Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby, w sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było, nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Mając nadzieję, że wszyscy państwo
zdrowymi jesteście w Radiu Paranormalium
rozpoczynamy kolejny, siedemnasty już
odcinek bardzo paranormalnego, a niekiedy
również bardzo kontrowersyjnego podcastu
Mówią Świadkowie. Przed mikrofonem Marek
Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu.
Podobnie jak to miało miejsce w odcinku
szesnastym, dziś również wysłuchamy swego
rodzaju spowiedzi ze zdarzeń o charakterze
paranormalnym. Będzie ona dotyczyła
głównie obserwacji UFO oraz zjawisk
kojarzonych z UFO, w tym również bliskich
spotkań z zagadkowymi postaciami. Najpierw
jednak tradycyjnie przypomnijmy kontakty
do Radia Paranormalium dla tych z Państwa,
którzy przeżyli coś niezwykłego i
chcieliby się tym z nami podzielić. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego
i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to stacjonarny 32 746 00 08. 32
746 00 08. Komórkowy 530 620
493. 530 620 493. Skype - Radio.paranormalium.pl.
Numer gadu-gadu 3608 80 02. 3608
80 02. Można również kontaktować się za
pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych.
Prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. A więc
dzwońcie, piszcie, dzielcie się swoimi
historiami, gdyż każda relacja,
szczególnie te dotyczące obserwacji UFO,
jest na wagę złota. Jakiś czas temu z
Radiem Paranormalium skontaktowała się
słuchaczka, która podzieliła się z nami
całym szeregiem zdarzeń związanych z
obserwacjami UFO oraz zjawisk łączonych z
UFO. Obserwacji bohaterka dzisiejszego
odcinka dokonywała zarówno sama, jak i w
towarzystwie innych osób, między innymi
swojej matki, narzeczonego oraz grupy
znajomych. Usłyszymy również opisy
bliskich spotkań z zagadkowymi istotami,
opisy zdarzeń przypominających Wzięcie, a
także pewnego zjawiska, które powtarzało
się przez pewien czas i skutkowało częstym
wyrwaniem naszej Słuchaczki w środku nocy
ze snu. Poza tym pojawi się również wątek
dziwnych odgłosów zarejestrowanych przez
naszą słuchaczkę nocą, a raczej
uchwyconych przez jej smartfona w czasie,
gdy spała. Historię nasza słuchaczka
przedstawiła w sposób bardzo zwięzły i
poukładany. Słuchaczka odpowiadała na
pytania w sposób rzeczowy. W czasie
rozmowy ani przez moment nie miałem
wrażenia, że doraźnie wymyśla jakieś
szczegóły, zatem jej wiarygodność oceniam
na bardzo wysoką. Istotne tutaj jest
również fakt, iż bohaterka dzisiejszego
odcinka jest z zawodu rysownikiem. Jako
artystka dysponuje zatem rozbudowaną
wrażliwością i zdolnością obserwacji,
potrafiąc zwracać uwagę na detale, których
niewprawne oko przeciętnego Kowalskiego
mogłoby nie zauważyć. Przejdźmy zatem do
wysłuchania zapisu rozmowy z naszą
słuchaczką. W części, w której słuchaczka
będzie omawiała zarejestrowane przez
siebie dziwne dźwięki, zostaną
zaprezentowane dwa nagrania nadesłane
przez słuchaczkę. Linki do obydwu nagrań
będą umieszczone w opisie tej audycji.
Wysłuchajmy zatem kolejnej na naszej
antenie niezwykłej paranormalnej spowiedzi.
No i postaram się tak zacząć od samego
początku [wzdycha].
Generalnie właściwie to takie
najwcześniejsze rzeczy, które mogę tutaj
wspomnieć, to właśnie kwestia tych snów,
które mnie męczyły, kiedy byłam dzieckiem.
Przyznam szczerze, że nie mam pojęcia,
czy na początku lat osiemdziesiątych jakoś
właśnie była już ta wizja tych
trójkątnych łufaczy. Nie, generalnie
prześladowały mnie faktycznie takie sny,
że budzę się w środku nocy
i jestem pod, jakby, domem u dziadków.
Znaczy to było tak, jak u dziadków
nocowałam, to chyba było w... Co ta
miejscowość się nazywała?Eee, to po prostu
no jakoś tak wychodziło, że
mam jakiś normalny sen i nagle się po
prostu jakby budzę pod tym
domkiem tam na wsi
i nade mną na niebie właśnie wisi taki
jasny trójkąt. No nie wiem, w tych snach
nie wydawał mi się jakiś wielki, ale
generalnie zaczynałam przed nim uciekać i
właściwie to na tym sen for mi się zawsze
urywał. I no przyznam szczerze, ja przez
długi czas nawet nie przywiązywałam do
tego uwagi, ponieważ jako dziecko miewałam
bardzo różne sny.
No i dopiero właściwie jakoś tak jak
miałam 17 lat, wyjechaliśmy ze znajomymi
nad morze i niestety ja nie mogę tutaj już
podać nazwy miejscowości,
bo nie pamiętam. Natomiast to było nad
polskim morzem. No i generalnie w nocy
sobie siedzieliśmy na plaży.
To było takie któreś z tych kurortów nadmorskich? Tak?
Eee, to było jedno z takich, z których
wspominam trochę bardziej popularnych
miejscowości. Nie jestem pewna, czy to nie
było Mielno, ale przypominam sobie.
Właściwie tak.
Tak mnie właśnie przyszło do głowy
miejscowości typu Mielno, Łeba, coś tego typu.
Mhm, mhm. No tak, tak, to jakaś taka
właśnie turystyczna, tam wiadomo, pełno
straganów było porozstawianych, więc to
raczej jakaś jedna z takich, które
faktycznie były bardziej popularne. Sporo
tam było też jakichś dyskotek. W każdym razie
no jakoś tak było, że po prostu w nocy
siedzieliśmy na plaży, prawda? Aaa, nie
wiem, rozmawialiśmy o różnych rzeczach i
generalnie po prostu patrzyliśmy się przed siebie
na to całe nocne niebo przed nami. I nagle
zachodnim, po prostu takimi bardzo
w kierunku wschodniego, tak? W kierunku
dziwnymi skokami,
właściwie robiąc takie jakby takie
przecinające się Z-ki. Nie wiem, jak to
lepiej opisać. Mogłabym to robić, bo tu.
Takie rysunki?
E tak, tak, bo w sumie jestem rysownikiem,
ale przyznam szczerze, nigdy nie
podejmowałam się rysowania akurat takich
rzeczy. W każdym razie tak, robiły jakieś
takie dziwne Z-ki i to naprawdę
niesamowita prędkość. W ogóle było widać
odbicie tego obiektu
na tafli właśnie lodu no-noża, prawda?
Więc tak, nie wiem, wtedy miałam wrażenie,
jak się na to patrzyłam, że to naprawdę
było wielkie i że było daleko. Sądząc się
prawda o tej wielkości tego.
A osoby towarzyszące pani wówczas- Również
to widziały?
Ee Tak, wszyscy zamarliśmy i patrzyliśmy
się po prostu na to jak, ee, ciche
namalowane wrota. Po prostu
nie widzieliśmy za bardzo, co z tym
zrobić. I szczerze też już tyle czasu
minęło od tego, że ja nie pamiętam
dokładnie, o czym w tamtym momencie
rozmawialiśmy potem. Generalnie byliśmy
pod wrażeniem, to pamiętam. Natomiast już
następnego dnia, prawda?
No większość, prawda? Osób, a przynajmniej
ta jedna, z którą mam do tej pory kontakt
i też ta moja krewna jest
jednostką, która jest takim strasznym
redukcjonistą i generalnie potrafi
wybierać jakieś takie fakty, które jej
dosyć nie pasują, więc ona tam próbowała
to wytłumaczyć, lecącą jakąś reklamówką,
prawda w nocy. No, jeśli reklamówki latają
z taką prędkością i dają odbicie daleko na tafli morza.
Jeżeli reklamówka robi zygzaki, to byłaby sensacja.
A wiatru jakiegoś specjalnie właśnie nie
było tak że, muszę przyznać, że tak, że,
że, że to było takie bardzo, bardzo no
zaskakujące. Ooo! No i w sumie nie wiem, no jakoś tak.
Ilu was tam było?
Czwórka, z tego co pamiętam, to były
cztery osoby. Tak, tak, jestem pewna siebie. Mhm.
Znaczy, jakoś po, zaraz po tym, po tej
obserwacji wymienialiście się może jakimiś
spostrzeżeniami, wnioskami, co to mogło być?
Wie pan, jak najbardziej. Z tego, co
pamiętam, to tak. My o tym rozmawialiśmy.
Tylko że to było tyle lat temu, że ja tego
nie pamiętam, bo w sumie, no to było
dwadzieścia lat temu i szczerze? No
niestety, ale to już
totalnie mi umyka. A z moją krewną nie
porozmawiam o tym, bo jak wspomniałam, ona
wypierała Niektórzy tak mają, rzeczywiście. Co bym
tu jeszcze chciał zapytać. To była jakaś
pora nocna, jeżeli dobrze? Nocna?
Wieczorna? Która to mogła być godzina?
To mogło być tak koło
jedenastej, dwunastej. No nie wiem,
jeszcze byłam takim szczeniakiem, więc
wydaje mi się, że my nie wiem. My
siedzieliśmy tam o trzeciej nad ranem, to
takie mam wrażenie, że to było raczej koło
dwunastej gdzieś i że generalnie tam
ludzie czasem się przebijają na tej plaży.
Jeszcze tam jacyś spacerowali, bo to było
teraz pod samą miejscowością, więc tam
nawet jeszcze za sobą mieliśmy jakieś, nie
wiem, wiatry, jakieś właśnie światła tego
miasteczka. Także
nie wiem, może więcej osób to widziało.
Trudno mi powiedzieć. Niestety ani daty
nie podam dokładnej
ani właśnie nawet tej miejscowości.
Przykro mi, akurat tutaj to bym
nie wspomniała.
To był jakiś okres wakacyjny — lipiec, sierpień.
Tak, tak, jak najbardziej. Wydaje mi się,
że bardziej lipiec.
Jeżeli dobrze liczę dziewięćdziesiąty
dziewiąty rok, jakoś tak.
Czy ten obiekt emitował może jakieś
dźwięki, czy może w jego wyglądzie było coś takiego?
Totalna cisza. Po prostu siedzimy i nagle
widzimy to wielkie coś przelatujące po
niebie, tymi skokami dziwnymi
z prawa i na lewą stronę. Generalnie to,
na moje oko, to jakbym miał to porównać do
Księżyca, w pełni to było jakość nie
wiem, jedna trzecia jakości księżyca? Coś
takiego. A to się odbijało naprawdę
daleko, daleko tam pod samym horyzontem,
na tafli wody widać było ten
biały, taki prawda, odblask.
Ile czasu mniej więcej trwała obserwacja
tego obiektu tak na oko?
To było bardzo szybko. Wydaje mi się, że
maksymalnie to było, nie wiem, ze cztery
sekundy pewnie, ale wydaje mi się, że
nawet najprawdopodobniej krócej, bo to
dosłownie było, nie wiem, takie mignięcie.
Siedzimy i nagle po prostu coś
przelatuje. Akurat oko za tym czasem nie
jest najlepsze, ale wydaje mi się, że tak
no do czterech sekund maksymalnie to
trwało. Od horyzontu po horyzont.
Warunki pogodowe wtedy były dobre. Nie
było tam żadnych nadciągających jakichś-
Przejrzystne niebo, tak. Było jasno,
normalnie na niebie. Księżyca szczerze
mówiąc, szczerze nie pamiętam, czy on był
przed nami, czy był za nami, czy w ogóle.
Nie
zwróciłam na to uwagi. Także kurzy się nie
pamiętam.Yyy, pamiętam, że niby było
zupełnie czysto, więc jeśli księżyc gdzieś
był widoczny, to może nie był w naszym
zasięgu wzroku, albo no
po prostu ja już tego nie pamiętam i nie
zwróciłem na to uwagi. Przyznam, że no w
ogóle mi to do głowy nie przyszło, żeby
patrzeć się na okolicę i porównywać co i
jak. W ogóle jakby jeszcze
nie interesowałem się tym tematem za bardzo, prawda?
Dobrze do tej, do tej obserwacji nie mam
tutaj już jakichś dalszych pytań. Może
przejdźmy. Jeżeli ma pani coś tam jeszcze
późniejszego do opowiedzenia, to może przejdźmy
Tak, jak najbardziej. Mam tutaj całkiem
sporo takich absurdalnych sytuacji.
Przyznam szczerze, że ja sobie to tak
mniej więcej w punktach
odhaczałam, żeby no
nie zapomnieć jakoś czegoś, albo się nie
zamotać. Yyy, więc
w latach od 2008 do
2009, o ile dobrze pamiętam
i to było jakoś właśnie
nasilało się szczególnie w
miesiącach tych takich chłodniejszych.
Eee, miałam taki problem, że znaczy to
generalnie prawda, właśnie było. Przez 11
lat mieszkałam we włośniku, wspomniałam w
mailu. No generalnie to jest północnie.
Wtedy jeszcze było mniej sąsiadów niż
teraz. Bardzo spokojnie, praktycznie
jedyna odgłosy to no jakieś zwierzęta,
prawda? No jeśli zima, no to raczej tam,
nie wiem, jakiś pies, no czasem jakiś
kogut się odezwie, ale to w sumie tyle.
Yyy, no i
ja właściwie też mogę podesłać na mail,
prawda? Zrzut jakby z góry z Google Maps
na tą działkę. To też będzie, jakby można
było sobie te kierunki mniej więcej mogę
tam pokreślać. W każdym razie
sytuacja wyglądała tak, ja tam na piętrze
mieszkałam, rodzice na dole spali, a że w
momencie jak w porę w nocy
wstałam jeszcze na łóżku w ten sposób
odwrócona, że jakby nad moją głową, prawda
pod moją głową było tam
było okno. Nie to, że może bezpośrednio
nad, ale bardzo niedaleko. I
to wyglądało tak, że w momencie, kiedy po prostu no
nie wiem, spokojnie sobie spałam, to
potrafiło tak nie wiem, codziennie mnie
czasem budzić, a czasem no nie wiem, raz
na miesiąc. Generalnie takie bardzo mocne
światło. Ewidentnie po prostu jak się
budziłam, to wiedziałam, że to jest z tego
powodu i ja wiem, że tam coś czytałam o
tym, że jest coś takiego jak syndrom
eksplodującej głowy i tak dalej, ale tam
za wiele mi się z tym nie zgadzało, więc.
No generalnie coś ewidentnie mnie budziło
i to było takie wrażenie, jakbym po prostu
dostawała taką bardzo mocną latarką po
oczach. Aa, I że to było takie mgnięcie,
prawda? Dosyć szybkie, ale bardzo, bardzo
jasne. I generalnie którejś nocy, jak to się
jakby skończyło,
to siedziałam do późna, pracowałam
przy biurku i po mojej prawej generalnie
miałam, prawda, drzwi balkonowe i zaraz
obok nich właśnie to okno, przed którym
też miałam łóżko.
Yy, I jakoś tak właśnie się zdarzyło. A
właśnie! Tak, powinnam wspomnieć. Przez
jakiś czas jak tak właśnie siedziałam, bo
ja też tak lubię pracować po nocach. Przez
jakiś czas, jak siedziałam właśnie przy
biurku, to miewałam takie wrażenie, że
właśnie coś faktycznie też mi błyska,
jakoś tak. Przeważnie właśnie koło godziny
drugiej, trzeciej w nocy
za oknem. No i któregoś dnia właśnie jak
tak siedziałam i na tym to się w ogóle
wszystko skończyło, urwało się. To akurat
spojrzałam w tamten kierunku i zobaczyłam
normalnie taką jasną-- mi się wydaje, że
to było niewielkie, że to po prostu blisko
okien przeleciało. Taką jasną, białą
kulę. Po prostu taką idealną sferę jakby.
Znaczy, trudno mi jest powiedzieć, że
sfera, ponieważ światło właściwie to tak
załamujesz to równie dobrze mogłoby być i
dwuwymiarowe, albo mieć zupełnie inne
kształty. Ja pod takim kątem to widziałam.
Tego nie jestem w stanie stwierdzić. W
każdym razie, no to było białe
na oko moim zdaniem to miało między 25 a
30 centymetrów średnicy i naprawdę
niesamowicie szybko przeleciało. No ym
mygo punktu patrzenia z lewej na prawą,
prawda? Miałam najpierw drzwi balkonowe, a
później to okno i zniknęło. I od tamtej
pory urwały mi się te sytuacje właśnie w
nocy. Przestałam mieć te problemy, co mnie
bardzo cieszyło, bo naprawdę to było
bardzo denerwujące.
Nie wiedziałam po prostu, czy coś mi się
nie chodzi, prawda, przez sen, ponieważ
generalnie
jestem osobą, która ma
jako artysta. Po prostu mam skłonność do
przeżywania niektórych sytuacji, więc no
troszkę mam problemów z nadgryzieniem. Tak
się zastanawiałam, czy przypadkiem to nie
jest coś takiego. No ale na tym się
urwała ta sytuacja.
Taką poszerzoną percepcję właśnie chyba
też malarze szczególnie mają i rysownicy.
Eee, No tak, no tak, no tak, jesteśmy auroistami także.
No
zdolność do postrzegania kątem oka czegoś, czego
inni, też inni prawdopodobnie by nie
zauważyli.
Tak, tak, tak mi się wydaje. Tak
generalnie to ja dzisiaj opowiem po
prostu. I chyba wolałabym się na tym
zatrzymać o sytuacjach, które, no nie
wiem, ja jestem w stanie bardziej
kojarzyć, prawda, z UFO, ale takich
sytuacji, które miałam naprawdę
absurdalne, miałam dużo więcej w życiu.
Ale też nie chcę robić z tego jakiejś
strasznej tyrady. Także skupię się
bardziej na tym. A, no i tak to tutaj ten
punkt to już opowiedziałam. A tak? I
równie bardzo często wtedy miałam zresztą
nie tylko wtedy, przez lata mi się to
ciągnęło. Takie absurdalne wrażenie bycia
obserwowaną. Nie wiem, jak to po prostu
lepiej opisać. To jest tak, jakby ktoś mi
się bardzo bacznie przekątał, a czasem to
nawet przychodziło do wrażenia, jakby po prostu
ktoś na mnie próbował polować. Dosłownie.
Nie potrafię tego lepiej opisać. I to
również można uznać, że jakiś mój tkwiątk
i tak dalej, ale. No i właśnie,
ja generalnie tam, ponieważ tam są piękne
lasy, prawda? Piękne okolice, więc
spacerowałam sobie po tych okolicznych lasach.
No najczęściej jednak sama. I
miałam taką sytuację, że często w ogóle
już z lasu wychodziłam. W ogóle jak
zmierzchało, prawda?Eee, i miałam taką
sytuację właśnie, że szłam sam sobie przez
ten lasek, niewielako właśnie
[dźwięk pisania na keybordzie i w tym momencie miałam takie wrażenie, że coś jest nie halo generalnie, że jakoś nie potrafię tego opisać, ale taki jakiś dyskomfort, prawda? Jakby coś mnie oklejało i stwierdziłam, że ja będę jednak zwijać się do domu jakoś tak, no szybciej, szybszym tempem w tym sensie. No więc pognałam do tego domu, nie wiem, no od tego lasu do domu półtora kilometra chyba. Nie wiem, może dwa. Yy, nie przewidziałam tego szczerze mówiąc, nigdy. W każdym razie dotarłam do domu i wiadomo, tam się przebrałam, umyłam i wyszłam sobie na balkon, żeby zapalić. I to było, ja nie wiem, zajęło mi to wszystko może no nie wiem, góra pół godziny. Generalnie to wrażenie mnie nie opuszczało, ale starałam się po prostu je tak spychać, prawda? Na tej zasadzie, że nie, po prostu coś tam, coś tam mi się zdaje. Ee no i stanęłam na tym balkonie, podpalam papierosa i w tym momencie z dołu, tam jakby pod balkonem, po lewej stronie, czyli po stronie, gdzie generalnie jest działka ogrodzona, gdzie już jest mm no po prostu jakaś tam nie wiem, droga taka polna. Usłyszałam taki głos, ale dosłownie to razem z jakichś takich metalowych kawałków, prawda? Grunowych, który po prostu wymawiał moje imię, ale to po prostu. Albo można byłoby to porównać ewentualnie do jakiegoś takiego, nie wiem, głosu pijaka, ale z takim totalnie przerzutem gardłem. Ee i muszę przyznać, to było bardzo wyraźnie słychać i to było bardzo wyraźnie rzucone w moją stronę. Mogłam bardzo dokładnie określić kierunek, z którego to padało i naprawdę wtedy już się wstawiałem i dęba na całym ciele. Generalnie wzięłam do domu, zeszłam na dół, żeby zapytać się rodziców, czy może oni coś zahausowali, że tak dziwnie zabrzmiało, ale nie, rodzice się upierali, że oni nic nie hasają, że faktycznie no nie wiem. Mama siedziała sobie przy komputerze, coś tam zobaczyła, to po prostu oglądałam na telewizji, więc tak spokojnie. Ee no i tak miałam takie chyba najbardziej wyraźne zderzenie właśnie z tym lasem i właśnie z tymi wrażeniami takiego, no nie wiem, obserwowania mnie, bo wtedy też to było. A jakie pani wtedy miała odczucia? Bo wiem, rozumiem, że to wzbudziło u Pani lęk w momencie, gdy to, gdy usłyszała pani ten głos, czy czuła pani może jakąś tam obecność fizyczną, czy coś, coś takiego szczególnego? Cały czas miałam wrażenie, że jakby coś za mną idzie, że coś się za mną wlecze z tego lasu i. No nie wiem, to chyba to chyba jest odpowiedź, bo no tak, w sumie to miałam takie wrażenie, ale co dokładnie zobaczyłam w tamtym momencie, przyznam szczerze, nie wiem, ponieważ to było bardzo, bardzo, bardzo mocno zaskakujące i naprawdę bardzo się wystraszyłam. I wbiegłam do domu, yy, ale tak do dziś po prostu mogłabym dokładnie określić ten kierunek i pamiętam jakby tą sytuację, tak? No, no, no, po prostu oni tam brzmienie tego głosu, jak to wyglądało moje imię. Rozumiem, że nie udało się pani jakby wzrokowo tam żadnej tam postaci. Nie, było już ciemno, już się właśnie ściemniło i tam przyglądałam się, przyznam, yy, przez, bo w pierwszej chwili prawda po prostu spojrzałam w tamtym kierunku, ale nic nie widziałam. I później jeszcze, po tym, jak tam rodziców podpytałam, to jednak jeszcze się przełamałam. Wyszłam na ten balkon i tak latarką oświeciłam okolicę, ale nic nie widziałam. Totalnie nic, a tam faktycznie jest bardzo ciemno, bo tam nie ma już żadnych latarni. Tam nie ma już żadnego oświetlenia. Nie wiem, może teraz ostatnio faktycznie coś tam zainstalowali, ale to było. To było jakieś sześć lat temu, ee, o ile dobrze kojarzę. Może pięć, ale wydaje mi się, że chyba bardziej sześć. I nie to on wtedy w ogóle jeszcze oświetlania nie było. Po prostu było totalnie, totalnie ciemno, jak już zapadnież. Ee, dobrze to do tej historii na razie nie mam tutaj jakichś dodatkowych pytań, czy, czy chciałaby pani coś jeszcze opowiedzieć? Tak, mam tego jeszcze całkiem, całkiem sporo. No nie wiem, jakby postaram się opowiedzieć to wszystko, co mi się kojarzy. Mam nadzieję, że nie wiem. Nie, nie będzie to brzmiało jak, że tak powiem, mało interesujące dla mnie w ogóle. W każdym razie miałam generalnie bardzo takie też dziwne i nieprzyjemne sny. Właściwie większości już tak nie mogę opisać poza tymi, które niedługo, jakby pod koniec rozmowy nadmienię te ostatnie. W każdym razie odnośnie tych snów to całkiem często mi się zdarzało właśnie, że śniło mi się, że schodziłam na dół w nocy, bo wydawało mi się, że słyszę jakieś, prawda, hałasy. Nie wiem. Tak naprawdę potem się budziłam się taka bardzo, bardzo jakaś taka zaniepokojona, wystraszona i generalnie było w tym coś takiego dziwnego. Ale jeden sen jakby był taki najwyraźniejszy, najbardziej się wyróżniał. I szczerze do dziś nie mam pojęcia, co o nim myśleć. Generalnie od dziecka właściwie mam śnię świadome, niezbyt nimi manipuluje po prostu. No nie wiem. No wiem, że śpię, prawda? Takie sny świadome, niekontrolowane. Tak, tak. Znaczy, mogłabym kontrolować, ale szczerze nie chcia mi się, ponieważ jestem mężatą. Później nie jestem sama jak normalnie. W każdym razie, yy, w tym śnie nieczęsto mi się zdarza, że mam takie sny, że nie mogę się zorientować, że śpię, ale oczywiście zdarzają się. W każdym razie w tym śnie nie wiedziałam, że śnię. I generalnie właśnie sytuacja była taka, że zeszłam na dół, ee, w nocy, ponieważ wydawało mi się właśnie, że coś tam słyszałam. I zobaczyłam, że moja mama stoi, ee, no generalnie tam jest coś takiego, że kuchnia ma takie bardzo duże drzwi balkonowe, takie prowadzące na taras.[przekrzykujący się]
No i one są
n-n-n, no faktycznie są spore. Tam zaraz
obok też jest spore okno i moja mama
właśnie stała przy tych drzwiach balkonowych kuchni
i rozglądała się, coś tam oglądała. I
właśnie tak zdziwiłam się, że tak w nocy
wstała i stoi przy tym oknie. W porządku.
Wymieniłam z nią parę słów. Ona
powiedziała, że coś tam widziała i ona
jakby poszła do sypialni, tam do taty na
moment i ja stoję przy tym oknie i
właściwie przy tych drzwiach, przepraszam
i widzę po prostu na niebie takie
narastające, bardzo jasne, takie białe
światło. I to zaczęło po prostu tak bardzo
się przybliżać, jakby ogarniać taką część
nieba, że się wewnętrznie poczułam bardzo
zaniepokojona. W którymś momencie miałam
wrażenie, że coś zaraz się stanie i
generalnie uciekłam do takiego, no, do
salonu generalnie i tam w ogóle nie wiem,
skuliłam się za kanapą, ponieważ wołałam
mamę, wołam generalnie rodziców, ale oni w
ogóle nie odpowiadali, w ogóle nie
reagowali. No i tak na kanapą tam
siedziałam zwinięta, to nagle do pokoju w
ogóle te światło tam biło przez to okno,
prawda? Nagle do pokoju weszły z tego, co
pamiętam przede wszystkim jedną postać,
ale wydaje mi się, że chyba były trzy.
Były dosyć wysokie. Podejrzewam, że to
mogło być koło dwóch metrów wzrostu nawet,
no ale tak na pewno nie mniej niż metr osiemdziesiąt. I
widziałam same sylwetki i w sumie
wyglądały jak ludzie tylko coś do nich,
albo gdzieś koło nich. Do dzisiaj nie
potrafię tego jakby zdefiniować.
Generalnie te głowy były trochę za małe i
jakby nie wiem, takie miały czapkę z
daszkiem? Bo taki element coś z przodu sterczał, ale
nie potrafię powiedzieć właściwie co to
było, ponieważ naprawdę widziałam same
ciemne zarysy. I dokładnie w momencie,
kiedy te postacie się pojawiły i jakby
spojrzały się w moją stronę, tooo z tego
całego lęku, który czułam, a był naprawdę
mocno narastający
yyy nagle ogarnęło mnie takie wrażenie, że
o mój Boże! Właśnie widzę moich
przyjaciół, których tak dawno temu nie
widziałam, od tak dawna nie widziałam. I
generalnie wyszłam stamtąd. Yyy nie wiem,
przyciągnęłam się do tej pierwszej
postaci, przepraszając ją jakoś strasznie ulewnie, że
chowałam się przed nimi. I przyznam, nie
pamiętam, żeby ta postać jakoś coś
specjalnego mi odpowiadała. Natomiast
nagle ten sen się zmienia w tym momencie i
nie pamiętam już, co tam było dalej.
Nagle już jest taka scena, że jakby brnę
przez swoje wspomnienia. I to są
wspomnienia, nie wiem, bardzo różnych
sytuacji z mojego życia. I tak jakbym po
prostu nie mogę tego opisać, to jakby po
prostu leciało, prawda? Przez te
wspomnienia pamięcią, jakbym trochę tak z
góry je obserwowała. A zaraz obok mnie
była postać właściwie, którą no, nie
widziałam, ale jakby no wiedziałam, że ona
zaraz obok mnie jest i słyszałam jej
głos. Normalnie z nią rozmawiałam.
Tak jakby, tak jakby to był jakiś taki
przewodnik, chyba tak?
Yyy coś w tym rodzaju. Bardziej
obserwator, bo w tej całej sytuacji
chodziło o to, że to jakby był przegląd
różnych sytuacji z mojego życia. I ta
postać pytała się mnie, czemu postąpiłam
tak, a nie inaczej. Czemu ta sytuacja tak,
a nie inaczej się potoczyła? Czemu tamten
człowiek tak się zachował? Generalnie to
męczyłam jakąś całą masę takich, nie wiem,
takich w sumie
dziwnych, banalnych rzeczy, ale wydawało
mi się to w jakiś sposób nie wiem, czy zabawne.
No to przypomina troszeczkę taki przegląd
życia, jaki dostają czasami osoby
podczas doświadczeń z pogranicza śmierci.
No tylko, że tutaj chyba pani na
pograniczu śmierci nie była. Także to troszkę dziwne.
Nie, nie, nie. Byłam dość daleko od tego.
Yyy no
tak, no
może troszeczkę to się z tym kojarzyć, chociaż
no tak naprawdę no nie wiem, zawsze
generalnie o jakby trochę z zewnątrz
obserwuję samą siebie i moje życie, więc w
gruncie rzeczy sama sytuacja przeglądania
moich wspomnień jakby tutaj nie
zaskakiwała, ani zaniepokoiła. Bardziej
dziwiło mnie to, czemu się zastanawiam w
tym śnie razem z tą postacią, a z tym głosem
nad rzeczami, które dla mnie są oczywiste
i takie proste, czemu muszę to tłumaczyć?
I no ten sen, muszę przyznać, był
niesamowicie realistyczny. Był bardzo
dziwny, był niesamowicie taki. Nie wiem,
jak to określić. Taki prawdziwie emocjonalny.
Taki żywy.
Że naprawdę jakby tak. No, nie mam
wrażenia, że to był sen, aczkolwiek. No
właściwie to jakby to się faktycznie
zdarzyło. Jeśli chodzi o skalę emocji,
jestem w stanie rozróżnić jakby to
przechodzę doświadczać snach i jak bardzo
te emocje są takie jakby skrzywione,
prawda? Niektóre są bardziej płytkie, inne
są bardziej wyolbrzymione, a tutaj one po
prostu brzmią tak przytomnie. I tak
dlatego właśnie wspominam o tym śnie, bo
naprawdę był bardzo, bardzo dziwny. I to
jest generalnie jedyne, co mogę powiedzieć
o tym, że jakiekolwiek postacie, no nie
wiem, jakbym miała opisać to tylko, co mi
się właściwie z nimi kojarzy, ale przejdę
może do następnej historii, bo tylko-
Takie jeszcze pytanie czy Pani może, bo
z tego, co Pani mówiła, nie zauważyła Pani
jakiejś komunikacji tam werbalnej,
telepatycznej i tak dalej z tymi
postaciami? Odczuwa pani może jakąś więź z nimi?
Znaczy możliwe, że oni do mnie mówili, ale
to na pewno nie było tak. To na pewno nie
były wypowiadane słowa w ten sposób. Tak,
Więc miałam wrażenie, jakbym naprawdę
zobaczyła takiego świetnego znajomego,
takiego przyjaciela od serca, którego nie
widziałam milion lat. I w ogóle jakie
sobie mogłam o nim zapomnieć? Po prostu
zmiana emocjonalna, prawda mojego
nastawienia i mojego samopoczucia w ciągu
chwili tak zaskakująca o sto osiemdziesiąt
stopni. No nie powiem, żeby to brzmiało
naturalnie, ale czasami też takie rzeczy
się zdarzają. No po prostu znam tematykę
jakby mniej więcej języka. W każdym razie
to było naprawdę dziwne. A no i no
nie wiem, to chyba tutaj już tak bardzo ogólne badania.
[śmiech] Czy mama coś potem? Bo to się,
jeżeli dobrze pamiętam, zdarzyło potem,
zaraz po tym, jak pani mamę zobaczyła w
kuchni, czy mama coś potem zobaczyła,
wspominała w ciągu dnia o obserwacji?
Właśnie to jest tak, jakby że ta sytuacja,
że tam zobaczyłam mamę w kuchni, to
oczywiście, że też się znajdowało we śnie.
I ja rozmawiałam o tym z mamą, a ona
stwierdziła, że nie. Ona spokojnie spała,
że ona w ogóle nic takiego nie kojarza.
Czyli nic kompletnie z tej nocy nie
pamiętała, żeby się coś takiego działo?
Nie, nie, nie, ja też normalnie się
obudziłam o poranku, bez żadnych jakichś
tam niezwykłych rzeczy. Po prostu ten sen
jakoś no nie zapamiętałam.
Dobrze, to tutaj nie mam już żadnych pytań
dotyczących tej właśnie tej sytuacji.
Także jeżeli ma pani coś jeszcze tam
przygotowanego, to.
To już kontynuuję. No tutaj już jest
sytuacja niedotycząca snu,
generalnie.
No i tutaj też daty za bardzo nie mogę
podać. Musiałabym właśnie spróbować
pogadać z mamą na ten temat. Może ona
mogłaby to lepiej określić? Chociaż w
sumie to ona jest chyba w tym gorsza niż
ja. W każdym razie
wydaje mi się, że to było też jakoś tak
nie wiem, cztery lata temu, może z pięć.
Generalnie był, nie wiem, jakiś taki
zwykły letni dzień. Mi się wydaje, że to
był przełom czerwca i lipca.
Było ciepło, było tak bardzo pochmurnie,
niesamowicie pochmurno, po prostu no
totalnie takie szare niebo. I w tym
momencie wyszłyśmy właśnie z mamą na
taras. Ja wyszłam, wyciągnęłam ją chyba
żeby zapalić w ogóle na tym tarasie i
zauważyłyśmy, że jest głucha cisza, ale
taka, taka, taka totalna, po prostu jakby
no nie wiem, włożyć prawda wtyczki do
uszu. Taka, która aż kłuła w uszy. Z
jednej strony ta cisza, prawda? Wszędzie
żadne zwierzęta po prostu nie wydawały
żadnego dźwięku. Natomiast to, co tam się
działo nad tarasem było ciekawe, ponieważ
ja nie wiem, jaki rozmiar ma ten taras,
nie wiem. Powiedzmy, że to są
cztery metry na cztery. Tak przypuśćmy.
Lub tak przyjmijmy. I generalnie jak
siedziało na tym tarasie, to było słychać
nad naszymi głowami coś, co brzmiało jak
taki wściekły rój pszczół brzęczących, ale
po prostu jakby tam była cała masa tych pszczół
i przyglądałyśmy się to naprawdę trwało
dość długo. Podejrzewam, że koło godziny
to obserwowałyśmy spokojnie,
Przyglądałyśmy się, patrząc tam w górę, w
niebo. Nie było nic widać. Wchodziłam na
piętro, żeby przez to okienko dachowe,
prawda, popatrzeć. Też nie było nic widać.
Żadnego roju owadów, nic w ten deseń.
Natomiast, co ciekawe, wystarczyło zrobić
jeden krok poza taras na zewnątrz i już
była tylko głucha cisza. Nie było słychać
żadnego roju pszczół. Było to dosyć
absurdalne i.... No nie wiem, ja na to
żadnego wyjaśnienia nie mam. Nie
widziałam- Czyli słyszenie tego dziwnego odgłosu było
ograniczone tylko do tarasu, jakby za
tarasem kończyła się jakaś ściana i po prostu-
Tak dokładnie to brzmiało tak po prostu,
jakby taki ogromny, naprawdę ogromny rój
pszczół wisiał zaraz nad nami. Zaraz tak
trudno określić, ale wydawało nam się, że
z trzy metry nic nie było widać. Totalnie.
Bo wykluczyły się ewentualne odgłosy
pochodzące, nie wiem, z jakiegoś tam
urządzenia elektrycznego czy czegoś?
Tak, tak, tak, jak najbardziej. No
jakby to pan słyszał, to po prostu tam. No
ciężko to tego opisać, ale generalnie
jeśli pan usłyszał taki rój pszczół,
prawda? Jak on potrafi być taki dosyć
głośny i intensywny? No to proszę to
zwielokrotnić i tak sobie wyobrazić, że to
nad panem jest.
Kiedyś jeździłem na Mazury na wakacje do
znajomego, który świętej pamięci
miał tam
kilka uli i rzeczywiście coś, coś o tym
dźwięku mogę powiedzieć.
No tak, tak. No to, to naprawdę to było
takie zwielokrotnione, bardzo intensywne i
wysoce absurdalne. Tym bardziej, że
no właśnie, po przekroczeniu właśnie tej
magicznej granicy, prawda tarasu
kiedyś tam wyszło prawda poza taras
na działkę. To była głucha cisza. Naprawdę
ciepły okres. Tam powinny
być świerszcze.
Właśnie nie wiem, powinno się słyszeć
jakieś ptaki, bo tam jest ich dość tam
generalnie jest bardzo dużo zwierząt,
takich, które no
nie wiem, no nieczęsto, prawda? Tak jakby
normalnie się spotyka. Więc tam przyroda taka jest
powiedzmy, że no jeszcze taka dosyć dzika
i naprawdę tam normalnie w ciągu lata jest
bardzo, bardzo głośno. Przez co odgłosy
zwierząt nie było nic słychać. Totalna
głucha cisza. Po prostu jakby ktoś zasłonę
zarzucił.
A to troszkę tak to właściwie przypomina
taki tak zwany czynnik Oz, gdzie świadek
albo widzi coś, bądź słyszy i w pozytywny
— Tak, tak- Cała przyroda dookoła jakby
zamiera. Nie ma nic.
Tak, tak, jak najbardziej. No nie ukrywam,
że w takiej sytuacji, gdzie dopadała tak
totalnie głucha cisza,
to parę tam miałam. A no obserwowałam je
parę razy właśnie i z mamą i z moim
narzeczonym. No generalnie za każdym razem naprawdę aż
włos stawał po prostu na
plecach, prawda? Bo
no bardzo dziwne, naprawdę nie mogę się
doczekać-
Włosów na plecach i tego typu rzeczy, to
mam takie pytanie czy
odczuwałyście panie, czy miałyście jakieś
odczucia słysząc ten dźwięk?
Tak, były odczucia
takiego. No właśnie, tak jakby powietrze
było troszeczkę naelektryzowane, ale nic
więcej. Mniej więcej to było wszystko.
Znaczy nie miałyście takiego odczucia,
jakby, jakby po porażeniu, jakbym prądem
czy czymś takiego dziwnego. Taki dziwny,
taki metaliczny zapach w nosie albo posmak w ustach.
Nie, nie, nie, nic z tych rzeczy. Tylko
właściwie tyle, że takie powietrze
wydawało się takie trochę bardziej
naelektryzowane. Nie to, że jakoś bardzo,
ale dało się to odczuć. I to w sumie tyle.
[chrząka] Dobrze, tutaj nie mam
dodatkowych jakichś pytań dotyczących tej
konkretnej sytuacji, więc możemy przejść.
Jeżeli pani coś tam jeszcze ma
przygotowane, to możemy przejść.
Tak, tak.
Będę miał później jeszcze będę miał
jeszcze później pytanie dotyczące tych
obserwacji trójkątów w dzieciństwie. No to
może już na koniec.
Dobrze, no i teraz właściwie przejdę do
zeszłorocznych zdarzeń. Kontaktowałam się
w ogóle w tej sprawie. Właściwie to chyba
bardziej moja mama mi się wydaje z
panem Arkiem Miazgą, bo no nie ukrywam, że
moja mama jest taka trochę new age'owa,
ale tam sobie dużo rzeczy potrafi
dopowiadać, więc trudno mi jest
powiedzieć, jak to opisała. W każdym razie
ja to opiszę tak,
jak ja to obserwowałam i jak to obserwował
również mój narzeczony. To też nam było właśnie
******. Generalnie sprawa zaczęła się od
obserwacji poczynionej właśnie
paradoksalnie przez moją mamę. Otóż moi
rodzice to już był zmierzch i to była
wiosna zeszłego roku. Który miesiąc?
Wydaje mi się, że to był
kwiecień. Jakoś właśnie ta końcówka, ale
nie dam sobie ręki uciąć. Musiałabym się
tam dokładnie zapytać mamę, a pewnie. No
właśnie, pan Arek Miazga też ma tam
informacje na ten temat bardziej spisane.
W każdym razie sytuacja wyglądała właśnie
w ten sposób, że moi rodzice wracali do
domu, było już ciemno i jakby jest
tak, że jak podjeżdża się do tego domu, to
jest no wiadomo, brama, później jest ten
dom, a za tym domem jest taki, taki mały
lasek, który znaczy mały lasek. On nie
jest mały w sensie niski, tylko jest taki
dosyć rzadki. Tam są jakieś bagna u
podstaw tych drzew, tego typu rzeczy. No i
moja mama właśnie zobaczyła o ile dobrze pamiętam, to
dwa pomarańczowe duże światła, które przeleciały
właśnie nad tym laskiem
w kierunku jakby naszego domu, po czym
skręciły i odbiły na zachód. Tak, dobrze
mówię-- na zachód. No i tata oczywiście
też je widział, ale mój tata już ma
dochodowe drogi. Generalnie. No nie wiem,
próbował to jakoś racjonalizować, więc
tutaj jego komentarze nie będę powtarzać.
Moja mama w każdym razie, jak przyjechali,
to przybiegła do mnie na górę i
opowiedziała mi o tym. I trochę to
bagatelizowałam, właśnie przez podejście
mojej mamy do takich spraw, ale no
stwierdziłam, że to nie szkodzi, więc
stanęłam sobie tam na papierosie, na
balkonie i przyznam szczerze tak razem z
nią później obserwowałam takie
intensywne, pomarańczowe światło, taką po
prostu pomarańczową kulę, która w sumie
ona się troszeczkę przesuwała, niewiele. I
ona się tak pulsowała, prawda? Czyli
znikała jakby, po czym tak zaczynała się
coraz mocniej, coraz mocniej żarzyć,
osiągała ten taki, prawda, stopień takiego
największego nasycenia, prawda? Po czym
znowuż tak gasła. I to trwało z tego, co
pamiętam, to ponad pół godziny spokojnie. No
i było, było to mocno zaskakujące. I to
było naprawdę bardzo intensywnie pomarańczowe światło.
To światełko stało w miejscu czy się
przemieszczało?
Właśnie z tego, co pamiętam, to ono
troszeczkę się przemieszczało, ale nie był
to jakiś taki duży ruch. Musiałabym,
znaczy
mogę spojrzeć po prostu w ten, w eee,
właśnie przesyłałam w tej sprawie i w
maile, ponieważ ja tam mamy jakieś rzeczy
razie czego to właśnie ewentualnie mogę
się z nią skontaktować i spróbować tę
relację jakoś tam jeszcze bardziej podać.
Natomiast wydaje mi się, że ona to opisała właśnie
Arkowi Miazie jakoś tam lepiej.
No i generalnie właśnie od tej, od tego
jakby się tak najbardziej,
jakby to zaczęło, bo generalnie później
razem z narzeczonym, bardzo często
wychodziliśmy sobie. No jesteśmy
strasznymi domowymi palaczami, także
często i gęsto wychodziliśmy sobie na ten
balkon, szczególnie właśnie w nocy, bo ja
lubię sobie posiedzieć do późna nocą
na papierosa i praktycznie codziennie, aż
do
sierpnia jakoś, kiedy w ogóle zaczęliśmy
próbować to nagrywać i właściwie nic nam
się wtedy już nie udało. I właściwie to,
nie wiem, to przestało w ogóle się
pojawiać na niebie. Ja wiem, że to
absurdalnie brzmi bardzo głupio, ale no
taki jest fakt. Obserwowaliśmy ciągle
jakieś światła i to takie, no bardzo różnie latające.
Raz prawda, mogliśmy prześledzić ich trajektorię,
innym razem właśnie to były takie na tej
zasadzie tej pomarańczowej kuli światła,
że nagle rozbłyskało bardzo jasno, po czym
zgasło i pojawiało się w innym punkcie.
I praktycznie to było niemal dzień w
dzień. Nawet wtedy właśnie jakoś sobie
zaczęliśmy to obserwować, że to miało taką
pewną tendencję, że pojawiało się raczej
po godzinie jedenastu, wpół do dwunastej,
przepraszam dokładnie jakoś
gdzieś co godzinę drugiej w noc to można
było tak najbardziej obserwować. Tego
naprawdę było niesamowicie dużo. Po prostu
byliśmy pod wrażeniem tego, co na tym
niebie się dzieje. Ale za każdym razem
machaliśmy ręką i obserwowaliśmy. Nie no,
telefonem to się tego nie ujmie, ponieważ
przecież to było niewiele większe niż taka
jasna gwiazda na niebie. Tylko tyle, że
było widać, że coś nie rusza się tak jak
samolot lecący,
czy też właśnie jak
satelita. No generalnie mój narzeczony
interesuje się tam trochę astrofizyką i
też ze względu na fakt, że jego przyjaciel
właśnie tam siedzi trochę w lotnictwie,
to też no trochę wiemy, jak on temat ma. O
ile ja mogłabym się tutaj jakoś bardziej
mylić, no to on
tak. No, no, no, no stwierdzał, że
faktycznie to nie jest coś, co da się tak
normalnie wytłumaczyć właśnie aktywnością
łodzką.
No i tak to obserwowaliśmy właśnie
przez moim zdaniem dobre jakieś właśnie,
nie wiem, dwa i pół miesiąca? O ile dobrze
liczę, bo właśnie-- czy nie? Czy trzy? No
generalnie jakoś tak właśnie od końcówki
kwietnia mi się wydaje, od tych
pomarańczowych świateł.Aż gdzieś do tak mi
się wydaje połowy sierpnia. Aaaa no i-i-i
jedyne, co nam się udało właśnie złapać,
to narzeczony, jak zostawił swój telefon,
żeby testować po prostu zdjęcia nocnego
nieba. To akurat uchwycił coś tam, ale w
sumie ja nie jestem pewna, czy to nie był
spuchły. Trudno mi jest powiedzieć tak że-
Bo te światła, jeżeli dobrze zrozumiałem,
te światła się pojawiały w różnych, że tak
powiem, ilościach. Tak?
Yy wydaje mi się z tego znaczy. Wydaje mi
się, że największa ilość tego, co
widzieliśmy jednocześnie na niebie to były
trzy. Aaa, ale zazwyczaj to było jedno.
Tak, dwa-- właśnie wtedy, kiedy
nam się wydawało, że to były
większe ilość niż jedno, to właśnie to
bardziej było na tej zasadzie, że to
prawda. Leciało, znikało, leciało, znikało
i tak no nie wiadomo, prawda? Może to
było tak jak my, tylko o
miejscach bardzo szybko się
przemieszczające
i nie jesteśmy w stanie tego stwierdzić.
Bo gdyby to było jedno światło, to można
by to jeszcze jakoś spróbować wytłumaczyć,
na przykład obserwacją Wenus, prawda? No
tylko że jeżeli te światła tych świateł
było więcej, jakoś tam się przemieszczały,
to, to już raczej pod Wenus nie pasuje chyba?
Ja jestem bardzo kiepska z czytania nieba.
Natomiast no właśnie, mój narzeczony jest
w tym dużo lepszy, tak że nie, to nie
była Wenus na bank,
bo to w ogóle tutaj nie pasowało.
Yyy także, w których to dokładnie
miejscach było na niebie i w jakich
konstelacjach to on będzie w stanie
bardziej powiedzieć, bo tak jak mówię, no
ja jestem w tym kiepska.
Jakby trzeba było to mogę go poprosić
tutaj o pomoc i dla państwa podesłać.
Czy państwo obserwowali te obiekty? Czy
tam jakieś występowały jakieś, nie wiem,
inne zjawiska, na przykład emisja jakichś
dźwięków?
Nie, nie, nie, nic z tych rzeczy. Jedyne
co to właśnie, że w tym samym okresie
też się zdarzało właśnie ta głucha cisza,
kiedy wychodziliśmy w nocy na papierosa.
Ale taka naprawdę, no taka właśnie
nienaturalna, taka no, taka jakby
powietrze robiło się takie bardzo gęste i
po prostu nie przepuszczało dźwięku. Nie
wiem, jak to lepiej opisać. Aaa no i
czasem w związku z tym czuliśmy niepokój,
na przykład, no nie wiem, nie wyszlibyśmy
w nocy na działkę w tamtym momencie na
pewno, bo no coś po prostu czuło się, że
jest nie halo. Również w tamtym okresie w
sumie słyszałam parokrotnie bardzo dziwne
dźwięki na zewnątrz, właśnie daleko działki
i nie jestem w stanie stwierdzić co to
było. Być może to były jakieś zwierzęta.
Po czemu nie? No zwierzęta potrafią bardzo
różne, bardzo dziwne dźwięki
wydawać. Co prawda, no trochę się nami
interesuję, prawda, zwierzętami, więc no
wiem mniej więcej, jaką skalę, prawda,
mają tam, nie wiem, lisy, sarenki i tak dalej,
więc raczej mi to do nic nie pasuje. Tym
bardziej że spędziłam tam dwanaście lat i
byłam dosyć dobrze obeznana z repertuarem,
prawda, tamtejszych zwierząt. A zdarzyło
mi się tam parę razy właśnie dokładnie w
tym okresie, o którym teraz wspomniałam,
słyszeć tylko no, wtedy byłam sama w domu.
W tym sensie, że mojego narzeczonego
wtedy nie było przy mnie, bo on tylko
kursował. Mmm zdarzało mi się słyszeć
naprawdę bardzo, bardzo dziwne dźwięki.
Trudno mi je opisać, ponieważ nie jestem
muzykiem. Nie jestem w stanie nawet tego
powtórzyć, ale były to bardzo dziwne
zawodzenia, czasem bardzo dziwne piski i
krzyki i generalnie. No muszę przyznać, że
to były jedne z najdziwniejszych rzeczy,
jakie w życiu w ogóle usłyszałam i te
miesiące były dla mnie delikatnie mówiąc
właśnie przez to mocno niepokojące, jeśli
chodzi o właśnie nocowanie
tam.
Natomiast to, dlaczego chciałam przejść,
bo to już tak tylko chciałam nadmienić,
jak mi się przypomniało, bo akurat właśnie
edytowałam. W każdym razie
z narzeczonym wybraliśmy się do lasu.
To było
w lipcu,
no wiadomo. Znaczy, co ja mówię— nie, to
nie było w lipcu, to było we wrześniu.
Tak, Przepraszam. W każdym razie
wybraliśmy się do lasu we wrześniu
na grzyby. Grzybów żadnych nie
znaleźliśmy. Ja tę sytuację też opisałam
właśnie tam w mailu Arkowi Miazze. Także
nawet mogę ten mail państwu przesłać,
jeśli by się do kogokolwiek przydało.
Chociaż nie wydaje mi się, że cała
sytuacja jest jakaś taka imponująca, że
tak powiem, żeby się interesować. W każdym
razie na nas wywarła ogromne wrażenie, bo-
Wzmiankować jakoś można jak najbardziej.
Jeżeli może pani podesłać tego maila, to
będę bardzo wdzięczny.
Oczywiście, oczywiście nie ma problemu. W
każdym razie sytuacja wyglądała w ten
sposób, że po prostu no tak pokrótce.
Wyszliśmy do lasu, który ja bardzo dobrze
znam, ponieważ przez lata się po nim sama
włóczyłam. Sama też wielokrotnie się po
nim włóczyłam. Tak totalnie prawda na
czuja i no nie mam po przyzwoitej stronie
mówiąc dobrą orientację w terenie, dobre
wyczucie kierunku i nigdy się na tym nie
zawiodłam. Tym razem poszliśmy do lasu i
generalnie od takiej jednej z głównych dróg, no
po prostu jednej z głównych dróg, po
prostu odbiliśmy w lewo
i jakbyśmy cały czas szli prosto w lewo,
to powinniśmy trafić do innej drogi,
która już po prostu skręcają w prawo.
Kolejny drugi raz byśmy prawda po prostu
zawrócili, tak jak przyszliśmy. Tak w
dużym skrócie. A ta droga, z której
skręcaliśmy, jest drogą, która przecina
cały ten kawałek lasu. Jest naprawdę duża,
szeroka, taka, tam ludzie całkiem często
nią uczęszczają. No i my odbiliśmy w lewo
tymczasem nie wiem
ani ja, ani on, nie możemy sobie w ogóle
skojarzyć pewnego fragmentu jakby naszego,
jakby naszej wycieczki przez ten las. Po
czym nagle się orientuje, tak jak już
później sobie wspominałam właściwie, co
tam się stało, że w ogóle szliśmy
dokładnie w odwrotnym kierunku. To tak,
jakbyśmy skręcili w prawo, a nie w lewo.
To jakbyśmy w ogóle wtedy szli w głąb
lasu. To jest taki duży kompleks leśny,
więc tam to moglibyśmy błądzić sobie parę
ładnych dni bez problemu. A
później muszę przyznać, że tak, to nas
naprawdę wystraszyło. Tym bardziej, że
kiedy ja już się zorientowałam, że coś
jest nie halo, że idziemy właśnie w złym
kierunku, bo słońce nie jest z tej strony,
z której powinno być i że generalnie
przestaję kojarzyć te okolice.No to
wyszliśmy na drogę, która tam pierwsze nam
się potoczyła. No i po prostu tak mniej
więcej orientacyjnie, prawda? Kierując się
godziną, słoń-- położeniem słońca,
stwierdziłam, że w tamtym kierunku jakoś
wyjdziemy. I tutaj działy się dziwne
rzeczy, ponieważ droga po prostu-- ja się
później spojrzałam na mapie. Droga jest
krótka, powinniśmy ją szybko pokonać. Ona
się dłużyła niemiłosiernie. Generalnie-
dopadły jakieś dziwne,
nie wiem, jak to wcześniej takie, no nie
wiem na przykład ból kolana, prawda? Które
jak tylko przekroczyło linię lasu, jak z
niego później wyszliśmy, minął jak ręką
odjął, a tylko nas połaniał. Generalnie
sytuacja była bardzo ciężka, bardzo
niefajna i też właśnie była ta głucha
cisza. Ja wiem, że to nie obrzeża lasu i
że generalnie w lesie, w samym środku nie
jest jakoś specjalnie głośno, ale nie jest
aż tak cicho. Więc no mieliśmy taką
właśnie niezbyt fajną wycieczkę do lasu i
wzięliśmy stamtąd po prostu jak no tak,
tak, tak po prostu za nami się właściwie paliło
i nie mogliśmy jeszcze przez długi czas w
ogóle dojść do siebie. Potem naprawdę było
takie wrażenie, że coś tam było bardzo nieho i
no czuliśmy naprawdę bardzo, bardzo duży
niepokój. Nie powiedziałabym, że
no nie wiem jeszcze co do siebie mogłabym
wątpić, czy jestem jakąś specjalnie
strachliwą osobą. Natomiast
tak, tak widzę trochę tak, że naprawdę no
to było bardzo, bardzo dziwne.
To mi troszeczkę przypomina takie
sytuacje, o których na przykład
wspominają osoby, które
na przykład
są takie historie z takich miejsc, jak na
przykład Pogórze Trybec na Słowacji, gdzie
nagle ktoś, kto siedzi jakąś tam dróżką,
niby wydeptaną, niby oznaczoną, a niby
w pewnym momencie coś takiego się dzieje,
jakby. Jakby ta dróżka się zapętlała,
wydłużała się w jakiś taki dziwny sposób
i wyjście, które powinno
zająć może pół godziny,
zajmuje
osobom
no
kilka godzin.
Tak. Tak.
Tak jakby ta dróżka, tak jakby coś, co coś
tych ludzi biednych tam zwodziło w tym miejscu.
I pamiętam, przypomniała mi się też
relacja, którą też prezentowałem w Radiu
Paranormalium. W którymś z odcinków mówią
świadkowie
też
z okolic Człuchowa, że tam świadkowie
dwoje świadków jechało samochodem,
zobaczyli jakąś tam humanoidalną postać,
minęli tam postać, pojechali dalej drogą i
jakoś tak ta droga jakby w pewnym
momencie zaczęła się zapętlać, wydłużać,
zapętlać. Takie jakieś dziwne rzeczy się
działy i dopiero chyba po dłuższym
kołowaniu wyjechali w jakieś takie.
Zobaczyli jakieś przejawy cywilizacji pod
tytułem pod postacią domów.
Tak, tak. Muszę przyznać, że ja słyszałam
tę relację generalnie właśnie po tych
wszystkich sytuacjach. Jakby wznowiłam, że
tak powiem, zainteresowanie tym tematem także no
słucham jakby państwa. Stąd też mój
telefon, prawda? W każdym razie tak, tak,
jest tutaj pewne podobieństwo. Tym
bardziej, że naprawdę kiedyś już
próbowaliśmy no w tej grze mówić, wiać po
prostu ile sił w nogach z tego lasu. Tak
jakby wszystko nas ciągnęło z powrotem do
tego lasu. A to było jakieś zagrodzenie,
prawda? Na polach, którego wcześniej nie
było i trzeba było znowuż wejść w las. I
ścieżki generalnie tak się zawijały, że ja
stwierdziłam po prostu, że na głupa
idziemy nie żadnymi ścieżkami, tylko
prosto, prawda? Na przełaj. Tak po prostu
jak, że tak powiem, instynkt mnie kieruje,
żeby wyjść, żeby właśnie nie wejść tam
głębiej. I całe szczęście. Przyznam, że
później, patrząc na mapę na Google Maps,
prawda? Tam z góry
nie widać w ogóle części rzeczy, przez
które tam przeszliśmy, tak jakby po prostu
tych miejsc nie było. I oczywiście też
już zaczynało zmierzchać, ponieważ
właściwie to miała być taka wycieczka, nie
wiem, dwie godziny. Zajęło nam to dużo, dużo więcej.
Tak jak byście państwo zaszli w jakieś
takie miejsce, którego nie powinno
teoretycznie być. Tak jakby się jakiś
portal, nie wiem, otwarł.
No można tak powiedzieć. Generalnie ja
osobiście miałam wrażenie po prostu jakby
coś z nami się bawiło, jakby po prostu coś
nas wręcz kpiło.
Też nie chciałem wtedy o tym mówić, ale
też miałam wrażenie, że po prostu no
coś za nami leży i nas obserwuje. I ja
akurat tego nie zauważyłam, ale on mówił,
że od pewnego czasu miał takie wrażenie,
że właśnie słyszy, że w tej całej ciszy,
prawda? Coś tam czasem właśnie trzeszczy za nami.
Także to
jest dziwne poczucie, że oprócz was w tym
miejscu jest ktoś jeszcze?
Tak, tak, tak. Chociaż też mówi, że
właśnie słyszał faktycznie jakieś kroki.
Żadnych ludzi tam nie spotkaliśmy. Żadnych
zwierząt, poza oczywiście
strasznie upierdliwymi strzyżakami. No nie
wiem, czy pan kojarzy. Generalnie to są
takie bardzo niefajnie gryzące owady,
które właśnie tam się okresowo w lesie
pojawiają. No to było jedyne, co nam
towarzyszyło, tych żywych istot.
Brak żywej duszy w najbliższym otoczeniu.
To jest też taki często pojawiający się
element w tego typu zdarzeniach. W
Trybeciu i chyba też słuchaczka z
Człuchowa o tym wspominała. Długo, długo
nic, tylko dwoje świadków i niekończąca
się droga donikąd.
Tak. No muszę przyznać, że się tutaj. No
tak trochę. No nie wiem, może w tym
momencie, ale on już wcześniej kiedyś miał
taką podobną sytuację. Ja nie przyznam.
Otóż on sobie tam biegał tak dosyć blisko
centrum Wrocławia. Właściwie to już się
zalicza do centrum ta okolica
i godzina między 21:00 a 22:00. Żaden
samochód nie jechał, nie było żadnego
człowieka. Przebiegał tam niedaleko
jednego z parków i mówi, że no naprawdę
miał trochę duszę na ramieniu, bo to było
niesamowicie dziwne. No 21:00 do 22:00 w
dużym mieście, prawda? Właściwie w
centrum, no nie w takim ścisłym centrum,
ale jednak w centrum nadal, gdzie
normalnie po prostu przewalają się tłumy
ludzi. Nikogo nie było.
Przypomnijmy, że to były jeszcze czasy,
długo przed pandemią. Tak, dzisiaj.
Dzisiaj to chyba normalne. Dzisiaj to
normalna sytuacja, że centrum miasta jest
opustoszałe jak normalnie, jak Pjongjang,
stolica Korei Północnej w okresie
godzin szczytu.
No tak, tak.Tak, muszę przyznać. No
właśnie obserwuję to, co tutaj się dzieje.
No [śmiech] no niezbyt, niezbyt
szczęśliwe. Właśnie niezbyt szczęśliwy
czas. No ale tak sam po sobie. Dobrze, to
może jeszcze przejdę do tych ostatnich
sytuacji, o których chciałam wspomnieć.
Więc generalnie tak sobie spojrzę na daty,
bo nawet zapisałam właśnie w mailu do państwa.
Tak?
Więc to mniej więcej jest od połowy
stycznia. Jakoś wcześniej też zobaczyłam i
czasem po prostu staram się nie
przywiązywać wagi do niektórych takich
rzeczy, że mi się wydaje na przykład, że
no nie wiem, jakiś dziwny dźwięk słyszę
albo coś w ten deseń, albo jakoś dziwnie
właśnie się budzę w nocy. W każdym razie, yyy
jak pisałam państwu pierwsze nagranie jest
piętnastego stycznia
bieżącego roku. Yyy no i to musiało być
akurat ten dźwięk, na który tam zwracam
uwagę. Właśnie musiał być jakoś w środku
nocy, yyy jak rano wstałam. Ale generalnie
tak nierozmaity, to nie pamiętam, żeby
tam się działo. Po prostu nagrywam sobie,
bo byłam ciekawa, czy faktycznie chrapie,
a czy po prostu osądza mnie w żartach,
prawda, mój narzeczony. Dlatego właśnie
musiałam nagrywać trochę w nocy. No i
sytuacja była taka właśnie, że jak rano
wstałam i odsłuchałam po jakimś czasie to
nagranie, to się zorientowałam właśnie, że
to słychać takie bardzo dziwne,
narastające i opadające na takie
szumy. A właściwie bardziej takie
buczenie. Nie ma tam żadnej rzeczy w domu
ani w okolicy, która mogłaby realnie za to
odpowiadać. Już wcześniej zapytywałam
specjalnie rodziców, którzy dużo wcześniej
jakby wstają prawda rano niż ja.
Czy cokolwiek było tam faktycznie słychać
i cokolwiek się działo? Czy może jakieś
samoloty wyjątkowo latały tego dnia? Bo to
jedyne z czym mi się kojarzy. Chociaż. No
właśnie. Mój narzeczony, tak jak
wspominałam, on troszeczkę o tych
samolotach się zna i on twierdzi, że to w
ogóle nie przypomina jak dla niego właśnie
samolotu. Yyy w każdym razie to nagranie,
ten konkretny fragment, tam dobrze jest
to podgłośnić, ale
trwa około siedmiu minut i nie potrafię
tego wyjaśnić. Ale generalnie jak wstałam
tamtego dnia, to po prostu, jak
odsłuchałam, to tak trochę machnęłam ręką,
bo sobie pomyślałam ponieważ to był, nie
wiem, chyba drugi czy trzeci dzień takiego
nagrywania, że to coś przypadkiem po
prostu tam się. Nie wiem, może coś z
telefonem się stało, czy coś w ten deseń.
I później jak nagrywałam przez następny
dzień, to nie było nic takiego. Po prostu
no takie zwykłe, prawda? Jakieś tam no
moje, prawda? Przedawanie się na ucho typu rzeczy.
Zgodnie z zapowiedzią przerywamy na moment
odsłuchiwanie rozmowy z naszą słuchaczką,
aby zaprezentować pierwsze z dwóch
nadesłanych przez nią nagrań. Na potrzeby
audycji wybrany fragment nagrania został
podgłośniony. Link do całego nagrania
zostanie umieszczony w opisie tej audycji
na naszym kanale na YouTube oraz w archiwum audycji na
www.paranormalium.pl.
No i generalnie jakoś właśnie już w lutym
zaczęłam mieć jakieś takie bardzo nieprzyjemne,
takie, no generalnie bardzo niepokojące
rzeczy w nocy. Cały czas miałam wrażenie,
że się budziłam, ponieważ coś mi łaziło po
pokoju, bo po prostu no nie wiem,
znam prawda, dźwięki swojego pokoju tamtego
i to było takie wrażenie, jakby właśnie
nie wiem, ktoś na przykład przeszedł po
dywanie, tak trochę po nim szarając, albo
przestawił mi coś na biurku,
albo ruszył klamką drzwi,
ewentualnie że otarł się prawda o coś. No
tego typu rzeczy. I starałam się na to
machać ręką. No bo wiadomo jak to jest
człowiek w nocy, prawda? Nie wiem, jest
skupiony na pracy. Albo nie wiem,
obudziłam się w nocy. No to zdarzają się
przesłyszenia, więc tak dosyć mocno to
olewałam, ale zaczęłam mieć takie naprawdę
dosyć dziwne sny. I tutaj przytoczę, ee,
znaczy no
dobrze, po prostu postaram się to
przytoczyć. Generalnie sytuacja była taka,
a że zaczęłam na to bardziej zwracać
uwagę w momencie, kiedy obudziłam się
jednej nocy i
normalnie miałam wrażenie, że ktoś
próbował ze mnie ściągnąć kołdrę tak,
jakby stał, nie wiem, obok łóżka i ją tak
trochę w dół, prawda, z tego łóżka starał
się ściągnąć. Obudziłam się na takiej
zasadzie, że po prostu
jeszcze prawda, taka zaspana, zamroczona,
po prostu przytrzymałam kołdrę i szarpnęło
w moją stronę i dopiero wtedy otworzyłam
oczy i no nie wiem, już nic jakby nie
słyszałam, nic nie widziałam i
stwierdziłam, że strasznie dziwne, ale
nie wiem, może faktycznie mi się
przyśniło, więc po prostu dalej poszłam spać.
No i generalnie te takie hałasy to coś tam
się w tamtym czasie nasilały.
Natomiast, natomiast właśnie przejdę do
tych snów, bo miałam konkretnie takie,
yyy, zwrotne, które nastąpiły zaraz jakoś
właśnie przed tym nagraniem, tym drugim,
które tutaj państwu wysłałam.Ech, otóż
pierwszy dzień, pierwszy sen to tylko taki
urywek, który pamiętam. Końcówka snu. To
coś takiego, że
jakby taki, no nie wiem, taki głos
narracyjny opowiadał mi tak. Znaczy to
było tak. Miałam normalne sny, takie
zwyczajne nagrane się one i właśnie wiesz,
tak jakby taka historia, która jest mi
opowiadana i ten głos narracyjny, który mi
mówi, że kiedyś yy, kiedyś ludzie,
prawda? To było, no nie wiem, powiedzmy
przez średniowiecze czy tam wcześniej,
a jak właśnie znajdowali wokół swoich
domów jakieś tam ślady w śniegu albo nie
wiem, w błocie czy cokolwiek, to oni te
istoty, które tam do nich przychodziły,
nazywali jakoś czymś w rodzaju boży szczur
czy coś takiego. I generalnie nagle
zaczęłam mieć tam taki obrazik jakby.
Tworzenia się takiego szczura, tak jakby
po prostu go tworzyć, prawda? Od najpierw
kręgosłupa później, prawda? Coś wypełniamy
tymi wszystkimi flaczkami z drukiem et
cetera. I ta kreska zaczyna narastać,
prawda? Żeby pokazać właśnie tą całą
istotę, to stworzenie. Ja miałam wrażenie
w tym śnie, że to zmierza w bardzo, bardzo
złym kierunku i za hiny rodowe nie chcę
zobaczyć tego, co takiego powstanie, a na
pewno to nie będzie szczur. Więc
generalnie zmusiłam się do tego, żeby po
prostu się obudzić teraz, no. Po czym już
teraz nie pamiętam, czy to było tej samej
nocy, czy następnej. Generalnie miałam
sen, ale jakoś tak właśnie to było. Noc po
nocy, tak jakoś są właśnie ooo.
Miałam sen, w którym tam właściwie to
nieważne, co robiłam. Generalnie gdzieś
sobie szłam i nagle poczułam taki
ogromny ból wyy, na samym szczycie
czaszki, prawda? Tutaj, gdzie jest, no za
usnięte ciemiaczko, prawda? No to po
prostu taki ból, jakby ktoś próbował mi
tam wybijać taką, no, konkretną szpilę. I
to naprawdę niesamowicie bolało po prostu
w tym śnie. I ja zaczęłam, no nie wiem,
generalnie w tym śnie przegrzebywać włosy,
prawda? Bo myślałam, że no nie wiem,
jakiś może owad straszny mi się tam w te
włosy wpątał. No i właśnie niby właśnie to
tam w końcu się tak przerodziło, że to
niby faktycznie był owad, którego w końcu
udało mi się właśnie odpędzić
i się obudziłam, prawda? I przyznam, że ta
głowa mnie faktycznie bolała i ja później
jeszcze raz zasnęłam, więc jak już rano
wstałam, to tak w sumieeeuuh, uznałam, że
sen. Powiedziałam gorączkę, mój mąż się
zapytał, czy ja może coś tam dalej czuję
na tej głowie i pomacałam. I faktycznie
muszę przyznać, że no nie wiem, nie miały
szans uderzyć się w tą głowę leżąc w
łóżku, ponieważ ja dosyć spokojnie
właściwie się przekręcam z boku na bok,
jakbym się trochę przebudziła, ale na
pewno nie rzucam się w łóżku. I tak miałam
takie bardziej bolesne miejsce. W sensie
mm... Nie wiem, bo nie dotykałam tego w
ogóle nie czułam. Jak zaczęłam tam macać
tą głowę, to jednak, jednak dało się to
wyczuć. Eee, no i do czego dążę? To jest
właśnie fakt, że jakoś w tamtym, w tym samym czasie,
nie wiem, czy to była noc wcześniej, czy
noc ta, bo byłam tak pozajmowana jeszcze
do tego pracą, że no po prostu nie
notowałam tego jakoś. No dobrze, w każdym
razie obudziłam się w nocy jakoś
w tamtym okresie i zobaczyłam przy łóżku
aa... Jakby zarysy stojącej postaci,
takiej bardzo chudej i takiej dosyć, nie
wiem, mi się wydawało niskiej. Generalnie
to wyglądało w ten sposób, tak jakby, jak
jest prawda, ta folia aluminiowa i są
takie najmocniejsze jakby odblaski na
niej, na niej, kiedy jest pognieciona,
prawda? Są takie miejsca, gdzie tam
najmocniej światło się odbija. To, to
troszeczkę było takie wrażenie, jakby
właśnie jakaś postać przy łóżku stała,
która miała podobnie na sobie pogniecioną
właśnie tak jakby folię aluminiową. I że
widziałam tylko te miejsca, które właśnie
dawały ten odblask, prawda? Jakiegoś
pobliskiego świata na przykład, no nie
wiem, od monitora komputera, który to pojawia się-
To była taka na poły nie fizyczna, tak?
Taka... Tak, reszty w ogóle nie było widać. Tak,
tylko właśnie same te, takie jakby od, od, odblaski.
Na tym... Nie wiem, nie wiem, jak to
nazwać, ponieważ właściwie ja się na to popatrzyłam i
stwierdziłam, że kurczę, zaleźć się
prawda? Więc otworzyłam jeszcze raz oczy.
Po tym, jak zamknęłam to właśnie przed
chwilą
i zobaczyłam, że dalej to widzę. Więc
generalnie wtedy się tak trochę wkurzyłam,
prawda? Zamknęłam jeszcze raz oczy i
jeszcze raz je otworzyłam już siadając na
łóżku i tego nie było. Ale, no, teraz
generalnie padłam na to łóżko, bo jakoś
strasznie ciężko było mi się wybudzić.
Byłam naprawdę tak niesamowicie w tym
momencie zaspana. Yyy, pamiętam, jak tylko
przyłożyłam głowę do poduszki, jakby
olewając całkiem tą sprawę i starając się
zasnąć, to normalnie po prostu poczułam,
jak ktoś oparł się o łóżko, prawda? Jak
się trzyma głowę na poduszce i na przykład
rano partner wstaje, prawda? I tam, no
nie wiem, łydką się otrze, prawda, o
łóżko. No to wiadomo, jak poducha się.
Tylko że ten ruch tutaj był taki bardzo
szybki, jakby taki bardzo nerwowy, tak
jakby trzy szurgnięcia czy cztery, takie
bardzo szybkie o to łóżko. No muszę
przyznać, że wtedy to faktycznie mnie to
teraz zaniepokoiło, że jak już po prostu
po jakimś czasie zasnęłam, to
jeszcze właśnie rano to pamiętałam. No i
właśnie w tym samym czasie
to była ostatnia rzecz, która się
zdarzyła. To właśnie jest to ostatnie nagranie.
I na tym nagraniu tam, tak jak napisałam w
mailu, że mniej więcej od szóstej,
sześć trzydzieści do siedem dziesięć mniej więcej, jest
taki bardzo dziwny dźwięk.
Zgodnie z- Opowiedzią, przerywamy na moment
odsłuchiwanie rozmowy z naszą słuchaczką,
aby zaprezentować drugie z nadesłanych
przez nią nagrań. Link do całego nagrania
zostanie umieszczony w opisie tej audycji
na naszym kanale na YouTube oraz w archiwum audycji na
www.paranormalium.pl.I
co państwo sądzicie o tych odgłosach?
Dajcie znać w komentarzach. Jeśli chodzi o
moje odczucia, to jednego jestem pewien.
W nagraniu nie występuje żaden odgłos, na
przykład trzepot skrzydeł sugerujący, że
do pokoju mogą przedostać się jakieś ptak.
Słabo słyszalny pogłos oraz wyrazistość
dźwięku sugeruje moim zdaniem, że źródło
tych odgłosów musiało znajdować się blisko
smartfona. Przywodzi mi to na myśl pewne
relacje o bliskich spotkaniach z
humanoidalnych istotami, w których
świadkowie wspominają, że słyszeli mowę
tych istot przypominającą ćwierkanie
ptaków. To tyle mojego komentarza. Wróćmy
do słuchania zapisu rozmowy z naszą
słuchaczką.
Nie mam nic, co w moim domu mogłoby taki
dźwięk wywoływać. Byłam wtedy owszem
połączona przez Messenger i po prostu
telefon leżał na łóżku, bo tam leżały dwa.
Jeden nagrywał, a drugi leżał właśnie
tak, że byłam położona, połączona przez
Messenger właśnie ze swoim narzeczonym,
bo czułam jakiś niepokój, kładąc się spać
i po prostu wolałam, żeby tam jakoś mi
towarzyszył trochę w tej nocy. Um, no więc te dźwięki
również nie mają jakby uzasadnienia po
jego stronie. On generalnie ma problemy ze
spaniem, więc wtedy mniej więcej, kiedy
po tych moich głosach tak wnioskowałam wtedy,
że te dźwięki się nagrały, to on był jak
najbardziej obudzony i on nic nie słyszał.
Po jego stronie po prostu nic się nie
działo. On sam też się za bardzo nie
kręcił, bo przeważnie po prostu leży,
prawda? I czeka, aż zaśnie. A więc tak
wygląda. A te dźwięki po prostu brzmią jak
jakieś takie, nie wiem, ptasie trele.
Takie o bardzo wysokich tonach.
Jedyne zwierzę, jakie mam, to jest mój żółw.
Żółw raczej takich dźwięków chyba nie wydaje. [śmiech]
Nie potrafi piszczeć, ale akurat wtedy spał w
drugim pokoju, prawda? W terrarium sobie spokojnie
także. No i był jakby szans, żeby
cokolwiek tam takiego się nagrało. To
trochę brzmi też tak, jak nie wiem,
szorowanie widelec po jakimś metalu,
ale ewidentnie jak się przeczuciwałam temu
dźwiękowi, to moim zdaniem to brzmi
właśnie bardziej jak jakieś takie ptasie
trele, bo jest to zbyt powtarzalne, zbyt
takie melodyjne, jakieś takie, prawda? No
nie wiem, szorowanie, prawda? Takie
mechaniczne dźwięki. Chyba na pewno
przypadkiem przez krzyczący metal. No ale
to już właśnie chciałabym, żeby państwo
również to ocenili i spojrzeli na te dwa
nagrania. Nie umiem w edycji plików
dźwiękowych tak, że podesłałam po prostu
je tak jak są i podałam po prostu tylko
czas, któremu warto się przysłuchiwać. No
i tak, tak w gruncie rzeczy to tyle
chciałam powiedzieć. [śmiech]
Dobrze, ja tutaj nie mam pytań odnośnie tych, tych
zdarzeń. Tutaj chyba o tą, o tą istotę to
chyba wypytałem o wszystko co się, o co
się da ustalić
na temat tej przeźroczystej istoty w
folii. Natomiast tak jak mówiłem, mam
takie pytanie dotyczące tych obserwacji
trójkątów w dzieciństwie. To sprawa z lat
osiemdziesiątych. Czy, czy pamięta pani
może, jakie pani miała
odczucia odnośnie tych tych obiektów? Co
pani wtedy czuła?
Tak ogólnie? Co pani pamięta?
No ja to pamiętam jako
moje po prostu sny.
Gdzie po prostu, no nie wiem, kładę się
spać, prawda? Budzę się w nocy i się
okazuje, że się budzę w nocy. No
nieprawda— nie w moim łóżku, tylko właśnie
na zewnątrz, na podwórku.
Ten trójkąt właśnie wisi nade mną. Jest
taki pełny. Prawda? To nie jest obraz
trójkąta, tylko jest taki pełny, po prostu
jasno świecący trójkąt i on jakby nic nie
robi, po prostu tam jest. A we mnie
zaczyna narastać strach, ponieważ mam
wrażenie, że to czegoś ode mnie chce i że
ja muszę tylko wrócić do domu, więc
zaczynam przed tym odziekać. Widzę, że nie
mogę się dostać do domu
i nie pamiętam już chyba drzwi po prostu
miałam zamknięte, a tak było tam w ogóle
drzwi były zamknięte na noc. Tak więc to
możliwe, że o to chodziło. W każdym razie
no po prostu zaczynam gdzieś tam uciekać
przed siebie,
do jakiegoś ogródka czy coś tam więcej. No
i generalnie jakoś właśnie tak sen się
urywa. Więcej tam nie pamiętam. Natomiast
one się powtarzają całkiem często, a
już tak zapomniałam o nim na noc, zupełnie
jakby dopiero jakiś, nie wiem, w paru
ostatnich latach jakby wróciłam do tego śnienia.
Zawsze jakby pani się pojawiała w tych
snach w okolicy domu. Tak. Nigdy nie było
czegoś takiego, że pojawiła się Pani w
okolicy, której pani nie znała?
Znaczy nie. Parę razy zdarzyło mi się, że
wydawało mi się nawet,
że to było tyle lat temu, ale mam takie
wrażenie, że chyba parę razy byłam tam
gdzieś właśnie w okolicznym lesie, ale nie
dam sobie ręki uciąć. [muzyka w tle]
I to tyle, jeżeli chodzi o zapis rozmowy z
naszą słuchaczką. Po namyśle postanowiłem
również zaprezentować Państwu
korespondencję, jaką nasza słuchaczka
wysłała do Arkadiusza Miazgi, w której to
korespondencji nasza słuchaczka opisuje
dziwne zdarzenie w lesie, którego
uczestnikami byli ona oraz jej narzeczony.
Z korespondencji oczywiście usunąłem
wszelkie informacje mogące umożliwić
ustalenie tożsamości świadków.
Wiem, że zajmuje się Pan bardziej tematyką
UFO. Właściwie to jakiś czas temu, o ile
dobrze kojarzę, pisała do Pana moja mama w
sprawie obserwacji pomarańczowych świateł
nad działką i okolicą w nocy. Jakoś chyba
w lipcu to miało miejsce. Również je
wtedy obserwowałem z mojego balkonu.
Mieszkam razem z nią i ojcem
w-Od tamtej pory przez cały letni okres
wielokrotnie sama i razem z narzeczonym
obserwowałam w nocy dziwne światła na
niebie. Co prawda nie tak spektakularne
jak te pomarańczowe kule, które opisała
mama, bo były to jasne, białe rozbłyski,
takie jakby eksplozje w kulminacyjnym
momencie z siedem, osiem razy większe niż
Gwiazda Polarna. W różnych partiach nieba
rzadziej widzieliśmy odcinek przelotu,
który na przykład skręcał albo nagle się
pojawiał i znikał. Było tego tak dużo, że
przez jakiś czas dosłownie co wyjście na
papierosa po godzinie dwudziestej drugiej
było coś widać dziwnego na niebie.
Niestety kiedy zacząłem wychodzić z
aparatem, żeby robić zdjęcia, to nic już
się nie pojawiało, aż w końcu przestało.
Nie mam dobrego do takich zdjęć sprzętu,
więc nawet niespecjalnie liczyłam, że coś
uwiecznię. Co prawda mamy jedno zdjęcie na
długim czasie naświetlania wykonane
telefonem czegoś, co leciało po linii
prostej z południa na północ, mimo że w
tamtym momencie, z tego, co pamiętam, nie
widzieliśmy nic na niebie, a było to
pierwsze zdjęcie, jakie wykonaliśmy w celu
przetestowania trybu nocnego w nowym
telefonie. Na tym zdjęciu widać pod koniec
smugi po prawej, poniżej niej równoległy
lot czegoś, co migało, zostawiając ślad
punkcików w linii prostej. Zdjęcie zostało
wykonane dwudziestego trzeciego sierpnia
dwa tysiące dziewiętnastego roku. Załączam
je. Samoloty latają tu dość często i
właściwie nie zauważyłam, żeby był problem
z ich rozpoznaniem. Tym bardziej, że
zwykle towarzyszy im dźwięk. W każdym
razie to, co chcę opisać, to sytuacja
sprzed paru dni. Konkretnie z
poniedziałku, czternastego października
dwa tysiące dziewiętnastego roku. Około
godziny czternastej trzydzieści wybrałem
się z narzeczonym do lasu, który znam
dobrze. Co prawda od dwóch lat już tak po
nim nie chodzę, ale wcześniej przez trzy
lata sama po nim chodziłam cały rok,
często codziennie. Orientację w terenie
mam dobrą. Całe życie chodziłam z ludźmi i
sama po lasach i nigdy się nie zgubiłam.
Po prostu zawsze wiedziałam, w jakim
kierunku idę. Niezbyt musiałam się nad tym
zastanawiać, a większość czasu sama
chodziłam poza drogami, przedzierając się
przez gęstwinę i ani razu nie straciłam
orientacji kierunku. Aż do ostatniego
poniedziałku. Pojechaliśmy na grzyby,
zaparkowaliśmy samochód pod lasem i
weszliśmy przez drzewa do środka.
Następnie weszliśmy na drogę i poszliśmy
doskonale znaną przeze mnie trasą. Nie da
się tej drogi minąć, jej nie zauważyć.
Jest duża, piaszczysta i rozjeżdżona
kołami samochodów, więc i dość szeroka.
Odbiliśmy z niej w lewo, w rezerwat i
szliśmy prosto na północ, żeby zawrócić do
skraju lasu i poszukać po drodze grzybów.
Minęliśmy dwa wzniesienia, przez które
światło padało niemrawo. I tutaj się stało
coś dziwnego. Szliśmy w pewnym oddaleniu
od siebie ja z przodu, bo znam te lasy.
Narzeczony za mną pierwszy raz w nich był
i oboje nie pamiętamy za bardzo fragmentów
tego, jak szliśmy. Nagle, po jakichś
maksymalnie dziesięciu minutach od
skręcenia w lewo, się zorientowałam, że
słońce bije przez drzewa z mojej prawej i
nie zastanawiając się nad tym,
stwierdziłam, że idziemy dalej prosto,
trzymając słońce w tym samym położeniu
względem nas. I to był błąd, bo już
najwyraźniej wtedy jakimś cudem byliśmy po
prawej stronie świńskiej drogi, a oboje
byliśmy pewni, że żadnej drogi nie
przekraczaliśmy. Szliśmy dalej prosto i
wtedy zacząłem się niepokoić, bo minęliśmy
pierwszy wielki słup, przypuszczalnie
jeden z tych dwóch zaznaczonych na
niebiesko. Uznałam wtedy, że chyba coś źle
pamiętam, bo kojarzyłam, że słupy powinny
biegnąć po drugiej stronie lasu niż my
jesteśmy. Co ciekawe, minęliśmy jeszcze
jeden z tych słupów, mając niezmiennie
cały czas słońce po prawej, więc nie było
mowy o zawracaniu. W końcu wyszliśmy na
dużą, rozjeżdżoną drogę. Uznałam, że
wróciliśmy do drogi, z której zaczynaliśmy
wędrówkę tego dnia po lesie. Wielokrotnie
tak pokonywałam tą trasę. Tymczasem jak
się później zorientowałam, to była ta
droga, na której narysowałam pomarańczową
linię. Wyszliśmy na nią w miejscu, gdzie
widać przesięk jej po jej prawej i
ruszyliśmy na wschód. Logicznie rzecz
biorąc, skręciliśmy dwa razy w lewo od
świńskiej drogi, więc powinniśmy być tam,
gdzie nas skierowałam. Oczywiście to był
błąd. Droga, na którą weszliśmy, miała
jakieś maksymalnie dwukilometrowy odcinek,
po którym ją przeszliśmy, a tymczasem
szliśmy po niej dobrym marszowym tempem
około sześć kilometrów na godzinę, dobre
pięćdziesiąt minut, co jest niemożliwe.
Również to, jak ją pamiętamy, nie zgadza
się z mapą Google. Mimo tego, że to nie
mogła być inna droga niż ta zaznaczona na
pomarańczowo. W końcu zacząłem czuć
narastający niepokój, bo droga nie
wyglądała normalnie w ogóle, odkąd
zaczęliśmy mieć słońce po prawej, a na tej
drodze za plecami nie słyszałam żadnych
dźwięków, poza odgłosami wycinki drzew w
pewnym miejscu. Była głucha cisza.
Zmierzchało, droga się ciągnęła w
nieskończoność. Nie było żadnego śladu
wiatru. Co ciekawe, z boku drogi były tak
piękne polany, że trudno było się
powstrzymać od wchodzenia na nie. Ale się
upierałam, że nie możemy zbaczać i musimy
się spieszyć. Coraz bardziej czułam, że
coś jest nie tak z tym lasem i tą ciszą. A
mój narzeczony później mi powiedział, że
od dłuższego czasu w tej ciszy słyszał
kroki i łamiące się gałązki za nami.Raz,
dwa, trzy. Po drodze nie było żadnych dróg
odchodzących od tej głównej drogi, którą
szliśmy, mimo że według mapy Google
powinny być tam takie same drogi jak ta, w
którą finalnie odbiliśmy w lewo.
Wyszliśmy na przesiękę z mniejszymi
słupami i wzdłuż niej wyszliśmy z lasu.
Jeszcze jedna rzecz jest ciekawa. Już po
wyjściu z lasu, jak szliśmy wzdłuż niego,
zdarzyło się zagrodzone pole, trudne do
przejścia, więc weszliśmy drogą znów w
las, mimo że nie chciałem tam wchodzić w
obawie, że znów znajdziemy się absurdalnie
daleko. Ale niedługo po wejściu
stwierdziłem, że mimo braku drogi
odbijającej, przedzieramy się do skraju i
tego fragmentu zupełnie nie widać na mapie
satelitarnej. W ogóle wielu fragmentów, w
których byliśmy, nie jestem w stanie
znaleźć, ani ich nie kojarzyłam, jak w
nich byliśmy. Cała ta wyprawa kupy się nie
trzyma. Wygląda to tak, jakby po
parudziesięciu metrach, może około stu
metrach od skręcenia z drogi w lewo,
przerzuciło nas lustrzanie na prawo.
Dodatkowe ciekawe rzeczy to fakt, że był
zasięg w telefonie na tyle dobry, że
narzeczony dostawał wiadomości z
messengera, łącznie ze zdjęciami, ale nie
mogliśmy załadować żadnej mapy, mimo że
wielokrotnie próbowaliśmy. Udało się
dopiero po wyjściu z lasu. Inna sprawa to
fakt, że ja narzucałem tempo, a narzeczony
bardzo mocno oponował. Byliśmy już cali
mokrzy. Jak się okazało, bolała go wtedy
mocno noga w kolanie, ale jak tylko
wyszliśmy z lasu, od razu przestała. Do
domu dotarliśmy, jak już zapadał zmierzch
i poza ciągłym uczuciem, że wciąż jesteśmy
w tym lesie, miała miejsce ciekawa
sytuacja. Kiedy wyszliśmy na papierosa na
balkon później w nocy. Narzeczony akurat
opowiadał o tym, że słyszał w lesie kroki
za nami i w tym samym momencie
usłyszeliśmy wyraźne trzy kroki z drogi
obok działki. Narzeczony zagwizdał i
klasnął w dłonie głośno, żeby wyprosić to
zwierzę, ale nic więcej nie usłyszeliśmy i
szansa, że było to zwierzę. Na tyle, na
ile znam tą okolicę, jej odgłosy i
naturalne zachowania zwierząt są
niewielkie. Ludzie po zmroku też tutaj nie
chodzą, a i według krokomierza w zegarku
narzeczonego wychodziło, że przeszliśmy w
te trzy godziny jakieś niecałe dwadzieścia
kilometrów, co też jest bardzo mało
prawdopodobne. Nigdy w życiu nie czułem
tak długo tak intensywnego niepokoju, jak
w tym lesie. W sumie to przez dobrą
godzinę miałem wrażenie, że coś się bawi z
nami, że jesteśmy w jakimś potrzasku.
Jeszcze dodam, że nie wiem, co moja mama
panu opisywała.
Z mojej perspektywy mama jest dosyć
newage'ową osobą, ze specyficznym
spojrzeniem na świat. Ja sama identyfikuję
się jako racjonalistka, obstaję za nauką,
bez wiary w życie po śmierci i tak dalej.
Ale też nie przeczę temu, że nie wiemy
wszystkiego o świecie, w którym żyjemy i
przyznaję, że parokrotnie razem z mamą
tutaj widziałyśmy albo doświadczałyśmy
trudnych do wyjaśnienia rzeczy".
I to już wszystkie historie, jakimi
podzieliła się nasza słuchaczka. Osoby
interesujące się ufologią zapewne bardzo
ucieszy fakt, iż w kolejnych odcinkach
również nie zabraknie relacji o
obserwacjach UFO. A tymczasem
wysłuchaliście państwo siedemnastego
odcinka podcastu "Mówią świadkowie", który
ma się już ku końcowi. Mówił do państwa
Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę i dobranoc. Do usłyszenia w
kolejnym odcinku. No i w imieniu swoim
oraz całej ekipy Radia Paranormalium
pragnę życzyć Państwu dużo odporności i
wytrwałości z nadzieją, że obecna pandemia
COVID 19 już wkrótce odpuści.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to: stacjonarny 32
746 00 08 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu
3608 80
02 3608 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/uokisnikeradioparanormalium.
Czekamy także na Państwa i maile pod
adresem: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych
prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.