeczy, takich, że musiałam
siebie odbudować od
nowa, znaleźć wszystko, co jest we mnie
takie
stałe, czyli pozbyć się lęków, z którymi
też walczyłam, no takie różne sprawy. I
właśnie to był czas, to było gdzieś
trzynaście, czternaście lat temu, kiedy po
prostu wychodziłam z takiej ogromnej
traumy. I wtedy właśnie zdarzały mnie się
takie bezdechy i ja w czasie snu. I wtedy to mi się
wydawało, że się topię. Ja to widziałam,
że się topię. I wtedy słyszałam głosy,
które wołają, żebym, żebym się obudziła,
żebym, żebym otwarła oczy. I to w zasadzie
tak to się działo. A później?
No niestety, tak się zdarzyło, że...W trakcie
nocy obudził mnie ogromny ból i
stwierdziłam, że-- miałam otwarte oczy, bo
otwarłam oczy. Stwierdziłam, że jestem
sztywna. Nade mną była otwarta taka dosyć
ciemna przestrzeń. Może okrągła, taka
dziura jakby w przestrzeni była.
I z tej przestrzeni wystawały dwie pary rąk.
Ja widziałam, jak oni zanurzali te dłonie
w mojej klatce piersiowej i z serca wyciągają
takie
yyy nie wiem, jak to nazwać, bo to, to
nawet nie były mgły, bo to po prostu się
ciągnęło. To było jak jakaś taka guma,
taka, taka
ja nawet nie wiem, jak to nazwać. W każdym
razie to wyciągając cały czas mnie
bolało. Ja się ruszyć nie mogłam, tylko
mogłam obserwować. I potem jakby
dostałam odpowiedź, że ja mam jeszcze
bardzo wiele spraw pozałatwiać
ze sobą. Yyy
no, byłam- Przepraszam bardzo. Czy jeżeli mogę o to
zapytać? Czy pani miała jakieś problemy
zdrowotne związane z sercem czy z
okolicami klatki piersiowej?
Nie. To jest
tak, że te problemy właśnie były z sercem,
ale one były spowodowane tym, że ja byłam
przez dłuższy czas w ogromnym stresie
żyłam. Byłam na pograniczu dwóch światów
i po prostu nie bardzo umiałam sobie z tym
poradzić. To mnie bardzo dużo kosztowało
zdrowotnie. Także
walczyłam z lękami, które we mnie były
zakotwiczone. Straszliwe lęki, których
doświadczałam też w przestrzeni tej astralnej,
ponieważ był taki czas, kiedy wiedziałam,
że dużo rzeczy się
dzieje, nie bardzo rozumiałam, nie miałam
pojęcia, o co chodzi, ale zaczęłam szukać
na oślep tego rozwoju duchowego. Chciałam
coś ze sobą zrobić, no ale pierwsze, co mi
wpadło do rąk, to mi wpadło wahadło i, i,
i w Księdze Aniołów była taka tarcza i ja
chciałam koniecznie zobaczyć, czy mnie
się uda rozmawiać z tamtą przestrzenią. I
dostałam odpowiedź. To po prostu
oszalałam. Tak się cieszyłam. I przez
jakby następnego dnia już nie przez
tarczę, tylko mi powiedziano, że mogę
położyć rękę na, na papierze i będę pisać.
No i tak było. Trzy dni pisałam, a w tym
czasie po prostu weszłam w taką jakby
łączność z tym światem
drugim, który jest jakby bardzo blisko ziemi,
o tej innej wibracji i po prostu
doświadczałam równocześnie. Miałam
zaburzenia świadomości i tych lęków.
Straszne lęki i te lęki były, materializowały się i one
w zasadzie
nadszarpnęły zdrowotnie.
A te lęki jakoś się materializowały w tym
świecie fizycznym tutaj. Czy?
Tak. One były-- one wyglądały tak, że ja
czułam, jak one wchodzą we mnie, jak się
ślizgają, jak mi się serce kurczy.
Strasznie się bałam, nie miałam, nie
wiedziałam, jak siebie ratować. No ale,
ale, ale uratowałam siebie. To trzy dni
trwało w sumie. I potem z tym
jakby zaczęłam z tego wychodzić. Ale pozostała łączność
z tamtą przestrzenią także
bywało,
bywało tak, że
widziałam postacie, które stoją przy mnie.
Wiedziałam, że te postacie to nie duchy,
tylko że wiedziałam--
z jakiegoś powodu wiedziałam, że to są
postacie
jakby
obcych osób. Ale, ale one nie były
duchami. To były jakieś postacie.
Widziałam je w takim zamgleniu. One były
ubrane. Wiem, że jedna postać miała szatę
taką czerwoną, tamte jakieś inne odcienie
też już nie pamiętam dokładnie, jak to
było. Widziałam jak przez mgłę. Wtedy się
bałam, ale później pomału, pomału, jakoś
nauczyłam się sobie z tym radzić. Także,
że to były te początki, które
spowodowały to, że ja weszłam w taki stan chorobowy.
No i wtedy właśnie zdarzyło się
to, że tej nocy
operowano mnie, bo to wiedziałam, że to
jest operacja ratująca mi życie, bo ja mam
jeszcze wiele spraw
sobie naprawić. Mam jeszcze-
Pani mówiła o jakiejś operacji w świecie
astralnym. Tak?
Nie. Ja nie wiem. To nie był świat
astralny, bo ja to widziałam
przy otwartych oczach. Byłam cała sztywna.
Oczywiście chciałam tylko powiedzieć, że
korzystałam, korzystałam, że
po prostu miałam też te stany OB, ale
one się trochę różniły. Tam były takie
też i świadome sny, różne sprawy. W czasie
OB
wypłynęłam z ciała już kiedyś się nie
bałam oczywiście. Bardzo łagodnie
wypłynęłam z ciała i wypłynęłam nad moje
podwórko obok mojej posesji. Zobaczyłam nad moim domem
stał nieruchomo
statek. Taki dysk, taki dysk i jak ja
spojrzałam, to było oczywiście
w OB. To było w tym innym stanie
świadomości. On pionowo
poszybował w górę i widziałam potem
jeszcze raz. Też się zdarzyło, że go
jeszcze raz widziałam. A potem mój syn
opowiadał, że też widział nad naszym domem
statek. Także to jest takie doświadczenie
też z pogranicza.No, paranormalne.
A syn jakoś bardziej szczegółowo to
opisywał? Czy, czy po prostu mówił, że
widział coś takiego i tyle?
Nie,
syn się bał. Mówił, mamo, wiesz co, ja
chyba zwariowałem. Ja widziałem
spodek nad naszym domem, a ja mówię: wiesz
synu, ja parę lat temu też widziałam.
I potem syn mi jeszcze raz
przyszedł. Jak ja już powiedziałam mu, że
coś takiego przeżyłam, to przyszedł
jeszcze raz, mówi: mamo, widziałem znowu.
I ja mówię: i jak to wyglądało? A on mówi,
że się kręcił nad domem, wirował i jak on
spojrzał, to on pionowo poszedł w górę i
zniknął. Tak samo, jak u mnie. Także to
było takie przeżycie.
A mam takie pytanie, czy to wychodzenie z
ciała spontaniczne jakoś się pani
uruchomiło po jakimś traumatycznym czy też
innym doniosłym przeżyciu? Czy występuje
tak po prostu od zawsze?
Nie. Po traumatycznych, traumatycznych
sytuacjach zaczęłam wychodzić z ciała.
Na początku
byłam zdziwiona, że widzę,
widzę wszystko dookoła, przestrzeń się
okrągla... Bo tak było, że
jak stałam w pokoju, to on miał okrągłe
ściany. Widziałam przód, tył, słyszałam
bicie zegara, tykanie zegara tak blisko,
jakby to nie wiadomo jakie głośnik.
Wszystko słyszałam, nawet co się działo w
kuchni, czy ktoś rozmawiał. Wszystko
słyszałam, jakby było obok mnie. To takie
były początki. No może pierwsze takie
zdarzenie, yy, kiedy się bardzo zdenerwowałam, bo
na mnie nakrzyczano, ale tak potwornie,
taka awantura była. I ja wtedy
stanęłam i w pewnym momencie
zrobiło się czarno i wszystkie głosy,
które były dookoła mnie się wydawało,
jakby były nie wiadomo jak daleko w tej
czerni byłam. Później takie następne, po
takich różnych traumatycznych sytuacjach
to było tak, że kręciło się nade mną.
Takie miałam wrażenie, że kręci się nade
mną jakiś wir. Jak
kiedyś były takie
nad sufitem się kręciły takie
napowietrzacze czy te wentylatory, coś
takiego. I to mnie sesało, ale sesało mnie
w dół, tak jakbym w studnię wlatywała i
ja na początku trzymałam się rękami i
nogami, żeby w to nie wpaść. Bardzo się
bałam, a potem zasypiałam, a potem doszło
do tego, że już to robiłam świadomie, że
się poddawałam i wtedy się znajdowałam w
zupełnie innej przestrzeni. A wcześniej
miałam takie zdarzenia, o których nawet
nie myślałam, że to są wyjścia. Obie jako
dziecko i młoda dziewczyna po prostu
ciągle latałam nad okolicą
i ja to myślałam, że to jest normalna
rzecz. To były te zdarzenia, których,
których nie kojarzyłam, a zmieniło się
wszystko. Właśnie jak zaczęły się traumy,
to już byłam dorosła i tak reagowałam na
wszystko. Także wiele, wiele razy opuszczałam ciało.
Czy poza tą obserwacjami spodków, syn
zgłaszał jakieś jeszcze inne zdarzenia?
Czy, czy- Tak. Tak.
Jakoś? Mhm.
Może pani o czymś, któreś z nich
przytoczyć? Jeżeli oczywiście syn nie
będzie miał nic przeciwko?
To znaczy się, tak. On się bardzo
interesuje ufologią. Oni nawet
z synową jeździli do Wylatowa i jeszcze
gdzieś tam. On bardzo, to wszystko,
no, bardzo go to interesuje, ale
tak więcej nie widział, poza tym, że oni
też bardzo często jeżdżą do lasu. Na
przykład wieczorem po pracy wsiadają w
samochód i jadą do lasu. Opowiadał taką
sytuację. To jest też pewnie z pogranicza,
ja to nie wiem, jak to nazwać.
Ja mieszkam w Poznaniu i koło Poznania
jest takie miasto Śrem. Tam w tych lasach
zginęło masę ludzi i-i tam są takie
miejsca, gdzie raczej ludzie nie chodzą.
Oni sobie tam zawsze wieczorem
na drodze stali i słyszą, biegnie wojsko i
słyszą. Oni do siebie tam nawołują, biegną,
zapalili,
syn zapalił światła
i w tych światłach ich było widać. I byli
ubrani jak z drugiej wojny światowej.
I
syn mówi, że dobiegli do nich i się
rozpłynęli. No to, to też jest jakieś
takie doświadczenie z pogranicza paranormalnego.
Jeżeli dobrze sobie przypominam, to chyba
jest rejon, w którym w ogóle dużo różnych
takich wojennych historii się wydarzyło.
Tam gdzieś była niedaleko granica między
zaborami, tam też walczyli
zaborów niemieckich, niemieckiego, rosyjskiego.
Tak, tak. Także... A więcej to ja nie powiem, bo
więcej nie znam, on by musiał sam
opowiadać te swoje przeżycia.
Może kiedyś, może kiedyś syn da się
namówić. Może warto spróbować?
No mnie namówił, żebym, po prostu do państwa
napisała i opisała te zdarzenia, bo
tak jak wszystkie zdarzenia, które w moim
życiu były, te paranormalne, one wszystkie
prowadziły do tego, żebym ja się czegoś
nauczyła, żebym ja
siebie zbudowała, żebym
jakby pozbawiła-- nauczyła się
pozbywać lęków i
układać sobie życie na coraz lepsze, na
takie spokojniejsze. I to wszystko było po
coś. A ten z tym dyskiem, czy jak to
nazwać, tą platformą, to ja nie wiem do
dziś naprawdę, po co to było i dlaczego.
Nie mam bladego pojęcia. Nie wiem.
Ja tam opisałam
to zdarzenie- Yyy, no właśnie tutaj mam ten opis przed
oczami. Może, może przytoczę następne
wydarzenie. To podczas rannego obudzenia,
zanim otwarłem oczy, zobaczyłem, że stoję
na ogromnej okrągłej platformie, gdzie w
samym centrum była kopuła o mlecznej
barwie, nieprzejrzysta. Od niej
promieniście rozchodziły się żłobienia.
Dookoła każdego wyżłobionego promienia
były osadzone małe klocki,
prostopadłościany i sześciany. Były po obu
stronach każdego promienia, ale
niesymetrycznie i raczej nie za gęsto.
Byłem w szoku, bo istnieją równocześnie w
dwóch wymiarach. No właśnie, takie pytanie
mi się nasunęło. Też to pytanie
pozwoliłem sobie wysłać drogą mailową, bo
pani wspomniała o tym, o tych 2 wymiarach.
Skąd się wzięło owo przekonanie? Czy pani
to w sposób, w jakiś sposób wiedziała,
czy może przyszedł do Pani jakiś przekaz
myślowy o tym informujący?
Nie. Ja słyszałam
życie! Po prostu mieszkam przy drodze.
Słychać było samochody, karetkę,
słychać było
yyy ta lodówka, lodówka dość głośno chodzi
i różne takie szmery yy
z domu. Ja to Wszystko słyszałam także. W zasadzie to.
Czyli to co pani, to co pani słyszała,
zupełnie nie współgrało z tym, co pani
widziała. Innymi słowy.
Ja byłam zszokowana, że, że ja to słyszę,
życie, to co się dzieje, bo to było rano,
to nie był jakaś noc, tylko to było rano.
I byłam zdziwiona, że co ja tu robię,
co to jest? To było wielkości stadionu tak
mniej więcej, ale granic nie pamiętam,
czy tam, tam była pusta przestrzeń. Ja tam
nic więcej nie widziałam. Wiedziałam, że
to jest okrągłe. Yyy stałam, najpierw
stałam jakby na brzegu, widziałam tą
ogromność, a później jak pomyślałam, co
tam jest w środku, to co za kopuła? Może
tam jest jakieś światło? Bo ja to od razu jakieś miałam
ludzkie jakieś podejście, że to powinno
świecić i w ogóle podeszłam. Byłam
zdziwiona, że to jest matowe, tam nic nie
widać. Ta kopuła wcale nie była taka
wielka, bo to była wielkości jakiegoś
pokoju, może takiego większego mieszkania.
To w porównaniu z tą, z tą ogromną
przestrzenią ona była dosyć, dosyć mała.
No i tak sobie pomyślałam, że
widziałam takie, takie klocki poukładane
przy drogach na mapie jakiejś
topograficznej. Tyle że to do mapy nie
pasowało, bo one były dość rzadko. I to,
co ja, te promienie, one to były takie
żłobienia, to były takie żłobienia. Ja
się-- ja pytałam się w myślach, co to
jest, co są za klocki? A gdzieś przyszło
do mnie, że to są kondensatory. Tak
naprawdę nie wiem, do czego to przypiąć,
czy to się może wiązać. Nie mam bladego
pojęcia, ale może gdzieś
opowiadając gdzieś
po drodze, może ktoś gdzieś kiedyś będzie
wiedział i jemu się to może do czegoś
przyda. Takie mam wrażenie, bo
ja naprawdę-- mnie to absolutnie nie
pasuje do moich przeżyć i do tego
wszystkiego, co ja przeżyłam.
A czy będąc na tej platformie czuła Pani,
że jest Pani tam
sama? Czy może była tam jakaś obecna jakaś
inna istota?
Sama byłam.
Sama?
Nie czułam żadnych obecności nie czułam, nie.
No właśnie. Jak Pani tak opowiadała o tym
OB i o tych-- o tym, jak to OB się w ogóle
u Pani uruchomiło, to wychodzenie z
ciała, to przyszedł mi do głowy taki
właśnie, taki motyw. To jest właśnie taki
często występujący motyw, że to się
uruchamia jakoś po takim traumatycznym
przeżyciu, najczęściej po jakimś wypadku, po jakimś
po przeżyciu z pogranicza śmierci. No
tutaj pani mówiła, że sytuacja była jakaś
taka dosyć stresowa, może nie tak hardkorowa, jak w
przypadkach przeze mnie wspomnianych, ale,
ale też coś, coś jakoś to u Pani
uruchomiło ten-- to wychodzenie.
Tak, tak. Ojej, to jest, to jest za dużo
opowiadania, co, co to uruchomiło. Ale mm
było tak, że yy przez lata miałam bardzo trudne
dzieciństwo i
jakoś tak byłam schowana w siebie, że ja
ciągle wszyscy byli niezadowoleni. Ja
popadłam w takie niekochanie siebie i
robiłam wszystko, żeby wszystkim dogodzić
i było coraz gorzej. Ja wpadłam też w taki
stan dosyć nieciekawy, a później yy
ktokolwiek na mnie krzyknął czy, czy ktokolwiek jakieś
pretensje miał, to ja też reagowałam. A
później to już w ogóle pozwoliłam na różne
takie wybryki względem siebie i po prostu
weszłam w taki, w taki
jakby trudny okres, kiedy nie chciało mi
się żyć. W ogóle te trudne rzeczy. I
dlatego zaczęłam szukać później drogi wyjścia.
Czyli tak jakby to, to nie było, to nie
było jakieś takie jedno, jedno mocne
wydarzenie, tylko jakby cały przez długi,
dłuższą część tego w pani narastało.
Nie, nie, ja po prostu wjechałam, wjechałam
w takie stany, dość psychicznie mówiąc
człowieka, który może to, może to porównać
z depresją? Nie wiem. Nie wiem, na czym depresja
polega, ale, ale
takiego całkowitego poddania się
wszystkiemu i niekochania siebie, czyli
zagrzebania gdzieś swojego, tego
wewnętrznego, yy, swojej osobowości
wewnętrznej człowieka
yy
najgorsze, jakby
niekochanie. No nie wiem, takie jak nawet
nie wiem, nie mam słów jak to porównać, bo
nie chciałabym tu jakiejś nie wiadomo
opowieści, bo to jest, to jest naprawdę
dużo tego. Nie chciałabym aż tak się-Yyy,
jakby otwierać. I to trudno się mówi,
jak, jak nie Wszystko chcę powiedzieć, prawda?
A proszę mi powiedzieć, czy pani jakoś
próbowała-- bo rozumiem, że pani wychodzi
z ciała dosyć tak spontanicznie. Czy, czy- Tak.
-próbowała pani jakoś z tym walczyć? Czy
to wychodzenie z ciała jakoś pani przeszkadza w życiu?
Nie, nie, nie, nie. Ja się nawet cieszę
teraz, jak mi się zdarza. Chociaż rzadko
mnie się zdarza. Ale ja się bardzo cieszę.
Bo
też
najpierw latam i czuję tą wolność. Raduję
się, że wszystko widzę i że jestem taka,
taka lekka i szczęśliwa. A potem jakby
pojawiają się osoby, które gdzieś
tam różnych stanów. I ja po prostu pomagam
zagrzęzły. Nie wiem, z jakichś pętlach
czasowych, nie wiem, z wypadku, z jakichś
im
odnaleźć
drogę do,
do tych wyższych
jakby miejsc.
A czy tak jeszcze z ciekawości pytam, bo
też to pytanie jest motywowane takimi
pewnymi moimi osobistymi doświadczeniami.
Tak.
Zdarzyło mi się kilka razy odprowadzać
zmarłych w trakcie medytacji. Czy po tych-
-czy po tych odprowadzeniach
zdarzyło się Pani odebrać jakieś
informacje, jakieś przekazy od tych osób?
Nie. Ja tylko
miałam podziękowania, ale raczej nie.
Raczej nie i... No nie, nie, nie,
nie. Odchodziły i ja już jakbym temat
zamknięty. Widziałam, kiedyś
pomagałam osobie panu, który
w czasie drugiej wojny światowej spalił
się w czołgu i on ciągle w tym trwał.
Ciągle krzyczał
tak strasznie i aż
...mu, ale to ja mu rękę kładłam na sercu.
Bywało tak, yy, miałam taki okres
w swoim życiu, po
tych wszystkich tutaj opowieściach moich, kiedy
na jawie w nocy przychodzono, pukano,
stukano i proszono. Ja to
słyszałam, proszono o modlitwę, a później
się to wszystko nasilało i na przykład
słyszałam, w nocy obudziła mnie taka...
Nie wiem, czy pan kiedykolwiek słyszał. No
na pewno. Jak maszyna krocząca idzie taki
pełen żelastwa, taka, taka maszyna. I to
szło gdzieś z jakichś głębin mojego domu i
do mnie. I też wiedziałam, że ktoś po
prostu zwraca moją uwagę. I ja- Przepraszam
bardzo. Przepraszam bardzo. Popsuło,
popsuło nam się chyba połączenie. Czy
mogłaby pani powtórzyć jakoś
sprzed pół minuty? Bo niestety jakość
połączenia jakoś tak mi spadła i
ciężko mi było.
Aha, aha. Słyszałam w nocy tą maszynę
kroczącą tak jakby kupa żelastwa szła do mnie.
I po prostu ja się wtedy zdenerwowałam, że
jestem kolejna noc. Przez wiele nocy
byłam budzona i wołano o pomoc. I tak się
zdenerwowałam, że
wyskoczyłam z łóżka. Ja się w zasadzie
wściekłam, powiedziałam dość! Nie życzę
sobie budzenia niepo mocy. I powiedziałam
tak, że ja, jeżeli będę przejeżdżać
samochodem koło
krzyży, które są na drogach, koło
cmentarzy, zawsze intencję i jakąś
modlitwę w mowie za zmarłych. A teraz ja
się muszę zająć swoim życiem, naprawianiem siebie
i
już koniec po prostu takich relacji. No i
od tej, od tego momentu mam spokój tylko w snach
jakieś. Jestem prowadzona do takich właśnie miejsc,
gdzie, gdzie ktoś właśnie
został, no ugrzązł, jakby to powiedzieć, a
nawet nie znam terminologii, bo
ja w zasadzie się
nie zastanawiałam i specjalnie za dużo na
ten temat nie wiedziałam. Dopiero trafiłam na, yyy,
na YouTubie na filmiki pana Rafała Nieradzika.
Znam. Polecam tego pana.
Super!
Też mnie poprosił, żeby, żeby po prostu.
Ale chciał wywiadu, żeby, żeby i też
mu tam parę rzeczy opowiedziałam, ale też
opowiedziałam o tym dysku, bo szukam-- to
myślę, że to ktoś musi to odnaleźć
gdzieś, ktoś, komuś, do czegoś to przyda,
bo przecież już wiem, że wszystko ma sens
i nie ma przypadków także, że po prostu no
puszczam to dalej. I dlatego
skorzystałam tutaj właśnie też
z pana, bo słuchałam tych programów i mój
syn bardzo mówi: mamo, bardzo polecam,
bardzo polecam, napisz tam do państwa,
napisz. No to napisałam.
Mamy tu też mamy jednego prowadzącego, który ma za sobą
doświadczenie z pogranicza śmierci i to
też jakoś też jakby uruchomiło mu całe te
wszystkie to przeżywanie tego.
Właściwie praktycznie na życzenie. Także.
No takie hardkorowe.
Wie pan co- Tak?
-kusi mnie pewna sprawa, żeby panu
opowiedzieć, jeżeli pan ma jeszcze chwilę
czasu.
Mhm, jak najbardziej.
Zdarzyło mi się,
ponieważ mój mąż nadużywał alkoholu i było
bardzo kiepsko. I
zdarzyło się, że
ja w tych OBE
jakby też pomagałam
uwolnić jego.Od
różnych
zależności, gdzieś tam astralnych. I
najpierw to był sen, że wchodzę gdzieś do
mieszkania i z tego mieszkania poprzez
okno schodzę na teren, jakby jakieś
zakładów.
Pusto było. I
ja już wtedy zaczęłam
odzyskiwać świadomość, że gdzieś weszłam
i
szłam do takiego jakby miasta, ale
takiego, że to były pomieszczenia takie
jak tak wielkie piwnice oświetlone i tam,
jakby takie puby stare, ale z lat
przedwojennych. Ludzie tańczyli, pili
alkohol, rozmawiali, bawili się i wszędzie
tak było. I tacy rozbawieni
inni widzieli, że między nimi chodzą
postacie w garniturach
i nakładają... Wybierają sobie co któregoś
człowieka, oplatają go łańcuchami
i ci ludzie dalej chodzą, ale coraz im
ciężej. Słabną, robią się coraz bardziej
mgliści i jakby giną. I to było tak
przerażające, bo to wyglądało, że ludzie nie widzą,
bawią się, robią różne fajne rzeczy i
bardzo dużo alkoholu, papierosy. Wszędzie były dymy
od papierosów i te postacie w tych
garniturach, które są dla nich
niewidoczne, ich oplatały tymi łańcuchami.
I ja sobie skojarzyłam, że to jest jakby
astralna, astralna
część, jakby ingeruje w życie ludzi tutaj
żyjących na Ziemi. I ja tam znalazłam
jakby aspekt mojego męża i stamtąd go
wyciągnęłam biegiem i uciekałam z nim. I
wsadziłam go potem do autobusu. To tam to
już było też dalej sen, ale to we mnie tak
jakby utkwiło, że to było pokazane jak w
teatrze, jak wyglądają zniewolenia i, i po
prostu no to pierwsze tylko panu
mówiłam, bo tak nikomu nie opowiadałam, bo
to takie dosyć dziwne, ale, ale tak to wyglądało.
No, to też przychodzi mi na myśl pewien
motyw, o którym czytałem w książce, w
jednej z książek Rafała Nieradzika
właśnie. Nie wiem, czy pani zna jego
książki. Jeżeli nie, to polecam, polecam.
Tak czytałam niedawno [śmiech]
Tak, tam właśnie, tam jest taki moment,
taki motyw, w którym Rafał
walczy jakby, czy też
pracuje nad
jednym ze swoich aspektów, nad aspektem
lęku, z tego, co pamiętam. I też tam się
pojawiła jakaś taka postać, która się
śmiała. Walił w tą postać energią miłości
i jak już tą postać pokonał, to, ten, te,
te-- jakby jego odbicie nawet jakby tak,
jakoś tak
odzyskało, jakby radość życia. Tak wyglądało.
Tak, tak. A ja
jakby w taki sposób, bo to nie było jedno,
to było, było takich różnych aspektów
mojego męża było więcej i mój mąż się
zmienił. Ja w tej chwili mam wspaniałego
człowieka obok siebie, który mnie wspiera,
pomaga, który też bierze udział w rozwoju
duchowym. Też pracuje nad sobą. Także
jakby kiedyś to było nie do pomyślenia, to
było nie do pomyślenia. Jak on widział,
że ja coś w tym kierunku robię, to on
wpadał we wściekłość, a teraz po prostu
jest zupełnie inny człowiek. Także
pracowałam nad swoimi aspektami
i też właśnie nad jego. Ale też chciałam
jeszcze nadmienić, że ja podróżowałam po
innych planetach też. Yy, i też właśnie u
pana Rafała w tym wywiadzie
opowiadam o tym, jak
stanęłam w OB. Stanęłam przed takim
wielkim tunelem
i tam był pojazd taki okrągły, wirujący,
który nie dotykał ziemi. Kula, której
ściany cały czas jakby żyły, tak się
ruszały, się nakładały i się jakoś tak
dziwnie to wyglądało. I właśnie tym
pojazdem przeleciałam tym tunelem.
Przeleciałam na inną planetę, gdzie
powitali mnie na, na
pojazdach takich typu bez kół
jak, jak moto. Coś takiego. Trzy postacie
w takich biało srebrnych
ubraniach. Nie wiem jak to nazwać, bo
bardzo jasne, srebrzyste, no biało
srebrne. I oni byli ubrani w przypikowane,
pikowane spodnie,
spikowana bluza i ta pilotka, czapka i, i
oni mnie bardzo poganiaли, że szybko,
szybko, szybko i zawieźli mnie na taką
górę. Na tej górze stała taka kopulasta
wielka budowla, na tej, w tej-- do tej
budowli weszłam, też mnie poganiali i było
coś w rodzaju sali kinowej. I tam w tej
sali były krzesła i na tych krzesłach
siedziało pięcioro moich dzieci.
Oczywiście nie ja teraz tak się
zastanawiałam, czy tu chodziło o to, że to
były moje aspekty chyba, ponieważ ja
miałam chyba problemy. Bardzo wiele miałam
wcieleń, gdzie bardzo umierałam jako
dziecko i tutaj w życiu, w życiu,
tutaj ziemskim miałam problem z tym, żeby
dojrzeć. Ja byłam w takim szoku. Ja tak
krzyczałam, bałam się, nie chciałam
dorastać. Ja nie wiem, no to moja mama do psychologa
[śmiech]
...Poszła, ale miała z tym ogromny
problem, że, że ja się zmieniam i że
dorastam. I chciałam dorosnąć. I tutaj
gdzieś coś tam musiało się po drodze. Ja
nie będę już dochodziła do tego, bo
aspekty jakby swoje już połączyłam
ze sobą.I to wszystko jakby już gra. Ale,
ale kiedyś też właśnie się
zastanawiałam, bo też słyszałam gdzieś w
tamtej przestrzeni, że pochodzę z innej
planety. I tak się zastanawiałam, skąd ja
pochodzę, ale to takie
głupie myślenie
i tyle. A tu mi się przyśniło. Przyśnił mi
się sen, że mieszkam razem z psem.
Takim młodym szczeniakiem, ale bardzo
wielkim. Takim wielkości cielaka. I ten
szczeniak tak się cieszy, skacze
i ja się z nim bawię i jest moim przyjacielem. Ale
i tak się sen skończył. I następnego dnia
rano, bo ja bardzo wcześnie rano wstawałam do pracy
i
jeszcze gwiazdy świeciły. To była zima,
było widać Syriusza. Ja bardzo często
obserwowałam Syriusza.
No i tak sobie patrzę na tego Syriusza,
patrzę raptem, patrzę, on mi się rozdwoił
i widzę drugą gwiazdę obok niego. Syriusz
przecież to jest gazowa, gazowa
planeta czy gwiazda? Ale, ale gdzieś tam w
tym kierunku i byłam tak zszokowana.
Aha,
pies, psia, gwiazda, Syriusz i coś tam. Co
jest dalej za tym Syriuszem? Tak
jakby dostałam podpowiedź. No to takie
niby drobiazgi, ale to się składa na coś.
No, Syriusz chyba nie jest tylko jeden. Z
tego, co czytałem, chociażby Arnolda
Mostowicza jest Syriusz A i Syriusz B.
Jeden jest troszkę większy, drugi jest
troszkę mniejszy, ale chyba, chyba, chyba
takim nieuzbrojonym okiem raczej trudno go
chyba dostrzec. To się jawi jako, jako
taka jedna planeta z tego, co z tego, co
mi przynajmniej wiadomo.
A to się rozświetliło. Ja myślę, że to był
spektakl dla mnie. Zwłaszcza, że już nie
raz obserwowałam, że patrząc ja bardzo
lubię patrzeć w niebo na gwiazdy
i widziałam,
że potrafią, takie... Gwiazda
lata po niebie jak mucha,
skacze zygzakami, że aż przecież to są
ogromne odległości, bo to na pół nieba
i jak to tak? No ale takie rzeczy też
obserwowałam nie raz.
A czy zdarzało się Pani może zaobserwować,
będąc w towarzystwie innych osób? Czy
zdarzało się Pani zaobserwować coś, czego inni
nie byli w stanie jakby dostrzec, zauważyć?
Raczej, raczej [śmiech] Kiedyś pokazywałam
właśnie te latające i byłam taka rozemocjonowana, ale
ci co ze mną byli, bo to byłam na rybach wtedy,
powiedzieli, że głupoty, że tam co ja
gadam i nawet nie chcieli patrzeć, także
nie miałam z kim. Teraz ewentualnie
jeszcze rozmawiam z synem, bo syn ma dużo
tam różnych, no, swoich doświadczeń, ale,
ale przede wszystkim opowiada
mi, co słyszał, gdzie tam z kim rozmawiał
na takie tematy, bo on tam ma jakieś,
jakieś znajomy, z którymi właśnie
to wszystko śledzą. Ja w zasadzie nie mam
z kim, także no.
Niedawno mama moja mi opowiadała. Mama
moja mi opowiadała coś sprzed dwudziestu
chyba czterech lat, dwudziestu pięciu.
Jakoś tak, że właśnie też zauważyła taki
obiekt niedaleko blokowiska Kokociniec
tutaj w Katowicach. To była zima. My
zjeżdżaliśmy sobie z siostrą na tak
zwanych tupolotach z górki, a mama chciała
nam pokazać, jak wygląda UFO, bo właśnie
takie UFO między blokami zauważyła. No,
tylko że nie zdążyła. Niestety, byliśmy
już, już zdążyliśmy zjechać, a UFO dosyć
szybko się ulotniło. Też taki właśnie też.
Jeżeli dobrze pamiętam jej opis, to też
tak właśnie wyglądał jak taki, taki mały
dysk między blokami.
No tyle rzeczy się dzieje bardzo
ciekawych. Ja nie jestem tak douczona, bo
mówię. No zaczęłam
słuchać tych, tych filmików tutaj pana i
pana Rafała i tak się wciągnęłam, jak mi
syn zainstalował komputer i dostałam
pierwszego swojego Androida, więc też go
wykorzystuję. Ja już jestem starszą osobą,
także dopiero teraz zaczyna mi się
rozświetlać pewne, wiele rzeczy, zaczyna
mi się rozświetlać, zaczynam kojarzyć.
Można powiedzieć odkrywa pani świat Internetu, powoli.
Tak, tak, tak i to mi się bardzo podoba.
Muszę powiedzieć, że tak prowadziłam
utajone swoje życie wewnętrzne. Nikt nie
wiedział. No bo co? No co? Kogo? Nikt się
w zasadzie tym nie interesował. Nie
interesuje, oprócz mojego syna, który też
właśnie przez to, że się zdradził, że to
widział, najpierw był tutaj obśmiany i
dopiero jak ja się odezwałam, że ja też
widziałam, to dopiero wtedy się to wszystko
no u niego
nabrał pewności, że, że ja nie myślę o nim
jak, jak o jakimś dziwolągu, tylko, tylko
możemy, możemy porozmawiać na różne, na
różne tematy także... No.
Jak pani tak opowiadała o tych aspektach,
o-o-o jakby czyszczeniu aspektów Pani
męża, to przypomniała mi się historia,
którą, w której ja mam taki swój udział z
czyszczeniem aspektów chłopaka mojej
przyjaciółki, która też notabene robiła
kiedyś audycję w Radiu Paranormalium.
No chłopak miał swoje tam problemy, różne
tam z alkoholem, z narkotykami również i
różnymi nieprzyjemnymi rzeczami i ja po
prostu nie wiedziałem, co ten, co z tym
chłopakiem zrobić i po prostu wysyłałem mu
taką energię miłości
wieczorami podczas medytacji i jakoś,
jakoś tak się działo, że w przeciągu paru
najdalej dni.Przyjaciółka odpisywała mi,
co się z tym chłopakiem dzieje i zauważyła
duże zmiany w jego zachowaniu. Jakoś tak
krótko po tym, jak przeprowadzałem te, te
nocne operacje podczas medytacji.
Wiem, że takie rzeczy działają, bo ja sama też
kombinowałam w ten sposób. I powiem tak
jestem po prostu zdumiona, jak medytacja, jak
mentalna medytacja
potrafi zmieniać
nasze życiowe problemy,
czyścić właśnie,
wzmacniać,
dodawać tego wszystkiego, co człowiekowi
jest potrzeba, żeby wzrastać, żeby być
szczęśliwym.
Nie myślałam, że to działa. To jest
niesamowite. Ludzie uciekają w świat
komputerów, tych tych gier komputerowych,
a tutaj jest taki, taki
matrix, w którym możemy, możemy naprawdę
działać. Tylko ludzie myślą, że to jest
niemożliwe tutaj na Ziemi, a to jest
możliwe właśnie w medytacji, w jakichś
takich wyciszeniu, w uspokojeniu,
wyobrażanie sobie mentalne pewnych spraw i
naprawianie, budowanie tego wszystkiego
sprowadza się do, do naprawienia życia. No
to jest, to jest po prostu niepojęte,
Dlaczego ludzie tego nie rozumieją i nie
wiedzą, by mogli korzystać? To jest taka,
taka wspaniała sprawa, która może tylu ludziom pomóc.
A tutaj pewnie dużą rolę odgrywa zbyt
mocne takie, zbyt mocne zakorzenienie w
tym świecie jednak fizycznym. No i takie
zakodowane w umysłach, jakby
w imię zasad odrzucanie wszystkiego, co
brzmi paranormalnie.
No tak, póki się to nie zmieni, to ludzie
nie będą szczęśliwi, bo, bo szukają tego
szczęścia i jakoś tak mają pod nosem. To,
to jest chyba jeszcze taka ślepota. No ale
teraz przychodzi czas tego budzenia się,
więc albo się obudzą i zaczną sobie radzić
i
po prostu wzrastać, albo
nie wiem, no
na zgubę, bo po co? No jak człowiek jest
nieszczęśliwy, to potem i używki, i różne
rzeczy, i nawet nie wie, że może być
kontrolowany z tamtej strony, że może być
w jakiś sposób niewolony. Bo teraz ja to
poprzez ten sen, który sen przez to
zdarzenie owe. Bo najpierw był sen, ale
potem się okazało, że ja to już robiłam
świadomie. Także
uświadomiłam sobie, że z jakiegoś powodu
jesteśmy w jakiś sposób krępowani i
przez te byty, które są niewidzialne, no
chyba złe
no jak to powiedzieć? Uzależniani, to
uzależnienie rozumiem, że uzależnienie to
jest to, to pewnie jest ten łańcuch i
dlatego ci ludzie tak potem słabną i oni
już nie mają siły, żeby na przykład
powstać z takiego. Rozumiem, dlaczego nie
mają siły powstać z uzależnienia, że to
jest potrzebna naprawdę pomoc z zewnątrz i
świadomie. I żeby ta osoba miała tą
świadomość, że to właśnie tak wygląda. No
ja jakiś czas temu jeszcze, jeżeli pan
może jeszcze rozmawiać, bo ja-
Oczywiście jak najbardziej.
Jakiś czas temu w OBE znalazłam się w jakimś mieście
i wtedy
zobaczyłam też mojego męża. Doszłam jakby
do niego, on stał przy jakiejś bramie.
Prawdopodobnie to był, to była tylko
pokazany taki. No dla mnie to
była taka pokazówka
i jakby przy tej bramie, gdzieś skądś,
w jakiejś innej przestrzeni próbowano mu
nałożyć na głowę
taki sprzęt jak, jak przy badaniu mózgu z
tymi kabelkami, z jakimiś takimi obręczami-
To elektroencefalografia, coś takiego.
No ale to było raczej,
raczej,
może tak porównałam, ale to był taki
sprzęt raczej do opanowania człowieka,
mózgu. Ja go wtedy szarpnęłam i mówię:
Słuchaj, ja jestem
z OBE, to ja ciebie wezmę i polecimy stąd.
Choć i odsunęłam tą, ten sprzęt, który mu
tam próbowano nałożyć, bo wiedziałam, że
to jest znowu próba jakiegoś zawładnięcia
jego tą częścią
duchową. W każdym razie ja to wiedziałam
wtedy i wyszłam z tego, z tego OBE,
ale to było pokazane, że
w jakiś sposób on może się poddać też
jeszcze jakimś wpływom,
tym astralnym. W każdym razie ten astralny
świat. Nie wiem jak Pan, ale wydaje mi
się, że on ma ogromny wpływ na to,
czy my dajemy radę, czy nie dajemy rady,
czy, czy po prostu
jak my funkcjonujemy i ludzie obudzeni,
się świadomi, jakby się nie poddają,
wiedzą z czym mają walczyć, ze swoimi
słabościami, które są jakby też drogą do
oplątania się tam w tych astralnych
różnych rzeczach. Tak, tak sobie myślę.
To, to są takie moje tylko rozważania, bo
przecież niepoparte żadną nauką.
Także [śmiech]
Takie trochę spekulacje.
Tak, tak. Ale tak sobie myślę, że jednak
warto budować siebie
coraz mocniejszym, silniejszym, pozbywać
się i walczyć ze swoimi różnymi nałogami,
walczyć z lękiem. Bo ten lęk to jednak to
jak brama do astralu
z tymi wszystkimi takimi rzeczami, żeby to
likwidować z siebie. Uczucia zazdrości,
jakiejś złości.Yyy, nieradzenie sobie z
emocjami, żeby, żeby świadomie coś
budować, pracować, medytować. Nie wiem.
Chodzić na jakieś warsztaty, coś, żeby,
żeby po prostu nie
dać się, nie?
No i myślę, że to warto, żeby to też, żeby
tym się zainteresowały również osoby
niekoniecznie, że tak powiem, wierzące w
tematyki, w tematy paranormalne. Więc
takie czasami obserwuję podejście, że a co
tam medytacja da jakieś paranormalne
bzdury, A tu się okazuje, że nawet yy, nawet
bez względu na to, czy człowiek wierzy w
te tematy paranormalne, czy nie wierzy, to
taka medytacja prowadzona chociażby z
wizualizacją, też potrafi dużo, dużo dać.
Dokładnie tak. Dokładnie tak. Tak jest. No
ale to nic na to nie poradzimy. Ludzie
się budzą w swoim tempie i. No i tylko
tyle, że możemy mówić naokoło i
starać się ludziom to przybliżać. Kto to weźmie
i zacznie, spróbuje coś zrobić, a inni
obśmieją albo zwymyślają i tyle. No ale to
ich strata, nie? Ale cieszę się, że jest
tylu ludzi, że, że bo jest jednak dużo
ludzi. Jest, naprawdę jest dużo ludzi,
którzy to rozumieją i coś robią.
Dobrze. Tutaj już nie mam żadnych pytań.
Jeżeli chodzi o pani przeżycia czy
doświadczenia. Mam takie jeszcze jedno
pytanie techniczne, które słyszą wszyscy
słuchacze, którzy dzwonią,
dzielą się tutaj
swoimi przeżyciami. Czy wyraża pani zgodę
na wykorzystanie tej rozmowy w którymś z
odcinków "Właśnie mówią świadkowie"?
Bardzo proszę.
Dobrze. Oczywiście całkiem, całkiem,
całkiem anonimowo. Taką mamy zasadę, że
nie podajemy żadnych personaliów ani nic,
tak? Że może być pani spokojna.
No ja tak trochę chaotycznie rozmawiałam.
Także tak, wie pan, trochę
Rozmowy, rozmowy,
takie rozmowy niereżyserowane tak
czasem, czasami tak mają, że taki element
chaotyczności się pojawia. No to jest
całkiem normalna rzecz.
Rozumiem, rozumiem. Bardzo mi było miło
rozmawiać z osobą tak tutaj rozwiniętą
[śmiech] z taką
wiedzą. Cieszę się, że taki człowiek, który
jak ja, który
wiele lat po prostu w ukryciu
był z tymi swoimi różnymi przeżyciami. Ja
powiem tylko jeszcze dodam, że ja poszłam
do psychiatry. Poszłam do psychiatry, żeby mi określił
yy, czy ja jestem zdrowa na umyśle i co
mnie się przytrafia, co mi się przydarza.
I opowiedziałam I ta pani doktor
psychiatra powiedziała, że ona nie widzi,
żebym ja była chora, chociaż nie rozumie
tego, o czym ja opowiadam.
No też psychologia i psychiatra operują
takimi dogmatami, które jeszcze pochodzą z
dziewiętnastego wieku. Tam nie ma na
przykład w psychologii pojęcia takiego jak
dusza. Yyy, psychologia tutaj jakby tylko
skupia się na tym aspekcie materialnym.
Także, no mają prawo, mają prawo. Ludzie
wykształceni, psycholodzy, psychiatrzy
mają prawo niekoniecznie rozumieć
te różne
elementy.
Tak, ale nie było potrzeby, a ponieważ
tutaj mój mąż mówił, że, że jestem
wariatka, że po prostu
yy do szpitala psychiatrycznego się
nadaję. Takie były okresy i ja wtedy
poszłam do psychiatry. Niech określi
psychiatra, czy ja rzeczywiście jestem
jakaś rozwinięta. Potem zaczęłam po prostu
już być pewna swego i już przestałam się
przejmować jakimiś głupotami
i swoim, swoim zachowaniem,
nieprzejmowaniem się jakby. Yyy, zwróciłam
uwagę, że, że można zupełnie inaczej patrzeć na świat.
No podobne rozterki miał też
słynny pionier współczesnej openautyki,
Robert Monroe. Obawiał się, że coś mu się
tam z mózgiem porobiło. Jak zaczął na tak jakoś tak
yy w Spontanicznie wychodzić z ciała.
Kładzie się do łóżka i nagle orientuje
się, że jest nie w łóżku, tylko na
przykład u siebie w kuchni piętro niżej.
Poszedł się zbadać do bodajże neurologa.
Obawiał się, że jakiś tam pojawił się u
niego problem z mózgiem. No i się okazało,
że facet jest całkowicie zdrowy.
Zbadał się u tego lekarza, u jakiegoś
innego i wszyscy stwierdzili, że z facetem
wszystko jest okej. No ale OB jednak miał.
No tak, tak i tak to to jest. Ja to pewnie
nie ćwiczę. OB nie ćwiczę. Teraz mi się
rzadko to zdarza, chociaż mi się zdarza.
Ale, ale już, już nie ma takiej
częstotliwości i w zasadzie to już tylko
dla głębszego oddechu i dla radości
bycia po tamtej stronie [śmiech].
No.
Dla przyjemności.
Tak, dla przyjemności. Zwłaszcza że
przestałam się bać śmierci. Przestałam się
bać śmierci.
To też bardzo ważne. Bardzo ważna rzecz.
Tak, przestałam się bać demonów.
Przestałam się bać jakichś strachów,
potworów. Po prostu to wszystko.
Śmiać się tylko mogę, bo to wszystko
człowiek ma w sobie piekło i niebo i
wszystko jest w nas. I tacy jak myślimy, tak mamy.
Dokładnie. No jakoś tak lżej się żyje. Po
prostu. Jakieś takie to życie zdrowsze się
robi.
No i człowiek się cieszy takimi różnymi
sprawami i radość wszędzie
i, no po prostu już jest lżej. I
świadomość, że, że ten świat tutaj to jest tak
tylko trzywymiarowy, a wymiarów jest tyle,
że ojeju, kochany. [śmiech]
To tak jest.
Fajnie, że to taka jest przestrzeń, że, że
nie jesteśmy zamknięci w takiej
trzywymiarowej klacie, tylko możemy,
możemy o wiele szerzej istnieć.
No i to jeszcze to, że te wymiary się
przenikają. Przynajmniej ten nasz wymiar
fizyczny z tym wymiarem, do którego
przechodzą nasi bliscy chociażby po śmierci.
No tak I cieszę się, że są coraz wyższe, a
są też i widziałam już
zwierzęta, rozmawiałam ze zwierzętami po
tamtej stronie. Wiem, że na przykład psy
mają swoich przewodników. Widziałam
parokrotnie, jak przychodzi po psa
przewodnik psi. Także myślę, że wielu
ludzi, którzy nie wierzą, że zwierzęta też
przechodzą na tamtą stronę i też są w
tamtym wymiarze, to by było wielką
pociechą, żeby wiedzieli, że one tam
istnieją i można z nimi się porozumiewać
tak jak rozmawiamy. To jest też fajne.
O tym też wspominał Rafał Nieradzik w
jednym z wywiadów w Radiu Paranormalium,
bo kiedyś parę razy też gościł u nas na
antenie. I taką ciekawą, ciekawą
obserwacją się podzielił.
Właściwie brakiem obserwacji, bo wedle
tego, sądząc po opisach tam po drugiej
stronie obnauci nie zauważają owadów. Co
ciekawe, z jakiegoś powodu. Zauważają
ludzi, zauważają zwierzęta, jakieś inne
istoty, ale owadów jakoś tam tak za bardzo
nie widać podobno. To ciekawa sprawa.
Ja też nie widziałam. Widziałam
kilkakrotnie psy i moje koty jak
odchodziły, to zawsze przychodziły się do
mnie pożegnać. Też miałam takie przez dwa,
dwa lata z rzędu 1
listopada
w nocy zawsze jak kładłam się spać, to
były dwie... Dwa razy tak było
i całą noc w tego 1 listopada całą noc
skakał na mnie tak, jakby gdzieś z jakiejś
wysokości. Ja leżałam na boku, skoczył na
mnie niewidzialny kot
mruczał przy mnie i leżał. I
słyszałam, cały czas słyszałam jego
mruczenie. I rok później też 1 listopada
skok na mnie
i potem gdzieś ułożenie się przy mnie i mruczenie.
No więc to jest dowód na to, że, że po
prostu. No i rozmawiałam z moimi psami,
też. Rozmawiałam tak jak z panem teraz
także, że to jest dla mnie
pocieszenie, bo człowiek kocha zwierzęta.
To znaczy się, myślę, że większość ludzi
kocha zwierzęta i jak mają w domu
zwierzęta, to się do nich przyzwyczajają.
I potem jak zwierzę odchodzi, to jest
straszny żal. A wiadomo, że idą też, bo w
chrześcijaństwie wiem, że ksiądz zawsze
mówił na religii, że, że nie ma nieba dla zwierząt.
Niekoniecznie, niekoniecznie musi to być
prawda. To, co ksiądz mówił.
A to już się przekonałam parokrotnie
[śmiech]. No dlatego mam swój, swój
światopogląd na to. Zresztą mój
światopogląd jakby się dostosował do tego,
co przeżyłam i, i tyle. I
no.
Czyli jest pani taka wolna od tych, od
dogmatów religijnych. Innymi słowy pełna wolność.
Tak, tak. Ale, ale, yy, kocham tamtą
przestrzeń, kocham postacie, te,
które spotykam. Zresztą nie wiem, które są
moimi aspektami, które są moim ja tam.
Wiem, że pomagają mi i już nie, nie
wchodzę w szczegóły. Ja już się nie
zagłębiam, nie badam tego. Wiem, że są
i miałam tyle razy, miałam to odczucie tej
miłości, co bym każdemu życzyła
człowiekowi, żeby to odczuł. Ale ludzie,
obnauci i wszyscy ludzie, którzy właśnie
się tymi sprawami zajmują, na pewno mieli
chociaż raz w życiu to odczucie tej
kosmicznej miłości. To jest niesamowite.
To jest takie odczucie, że ojej. I to
właśnie kocham to, że jak tam spotykam
postać, to ja to czuję.
To jest takie odczucie, że człowiek,
człowiek zaczyna się śmiać, jakby się sera najadł.
No nie wiem, ja na przykład, jak mnie
czasami to trzyma tydzień po takim spotkaniu
i po prostu jak to wyślę, to od razu mi
się wszystko rozpływa we mnie. Tak mi się
robi ciepło, tak dobrze i po prostu kocham
cały świat. Wtedy bym mogła tańczyć,
śpiewać i wszystko.
No ja pamiętam, jak kiedyś po
odprowadzeniu takiej mojej przyjaciółki,
ee, przedwcześnie zmarłej, jak przez jakiś
czas towarzyszyło mi takie uczucie
takiego totalnego uhehania. Ciągle chciało
mi się śmiać. Niby dotarła, dotarła do
mnie, dotarła do mnie ta świadomość, że tutaj, w tym
świecie fizycznym, jej nie ma.
Teoretycznie człowiek powinien się
rozpłakać, powinien przeżywać żałobę, a ja
tymczasem zupełnie coś, coś, coś na
odwrót, coś takiego odwrotnego. Ciągle
tylko ha, ha, ha i ha, ha, ha.
No znam to. To mój kuzyn odszedł w zeszłym roku
i ja na pogrzebie po prostu nie mogłam się
opanować. Czułam, że on aż skacze z
radości. Ja to może go nie widziałam, ale,
ale czułam tą radość. I potem tylko
szturchnęłam mojego męża i mówię:
"Słuchaj, Kazik szaleje z radości". Ale on
przez piętnaście lat w wózku inwalidzkim
siedział, więc później tą wolność
wystrzelił z tą wolnością-- radością i ja
to czułam. Nie zawsze widzę, ale czasami
mi się zdarza nawet zobaczyć tak w realu.
No to chyba każdy by się tak. Yyy, tak,
każdy by się tak ucieszył, mogąc po
prostu, mogąc nie tyle wstać z łóżka,
tylko całkiem się... Wstać z wózka, tylko
całkiem się u niego od niego uwolnić.
No niesamowite to są odczucia. Wiem, że
pan ma na pewno... Ja jeszcze będę
słuchać, jeszcze będę przeglądać, bo ja
dopiero od niedawna te pana filmiki z
Radia Paranormalium
nawet subskrybuję.Właśnie od niedawna
także wszystkich. Nie zdążyłam
przesłuchać. Dopiero jakieś parę-
No trochę tego jest, rzeczywiście.
Ale sobie tak pozwolę i będę miała trochę
czasu wieczorami to sobie będę słuchać, bo
to są takie wszystko opowieści, że aż się
serce raduje, że naprawdę kolorów...
Wychodzi na to, że ten świat ma tyle
kolorów. Może to tak mówię trochę,
no tak porównuję, że, że po prostu on jest
tak kolorowy, że ma tyle przestrzeni,
tyle, tyle tych światów, tyle różnych
ciekawych wiadomości, tego wszystkiego, że
ach jej, aż się żyć chce.
I tak oto kolejna już w historii tej
audycji paranormalna spowiedź wypełniła
dwudziesty już odcinek podcastu mówią
Świadkowie. Fascynatów ufologii ucieszy
zapewne to, że w jednym z kolejnych
odcinków postaram się zaprezentować
obszerną korespondencję tekstową z inną
naszą słuchaczką, która doświadczyła
licznych zdarzeń z udziałem UFO i nawet
podzieliła się dość wstrząsającą relacją z
sesji regresji hipnotycznej. Ponieważ
jednak podcast Mówią Świadkowie ukazuje
się nieregularnie i sam nigdy do końca nie
wiem, jak będzie wyglądał kolejny odcinek
i co będzie zawierał, gorąco zachęcam do
śledzenia zapowiedzi ukazujących się na
stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl oraz na radiowych
profilach na Facebooku, Twitterze i
YouTubie, gdyż tam właśnie zawsze dowiecie
się, kiedy ukaże się kolejny odcinek i z
czego będzie się składał. Samą stronę
www.paranormalium.pl warto też czasami
odwiedzić ze względu na pojawiające się
tam w ostatnim czasie nowe artykuły. Jest
zatem nie tylko czego posłuchać, ale i co
poczytać. A dzisiaj już dziękuję Państwu
za uwagę. Mówił to Państwa Marek Sęk
Ivellios. Radio Paranormalium -
paranormalny głos w Twoim domu. Dobranoc i
do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. No i obyśmy te wakacje przeżyli
bez kolejnej niepotrzebnej kwarantanny.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32 746 00
08,
32 746 00 08. Komórkowy 530
620 493, 530 620 493.
Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
3608 80
02, 3608 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.