[muzyka w tle] Autentyczne historie osób,
które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
[wybuch].
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radio Paranormalium rozpoczynamy kolejny,
18 już odcinek podcastu Mówią Świadkowie,
w którym prezentujemy najciekawsze relacje
o spotkaniach z Nieznanym. Przed
mikrofonem Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. W poprzednich odcinkach
mieliśmy okazję wysłuchać kilku
paranormalnych spowiedzi, które stanowiły
prawdziwą ucztę dla fascynatów tematyki
ufologicznej. Dziś, dla odmiany można
powiedzieć, zamiast jednej kolacji, takiej
dużej, podanej na jednym talerzu,
zapraszamy na stół szwedzki. Wysłuchamy
bowiem rozmów z kilkoma świadkami. W
ramach dobrego before'u w naszym menu
pojawi się wyjaśnienie dziesiątek tysięcy
obserwacji, o jakich zgłoszenia otrzymują
ufolący na całym świecie. W dalszej części
audycji natomiast, na naszym ufologicznym
szwedzkim stole zagościły relacje z dość
szokujących bliskich spotkań z
humanitalnymi istotami oraz ciekawa
obserwacja eskadry UFO nad Wrocławiem w
2016 roku. Najpierw jednak tradycyjnie
przypomnijmy kontakty do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
przeżyli coś niezwykłego i chcieliby się
tym z nami podzielić.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl.
Numer gadu gadu 3608 80 02. 3608
80 02. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. A więc
dzwońcie, piszcie, zgłaszajcie nam
obserwacje UFO i innych dziwnych zjawisk,
gdyż każda relacja jest na wagę złota.
Zgodnie z zapowiedzią czas na wyjaśnienie
tysięcy zgłoszeń o obserwacjach UFO, jakie
od wielu miesięcy spływają do ufologów na
całym świecie.
Halo, halo.
Dobry wieczór. Z tej strony Marek Sęk
Radio Paranormalium. Umówiliśmy się
dzisiaj na rejestrację Pana relacji drogą
telefoniczną. Jeżeli dobrze pamiętam, to
tam była obserwacja UFO. Tak jakby mógł pan
przytoczyć wszystkie szczegóły.
To było
UFO, bo z tego, co ja później się
dowiedziałem tutaj, bo to z dziećmi też
widzieliśmy. Żona, trójka moich dzieci,
siostra i szwagier. Temat był taki, że
poszedłem sobie na podwórko zapalić z
racji tego, że nikt nie pali i ten. No,
wczoraj była akurat taka. Nie wiem, czy
pan zwrócił uwagę. Fajna pogoda po prostu.
No było bezchmurnie. Księżyc tak idzie
właśnie chyba do pełni z tego, co się
orientuję.
No i sobie palę. No wiadomo, a z racji
tego, że mieszkam na wsi, no to, to dosyć
takie fajne to, to niebo jest zawsze
widoczne, bo tu nie ma jakichś tych
smogów świetlnych.
Jaka to była miejscowość?
Konieczno,
koło Łuszczowy. No i tak spojrzałem na Księżyc, to
zazwyczaj, no to człowiek tak
automatycznie jakoś marzy. To niebo. Nie
wiem czemu, no ale tak jest. Przynajmniej
ja tak mam. Patrzę, widzę. A mówię tak
sobie pomyślałem, satelita jakiś, no bo
czasami przelatują nie, takie punkciki.
One w zasadzie wyglądem to, to identyczne
do takiej średniej jasności gwiazdy nie?
No i
spojrzałem, ale kątem oka
jest jakiś ruch. Patrzę, a następna
też
w tym samym kierunku, jedna za drugą leci.
A mówię o kurde, ale fajnie. Nie widziałem
jeszcze takiego motywu.
I zaraz obok tutaj mnie taki lasek rośnie
świerkowy i tak schowały się za tymi
gałązkami, co? Ale jeszcze raz tak
spojrzałem. Patrzę, już ich nie widać, ale
widzę następna i następna. Odwracam się
na zachód, a tu cały rząd tak idealnej
linii prostej, jedna z odznaczeniem, jedna
druga i o takich odstępach. Nie wiem, te
odstępy.No, no jak to mogłoby być, pięć,
pięć, sześć, może, może cztery księżyce w
pełni takiej no, wie pan, o co mi chodzi?
W tym momencie tak jakby taka eskadra się
uformowała z tych światełek.
Jeden za drugim, dokładnie jeden za
drugim. Nie wiem, ja
nie wiem, w którym momencie to zauważyłem,
ale zawołałem na pierwszy, a później
jeszcze poleciał po całą drużynę do domu.
Wszyscy wylecieli, my teżśmy wstali.
Chwilę, nie wiem, może było ich ze
czterdzieści, ponad czterdzieści.
I ten... Z tym, że
było to bardzo podobne do tego, co ten--
później dopiero tam sprawdziłem, to
syn mi podesłał linki, co Elon Musk
wysyłał, ale oni wysyłali jesienią chyba
tak czy czy, czy nie teraz miały być
widoczne chyba 30 grudnia tak? Te, te satelity.
Szczerze mówiąc, nie kojarzę za bardzo
pana Elona Muska i jego wynalazków nie śledzę.
Aha, aha, aha, aha. No ale, no to miało
być. Mieli tu wysyłać jakieś tam, miały
być widoczne na, nad Polską te satelity,
jakieś tam do internetu bodajże. Ale ja wiem, że
nawet tutaj mówię, to tydzień temu miało
być, a to właśnie sobie równiuteńki
odstępach cichuteńko bebeca, niewinnie,
jedna za drugą. Jeszcze
później chwilę stałem. Potem tak mi się
wydaje, że
być może nadal w tym samym kierunku
jeszcze jedna jakby, ale to
po jakiś trzech, czterech minutach
poleciała. No ale
efekt był, no zarąbisty, tak jak się
nieraz widzi. Nie wiem, czy był pan kiedyś
na lotnisku wieczorem, jak samoloty
podchodzą do lądowania tak jak na Heathrow czy na
Frankfurcie? Widać jeden za drugim nie tak
gęsiego. Tak samo tutaj. Taki sznureczek
od prawa do lewej, jedna za drugą.
Jeżeli dobrze zrozumiałem, to te obiekty
leciały po linii prostej, bez wykonywania
jakichś tam manewrów. Mhm.
Nie, nie
wszystkie po linii prostej. W zasadzie bym
powiedział, że chyba w zasadzie tak nie
zauważyłem.
W identycznych odległościach od siebie.
Bez mała centralnie, centralnie zachód wschód.
Tak bym powiedział. No nie no tak, tak
załóżmy. Patrząc tutaj może minimalnie, z
odchyleniem lekko na południowy wschód
parę stopni.
Rozumiem, że w czasie obserwacji tych
obiektów nie odnotował Pan jakichś tam
anomaliów typu przerwy w wzrostu prądu,
zakłócenia sygnału radiowo telewizyjnego i tak dalej?
Nie, nie, nie, nic takiego nie było.
Przynajmniej nie zauważyłem. A tam.
Dobrze, ja tutaj nie mam już
więcej pytań. Może jeszcze to do czego
mógłby Pan porównać jasność tego obiektu?
Czy to były obiekty przypominające
jasnością gwiazdy czy-
Gwiazdy? Ja właśnie I później sobie tak
mówię, jak zadzwoniłem do was,
do no do tam do pana i ten to mówi jeszcze
póki pamiętam, bo to tak
dzisiaj to tylko też bym ten, ale
mówię, póki pamiętam, to
zbliżone to było jasnością do gwiazdy.
Jak jest Duży Wóz
jest ten dyszel
i ta
końcowa skrajna z prawej strony górna gwiazda.
Nie wiem, no wie pan, o co mi chodzi.
Dyszel jest tak takim pułapkiem, gdzie rogallem
później jest jeszcze jedna, później na dół
idzie, pod spodem jest druga w prawo
dolna i no i taka prawa ta skrajna. No to
do tej prawej, skrajnej
jasnością.
No właśnie tutaj trafiłem na, trafiłem na
nagranie chyba pokazujące te satelity
SpaceX
wystrzelone przez Muska.
No rzeczywiście tak wyglądają. Taka dosyć
dobrze widoczna eskadra sfilmowana na tle
ciemnego nieba.
Tak, tam jest taki timelapse. Nie wiem, ja
to widziałem akurat jakiś film z
timelapsem. To dosyć szybko tak przelatują.
Z tym, że właśnie ten sam film.
Taki dom, jest jakiś taki dach, taki dach
jest jakiś w budynku jakiegoś takiego. No
z tym, że ja nigdzie nie znalazłem żadnej informacji
na temat, że dzisiaj ma być
też widoczny. No nie wiem, no ja nie
twierdzę, że to było UFO, bo ani nie
słyszałem właśnie o tym Elonie Musku
wczoraj, do wczoraj, ani, ani o tym, że no
tutaj ma przelatywać nad Polską.
No nie wiem. Szukałem wcześniej
informacji, ale niestety nic tutaj nie znalazłem,
żeby były widoczne nad naszym pięknym krajem.
No
nawet nie wiem właśnie, na jakiej to mogło
być wysokości, bo chciałem zadzwonić do
kolegi do Bielska Białej. Jak jest to
dosyć wysoko, to on to zobaczy, ale nie
mogłem się do niego dodzwonić, to wtedy by
było wiadomo mniej więcej na jakiej
wysokości. No bo jeśli to leciało na na no
nie wiem, ale wydaje mi się, że to dosyć
stosunkowo wysoko musiało lecieć. No być
może, że właśnie, że to mogą być te
właśnie Elony, Musk i jego ten wyrób do
tych satelitów tam, bo później czytałem, że tam.
Te
satelity strasznie już teraz wkurzają
astronomów, bo przeszkadzają tam w
obserwacjach, w prowadzeniu obserwacji tam
swoją jasnością i tym takim pojawieniem się.
Tak, bo tam było napisane jeden, gdzieś
tam czytałem o jasności zero jeden czy
jakoś tak, czegoś tam, jakieś tam, ale jak
to się nazywa, już nie pamiętam. Ten,
ten, ten, to mianowanie, tego, no oni tam
w tym, tym języku astronomów to wiedzą, o
co chodzi, o te jasności także. No może to
przeszkadzać. Ja czytałem, że właśnie to
do wyraźnie ma być czterdzieści tysięcy
tego.
No to dosyć dużo.
Tak, bo tu chodziło chyba o internet globalny.
Żeby wszyscy mieli Facebooka działającego
Instagrama, to trzeba jakieś poświęcenie dokonać.
Pełna inwigilacja?
Tak.
No to muszą się.
No i żeby w każdym zakątku świata można
było słuchać Radia Paranormalium.
No to przede wszystkim to już, pomijając
tą całą resztę, oczywiście. No fajnie,
fajnie by było, żeby się, żeby się
wyjaśniło, co to było. No choćby nawet
miały być to, ta cała eskadra SpaceX-a.No
to też nie każdy widział. Niecodziennie
się widzi taki rząd takich satelit jak lecą.
No tak, Elon Musk, multimiliarder, który
wymarzył sobie, aby w każdym zakątku globu
działał szybki internet. Niedźwiedzie w
Arktyce i pingwiny na Antarktydzie już się
cieszą na myśl o możliwości czytania na
bieżąco wpisów Muska na Twitterze. Aby
swój pomysł zrealizować, Elon Musk w
ramach projektu SpaceX zaplanował
umieszczenie na orbicie okołoziemskiej —
uwaga! — czterdziestu dwóch tysięcy
satelitów Starlink. W chwili obecnej
takich satelitów krąży wokół Ziemi
zaledwie kilkaset i już zdążyły porządnie
zirytować nie tylko ufolodgów, ale również
astronomów, gdyż pojawiające się
znienacka świecące przeszkadzajki znacznie
utrudniają, a często wręcz uniemożliwiają
przez długi czas prowadzenie obserwacji
astronomicznych. I choć marne są szanse na
to, aby Elon Musk się opamiętał i
przynajmniej wyłączył w swojej
wspaniałomyślnej łaskawości światło
emitowane przez jego satelity, to jednak
mamy nadzieję, że pierwsza część
dzisiejszej audycji spełni swoje zadanie i
uświadomi wszystkim, że eskadry
kilkudziesięciu świateł przemieszczających
się po niebie w jednej linii w żadnym
razie nie są obiektami UFO. Po krótkiej
przerwie przejdziemy do drugiej części
naszej audycji. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w twoim domu. Zostańcie
państwo z nami.
Zapraszamy wszystkich świadków obserwacji
UFO bądź osoby, które doświadczyły różnego
rodzaju dziwnych bliskich spotkań do
anonimowego dzielenia się swoimi relacjami
na łamach nowego, specjalnie do tego celu
stworzonego serwisu "UFO Relacje" pod
adresem www.UFORELACJE.pl, www.UFORELACJE.pl. Podziel
się swoją historią już dziś z innymi,
całkowicie anonimowo. Ufo relacje.
Polska baza relacji o obserwacjach UFO.
WWW.UFORELACJE.PL.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią Świadkowie w Radiu Paranormalium.
Przechodzimy do drugiej części naszej
dzisiejszej audycji. Za chwilę
zaprezentujemy relację dotyczącą bliskiego
spotkania z humanoidalną postacią w
przyrownicy w 1997 roku. Szczególną
uwagę zwraca opis wyglądu postaci, który
przywodzi na myśl istotę, jakiej widział
między innymi Jan Wolski w Emilcinie w
1978 roku. Relacja jest niestety z
drugiej ręki. Mamy jednak nadzieję, że
główny świadek zbierze się pewnego dnia na
odwagę i da się namówić na rozmowę i
opowiedzenie o całym wydarzeniu swoimi słowami.
Sprawa wygląda następująco. Kiedyś po
prostu oglądałem na YouTubie film.
Materiał o właśnie tym, co tam było, w tym
— Przyrownicy. Sytuacja wygląda tak, że ja w
okolicy, powiedzmy tej Przyrównicy, bo to
jest też okolice Łasku, w
dziewięćdziesiątym bodajże siódmym roku,
byłem na imprezie u kumpla na działce.
Generalnie to wyglądało tak, że po prostu
pojechaliśmy do kumpla na działkę
ze znajomymi. Ja miałem wtedy osiemnaście
gdzieś lat. Pojechaliśmy na działkę zimą i
wie pan, no niby i był alkohol i tak
dalej, ale to też jakby nie, nie ma tutaj
jakiegoś względu na to. Po prostu kumpel
stwierdził, że jedzie do sklepu, tam
zebrał butelki od piwa i jedzie do sklepu
i wrócił za, nie wiem, godzinę, bez
roweru. Ale był tak wystraszony kumpel. To
jest mój przyjaciel od dzieciństwa i my
mamy kontakt, zresztą do dzisiaj my żeśmy
się razem na jednym podwórku wychowywali.
Jeżeli może można powiedzieć słowo
przyjaciel, to jest mój jedyny przyjaciel
w życiu. Reszta to są kumple, znajomi i
tak dalej. Facet, którego znam od dziecka,
był tak wystraszony, że wie pan, no
impreza trwała, wszyscy tamto, tamto. On
usiadł i był przezroczysty ze strachu.
Mnie zajęło godzinę czasu dawania mu do
trzęsących się rąk papierosów. Nie wiem,
robienia herbaty, bo była zima i tak
dalej, żeby on wypowiedział z siebie
słowo. I to nie jest kwestia tego, że ja
coś widziałem. Tylko
jeżeli ja widziałem to, w jakim stanie
psychicznym on wtedy był, to on by mi mógł
powiedzieć, że widział różowe słonie. I
ja też bym mu uwierzył, że widział różowe
słonie. Wie pan, o co chodzi? I on mi
powiedział jedno: że tam jest taka
sytuacja, że on jechał do nocnego sklepu,
który bodajże w tym momencie już nie ma,
bo ja tam już dawno nie byłem w tej
okolicy. I jest taka jakby grobla, gdzie
tam jest tama, jakby
stawy, takie trochę rzeki
i przez taką groblę się przejeżdża, gdzie
jest z jednej strony woda, z drugiej
strony woda i on mówi, że jechał tam i z
tego roweru mu spadł łańcuch. I on się
zatrzymał.
A on mówił, jaka to była miejscowość? Jaka
wieś? Może... Tak, bo to nie, bo to jest. Ja mogę
powiedzieć, to jest miejscowość Barycz, to
jest jakby z drugiej strony Łasku. Z
jednej strony Łasku jest Przyrównica. Ja
patrzyłem na mapie, to między jedną a
drugą miejscowością to jest około
dwudziestu kilometrów z tego, co ja
widziałem, ale to jeszcze jakby w rejonie
tego, tego Łasku, powiedzmy. Tak. I on
mówi, że mu spadł łańcuch. Miejscowość
nazywa się Barycz i on mówi, że zaczął
zakładać ten łańcuch i mówi: "Z wody
wyszedł do mnie zielony gościu bez ust" i
do niego szedł. To Dominik mówi: "To
pierdykłem ten rower i uciekłem".
Następnego dnia, bo to było późnym
wieczorem, my żeśmy już tam
jakby nie, nie zachodzili gdzieś tam dalej
i tak dalej. A następnego dnia poszedłem
z nim poszukać tego roweru, bo nie był
nasz. Tak, bo to było kumpla na działce.
Się okazało, że on tym rowerem, jeżeli
już, to ten rower w ogóle od tej drogi, on
zaczął z tym rowerem uciekać. W ogóle
ten, ten rower się koła nie chciały w nim
kręcić, bo się wszystko poplątało.I on jak
nim walnął, to w ogóle wrzucił go gdzieś
w las chyba z dziesięć metrów. I to jest
tyle, co ja mogę powiedzieć, bo to mi się
bardzo skojarzyło z tym, że opis samej,
jakby tej postaci, tak, był bardzo podobny
do tych opisów, które gdzieś tam były właśnie czy
imiel-- jak to się nazywa, ta miejscowość
Imięcin? Coś takiego. Jest taka właśnie
miejscowość, że, że też tam widziano
jakieś takie te, te postacie i tak dalej,
tak? Że tam jakieś dzieci ze szkoły to widziały.
Pamiętam, że chyba w Przyrównicy i w
Golinie w siedemdziesiątym bodajże,
przepraszam, mam tutaj ten przypadek
właśnie przed oczami. W siedemdziesiątym
ósmym roku coś takiego chyba tam było widziane.
Bardzo możliwe. A to było w
dziewięćdziesiątym siódmym, booo moja
koleżanka, która była z nami na tej
imprezie, zmarła w dziewięćdziesiątym
dziewiątym. To było dwa lata wcześniej.
Czy przyjaciel zapamiętał może jakieś
coś więcej szczegółów wyglądu, czy po
prostu, że to była taka ziemia, postać?
On mi powiedział tak, powiedział mi tak,
że to był. To znaczy on był na tej grobli
i ta postać jakby wychodziła, jakby z wody
w jego stronę. I on nie był mi w stanie
określić, jakiego jakby wzrostu to coś
było, bo no bo jeżeli ja
ta, ta, ta postać mogłaby mieć nawet, nie
wiem, powiedzmy metr pięćdziesiąt, ale
mogłaby być metr osiemdziesiąt, jeżeli by
wchodziła do niego jakby z dołu, z tej
grobli dosyć stromo. Tak? To też jest
trudno określić czyjś wzrost. Tak? No bo
żeby określić czyjś wzrost, to no trzeba
stanąć jakby na jednym poziomie.
Czy taką reakcję już
spowodowało samo pojawienie się tej
postaci? Czy może ta postać wykonywała
jakieś gesty w jego stronę? Jakieś dźwięki wydawała?
Mówi, że wszedł do niego. A czy od tamtego
momentu ile razy nie zdarzyło się, że
żeśmy gadali? Ty, a pamiętasz w ogóle
tamtą akcję? On mówi za każdym razem. Nie,
nie gadajmy o tym.
Trudny temat.
On w ogóle wypiera z siebie ten temat w
ogóle strasznie i nie raz go-- mnie takie
rzeczy gdzieś tam, powiedzmy, ciekawią,
tak? I nie, nie raz go próbowałem
zagadnąć, żeby mi powiedział coś więcej.
Nawet w momencie, kiedy, kiedy gdzieś tam
powiedzmy, no jak to faceci, alkohol jest
i tak dalej, wtedy języki się troszkę
bardziej
rozwiązują, tak? On zawsze mówi nie, nie
gadać. Nie, nie, nie, absolutnie nie. Ja
rozmawiałem o tym, o tym, o tym kiedyś z
panem, który jest. Chyba macie słabe
zdanie o jego, na jego temat z fundacji.
No tak, ktoś mi właśnie po waszych
audycjach, gość mnie no po prostu
traktował generalnie tak po łebku trochę.
No ale jakby moja opowieść nie wiem, czy
się nadaje na to, żeby to, to jest taka,
takie luźne wrzucenie. Nie wiem, może po
prostu na zasadzie ktoś by to skojarzył z
podobnymi przypadkami i tak dalej, gdzieś
może w okolicy, tak? No bo to, ni mówię,
no to nie jest rzecz, którą ja osobiście
przeżyłem, tylko ja byłem świadkiem tego
na tyle, że no ja, ja bym widząc reakcję
mojego przyjaciela, w jakim on wtedy był
stanie psychicznym, a nie był, no był pod
wpływem alkoholu, niewątpliwie, ale też
nie był uwalony jak świnia, tak?
Powiedział mi tylko tyle. To było właśnie
takie, że nie miał ust. Gdzie później w
tych wszystkich gdzieś tam, jakichś tam,
powiedzmy opowiadaniach, gdzieś nawet były
jakieś szkice, rysunki. To bywają
postacie, które mają na tyle szczątkowe
usta, że tak powiem, że no wieczorem czy w
nocy można by było rzeczywiście uznać za
to, że no faktycznie ust nie miał, tak? I
że miał zielone włosy. Poszedł do mnie
gość z zielonymi włosami i nie miał ust.
To było tyle, co ja usłyszałem.
A czy może zarejestrował jakieś, nie wiem,
elementy ubioru tej postaci? Czy to był
taki po prostu? Taka jakby postać
ubrana w coś takiego, takich kombinezon
jednolity?
Nie. Powiedział, że zielony. I, i jakby
tutaj nie, nie, nie pamiętam. Wtedy jakby
też nie pociągnąłem tej, tej rozmowy
bardziej, bo on też jakby nie był skłonny
do tego, żeby jakoś bardziej w szczegóły
wchodzić, tak? A teraz to tym bardziej
jakby, no, no nie ma z nim tematu. Tyle
tylko, co usłyszałem, że od kumpla, który
ma tam działkę mówię ty, no ja nie wiem, o
co chodzi. No powiedziałem to i to, a on
mówi A bo wiesz, co, ludzie gadają w
okolicy, że tam się topielec utopił, że
takie rzeczy czasami widać. No wie pan, no, no
w małych miejscowościach
różne rzeczy. Właśnie o takich rzeczach to
właśnie bardziej się można dowiedzieć
różnych dziwnych, takich ciekawych od
ludzi z małych miejscowości. Bo jak ja
byłem na przykład w wojsku w dwutysięcznym
roku, no to tak wieczorem na kompanii
spotkaliśmy się z kumpelami. Ja jestem
akurat z Łodzi, więc jakby wychowałem się
w tamym centrum miasta, więc gdzieś tam,
no jakichś takich opowieści, no nie było,
tak? Ale chłopaków miałem z całej Polski,
właśnie z małych miejscowości. I tak
kiedyś wieczorem żeśmy stanęli wieczorem
sobie tam przy biurku podoficera i
zaczęliśmy gadać i tak dalej. Jakie rzeczy
oni opowiadali, to po prostu ciarki
chodziły po, po, po ciele, tak?
A opowiadali koledzy jakąś też historię
tego typu, z jakimiś bliskimi spotkaniami,
obserwacjami jakichś obiektów? Było też
coś takiego?
Obiektów tego to nie pamiętam, nie, ale na
przykład kumpel mówi, że
on mieszka w prawie przy ukraińskiej
granicy i na przykład, że w okolicy się
mówi, że jest coś w rodzaju, nie wiem,
ducha, zjawy czy coś takiego — psa. Mówi,
że wracał kiedyś z wiejskiej dyskoteki w
środku nocy i w pewnym momencie nagle
usłyszał, jakby ktoś za nim łańcuch
ciągnął po asfalcie.
No, przy granicy polsko ukraińskiej
sporo jest takich legend. Może źródła
ukraińskie na przykład wspominają o
obserwacjach czegoś, co wyglądało jak
bigfoot — wybierz, wymaluj
bliżej Lwowa, tam gdzieś w którejś wsi.
Albo, albo na przykład mam kumpla dziadek
z miejscowości koło Łowicza, Kiernozia
opowiada sam osobiście opowiadał, bo teraz
już nie żyje, że którejś niedzieli
wychodzili ludzie z kościoła. On był wtedy
młodym chłopakiem, czyli jako dziadek
jego to mogły być lata dwudzieste,
powiedzmy XX wieku. Ludzie wychodzą na wsi
z kościoła i w pewnym momencie po prostu
przejechał pułk ułanów, pułk ułanów. Widmo
po prostu przejechał pułk ułanów, których
nawet nie było ich słychać. Tupotu jakby
końskiego, końskich kopyt. Tak? I widziało
to kilkadziesiąt ludzi z tej miejscowości.
No można pospekulować, że tam się jakaś
sytuacja zadziała, która z jakiegoś powodu
się tam w jakiś sposób, że tak powiem,
nagrała i się odtwarza jako takie właśnie widziadło.
Być, być może jakaś energia się tam, tam
no to
są gdzieś tam jakieś. No ja osobiście sam,
sam to tak naprawdę takich nie wiem,
rzeczy typu jakieś tam duchy, nie duchy i
tak dalej, to nie widziałem nic.No raz,
tylko mi się wydaje, że teraz tak w dobie
internetu i dostępu do tego wszystkiego i
tak dalej, takie jest coś znalazłem, które
się nazywa TR3B Astra to jest spekulują,
że to jest amerykański jakiś tam samolot
czy pojazd i tak dalej.
No widziałem coś takiego za dzieciaka, jak
byłem nad polskim morzem. No takie jakby
trzy, trzy, taki trójkąt z trzema
światłami jakby. No ale to przez krótką
chwilę takie, takie coś, takie coś
widziałem. To było w miejscowości
Mołkęcin, nad morzem.
Dziękuję w takim razie za przekazanie
tutaj tej historii. No i fajnie by było,
gdyby kolega, gdyby przyjaciel kiedyś się
pokusił o opowiedzenie tego własnymi
słowami, bo to jest jednak relacja z
pierwszej ręki, to by było dopiero coś.
Wie pan, to jeżeli, jeżeli uda mi się go
kiedykolwiek, kiedykolwiek nakłonić do
jakichkolwiek nie wiem, relacji, to nawet
nawet żebym miał, nie wiem, telefon
włączyć na dyktafon czy, czy coś w ten
deseń, żeby jakbym miał jakiś.
Jestem w stanie zrozumieć- Więcej, więcej- Zobaczyć,
no zobaczenie czegoś takiego to jest na
pewno mocne przeżycie, także byłbym--
Jestem w stanie zrozumieć, jeżeli, jeżeli po prostu.
W każdym bądź razie wiem, że ta postać
była blisko niego, blisko niego, bo on
mówi, że wyszedł i wszedł do niego, na
zasadzie to nie było na zasadzie, a bo
wyszedł tam sto metrów dalej i szedł w
jego stronę, tylko nie wiem, na dwa, trzy,
pięć metrów. No to były te, te
odległości, tak i tyle. No, no, no, no,
mnie się ręka trzęsie, bo ja pamiętam te
emocje w ogóle z tej nocy i tego swojego
kumpla, który był po prostu. No, on był po
prostu przezroczysty ze strachu.
A skoro pana nerwy biorą na myśli o tym
zdarzeniu, to co dopiero kumpel musiał przeżywać?
No, no. Dlatego. No mówię, no ja, ja wiele
w życiu widziałem
i podczas też służby wojskowej i, i miałem
kolegów, którzy byli po, po misjach jakby
zagranicznych i tak dalej, i tak dalej.
Też różne rzeczy w życiu widzieli i
trupa też widzieli. I oni też. I nie było
w nikim takich, takich emocji, takich
takiego strachu i też takiego wyparcia,
takiego naprawdę, że, że nie wiem, są
ludzie, którzy, którzy widzieli, no nie
wiem, ludzi, no nawet, no nie wiem, po
wybuchu jakiegoś, nie wiem, środków
pirotechnicznych, nie wiem, miny, nie miny
i tak dalej. No mieli z takimi rzeczami
do czynienia, bo ja miałem kumpli saperów,
tak? I nie mieli w sobie takiego- Syndrom pourazowy.
Mimo syndromów różnych pourazowych?
Po angielsku to chyba ma nawet taką
specjalną nazwę shell shock, z tego, co kojarzę.
Być może. No więc w każdym razie w nich
nawet nie było, nie było. Może też to od
charakteru zależy. No nie było takiego
typowego wyparcia z nim po prostu nie ma tematu, a
ile razy nie było, ale daj spokój, daj
spokój, nie gadajmy
o tym.
I to tyle, jeśli chodzi o zdarzenie z
Przyrównicy z 1997 roku. A co Państwo
sądzicie o całej sprawie?
Zapraszamy do komentowania, no i
oczywiście również do dzielenia się swoimi
historiami. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 624 193, 530
624 193. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu.
36 08 80
02. 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa email pod adresem
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią Świadkowie w Radiu Paranormalium. W
trzeciej części naszej audycji poznamy
opis ciekawej obserwacji UFO nad
Wrocławiem w 2016 roku.
W 2016 miałem
obserwację taką, że widziałem, że leciały
w szyku trzy, dwa i na końcu jeden i były
całe czerwone. Takie mocne czerwone
światło. To nie były na pewno ani
samoloty, ani helikoptery, bo one mają po
kilka światełek, jakieś tam zielone,
czerwone, białe. No i w zupełnej ciszy
przyleciały nad, nad miejscem, w którym
stałem.
Czy pamięta pan może jakąś przybliżoną
datę tej obserwacji?
To był sierpień 2016 roku.
Jaka miejscowość?
Zdaje się ten szczyt nad-- to we Wrocławiu
było. I ta pierwsza trójka, co
przeleciała nade mną, to ten, co leciał po
lewej stronie, nagle od niej odleciał,
uleciał kawałek i zniknął. A te pozostałe
dwa poleciały dalej. I patrzę, za kilka
sekund wylatują znowuż jeszcze dwa.
Przeleciały te dwa i na końcu jeszcze
jeden. I w zupełnej ciszy całe czerwone, mocne światła.
A one wydawały jakieś, jakieś dźwięki?
Towarzyszyły temu jakieś-
Nie, nie, nie, nic.To było też. To było
też koło godziny dwudziestej trzeciej.
One się poruszały szybko, wolno, jakieś
manewry wykonywały?
Nie, nie, nie. Żadnych manewrów. Raczej tak średnio.
Średniej szybkości. Manewrów żadnych
oprócz tego, co mówiłem właśnie, że z tej
pierwszej trójki jeden się oderwał i o
kawałek odleciał i znikł, a
pozostałe poleciały dalej tą samą trasą.
Ile czasu mniej więcej trwała ta
obserwacja tych obiektów?
No ja wiem? To mogło trwać jakieś dwie
minuty w sumie. Może trzy. Bo to było w
odstępach kilkudziesięciu sekund. Jak one
tak przelatywały — trzy, dwa i na końcu
jedna. Także no to, to chyba musiało być
już coś.
No raczej to nie brzmi na jakiś ziemski
wynalazek. A czy między tymi światłami i
między tymi światłami były, była jakaś
przestrzeń? Czy one były wypełnione? Czy
to było wypełnione jakby między nimi?
Nie, nie, to były całe, całe światła,
jeden punkt. Duże, czerwone, takie
przyjemna czerwień. Ani nie, ani nie
migało nic, ani nic, nic kompletnie.
Mhm.
No i te stałe światło...
Cały czas były czerwone i nie zmieniły
koloru, nie zmieniały intensywności, nic.
No to raczej wyklucza satelity, wyklucza
także chyba popularne jeszcze wtedy
chińskie lampiony. A drony z tego, co się
orientuję, też się tak nie, nie zachowują.
No bo one wylatywały zza bloków takich
wysokich, tak jak z tej mojej obserwacji.
Wylatywały zza tych bloków i, i
przelatywały nade mną. Trzy, później za
kilka sekund dwa i na końcu myślałem, że
już przeleciało, a tu patrzę, jeszcze
jeden wylatuje zza bloków. No i tą samą
trasą poleciał. No ale to już był ostatni.
Jeszcze czekałem trochę, ale to ostatni.
Także w sumie sześć.
A czy
jest jakaś szansa, że ktoś jeszcze mogło
to obserwować? Zdarzyło się panu może coś
usłyszeć?
Nie dowiadywałem się o tym, nie
dowiadywałem. Wtedy jeszcze tak się nie
interesowałem tą tematyką, także nawet
nikogo nie poinformowałem.
Rozumiem, że żadnego wpływu na otoczenie
tych obiektów pan nie zauważył, jakichś
innych zjawisk? Po prostu przeleciały i już.
Tylko w ciszy przeleciały. Kompletnej
ciszy. Nic nie słyszałem.
To tyle, jeśli chodzi o obserwacje z
Wrocławia z 2016 roku. Teraz sięgniemy z
kolei do naszego radiowego e-maila, bowiem
tym razem dla odmiany zaprezentujemy nie
rozmowę, a relację nadesłaną do nas drogą
e-mailową przez naszą słuchaczkę w czasie
opisywanych zdarzeń mieszkającą w Jaśle.
Witam. Nie wiem, czy ta moja relacja
będzie ciekawa. Nie jest jakaś szczególna,
ale od jakiegoś czasu chcę do Was o tym
napisać, bo wiem, że zbieracie każdą
relację. Byłam w podstawówce. Myślę, że
miałam wtedy około piętnastu lat, czyli
musiał to być rok 1998, może
dziewięćdziesiąty siódmy. Ciężko
powiedzieć. Wraz z koleżankami, nie
pamiętam konkretnie, które to koleżanki ze
mną były tamtego dnia i ile ich było. Nie
mogę sobie tego przypomnieć. Jeździłyśmy
na rowerach na kort tenisowy, który mieści
się przy ulicy Sportowej w Jaśle. Ten
kort w tamtych czasach był zaniedbany.
Każdy mógł sobie tam wejść i pograć za
darmo. Nawet takie niedorośnięte dzieciaki
jak my. Gdy skończyłyśmy grę, pamiętam,
że robiło się ciemno. Spakowałyśmy
rakietki i wsiadłyśmy na rowery. Ja jakoś
zostałam w tyle. Z tego, co sobie
przypominam, widzę jak koleżanki. Może tam
też był któryś z moich kolegów. Jadą dość
szybko ulicą Sportową i nie czekają na
mnie. Jakoś mi to nie przeszkadzało, bo
wiedziałam, że szybko je dogonię. Jak
próbowałam je dogonić, to zobaczyłam osobę
jadącą na rowerze tyłem do mnie. Była
ubrana w płaszcz. Miała też na sobie jakiś
dziwny kaptur. Poruszała się dziwnie na
tym rowerze, jakoś tak nienaturalnie. Nie
to, że ona jakoś się pojawiła nagle.
Widocznie musiała już jakoś tam być, tylko
z daleka jej nie widziałam. Od razu
wydała mi się dziwna, nienaturalna, ale
poczułam to bardziej tak intuicyjnie. Nie
wiem, jak to opisać. Postanowiłam się jej
przyjrzeć i ją dogonić. Nie wiem, dlaczego
nie pamiętam, żebym się bała. Bardziej
wydaje mi się, że byłam bardzo ciekawa
jej. Może jakiś lekki niepokój też czułam,
ale to było uczucie do opanowania. Jak
zbliżałam się do tej postaci, ona obróciła
się i miałam wrażenie, że specjalnie
obraca się, żeby mnie zobaczyć. Ja
zobaczyłam, że ta postać nie ma twarzy.
Pod kapturem była trupia czaszka, choć
naturalnie ta postać nie miała oczu, to
wiedziałam, że ona patrzy na mnie właśnie,
obserwuje mnie. Przejechałam obok niej,
minęłam ją, byłam oddalona od niej może
półtora metra, gdy ją mijałam, może nawet
metr. Ta ulica Sportowa to jest dość wąska
uliczka. Pamiętam, że byłam bardzo blisko
i widziałam tą czaszkę. Jeśli chodzi o
uczucia, jakie wtedy mi towarzyszyły, to
nie potrafię sobie przypomnieć. Wiem, że
jakoś dojechałam do grupy, ale nie
pamiętam, żebym się jakoś nie wiadomo jak
bała. Nie pamiętam też, czy powiedziałam o
tym, co zobaczyłam moim koleżankom. Ja w
ogóle zapomniałam sobie o tym zdarzeniu na
długie lata. Przypomniałam sobie o nim
dopiero, jak zaczęłam was słuchać. Może
trochę wcześniej, czyli jakieś dwa lata
temu. Po tym zdarzeniu nikt nie umarł w
rodzinie. Nic się nie stało takiego.
Przynajmniej sobie nie przypominam. Nie
miałam też jakichś innych wizji, nie
obserwowałam UFO, wychodziłam tylko z
ciała. To było w liceum, ale to raczej
jakieś dziecinne zabawy, po których
zrozumiałam, że raczej jako
niedoświadczona osoba nie powinnam się tym
zajmować i przestałam to robić. Gdy
wychodziłam z ciała, to pamiętam, że byłam
przerażona. Zobaczyłam siebie śpiącą pod
kołdrą. Nazwijmy to, moja dusza znajdowała
się pod sufitem. Nie mogłam wrócić do
ciała. Nie mogłam się obudzić, chociaż
bardzo chciałam.Przeżyłam też jeszcze coś
innego. W sumie nic takiego. Będąc w
podstawówce, widziałem dziwne światło na
drodze asfaltowej. Ulica Grunwaldzka w
Jaśle, niedaleko kościoła sióstr wizytek.
Było oddalone ode mnie około dwadzieścia
do trzydziestu metrów. Światło na środku
drogi, taka jakby kulka. Nie wiem, skąd
się tam wzięło. To nie mogła być jakaś
latarka. Był dzień. To nie mogło być
również palący się ogień na środku drogi.
W sumie nie podeszłam do tego światła.
Pamiętam, to był maj, bo babcia zabierała
mnie na majówki do kościoła. To były jedne
z moich ostatnich wizyt w kościele.
Wpatrywałam się w to światło i nagle
zgasło. Może to było jakieś złudzenie? Nie
wiem. Pamiętam, że byłam zaskoczona i
zdziwiona. Była ze mną babcia, ale nie
pamiętam, czy też widziała to światło.
Także to są wszystkie moje paranormalne
przeżycia. Być może któreś z nich to tylko
złudzenie, kreacja. Ja nie potrafię tego ocenić.
To była korespondencja od naszej
słuchaczki z miejscowości Jasło. Za chwilę
przejdziemy do ostatniej już
przygotowanej na dziś relacji dotyczącej
zdarzenia, które odcisnęło na naszym
słuchaczu tak silne piętno, że pamiętał je
doskonale nawet i po piętnastu latach.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo.
No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego. Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl
2 miesiące temu był Drop prowadzący do
pewnego radia, że ktoś on tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w
internecie. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu.
www.paranormalium.pl
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszego odcinka
zaprezentujemy nagranie wyciągnięte z
głębokich czeluści archiwum Radia
Paranormalium, które mimo wyemitowania od
tego czasu stu kilkudziesięciu audycji o
tematyce ufologicznej, nie doczekało się
jeszcze emisji. Nagranie z 2014 roku,
zawierające opis dość szokującego dla
świadka spotkania z zagadkowymi istotami
we własnym domu jesienią 1998
lub 1999 roku. Świadek opowiadając tę
historię był wyraźnie
roztrzęsiony. Twierdził, że pamięta ją,
jak gdyby wydarzyła się parę dni temu,
mimo iż w momencie rozmowy od zdarzenia
upłynęło już piętnaście lat. W czasie
rozmowy słuchacz wspomniał również o
pewnych innych zdarzeniach z przeszłości,
między innymi o często powtarzającej się
sytuacji w dzieciństwie, gdy nagle budził
się w środku nocy i słyszał jakieś szepty
dochodzące z zewnątrz. Oddajemy głos słuchaczowi.
No mam relację, mogę przekazać, ale, ale po co?
A to jest jakaś
historia z obserwacją UFO czy, czy z czym?
Raczej nie ma żadnej obserwacji UFO.
Tylko, że
to jest obserwacja.
Nie wiem nawet jak to określić.
A to obserwacja jakiejś istoty czy czegoś,
czegoś innego?
No byli u mnie. Po prostu byli u mnie
dziesięć lat temu, dziesięć lat temu byłem, no
cały czas
mam to w głowie. Niech pan sobie wyobrazi,
co się panu dziesięć lat temu
przydarzyło i pan o tym zapomina. A tutaj
dla mnie to jest sytuacja, która była
razem dwa dni temu.
Wszystko pamiętam.
Co się właściwie stało? Co to było za istoty?
Miałem sen, miałem sen,
miałem sen. No śnią mi się jakieś
pierdoły. I sen był tak straszny, że
w tym sensie, że
byłem
maltretowany. Ja jakoś taki byłem.
Nie jestem w stanie określić w ogóle, czy,
czy ja tam byłem, czy nie byłem. Fizycznie
odczuwałem straszny ból.Tak, tak, tak,
tak, tak. I jak się ocknąłem, zobaczyłem
obok siebie, od mojego łóżka, dwie, dwie
istoty jakieś tam.
To była taka wizyta jakby nocnych gości,
bo tak to się, tak to się określa, tak?
Nie, nie wiem, jak to się określa, ale-
Jest nawet określenie na takie wizyty
Bedroom Visitors. Tylko czy te, te, te
istoty coś na panu robiły, czy, czy jak?
Rzuciłem się za nimi.
Ciekawostką jest to, że
śmignęli
z mojego pokoju, tak jak stali koło mnie,
koło mojej głowy. Jak zorientowali się, że
się obudziłem, to wycofali się powoli,
powoli i nagle tylko łuna po nich została.
Pamiętam tą łunę. Ja wstałem. Reszty nie
pamiętam, ale powiem panu jedną
rzecz dziwną. I to jest-- i to jest
dziwne. To, że, że oni byli i tak dalej,
to mogło mi się przyśnić, ale dziwna jest
rzecz taka, że miałem w domu psa, a
mieszkałem u rodziców. Pies reagował na
każde jakieś tam.
To był pies tak zwany wkurwiający nas
wszystkich, nie? Nieraz
w nocy coś usłyszał i budziliśmy się i po
prostu pies, bo pies szczekał. A w tym momencie
ja obudziłem się. Z mojego pokoju do kuchni
jest
jakieś dwadzieścia metrów, no może
dziesięć, no dwadzieścia powiedzmy,
dwadzieścia metrów jest. Nie dziesięć,
nie, dwadzieścia. Wie pan co? Obudziłem
się, patrząc w niebo. Otwarte okno, a ja w
piżamie. I-i
tak się ocknąłem. Tak się ocknąłem.
Dosłownie. Nagle do mnie dotarło,
że coś nie tak. Jest zimno,
bo to był gdzieś listopad, październik,
może listopad, już nie pamiętam teraz.
W każdym razie to już była pora jesienna, tak?
Tak. Ciekawostką jest to, że mój pies, który
zawsze ujada, w ogóle się nie obudził. Jak
wracałem, jak się ocknąłem już, wracałem
do swojego pokoju, to zauważyłem, że
wszędzie są światła porozpalane. Nie
przypominam sobie, żebym
włączał
światło, nie? Pies nie szczekał. Dziwna
sprawa jest. Naprawdę dzwonię dlatego...
To dla mnie do tej pory jest. Myślę, myślę
o tym często, kurde, nie wiem, nie wiem,
nie, nie wiem, o co chodzi.
A pan pamięta tylko, że, że były jakieś
istoty i że pan potem się ocknął? Czy te,
czy te istoty coś może przy panu robiły?
Yyy, właśnie coś robiły. Jak się ocknąłem,
to jeszcze je
widziałem.
Przez chwilę, dosłownie przez chwilę.
Potem uciekły? Zniknęły czy co, czy coś-
Oddaliły się. Nie mogę powiedzieć, że one
uciekły. One się po prostu oddaliły. No,
zostawiły smugę taką w moim pokoju i ja za
tą smugą pobiegłem. Jak wbiegłem, to się
okazało, że jeszcze nie są światła w domu porozpalane.
No mówi, że to się jakoś działo, w
powiedzmy dziesięć lat temu, tak? 2004
rok?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, 2000.
Zaraz, to
był-- chyba był gdzieś 99 rok. 98. 99 rok.
To było więcej niż dziesięć lat.
A sprawdza pan może-- badał pan może się
po tym wydarzeniu, czy jakieś,
nie wiem, pojawiły się ślady na ciele, czy coś?
Nie, czegoś takiego nie zauważyłem. Chyba
nie zauważyłem. No chyba nie zauważyłem.
No kurde, mam, mam jakieś ślady na ciele,
ale to zawsze je miałem. Znaczy, powiem panu,
zawsze byłem inny trochę no,
niż inne dzieci.
Także, no
coś tam... A! Jedna rzecz tak się
przypomniała.
Jak byłem małym dzieckiem, nie wiem, nie
wiem, jak to panu powiedzieć, ale
[mruknięcie] jak ja chwytałem— spałem z
bratem, mój brat już nie żyje. Spałem,
spałem z bratem w jednym pokoju. Budziłem
się w nocy często i słyszałem
w pokoju szepty. Nie w moim, tylko
gdzieś z zewnątrz.
Ale był pan pewny, że te szepty nie
pochodzą od innych członków rodziny?
Nie, Nie. Mogę je-- mogę je nawet zacytować, bo, bo-
Posłucha pan?
Proszę bardzo. Proszę bardzo. Tak.
[szepty]
Nie rozumiałem żadnych słów z tego. Nic. Kompletnie. To
były dosłownie szepty. Wydawało mi
się, że chciało mi się siku. Pamiętam,
jak- jak- jako dziecko, że chciałem
pójść-- żeby pójść do toalety, to musiałem
przejść naprawdę
m-mój pokój, duży pokój i dopiero była
toaleta i do nocy musiałem wytrzymywać
siku, że-żeby przejść kurde ten kawałek,
bo się bałem po prostu. Bo ktoś tam był, ktoś tam był.
No tylko że to jest chyba u dzieci, u
dzieci dosyć częste, że się, że się boją
różnych takich rzeczy. No ale zastanawia,
skąd te szepty? Skąd te szepty się mogły wziąć?
Nie wiem, nie wiem. Rodzinę miałem
normalną, wiesz, niepijącą, kurde [śmiech]
Nie gadającą po nocach. [śmiech]
Tak, tak,
tak. Ale wiesz co? Cieszę się, że to radio
odkryłem
w paranormalium waszym.
Yyy, dodaliście mnie iluś takiego wiesz,
ducha. Bo okazuje się, że nie jestem, ja
nie jestem sam takim dziwolągiem kurde.
Różne dziwologii.
No, to jest właśnie ta, ta świadomość
właśnie pomaga, bo jest-- mamy, mamy
pewną ilość takich właśnie podobnych
historii. To się nazywa właśnie Bedroom
Visitors. Bo, bo-
Tak, tak, tak- Po polsku jakoś... Nocne wizyty. Jest
pewna grupa osób, która, która tego
właśnie takich właśnie rzeczy
doświadcza-
Tylko wtedy-
Nawet, nawet obojętnie. Sceptycy,
sceptycy, wierzący, wierzący, niewierzący,
bardziej racjonalni i mniej racjonalni.
To są wszystkie, wszystkie grupy.
Ale bałem się zadzwonić. Wiesz,
dlaczego? Bo teraz, jak zacząłem ci
opowiadać historie pewne, to mi się
zaczynają przypominać następne, następne.
Kurde, i teraz okazuje się, że
dużo mam takich dziwnych zdarzeń. Wiesz,
powiem ci, nie Jestem jakiś psychicznie chory. Kurde,
mam poważną pracę, którą wykonuję i
nie traktuj mnie jako kolejnego dziwoląga,
bo zadzwoniłem naprawdę, bo-
No nie świadków, świadków nie traktujemy w
taki sposób. No chyba że ewidentnie
stwierdzimy, że ewidentnie coś zmyślają, to wtedy
bardziej podchodzimy z dystansem do
pewnych, pewnych ludzi. No ale staramy
się. Staramy się. No nie skreślać
wszystkich na starcie, tak powiem.
No okej, Ale
dziękuję Ci bardzo, że mnie wysłuchałeś.
Kurde.
Przynajmniej komuś
coś powiedziałem o
mojej żonie. Jak zaczynam mówić o pewnych
rzeczach, to ona tak, wiesz,
mówi: "Gawaj i tobie tam usiądź sobie
wypij piwko". Wiesz,
po prostu nie mam komu powierzyć tych
rzeczy, a tu wydaje mi się, że to są
takie przypadki. Mam dziwne.
No, no niewątpliwie takie, takie rzeczy
się czasami dzieją. To jest fakt. Tylko że
nastawienie społeczeństwa jest takie, a
nie inne i po prostu ludzie boją się, boją
się, jakby dzielić się takimi historiami.
Fakt tylko wiesz, no
słuchaj, ja od Boga się odwróciłem, bo
stwierdziłem, że po prostu jest bez sensu.
Jak
wiesz, swoje doświadczenia doświadczyłem
paru różnych dziwnych rzeczy
i kurde nie mam się
kogo poradzić, bo nie mam kogo. No kurde,
no nie mam kogo mojej żony. Słuchaj, żona
mojej, yy, znaczy moja teściowa, czyli mama mojej żony,
to jest, jest *******. No nie, ona mówi A to
siła szatana, to są
takie, wiesz. Ja nie wiem, kurde, co ja
mam teraz zrobić? No kurde, wiesz, ja o
tym nie myślę. Staram się o tym nie myśleć
zupełnie i nie myślę. Czy zdarzyło mi się
coś? Trudno. Uważam to za jakąś formę
przygody. Aż tak źle nie było. Ale, ale powiem ci.
Słuchaj,
wystraszyłem się strasznie. Jak ci dwu
tych 2 gości zobaczyłem koło mojego łóżka.
Naprawdę? Strasznie się wystraszyła.
Pamięta pan może jak te istoty wyglądały?
Tak oczywiście, że pamiętam.
Może pan jakoś je opisać?
Pamięta pan taką bajkę węgierską Mikrobi?
Mmm. Ja niestety nie jestem, rocznik 88.
Już tej bajki niestety nie było w moich czasach.
W każdym bądź razie
na twarzach, na, na głowach. Oni byli
bardzo niscy. Ja miałem gdzieś metr pięćdziesiąt,
może mniej, metr pięćdziesiąt gdzieś, ale
byli w kombinezonach
i na twarzach mieli
coś takiego, taką... Musiałbym to
narysować, nie? Tego, tego się nie da
opowiedzieć jakoś tak, chociaż jestem
inżynierem, ale nie potrafię tego opowiedzieć.
Mmm, to, to było tak, jakby
część soczewki przekrojona i nałożona na
twarz. Usta, usta, było widać.
Usta, znaczy
brodę, to jak tam
brodę? Kurde no, ciężko powiedzieć.
No nie umiem tego wytłumaczyć. To było tak
dziwne, że po prostu nie potrafię ubrać
tego w słowa.
No a może pan, Może pan? Ma pan może
możliwość zrobić jakiś
szkic i go wysłać drogą e-mailową na przykład?
No mogę, Oczywiście, że mogę.
No tak myślę, bo no ja tutaj za bardzo nie
jestem w stanie coś poradzić, ale my
właściwie audycję w Radiu Paranormalium w
dużej części współtworzymy z serwisem
Infra org. pl. Oni mają kontakty do
badaczy i różnych innych kompetentnych
osób. Może oni by coś
mogli poradzić?
Ale wie pan co? Ten, ja mogę
nam narysować szybko co chcecie tylko że.
Nie dzwonię po to. Nie potrzebuję pomocy.
Ja sobie z tymi łajzami dam radę. Znaczy
ja pomoc mi jest potrzebna taka, że nikt
mi po prostu nie wierzy. No, moja żona
traktuje mnie jak idiotę w pewnym
momencie, no i o tym opowiedziałem, to,
no źle się trochę poczułem. No źle się
trochę poczułem. Bardzo źle, że własna
małżonka, kurwa, pomyślała, że
no nie wiem, no narysuje tam. To
znaczy to nawet nie była twarz, bo to, bo
to było. Oni byli w jakimś hełmach, kurwa,
nie wiem czym oni byli. Mieli coś na
głowie, ale zadzwoniłem tylko dlatego, że
po prostu słucham radia i zobaczyłem numer, a nigdy
tego nikomu nie opowiadałem. Być może pan
mnie wysłucha. Tak sobie pomyślałem.
Opowiem.Co to się stało? Być może
zrzuciłem go z siebie.
A czy ewentualnie czy mógłbym
przekazać się właśnie do kolegów z infry
kontakt do pana? Bo oni się. Oni się
zajmują też
między innymi katalogowaniem podobnych
relacji. Mamy takiego badacza,
współpracownika Arka Miazgę. On właśnie na
swoim, na swoim oficjalnym blogu też
kilkukrotnie podobne sprawy opisywał.
Oczywiście z zachowaniem anonimowości
świadków. Czy ewentualnie mógłbym przesłać
kolegom z infyr kontakt do Pana?
Ale nie, nie telefon. Proszę.
A jaki? Jaki? Jaki kontakt?
Mailowy tylko. Nie,
nie może. Nie mogę, bo? Ponieważ
pracuję dużo i jak
by odebrał taki telefon, zacząłbym
rozmawiać, to by się po prostu był dziwnie
odebrany przez kolegów w pracy.
To jest też ciekawy temat do analiz.
Powiem panu szczerze, takie, takie doświadczenie to
nie wiadomo właściwie czym, z czym to jest
związane, czym to jest spowodowane. Jedni
podejrzewają, że to, że to był rodzaj
wzięcia na przykład inni, że jakieś,
jakieś jeszcze coś innego.
Powiem panu o tak, jak zacząłem się
interesować tym wszystkim, oglądałem to
wszystko na diskachery. Tylko że
u mnie to było tak, że ja pamiętam tą
złość swoją, jak się obudziłem, nie?
Chciałem tych małych skurwysynków zabić. A
następna rzecz, jaką pamiętam, to było
to, że stałem w oknie. Kurde i to jest
niebezpieczne. A jakbym stał na parapecie
i chciałem skoczyć? No przecież nie było
we mnie, bym się zabił. No bym spadł na 4
piętrze to było. A ja akurat wstałem do
swojego pokoju. Już taki tak trochę
oczyściałem z tego wszystkiego.
Patrzę się, wszędzie światła są
pozapalane, a mój pies, który zawsze szczeka nawet na
mały ruch. Taki mały
piesek,
nieważne jak to pieski mały.
Mały piesek, dużo szczeka.
A ten kurde nic, nic, kompletnie nic.
Cisza w domu. Wszędzie światła pozapalane.
I taka cisza panuje. To było bardzo dziwne.
Bo jestem pewien, że żaden z domowników
nie włączył. Nie mogło włączyć tego
światła. Wszyscy spali?
Wszyscy spali. Tak. Rodzice spali w domu.
Ja wróciłem z akademika
do domu, wyspać się. A tu taka taka mi się
historia przydarzyła. Rodzice spali. Pies
spał. Rodzice tam już rodzice. Nie. Ale
mój piesio kurde, piesio był taki, że byle
hałas to już był hermider. Taki mały
kurde szczekacz. A tutaj zero szczekania,
zero nic kompletnie.
Cisza. Absolutna.
Absolutna cisza. Obudziłem się przy
otwartym oknie, otwartym na oścież w
kuchni, gdzie to okno jest otwierane powiem panu tak:
jak mama gotuje kurczaka, to otwiera to
okno. A to trzeba tak odciągnąć firankę,
żeby jak się otwiera okno, żeby nie
podrzeć firanki. A ja tak się obudziłem.
Wszystko było zrobione idealnie. Czyli
odciągnięta firanka, otwarte okno,
wszędzie światła pozapalane. Wszędzie! W
kiblu. Przedpokój. Wszystkie pokoje.
Wszędzie. Ja ich tych świateł nie
zapalałem. Jak wracałem, to wszystkie
pogasiłem. Oczywiście. I powiem panu.
Przypomniało mi się to. To nie było tak,
że ja to natychmiast. Rano, jak się
obudziłem, to pamiętałem. Nie, to nie było tak.
Minęły dwa dni i się obudziłem. I nagle mi
się coś przypomniało i dzwonię do mamy
mojej: "Mamo, czy ja jak byłem w niedzielę
u was
przed wyjazdem do akademika w nocy, czy ja
gdzieś wychodziłem?" A ona mówi: "Nie". No
przecież mama ten
zaszczekała, bo to była
jeszcze piesek.
Ona mówi nie. I wtedy? I wtedy nagle
zaczęło mi się wszystko, w sumie wszystko
dosłownie. Jakby
mnie ktoś w głowę puknął jakąś różdżką
czarodziejską. Wszystko mi się
przypomniało. Te światła to jest bardzo
straszny wywód chyba dla mnie. Kurde, jest
pan pierwszym człowiekiem, który mnie wysłuchał i
chyba trochę zrozumiał. No moja żona to...
Wie pan co, no powiem, powiem panu tak, że
większość społeczeństwa traktuje takie
tematy z przymrużeniem oka i po prostu
naśmiewają się z tego, bo, bo, bo nie
rozumieją, o co chodzi.
Ale powiem panu, ja byłem taki sam.
Te wszystkie bajki o kosmitach. Ja byłem
centralnie w samym środku królowego Oczka,
czyli w dupie.
Ha przytrafiło mi się coś takiego. I
powiem Panu, że wszystko, co leci na
Discovery odnośnie kosmitów, nie wiem,
ciągnie mnie do tego. Po prostu oglądam,
oglądam, oglądam. Być może to, to się, to
się wzięło stąd. No, no, no, próbuję
może odnaleźć odpowiedź na to wszystko, co
mi się przydarzyło, no nie wiem.
Bardzo się cieszę, że macie taką fajną
ekipę i dzięki wam kurde komuś mogłem
powiedzieć i nikt mnie nie wyśmiał.
W każdym razie mogę Panu powiedzieć, że
nie jest pan sam, jeśli chodzi o takie
doświadczenia.
Naprawdę nie mogłem przestać myśleć o tym,
jak bardzo cię kocham. I to
przypuszczalnie dla świadka mocno
oczyszczającą i stanowiącą swoiste
katharsis rozmową kończymy osiemnasty
odcinek podcastu Mówią Świadkowie. Osoby
interesujące się ufologią zapewne bardzo
ucieszy fakt, iż w przyszłych odcinkach
również nie zabraknie relacji o
obserwacjach UFO. Ponieważ jednak nie
samym UFO pasjonat paranormaliów żyje,
możliwe, że w odcinku dziewiętnastym
trochę od obserwacji Noli i zjawisk
złączonych z UFO odpoczniemy i posłuchamy
o czymś innym, nie mniej pasjonującym. Co
z tych mglistych na razie planów wyjdzie,
to się jeszcze oczywiście okaże. A
tymczasem wysłuchaliście państwo
osiemnastego odcinka podcastu Mówią
Świadkowie. Mówił do Państwa Marek Sęk
Ivellios. Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę. Dobranoc, do usłyszenia w
kolejnym odcinku. No i w imieniu swoim
oraz całej ekipy Radia Paranormalium
pragnę życzyć Państwu dużo odporności i
wytrwałości z nadzieją, że przeciągająca
się w czasie i przestrzeni pandemia
COVID-19 oraz towarzyszący jej ambaras
restrykcyjny już wkrótce odpuszczą.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarny 32
746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu:
36 08 80
02, 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/ukradioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Zapraszamy wszystkich świadków obserwacji
UFO bądź osoby, które doświadczyły różnego
rodzaju dziwnych, bliskich spotkań, do
anonimowego dzielenia się swoimi relacjami
na łamach nowego, specjalnie do tego celu
stworzonego serwisu Ufo Relacje pod
adresem www.uforelacje.pl, www.uforelacje.pl. Podziel
się swoją historią już dziś z innymi,
całkowicie anonimowo. Ufo Relacje.
Polska Baza relacji o obserwacjach UFO.
Www.uforelacje.pl.