Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu "Debaty
niekontrolowane". Z wizytą w Biurze Duchów. Witajcie bardzo
gorąco i serdecznie na antenie Radia Paranormalium. Co
prawda z małymi perturbacjami technicznymi, ale
ostatecznie udało się je okiełznać.
Rozpoczynamy kolejną audycję z cyklu "Debaty
niekontrolowane" z wizytą w Biurze Duchów. Przy
mikrofonie i za sterami technicznymi audycji jak zawsze Marek
Sęk "Ivellios", a po drugiej stronie połączenia internetowego
jest z nami jak zawsze gospodarz audycji Beata
Kampa vel Ada Edelman z bloga Biuro Duchów oraz nasz
dzisiejszy gość Agnieszka Gąsierkiewicz,
psycholog, certyfikowana terapeutka ustawień systemowych
według Berta Hellingera. I właśnie
ustawieniami hellingerowskimi będziemy się dzisiaj zajmować
w naszej audycji na żywo. Zanim oddam głos na drugą stronę połączenia
internetowo-telefonicznego, przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium, bowiem audycja realizowana jest w całości na
żywo. Można będzie do nas dzwonić i oczywiście pisać.
Nasze numery telefonów to trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem. Komórkowy
pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia czterysta dziewięćdziesiąt
trzy, pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Skype radio.paranormalium.pl. Można także
do nas pisać na GG pod numerem trzydzieści sześć zero osiem
osiemdziesiąt zero dwa, trzydzieści sześć zero osiem
osiemdziesiąt zero dwa. Czekamy także na Państwa komentarze i
pytania na czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl
oraz na czatach towarzyszących naszym transmisjom na
YouTube. Można nas również spotkać na
Facebooku, na fanpage'ach Radia Paranormalium i bloga Biuro
Duchów, na którym to fanpage'u blogowym zresztą znajdziecie wpis z konkursem, o
którym Beata Kampa zaraz zapewne powie. Jesteśmy także na grupach Radia
Paranormalium i Czytelników Nieznanego Świata, a jeżeli ktoś
woli, to może także wysyłać pytania,
komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do
naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl. A
więc droga Beato, Pani Agnieszko, oddaję Wam
głos. Przede wszystkim bardzo serdecznie witam
wszystkich słuchaczy. Witam również Agnieszkę. Witam
serdecznie. Tak, cichutko. ... Państwa, którzy- cicho jestem? Tak.
No. Głos mam, tak jest słyszany cicho,
tak? Tak. To jeszcze powiem w takim razie mocniejszym
głosem. Witam serdecznie Ciebie Beato i Państwa, którzy
słuchacie audycji. Dobry wieczór już właściwie. Zanim przejdę do, do
tego wspaniałego spotkania i porozmawiamy o jakże ciekawej
i pasjonującej metody pracy, jaką jest, jaką są sesje według
Berta Hellingera, to jeszcze, no zwyczajowo przypomnę Państwu, że na fanpage'u
Biura Duchów i Radia Paranormalium toczy się konkurs książkowy.
Tym razem gramy o książkę Amy Herring "Astrologia księżycowa.
Odkrywcza podróż przez znaki zodiaku". Bardzo
interesująca pozycja dla miłośników astrologii. Serdecznie polecam, bo jest to
swego rodzaju nowość na polskim rynku. Warto po tą książkę
sięgnąć, a w tej audycji proponujemy Państwu możliwość wygrania tej książki.
Wystarczy udostępnić post, który zamieszczony jest na fanpage'u Biura Duchów
i w ten sposób wejść do puli losowania. Będzie mi bardzo miło,
kiedy uda mi się wręczyć komuś z Państwa tą książkę. Tymczasem przechodzimy do
tematu dzisiejszej audycji. Metoda Berta Hellingera. Nazwa znana nawet
laikom. Kiedy mówimy o Bercie Hellingerze, wiele osób kojarzy,
albo przynajmniej wydaje im się, że
kojarzą, o co w tym chodzi. Ta metoda ma bardzo
wielu zwolenników, ale też grupę zagorzałych przeciwników i myślę,
że spotkanie z tak wybitnym fachowcem, wybitną specjalistką, jaką
dzisiaj gościmy w naszym programie, pozwoli nam znaleźć odpowiedzi na
wiele nurtujących nas pytań w związku z tą metodą. Może zacznijmy od rzeczy
najprostszej, czyli bardzo proszę Ciebie o przedstawienie przebiegu
takiego seansu, spotkania terapeutycznego. O co w tym chodzi? Jakie są istotne
elementy i jak takie spotkanie terapeutyczne przebiega? Bo
przecież jest to terapia. Tak, jest to terapia. Być może nie jest to
psychoterapia, ponieważ ustawienia się poruszają no,
zdecydowanie na obrzeżach tego, co byśmy nazwali klasyczną
psychoterapią. Sięgają w nieco inne obszary niż
te, których dotyka właśnie klasyczna
metoda psychoterapeutyczna, jakakolwiek by ona nie była, bo
wiadomo, że psychoterapia...... Nawet ta klasyczna też jest
bardzo złożona i zupełnie nie jest jednolitym nurtem.
Pytanie Beato, twoje było,
jak to wygląda? Możemy oczywiście od tego zacząć, choć nie
wiem, czy to wyjaśni sprawę w sposób najbardziej oczywisty. Może tak, jak
zaczęłaś od informacji, że dzisiaj zajmujemy się metodą
Berta Hellingera i kiedy to wypowiadałaś, kiedy mówiłaś te
słowa, to od razu mi się skojarzył fakt, że ustawienia w całej tej swojej
złożoności nawet nie mają jednej określonej nazwy. Niektórzy posługują się
pojęciem, no właśnie, metoda Berta Hellingera. Niektórzy
używają nazwy ustawienia hellingerowskie, niektórzy ci,
którzy nawet odżegnują się od samego Berta Hellingera.
Bo wyobraźcie sobie Państwo, że w ramach tej metody, jakby tą metodą
posługuje się też wiele osób, które w gruncie rzeczy
mają duży dystans do samego twórcy tej metody. To jest dość
zaskakujące i te osoby wolą nazywać ten rodzaj pracy ustawieniami
systemowymi, gdzieś tam nie przemycając nawet w
nazwie hellingerowskie nazwiska samego Berta
Hellingera. Więc już tutaj niektórzy jeszcze mówili
konstelacje dawnymi czasy, więc naprawdę już tych, tych nazw jest jakby wiele,
co świadczy o tym, że, że
tutaj jakby nie mamy jednej wspólnej nawet wizji tego, co
się dzieje. Natomiast możemy faktycznie zacząć tą opowieść od,
od kilku słów, jak to wygląda? Czyli jeżeli przyjdziemy na
takie spotkanie, czy ono się będzie odbywało w
grupie, tak jak większość z nas być może
kojarzy ustawienia z takich procesów grupowych,
prawda? Które już gdzieś tam medialnie nawet zaistniały, choćby,
choćby w jakichś filmach się pojawiały. Tutaj, na naszym
rodzimym polskim rynku też był jeden film, gdzie, gdzie
ustawienia były wykorzystane jako pewien element całej tam
intrygi. Natomiast no tych warsztatów jest
wiele i jest ich coraz więcej. Kiedy ja zaczynałam tą pracę
z ustawieniami dwadzieścia czy dwadzieścia parę lat temu,
to, to terapeutów się tą
metodą było niewielu w Polsce, natomiast teraz jest już ich
naprawdę ogrom, można powiedzieć. I takie właśnie ustawienie w grupie
może, może stać się naszym doświadczeniem i sposobem na
poznanie tej metody, ale też tą metodą na przykład
ja osobiście bardzo lubię oprócz grupowych spotkań pracować
indywidualnie w gabinecie i wówczas też taki proces
ustawieniowy realizujemy sam na sam z osobą, która
do mnie przyszła. Ale może opiszmy, jak to wygląda w tej
bardziej znanej formie grupowej, bo ona jest taka, nazwijmy
też bardziej może, chociaż nie wiem, czy
bardziej spektakularna, ale może łatwiej jest to opisać. No, zapewne jest
bardzo efektowna, jeżeli patrzymy. Niewątpliwie robi, robi wrażenie na wielu
osobach i wprowadza w zdumienie. Co myślę,
to zdumienie, to powiem, że ono mi właściwie cały czas
towarzyszy, mimo że tych procesów już przeszłam setki.
Oczywiście na pewno poziom takich jakby prostych wrażeń
emocjonalnych jest już może mniejszy, bo tak jak
sobie przypominam, ustawienia właśnie sprzed tych dwudziestu lat,
kiedy żeśmy je tam wykonywali w jakiejś grupie ówczesnych
terapeutów czy osób zainteresowanych
wtedy tą początkującą w Polsce metodą, to wiesz,
wystarczyło parę słów, parę ruchów. Wszyscy
płakali jak bobry, więc teraz już może tak się nie dzieje
na tych ustawieniach. Są one jakby w pewnym
sensie spokojniejsze, ale z drugiej strony też mam wrażenie,
że idące jakby dużo głębiej, też w dużo głębsze
obszary. Natomiast tak czy owak, są na pewno
widowiskowe i są robiące wrażenie, takie jakby w ogóle
poznawczo, ontologicznie. Mnie to cały czas
zadziwia, z czym my tu właściwie mamy do czynienia. I
szczerze mówiąc, nawet się cieszę, że nie mam takiej do
końca jasnej odpowiedzi, tylko jakby coraz więcej pytań. Bo
gdybym być może znalazła ostateczną odpowiedź tłumaczącą jakość tego
zjawiska, to być może bym ugrzęzła w tym, tak jak wielu
teoretyków, którzy, których gdzieś już przestaje to
ciekawić, co robią. A tutaj jakby ta ciekawość jest no elementem... ciekawość
to może brzydkie słowo, ale takie zadziwienie
bardziej bym to nazwała. Jest elementem, który mi nieustannie
towarzyszy. Ale wróćmy do tego, jak to
wygląda. Czyli przychodzimy na takie spotkanie, na
którym zwykle kilka takich procesów może być wykonanych w ciągu dnia. I
wstępem do, do tego procesu, zwanego ustawieniem, jest zwykle powiedzenie kilku
słów, z czym się przychodzi. Choć też zdarza się,
że niektórzy terapeuci pracują tak mocno intuicyjnie. Sam Bert
Hellinger tak pracował. Aczkolwiek ja bym tutaj przestrzegała
przed takim jakby mapowaniem, takim powtarzaniem
sposobu pracy Berta Hellingera, bo on naprawdę był wyjątkowy w swojej
takiej pogłębionej intuicyjności i myślę, że
tutaj nie można, że tak powiem, modelować
jego pracy, tylko trzeba pracować tak, jak, tak, jak to
człowiekowi terapeucie w duszy gra. Więc zwykle jednak
pojawia się jakieś pytanie, z czym ktoś przychodzi? Aczkolwiek
nie jest to takie pytanie, jak na przykład w klasycznej
psychoterapii grupowej, gdzie, gdzie opowiada się o sobie
dużo, prawda? Jest to cała jakaś tam narracyjna historia
przedstawiająca uwarunkowania tej osoby. Tutaj
w gruncie rzeczy im mniej tych słów, tym lepiej.
Czyli na przykład klient mówi: przychodzę z tematem
mojego związku, w którym na przykład teraz
jest jakiś moment takiego rozdroża. Nie wiem, co
dalej. Nie wiem, czy teraz jakby Beato, czy teraz
powiemy parę słów o tym, z jakimi tematami można przychodzić
na ustawienia? Ja bym prosiła, żebyśmy jakby
najpierw ten proces może przeanalizowały. Jak to wygląda. Bo
jest to trudne.... Tak, czyli proces generalnie polega na uruchomieniu, na
otwarciu czegoś, co nazywamy akurat w ramach ustawień polem
wiedzącym polem. Tak to nazywał twórca
metody. Niektórzy mówią o polu informacyjnym. To
też odrębne zjawisko, któremu za chwilę pewnie poświęcimy parę
słów, prawda? Natomiast jest to zaskakujące, jak prosto, jak
prosto się to tutaj dzieje. Mianowicie chcę podkreślić, że
ustawienia są taką metodą, w której nie wchodzimy w jakiś
rodzaj na przykład hipnozy, takiej oddzielającej nas od nas samych.
Stajemy się, owszem, reprezentantami postaci, bo to mogą być
osoby, które należą do tematu tego
klienta, który zgłosił swoją sprawę, więc może to być
reprezentant jego samego, na przykład jego
partnera albo jego rodziców, albo jego
współpracowników. Jeśli temat dotyczy jakichś zawodowych
relacji, ale mogą być to też reprezentanci pewnych aspektów, pewnych jakby
no właśnie, tematów czy części nas. Więc może być ktoś, kto
stanie jako reprezentant, powiedzmy, objawu albo
celu tego klienta, albo jakiejś części jego na przykład poczucia bezpieczeństwa
albo własnego życia nawet, bo czasami
temat to jest wszystko, temat relacji, czy to będą
relacje międzyludzkie, czy to będą relacje w obszarze naszego
świata wewnętrznego. To poruszamy się tutaj w
relacjach, czyli coś rezonuje z czymś i na przykład
w tym, w efekcie tego rezonansu
brakuje harmonii, prawda? Czyli jakieś moje aspekty wewnętrzne
na przykład się ze sobą nie dogadują albo nie jestem w
stanie harmonijnie funkcjonować z osobami w moim
otoczeniu. Więc stają reprezentanci tychże, tychże postaci lub
aspektów. Stają. Dawnymi czasy, kiedy się robiło
ustawienie, to ten tak zwany, nazwijmy go klient
ustawiał, czyli i stąd może ta nazwa, prawda?
Czyli zgodnie ze swoim czuciem, takim rozpoznaniem wewnętrznym. W tym
pomieszczeniu jakby układał taki obraz tych osób. Czyli
tutaj na przykład czuję, że stoję ja- mówił klient do
swojego reprezentanta i tam go delikatnie ustawiał w to
miejsce. A tu na przykład dwa metry od ciebie czuję, że
stoi moja matka, a tu gdzieś tam inne postacie, prawda? I
tak delikatnie ustawiał ten obraz. Teraz zwykle
już się tego nie robi i naprawdę wystarczy, że ci
reprezentanci usłyszą, kogo reprezentują. I tu się
właśnie ten zadziwiający proces realizuje,
mianowicie nie wiedzieć właściwie do końca czemu. Oczywiście
jakieś koncepty, konceptów tłumaczących to jest wiele, ale jest
to zagadka. Osoby te zaczynają rezonować tak, jakby
uzyskiwały dostęp, taki właśnie informacyjny do pewnych obszarów
rozpoznań dotyczących tego, co reprezentują, czyli tych
postaci bądź aspektów. Uzyskuje się ten
dostęp do tych informacji poprzez najprostsze
wrażenia płynące z ciała. I to jest takie
ciekawe, tutaj też poznawczo, bo ustawienia nam pokazują, jak
niesamowitym detektorem, jakim
skutecznym, trafnym i takim niedocenionym przez nas
detektorem informacji, można powiedzieć najogólniej, jest nasze ciało
i to ciało, kiedy właśnie stoimy jako
reprezentanci. Ono nas prowadzi w tym procesie.
Ono nam pokazuje najprostsze. My się tu nie musimy wczuwać w
jakieś siódme głębie. Niektórzy się na przykład obawiają,
przychodząc na takie warsztaty i mając w perspektywie bycie
reprezentantem, obawiają się, czy ja będę w stanie
odpowiednio to poczuć. Więc tu się w ogóle nie ma co tego
bać, ponieważ ja mam takie doświadczenie, że każdy jest
dobrym reprezentantem, wystarczająco właściwym.
Oczywiście różnimy się wrażliwością,
intuicyjnością, jakąś taką sensytywnością własną
i każdy odrobinkę inaczej odbierze te
sygnały. Aczkolwiek doświadczenie mam takie. Nawet takie
eksperymenty gdzieś robiłam, czasami w takich, w takich grupach
szkoleniowych, że tą istotę, istotę tego tematu, istotę jakby sprawy, tego,
kogo reprezentujemy, odbierzemy w sposób adekwatny, czyli odbieramy
pewne takie odczucia. Wygodnie mi się tu stoi wobec na
przykład tych innych osób w układzie lub zdecydowanie nie. Na
przykład mam potrzebę się tak jakby zwinąć w sobie, schować.
Czuję, że moje ciało jest takie zamknięte. Być może mam
się ochotę w ogóle odwrócić w drugą stronę albo patrzeć na
podłogę, a być może właśnie czuję, że mnie przyciąga
do innych. Czuję się lekko i to takie. I
właśnie odczytując takie najprostsze sygnały, czyli przede
wszystkim to ciało, jest tutaj takim informatorem
najprawdziwszym. Te sygnały płynące z ciała są naprawdę
najbardziej adekwatne. Do tego dołączają się wrażenia, odczucia, emocje.
Czasami też dołączają się do tego rozmaite
myśli, jakby takie koncepty, obrazy. Ktoś na przykład
stoi w takim procesie, zaczyna na przykład tak sztywno ruszać
rękami i mówi: ja mam wrażenie, że tutaj jestem jakimś
żołnierzem. Tak na przykład, bo taką mam postawę i takie mam
odczucie, jakbym był żołnierzem na wojnie. No więc takie
rozmaite, jakby jeszcze wzbogacone
różnymi innymi wrażeniami z innych zmysłów, mogą się pojawiać doznania i
aczkolwiek mówię, te z ciała płynące są zwykle... One nie są. One nas nie
zaprowadzają na jakieś manowce. Czasami już te takie wizje,
jakie mamy, to tutaj trzeba być z nimi bardziej ostrożnymi. Aczkolwiek one
też niezwykle nas czasami prowadzą, ale tu już więcej
ostrożności trzeba, żeby się gdzieś tak nie zapędzić
w trochę swoje własne rewiry. I właśnie idąc za, idąc jakby po
nitce tych rozpoznań, cały ten, ten układ, o
którym powiedzieliśmy, ten składający się tam z dwóch, trzech
czy większej ilości osób, ten, ten proces ustawieniowy.... jakby dąży
do, do jakiejś naturalnej, można nazwać, harmonii. I ten proces dążenia, dążenia
do harmonii jest, no, często taki często niełatwy, często musi przejść
przez różne tam trudne zaułki. I co tu jest
ciekawe, taki proces ustawienia to jest, można powiedzieć,
tak jakby to jest historia sama w
sobie najczęściej, czasami oczywista dla nas, bo czasami
tak- Bardzo przepraszam, ale mówisz, zasłuchałam się,
ale jednocześnie zanim przejdziesz do tej dalszej
części wypowiedzi, to ja sobie pozwolę na kilka słów refleksji do tego, co
do tej pory byłaś uprzejma nam powiedzieć o tej metodzie. Ja dwukrotnie
byłam świadkiem, czyli uczestniczyłam w ustawieniach. Nie dla siebie, tylko dla
kogoś. I potwierdzam w całej rozciągłości to, co powiedziałaś. Na jednym z
ustawień.
Pani poprosiła, żebym była jej siostrą i
proszę mi wierzyć, że ja zielonego pojęcia nie miałam, że ja
tak naprawdę jestem nienarodzoną siostrą. Natomiast
momentalnie, kiedy zaproponowano mi miejsce akurat, akurat w tym
wypadku siedzące, nie wiedzieć czemu, skuliłam się do pozycji
embrionalnej. Zwinęłaś się w kłębek. Zwinęłam się po prostu automatycznie.
Tylko, tylko usiadłam na tym, na tym fotelu. Natychmiast
przeszyła mnie, po prostu ogarnęła mnie taka myśl, że ja koniecznie muszę
przybrać taką, taką pozycję. Przez
moment zastanawiałam się, czy to w ogóle wypada. Oczywiście, no bo inni jakby
siedzieli normalnie, ale poszłam za
tym. Po prostu pozwoliłam się prowadzić. I tak się rzeczywiście wydarzyło, że
ciało podyktowało jakby to wcześniej, to, kim ja jestem w tej historii.
Natomiast podobne, podobne wrażenie było w momencie, kiedy w innej historii
odgrywałam, odgrywałam to złe słowo, no ale spełniałam rolę tego
świadka, który dotyczył postaci pewnej, pewnej starszej pani.
Później się okazało, że rzeczywiście, no, no, było to bardzo głębokie dla mnie i
takie, no, nieprzyjemne momentami wrażenie, ponieważ ta osoba jakby
kompletnie była kimś innym niż ja jestem. I tu powiem, że, że
źle to zniosłam. Natomiast jeżeli chodzi o odczucia ciała, to nagle poczułam
takie szalone drętwienie w palcach prawej ręki.
Ogólnie rzecz biorąc, wrażenie takie, jak niesiemy coś zbyt
ciężkiego i potem usiłujemy te palce rozprostować i w zasadzie
prawie ich nie czujemy. I okazało się, że ta osoba zanim odeszła,
bo to też dotyczyło osoby już nieżyjącej, przeszła paraliż i ta prawa strona
no, była niewładna. Także chciałam tylko na bieżąco
odnieść się do, do twoich słów i potwierdzić, że to w sposób nieprawdopodobny
sprawdza się i działa.
I bardzo przepraszam, bo przerwałam ci, a ty chciałaś jeszcze
kontynuować. Tylko jak, jak, jaki jest przebieg, kiedy już wszyscy
mają wyznaczone role? Role i wejdą w to odczuwanie i co się
wtedy dzieje, prawda? Więc tak jak właśnie tutaj
mówiłam chwilkę temu, rozwija się tak, jak
ty to też Beata opisałaś, rozwija się historia i ta historia, to w ogóle
praca z ustawieniami jest tak fascynująca, moi drodzy, to wam
muszę powiedzieć. I to kiedyś powiedział sam Bert Hellinger
na jakimś spotkaniu. Pamiętam, ale ja to naprawdę potwierdzam
z doświadczenia, że kiedy się tak posiedzi w
gabinecie, popracuje tą metodą, to człowiekowi się już nawet
nie bardzo chce na przykład do teatru chodzić czy do kina,
bo ma tyle tych, tych wrażeń, tych historii, jakby
jestem nimi tak wypełniona już. A każda z tych historii jest fascynująca
i fascynująca jakby, no bo naprawdę te nasze ludzkie historie,
kiedy w nie tak jeszcze wejdziemy troszkę głębiej pod
podszewkę i zobaczymy, to właśnie drugie dno, te
uwarunkowania, co z czego wynika, co czemu służy, jak to też to postrzegaliśmy
czasami jako takie negatywne, prawda? Jeśli, jeśli
tam wejdziemy głębiej i zobaczymy, co właśnie leżało pod
spodem i jak zobaczymy na przykład, jak ciężki los ktoś
niósł. Osoba, którą postrzegaliśmy na przykład jako
jakiegoś tam zamkniętego w sobie albo
nieprzyjemnego, tak w kontakcie, prawda? I kiedy nam się
odsłaniają takie obszary, to, to naprawdę
nabieramy jakiegoś takiego, takiej nowej optyki, danej sytuacji.
I jak tutaj, i to jest bardzo też ciekawe,
że te historie, które pokazują się w ustawieniach, są takie, można powiedzieć,
przenikające przez czas.... ponieważ po pierwsze
ustawienie pokazuje nam zwykle to, co tu i
teraz ma miejsce w takim właśnie pogłębionym nieco
wydaniu, czyli, czyli patrząc na
to na przykład, jak w tym układzie ustawiają się, prawda,
choćby partnerzy czy, czy tam rodzina, czy jakieś inne
osoby będące ze sobą w relacji, to zwykle ten
klient może powiedzieć: "O, tak, faktycznie tak to u mnie
wygląda. Na przykład matka stoi odwrócona tyłem do ojca,
dzieci są gdzieś pośrodku pogubione" albo jest tam jakoś,
prawda? Zwykle taka jest syntonia, odczucie, że tak to
wygląda. Więc jest to jakby taki obraz tego, co tu i teraz. Pokazują ustawienia
również w takim jakby kontekście historycznym
przyczynę, uwarunkowania. Zwykle nas cofają do tyłu, w różną odległość
nas cofają, bo czasami cofają nas tylko odrobinę
do jakiegoś momentu, kiedy w naszym aktualnym życiu na
przykład coś nie zostało przepracowane, choćby w tej relacji
partnerskiej. Został jakiś ból, zostało jakieś na przykład
jakiś brak wzięcia odpowiedzialności z jednej czy z drugiej
strony za coś, żal, pretensje
i tak dalej. I czasami tylko o to chodzi. Czyli jest to
wtedy trochę podobne w gruncie rzeczy, jak, jak taki proces
psychoterapeutyczny, prawda? W gruncie rzeczy chodzi o to, żeby
na przykład wypowiedzieć, nazwać coś, co gdzieś tam leżało
nietknięte pod spodem i na przykład jakoś wadziło tej relacji, prawda? Czasami
ustawienie cofa nas jeszcze bardziej do tyłu, do
momentu i to jest bardzo częste, do momentów tej naszej
wyjściowej sytuacji, w której się kształtowały te
nasze zręby osobowości, czyli do momentu naszego dzieciństwa
i do tego naszego wyjściowego układu. Czyli ja
w sytuacji, kiedy przyszedłem na świat między
mamą, tatą i tutaj pokazują się te rozmaite lojalności, komu. To, to
są pewne specyficzne ruchy, które też ustawienia odkrywają,
oprócz takich klasycznych, jak się też zna z psychoterapii
triangulacji, prawda? Czyli takiej, że dziecko gdzieś tam
pomiędzy rodzicami godzące czy, czy
też produkujące jakieś objawy po to, żeby rodzice się ze
sobą dogadali. To ustawienia też pokazują, no, taką na
przykład głęboką lojalność nas wobec rodziców. I na przykład fakt, że my bardzo
często już jako małe dzieci i to się
dzieje zupełnie poza naszą jakąś taką wolicjonalną
decyzyjnością, to się dzieje poza naszym rozumem. To nie są
decyzje świadome, tylko zupełnie automatyczne,
takie atawistyczne, nawet można powiedzieć, nieświadome. Więc
mogą one się dziać naprawdę, kiedy mamy miesiąc, a nawet
jak obserwuję, to one mogą już w życiu płodowym naszym
zapadać. Mam wrażenie, że tak się niekiedy dzieje, kiedy
dziecko na przykład wyczuwa, że, że rodzic, no,
tak wcześnie, to zwykle dotyczy to matki, że matka jest,
że jest jakiś kłopot tutaj, że
ona jest na przykład słaba albo czymś bardzo obarczona, albo
że ma ogromny poziom lęku w sobie, albo że nie jest
gotowa na przykład na macierzyństwo. I w takiej sytuacji
dziecko i mówię to, to są decyzje totalnie podskórne i nieświadome, tak jakby
decyduje, to ja będę ten dorosły w tym
układzie, to ja tutaj muszę być silny, ja to muszę wziąć
na siebie jakby odpowiedzialność za ten cały układ, po to
choćby, żeby przetrwać. Dla każdego dziecka jest
podstawowym, jakby podstawową potrzebą,
prawda? Jeżeli wyczuwam, że ktoś, kto ma być moim opiekunem,
jest z jakiegoś powodu tak, tak dramatycznie słaby, no to
ja muszę być ten silny. I czasami do takiego
momentu się cofamy. I tutaj cała sztuka polega na tym,
żebyśmy mogli tak mając te ileś tam lat, trzydzieści,
pięćdziesiąt czy ileś, żebyśmy mogli spuścić trochę z tego
tonu, bo my niesiemy w sobie cały czas taką postawę,
tego wielkiego dziecka, takiej osoby na przykład, która
jest nadodpowiedzialna, za wszystko czuje, że ona niesie
właśnie tą, tą, tą, tą odpowiedzialność, dźwiga za wszystko. Ale też z drugiej
strony taka osoba ma zwykle ogromną
trudność w wejściu w taką relację, gdzie może być
taki dobry przepływ dawania i brania, bo to są osoby, które
dają, prawda? One się nauczyły już od zarania dawać, dawać,
dawać, ponieważ musiały przetrwać, więc dawały, dawały
wewnętrznie czy też potem zewnętrznie, jakoś w realu życiowym.
I ich zadaniem jest nauczyć się brać. A jeśli tego nie
zrobiły w tym swoim pierwszym układzie z mamą, no to
teraz mają taką jakby możliwość wewnętrznej reaktywacji,
tego powrotu do tego momentu i
doświadczenia sytuacji, w której mogą się poczuć wreszcie
małe i w związku z tym też bezpieczne tak wewnętrznie. I oczywiście
nie o to chodzi, żebyśmy wrócili totalnie do jakiegoś
poczucia, że jesteśmy dziećmi bezbronnymi i tak dalej, ale
żeby ta część w nas, która nieadekwatnie
dojrzała oraz nie doświadczyła tego, co każde
dziecko, co jakby jest takim wyposażeniem
naturalnym każdego dziecka, czyli poczucie bezpieczeństwa, takiej
wiary w to, że będzie dobre, takiej pierwszej, otulającej nas
dobrej macierzy, prawda? Tak mówiąc, mówiąc trochę poetycko, jeżeli tego nie
doświadczyliśmy, no to zwykle nam brakuje tej takiej
bazy, która właśnie pozwala choćby się bezpiecznie poczuć w
związku, prawda? Ja się wtedy tylko bezpiecznie czuję wtedy,
jeżeli totalnie na przykład kontroluję sytuację, ale już nie
mogę spuścić z tonu. Więc jeśli mi się uda wrócić do tego mojego pierwszego
dziecięcego momentu i tutaj właśnie poczuć się
bezpiecznie wśród tych, którzy byli tam u mojego
początku, no to, to jest bardzo duży często sukces i często
i ustawienia nam w tym niezwykle potrafią pomóc.
Mm, ale co jest charakterystyczne też- Innym słowem,
jest to takie kompleksowe podejście do tematu
współzależności oraz powiedziałabym, funkcjonowania i reakcji,
interakcji między członkami, no, pewnej społeczności, w tym wypadku na przykład
rodziny.... Tak, jak najbardziej. Tu się cały
czas poruszamy w obszarze tego, co było w doświadczeniu
naszym osobistym, czyli mówimy o ustawieniach, które
w gruncie rzeczy właśnie gdzieś tam można by porównać do
klasycznych psychoterapii, prawda? Mniej lub bardziej pogłębionych.
Czyli moje doświadczenia, czy one by były jakieś z
aktualnego życia, czy one by z dzieciństwa doświadczyły, to
jakby jest ten poziom. Aczkolwiek myślę, że taki właśnie, no,
na przykład to jest, to jest piękne w ustawieniach, co dla mnie jako
osoby prowadzącej te procesy jest przeogromnym
komfortem, że w nich dochodzi się najczęściej, udaje się dojść do leżącej
u podłoża tych naszych relacji, mówiąc najprościej, teraz to
słowo jest może nadmiernie trochę
eksploatowanych w różnych kręgach, nazwijmy, ezoterycznych,
tak? Ale użyję go jednak, bo ono jest najbardziej adekwatne,
czyli do miłości. Udaje się tu zwykle dotrzeć do
tego, że u zarania naprawdę jest miłość, aczkolwiek ona
oczywiście często jest obolała. Często ona jest tak pod
spodem, że w ogóle na wierzchu ona się nie może przebić i
dlatego myśmy jej nie czuli. Ale do tego się udaje
dotrzeć. I to na przykład tak mogę powiedzieć troszkę w
kontekście wielu na przykład szkół, takich klasycznych,
terapeutycznych, gdzie bardziej docieramy tylko do bólu, prawda?
I konfrontujemy się na przykład ze złością na tych naszych
rodziców, że tak nam tam gdzieś krzywdę uczynili. I
możemy z tą złością się tam pozmierzać i ją wyrazić. I to
też jest oczywiście potrzebne, ale to jest pewien etap.
Jeśli się na takim etapie zatrzymamy, no to niestety, ale
tak powiedziałabym, kwaśno w tym życiu trochę będziemy
mieli. To, to nie jest, to nie jest jakby dobry punkt
startowy do szczęścia w życiu. Jeżeli ja zostaję na jakimś
żalu, pretensji i poczuciu takiej krzywdy, nawet jeśli ją
sobie uświadomiłem, prawda? A ustawienia pozwalają nam jeszcze
dalej pójść. Też przechodzimy bardzo często przez ból,
przez, przez cierpienie, przez to na przykład
odrzucenie przez tych najbliższych, takie pierwotne i przejść
przez coś takiego, co jest naprawdę wyzwanie w takim procesie.
Ale potem, jeśli właśnie jeszcze
troszeczkę dalej pójdziemy głębiej, to właśnie dochodzimy
najczęściej do tej miłości, która jest u bazy. I to
jest, to jest w tych procesach, tak z mojego punktu
widzenia, czymś naprawdę takim pięknym i, no i, i to mi
pozwala też pracować tą metodą, z takim czystym sumieniem. Ale to właśnie,
tak? Tu wydaje mi się też ciekawym i takim odróżniającym tą
metodę od innych terapii jest wprowadzenie reprezentantów osób, które odeszły,
umarłych. To jest, wydaje mi się, mnie to
natychmiast, cały ten proces to trochę kojarzy się z tą
metagenealogią Jodlowskiego i sama, sama nazwa właśnie konstelacja rodzinna.
No, to jednak sięga, jest, dla mnie ta nazwa jest piękna, bo ona
w moim wyobrażeniu sięga właśnie dalej niż ten nasz, nasz
świat, w którym żyjemy. Ona, konstelacja gwiazdy, a więc wszechświat.
Ona ogarnia dużo, dużo dalej i dużo głębiej.
I właśnie o tym bym chciała teraz mówić dalej.
Tak, dokładnie mi to wyjmujesz z ust,
Beato. Przepraszam. To bardzo, bardzo właśnie
fajne, że tak wiesz, też się prowadzimy nawzajem w tym. Mhm. Tak, tak.
Jeśli, jeśli mogę, tak? Czy jeszcze byś chciała coś dokończyć?
Czasami tutaj słucham i nie wytrzymuję i... No to, to
mów, to mów od razu. Ja powiedziałam o
tym, o tej zachwycającej dla mnie i bardzo, bardzo
takiej obrazowej, głębokiej nazwie konstelacje rodzinne z wprowadzaniem
przodków. Tak, ta nazwa mi się też tak mi pięknie brzmi i od razu taki
właśnie obraz ładny tworzy, prawda? W przeciwieństwie na
przykład do ustawień, które brzmią tak trochę dyrektywnie, takie
prawda, coś tu ustawiamy. Też tak mam. Ustawiamy, ustawiamy. Tak.
I właśnie ten temat, który wprowadziłaś, Beato, mianowicie nasza łączność
jeszcze z większą ilością osób niż
tylko nasi rodzice. To jest właśnie ten dalszy jeszcze ciąg,
o którym chciałam powiedzieć, czyli historie nie tylko te
nasze osobiste z życia są tematem
ustawień, ale to, co jest charakterystyczne dla tej
metody, to właśnie fakt, że pozwala ona
sięgnąć jeszcze bardziej w głąb. I ta historia, o
której powiedziałam, ta fascynująca historia, czasami korzenie ma i czasami
prowadzi nas jedno, dwa, trzy lub nawet kilka pokoleń do tyłu.
Pokoleń lub jakichś takich więzi naszych, bo to ustawienia oczywiście one są z
pokoleniami związane, ale to ciekawe, że nie tylko osoby z naszej
rodziny, tutaj takiej bezpośredniej, z krwi, się pojawiają w
ustawieniach, również, również postacie, które z nami lub z
naszymi przodkami byli, były jakąś taką istotną
koincydencją życiową połączone. Natomiast
właśnie to, co Beato wprowadziłaś jako to pojęcie takiej
wielkiej konstelacji i też wspomniałaś o osobach zmarłych,
to jest taki delikatny, niewątpliwie delikatny element
ustawień. Ja się tu zawsze poruszam, poruszam się tu
ostrożnie, moi drodzy, bo, bo
to tak, jak się mówi, że są takie miejsca, w które nawet
anioły boją się zaglądać, prawda? I jeśli odsłaniamy tą, tą zasłonę, no
właśnie, tej drugiej strony i wchodzimy w tą przestrzeń,
wchodzimy w nią poprzez, my w ustawieniach nie, nie
zaglądamy tam z ciekawości, bo nas to interesuje, co tam po
drugiej stronie, tylko zaglądamy tam-... ponieważ
prowadzą nam, nas tam głębokie nasze
więzi, głębokie nasze więzi właśnie z tymi,
którzy często już odeszli z tego świata.
I co ciekawe, mogą być to więzi jak najbardziej
świadome, czyli na przykład moja miłość, którą
miałam w sercu na przykład do mojej babci, prawda? Która
odeszła i było to dla mnie na przykład dużym dramatem, bo
powiedzmy, ta babcia mi zastępowała matkę i wtedy ja
się mogę w takim procesie na przykład pożegnać, bo czasami
tego być może brakowało, albo wypowiedzieć, wyrazić coś,
czemu nie dałam, czemu właśnie głosu nie dałam, a
teraz mogę to uczynić i to jakąś ulgę przyniesie.
Natomiast często też ustawienia pokazują więzi
właśnie nie te świadome, ale te, których byśmy
sobie nigdy nawet nie wymyślili, że one istnieją. I to
jest bardzo ciekawe. Taki proces nam to
pokazuje. Oczywiście sprawdzić to my możemy tylko
jakby po efektach tego procesu, czyli po tym, czy on,
czy, czy temat, z którym pracowaliśmy, no, w jakiś sposób się zmienił. A jakie
to mogą być rodzaje właśnie takich głębokich, czasami,
czasami naprawdę starych, dawnych więzi? Może
tutaj parę słów teraz na ten temat, bo to jest właśnie
charakterystyczne dla ustawień i z tego ustawienia są
szczególnie znane, że w tym, w tym obszarze potrafią się
poruszać. Mianowicie chodzi tutaj o, chodzi tutaj o taką lojalność, naszą
systemową. Kiedy pracujemy tą metodą, widzimy
bardzo wyraźnie, że my nie jesteśmy oderwanym jakby elementem
rzeczywistości, tylko jesteśmy w niezwykły sposób połączeni.
Właśnie tak jak w tej konstelacji, którą sobie możemy
wyobrazić, patrząc na niebo lub na jakąś siatkę połączeń. Jesteśmy połączeni
z wieloma postaciami z systemu, do którego należymy i z
którym jakby tak wspólnie rezonujemy. Tak jak właśnie na przykład też się
opisuje biologiczne, rozmaite struktury, organizmy czy
gatunki, prawda? I biolodzy obserwują, jak one ze
sobą nawzajem rezonują. To na przykład
Rupert Sheldrake, jeden z takich znanych badaczy, którzy
gdzieś tak się też poruszają, trochę na granicy nauki i
tego, co takie, powiedzmy, alternatywne,
odkrył i- inaczej odkrył, no, to są pewne jego hipotezy, ale
on je cały czas sprawdza. Mówiące
o... On to sugeruje nas tą polem morfogenetycznym czy polem
morficznym. O tym właśnie współrezonansie, takim w
ramach, w ramach przedstawicieli czy jednego gatunku, czy
też pomiędzygatunkowym, prawda? I my jako ludzie niewątpliwie też jesteśmy,
no, uczestnikami. Jesteśmy jakby wprzęgnięci w taką siatkę
oddziaływań. I o co tutaj chodzi? Chodzi tutaj bardzo często o
sytuację, to, co się- może tak od
drugiej strony. To, co się dzieje w naszym życiu tu i
teraz, czyli na przykład tematy, jakie ze sobą niesiemy, czy
to będzie coś, co na przykład dzieje się w naszym ciele,
gdzieś jest na poziomie somatyki czy psychosomatyki. Mamy jakąś
dolegliwość, coś nas boli albo mamy jakąś
tendencję stałą. Wchodzimy na przykład ciągle w podobny rodzaj
związków i podobnie one nam się na przykład kończą jakąś porażką. Albo w jakiś
szczególny, szczególny sposób wchodzimy
w relacje z pieniędzmi. Nie potrafimy ich na przykład zarobić,
utrzymać albo mamy tendencję do brania kredytów.
Albo mimo że mamy bardzo bogate wykształcenie i ogromne gdzieś
tam zasoby, to nie możemy się odnaleźć w przestrzeni
zawodowej. Więc pewne takie nasze stałe tendencje, pewne takie
jakości, kiedy je właśnie w taki sposób ustawieniowy próbujemy
rozpoznać, to one prowadzą nas bardzo często do
identyfikacji naszej właśnie takiej więzi z losem kogoś, kto był w tym
naszym systemie przed nami. I najczęściej jest to los postaci, który
był, który był jakiś trudny. Coś, coś na przykład
było tak jak się, tak jak się mówi o traumatycznych,
rozmaitych doznaniach, które są takimi, kiedy czegoś jest
za dużo lub się to dzieje zbyt nagle, lub się to dzieje
permanentnie, ciągle jest bardzo obciążające. Więc jeżeli nasi
przodkowie doświadczyli takich właśnie przeżyć i w
sposób no, jakiś taki konstruktywny, nie udało
się przez nie przejść, bo na przykład system naokoło był
zbyt mało wspierający lub warunki były tak dramatyczne. Na
przykład była wojna i tego wsparcia nigdzie nie było, nijak
szukać, prawda? Więc jeżeli jest takie
doświadczenie, które właśnie nie zostało przeżyte, to tak jak
się na przykład mówi o traumie, to już w takich klasycznych
nurtach pracy z traumą, że trauma to jest takie zjawisko,
które albo można przeżyć, czyli
egzystencjalnie przetrwać, po prostu przejść przez nie tak
jak na przykład przez wiele doświadczeń wojennych, prawda, przeszli ci, którzy,
którzy no właśnie mieli, mieli takie historie za
sobą. I oni przeszli po prostu, żeby przeżyć,
czyli, ale nie byli w stanie tego przepuścić przez takie
swoje struktury emocjonalne, bo by ich to zabiło, prawda? Bo
nie wiem. Poziom lęku, poziom braku
bezpieczeństwa byłby tak duży, że tego by po prostu ich
organizmy nie przetrwały. Więc oni się nastawili na
przeżycie egzystencjalne. Albo traumę można
przeżywać, czyli w niej się wtedy emocjonalnie, czyli w niej
się wtedy zapadamy i na przykład przez wiele
lat nie możemy wyjść z tego. I to na przykład, kiedy
sobie popatrzymy, tak no, II wojna światowa jest na pewno
gdzieś tam za nami, takim największym koszmarem, prawda,
społeczno tutaj takim historycznym, jaki
miał miejsce.... te kilkadziesiąt lat temu i kiedy tak
popatrzymy nawet z perspektywy czasu, to byli tacy, którzy
można powiedzieć, tacy silni, prawda? Ja też jeszcze kojarzę
takie osoby. To już są ludzie, którzy mają teraz powiedzmy,
około dziewięćdziesięciu lat i mają taką jeszcze energię życiową
i tak idą jakby do przodu, mimo już tam jakichś yy
oznak słabości ciała. Ale taką werwę
mają. I to są ludzie, którzy przeszli przez takie dramaty,
ale oni po prostu popruli do przodu, prawda? W tym, w
tym, w tym takim jakby ruchu przetrwania. A są tacy,
którzy się zapadli, czyli jakby przeżywali tą traumę. A
tutaj chodzi o to, żeby jakby wie co połączyć, połączyć
jedno i drugie poniekąd. Ale to właśnie często
może się stać dopiero gdzieś w kolejnym
pokoleniu. I to jest ta taka trauma, tak jak się to mówi,
trauma transgeneracyjna czy taka trauma pokoleniowa, prawda? Takie tematy,
które w danym momencie, kiedy one się działy,
były zbyt trudne, żeby sobie z nimi poradzić i w
związku z tym one przeszły jak takie pewne, można sobie
wyobrazić, takie, takie nie wiem, takie jakieś zamknięte kule,
takie ko, jakieś takie kompleksy otorbione, otoczone. One przechodzą jakby
w następne pokolenia albo te następne pokolenia, można
powiedzieć, biorą na siebie ten temat po to,
tak jakby, żeby go wreszcie rozwiązać.
Ja na przykład obserwuję, że bardzo często teraz właśnie
dopiero rozwiązywane są tematy, które na przykład choćby dotyczą
drugiej wojny światowej. I je rozwiązują nie ci,
którzy te doświadczenia przeżywali, tylko bardzo
często ich wnukowie, prawnukowie. To są dopiero
pokolenia, kiedy ten temat może dojść do głosu i już na tyle jest
bezpiecznie wokół, że ten temat można teraz przetransformować. Yy
i my takie tematy rozmaite w tych
swoich więziach rodowych, które są przedziwnym
zjawiskiem, jakimś rodzajem takiej łączności, lojalności, takiego powiązania ze
sobą, tak jakby Indianie na przykład mówią, prawda, że
rodzina ma duszę swoją. I tutaj też to widać. Bert Hellinger
też tak mówił, że istnieje coś takiego jak dusza rodu,
dusza systemu czy duch systemu. Potem takiego pojęcia bardziej używał. Mm
i, i ta dusza, jeśli gdzieś, mówię dusza tak w cudzysłowie, prawda? Lub no,
ta energia systemu, jeżeli gdzieś właśnie jest zablokowana, to jakby
to, to zablokowanie tak jakby woła, tak jakby
woła te kolejne pokolenia po to, żeby
ten temat mógł być puszczony dalej, żeby mógł być
oswobodzony. Często w naszym systemie wołają nas ci też, którzy z jakiegoś
powodu mieli tam trudne miejsce. Tego
miejsca nie znaleźli w tym systemie, a sami się
z niego wyłączyli lub zostali przez system wyrzuceni.
Lub jedno i drugie naraz. I to były na przykład właśnie
osoby, które... No, to może być różnie. To może być
ktoś, kto yy wykroczył gdzieś poza normy
tego systemu, czyli popełnił coś, co było niezgodne z zasadami
tam ówczesnego życia. Zrobił jakieś wykroczenie, prawda?
Zachował się nie tak, jak należy i system go jakby wyrzucił,
bo wiadomo, że każdy system funkcjonuje na zasadzie pilnowania
pewnych zasad, prawda? To, to widzimy, mówimy nie wiem, my
Kowalscy, my Nowakowie, prawda, my Polacy, my
katolicy, my ezoterycy i mamy swoje zasady, w ramach których
się poruszamy. Jeżeli ktoś yy należący jakby do
tej grupy zacznie mówić: "o, o, to niekoniecznie musi
tak być", prawda? Zacznie wątpić w coś, no to wtedy
system go nie wyrzuca. System bardzo, bardzo
trudno jest, żeby system był na tyle otwarty, że zaakceptuje
takiego, który, który zaczyna mieć jakieś inne
zdanie. No więc te nasze rodowe systemy
podobnie funkcjonują i mogą być to osoby, które właśnie z
takiego powodu gdzieś zostały wyoutowane, wyrugowane. Ale na
przykład na takich obrzeżach naszego systemu mieszczą
się też dzieci, które, które nie znalazły w nim
miejsca, czyli na przykład dzieci, że tak powiem, z różnych
innych niż prawe łóż, tak? Przyrodnie rodzeństwo, które było znane lub
nieznane, które nie zostało tam uznane w danej rodzinie. Dzieci, o tak jak ty
wspominałaś, Beato, że reprezentowałaś nienarodzoną siostrę. To też jest często
temat ustawień. I tutaj już poza całą tam dyskusją, prawda,
ideologiczną na temat aborcji czy, czy, czy dzieci,
które nie przeżyły, to w tych procesach ustawieniowych widać,
jaką ważną rolę w tej całości, tej konstelacji naszej rodowej, pełnią dzieci,
również te, które wcale na świat nie przyszły, które
tylko tam zaistniały w brzuchu mamy przez chwilę. Jak one też
jakby często domagają się tego
prawa przynależności. A co to znaczy domagają się prawa?
Domagają się po prostu miejsca w sercu, prawda? Domagają się
takiego uznania na ten moment choćby, że
przynależą tutaj. Być może to się dzieje gdzieś na
poziomie duchowym. Być może te dusze potrzebują tego uznania.
Jeśli go nie mają, to gdzieś czują się takie wyrzucone.
Trudno powiedzieć, jak to się, w jakich przestrzeniach się to
rozgrywa, ale na takiej psychologicznej
właśnie przestrzeni, prawda? Matka, no, która właśnie doświadcza
czegoś takiego. Czy utraty dziecka wskutek jakiegoś naturalnego
poronienia, czy tym bardziej wskutek aborcji, kiedy jeszcze jest obciążona
odpowiedzialnością, z którą się jakoś tam mierzy lub od której zupełnie ucieka.
Ale, ale o to tutaj chodzi, żeby, żeby
właśnie matka, ojciec też, ale matka jest tu zwykle taka
pierwsza bardzo, żeby mogła dla takiego
dziecka zrobić rzecz, wydaje się najprostszą,
ale w gruncie rzeczy najtrudniejszą, czyli znaleźć miejsce
w sercu. Móc takiemu dziecku powiedzieć: "moje kochane
dziecko", tak wewnętrznie powiedzieć: "ty należysz tutaj
do nas".... Tak się stało, jak się stało. Być może ma
powiedzieć: "Szanuję twój los, jeśli tak się wydarzyło", a
może ma powiedzieć: "Biorę moją odpowiedzialność za to,
że tak się to potoczyło. Natomiast masz miejsce w moim sercu jako dziecko"
i wtedy jest to taka dorosła, dojrzała postawa. I wtedy
tutaj jakby ta, ta cała równowaga jest zachowana. Dziecko może być dzieckiem.
Nie, nie musi czuć złości, odrzucenia
albo na przykład odpowiedzialności za tą sytuację, albo jakiegoś
pogubienia w ogóle w przestrzeni. Być taką, nazwijmy,
pogubioną duszą, tak? Tylko dziecko znajduje miejsce, a
potem sobie gdzieś tam odpływa, najczęściej w swoje, swoje
duchowe rewiry, jakieś, tak? Ale na ten moment tego
zaistnienia tutaj to miejsce było dane i
odczytane przez tą istotę. I to jest bardzo potrzebne,
bo jeżeli- Jeśli mogę na sekundeczkę tutaj- Ależ proszę cię,
bo ja tak wiesz, jak ja się rozpędzę, to, to nie przestanę. Także mów Beato. Ja
poruszyłam ten temat z dwóch powodów. To znaczy obecności przodków.
Pierwszy powód jest taki, żeby uświadomić wszem i wobec, że
konstelacja rodzinna nie jest, nie ma w sobie nic z wywoływania duchów, seansu
spirytystycznego. To są zupełnie inne przestrzenie, to są zupełnie inne
kanały. A poza tym, tu z mojego punktu widzenia,
podkreślam, z mojego punktu widzenia tego rodzaju wchodzenie w taki
kanał informacyjny i emocjonalny nie musi oznaczać
wcale dotykania rzeczywiście tego, co jest po drugiej stronie. Bo my
dotykamy w tym momencie, przynajmniej możemy dotknąć emocji, myśli,
czynów, wszyst- wszystkiego, co zostało jakby zapisane
właśnie w tym polu informacyjnym. I niekoniecznie, uważam, dotykamy wtedy aż
bardzo głęboko i nie udajemy się do, do świata duchowego.
Tak, tak. To ja to tak widzę, że tu być może warto to
podkreślić, że to tak trochę jak w snach, że nie każdy sen, który śnimy, a w
którym pojawia się osoba zmarła, jest faktycznie snem z
poziomu astralnego, w którym dochodzi do spotkania dwóch dusz, dwóch
świadomości. Czasami po prostu mając do czynienia z taką postacią
w scenariuszu naszego snu, jesteśmy jedynie poddani pewnej, no,
pewnym działaniom ze strony świadomości, która kreuje,
pokazuje nam pewien archetyp oddziałujący w danej
chwili na nas bardzo silnie. Czyli jeśli
jeździmy za szybko samochodem, we śnie pojawia się
zmarła babcia. Niekoniecznie ona się fatyguje do nas z
zaświatów w tym momencie, ale ona jest archetypem tej
osoby, która zawsze nam grozi tak- takim konstruktem po prostu. Ostrzegała.
I była tą, ostrzegała, przestrzegała. Karmiła nas tymi
historiami o wszystkich wypadkach w rodzinie od
czasu w ogóle, kiedy wymyślono samochód i skonstruowano go. Także to, to
są i ja bym tutaj, no, po-po-pozwoliła sobie w tej dyskusji o tym
wspomnieć, że to niekoniecznie jest to samo, żeby sobie nie wyobrażać, że w tym
momencie z zaświatów cała rodzina
przestępuje w naszą stronę, bo moim zdaniem to tak nie działa. Natomiast
to, co my ściągamy z pola i jesteśmy w stanie wczuć się w daną
postać, nie chcę powiedzieć odegrać ją, ale dać jej miejsce w przestrzeni tu i
teraz, poprzez swoje ciało. To jest inna rzecz. To niekoniecznie są
kontakty z duchami przodków. A poza tym, jeśli mogę jeszcze
jedno dodać à propos tych relacji z przodkami,
to mnie się to, o czym my tutaj mówimy, cały czas w sposób istotny i
przejmujący wręcz momentami kojarzy z tym, co
w niektórych środowiskach nazywamy klątwami pokoleniowymi. Czyli
właściwie można by się było zastanowić, co jest
mechanizmem wtórnym, a co pierwotnym. Czy my nie
przepracowujemy jakiegoś procesu rodzinnego i domaga się on
wyjaśnienia teraz i spełnienia i zamknięcia jakiegoś
historycznego, genealogicznego koła historii, koła
jestestwa naszego roju, czyli
naszej rodziny, czy też powiedzmy my się odwrotnie
i my się programujemy poprzez naszych przodków na, na zasadzie
takiej: piętnaście pokoleń temu była pierwsza kobieta, którą źle potraktował
mężczyzna. I mamy programowanie wszystkich
następnych pokoleń kobiet, że teraz idę na łatwiznę. Facet to świnia.
Mhm. I na to można też i metoda Hellingerowska bardzo mocno
pokazuje, jakby w lustrzanym odbiciu to, co ezoteryka nazywa klątwą
pokoleniową. Moim skromnym zdaniem.... To tak tylko chciałam dodać, bo to jest
bardzo, bardzo istotne, bo ty mówisz pięknie, mówisz uczenie,
mówisz porywająco, ale tu są takie rzeczy, które, w
których ludzie budzą niepokój. I właśnie jedną z nich jest jakby
pokazanie im tej różnicy, że to nie jest seans spirytystyczny. To nie jest
coś takiego, gdzie my otwieramy drzwi do świata duchowego. My być może
jesteśmy to zdolni zrobić w trakcie tak silnej
koncentracji mentalnej energii i tak
dalej, i tak dalej, która tworzy się w tej grupie
uczestniczącej w zajęciach. Być może jesteśmy nawet do
tego zdolni, ale niekoniecznie to się dzieje. Więc wiesz, bo to
jest jakby jeden z tych, no, nie powiem, zarzutów, ale z
tych, z tych elementów, które przeciwnicy metody bardzo chętnie przepajają na
litą- Z różnych kręgów czy duchowych. I
produkują z niej noże albo szpilki. No, tam w zależności
od tego, na co mają ochotę. Mhm. Mhm. Wiesz co, ustawienie
też, kiedy sobie myślę o takim wywoływaniu duchów, to troszkę
mi się to kojarzy z taką zabawą, prawda? Z
eksperymentowaniem. Oczywiście zwykle to tam też miało, było
wyrazem jakiejś potrzeby czyjejś, ale tutaj my podążamy właśnie
bardziej krokami tych naszych więzi i
rozpoznajemy, co my w sobie nosimy, bo my w sobie naprawdę nosimy to.
Nosimy te, no, te właśnie takie nieprzepracowane tematy, nieprzepracowane
historie. I ustawienie pozwala jakby sięgnąć do, do źródła tej
historii i niejako ją tak przetransformować właśnie po to, żebyśmy tego nie
musieli nieść dalej. To jest dla mnie, powiem ci Beato, cały czas taka ogromna
zagadka, w jaką przestrzeń my wchodzimy. Dlatego ja się w
ustawieniach poruszam niezwykle ostrożnie. Naprawdę mam
wszelkie, myślę, gdzieś tam swoje, swoje
tkanki, kanały i tam dostępne struktury, bardzo takie wysubtelnione, żeby
na przykład nie pójść za daleko.
Na przykład w tych tematach, bo to zapytałaś o tematy
zmarłych, prawda? I tu się, i tak jak żeśmy to tutaj
opisywały, pojawiają się te, te historie, jakby one się tak odsłaniają
częściowo. Czy to są nasze obrazy wewnętrzne, czy odsłania nam
się... No, odsłania nam się na pewno coś, co my tak
czy owak nosimy w sobie, tylko zwykle o tym nie wiemy.
To, co na przykład wiesz, tutaj powiedziałaś parę słów o
klątwie. Ja bym tutaj mogła troszeczkę to zobrazować, jak
to wygląda od strony ustawień, to, co zwykło się nazywać
klątwą. O, byłoby bardzo miło i bardzo
ciekawe. Wiesz, co ja na przykład tutaj obserwuję?
Obserwuję tutaj bardzo często zjawisko ogromnego
jakiegoś doświadczenia bólu, który właśnie nie
został, nie został uznany, nie miał
możliwości wyrażenia się. Bardzo często, kiedy zanurzymy
się pod taki temat, ktoś przychodzi i mówi: "Tam w tej
mojej rodzinie to takie niepowodzenia, ciągle się na przykład
właśnie nie wiem, związki walą albo ciągle wszyscy
bankrutują. To już któreś pokolenie, prawda, że
bankrutujemy?" Kiedy wejdziemy głębiej pod to, co
właśnie niektórzy nazwaliby klątwą, takie
dramaty powtarzające się, to zwykle dojdziemy właśnie do
historii jakiegoś bólu, który się nie mógł wyrazić. Bardzo
często, co ciekawe, jest to ból na przykład związany z
odrzuconą miłością. A takich historii
przecież jest wiele, prawda? Kiedy ktoś na przykład kochał
zdecydowanie bardziej, druga osoba wybrała kogoś innego
lub dla niej to uczucie aż nie było tak istotne, ale ten,
który kochał bardzo. Dla niego to było, to był
podstawowy motyw życia, prawda? I to, że to
uczucie nie mogło zostać zrealizowane i że ta osoba
została z takim, z takim, no, z taką właśnie pustką,
niemocą w ogóle zrobienia czegokolwiek z tym, co
tak mocno ją od środka wypełniało. Z tą, tą miłością czy
jakimś pożądaniem. Jedyne, co jest w stanie zrobić, to jakby
wypuszcza z siebie taką intencję. Oby, oby tym na
przykład kolejnym czy tej parze, która powstała, że tak
powiem, na mojej krzywdzie, oby nie działo się dobrze, prawda?
Taka, jakby taki myślokształt, taka intencja powstaje
w kimś takim, kto doświadczył
takiej, takiej dużej zadry na tym polu, na tym polu miłości
uczuciowym. I taki motyw, właśnie taka
osoba, taki na przykład odrzucony narzeczony
czy, czy ktoś, kogo uczucia właśnie tak zostały,
trochę takie... Bo jeżeli, jeżeli to było pogodzone,
jeżeli to było, że tak powiem, takie domknięte, prawda? Ktoś
powiedział: "Przykro mi." Zostało to wszystko
gdzieś tam wewnętrznie pogodzone, to taki temat nie będzie,
jakby wisiał nad tym systemem. Natomiast wiszą tematy,
które właśnie nie zostały odpowiednio w danym momencie
domknięte czy nie miały szansy przeżycia. I one
potem tak jakby się tak snują przez to pokolenie. I co tu
jest ciekawe, że kiedy my właśnie trafimy się do
takiego momentu, czasami to są na przykład postacie, które
doznały jakiegoś innego rodzaju bólu w ramach naszego
systemu czy przez nasz system. Na przykład ostatnio pamiętam,
pracowałam z takim tematem mężczyzny, który miał tam finansowe, zawodowe
problemy i myśmy na przykład doszli do
sytuacji też z czasów wojny. No, właśnie, ta
wojna nam się tu często powtarza, kiedy
jego poprzednicy, już nie pamiętam, czy to był dziadek, czy
pradziadek tego mężczyzny,
dali gdzieś tam schronienie Żydom w jakiejś piwnicy i w
pewnym momencie z sąsiadem, nie wiem, co było ich motywem.
Prawdopodobnie jakiś finansowy motyw. Tych
ludzi tam przechowujących się zalali po prostu betonem.... Yy, i taka
sytuacja po prostu nad tą rodziną wisiała
i ta rodzina nie mogła mieć jakby powodzenia takiego
finansowego. No, oczywiście można zadać pytanie, gdzie to się
dzieje, tak? Tak jakby, tak jakby w pewnym sensie te dusze,
które nie znalazły spokoju, które, które gdzieś cały czas
domagają się swego w pewnym sensie. Ale kiedy
właśnie w takim procesie ustawieniowym, poprzez tych
reprezentantów, którzy tam stoją na miejscu, odczuwają te
wrażenia i kiedy my, yy, no właśnie i
są jakby włączeni w to pewne pole informacyjne i kiedy my
w tym polu, yy, kiedy na przykład ci, którzy żyją, głęboko uszanują los tych
osób, tak jakby się pochylą wewnętrznie nad nimi,
doświadczą też, yy, gdzieś tego bólu, który,
który oni przeżyli, ale już w takim świadomym odczuciu, a
nie na przykład w tym, że, że ciągle bankrutują, prawda? Bo
w tym doświadczali tego bólu. A tu chodzi o to, żeby go
jakby, żeby zobaczyć na, na tą realność, co tam się
działo, kiedy i kiedy też jakby otworzą serca na tych
ludzi, prawda? Czy to był jakiś odrzucony narzeczony, czy to
był właśnie ktoś, kto, kto na przykład, powiedzmy, był ofiarą
naszej rodziny. To okazuje się,
że wtedy właśnie ten cały system znajduje jakiś taki swój
rodzaj spokoju, harmonii. Wszystko znów ma swoje miejsce
i to, co ja na przykład obserwuję, to można zauważyć,
że, yy, że wtedy często, yy, nawet te
postacie, na przykład powiedzmy, ta odrzucona
narzeczona, staje się takim poniekąd nawet jakby
aniołem stróżem tego systemu. Kiedy ona została
uznana, kiedy jej, jej to uczucie zostało
uszanowane, kiedy ktoś powiedział: „byłaś dla mnie ważna
albo być może nie doceniłem wtedy tego, co ty mi
ofiarowałaś, albo być może po prostu taka była prawda. Przykro
mi, że z twojej strony było to znacznie mocniejsze niż z
mojej. No i przykro mi”, prawda? Ale padnie to „przykro mi”
i to jest wystarczające. I kiedy coś takiego ma miejsce,
to właśnie wtedy widać, że jakby można powiedzieć, nawet z
tego, co nazywaliśmy klątwą, powstaje pewien rodzaj... gdybyśmy
się tym takim językiem ezoteryczno-duchowym
porozumiewali, to pewien rodzaj takiego nawet błogosławieństwa
powstaje. Bo często widać, że właśnie z tych
postaci, które, które gdzieś tym swoim bólem epatowały czy cierpieniem, no
właśnie, powstają tacy wręcz opiekunowie tego
systemu. Co jest bardzo, bardzo ciekawe i też takie
gdzieś ogromnie budujące dla mnie. Powiedz, powiedz mi,
Agnieszko, taką rzecz, bo przyszło mi do głowy pytanie. Nie
wiem, częściowo do-dotyka tematu
audycji, częściowo być może nie, ale jest dla mnie istotne.
Czy ty uważasz, bo wiele mówisz o tym, że jesteśmy w stanie już z
poziomu, ee, nawet życia płodowego, tak, wiele emocji, myśli,
odczuć, yy, kontekstów sytuacyjnych dotyczących matki,
ojca, rodziny najbliższej przejmować. Czy, czy
my mówimy, nie jest swego rodzaju takim przekazywaniem również tego poczucia
winy za tą, yy, za tą, yy... No bo
powiedzmy, jest rodzina, w której jest ten, jest ta wielka tajemnica, yy, tak
obrazowo często w literaturze nazywana tak zwanym trupem w szafie, który, yy, o
tym się nie mówi, ale z pokolenia na pokolenie wiadomo, że
nasz dziadek, pradziadek zrobił coś tak strasznego jak chociażby to, o czym
powiedziałaś, yy, przed chwilą, o, o, o tym, o zamordowaniu ludzi,
którym obiecano, yy, schronienie. Uratowanie, mhm. Tak. I
teraz, yy, czy to poczucie winy również może być w ten sposób przekazywane?
Jak najbardziej, jak najbardziej. Ja tu
bardziej mówiłam o bólu, cierpieniu, prawda? Yy,
lęku. Lęk może być często też takim tematem
przekazywanym. Taki nieuspokojony, stary lęk.
Bardzo często, ale, ale również to, co właśnie nazwałaś poczuciem winy. Yy,
i tutaj co, yy, no właśnie i tutaj też, yy, w takim procesie właśnie
ustawieniowym istnieje możliwość, yy, żebyśmy, kiedy uda nam się dotrzeć do tej
pierwotnej historii, gdzie ta sytuacja, tego, yy, tego zawinienia miała
miejsce, yy, możliwe jest też, że wewnętrzne, ponieważ my
jako te dzieci przychodzące do danych systemów,
bierzemy w nich wszystko, co jest dla siebie
naj-najtrudniejsze. Jak gąbki po prostu,
przyklejamy, zabieramy wszystko to, co zostało
nieprzerobione, nieprzepracowane. Tak, jakbyśmy
przychodzili i mówili: „to, to ja to wszystko jakby tak
uratuję, naprawię”. Ci najsłabsi w systemie zawsze jakby mają
taką bardziej, yy, że tak powiem, trudną rolę, prawda? Tak
jak w wojsku- Że tak nawet powiedzieć. Tak, taką heroiczną. To,
to nie generałowie, tylko szeregowcy idą na froncie, prawda, i
giną. A w rodzinie to są dzieci. Ci, którzy
przychodzą, oni muszą przetrwać. Tak jak powiedziałam, to jest
pewien Dawid. Dziecko musi przetrwać w tej rodzinie, więc to,
co jest tam trudne, to ono natychmiast bierze, prawda? I
to ja, to ja, to ja to będę nieść. I między innymi wina
też jest takim często tematem. I o to wtedy chodzi, żeby... no właśnie, żeby,
yy, nie ratować tych naszych poprzednich pokoleń poprzez taką właśnie dynamikę
wewnętrzną, że my będziemy nieśli to obciążenie,
tylko żeby dotrzeć do tej pierwotnej, wyjściowej
sytuacji i tak jakby pochylić się przed tym, co
tam się stało, uszanować to wszystko, uszanować obie
strony.... czasami nawet i najczęściej
o to chodzi, żeby się ostatecznie jakby wyłączyć z tego
tematu. Ale możemy to tylko zrobić wtedy, kiedy go realnie
zobaczymy, bo dopóki ten temat nie będzie zobaczony, to on
nam właśnie będzie wisiał jako taki ciężar, takie, taka wina,
obciążenie. A jeżeli realnie zobaczymy, co miało,
znaczy realnie, realnie, no to już się dzieje jakoś tam
symbolicznie w tym procesie ustawieniowym, czasami, czasami klient
dokładnie wie. Mówi: "No tak, to jest historia na przykład
mojej, mojej babci czy kogoś, prawda?" A czasami już nie
mamy tych informacji, więc tylko poruszamy się w obszarze tych
odczuć reprezentantów, którzy raźnie coś odbierają, pewne
wrażenia, właśnie te dynamiki odbierają, ale już tej historii
nie jesteśmy w stanie teraz zreaktywować, żeby prawie dokładnie,
prawda, ją w realu życiowym osadzić. Tylko jakby po efektach
możemy, możemy zobaczyć, że, że
przepracowanie tego tematu przyniosło nam ulgę. No i
właśnie o to chodzi, żeby to, co nazywamy winą, zostawić
jako odpowiedzialność. To jest też taka pewna transformacja
tutaj trochę słowa, prawda? Z winy na
odpowiedzialność. I zresztą nawet tak zobaczcie
Państwo, jak słuchacze, kiedy sobie
pomyślicie o tym, co gdzieś jest takim waszym
obciążeniem, no, każdy z nas coś tam w życiu nakiepścił,
prawda? Nieadekwatnie się zachował, świństwo jakieś
zrobił. Kiedy ciągniemy taki temat za sobą jako
wina, to on nas tak ciągnie w dół, tak nas, tak nas obciąża. Ale w gruncie
rzeczy tak, tak też nie ma w tym ruchu,
prawda? A kiedy my się z tym skontaktujemy na takim poziomie nieco bardziej
dojrzalszym, staniemy wobec tego
tematu z takim otwartym spojrzeniem i powiemy: ja
biorę odpowiedzialność za to, co zrobiłem. Biorę moją odpowiedzialność. To wtedy
po pierwsze ja jestem nie jak takie dziecko, które właśnie
dźwiga te ciężary uwalone gdzieś tam
już z rękami u podłogi, tylko po pierwsze mogę się stać
bardziej właśnie i świadomy, i dojrzały w tym wszystkim. A po drugie też wtedy,
konfrontując się też z tym, bo wina to jest często
ucieczka. Wina to w gruncie rzeczy jest ucieczka często od
odpowiedzialności. Łatwiej jest być winnym,
cierpieć. Jestem, jestem taki właśnie, zrobiłem coś takiego
okropnego. Będę głowę w popiele trzymać. Oczywiście tą głowę
trzeba chwilę potrzymać w popiele. Niewątpliwie tyle, ile, tyle,
ile się należy. Czasami trzeba tak jakby odpokutować, prawda?
Ale jeżeli zostanę w tym, no to jestem jakby stracony. I to też do
niczego nie, to nikomu ulgi nie przynosi. Komu przynosi
ulgę to, że ja dźwigam winę przez całe swoje życie za
coś, za coś, co... Nikomu to nie przynosi ulgi. Na
przykład w takiej sytuacji, na przykład tej aborcji, o której
żeśmy wspominali, prawda? Czasami matka się czuje tak winna,
czy świadomie, czy też tak podskórnie. Czasami to nie jest
wcale uświadomione, tylko na przykład to można rozpoznać po
tym, że ona nie ma otwartości, takiej głębokiej otwartości
serca na przykład na kolejne dzieci, bo nie jest w stanie
ich przyjąć, ponieważ ma taki dysonans wewnętrzny, takie
rozbicie, że zrobiła coś tak okropnego, czego nawet nie jest
w stanie dopuścić do siebie, ale, ale
nie może tego pomieścić w sobie, prawda? A jeżeli
się i to, ale czy to przynosi na przykład ulgę temu
dziecku, tej, jeśli to można wyobrazić sobie, że była jakaś
dusza? Czy to przynosi komukolwiek ulgę? Nikomu. To wszystkich
obciąża, prawda? Wszystkim jest ciężko. Oczywiście
nikomu, nikomu nie przynosi ulgi. Ale w Polsce mamy, konsekwentnie właśnie
kultywujemy tradycję zakłamywania, zakłamywania rzeczywistości, tradycję
dulszczyzny. To, że cały czas wpaja się nam, że, że twardym trzeba być, a nie
miętkim. I takie właśnie rzeczy, takie rzeczy, takie słowa
kształtują postawę zamkniętą wobec świata i taką, powiedziałabym,
też bardzo przemocową. To mówienie,
że cierpienie uszlachetnia, z czym ja się kompletnie nie
zgadzam, to też jest pewien, pewien klucz do tego- ... Cierpienie nas
od życia po prostu. Tak, mnie się to, mnie się to kojarzy też, wiesz, z
taką postawą w jodze, bo nie jest ten joginem wbrew opinii
ogółu i takiemu powszechnemu wyobrażeniu, kto
potrafi, wiesz, nogę za głowę i w ogóle jest tak rozciągnięty jak, jak
guma, czyli pokazuje, jak bardzo panuje nad
swoim ciałem. Nie, ten jest prawdziwym joginem. Jest nim ten, kto
praktykuje jakąś tradycję moralną, etyczną i duchową, związany,
związaną właśnie, właśnie z jogą. I dokładnie tak jest. Ja to widzę
w naszym życiu, że i w tym zamykaniu nas właśnie w takich, no,
gettach po prostu myślowych, gdzie właśnie wręcz oczekuje
się, że kobieta, tu w tym wypadku mówimy o kobiecie, która dokonała aborcji, że
ona powinna żyć ciągle i ciągle mentalnie się biczując. I jakby nikt nie
bierze pod uwagę tego, o czym wspomniałaś. Tej ceny, jaką za jej
biczowanie będzie płaciło-... całe otoczenie. To, że
jej poczucie winy może się w sposób dramatyczny odbić na relacjach,
powiedzmy, z dziećmi, które się pojawią na świecie, z jej partnerem, no, w
relacjach nawet z kobietami, z którymi ona pracuje. Że
to, to są bardzo takie, takie trudne rzeczy, ale też po prostu wpajane nam
przez, przez całe pokolenia, utrwalane w nas. Oczywiście, oczywiście, bo kiedy
tak, kiedy zostajemy w takim poczuciu winy, to też zostajemy
w takim wewnętrznym jakby nazwaniu: ja nie jestem w
porządku, a nam jest o wiele trudniej czasami dotrzeć do tego wewnętrznego
poczucia: ja jestem w porządku. Ja bazowo jestem w porządku,
tylko na przykład zrobiłam coś tak
okropnego, prawda? I za to teraz, okropnego, w
sensie, no, no, no tak to można i nazwać. I otwartymi oczami teraz na
to patrzę, i biorę odpowiedzialność za to. I to
nie jest, ja tak teraz sobie szybko mówię, biorę
odpowiedzialność, ale zmaganie się
wewnętrzne z tym tematem, żeby za coś wziąć odpowiedzialność,
jest naprawdę dużą sprawą i czasami też łatwiej jest nam utknąć w tej winie. To
jest bardziej takie dziecięce, to jest bardziej gdzieś
takie... No właśnie, tak, tak, tak tkwię i tkwię w tym niż, niż się
zmierzyć z tą odpowiedzialnością w taki sposób dojrzały. Ale
to jest, mi się wydaje, tutaj gdzieś droga i wyjście. Także ustawienia to- Tak,
ponieważ uwikłanie- Tematy, które do odpowiedzialności nas bardzo
często prowadzą, własnej i do zostawienia też
odpowiedzialności przy tych, przy których ona
należy, wówczas, kiedy my ją tak właśnie nieadekwatnie
niesiemy. Bo to, od czego zaczęłyśmy, prawda? Tutaj ta, ta
twoja sugestia o tym, że często niesiemy takie winy
rodowe, pojawiła się. I to o to chodzi właśnie,
żeby zostawić, żeby zostawić. Za to, co jest moją
odpowiedzialnością, ja mam wziąć ją na przykład w
relacji partnerskiej, prawda? Ale to, co należy do
drugiej strony lub należało do moich przodków, mam z
szacunkiem zostawić przy nich jako ich los, jako
ich sprawę. Ja się w to nie mieszam już. I wtedy zobacz, ja zostawiając coś
takiego, jakby właśnie wychodzę z tej pozycji, tego takiego
nadmuchanego, nieadekwatnie dużego, jakiegoś,
dużej takiej istoty, która w tym systemie nagle
zrobi porządek. Nie, ja wracam na swoje miejsce tego, który
na przykład tu jest najmłodszy w tym systemie albo gdzieś
tam w jakiejś kolejności był, prawda? Ale nie jest moim
zadaniem właśnie, jakby ratować moich przodków, dźwigając
winy, odpowiedzialność lub nie ich ból dalej,
prawda? Tylko moim zadaniem jest żyć moim
własnym życiem. Ale ponieważ przyszedłem na świat taki i w takim miejscu, no
więc, no więc właśnie rozglądam się wokół siebie, co
mogę zrobić za pomocą ustawień i tak, jakby to terytorium możliwie,
nie wiem, harmonizuję na tyle, na ile jest mi to dane
w tym momencie, na tyle, na ile potrafię i na ile też to
terytorium chce się zharmonizować. Bo to też czasami widać,
że pewne tematy, na przykład jeszcze niedojrzałe i jest je
bardzo trudno ruszyć. Na przykład jakieś tajemnice, prawda?
Jeszcze jakby nie chcą być odkryte i wtedy
też trzeba z nimi ostrożnie pracować. Ja bym powiedziała, że
te uwikłania, o których my tu mówimy, mogą zaburzać wręcz nasze przeznaczenie,
naszą drogę, naszą, naszą historię duszy, która przychodzi na ten świat i
przychodzi w konkretnym celu. Natomiast takie dodatkowe
uwikłania mogą bardzo mocno ten proces zaburzać. Może teraz przez chwilkę
spróbowałybyśmy sobie odpowiedzieć na to pytanie o to pole informacyjne,
morficzne. O to pole duchowe, o którym sam Hellinger przecież mówił,
że proces, cały ten proces w jego odbiorze przypomina misterium, że
tym procesem zarządza lub też umożliwia jego przeprowadzenie duch, siła
absolutnie
mentalna czy też- Wyższa od nas. Nie fizyczna i przekraczająca nas znacznie.
Tak, tak, niewątpliwie to, co było tutaj Berta Hellingera sposobem
prowadzenia tych, tych procesów, to
było takie bardzo głęboko i to z latami mu się
zdecydowanie pogłębiało duchowe nastawienie do, do
tego, co się dzieje w ustawieniach. Tak on je postrzegał,
tak ich doświadczał. I właśnie dlatego ta nazwa ustawienie
jest trochę nieadekwatna, bo to nie jest jakby proces
czyniony naszym pomysłem, naszą wolą, tylko tak jak to widział
Bert Hellinger, jest to proces, jakby któremu my się tak
poniekąd poddajemy, dajemy prowadzić. I tutaj właśnie, no czemu my się dajemy
prowadzić? Temu specyficznemu polu, które tutaj mówiłyśmy, że
ono się nam pojawia poprzez, ono, ono się jakby ujawnia poprzez reprezentantów,
poprzez ich te odczucia, wzajemne
ruchy, prawda? Poprzez pokazywanie się tego całego obrazu.... Yy, i to pole
też w sposób taki naturalny prowadzi nas też do, no właśnie, do
pewnego rozwiązania. Ono, my tutaj nie wymyślamy, co się powinno wydarzyć, żeby
było w porządku, tylko kiedy sobie
pozwolimy, że to ustawienie samo nas poprowadzi.
Czasami właśnie tak, jak żeśmy mówiły, prowadząc nas przez
trudne momenty. To nie jest droga na skróty, to nie jest
takie sobie tam pomazanie miodem i jest cudownie. Czasami nas
naprawdę przez, przez trudne meandry to prowadzi, yy, ale kiedy właśnie
poddamy się temu prowadzeniu, czyli nie mamy tutaj takiej
własnej woli, nie mamy pomysłu. Ja jedynie jak ktoś na
przykład staje jako reprezentant, to mówię właśnie, żebyś nic
tam nadmiernie nie chciał czy nie chciała, nie kombinował,
prawda? Bo na przykład nie wiem, lubisz te osoby w grupie,
chciałbyś, żeby dla nich było miło, więc jak staniesz jako
matka, to się tak postarasz być taką kochającą matką. Nic
takiego. Nic nie robimy tutaj, jakby z takiej
intencji, tak, żeby było dobrze. Tylko oddajemy się
właśnie temu, co się pojawia, ponieważ okazuje się, że to
nas w sposób zwykły prowadzi do właśnie takich jeszcze
głębszych rozwiązań i jakby takiego uwolnienia
jeszcze głębszego. No i to jest zadziwiające to, co nas
prowadzi, to nie do końca jest dla mnie, powiem, oczywiste.
To mnie zaskakuje za każdym razem. Czy ja jestem z klientem
w gabinecie, czy prowadzę warsztaty, to każdy taki proces
jest dla mnie zadziwieniem. Skąd te informacje się pojawiają? Tak
adekwatne i tak też jakby skuteczne w swojej efektywności, prawda? Bo to, że to
wszystko, ta robota ma sens, że tak powiem, to my możemy
stwierdzić, no, oczywiście, po jakiejś tam uldze w trakcie
takiego procesu, ale też po tym, jaki to efekt potem
przynosi w naszym życiu, jak się zmienia to, z
czym myśmy przyszli, jak się relacje w życiu zmieniają, jak
się zmieniają, yy, no te nasze tendencje wewnętrzne, rozmaite. Mm, no
więc, yy, więc to pole informacyjne jakby, yy,
daje o sobie znać w samym ustawieniu, ale ono jakby potem
też działa, mam wrażenie, po ustawieniu, no bo ono cały czas
działa. To jest niewątpliwie jakaś taka struktura, tak jak
właśnie wspomniałam, Ruperta Sheldrake'a. On akurat od strony
biologicznej to badał. Yy,
nazwał sobie te swoje koncepcje, te hipotezy, bo on nawet
nie mówi, że to jest taka, yy, teoria, to jest
stuprocentowa jakby prawda obiektywna, tylko określa to jako
pewne hipotezy, które cały czas bada, a bada
właśnie, yy, taki rezonans pomiędzy, prawda,
pomiędzy gatunkami. Yy, wiele było takich
eksperymentów, obserwacji, doświadczeń, kiedy na przykład można
było zauważyć, gdzie, kiedy w jednym miejscu kuli ziemskiej na
przykład przedstawiciele jakiegoś gatunku, czy to tam szczury,
czy ptaki, czy jakieś inne stworzenia, nauczyły się na
przykład jakiegoś określonego zachowania, yy, to można było
zaobserwować, że w zupełnie innym miejscu zwierzęta tego samego
gatunku, które oczywiście fizycznie żadnej styczności nie miały,
yy, z tymi poprzednimi, to samo zadanie
robiły o wiele szybciej. Tak jakby się przetykały jakieś takie
kanały właśnie, które łączą je w sposób zadziwiający,
prawda? Obserwowano, yy, zwierzęta,
które gdzieś tam oddalone były od siebie, spokrewnione na
przykład matki, prawda, z nowonarodzonymi dziećmi. Kiedy zadawano
tym dzieciom jakiś tam rodzaj na przykład bólu, to matki
oddalone ileś tam tysiąc kilometrów, odczuwały ich. Po prostu
parametry się zmieniały, kiedy, kiedy te dzieci reagowały. To
zresztą na przykład widzimy, jeżeli mamy zwierzęta domowe i
Sheldrake też jest, jedna z jego pierwszych obserwacji i prac
dotyczyły zwierząt domowych, psów przede wszystkim.
I to ja na przykład sama widzę, że mój pies,
który, yy, jakąś taką ma z kolei swoją traumę
nieprzepracowaną, że nie znosi podróżować,
yy, dostaje jakiegoś dzikiego dygotu, kiedy musi wejść do
auta. To ten nasz pies wyczuwa i to ja mam
wrażenie, że po myślach naszych, bo jeszcze nie ma... Ja na
przykład rozumiem, gdybym brała walizkę, prawda,
pakowała, jakieś rytuały stałe zaczynała
wykonywać związane z wyjazdem, ale ja mam wrażenie, że to
się jeszcze nie dzieje, tylko na przykład my postanawiamy, że
gdzieś wyjedziemy na weekend z tym psem i ten pies już
ja widzę, że on na przykład mi pod łóżko zaczyna wchodzić.
Jest przestraszony, tak? Więc i, i myślę, że wielu
tutaj słuchaczy, którzy mają psy, mogą stwierdzić, prawda, że
pies wyczuwa, kiedy wracamy do domu. Tam już zaczyna merdać
ogonem, kiedy pan jest kilometr od domu. Jeszcze, jeszcze być
może ma takie wyczulone zmysły, których my na przykład
nie, nie uaktywniamy, prawda? Być może on to już słyszy z
tego kilometra, ale albo jakoś tam wyczuwa zapach. Trudno
powiedzieć, ale realnie wydaje nam się to niesamowite
i być może jest to właśnie, yy, być może jest to pewne
takie pole, które, które nie jest do końca fizycznym polem
albo jeśli fizycznym, to na jakimś bardzo subtelnym poziomie
tej materii polem, yy, w ramach którego między
tymi, którzy są jakoś połączeni czy to gatunkowo, czy
właśnie w systemie, tak jak w tej rodzinie naszej, prawda,
w tym naszym rodzie, jeśli są tam jakieś więzi
między nami, a właściwie to między nami wszystkimi są, bo
choćby same ustawienia pokazują, że, że między osobami,
które się zupełnie nie znają, są tak niesamowite więzi. Bo
jeżeli ktoś, kto mnie pierwszy raz widzi, stanie na przykład
na miejscu, jako, jako ja albo jako moja matka, albo
ktoś tam inny i ta osoba odbiera faktycznie
adekwatne, pewne wrażenia. To nie jest tak, że jak stanie,
to wie wszystko o tej osobie, bo to by jakieś szalone
było, ale pewne takie bazowe wrażenia może
wyraźniej, wyraźniej odczuć. No to skąd to wie, prawda? Ja
przepraszam, ja bym tu się posłużyła pewnym przykładem, żeby
jakby bardziej unaocznić, o czym my mówimy. Bo, yy, i odwołałabym
się też do mojego odbioru w tamtej
chwili, kiedy byłam świadkiem. Więc ja bezwzględnie czułam, że
ja się poddaję czemuś, ee, przekraczającego,
przekraczającemu mnie samą, ale poddawałam się temu, yy, bardzo płynnie i bez
lęku.... I to bardzo mocno chciałam w tym momencie podkreślić. Natomiast
jak ścisłe informacje płyną z tego pola, jest dla słuchaczy,
pozwolę sobie przytoczyć taki przykład,
gdzie- zresztą to jest chyba dosyć znane, znany
przykład takiego ustawienia, gdzie wnuczek miał bardzo wielkie pretensje i
właśnie, no, powiedzmy, poczucie winy, że
zaniedbał kontakty ze swoim dziadkiem, że mało z nim był, mało czasu mu
poświęcał. Najpierw próbował to tłumaczyć tym, że dziadek był
taki trochę mrukliwy i zamknięty w sobie. Niemniej
jednak nie było tego pożegnania, kiedy dziadek umarł. No i cały zespół takich
rzeczy się tam wydarzył w tej rodzinie. I
podczas tego ustawienia Hellingerowskiego
ktoś stanął w miejscu dziadka, ktoś z obecnych. I zaczął się
tworzyć właśnie cały ten
proces, który... Potoczył się proces, o którym my tutaj mówimy. I
doszło, doszło do momentu, gdzie pojawił się wątek, że ten, tenże
dziadek przez dwa lata był w obozie koncentracyjnym.
I zaproponowano, żeby dołączyli, dołączyły trzy osoby, które jakby
w tym momencie przejęły rolę współwięźniów. I
teraz tu bardzo ciekawy moment, bo każdemu prawdopodobnie
obserwatorowi tej historii, w pierwszej przynajmniej
chwili, w pierwszym momencie jej odbioru wydawało się, że tu utworzy się jakaś
wspólnota między dziadkiem a tymi współwięźniami, że nastąpi pewna więź
współczucia, empatii. Nie! Z, w przeciągu krótkiej chwili więźniowie zaczęli
go, współwięźniowie zaczęli go atakować. Zaczęli wykrzykiwać w
jego stronę bardzo nieprzyjemne rzeczy w stronę osoby, która była
świadkiem tego dziadka. I już pomijam ten
proces, ciąg dalszy tego, tego procesu, bo nie jest tu
najistotniejszy. Najistotniejsze jest to, że wnuczek dotarł do sedna sprawy.
Dotarł do tego, że dziadek owszem, był w obozie, ale po
opuszczeniu obozu zmienił nazwisko. Zmienił kraj, w którym przebywał, ponieważ
dziadek w obozie był kapo. Mhm, mhm. To po... No, długo trwała. Dużo by tu
opowiadać, ale ten wnuczek się tak zawziął, że dotarł do
tych wszystkich faktów, do prawdziwej tożsamości swojego, swojego dziadka. I
wspominam o tym, żeby podkreślić, jak niezwykle-
Niestety w tym momencie objawiła się
złośliwość rzeczy martwych. Mój router niestety
zastrajkował, co poskutkowało chwilowym urwaniem się
audycji, ale po krótkiej chwili klikania,
podłączania i po ponownym połączeniu się
odzyskaliśmy nad wszystkim kontrolę i wróciliśmy na
łono Internetu. Skończyliśmy na tym naszą, tą część rozmowy, na ustaleniu, jak
głębokie i dokładne są te dane, które do nas spływają. À propos naszych
przodków. À propos nas samych. Czasami bardzo zaskakujące i
wydaje się wręcz jakby nasza świadomość- ja myślę, że tu się mimo wszystko
kłania temat świadomości nielokalnej, poruszany przez fizyków kwantowych i
nasza świadomość wydaje się podłączać jakby
spontanicznie do odpowiedniego kanału, z którego sczytuje te dane. I to jest
dla mnie niesamowite. I to jest, myślę, zagadka, którą prędzej czy później, ale
fizycy kwantowi rozwiążą. Czyli świadomość i w
aspekcie duchowym istniejąca, ale też świadomość jako specyficzna baza
danych. Mhm. Tak, przekraczająca
naszą taką osobistą, że tak powiem, świadomą świadomość,
prawda? Tą, którą mamy na wierzchu, do której mamy dostęp i
którą gdzieś tam mentalnie obracamy w głowie. Taka większa
świadomość. Tak, na pewno. Chociaż też wiesz, jak Beato,
opowiadałaś o tej historii i właśnie o tym, że czasami
ustawienia faktycznie przyjmują
tę historię, czasami odsłaniają właśnie jakby ich drugie
dno. Te ukryte różne tematy. Bardzo
często, ale też trzeba być troszkę ostrożnym z tymi
informacjami, które na bazie ustawień się pojawiają. I tu jest
duże wyzwanie dla prowadzącego. Jeżeli
prowadzący zaczyna gdzieś tak nurzać się we
własnej omnipotencji i pozwala sobie na przykład na
takie wyraźne, na podstawie tych informacji
ustawieniowych, które powtarzam, są jednak wrażeniami pewnymi,
prawda? Nawet jeśli nam się coś wyraźnie bardzo
pokazuje, wręcz, że tak powiem, z datami,
nazwiskami, to, to musimy pamiętać, że są to wrażenia. Jeżeli prowadzący sobie
nadmiernie je tak ukonkretni, to można też
wpaść w taką pułapkę. Ja na przykład pamiętam takie
ustawienie jeszcze z czasów, kiedy się szkoliłam w tej
metodzie. Ono było prowadzone przez niemieckiego, jednego z
niemieckich terapeutów-... I w tym procesie
ustawieniowym wyraźnie było widać, że
matka, klientem był tutaj mężczyzna, taki około
czterdziestoparoletni i wyraźnie tam się pokazywało, że matka tego
klienta jest związana z jakimś innym mężczyzną. Ona
patrzyła po prostu w inną stronę i kiedy
tam dostawiono, dostawiono postać, no to się
ona zdecydowanie wyklarowała jako, jako jakaś postać,
z którą matka jest w relacji miłości. Natomiast ojciec
biologiczny, no, gdzieś tak był tam z boku. Ani on nie był
specjalnie zainteresowany, ani matka nie była zainteresowana
nim. Natomiast też ten, ten mężczyzna
właśnie, z którym ta relacja była taka bardzo żywa, też
jakby z wielką ochotą patrzył na tego, tego klienta
czterdziestoparoletniego, na jego reprezentanta. A ten
klient, też ten reprezentant klienta z kolei czuł dużą więź
z tym mężczyzną. No i wniosek terapeuty był taki, jakby
narzucający się z tego procesu. Na taki sobie pozwolił właśnie
wniosek terapeuta. Twój ojciec nie jest twoim biologicznym ojcem, tak? I ten
mężczyzna, wyobraźcie sobie, zrobił badania genetyczne. Namówił, namówił swoją,
swoją rodzinę, przekonał i, i
gdzieś tam przebadał temat zupełnie biologicznie. I
okazało się, że wcale nie, że jego biologiczny ojciec jest
jego ojcem, tylko prawdopodobnie na poziomie
duszy. I to jest tutaj istotne. I dlatego tak trzeba uważać
z tym, żeby, żeby właśnie nie, nie
interpretować zbyt, zbyt dosłownie. To znaczy trzeba być takim
ostrożnym, prawda? Można. Można powiedzieć, że tu się coś
pokazuje, odsłania, ale nie można sobie pozwolić na to, żeby
nazywać na sto procent. To wszystko musimy, musimy sobie
wewnętrznie rozpoznać bardzo powoli. To są delikatne
tematy i niewątpliwie tak było na przykład na poziomie
duszy. To ustawienie pokazało jakieś, być może matka kochała
kogoś innego. Być może dlatego wcale nie była zainteresowana
tym ojcem. Być może marzyła, żeby ten jej syn był dzieckiem
innego mężczyzny, prawda? I coś takiego się tutaj
ujawniło. I też jednocześnie głęboka więź, bo ta więź ma
bardzo często miejsce, tak jak właśnie mówiłam, w przypadku
osób takich wyrzuconych, no bo ten, ten narzeczony
prawdopodobnie z jakiegoś powodu był jakby wyrzucony poza
system, skoro tam nie funkcjonował. Albo oni się rozstali,
albo on może się z kim innym ożenił, albo jakieś
okoliczności nie pozwoliły, żeby oni byli
razem. I wtedy właśnie taki na przykład
człowiek młody, mężczyzna, który się pojawia w takim układzie,
może być jakby zewnętrznie połączony, mieć taką więź
wewnętrzną właśnie z tym, z tym człowiekiem. A porównywalnie, jakby
równolegle na przykład kobieta może mieć więź z jakąś byłą, byłą
miłością, byłą narzeczoną swojego ojca, prawda? I wtedy ona na
przykład też, no właśnie, nie jest w stanie nawiązać dobrej
relacji ze swoją matką. Czy ten mężczyzna, o którym mówiłam,
miał trudność w kontakcie z własnym ojcem, ponieważ
automatycznie był z nim w relacji jakiejś takiej
rywalizacji. Jeżeli on wewnętrznie doświadczał
siebie, tak jakby niósł w sobie, w środku tego, tego utraconego, tą
utraconą miłość własnej mamy, to poniekąd ustawiał
się w relacji z nią partnerskiej, prawda? Tak jakby
wewnętrznie reprezentując jej, jej, jej tego
ukochanego. No, i w związku z tym automatycznie ustawiał się
w opozycji wobec ojca, no, z którym był rywalem, prawda?
I to też wszystko można, że tak powiem, tak obierając
tę cebulę, przywrócić do właściwego układu. No ale
to tak tylko takie moje skojarzenie. Wiesz właśnie, że, że
czasami ustawienia ostrożności ogromnej wymagają. I
właśnie to jest, myślę, podstawowe. Jeżeli widzimy, że
terapeuta, który prowadzi ustawienia, pozwala sobie na za wiele
jakiegoś prowadzenia tego procesu, właśnie nie pozwala na to,
co ty Beata mówiłaś, żeby, żeby ten proces
toczył się sam, prawda? Żeby, żeby jakby
to coś większe nas tutaj prowadziło, tylko jest nadmiernie
dyrektywne albo właśnie pozwala sobie na takie bardzo jakieś uwagi, tutaj
autorytarne, no to myślę, że tu trzeba wtedy
być ostrożnym troszeczkę. Prawda jest taka, że czy...
Oczywiście nie chcę sprawy trywializow-,
trywializować, żeby to było jasne od początku do końca. Ale czy przychodzisz
na ustawienie ze swoim problemem, czy przychodzisz do wróżki, czy
przychodzisz do terapeuty pracującego powiedzmy ze snami na przykład.
Jeżeli zadajesz pytanie, musisz być gotowym na odpowiedź. Dlatego
tutaj na przykład jednym z zarzutów wobec tej metody jest brak
anonimowości, brak prywatności. To, że do
tego procesu czasami wiesz, jest to robione w całkiem, wcale niemałej grupie. I
teraz metodą kuli śnieżnej coraz kolejne osoby dochodzą,
ponieważ no, sam zainteresowany chce poznać źródło swojego problemu albo
poprawić coś w swoim życiu. No, z czymś przyszedł na tą
grupę i w pewnym momencie ta intymność może zostać bardzo
mocno zachwiana, bo padną słowa, które
wywołają pewne reakcje i tak dalej, i tak dalej. I to jest
jeden z zarzutów dla tej metody, do tej metody kierowany. Natomiast
ja uważam, że cóż, no, jeżeli stawiamy pytanie, no, musimy być gotowi na
odpowiedź. Inaczej nie ma sensu go stawiać. Dlatego, że z każdego
źródła, z którego ta odpowiedź do nas przyjdzie, czy to jest temat snów
i na przykład praca z terapeutą i powtarzającymi
się snami, jakimś ich aspektem-... szczególnie dla nas niepokojącym, czy też
szczególnie nas, nas interesującym? Czy przyjdziesz do przysłowiowej wróżki lub
astrologa i też zadasz pewne pytanie? No, czy przychodzisz właśnie na te
ustawienia? No, trzeba być po prostu gotowym na, na
odpowiedzi, bo z całej naszej rozmowy wynika, że odpowiedzi te mogą być
czasami niewygodne, nieprzyjemne, trudne. Mogą obnażać pewne rzeczy w nas
lub w tych, których kochamy.
Rzeczy, o których może nawet nie do końca chcielibyśmy
wiedzieć, że one miały miejsce albo że one się toczą. Stąd
ja uważam ten, ten zarzut, o którym wspominam, za, za bezpodstawny. Bo
jeżeli przyjmuję pewną formę
sytuacji, w którą wchodzę świadomie, no to też muszę się liczyć z
pewnymi aspektami, kosztami, z pewnymi nawet niespodziankami,
które podzieją się w trakcie czegoś, w co dobrowolnie
weszłam. Tak, tak, tak. To jest zwykle jakiś
taki istotny krok do przodu. Faktycznie, to, co, to, co
możemy doświadczyć w ustawieniu, to, czego się możemy
dowiedzieć. Chociaż też wiesz, mam takie poczucie, że
tyle nam się pokazuje, ile jesteśmy w stanie udźwignąć i to
tak krok po kroku się odsłania. Mam też wiele osób, które
gdzieś są ze mną w kontakcie już przez wiele lat.
Oczywiście w swoim rytmie są, przychodzą wtedy, kiedy tego
potrzebują, ale to jest tak, że też wszystko ma
swój czas i w danym momencie to się może odsłonić, a potem
przychodzi czas, kiedy, kiedy się odsłaniają te kolejne
kotary, krok po kroku. A też wiesz, jeszcze tak
wracając do tego, co wspomniałaś o tym takim poczuciu braku
anonimowości i jakimś możliwym zagrożeniu z tego płynącym,
prawda? Poczuciu takiego dyskomfortu, to też
chcę powiedzieć, że oczywiście może mieć to miejsce w jakiejś
na przykład ogromnej grupie. Sam Bert Hellinger tak często
pracował, prawda, z salami, na których siedziało, nie
wiem, tysiąc pięćset osób. Zdarzało mu się z takimi ogromnymi
pracować. No i jasne, że tam wtedy, no, jesteśmy każdy
wobec, wobec innych nieco anonimowi.
Natomiast w takich grupach warsztatowych, na których jest,
powiedzmy, tam kilkanaście osób, to ja muszę
powiedzieć, tak, wiecie, że obserwując to i mając już,
już tych doświadczeń sporo, że w tych grupach się ba--
myślę, że może to też troszkę od prowadzącego zależy. Na
pewno. Ale mam takie doświadczenie, że się bardzo szybko
wytwarza jednak takie poczucie wzajemnego, jakiegoś
dużego zaufania. I właśnie nie ma tej
postawy, takiej czysto obserwacyjnej, tak, żeby se ktoś siedział
na krześle i myślał: "Boże, co on tu wyprawia, co on ma
za problemy, co jakieś albo, albo, albo jakie on ma
dramatyczne problemy", prawda? Tylko poprzez ten
fakt, że jesteśmy reprezentantami nawzajem dla siebie,
że wchodzimy jakby od środka w te procesy i czujemy to i to, i to,
to wszystko możemy doświadczyć tego jako takie
bardzo ludzkie, prawda? I przestajemy
automatycznie oceniać w związku z tym. Dla mnie w ogóle
powiem Ci, że ta przygoda moja z ustawieniami to jest też
taka niesamowita lekcja właśnie wycofania się z
pozycji kogoś, kto sobie pozwala na ocenę, nawet na myślenie
o tym, że Boże, jaki ten człowiek jest, nie wiem, dojrzały,
niedojrzały, jakiś, jakiś tam taki
emocjonalnie czy siaki emocjonalnie. Ja naprawdę w
ogóle jakby gdzieś mam zupełnie wycofaną taką
tendencję, żeby taką pozycję zajmować. I tego mnie
nauczyły ustawienia, ponieważ ja, będąc od środka, bo na
przykład, kiedy pracuję indywidualnie w gabinecie, w takim
procesie i on też jest z całym tym bogactwem tych historii,
tylko że robimy go w dwójkę, to ja doświadczam
jakby, no, właśnie, tego wszystkiego od spodu. Ja mogę się
poczuć, jak się ta matka czuła i w związku z tym
zupełnie, zupełnie ta ocena tutaj jest nieadekwatna, nie
ma miejsca, prawda? Oczywiście można powiedzieć, to też nie
o to chodzi, bo czasami to było zarzucane Bertowi
Hellingerowi, tej metodzie, że tak z kolei się wszystko
wybiela, prawda? Że tutaj ktoś, nie wiem, był, był jakimś
przestępcą, robił coś okropnego, tak jak na przykład właśnie
hitlerowcy, prawda? Bert Hellinger teraz tu mówi, że mamy
wszystkich kochać. Mamy kochać, nie wiem, gałcicieli i jakichś
innych okrutników, ale to nie o to chodzi. Bynajmniej. To
jest jakieś, że tak powiem, zdecydowane nadużycie albo po
prostu prymitywny sposób postrzegania tego, co się dzieje w
ustawieniach. Ponieważ tutaj, nawet jeśli gdzieś ostatecznie się
pojawi miłość, bo ona się pojawia, ale to jest na bardzo
wysokim poziomie takie odczucie, znaczy takim już subtelnym,
na przykład między sprawcą a ofiarą, może się pojawić.
Naprawdę. I to jest, i to jest taki jakby ostateczny etap
takiego pojednania, pogodzenia. I ja wiele takich widziałam
procesów, gdzie choćby z tych czasów wojennych czy jakichś
historii życiowych, sprawca i ofiara byli się w stanie ze
sobą pojednać. Ale do tego się dochodzi naprawdę bardzo
powolnymi krokami i przechodząc przez te wszystkie trudne
doświadczenia i przede wszystkim biorąc odpowiedzialność i
zostawiając odpowiedzialność, która do kogoś należy,
przy tej osobie. Także to nie jest takie, takie łatwe
wybielanie, prawda? No, ale
tutaj właśnie jeszcze to, to chciałam podkreślić, że ta
atmosfera w tych grupach mam wrażenie, że jest taka bardzo
przyjazna, naprawdę i taka właśnie z takim
zrozumieniem. Myślę, że już teraz ludzie
też... Kiedyś może te ustawienia, tak jak
powiedziałam na początku, jednak nas poruszały. Myśmy tam
wszyscy płakali, byliśmy po prostu, ktoś tylko powiedział: "Nie
wiem, ja jestem dzieckiem", a cała sala buuu, tak? Wszyscy.
Teraz one są inne. Są takie bardziej, bardziej
delikatne, też gdzieś idące głębiej. I ludzie na przykład
też zrobili się tacy, mam wrażenie, wobec siebie subtelnie.
Nie jest tak, że na przykład po takim ustawieniu tam osoba,
która była klientem, jest, że tak powiem, oblegana i
dopytywana. Ludzie się zrobili tacy
właśnie-... mam wrażenie, że taką zdrową mają
teraz ostrożność i też ustawienia nas niesamowicie uczą
szacunku dla wszystkiego, co jest inne niż nasze. Ty tutaj
słyszałam, Beato, powiedziałaś, prawda, że raz reprezentowałaś
osobę, która była zupełnie, jakby rozumiem, osobowościowo inna
niż ty i to było dla ciebie takie, takie,
prawda, trudne nawet. Powiedziałaś, że to było trudne i to
bywa trudne, ale to nam wiesz, też jakby poszerza ten
nasz wewnętrzny horyzont postrzegania. Dla mnie to są takie
cenne doświadczenia, kiedy ja się mogę poczuć choćby nawet
jako facet, prawda? Czego na co dzień nie doświadczam
albo jako ktoś, kto właśnie nie wiem, był w jakiejś
historii, zrobił coś, czego ja nie zrobiłam albo ma jakieś
specyficzne swoje. Ja na przykład pamiętam nieraz, nieraz gdzieś
tam szkoleniowo też, też to wspominam doświadczenie,
kiedy reprezentowałam dziecko autystyczne, prawda?
No i jak wejść w świat dziecka autystycznego? Ja takie
dzieci znałam. Jeszcze gdzieś tam byłam studentką psychologii,
to pamiętam na jakiś wolontariat chodziłam do takiego ośrodka,
więc wiedziałam, jak te dzieci wyglądają. Mniej więcej gdzieś
tam jakieś teorie na ten temat znałam, prawda?
Natomiast kiedy tego doświadczyłam od środka, to
było takie niesamowite dla mnie wrażenie. I, i
to jakby poszerza nam naprawdę takie nasze
ludzkie spektrum, prawda? Stajemy się jakby tacy bardziej, nie
wiem, wyrozumiali, tolerancyjni. Mniej nam się to
wszystko, mniej sobie właśnie pozwalamy na to, żeby oceniać
coś, tylko widzimy, że naprawdę wszystko, co istnieje wokół
nas, jest, jest po prostu takie, jakie jest. Tak, jest
jakie, jakieś ludzkie, jakkolwiek to się tam na zewnątrz pokazuje.
Można też zaznaczyć, że ostatecznie na ustawienia w
sensie takich, mam tu oczywiście cały czas na myśli
większe grupy, no bo nie sam na sam z tobą, natomiast większe grupy
mam. No, wiadomo, że do takiej grupy przychodzą specyficzni ludzie o, o
specyficznym nastawieniu. No, umówmy się, że
to nie są ci sami, którzy chodzą oglądać walki w klatkach. Mhm. To są
ludzie o pewnej wrażliwości, o bardzo często przecież
tacy, którzy przeszli już inne sposoby, inne terapie, próbowali
pewnych, pewnych rzeczy i nie znaleźli dla siebie odpowiedzi
w tej przestrzeni, w której, w której już byli. Przeszli terapię
indywidualną. Ja przynajmniej znam takie, takie przypadki i dopiero w tej jakby
bazie metod i możliwości znaleźli odpowiednią, odpowiednią, jakby
odpowiedni sposób i szansę na to, żeby coś zrobić ze sobą, coś zrobić
ze swoim życiem i poszukać odpowiedzi na-na
dręczące ich pytania. Także myślę, że ta specyfika tej grupy
powiedziałabym, przynajmniej ja tak odbierałam, kiedy w czymś takim
uczestniczyłam. Ogromny, ogromnie niespotykany wręcz poziom empatii, pewna
wspólnota, która się jak nieomalże automatycznie utworzyła.
Myślę, że to wszystko- Zanurzamy coś bardzo
wspólnego. Tak jak mówisz. Podnosi ten
poziom- - na tych warsztatach. Podnosi poziom tej intymności, tej, tego, że
tam każdy chce w jakiś sposób przyczynić się do tego,
żeby ulżyć drugiej osobie, żeby jej pomóc przez bycie świadkiem, przez swoje
uczestnictwo. Być może liczą też te osoby na, na
rewanż, tak? Na to, że ktoś inny zrobi to dla nich. Ale nie ma
w tym nic złego. To jest po prostu wymiana też tej serdeczności, empatii,
tego nakierowania na, na konkretną osobę i poniekąd też
stawianie się w sytuacji jej samej. Także mnie się wydaje, że tutaj to są
bardzo... no, specyficzne. Zresztą ty wiesz to najlepiej, bo, bo to
prowadzisz, że i specyficzni ludzie, bardzo wrażliwi, często i taka,
no, zawiązująca się w nieprawdopodobnie szybkim tempie więź między tymi
osobami. Myślę, że bardzo, bardzo też tą więź
wspiera to, co jest w ustawieniu podstawowe, czyli szacunek.
I ustawienia nas same do tego szacunku prowadzą. One po
prostu, że tak powiem, nie pozwolą, żebyśmy,
żebyśmy sobie pozwolili na brak tego szacunku. I może
właśnie dlatego, przepraszam, tylko jeszcze, jeszcze słówko, że
mamy wrażenie bycia w obecności czegoś, co nas przekracza, czegoś ocierającego
się jednak o mistykę. To może to powoduje, że łatwiej nam też uruchomić w
sobie-... Te najbardziej pożądane w, w tej konkretnej chwili cechy, emocje,
wrażenia, odczucia. Może to też ma znaczenie. Faktycznie, być może jest
tak. Ja, ja mówię, ja bym się tutaj nie odważyła na, nie
wiem, może to jest kwestia, że jeszcze do tego nie
dojrzałam, a może to właśnie tak ma być i nigdy tak
nie powiem, ale nigdy bym się nie odważyła powiedzieć, że
na pewno tutaj działa coś, prawda, konkretnego. Natomiast niewątpliwie
możemy zaobserwować, że właśnie ustawienia
kontaktują nas z jakimś rodzajem takiej,
takiej wyższej energii. To właśnie, że widać, że
prowadzą w sposób naturalny do jakiejś harmonii, do
pojednania, do pogodzenia, do wyłonienia
gdzieś tam spod spodu tych wszystkich trudnych historii, właśnie
tej miłości, o której wspominałam. I to, że my się
właśnie z czymś takim tutaj kontaktujemy, to myślę, że też
powoduje właśnie, że te nasze
takie podstawowe, jakieś takie ludzkie instynkty typu,
typu jakaś tam no właśnie niechęć, jakaś tam nie wiem,
zawiść, zazdrość czy jakieś takie rzeczy gdzieś tak
odchodzą na bok, prawda? One tak nam tutaj silnie nie
wyskakują, jakby też myślę, że to jest też kwestia tego, że
nie musimy się bronić. To jest chyba to tutaj,
bo, bo myślę, że często właśnie takie poczucie,
wiesz, że się tak nastroszymy albo że, że
oceniamy, albo że się lękowo jakoś chowamy w sobie, to jest
efekt tego, że my się bronimy, bo coś na przykład właśnie,
gdybyśmy tak sobie jakąś terapię wyobrazili na przykład coś
jest dla nas zagrażające, niebezpieczne, jakiś temat tam się
wyłania, którego my się obawiamy. A
tutaj, a tutaj jest trochę inaczej. Tutaj my
właśnie przez to, że płyniemy za tym, co nam się
pojawia, jakby nie stawiamy czoła jakiemuś
oporowi. Ja tutaj tak nieraz mówię, że to jest
tak komfortowa praca, na przykład w kontekście psychoterapii,
gdzie się wiele pracuje z oporem, zmagamy się z nim
miesiącami, żeby się przez niego przebić, a
tutaj tego w ogóle nie ma, bo ja tutaj płynę razem z
tym, co się dzieje, co się pojawia, ale w związku z tym
właśnie nie muszę też uruchamiać tych swoich mechanizmów
obronnych, prawda? Które są właśnie często tym, co my
odbieramy jako takie nieprzyjemne między sobą. No bo się
jednemu włączy taki ten mechanizm, drugiemu siaki. No i jest
nam jakoś ze sobą niefajnie, a tutaj nie musimy z nimi
startować, ponieważ właśnie gdzieś tak
bazowo możemy sobie pozwolić na takie właśnie
prowadzenie, które się okazuje, że gdzieś nas do tej, do tej
harmonii doprowadza. Więc takie
są to specyficzne procesy. To jeszcze chcę powiedzieć, wiesz,
to jest dla mnie na przykład samej osobiście ciekawe. Nie
wiem, czy tak mają wszyscy, którzy, którzy prowadzą ustawienia
czy którzy w nich uczestniczą, ale ja też, kiedy kończę taki
proces, ja, kiedy, kiedy w nim uczestniczę, kiedy go
prowadzę lub jestem tam w nim zanurzona, to jestem w nim
naprawdę na sto procent. Myślę, że wchodzę na moje
sto procent. Natomiast kiedy kończę taki proces,
to ja się z niego zupełnie jakby wyłaniam, wracam do
siebie. I właśnie i to jest też dla mnie wyraz jakiegoś takiego
automatycznego szacunku dla tego, z czym pracowałam, że ja
potem tego wiesz, nie obrabiam wewnętrznie, nie siadam sobie i
nie myślę: "Boże, jaka ta rodzina na przykład biedna albo
coś tam." Prawda? Nie, nie pozwalam sobie na coś takiego.
Mam taki automatyzm w sobie, że zostawiam zupełnie tam,
gdzie to należy. Nie mieszam się w to, a w
związku z tym na przykład zapominam te procesy. Także czasami
ktoś mnie tam na przerwie na przykład przychodzi, pyta:
"Pani Agnieszko, a tam w tym moim ustawieniu...". Ja muszę
naprawdę gdzieś tam sobie dopiero to odklikać, bo ja już
zupełnie z tego wyszłam. Także nawet ta dynamika, która mówię,
była na przykład przeciekawa, bo to jak książka, każde
ustawienie czy jak film jakiś świetny,
ale, ale to mi, to mi po prostu odchodzi, to mi odchodzi.
Także to też jest może w pewnym sensie bezpieczne, na
przykład dla klientów, prawda, że, że jak mnie gdzieś
spotkają na ulicy, to być może mogą mieć taką świadomość,
że ja naprawdę nie mam zapisane w pamięci od A do Z,
co się działo tam w piątym pokoleniu u nich z tyłu, bo
ja to naprawdę puszczam po prostu zupełnie. Także tak to jest. Zważywszy lata
twojej praktyki i doświadczenia, gdybyś miała to
pamiętać, to biada ci, biada i biada twojemu, twojemu umysłowi przeciążonemu.
Niektóre warto byłoby opisać te historie, bo naprawdę
są po prostu fascynujące. W takim sensie też, co one
na przykład dały, co przyniosły, prawda? To, jaki
był efekt tego i jakie one były ciekawe same w sobie.
Tak. Bezwzględnie tak. Myślę, że taka, taka książka znalazłaby na pewno spore
zainteresowanie i nielichą grupę odbiorców. I powiem ci, że od dawna się
już też do książki szykuję. Tylko jak wiesz, mam,
mam oprócz mojego gabinetu liczne inne sprawy, którymi się zajmuję. Mnie się
wydaje, że to jest po prostu w ogóle niezwykłe, że ty jesteś w stanie to
ogarnąć, co ogarniasz. I absolutne chapeau bas, bo no, jest,
jesteś niesamowicie podzielna, że tak powiem. Jak o niektórych
sytuacjach i też miałam okazję obserwować,
jak ty sobie z wieloma rzeczami radzisz, to naprawdę mam,
mam... Miałam wrażenie momentami, że jest was
ze trzy. Po prostu tam gdzieś w polu
mojego widzenia. Agnieszko, kochana- Daj Boże, nie rozlezę
się tak na części, tylko zostanę w całości, tak? Ach, myślę, że, że
osobowość spójna i jak najbardziej, jak najbardziej zdrowa. Natomiast energia
rzeczywiście niesamowita w tobie jest. Powiedz mi, czy metoda ta jest
rekomendowana, rekomendowana dla każdego?...
Wiesz co? Czy jednak byś się zastanawiała? Ja myślę, że dlatego, czy, ale
pytasz w takim aspekcie, czy może być niebezpieczna na
przykład? Albo czy może być niewskazana w tym sensie? Tak,
czy są, czy przychodzi człowiek w pewnym szczególnym stanie i
jak to jest twoim, twoim
zdaniem? Czy na przykład przychodzi człowiek świeży, świeża
trauma, tak? Ogromna strata, śmierć kogoś
bardzo bliskiego. Nie wiem. Jakakolwiek inna katastrofa. No, z punktu
widzenia tej osoby globalna, czyli powiedzmy, czy na świeżo można w to
wejść po takim przeżyciu? Wiesz co,
to jest tutaj kwestia umiejętności, też takiej terapeutycznej,
poprowadzenia takiej osoby, prawda? Bo ja jednak wychodzę z
założenia, że żeby się z czymś zmierzyć, to musimy mieć
podstawowe poczucie bezpieczeństwa. Ja tak nikogo nie wywalam w
kosmos na siłę, bynajmniej i podstawy,
że jeśli ktoś by do mnie przyszedł, tak jak mówisz, taki
przykład podałaś w takiej świeżej traumie, to ja bym na
pewno przede wszystkim pracowała z poczuciem bezpieczeństwa tej
osoby, z jej zasobami, wiesz, z wydobywaniem tego,
co mogłoby być jej siłą na ten moment. I dopiero kiedy by
miała odpowied- odpowiednią właśnie siłę do
konfrontacji z czymś tam, to wtedy można tą konfrontację
czynić. Także, no, to jest kwestia takiego wyczucia terapeutycznego. Czyli w
interwencji kryzysowej powiedzmy, tego nie
widzisz. Wiesz co, może być, ale trzeba
rozpoznać, na ile ktoś jest silny do, do spotkania się
z tym tematem, na ile on to udźwignie.
Czasami też ktoś przychodzi z jakimś bardzo świeżym, ale,
ale jest w takiej gotowości. Chce się z czymś spotkać
wewnętrznie, prawda? Bo wie, że mu to przyniesie ulgę, a
czasami coś będzie za dużo i się trzeba bardziej skupić
właśnie tak, jak się pracuje klasycznie z traumą na
wzmocnieniu tej osoby najpierw. Więc to jest wszystko
kwestia wyczucia. Ale ja ci powiem, że im dłużej pracuję, bo
ja na przykład, jak zaczynałam zajmować się ustawieniami, to
pracowałam jako psycholog, głównie w takich
klinicznych, tam rozmaitych strukturach, jako, ale głównie z
takimi pacjentami ciężej zaburzonymi osobowościowo czy takimi,
którzy przeszli psychozy, na przykład wyszli ze szpitali i
byli w takim oddziale terapeutycznym, gdzie tam sobie jakoś
wracali do życia powoli. Ja na
przykład, mając doświadczenia właśnie z takimi osobami, gdyby
tak mówić nozologicznie, ciężej zaburzonymi. Tak, brzydko to
może brzmi, ale z takimi poważniejszymi kłopotami
psychicznymi. Ich stan faktyczny. Tak, jakąś tam
prawdę, tak? To, to miałam poczucie, że to nie jest
osoba, nie jest to metoda na przykład dla osób, które
przeszły psychozę czy gdzieś mają taką tendencję
psychotyczną, ponieważ im się jakby ten świat zaczął zacierać,
prawda? To na przykład wejdą jako reprezentant, a potem nie
wylezą z tego, prawda? Bo gdzieś wejdą w jakiś, z jakimś
swoim procesem urojeniowym w to i tego... I miałam takie
głębokie poczucie, że nie jest to na pewno metoda na
przykład dla psychotyków, prawda? I wiesz, psychotycy
tak do mnie też nie przychodzą teraz. No bo, bo jak
pracuję już nie, nie gdzieś tam w tych strukturach,
gdzie oni po prostu się leczą szpitalnie, tylko, tylko prywatnie, no to
raczej, raczej takich klientów nie mam z takimi. Ale mogą
być tacy, którzy gdzieś tam mają taką historię za sobą,
prawda? No, raczej mi się nie zdarza, żeby ktoś w takiej
aktywnej psychozie do mnie przyszedł. Natomiast miałam na przykład takie
doświadczenia. Na przykład moja klientka przyprowadziła swoją
siostrę, która, która ma taką już wieloletnią schizofrenię.
I powiem, że wiesz co? I coraz większe mam, jakby to
chcę powiedzieć, te obszary, to, co mi się na początku
wydawało niemożliwe, czy gdzieś tam opatrzone było takim lękiem,
albo że to niewłaściwe, że to się nie powinno, to tak z
czasem im więcej jest we mnie też spokoju wobec tej
metody i takiego ugruntowania, tym bardziej widzę,
że, że można też. Na przykład ta
dziewczyna, ona tam miała, bo to jest schizofrenia
jeszcze połączona z takim, z takim jakby lekkim, można
powiedzieć, niedorozwojem. Ona na przykład mówi takim językiem,
którego nawet jej terapeuta nie rozumie. Tak trochę bełkotliwie.
Myśmy się jakoś tam komunikowały i ta dziewczyna miała na
przykład takie objawy. Po prostu ona się drapała, takie jakieś
tam trudne jakby dla niej i dla
całego otoczenia. Gdzieś tam się do krwi rozdrapywała
i myśmy tak pracowały z tym. I tam się wiesz, nawet
historie pewne pokazały, rodzinne. I ta dziewczyna to widać
było, że ona w ogromnie łatwy sposób, przy
całej tej swojej specyfice, potrafiła być jakby reprezentantem w ramach tego
swojego całego układu, z którego pochodziła. I pięknie jakby
pewne rzeczy pokazywała, dynamiki i wiesz, i to było,
myśmy oczywiście tak ostrożnie pracowały, delikatnie, prawda? Ale
mimo wszystko ona z ogromnym czuciem w
to weszła i jak się okazuje, jej to ulżyło. No bo o to
chodzi, prawda? Żeby coś puściło, jakaś jej łączność, to
była jakaś jej, trudno powiedzieć. To tak wiesz, to nie
można tak. Bert Hellinger sobie pozwalał na takie określenia.
On na przykład mówił, że psychoza to jest taki w rodzinie
nierozwiązany, właśnie w tym klanie, w tym systemie, taki dylemat jakby
identyfikacji. Ten, który cierpi na właśnie taką, powiedzmy,
jakąś tam formę schizofrenii, że niesie w sobie taką
identyfikację zarówno ze sprawcą, jak i z ofiarą.
Czyli w ramach systemu zaistniało jakby tak, jakby sobie
wyobrazić, że, że zabicie w ramach systemu, prawda? Na
przykład brat brata albo nie wiem, rodzic zabija dziecko,
albo, albo dziecko rodzica. Jakiś taki dramat w ramach systemu
i że potem ten, który cierpi na psychozy, niesie w sobie
jakby identyfikację, jakby pomieszcza w sobie te, te,
te dwa skrajne, jakby stany,
tak? Te dwie postacie, tak jakby w cudzysłowie mówiąc,
pomieszcza w sobie. Taki opis, jakby gdzieś
tam się Bertowi Hellingerowi nasunął i on sobie pozwalał na
takie, wiesz, na podstawie jakichś obserwacji. On tworzył te
opisy na podstawie obserwacji, po prostu procesów, które, które,
które robił, tych terapeutycznych.... No, ale myślę, że tak
nie, nie zawsze można taki, taki totalnie ogólny
tutaj wyciągnąć wniotek i powiedzieć, że zawsze tak jest,
prawda? Przy każdej sytuacji coś jest takiego. Nie, myślę, że
to, że to jest dość indywidualna sprawa,
ale może, może być na przykład taki motyw. I ja na
przykład właśnie po tym doświadczeniu i po jakichś jeszcze
kilku takich innych, gdzie właśnie moi
klienci mieli w rodzinie na przykład kogoś
trichotycznego, to nabrałam jakby więcej takiego poczucia, że, no, że
nie można powiedzieć, że ta metoda ma jakieś sztywne
ograniczenia i na przykład dla tych się nie nadaje, prawda?
Nadaje się dla tych, którzy do niej po prostu dojrzeli
i czują, że są na nią gotowi, bo też nie każdemu taki
poziom rozwiązań w ogóle pasuje na takim poziomie, taki
właśnie trochę nieuchwytny, gdzieś wchodzący w te obszary
duchowe. Nie każdy się w tym odnajdzie, nieprawda? Niektórzy
wolą na przykład bardziej tak rozumowo podejść do sprawy i
owszem, gdzieś tam sobie uświadomić, powiedzmy, własne emocje,
ale już dalej na przykład nie mają ochoty pójść w jakieś
tam więzi głębsze, które być może nimi prowadzą. No
więc, więc ja nie uważam, że to jest dla każdego w każdym
momencie, ale dla tego, który czuje, że, że to może być
dla niego, to myślę, że warto. Myślę, że warto. No, żeby przedstawić
tą, tą metodę, przybliżyć w taki sposób, jaki wiedziałam, że ty
jesteś w stanie o tym opowiedzieć, że w oparciu o
swoje ogromne doświadczenie, głęboką wiedzę, praktykę. Stąd tak
bardzo chciałam zrobić tą audycję, bo mnie
się wydaje, że jest to niezwykle wartościowa metoda, choć nie do końca może być
dla nas w każdym swoim aspekcie
zrozumiała. Niemniej, jak to było powiedziane, po
owocach ich poznacie. Po owocach można też poznać
tą metodę. Agnieszko, bardzo Ci serdecznie dziękuję, że w tym ogromnym
natłoku Twoich obowiązków i tego, jak wiele, wiele czasu
poświęcasz swojej rodzinie. W tym wszystkim znalazłaś te dwie godziny
dla Radia Paranormalium, dla mnie, dla słuchaczy. Naprawdę jestem Ci
głęboko, głęboko wdzięczna i dziękuję Ci za ten cudowny czas i to wspaniałe
spotkanie. Dziękuję serdecznie. Dla mnie to była
ogromna przyjemność, ogromna radość. Ja tą pracę kocham. Kocham
też o niej mówić, także było
to dla mnie i wyróżnienie Beato, że mnie zaprosiłaś
tutaj i też duża radość. Także dziękuję Tobie i dziękuję słuchaczom. Pozdrawiam
Państwa serdecznie. Można już powiedzieć dobranoc, bo już się
zaczyna powoli robić ciemno wokół. Także dobranoc Państwu. A była
to debata niekontrolowana. Dzisiaj tematem
przewodnim były ustawienia Hellingerowskie.
Rozmowę jak zawsze poprowadziła Beata Kampel-Ada
Edelman z bloga Biuro Duchów, a naszym gościem była pani
Agnieszka Gościatkiewicz, psycholog, certyfikowana terapeutka
ustawień systemowych według Berta Hellingera.
Ja mam jeszcze takie pytanie: w razie gdyby ktoś był
zainteresowany zadaniem pani jakiegoś pytania czy umówienie
się na jakieś konsultacje czy coś, czy można się z
panią jakoś skontaktować? Tak, ja tu jeszcze jestem na linii
i jak najbardziej można. Oczywiście to Państwo znajdziecie mnie
gdzieś tam, wpisując w Internet moje
nazwisko. Są do mnie namiary. Ja mam stronę taką,
która, która ma wdzięczny adres hellinger.com.pl, ponieważ była jedną z
pierwszych tutaj w Polsce, więc sobie taki piękny
adres mogłam wówczas wykupić. Nazywa się ona Salon
Hellingerowski i tam jest sporo też moich artykułów,
moich wypowiedzi i można jeszcze ten temat
tam pogłębić. A jeżeli ktoś się chce z Państwa skontaktować
ze mną, to oczywiście serdecznie zapraszam. Na
pytania też chętnie odpowiem. Jeżeli jest taka formuła, żeby
gdzieś odpowiadać na... w antenowej przestrzeni
radia, to oczywiście też, też chętnie odpowiem czy
odpiszę, tak? Bo być może to będzie bardziej już odpisanie
teraz. Tak. Dziękujemy jeszcze raz bardzo serdecznie. Ja też dobrej nocy życzę
naszym słuchaczom. Bardzo dziękuję za dzisiejszą audycję.
Postaram się niebawem, aby powitać Państwa znowu w Biurze Duchów poprzez
Radio Paranormalium. A zanim
jeszcze, zanim zejdziemy już tak na dobre dzisiaj z anteny,
ja jeszcze tylko przypomnę, właściwie zachęcę Państwa do
odwiedzenia bloga biuroduchow.pl. Moli książkowych jak najbardziej zachęcam do
sięgnięcia po książkę Beaty Kampel-Ady Edelman "Opowieści z Biura
Duchów". No i cóż, oczywiście zachęcamy
także do polajkowania fanpage'a Biuro Duchów na Facebooku
no i do śledzenia fanpage'a Radia Paranormalium również jak
najbardziej. Audycję, jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy za
uwagę, Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych audycjach na
antenie Radia Paranormalium. No i oczywiście w
kolejnej debacie niekontrolowanej, którą zapowiemy, gdy tylko będziemy znać
jej termin oraz temat przewodni. A więc dobranoc i do usłyszenia.
Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska? Jeśli
tak, poinformuj nas o tym już dziś. Czekamy na
relacje współczesne oraz z lat ubiegłych. Nasze
kontakty to numer Gadu-Gadu trzydzieści sześć,
zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć,
zero osiem, osiemdziesiąt, zero dwa....Numer
telefonu: trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć,
zero, zero, zero, osiem. Trzydzieści dwa, siedemset
czterdzieści sześć, zero, zero, zero, osiem. E-mail: radio@paranormalium.pl
radio@paranormalium.pl oraz Skype: radio.paranormalium.pl.
Czekamy na Twoją relację! Na życzenie świadka zapewniamy pełną anonimowość.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z wyłączeniem jest już,
powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj nieznanego! Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z
czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No,
tylko że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl Archiwum Radia
Paranormalium. Pełne archiwum audycji
najbardziej paranormalnego radia w polskim
internecie. Dziesiątki gigabajtów wciągających
paranormalnych empetrójek czekają na Ciebie.
Słuchaj zawsze i wszędzie, o każdej porze dnia i
nocy. Dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i
pokaż im prawdę, o której boją się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia
Paranormalium: www.paranormalium.pl. Koniecznie
również sprawdź naszą oficjalną aplikację na Androida i Windows
Phone. Dwa miesiące temu był trop prowadzący do pewnego radia, że
ktoś go tam słyszał podobno. Jednak potem
okazało się, że to radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium
- paranormalny głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z
prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na