Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery os. Porej odległości wydawały się
być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez.
No, no, no. Ja do tej pory jestem w szoku,
bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. W Radio Paranormalium
rozpoczynamy dziewiętnasty już odcinek
podcastu Mówią Świadkowie. Przy mikrofonie
Marek Sęk Ivellios. Dobry wieczór
państwu. Zgodnie z zapowiedzią w
dzisiejszym odcinku odpoczniemy nieco od
zjawiska UFO i wysłuchamy relacji o czymś
innym, mianowicie o spotkaniach z
zagadkowymi, niematerialnymi istotami czy
też energiami, które to spotkania na długo
zapadły świadkom w pamięć. Z góry
uprzedzam, że aby zminimalizować ryzyko
zidentyfikowania któregoś ze świadków
obydwu, dzisiejszym rozmówcom musiałem
zmienić barwę głosu. Mam świadomość, że
mogło to wpłynąć negatywnie na
zrozumiałość niektórych fragmentów
wypowiedzi, stąd też zalecam słuchanie
dzisiejszej audycji na słuchawkach.
Tradycyjnie, zanim przejdziemy do
osłuchania przygotowanych na dziś rozmów
ze świadkami, przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć. Tych z Państwa, którzy
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarny
trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem. Trzydzieści
dwa siedemset czterdzieści sześć zero zero
zero osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści
sześćset dwadzieścia czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści
dziewięćdziesiąt trzy. Skype - Radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu - trzydzieści sześć zero
osiem osiemdziesiąt zero dwa. Trzydzieści
sześć zero osiem osiemdziesiąt zero dwa.
Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych, prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
W pierwszej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy bardzo starego nagrania,
rozmowę ze słuchaczem, który w dwa tysiące
czternastym roku podzielił się z Radiem
Paranormalium dość świeżym, wówczas
dziwnym spotkaniem w miejscu pracy. W celu
zapewnienia słuchaczowi anonimowości,
poza zmianą barwy głosu usunąłem również
nazwę zakładu, w którym słuchacz na ówczас
pracował. Posłuchajmy zapisu rozmowy.
Może to zabrzmieć śmiesznie [śmiech]. Eee,
będąc dzisiaj w pracy na porannej
zmianie, pracuję przy utrzymaniu ruchu suwnic, więc
naprawiamy tam takie, jak coś się zepsuje.
Yyy, będąc na suwnicy na górze,
mmm, w pewnym momencie zostałem sam. I...
Takie uczucie, jakby ktoś za
mną stał. Obróciłem się i-i w pewnym
momencie, no to może najśmieszniej
zabrzmieć, zobaczyłem
Postać, która wyglądała dla mnie
tak jakby stojącą bez nóg, dwadzieścia
centymetrów, może trzydzieści nad ziemią.
przynajmniej jako śmierć, to znaczy, yy-yy,
czarne ubranie, czarna i-- czarny kaptur,
kosa w ręce. I-i w momencie jak się
obróciłem, to zobaczyłem, zaczęło to
znikać. To znikło, yy, szybko, tak jakby
schowało się za powietrzem, jakby się
rozpłynęło, coś w tym stylu.
I-i tak szczerze powiem, że pierwsza moja
sytuacja to było no, jestem u góry, jest
kurz i tak dalej, może coś opadło.
Z tym, że to nie był koniec. No i polegało
to na tym, że
później zeszliśmy w dwóch już, bo kolega
wrócił. Zeszliśmy w dwóch, ee-ee... I
zapomniał tam takiej baterii zostawić. Ja
tą baterię odniosłem z powrotem, wracając,
takie uczucie, jakby ktoś za mną szedł.
Oczywiście byłem sam na tej
hali.
Obróciłem się, to samo zjawisko, dosłownie
identyczne, tylko po prostu w innym
miejscu. Ta sama postać, ta sama sytuacja,
yy-yy... Moment ten sam.
Tak samo krótko to trwało. I-i to mnie
zaczęło zastanawiać. Już zacząłem coś tam,
coś tam, coś tam, nie wiem, myśleć na ten
temat. Yy, następnie pod koniec zmiany
w łaźni podczas prysznicu, yy-yy, ten sam
moment. To znaczy, no kąpało się tam
kilka, kilkadziesiąt osób.Yyy, w pewnym
momencie była taka chwila, w której
byłem sam na tej łaźni,
pod prysznicem. Znowu to uczucie, że ktoś
za mną stoi. Odwróciłem się. Znowu ta sama
sytuacja, ten sam obraz. I jak to znikło?
Dopiero zaczęli tak jakby ludzie znowu
wchodzić. Następna ekipa się, się kąpać.
No i powiem szczerze, że
no dziwnie się teraz czuję i
ten telefon też jest trochę dziwny, więc
no nie wiem, co
mam zrobić. No.
Jest pan pewien na sto procent, jak
rozumiem, że to nie była, nie był żaden
cień jakiejś innej osoby, na przykład pana?
W stu procentach. W trzech innych
miejscach w innym czasie ta sama sytuacja.
Identycznie to wyglądało.
Wyglądało to w ten sposób, że po obróceniu
się do tyłu zobaczyłem postać w kapturze,
w czarnym jakby nie wiem, płaszczu,
pelerynie, coś takiego, trzymającą kosę w
ręce, tak jakbym widział śmierć. I w
momencie, gdy się obróciłem i to
zobaczyłem, zaczęło to znikać. To trwało
[wzdycha] no czasowo nie jestem tego w
stanie wytłumaczyć. Sekundę, pół sekundy,
pięć sekund? Nie wiem. Po prostu znikło,
to tak jakby się schowało
albo za czymś
niewidzialnym, albo się rozpłynęło. Nie
tak jak w filmach, że dziwne jakieś tam
piaski się rozsypywały czy coś takiego. Po
prostu znikło.
Tak jakby nagle-- tak jakbym to po prostu
przestał widzieć. W ten sposób. Wie pan
co? Nigdy, nigdy nie miałem nic wspólnego
z takimi rzeczami i-i-i
jestem yy
w miarę normalnym, tak mi się wydaje,
człowiekiem. Wszystko jest jakby w
porządku. Większych, większych problemów też nie mam.
Yyy, także no nie wiem, po prostu nie
wiem. Siedzę od półtorej godziny na
internecie, szukam czegokolwiek, żeby z
kimkolwiek się skontaktować, żeby mi to
wytłumaczył. Może to też dziwnie zabrzmi-
jestem człowiekiem, który w miarę się
niczego nie boi i nie miałem nigdy strachu
takiego, takiego, żeby, że, że, że coś mi
się stanie i tak dalej. Dzisiaj pierwszy
raz poczułem tutaj strach. Powiem szczerze, no.
Jest pan pewien, że to nie było na
przykład, że ujrzenie takiej postaci nie
było na przykład efektem zmęczenia fizycznego?
Na pewno nie. Na pewno nie robię. W
systemie brygadowym pracuję cztery dni w
tygodniu. Mam jeden dzień wolnego.
Po nocach mam dwa dni wolnego. Jestem
wyspany. Dzieci mnie nie męczą. Na pewno nie.
No ciężko mi cokolwiek coś powiedzieć w
tej chwili tak na szybko na temat tego,
tego zjawiska. Natomiast docierają do nas,
do Radia Paranormalium oraz do
współpracujących z nami badaczy, między
innymi z portalu Infra. Różne, różne
interesujące relacje, właśnie podobnego
typu, o tak zwanych istotach
zmienno-kształtnych. Natomiast, tak jak
mówiłem, ciężko, ciężko mi w tej chwili
coś, cokolwiek na szybko powiedzieć. Pan
tą pierwszą obserwację dokonał
jakoś na zewnątrz budynków?
W środku, w budynku proszę pana. Wszystko
się działo. Yy, wszystkie trzy zdarzenia
były, się działy w środku. Pierwsze dwa
były na hali produkcyjnej. Ostatnie było w łaźni.
Jaka to jest miejscowość?
Koło Częstochowy.
Rozumiem, że, że
wcześniej nie słyszał pan nic o podobnych
doniesieniach na temat tego zakładu?
Znaczy, wie pan, różne rzeczy się czyta,
siedzi się na internecie, ogląda się
jakieś filmiki o UFO i-i-i zdjęcia
duchów i tak dalej, no ale podchodzi się
do tego w sposób taki, no, no dobra, jest
zrobione i tak dalej, no czyta się
[wzdycha] ale to jest tak jakby oglądanie
filmu, no. Nic poza tym.
Rozumiem, że żadnych, żadnych doniesień od
kolegów z pracy nie było na temat, yy, na
temat takich czy podobnych obserwacji? To
pierwszy taki przypadek.
Nie, powiem szczerze i z nikim się tym nie
dzieliłem. Wie o tym tylko moja żona i
moja mama. Z nimi już rozmawiałem, yy.
Żona właśnie przyszła z pracy i... Po
prostu dla mnie to jest taki szok. Wiem, co widziałem,
żeby to był sen, żebym spał. No dobra,
różne rzeczy się ludziom śnią. To bym to z
uprzedzeniem olał, że się tak wyrażę, ale
no... Byłem w pracy. To było wszystko w
trakcie, między godziną jedenastą,
jedenastą trzydzieści gdzieś tak, a
czternastą piętnaście. Wszystkie trzy
zdarzenia się działy w tym czasie.
Mhm. Czyli pora dzienna, więc-
To było dzisiaj. To było, proszę pana,
parę godzin temu, no.
Można wykluczyć jakąś postać, powiedzmy,
pokazującą się nocą. Czyli była to obserwacja
dzienna. A może pan powiedzieć-
ta hala produkcyjna to jest jakiś nowszy
budynek, czy, czy jakiś-
To jest huta, to jest huta, to jest yy
duży zakład, gdzie są świetliki na dachu.
Także nie było tam całkiem ciemno. Były
lampy, było oświetlenie. Yy, druga
sytuacja była, yy, jak już byłem na ziemi,
jak się to mówi, czyli tam, na dole i-i-i
normalnie człowiek widzi wszystko. A-a-a
trzecia sytuacja było bardzo jasno, było
to w łaźni. Dużo świateł, jasne kafelki.
Nie wiem, co jeszcze, w czym jeszcze mogę
panu pomóc, jak ma, jak mam to określić.
No jak mam, jak mam się wyrazić?
No przyszła mi do głowy relacja podobna,
którą kiedyś, jakiś czas temu dostali
koledzy z serwisu Infra, właśnie. To chyba
było w-hucie Katowice, z tego, co
pamiętam. Nie wiem, czy to jest, to jest
ten sam zakład, czy nie?
Nie, to jest huta
Może pan zajrzeć na stronę portalu Infra.
Ja podam panu może "Nawiedzenie w Hucie
Katowice". Taki jest artykuł u nich.
Znaczy, ja jestem akurat na waszej stronie
w tej chwili i yy gdzie to? Gdzie mam
tego szukać? Artykuły?
Bo ten artykuł był zrobiony też w wersji
dźwiękowej. Może pan poszukać w archiwum
Radia Paranormalium w cyklu audycji
W archiwum
audycji.
Także, także może pan poszukać albo w
internecie. Może pan wpisać w Google'u
"nawiedzenie w Hucie Katowice". Wtedy
wyskoczy panu po prostu artykuł u kolegów z Infry.
[śmiech] I tam jest też ta, tam jest też
ta relacja opisana. Natomiast, hmm, może
zrobimy tak, że ja po prostu prześlę
kolegom z Infry
pana relację
i oni dalej jakby zajmą się tym tematem.
Ja panu nawet mogę podać mój numer
telefonu prywatnego, markowego, nie ma
najmniejszego problemu także gdyby coś,
czy ewentualnie maila. Ja po prostu
chciałbym sobie to wyjaśnić, bo dla mnie to jest
coś no, nienormalnego powiedzmy sobie
szczerze. Żeby to był sen, żeby coś, ale
to był biały dzień, w trakcie pracy, w
godzinach praktycznie przedpołudniowych,
popołudniowych.
No, no, no, nie jestem w stanie tego
wytłumaczyć. Chciałbym się coś o tym
dowiedzieć, co to może ewentualnie
znaczyć, jakie są tego oznaki i
porozmawiać z kimś, kto,
kto nie wiem, może tego nie przeżył, ale
ktoś, kto coś o tym wie.
I to tyle, jeśli chodzi o dziwne spotkanie
naszego słuchacza z 2014 roku. A co
Państwo sądzicie o tej relacji i w ogóle o
tego typu historiach? Może sami
przeżyliście coś podobnego? Dajcie znać w
komentarzach lub pod naszymi kontaktami,
które znajdziecie również na YouTube. W
opisie tego podcastu oraz na naszej
stronie www.paranormalium.pl. A już za
chwilę przejdziemy do kolejnej
przygotowane na dziś rozmowy.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo.
No tylko, że z wyłączeniem jest
już powiedzmy troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego
radio Paranormalium. WWW Paranormalium
PL.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale blogi na WWW
Paranormalium PL.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. WWW Paranormalium PL.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na WWW Paranormalium PL.
Dwa miesiące temu był drop prowadzący do
pewnego radia. Czy ktoś ją tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w
internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. WWW Paranormalium PL.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty. Tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
W drugiej części dzisiejszej audycji
poznamy historie dziwnych zdarzeń, jakich
świadkami było niedawno kilku naszych
rodaków pracujących w Norwegii.
Wysłuchajmy zapisu rozmowy z jednym ze
świadków zarejestrowanej pod koniec 2019
roku.
Pan tutaj pisał o zdarzeniach podczas
pobytu w Norwegii. Czy mógłby pan jakoś
przybliżyć, opisać te zdarzenie?
Tak, oczywiście. Pracowałem w Norwegii, tak.
I mieszkałem w domu
takim, no
około stuletnim. Nie wiem dokładnie, ile miał lat, ale
było zdjęcie
takiej rodziny, jeszcze czarno białe i tam
było z tyłu napisane
jakoś 1919, chyba coś takiego, tak? Więc,
na tle tego domu.
Więc strzelam, że, że to,
że to było wtedy. Yyy, no i mieszkaliśmy
tam we czterech. A, to
był duży dom, miał na dole taki duży salon, kuchnię,
yyy, na górze były cztery pokoje.
Mieszkaliśmy w cztery osoby.
Tak jak mówię, był to stary dom, jeszcze w
piwnicy, to na przykład nie było w ogóle
podłogi, tylko była ziemia. Tak? Był
odnowiony tylko z zewnątrz. W sensie, nie wiem,
czy pan wie, jak Norwegowie budują domy są
z desek, tak? Miał położone takie no,
deski miał na pewno nowsze, nie miały stu
lat, tak? Yyy, no ale tam w środku
i tak dalej, no to zwłaszcza piwnica, to,
to, to, to wszystko było stare. Yyy,
tak jak mówię, mieszkaliśmy tam we czterech.
Każdy w pełni władz umysłowych. Jeden kierowca autobusu
i jeden inżynier, który tam pracował. No i
ja z kolegą, pracownicy serwisu
tam żyliśmy. Po prostu wiadomo,
praca, dom i tak dalej i-
Przepraszam bardzo. Wszyscy, wszyscy
państwo jesteście z Polski, czy, czy to
byli z różnych krajów? Z Polski?
Wszyscy byliśmy z Polski, tak. I pierwsze
zdarzenie takie--
ja tam sobie próbowałem to tłumaczyć.
Wiadomo, człowiek, jak gdyby nie, nie, nie
zastanawia się nad tym głębiej. To było
jak-- ja nigdy nie zamykałem pokoju, tak?
Jak wychodziłem i wychodziłem do pracy. I
tam były takie stare zamki,
że-Dziurka od klucza była taka duża i był
taki klucz, ciężko mi jest to panu
zobrazować. Yyy-yyy, w każdym razie
klucz zawsze miałem od wewnętrznej strony
w pokoju, ale nigdy go nie zamykałem i
wychodząc do, do pracy
wysiadłem tak jak zawsze i wróciłem i nie
mogłem dostać się do pokoju. Był zamknięty, yyy- I-
Pokoju był zamknięty jakoś od wewnątrz wtedy?
No właśnie tak. Zaraz do tego dojdę.
Yyy-yy były drzwi zamknięte. Pytam się,
jeśli ktoś mi zamknął, bo tam było tak, że
każdy klucz pasował do,
do każdych drzwi. W środku mówię tak,
ale no
tam był tylko jeden współlokator w domu,
ale nie, nie należeli do jakichś tam
żartownisiów, więc nikt mi ich
nie zamknął. Próbowałem się dostać —
zamknięte. I mówię no to wziąłem od niego
klucz. Yyy-yy przekręciłem, wchodzę do
środka, a klucz w środku
wisi. Ciężko mi jest to opisać. Jak była
dziurka od klucza, to klucz wisiał.
Mówię, to były takie stare klucze. On
miał takie, takie-
Jakby ten klucz wisiał na tych ząbkach
przywieszony o dziurkę. Tak-
Tak wisiał on wisiał jakby ktoś
zamknął drzwi i powiesił na tym, na-- w
tej dziurce. Także jak pan patrzył przez
dziurkę, to pan tego nie widział
na tym,
yyy-yyy
na tej dziurce. Ten klucz powiesił na tym
jednym z ząbków. Tak. No i próbowaliśmy to
wytłumaczyć jakoś logicznie, że
nawet testowaliśmy, że
trzaskając drzwiami. Nie wiem, jakoś zamek
się przekręcił, klucz wypadł. No ale
tak jak mówię, nie,
nie znajdowało to racjonalnego wyjaśnienia, więc
no po prostu nie wiem, jakoś to wie pan,
rozeszło się. Później się-
Nie było takiej możliwości, że ktoś ten
klucz wyjął, zawiesił i potem tak jakoś
się- Nie ma, nie ma, nie ma. No nie, bo to było
od środka zamknięte. W środku to było.
Więc to było na pierwszym piętrze.
Yyy-yy-no, no nie no nie ma możliwości.
Wie pan- to
jest w ogóle nie, nie do rzeczy. No ale
jakoś dlatego mówię, testowaliśmy, ja
wsadzałem klucz do środka, trzaskaliśmy
drzwiami, tak? Yyy-yyy czy, czy, czy można
coś takiego odtworzyć? No ale w żaden
sposób się to nie dawało. No, zamek nie
był taki, żeby miał się
pod wpływem trzaśnięcia drzwiami zamknąć.
Tak. Yyy-yyy. No ale
jakoś rozeszło się to tak.
A kiedy to mniej więcej było?
Słucham?
Kiedy to mniej więcej było? Jak dawno temu?
yyy-wie pan co?
To było gdzieś
2013. Dwa tysiące trzynasty
rok. Yyy- i później
długo się nic
nie działo.
Yyy- do momentu, aż yyy oglądaliśmy
telewizję kiedyś w dużym pokoju z jednym
ze współlokatorów. I na
stole-- to był biały dzień. Na stole stało
sprężone puszcza-- puszka ze sprężonym
powietrzem. Yyy-yy-i ona stała, nie stała
na rogu, tylko stała na środku
stołu. Yy-yy-i nagle tak jakby ktoś w nią
uderzył.
Dosłownie. Uderzył tak, wie pan, podszedł,
tak pacnął ją
i ona zleciała.
Na naszych oczach?
Tak. Na naszych oczach. Ja wiem, że to
brzmi niedorzecznie, tak? Yyy-
nim my to opowiadaliśmy, nikt nam w to nie
wierzył. Mówił, że, że to jest yy-yyy
niemożliwe, że no śmiali się z nas.
Wiadomo, jak to ludzie tak? Eee-eee-j
a to widziałem. Wie pan, nie jestem
człowiekiem trzeźwo myślącym, tak?
Współlokator też.
I-i-i, ale to, co widziałem, to widziałem,
że dosłownie jakby ktoś ją
tak pacnął i poleciała.
Yyy-yyy. I później znowu. Niedługo
później. Znowu też w biały dzień to było.
Też oglądaliśmy tam telewizję i nagle
do drzwi wejściowych
rozwa-- takie rozległo się takie walenie.
Ale jakby dosłownie pan wziął młot
dwudziestokilowy i walił w drzwi. I my
szybko poszliśmy zobaczyć kto to i nikogo
nie było. Yyy-yy-i tutaj zaznaczam, że ten
dom był tak usytuowany, że nawet jakby
ktoś podszedł z tym młotkiem i-i w--
powiedzmy żart, tak? Chciał jakiś zrobić,
nie wiem? Yyy- i zaczął walić w te drzwi,
to nie zdążyłby uciec, bo tam wkoło była
po prostu pusta przestrzeń. Tam było
wszystko widać, także no musielibyśmy z
trzy minuty się zbierać, tak? No i jak
zwykle jakoś sobie tam próbowaliśmy
tłumaczyć, że ktoś przyjeżdżało,
wal-walnęło. No wie pan, jak to człowiek
nie dopuszcza do siebie takich myśli. I
przedostatnią rzeczą, która się wydarzyła,
to było— byłem u znajomego i wtedy to już
było. Ten inżynier się wyprowadził.
Wprowadził się następny kierowca, też
Polak
z Gdyni i dzwoni do mnie, że dom się pali.
Yyy-yy-ja szybko jadę. I to też był biały dzień. Słońce
wschodziło, pamiętam koło szesnastej
godziny, piętnastej. I-i-i ten dom miał coś takiego jak
yy-yy- no po jednej stronie parapet
wychodził na zewnątrz i okna tworzyły taki
jakby pięciokąt,
takie dwa małe okienka
i jedno na przodzie, na przodzie duże.
Yyy-yy-Duże okno
i
ogień. To był
tak no nie wiem, sięgał prawie dachu.
Straż przyjechała, wiadomo i tak dalej.
I powiem panu, że strażak taki starszy
pytał się, czy my mamy tam później
policję. Też pytali się, czy mamy wrogów i
tak dalej, bo on mówi, że on nie widział, że dużo
rzeczy w życiu widział, ale tutaj to nie
znajduje logicznego wyjaśnienia, bo raz,
że te deski są kryte
impregnatem takim, który, że tak powiem nie
przeciwpalnym, tak? Przeciwpożarowym, czy
jak to nazwać.
On mówi, że żeby takie coś,
ten ogień to był taki, że ta szyba to
pękła dosłownie. I
on mówi, że i on pod tym parapetem się
zaczął palić i on mówi, że to ktoś by
musiał przyjść z miotaczem ognia i stać i
po prostu palić na,
na te deski, kierować płomień przez
dobrych kilka minut, żeby to się w ogóle
zapaliło. A mówi, że jeszcze takim ogniem to
no nie wie, nie,
nie wiedzą.
Co to było, tak? Potem, po tym właśnie.
Jeżeli dobrze zrozumiałem, to nie udało
się ustalić źródła tego ognia.
Nie. Była policja, robiła te,
robiła zdjęcia, pytali się, czy mamy wrogów,
czy ktoś mógł. Ja mówię no
nie bardzo, bo tutaj to było słońce
świeciło. Ja pamiętam, jak gdzieś słońce świeciło.
Mówię szesnasta czy piętnasta godzina.
Wokół duża pusta przestrzeń, ale tam dalej
były też domy. Widać było to, to wie pan,
no nie ma technicznej możliwości. Jak ktoś
by przyszedł, to w nocy, tak? A poza tym,
no nie wiem, z palnikiem wybiegał raczej nie,
nieprawdopodobne. A po drugie strażak mówił, że
on, że jakby nawet ktoś
polał benzyną na przykład i by podpalił,
to by było buch. Bo ja mówię, że może
benzyną ktoś tam, nie wiem, polot deski.
On mówi, że wtedy by było po prostu
buchnięcie i tyle. A
tu mówi pożar. Ogień był taki, że mówię, szyba pękła
i nie udało się to
tego wyjaśnić. Po tym zdarzeniu ten kolega z Gdyni się
wyprowadził. Na drugi dzień powiedział, że
no że nie, że nie będzie tu mieszkał.
No my jakoś. No.
Wie pan, staraliśmy się
to racjonalnie sobie tłumaczyć, chociaż
nie dawało. Nie, nie, nie dawało
w żaden sposób nie szło tak logicznie tego wytłumaczyć.
I
zostaliśmy tam jeszcze.
Jakiś czas. Nie wiem, może
z dwa miesiące. I ostatnią rzeczą, która
jeszcze się taka przytrafiła z dziwnych,
to oglądaliśmy znowu telewizję. Znowu
oglądaliśmy telewizję. Mieliśmy dekoder.
Tam
MC plus czy czegoś. I była taka szafka.
Ten dekoder stał na szafce takiej
telewizyjnej, wie pan, regały i
oglądaliśmy go i po prostu poszliśmy każdy
do swoich,
do swoich pokojów. Wtedy tam
kolega jeden był na nocce zdaje się, więc
nie było go. Znowu byliśmy we dwóch.
Rozeszliśmy się do pokojów spać. I rano
wstajemy, aaa... Na
dekoderze i wokoło jest tyle wody, jakby
ktoś wziął dzbanek
i po prostu lał wodę na ten dekoder,
aż, aż no oczywiście
został zepsuty, tak? Wokoło było pełno wody
i no też
nie wiedzieliśmy, jak to tłumaczyć.
Próbowaliśmy
mówić, że może ten kolega, który był na
nocce, nie wiem, przyszedł, bo
no wiadomo, nie mówię, że był
alkoholikiem, ale zdarzało mu się
przychodził po nocce
i po prostu tam
pił sobie trochę na sen, tak? I że on
pijany to zrobił, Ale on znowu z drugiej
strony się nigdy nie upijał i nie był
człowiekiem, który takie rzeczy by takie
rzeczy by zrobił. I zresztą jak się
obudził, no to też mówił, że on nie pił nic.
Nie znaleźliśmy
żadnego sposobu,
żeby to, żeby to jakoś
wytłumaczyć
logicznie, tak? Wiem, że-
Żadnego, żadnego tam wycieku, jakiegoś
przecieku tam nie było?
Nie, nie,
wie Pan, ja jestem
takim, no,
człowiekiem
trochę
interesję się tym. Słucham też Państwa
kanału, tak? Wszystkich odcinków, chyba
już wszystkie przesłuchałem i tak dalej. I
to nie jest tak, że ja nie próbowałem
sobie. Nie próbowaliśmy tego tłumaczyć
racjonalnie. Tak, nie ma wytłumaczenia
racjonalnie, bo ta szafka była zabudowana
z trzech stron. Na przykład ta szafka tak,
była zabudowana z trzech stron. Były
wyjścia z tyłu, tam tylko dziurka na
kable. Tak, taka mała dziurka. Nie było
tam w pobliżu żadnych cieków, żadnej rury
nie było
niczego. Nie ma możliwości.
Czyli ktoś by musiał do środka nalać tej,
tej wody do tej szafki.
Tak, dokładnie. To za tym bym się podjął.
Wziąć dzbanek czy miksturę tam
szklankę i lać tak po prostu na dekoder z góry. Tak
więc to była ostatnia rzecz, która się tam
nam przytrafiła. Później się
wyprowadziliśmy. Jak się wyprowadziliśmy, to jeszcze
była taka sytuacja, że
przeprowadziliśmy się dosłownie, nie wiem,
dwie ulice dalej. No i tam
tylko ja się przeprowadziłem
ze starego składu, że tak powiem. Byłem ja
i on kiedyś poszedł na boisko. Tam było
ten kolega, który pracował ze mną na
serwisie i wprowadził się jeszcze taki
chłopak z okolic Gorzowa
boisko
niedaleko w nocy grać w piłkę, kopać i tam
filmował sobie na telefonie
jak
tam strzela na bramkę. I przyszedł taki podekscytowany,
że jak coś tam mówił, że teraz będzie
kopał i tak dalej i odszedł kawałek kopać,
to taki dziwny głos się nagrał na
telefonie, ale w żaden sposób nie byliśmy
w stanie. To brzmiało tak, jakby. Jak? Wie
pan, jak gdzieś tam
demon w filmach tak
jak mówi, taki
niski, złowieszczy głos. Tylko nie można
było zrozumieć, to
co to było? Ale też tutaj nie mieliśmy
stuprocentowej pewności, że to może jakoś
wiatr zawiał czy coś.
I też, też tutaj akurat to nie jestem
pewien, bo nie widziałem. Słyszałem to,
ale nie byłem jednoznacznie w stanie
stwierdzić, czy to na pewno
nie jest wiatr na przykład tak? Wiejący,
jakieś zawirowania.
A jeśli chodzi o tamto mieszkanie, no to,
to, to, co panu opowiedziałem,
tooo, to wszystko, co się tam wydarzyło.
Tak jak mówię, mimo że no,
państwo jesteście dosyć otwarci. Wiem, że
to jest ciężkie do uwierzenia, zwłaszcza z tym
ogniem. Ten ogień to jest
coś, co
naprawdę. Nietypowego tak? Nie zdarza się.
To wyglądało- No taki wyjątkowo złośliwy poltergeista.
Wie pan co,
tak to może
mogło tak to wyglądać, że ktoś coś nie
chce, żebyśmy tam przebywali? Tak?
No właśnie, bo mówił pan, że to jest
bardzo stary dom. Czy coś było wiadomo o
jego historii? Coś panowie próbowaliście dowiedzieć?
Ja się próbowałem dowiedzieć od
właściciela.
Jedyne co wiem, to że zmarła tam
jego matka.
Poza tym nic. Żadnych takich jakichś
zdarzeń typu czyjaś śmierć, samobójstwo,
morderstwo. Nic z tych rzeczy.
Nie, nie było. To była śmierć naturalna.
A czy okoliczni mieszkańcy coś wspominali
jakiś dziwnych zdarzeniach? Rozmawialiście
może panowie z mieszkańcami z okolicy?
Wie pan co ciężko, bo Norwegowie raczej nie są
otwarci na
Polaków, tak
żeby, żeby rozmawiać. A raz, że nie pałają
zbytnio miłością
do nas-
Jak niektórzy Polacy do Ukraińców czy Białorusinów.
No coś takiego.
Coś takiego.
Coś, coś takiego jest. Wie pan, jeszcze ten bardziej
Polak, który, no nie wiem, podchodzi i się
pyta tutaj
duchów nie ma, to już
w ogóle by
popukali się w czoło, tak?
Aczkolwiek no
ja zawsze gdzieś tam
mówię twardo stąpałem po ziemi,
racjonalnie, mimo tego, że wierzę w jakieś
tam
rzeczy nadprzyrodzone, tak? To tutaj,
to tutaj
byłem naocznym świadkiem, tak? Z tym, że
nie odczuwaliśmy, powiem panu, że nie
odczuwaliśmy, jak dużo ludzi mówi, jak
słucham tak różnych relacji, że odczuwali jakieś-
Jakieś takie negatywne, negatywne pola.
Coś tego typu. Panowie tam nic nie
czuliście. Po prostu się stało i sobie poszło.
Tak ja byłem
sam. Zostawałem sam. To po tych zdarzeniach to
światła też miałem pozapalane. Tak?
I coś- Nic takiego się nie działo, że światła na
przykład migały. Nagle spadała
temperatura, jakiś powiewy wiatru albo coś. Nic.
Nie. Nic takiego nie było. I
to mówię tylko światła. I tam coś
trzeszczało. Czasami trzeszczało to
przyznaję, że trzeszczał, ale to
trzeszczał dom, bo, bo był stary i jak
była zima, to wiadomo, drewno pracuje- No to wiadomo-
I tak dalej. Tak?
To na tej zasadzie. Ale
tych wszystkich
takich,
nie wiem, negatywnych emocji gdzieś w
powietrzu, jakiegoś, że coś wisi w
powietrzu, jak to się mówi, nigdy nie odczułem. Nigdy.
Nie czuliście panowie takiego lęku?
Nie. Właśnie nie. My nie czuliśmy,
jak wtedy coś,
coś walnęło. Czy to,
czy, czy to ta puszka z tym sprężonym
powietrzem zleciała. No to
wie pan,
to
nie, nie było czegoś takiego, że my.Że my
się, zmiękliśmy i chcieliśmy się pakować. Ogień nas
wystraszył, ale
ja też
mówię nie wiem, czy jest coś takiego jak
samozapłon, tak?
Bo
tam zdarzają się historie tak zwanego
samozapłonu, tak? Ja próbowałem tłumaczyć
ten ogień, że
ludzie, którzy
doświadczyli tak. Jeśli chodzi o przypadki
samozapłonu, to
zdaje się zawsze jest to ogień o potwornej
temperaturze. Tak. Nie jest to zwykły
ogień, więc próbowałem tłumaczyć, że może
tutaj doszło też do czegoś takiego
podobnego. Tak? Tylko, że-
Czasami na skrzynkę Radia Paranormalium
przychodzą relacje o obserwacjach jakichś
tam piorunów kulistych, które zostawiły na
przykład ślady na ścianach. No ale tutaj
ten piorun musiałby dosyć długo się
trzymać przy tym oknie.
No to był to, bo on się, on się palił
pod... Musiał pan sobie wyobrazić. Parapet
wychodził, parapet taki duży.
To była taka--
Okno wychodziło na zasadzie, że był taki
mały daszek na zewnątrz i okno składało się z
taki yy-- miało pięć ścianek. Parapet
wychodził taki duży, duży parapet
wychodził na zewnątrz i było jedno takie
okienko pionowe, drugie
pod kątem taki yy 5,
nie sześcian, tylko
coś takiego, taką figurę tworzyło. To
ja bym-- poszukam i mogę państwu na maila
wysłać, o co mi chodzi dokładnie. Tak?
No, byłoby dobrze jakoś to zobrazować.
Tak, i- i to ten ogień zaczął
się palić pod tym parapetem na deskach.
Ale ten strażak no... Ja rozmawiałem
właśnie ze strażakami i z policją. I- i tu
mówię pajęczyny tu jakieś, ale nie. No,
ale on mówi, że gdzie? No przecież to
ogień był taki. I tak jak mówię, pękła szyba, tak?
I- i no
to było nie-niemożliwe. Instalacje, oni
patrzyli, czy jakieś instalacje, ale nie,
wszystko było ok. I- i
no nie jest to wie-- każdy się dziwił,
policja też się dziwiła, tylko oni to jedynie, tylko
uważali, że ktoś tu przyszedł. No wiadomo,
że policja raczej nie będzie
wierzyć w to, że tu jakieś zjawisko
paranormalne miało miejsce. Oni
twierdzili, że tu ktoś musiał przyjść z
palnikiem. Tak? Ale ja mówię
to kto? Ktoś szedł w biały dzień i z
palnikiem, i to stał pod domem, i
akurat w tym miejscu, i
rozpalał ogień. A poza tym to było też
tak, że nie uległo--
deski te tak? To gdzie się tam paliło, to
nie uległo zniszczeniu, żeby taki ogień
normalnie się rozszalał. Taki wielki
płomień sięgał aż do dachu. To musiałoby
to się zacząć palić
na większej powierzchni.
Jakieś ślady musiałyby być, bo tam, tam
były w ogóle jakieś ślady, że coś tam się
paliło? Czy po prostu-
Tak, pod tym parapetem, właśnie na tych
deskach, gdzie te deski? Ale to były
dosłownie na dwóch deskach. Nie mógł na 2
deskach rozszaleć się taki, taki ogień. O
to chodzi, tak?
No raczej nie.
Że nawet jak już by pan stał z tym
palnikiem i palił, palił, palił to, to
od--
te deski, jakby się zaczęły palić, to by był
mały płomień, tak? Taki płomień to by się
musiał
cała ściana zacząć palić, a tak nie było.
Dlatego. No to jest
coś, co jak mówię, jest ciężkie do
uwierzenia, ale jest,
jest prawdziwe. Tak? Oczywiście. No tak
jak mówię, nikt nie, nie musi w to
wierzyć, ale no wierzę, że panowie. Znaczy
się, wiem, że panowie macie otwarte umysły
i że mimo tego to może być ciężkie do uwierzenia, bo
z taką agresją jak gdyby, bo to była taka
jawna agresja. Nie spotkałem się nigdy wcześniej
w relacji przynajmniej tego cyklu. Mówią
świadkowie, tak? A tutaj no to
coś, nie wiem. Ktoś
był bardzo agresywny
i, i
no ewidentnie chyba nie chciał, żebyśmy
tam dłużej przebywali. Tak?
Potem, po tym podpaleniu nie było żadnych
śladów yy. Jeżeli dobrze rozumiem, że tam
ktoś przyszedł. Nie było żadnych śladów po
potencjalnym sprawcy?
Nie, nie, nie było. Była policja, wszystko
robili. Najpierw przyjechała zwykła.
Później przyjechała taka jakaś kryminalna
z aparatami, z jakimś tam sprzętem. Tak?
Yyy,
całym. Chodzili, badali, no kręcili głową.
Ja mówię, co to? Oni, że podpalenie. Ale
ja mówię no jak to? Śladów żadnych nie
znaleźli, tak? Pytali się tylko, czy mamy wrogów.
No, sprawa dosyć osobliwa. Mam takie
jeszcze pytanie dotyczące tego trzaskania
w drzwi. Czy panowie wyeliminowaliście
wtedy możliwość, jakoby drzwi odpowiadały
na przykład na wstrząsy dochodzące gdzieś
spoza budynku? Jakby odpowiadały na
przykład gdzieś na jakieś wstrząsy
podziemne, bądź jakieś gdzieś dalej?
Wie pan co,
nad tym się nie zastanawiałem, ale
yy- jakby pan słyszał to walenie, to-
To brzmiało jakby to, jakby tam ktoś po
prostu stanął za tymi drzwiami i walił.
Tak?
Słuchajcie, dokładnie to, to było jak
pukanie, tylko jak pukanie młotem
dwustukilowym. Dokładnie tak to brzmiało.
No to raczej tak nie brzmi, jak drzwi
jakoś odpowiadają, czy jakieś inne
elementy w domu odpowia-- odpowiadają na
przykład na wstrząsy podziemne, to, to
raczej nie brzmi chyba jak walenie, takie mocne.
No nie, nie, bo to było takie y-y, to było
jakby ktoś pukał, tylko pukał, nie wiem,
młotem czy, czy czymś, jakby ktoś walił w drzwi
regularnie. Po prostu
tak: puk! puk! puk!
Puk! To nie. T-t-to yy
no nie były wstrząsy. W ogóle to może coś
przejeżdżało, gdzieś jakaś ciężarówka, coś
się zwaliło, ale no to, to nie byłby
takie odgłosy pukania, tak? To były
ewidentne odgłosy pukania. Yyy- więc, no wie pan, my to
tak jak mówię, próbowaliśmy sobie
tłumaczyć, bo człowiek zawsze
próbuje sobie takie rzeczy wytłumaczyć,
żeby nie wiem, może nie... Yyy- No tak, żeby odstrzec-
-nie zwariować.
Wszelkie takie fizyczne możliwe przyczyny.
Znaczy się bardziej wie pan, myślę, że
ludzie próbują sobie to wytłumaczyć, no bo
człowiek boi się czegoś, czego nie rozumie
zazwyczaj, tak?
No tak, mhm.
I-i
zawsze ludzie próbują sobie coś
wytłumaczyć po to, żeby się tego nie bać,
żeby się nie zastanawiać. Natomiast y-y jakoś
my no nie, nie, nie, nie wiem, ja nie
wiem, czy to, to. Nie mam, myślę, może
jakiegoś tam dużego wpływu. Natomiast ja jestem yy
człowiekiem
wierzącym, ale nie, nie,
nie Boga chrześcijańskiego, tak? Tylko po
prostu w Stwórcę. Wierzę po prostu mocno.
Kiedyś nie wierzyłem w ogóle. Byłem
zdeklarowanym ateistą. Yy później
dokonała się we mnie taka przemiana lekka
i zacząłem wierzyć, ale
yyy w Boga, yy po prostu w swego Boga
Stwórcę. Wierzę, że to wszystko stworzyła
jakaś siła tak,
coś takiego,
która, która tym wszystkim rządzi i
jedynie to ze swojej strony. Nie wiem jak
mój współlokator, ale ja
yy
nie odczuwałem też takiego strachu, bo
ta wiara zawsze trochę mnie niosła tak w
różnych sytuacjach.
No nawet nie, nie dopuszczałem do siebie
strachu. Nie wiem, czy to, czy to było
spowodowane yy po prostu
wiarą tak, że ktoś czuwa,
yy czy, czy, czy czymkolwiek, ale tak jak
mówię, nie odczuwałem strachu w żaden, w
żaden sposób. Tak, nie odczuwaliśmy
negatywnych emocji yy
czy czegokolwiek.
No można wysnuć taki wniosek, że jakaś tam
jakaś forma energii próbowała się tam w
jakimś sposób zamanifestować. No tylko
pytanie teraz po co?
Mam takie jeszcze pytanie. Teraz mi
przyszło do głowy. Pan
dołączył do wcześniej tam mieszkających
współlokatorów, czy dołączyli-- czy
zamieszkaliście w tym domu mniej więcej w
tym samym czasie?
Yyy, to było jak ja się tam żyła, żyła,
yy żyli inni ludzie, to było tak. Tam żyli
tacy inni ludzie. Później wprowadziłem się ja.
Ci ludzie, którzy tam żyli przede mną, to byli
no tacy trochę z marginesu społecznego
powiedzmy, tacy beneficjenci
500+ [śmiech] tak trochę. Yyy i ja się tam
wprowadziłem. Ja nie
wiedziałem, że to jest, że to są tacy,
tacy, tacy ludzie. Akurat nie znałem ich.
Po prostu się wprowadziłem. Miałem blisko
do pracy. Ale jak ja się wprowadziłem no i
tam się różne,
wie pan, jak to u beneficjentów 500+
rzeczy działy-
No i wiadomo,
można się domyślać.
Tak,
i o i powiedziałem o tym właścicielowi
Norwegowi, a że ja akurat oni tam nawet yy
nie bardzo gadali
w-w żadnym z języków. No to, a ja zarówno
po norwesku, jak i po angielsku
rozmawiałem. Pracowałem
z Norwegami głównie no
dwóch Polaków, mieszał się ten współlokator
i jeszcze jeden. No i poszedłem do tego
właściciela i mu powiedziałem, że no
co się tam dzieje? No i on powiedział do
mnie, że dobra, no i po prostu wyrzucił ich, tak?
I powiedział do mnie, czy,
czy mam
kogoś, żeby na ich miejsce znaleźć, tak?
A że lokalizacja była bardzo dobra, bo
cztery minuty do,
do zajezdni, to no,
ja wiem, w tydzień czasu, że tak powiem,
skład się skompletował,
tak? I wtedy już mieszkaliśmy, yy,
wszyscy, tak jak
mówię, kierowcy. Ten kolega z serwisu, ten
inżynier. No i później on się tylko
wyprowadził. No i przyszedł ten jeden
kierowca. Z tym że
każdy z tych współlokatorów
to
yy też rodziny w Polsce, dzieci, tak? Nie
było żadnych tam
ludzi zażywających narkotyki czy coś
takiego.
Rozumiem, że te pińcet plusy zamieszkujące
wcześniej ten budynek nic nie wspominały
o jakichś tam paranormalniach, jakiś
dziwnych historiach?
Wie pan co? Myślę, że oni mieli
często takie, że tak powiem, paranormalne zwidy, że
nawet by nie odróżnili. Tak.
Byli często,
że tak powiem, stali. Użytkownicy środków
wyskokowych. Dokładnie. Marihuany. Byli.
O matko! No to rzeczywiście.
Więc
od rana do wieczora, wie pan.
Całe życie, po prostu całe życie jako
jedno wielkie zjawisko paranormalne,
wywołane środkami wyskakującymi. [śmiech]
Więc jeśli nawet miały miejsce jakieś
tam-- jakaś energia, chciała coś
zamanifestować, to tutaj, no
musiałaby się bardzo postarać, bo oni
pewnie nie takie wizje mieli. Tak? Nic,
nic mi nigdy nie mówili.
Długo razem nie mieszkaliśmy, ale, ale nic
mi nigdy nie mówili, żeby jakieś
tam
coś, coś, coś, coś mieli, jakieś
podobne przeżycia, znaczy podobne. No
my mieliśmy przeżycia po nich, ale
tak jak mówię, nie, nie, nic mi nie powiedzieli.
Mam jeszcze takie jedno pytanie odnoszące
się do tego, do tego domu, czy też do w
ogóle do tej historii. Gdzie to, jak
nazywa się ta miejscowość? Może by się
udało coś ustalić, jakieś informacje na temat
tego, co się działo? Stavanger.
Mhm. Domu już nie ma. Rozebrali go i
postawili nowy. Jak, Jak się
wyprowadziliśmy? I to tyle, jeżeli chodzi
o relacje o zdarzeniach ze Stavanger w
Norwegii. Po krótkiej przerwie przejdziemy
do ostatniej części dzisiejszej audycji,
w której zaprezentowane zostaną dwie
relacje nadesłane do Radia Paranormalium
drogą tekstową. Archiwum Radia Paranormalium.
Pełne archiwum audycji najbardziej
paranormalnego radia w polskim internecie.
Dziesiątki gigabajtów wciągających
paranormalnych empetrójek czekają na
Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie o każdej
porze dnia i nocy dzielę się nagraniami
ze swoimi znajomymi i pokaż im prawdę, o
której boją się nawet pomyśleć. Archiwum
audycji Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl. Koniecznie również
sprawdź naszą oficjalną aplikację na
Androida i Windows Phone.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy dwóch relacji nadesłanych drogą
tekstową i zamieszczonych w bazie relacji
na www.paranormalium.pl.
Chcę się tym podzielić, bo sam nie wiem,
co o tym myśleć. Czy to był tylko wymysł
mojego umysłu? Czy rzeczywiście to się
wydarzyło? Być może wy śmiejecie mnie i
skomentujecie, że to niedorzeczna
historia. Dla mnie to było najbardziej
przerażające przeżycie, jakiego
kiedykolwiek doświadczyłem. Wszystko
zaczęło się z pozoru niewinnie. Przestałem
wierzyć w Boga. Dalej jestem ateistą.
Potem zacząłem słuchać ostrego metalu. No
i kupiłem jakiś pierścień z pentagramem i
napisem celtyckim. Do tej pory nie wiem,
co on znaczył. Pierwszy był za duży, więc
dałem go ojcu. Po tygodniu go wyrzucił.
Kiedy spytałem dlaczego, nic nie
odpowiedział. Drugi pierścień już był
dobry. Dla mnie było dobrze około przez
tydzień. Mam na myśli brak zjawisk
paranormalnych, chociaż i tak byłem
pewien, że w nocy coś na mnie patrzy i
stoi niedaleko mnie. Nie myliłem się.
Przebudziłem się o piątej. Leżałem tak
chwilę, po czym podniosłem wzrok, żeby
sprawdzić godzinę. Piąta trzynaście.
Zaczęło się. Pojawiło się dziwne światło.
Zaczęło latać po kuchni. Nie mam drzwi w
pokoju, dlatego to widziałem. Nagle
zniknęło. Po chwili pojawiła się ona,
odziana w suknię. Stała do mnie lewym
profilem. Zniewalająco piękna. Myślałem,
że to moje złudzenie, lecz zaczęła się
odwracać w moją stronę i iść ku mnie.
Raczej sunęła w powietrzu. Byłem
przerażony. Łzy mi zaczęły spływać po
twarzy. Nie wiedziałem, co się stanie.
Jednak o wiele gorszy był wygląd jej
drugiej połowy ciała. Prawie profil,
ohydne. Było widać jej żebra, wszystkie
kości. Zmroziło mnie. Schowałem głowę pod
poduszkę. Jak podniosłem głowę, dalej tam
stała, lecz z ręką wyciągniętą w moją
stronę. Wypowiedziała chyba moje imię i
rozpłynęła się. Nie mogłem zasnąć do rana
po tym wydarzeniu. Z dnia na dzień było
coraz gorzej. Nagle podczas snu pojawiła
mi się jej twarz przed oczyma. Od razu się
obudziłem i nie mogłem spać przez całą
noc z myślą, że znowu się pojawi. Potem
zacząłem widywać dzieci martwe, bez
głów, nóżek, rączek. To było straszne.
Były nade mną wszędzie. Myślałem, że
umrę. Chciałem skończyć ze sobą, byleby
tego nie widzieć, nie doświadczać. Po
jednym z ostatnich spotkań
przygotowujących mnie do bierzmowania
zostałem sam przed kościołem. Czekałem na
transport do domu. Był późny wieczór.
Nagle w wieży kościelnej usłyszałem
odgłosy, jakby ktoś był skuty łańcuchami i
szedł po schodach do góry.
[muzyka w tle]
Zbliżyłem się do drzwi kościoła. Były
zamknięte. Dźwięk ustał. Pojawił się na
dole, w prawej nawie. Znowu ustał. Pojawił
się kilka kroków przed drzwiami prawej
nawy, gdzie stałem. Przystawiłem ucho do
drzwi i się zaczęło. To coś uderzyło we
drzwi, powiedziało: "wypuść mnie".
Uciekłem i siadłem na krawężniku. Zacząłem
płakać. W głowie miałem ciągle dźwięk
tych łańcuchów obijających się o schody.
Znowu się pojawił w wieży ten sam dźwięk.
Niestety, byłem na tyle głupi, że tak jak
wcześniej podszedłem do tych samych drzwi
i nasłuchiwałem. Wszystko umilkło. Zaczął
uderzać w te drzwi. Powiedział te same
słowa. Stałem jak wryty przed drzwiami.
Wiem, że to dziwne, ale zacząłem się
modlić, prosić, by to się skończyło.
Powiedziałem o tym kumplowi, który jest
gorliwym katolikiem. Wziął pierścień na
weekend do siebie. W poniedziałek mi go
oddał i powiedział, że nie chce mieć z nim
nic wspólnego. Nie wiem, co się wydarzyło
u niego. Nie powiedział mi do tej pory. W
domu w nocy zacząłem słyszeć dziwne
dźwięki, jakby rozmowy. Postanowiłem to
nagrać. Nastawiłem dyktafon na dwie
godziny. W szkole słuchałem go z kumplami
na każdej lekcji. Przesłuchaliśmy cały.
Było to wstrząsające. Dało się słyszeć
kogoś, jakby przesuwał zasłony w moim
pokoju, po czym wypowiada moje imię i
znika. Nie mam tego dowodu, niestety, bo
sprzęt uległ zniszczeniu w domu. Podczas
nagrywania byłem ja, brat i rodzice. Nie
wchodzili do pokoju. Pytałem się ich, a
brat ciągle spał. Też potwierdził, że się
nie ruszał z łóżka i nic nie robił. Z
pomocą przyszła mi koleżanka. Powiedziała,
że pojawienie się duchów może potęgować
fakt, że jestem ateistą i będę
bierzmowany. Jest to paradoks. Nikt o tym
nie wiedział, oprócz niej. Również
nakazała mi wyrzucić pierścień. Tak też
postanowiłem zrobić. Akcję zaplanowałem na
niedzielę. Jest to dzień święty, więc
miałem nadzieję, że mi Bóg pomoże.
Zacząłem nosić krzyżyk na piersi. Modliłem
się. Pewnej nocy czułem się tak, jakby
coś mną zawładnęło. Nie mogłem się
poruszyć. Byłem tego świadomy. Obudziłem
się równo o trzeciej i znieruchomiałem.
Nie wiem dlaczego. Czułem się tak, jakbym
te kilka godzin przeleżał w jednej pozycji
z otwartymi oczyma, bo rano, jak
popatrzyłem w lustro, miałem całe
czerwone. Dziwne, prawda? W końcu
niedziela. Upragniony cień.
Stwórco, wspomóż mnie - myślałem. Wróciłem
do domu po dziewiętnastej. Byłem na mszy
o godzinie osiemnastej. Od razu zakasałem
rękawy i poszedłem w pola. To tam chciałem
to zrobić. Im bliżej byłem miejsca
zniszczenia, wyrzucenia pierścienia, tym
pogoda była gorsza i działy się dziwne
rzeczy. Najpierw usłyszałem krzyk Kobiety.
Zobaczyłem ją. Stała obok drzewa. Chyba
jabłoń. Tam był sad. Nagle
zniknęła. Za sobą usłyszałem odgłosy
kroków. Odwracam się. Nikogo nie ma.
Odgłosy ustają. Im szybciej szedłem, tym
szybsze i donośniejsze były kroki za mną.
Ignorowałem je. Skupiłem się na misji.
Chciałem to zrobić za wszelką cenę,
choćbym miał za to przypłacić życiem.
Znowu krzyk. Widzę kobietę. Stoi na polach
w czerwonej sukni. Patrzy na mnie. Znika.
Idę dalej. Misja, misja.
Tylko to miałem w głowie. Byle szybciej
mieć to za sobą. W końcu dotarłem do
jakichś krzaków. Idealne miejsce do
rozwalenia i wyrzucenia tego dziadostwa.
Wyjąłem go z kieszeni, zgniótłem w
palcach, rozdarłem na kilka części i każdą
wyrzuciłem w innym kierunku. Po co? Nie
wiem. Może dlatego, iż myślałem, że
pierścień straci swą moc, nie będzie dalej
oddziaływał na mnie. W końcu upadł.
Słyszę krzyk, raczej jakby wrzask kogoś,
tym razem mężczyznę. To już
koniec. Odwracam się i zobaczyłem go
ukradkiem. Wisiał w powietrzu, kaptur na
głowie, cały czarny. I te oczy spod
kaptura patrzące, jakby mnie chciały
zabić. Chyba zemdlałem. Świadomość
odzyskałem, jak już siedziałem na trawie w
polach. Pogoda była cudowna, słońce
świeciło, wiatr ustąpił. Jak wracałem do
domu, kroki ustały. Jeszcze raz dane mi
było usłyszeć krzyk tej kobiety, ale już
się tym nie przejmowałem. Misja wykonana.
Pierścienia nie ma. Po tym przeżyciu nawet
przez chwilę byłem gorliwym katolikiem,
ale to trwało kilka miesięcy. Potem znowu
przestałem wierzyć. A co z tatą i kolegą?
Nie wiem. Nie pytałem ich już
potem. Sami też nie byli skorzy do
rozmowy, więc nie naciskałem. Chciałem dać
im czas, ale nie pomogło najwidoczniej,
bo dalej nie wiem, co się wydarzyło u
nich. Teraz już mam spokój, chociaż czasem
staram się nawiązać kontakt z tą kobietą
poprzez sesje EVP. Nie udało mi się ani
razu. Może dlatego, że są wszyscy
domownicy w domu. Jestem świadom
niebezpieczeństwa, ale chcę poznać prawdę,
której do tej pory nie wiem. Co one ode
mnie chciały?Szczególnie ona. Nigdy tego
nie zapomnę. Możecie napisać, że to
pierdoły, ale ja naprawdę doświadczyłem
tego. O tych zdarzeniach wie kilkoro z
moich przyjaciół. Parę miesięcy temu
opowiedziałem tę historię mojej koleżance.
W nocy nie mogła spać. Czuła się, jakby
coś ją obserwowało. To trwało przez kilka
dni i przestało się dziać. Czyżbym
przebudził ją? Nie wiem, ale pragnę się z
nią spotkać, żeby odkryć, dlaczego wciąż
tu jest i czego się nie pojawia na moje
wezwania. Dzięki, że istniejecie, bo mogę
chociaż trochę się uzewnętrznić. I
dosłownie spadł mi kamień z serca. To była pierwsza
relacja. Teraz czas na drugą.
W dwa tysiące ósmym roku, bodajże w
listopadzie, po raz pierwszy w rejonie
grobli w miejscowości Pakość w
województwie kujawsko pomorskim
zaobserwowałem postać wchodzącą za dąb
stojący na rozstaju dróg. Z tego, co mi
wiadomo, w pobliżu tego duktu pewna
kobieta popełniła samobójstwo. Często tam
spaceruję. W tamtych lasach. Grobla nie
była odnowiona ani oświetlona, jak to jest
teraz uczynione ze względu na zabytkową
kaplicę oraz uroki krajobrazu. Wracając do
meritum. Rozmawiałem przez telefon z
przyjaciółką o mało istotnych rzeczach.
Przechadzając się po grobli, przechodząc
blisko dębu, poczułem, że jestem
obserwowany. Przeszedłszy kilka metrów, w
końcu się obejrzałem za siebie, nie mogąc
wytrzymać uczucia, że ktoś mnie obserwuje.
Stojąc około dwudziestu pięciu metrów od
dębu, zauważyłem białą postać wchodzącą za
drzewo. Byłem w lekkim szoku, ale ze
względu na moje zainteresowanie udałem się
w kierunku dębu. Nikogo tam nie było.
Obracając się, ruszyłem w kierunku, z
którego przyszedłem. Ku mojemu
przerażeniu, postać stała około dziesięciu
metrów na lewo i jakby patrzyła na mnie.
Od tamtego momentu próbuję ją uwiecznić na
zdjęciu czy choćby dyktafonie, ale mimo
starań i czasu nigdy nie udało mi się jej nagrać.
I to by było na tyle. W dziewiętnastym
odcinku podcastu Mówią Świadkowie. Mówił
do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio
Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękujemy za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia ponownie już niedługo. Śledźcie
zapowiedzi nowych audycji na
www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na Facebooku, Twitterze i YouTube'ie.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu.
36 08 80
02, 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.