Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu: "Debaty
niekontrolowane. Z wizytą w Biurze Duchów". Witajcie
bardzo gorąco i serdecznie na antenie Radia Paranormalium.
Dzisiaj, w niedzielę, 19 kwietnia Roku Pańskiego
2020, krótko po godzinie dziewiętnastej
rozpoczynamy kolejną debatę niekontrolowaną na żywo z
cyklu: "Z wizytą w Biurze Duchów". Za sterami technicznymi
audycji jak zawsze Marek Sęk "Ivellios", a dzisiaj mamy tym razem dwa
soprany. Oczywiście rozmowę poprowadzi
Beata Kampa z bloga Biura Duchów, znana również jako
Ada Edelman. A nasze gościnne progi radiowe
przekroczy dzisiaj Natalia Paranormalia, czyli
naczelna czarownica polskiego internetu, autorka niezwykle
popularnego kanału na YouTube. Dzisiaj
zapytamy między innymi naszego gościa, kim jest współczesna,
czyli nowoczesna czarownica? Czy trzeba posiadać jakieś
szczególne predyspozycje, by uprawiać magię? Jak
pogodzić nowoczesność i świat pełen technologii z życiem
czarownicy, a więc osoby z definicji związanej z
naturą? I tak dalej, i tak dalej. Tych pytań dzisiaj
będzie bardzo, bardzo dużo. No i oczywiście liczymy na to,
że państwo również głosowo, ale także tekstowo, troszkę tych swoich pytań
dołożycie. Także kontakty do Radia
Paranormalium to oczywiście, jak zawsze, numery telefonów:
trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero,
zero, osiem. Komórkowy i do SMS-ów oczywiście
również to pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl. Można także do nas
pisać na Gadu-Gadu pod numerem trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Jesteśmy także na czatach Radia
Paranormalium na www.paranormalium.pl oraz na czacie
towarzyszącym naszej transmisji na YouTube. Można nas także
spotkać oczywiście na Facebooku, na fanpage'ach Radia
Paranormalium, Biura Duchów oraz na fanpage'u
Paranormalii jak najbardziej. Jesteśmy
także na grupach Radia Paranormalium, czytelników Niestandardowego
Świata. No i zachęcamy także do dołączenia do grupy Paranormalia na
Facebooku. A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać
pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do
naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
A więc, moje drogie soprany, oddaję wam teraz głos. Witam państwa bardzo
serdecznie. Witam również mojego dzisiejszego gościa, czyli
Natalię- ... Cześć! Z naszą, naszą wspaniałą Paranormalię.
Dziękuję. Dziękuję w ogóle za zaproszenie. Również
bardzo ciepło wszystkich witam, wszystkich słuchaczy
Radia Paranormalium i ciebie oczywiście. To jest
historyczna, historyczna chwila. Paranormalia w
Paranormalium. Tak, fuzja, fuzja! Proszę państwa, ja się, ja się strasznie...
niebywale się cieszę i cała już się rwę w cuglach do tej rozmowy. Ale muszę
jeszcze przypomnieć, właśnie muszę, pragnę przypomnieć
o konkursie, który odbywa się na fanpage'u Biura Duchów, gdzie możecie
państwo zagrać o, o książkę Christine Nightingale "Dziecięce dusze".
Bardzo polecam. I nie ma wielkich jakichś warunków do tego, żeby,
wyjątkowych, żeby tą książkę wygrać. Trzeba albo udostępnić post, albo
uczestniczyć dzisiaj w naszej-- aktywnie uczestniczyć w naszej
audycji. Pozwolę sobie tylko dopowiedzieć, że jest to książka na rynku
wydawniczym niezwykła pod tym względem, że przedstawia macierzyństwo i
rodzicielstwo w zupełnie nowym, duchowym aspekcie. Autorka, wspaniała
terapeutka z ogromnym doświadczeniem, niezwykle wykształcona osoba,
opisuje różne aspekty swojej pracy, przybliża uniwersalne prawa karmy, które
prowadzą duszę przez kolejne wcielenia, ale także
czerpiąc właśnie ze swoich doświadczeń terapeutycznych,
przekonuje nas, że nawet największa
tragedia macierzyństwa, czyli poronienie, może mieć
swoją duchową, a nie tylko fizjologiczną przyczynę. Także publikację serdecznie
polecam. Zachęcam do konkursu i również do aktywnego udziału w
dzisiejszej audycji. Dodam też, że wyjątkowo żałuję, że radio to radio
jest fonia, nie ma wizji. Ponieważ nasz dzisiejszy
gość jest tak-- osobą tak uroczą, przesympatyczną- Ojeju!
Pełną wdzięku i nomen omen czarownicującą, że po
prostu- Dziękuję. Nie, naprawdę żałuję, że, że, że nie odbywa się ta
transmisja naszej, naszej, naszego spotkania również z wizją. Przy dzisiejszej,
przy obecnej jakości połączeń internetowych to by było
troszeczkę ryzykowne. Po naszej stronie to by troszkę tam
rwało. Ja dzisiaj niestety miałem pewne problemy z dostępem do
Internetu tuż przed audycją, także
troszkę uruchamiam tę transmisję z taką nadzieją,
że nic nam dzisiaj nie będzie rwało. Przynajmniej tego
dźwięku. Och, tu są dwie potężne, magiczne kobiety. Nic nam nie będzie rwało
dźwięku. Dajcie spokój. Nic nam nie będzie, tak, przeszkadzało.
Absolutnie nic. Nic. Więc przejdźmy do, do meritum.... Wszyscy znamy
z najpierw z bajek, później z różnego rodzaju filmów, zwłaszcza niestety z
horrorów, postać czarownicy. Kobiety złej, podłej,
kobiety nawiązującej kontakt z jakimiś
nieprawdopodobnie mrocznymi siłami. Kobiety, której wszyscy się boją i być
może nie bez przyczyny. Pojawia się oczywiście taki
domysł. My oczywiście doskonale również zdajemy sobie z
tego sprawę, jak, co miało wpływ na to, że został
wykreowany taki, a nie inny obraz kobiety zwanej czarownicą lub
wiedźmą. Natomiast może warto byłoby troszeczkę ten zły obraz, ten zły
wizerunek oczyścić, wyjaśniając pewne rzeczy i mówiąc, kim jest
naprawdę czarownica, a zwłaszcza kim
jest współczesna czarownica. I myślę, że Ty
bardzo dużo na ten temat wiesz. Tak, no ja, jak już powiedziałaś, jestem
czarownicą, ale to tak dziwnie brzmi, jak
się to mówi. Ale o co się rozchodzi? No, nowoczesna
czarownica. Współczesna czarownica to jest przede wszystkim
kobieta samoświadoma i znająca swoje ciało, swój
umysł, taką swoją wewnętrzną moc lub świadoma tego, że wszystkiego
o swoim ciele i umyśle, i takiej właśnie wewnętrznej mocy może się nauczyć. I ta
współczesna czarownica wykorzystuje to albo się tego uczy. Mam nadzieję, że
rozumiesz, o co mi się rozchodzi. Tak, tak, tak. To my
wiemy, że wcześniej czarownice to były przede wszystkim kobiety, które nie
pasowały do społeczeństwa. Właśnie, wychodziły poza schemat.
Ale teraz też tak jest, że taka współczesna wiedźma
wychodzi trochę poza schemat współczesnej kobiety. Interesuje
się rzeczami, które jakby no nie są takie modne, nie są w nurcie tego, czym się
współczesne dziewczyny i kobiety interesują. Nie wiem.
Ziołolecznictwo, jakieś dawne kultury, taka też specyficzna wrażliwość. To
właśnie wszystko się składa na tą, na tą
współczesną wiedźmę. A jeszcze chciałam powiedzieć, że
tak właśnie mówimy, że kobieta, ale też nie
zapominajmy o tym, że współczesną czarownicą może być również
mężczyzna, że to jakby nie jest, nie ma podziału tutaj takiego na,
na płeć, tak jak było kiedyś. Teraz,
to jeżeli mężczyzna też ma jakąś taką właśnie swoją
wrażliwość, jest dociekliwy, wychodzi poza pewien schemat,
to nic nie stoi na przeszkodzie. Też może się rozwijać
duchowo, też może kroczyć tą ścieżką czarownicy. Wydaje się, że przede
wszystkim to, o czym Ty mówisz, to
jest doskonalenie się w sztuce mądrego życia. To po
pierwsze. Po drugie, myślę, że chodzi tutaj też o bardzo silną więź z
naturą. Czy mam rację, że trzeba mieć silną więź z naturą, żeby
korzystać z pewnych energii i z pewnych aspektów natury? Tak,
tak, ale to mi się wydaje takie właśnie oczywiste, że... Ale
tu jest też właśnie kwestia tej wrażliwości. Nie każdy ma
tą wrażliwość, nie każdy potrzebuje tego kontaktu z
naturą. No, to jest tak jak z talentami. Ludzie mogą
mieć talent do muzyki, mogą, mogą interesować się
różnymi rzeczami. Ono tak samo jest właśnie z tym byciem czarownicą, że no,
nie każdy- znaczy tak, może być w teorii
każdy, ale nie każdy się może tym interesować. Nie każdy
może czuć pociąg do przyrody, do obcowania, do życia w
zgodzie z przyrodą, do doskonalenia samego siebie. Rozumiem. To jednak
musi być, pojawić się w umyśle pewien, no, taki dojmują-, takie dojmujące
przekonanie, które dodaje ci siły, pewności siebie i odwagi, żebyś była
tym, kim jesteś i żebyś o tym mówiła. Bo niektórzy ludzie prędzej skoczyliby na
spadochronie, niż publicznie przyznali się, że
uprawiają czary, korzystają z czarów
czy nazwaliby siebie po prostu czarownicą. Ja myślę sobie, że jesteś niebywale
odważną osobą i szczerze, szczerze tą
odwagę, która w Tobie jest, podziwiam. Czy
kiedykolwiek miałaś jakieś no, nieprzyjemności w
związku z tym, że otwarcie o pewnych rzeczach mówisz? To
znaczy tak. Najpierw sprostuję pewną rzecz, bo mówiłaś,
że nie mam problemu z tym, że się do tego przyznaję
i w ogóle. A prawda jest taka, że ja jak
założyłam mój kanał Paranormalia, a swoją drogą chciałam
powiedzieć, że zbieżność nazw z radiem
to jest totalny przypadek, bo w ogóle się tym nie
inspirowałam. To jest po prostu jakby fuzja mojego imienia
ze zjawiskami paranormalnymi. Tak, to wyjaśniam.
A druga sprawa jest taka, że zakładając swój kanał, nie
myślałam, że będę o tym mówić. Nie wiedziałam, że to pójdzie
w tą stronę, w tę stronę. Myślałam, że
właśnie będę opowiadać o jakichś zjawiskach paranormalnych, o
duchach, o jakichś takich rzeczach, które mnie zawsze
fascynowały. I to wyszło po prostu z potrzeb ludzi. Z tego,
że masa osób się do mnie odzywało, mówiło, że coś we mnie tam, jakąś, jakąś
energię we mnie czują, a ja wiadomo, nie mówiłam o tym albo no, po prostu było
zapotrzebowanie.... I ja sama przez długi czas
miałam problem, żeby się nazwać czarownicą, bo ja właśnie
uważałam, że to jest takie, no, takie dziwne mówić tak o sobie we
współczesności. I ja
bardzo długo musiałam przepracowywać to, żeby się tak nazwać.
Więc to też jest mój osobisty sukces. To nie było tak, że
mi to tak przyszło, że nagle pomyślałam sobie: a, jestem
czarownicą. Ja nią długo byłam i długo żyłam w
takich, w takim, takim życiem czarownicy, ale się tak nie
nazywałam, bo też się wstydziłam trochę i nie chciałam się
do tego przyznawać, nawet przed sobą. No i tak
jakoś musiałam dojrzeć do tego, że tak jest. No i co? Nic
nie zmienię. To jest jakby moje życie i moja ścieżka, i
moje wybory. I to mnie fascynuje od zawsze i tyle. No więc widzę, że
Twoje własne audycje w pewnym stopniu otworzyły
Ciebie. One podziałały wręcz, można
powiedzieć- Terapeutycznie. Terapeutycznie! Tak. Tak. I
to jest bardzo, bardzo istotne. Ja poniekąd Ciebie rozumiem, dlatego że wiele
osób dziwi się również temu,
z jaką otwartością ja mówię o swoich doświadczeniach z zakresu śmierci
klinicznej i wielu innych. Ale wiesz, tak jest, że jak już,
jak już coś powiesz, jak powiesz A, to musisz powiedzieć B
i jak już popłyniesz w temat, to już nie ma drogi
powrotu. Nagle nie możesz przestać o tym mówić. Nie
możesz zaprzeczyć jakby samej sobie. Nie mogę. I dlatego myślę, że to, jakie
jesteśmy i to, co robimy, jest świadectwem nas samych. I
dobrze to ujęłaś. Zaprzeczeniem samej, samej sobie byłoby
ukrywanie tego albo też w tej chwili wycofywanie się z życia publicznego na
przykład. Właśnie, tak. Bo coś zostało powiedziane.
Nie, trzeba mieć odwagę. My tu wszyscy przychodzimy na ten świat, mając
jakiś plan na swoje, na swoje życie, na swoje
wcielenie. I uważam, że naszym planem było bycie, bycie odważną, bycie dzielną,
bycie sobą. I mam nadzieję, że udaje, że uda nam się
to w pełni zrealizować, czego Tobie i sobie
życzę. Ja jestem jeszcze ciekawa- Tak, tak. Jestem jeszcze
ciekawa, ile osób sobie zaprzecza. W
sensie nie przyznaje się otwarcie do tego, kim, kim
jest. Myślę, że bardzo wiele. No. Myślę, że bardzo... Też
tak uważam. Zwłaszcza jeżeli chodzi o nasze społeczeństwo, bo
nasze społeczeństwo wbrew temu, co można by było w mediach
usłyszeć, jest ksenofobiczne, jest zamknięte. I zobacz, jak ta tematyka
ezoteryczna czy magiczna, czy jakakolwiek inna, związana właśnie z tymi
zjawiskami psi, jak, jak ma ogromną rzeszę odbiorców
w innych krajach, zwłaszcza anglosaskich. A jak to wygląda
u nas? Także myślę, że- No, też, też... Wykazujemy się szczególną odwagą obie.
I, no i dobrze, ktoś, jeśli nie teraz,
to kiedy? No właśnie. Jeśli nie my, to kto? No i to
jest właśnie to, to, to pytanie. Ale teraz, ponieważ troszeczkę chciałam
nomen omen odczarować to czarownictwo, to jak to jest Natalia, czy czarownica,
osoba, która naprawdę zajmuje się pewnymi magicznymi czynnościami, ma pewne
zdolności. Czy uważasz, że może świadomie szkodzić
innym ludziom? To znaczy ja generalnie staram się wierzyć w to, że każda
osoba, która uważa się za czarownicę, jest, wierzę, jest, że przez tą
świadomość swojej mocy, swojego umysłu, tego, jak, jak
nasza myśl i słowo może, ile może zrobić dobrego, a
ile może zrobić złego i nasze czyny, to właśnie
staram się wierzyć, że wszyscy jesteśmy osobami
dobrymi. I odpowiadając na Twoje pytanie,
to był taki wstęp. To był taki mój wstęp, ale odpowiadając
na Twoje pytanie, to uważam, że tak, że można
zrobić dużo dobrego, ale można zrobić też dużo złego poprzez właśnie jakieś tam
magiczne rzeczy. Ale co ciekawe, też moim zdaniem też
ludzie, którzy są katolikami lub są ateistami, lub no, wszyscy mogą
myślą i słowem zrobić dużo krzywdy i mogą właśnie ranić innych ludzi
poprzez kreowanie jakby swoją
myślą, swoim umysłem. W sensie to nie zależy od tego, czy
jest się czarownicą, czy nie, tylko po prostu
czarownica ma tą świadomość, że ma tą świadomość, jak
wielką moc ma jej słowo i ma jej myśl. Ile może wykreować w ten sposób i
świadomie podejmuje takie wybory, żeby nie wyrządzać krzywdy
innym ludziom. Natomiast ludzie normalni, znaczy
tacy, którzy nie interesują się takimi rzeczami, no, mogą nie
mieć takiej świadomości. Na przykład, nie wiem, mogą
przeklinać ludzi w myślach i wiesz, jakieś klątwy rzucać na lewo i prawo-
Tak. Nawet nie zdając sobie z tego sprawy. No, to jest
takie. To jest właśnie to, czym się różnią czarownice od
normalnych osób, że one po prostu wiedzą. Mają
większą świadomość. Właśnie ta samoświadomość, no. Tak,
kochanie, ale jest jeszcze jeden aspekt, że tak zwani
normalsi- Normalsi. Tak zwani normalsi nie mają- W ogóle. Kodeksu
moralnego, który obowiązuje w świecie świadomych siły słowa i siły woli
czarownic, które doskonale wiedzą, że wszystko,
cokolwiek zrobią, wraca do nich po trzykroć. Stąd myślę, że osoba
świadomie poruszająca się w tej przestrzeni, o której tutaj
rozmawiamy, tysiąc razy się zastanowi- Tak. Zanim
wykona rzeczywiście czynności, że tak nazwę, szkodliwe. Natomiast ludzie,
tak zwani normalsi, wykonują w ciągu dnia dziesiątki różnych czynności
uważanych powszechnie za magiczne. A to spluwają przez lewe ramię, bo zobaczyli
czarnego kota, a to stukają w niemalowane drewno, a to mówią
na psa urok albo żeby moje... No, mówię o czymś, ale
żeby moje słowo się w kamień obróciło. W sensie
takim, żeby to, o czym mówię, nie stało się faktem. I
tak dalej, i tak dalej. Te przykłady można mnożyć, bo
gdybyśmy tu jeszcze poszły dalej, w kierunku pewnych... mm świąt
obchodzonych w naszym kraju, czyli czy Wigilia, czy powiedzmy Wielkanoc. Tam
jest mnóstwo rzeczy, mnóstwo zwyczajów, mnóstwo sytuacji,
które mają bardzo magiczny charakter, mają magiczną historię i
pochodzą z czasów i z takich kultur, których jak najbardziej uważano
je, wykonanie tych czynności, wypowiedzenie tych słów uważano ich za magiczne,
prawda? Tak, ale jeszcze wrócę do tego, co
powiedziałaś na początku, że czarownice mają tą świadomość, że
wszystko, co zrobią, to wróci do nich po trzykroć i że normalsi, jak to
określiłaś, nie mają takiej moralności. No to tak.
To, co powiedziałaś, jest jak najbardziej prawdziwe. Jest takie
jakby przykazanie czarownic, tak to nazwijmy, że wszystko, co
się tam zrobi, to wróci po trzykroć. Czyli to tak jakby
przestrzega przed robieniem złych rzeczy. I
właśnie w zgodzie jakby z tym przykazaniem, to
czarownice się zastanawiają, zanim coś tam zrobią
czy coś pomyślą. Ale też chodzi się o to,
że ja staram się też nie myśleć w ten sposób, że staram się być taką osobą
dobrą i serdeczną dla innych i ogólnie
dla świata. Nie dlatego, że się boję czegoś, że coś do
mnie wróci, tylko po prostu dlatego, że taka mam być.
Rozumiesz? Nigdy nie pasowało mi na przykład, nigdy nie
pasowała mi koncepcja przykazań, Dziesięciu przykazań, że tam ma się krowa na
rowie wypisane, co trzeba tam robić, żeby trafić do
nieba. Dajmy na to. No to trochę dla mnie tak samo działa.
To właśnie, że wszystko, co się robi, wróci po trzykroć.
Żeby nie zrobię czegoś ze strachu, żeby, żeby to do mnie
nie wróciło, a nie dlatego, że komuś może stać się coś złego. Tak, niemniej
mówiłam o tym w kontekście tego, że o tym przykazaniu jak czarownicy.
Mówiłam o tym z tego powodu, że jednak jest tutaj
ogromna świadomość. Tak, tak, tak. Ja nie
mówię, że- Której nie mają ludzie wykonujący, tak jak
powiedziałaś, codziennie różne rzeczy. Złorzeczący swoim bliźnim, myślący o
nich źle. Tak, oczywiście. Tworzący wręcz w swojej wyobraźni, w
swojej, swojej myśli jakieś przykre dla tychże bliźnich
scenariusze, które są zasilane przez cały czas
energią tych ludzi. Bo oni złorzeczą i podtrzymują to złorzeczenie,
powtarzając je systematycznie, jakby nie mając wiesz,
tej świadomości, którą ma czarownica. Czarownica wie, że jej słowo, jej wola
i pewne czynności, które ona potrafi wykonać, są w stanie zdziałać bardzo
dużo. Tutaj jest jakby potrzebna, no, szczególna, szczególnej próby
moralność. Tak, tak, to wszystko jak najbardziej się
z Tobą zgadzam. Ja po prostu chciałam wytłumaczyć tą jedną
rzecz, że nigdy nie chciałam, żeby moją motywacją
był strach przed tym, że coś do mnie wróci. Coś, co na
przykład nie wiem, źle zrobiłam czy cokolwiek lub, lub
właśnie strach przed przykazaniami, tylko po
prostu, żeby moją motywacją do życia
było bycie dobrym człowiekiem. Bezinteresownie. To
jedynie chciałam wyjaśnić. Ale oczywiście ja
absolutnie nie mam nic do osób, które kierują się takimi
zasadami w swoim życiu. Chociażby tym, tym
prawem czarownic, że wszystko, co zrobisz, tam wróci do ciebie
po trzykroć. Jak najbardziej okej. Jeżeli to motywuje
człowieka do bycia dobrym, to okej, ale ja po prostu nie
chciałam w sobie mieć takiej motywacji, że ja muszę czegoś
przestrzegać, żeby ze strachu czy z obawy, żeby
czegoś przypadkiem nie zrobić, bo coś do mnie wróci. Ja
oczywiście zdaję sobie sprawę, że to może się do mnie
wrócić, a ja po prostu bezinteresownie chcę być
najlepszą wersją siebie. Mam nadzieję, że to,
co powiedziałam, ma sens, że wszyscy mnie rozumieją.
No, ja Ciebie rozumiem doskonale. Myślę, że Marek też. Słuchacze są otwartymi
ludźmi, więc bardzo chętnie podążają różnymi ścieżkami, rozważając
nasze tu i teraz. Dlatego rozumiem. To jest najbardziej szlachetna pobudka.
Bycie dobrym. Bycie najlepszą wersją siebie.
Niemniej chciałam ten temat poruszyć, wiesz, bo no krążą różne
opinie i myślę, że niestety bardzo wiele, bardzo wiele tych
złych opinii na temat kobiet, które wiedzą więcej, czują
więcej i być może potrafią więcej. Bierze się z przede wszystkim z filmów- Ze
strachu. Z filmów, które potem idą- Ze
strachu. Tak, ze strachu. Kochana, ale ten strach się skądś
bierze. On jest- No tak. Najpierw mamy potworną Babę Jagę, która
wiesz, uwięziła w swoim domku dzieci i zagraża im i
chce, i chce te dzieci zjeść.... Dzieci słuchając tej bajki uczą się, że
jest to kobieta potworna i najlepszym wyjściem z sytuacji
dla, czy podczas kontaktu z nią, to
jest wrzucić ją do pieca, tak? Czyli zniszczyć ją,
zniszczyć całkowicie. Całkowita anihilacja. To samo
dzieje się w kulturze masowej, zwłaszcza nieszczęsne produkcje hollywoodzkie, w
których no nieprawdopodobnie po prostu potęguje się ten
nastrój grozy. Oczywiście to wszystko jest po to zrobione, żeby
karmić te niskie instynkty widza i, no ale archetyp się tworzy
i pewne, pewien obraz się utrwala. Natomiast myślę, że chyba
jak gdyby ukoronowaniem tego, no fatalnego wizerunku, zakłamanego
i niemającego wiele wspólnego
z rzeczywistością albo niemającego nawet nic wspólnego
z rzeczywistością, był, a właściwie
jest popularny i bardzo kontrowersyjny serial
„Sabrina - nastoletnia czarownica". I teraz
wiem, że też oglądałaś ten, ten serial. I mam pytanie, czy w tym serialu
były jakieś szczególne aspekty, momenty czy pewne
przedstawienia jakieś sytuacyjne, które no bardzo cię poruszyły w taki
negatywny sposób? Czyli, że oburzyłaś się, że ktoś to pokazuje w ten
sposób. Nie, chyba nie. Raczej nie. No, to Sabrina to jest taki fajny serial,
raczej skierowany do nastolatków.
No i ja generalnie się nie spinam, jeżeli chodzi o takie
rzeczy. Podchodzę do tego z dystansem, no to jest fikcja. To
jest przede wszystkim fikcja i takie pokazanie czarownicy jako takiej służącej
szatanowi. Czyli tutaj mamy i dobro, tylko
dobro i zło. Nie ma nic pomiędzy. Znaczy nie, w tym
najnowszym sezonie tam, tam pokazali
pogan, tych, którzy wierzą w tych starożytnych
bogów, ale też raczej w takich jako takich,
zacofanych. Takich wiesz, nieogarniających
rzeczywistości, takich... Taką pokazali to jako
taką zamkniętą grupę. A sama Sabrina i te wszystkie
koweny opierają się na tym, że tam oddają cześć
szatanowi i swoją energię biorą od szatana. A druga
strona to jest właśnie Bóg i Kościół i tak dalej, i tak
dalej. I to jakby no, za dużo wspólnego z rzeczywistością nie ma. No
bo to już jak mówiłam, to jest fikcja, ale też myślę, że mało jest
czarownic współcześnie, które jakby są w tym kanonie Bóg, szatan,
że one nie wierzą w Boga, a czczą szatana.
Raczej czarownica współczesna to jest, wyzbywa się w sobie takiego myślenia,
że, że jest tylko białe i czarne, że nie ma
odcieni szarości. Wyzbywa się takiego
myślenia. W ogóle nie wiem, czy jest w ogóle
wierząca w takiego Boga katolickiego. Od tego zacznijmy.
Raczej to są takie osoby, które skupiają się na, na życiu tu i teraz. Jak
już, jak już wierzą w jakieś, jakieś
bóstwo, to raczej są to jakieś starsze bóstwa. W
sensie no, takie pogańskie stricte, jakieś, jakieś
greckie czy rzymskie albo jakieś może- Słowiańskie na przykład.
Słowiańskie też. Celtyckie. Tak, celtyckie. Więc
mało jest czarownic, które się zwracają ku
szatan, ku szatanowi, czy tam są jakimiś jego
oblubienicami. Tak jak to było w Sabrinie. No nie. Ja mam w ogóle wrażenie,
że Sabrina to jest film, który, którego fabuła utkana jest z trochę z wątków
wziętych z- One biorą, tak z różnych rzeczy biorą wątki. Z bardzo wielu wątków.
Utkana jest również mam wrażenie, chyba z zeznań
czarownic, które spisywała, które wymuszała pod wpływem tortur Święta
Inkwizycja. Bo chciałam zwrócić uwagę, że te najbardziej
perwersyjne, ciemne, mroczne, złe aspekty dotyczące
tych kobiet pojawiają się właśnie w tym okresie. I ja zawsze
zastanawiałam się, jak nieprawdopodobnie zwyrodniałe były umysły
inkwizytorów, które podpowiadały im tak wyrafinowane, wręcz po prostu
obrzydliwe wizje dotyczące powiedzmy sabatów. Dotyczące tego, co te
kobiety mogłyby ewentualnie robić za zamkniętymi
drzwiami. To najgorzej to świadczy
właśnie o tych przesłuchujących- No oczywiście. Bo po prostu
nie wiem, czy to były ich jakieś frustracje
seksualne. Fantazje albo frustracje, właśnie. Fantazje.
Po prostu, co to było? Ale niestety wydaje mi się, że w tym filmie bardzo wiele
wątków było i stamtąd zaczerpniętych. No, niewykluczone. Niemniej ja uważam, że
y-... Czy to, to jest serial z mojego punktu widzenia,
jeśli myślimy o pewnych rzeczach poważnie, to jest to serial
poważnie szkodliwy. Ale być może ja do pewnych rzeczy podchodzę bar, bardzo tak
merytorycznie i głęboko i po prostu nie mogę się z tą płycizną pogodzić. Ale
no wiesz, to, co ten serial mógłby zrobić z umysłem niejednej młodziutkiej
dziewczyny, to myślę, że to nie jest najszczęśliwsza droga
w jej umyśle, jaka może się w tym momencie rozwinąć. To
znaczy, znaczy tak, ja myślę, że tak. Jak jakaś osoba trafi na ten serial
i go sobie zobaczy, to może, nie musi, może,
może się zainteresować tym tematem, pogrzebie
trochę tam czy w sieci, czy w książkach i no i zawsze
dowie się czegoś nowego. To zawsze może być punkt zapalny do
jakiejś nowej fascynacji. Wątpię, żeby ktokolwiek brał rytuały żywcem z
Sabriny i je przeprowadzał w rzeczywistości. Ale no
może są takie ekstrema? Nie wiem. Raczej myślę, że
nie. Myślę, że nie. Ale co ciekawe, jeszcze
mogę. Czy chcesz coś powiedzieć? Proszę uprzejmie. Jeszcze
chciałam, bo właśnie pytałaś jakieś tam nawiązania, to
właśnie Sabrina jest o tyle fascynująca, że tutaj,
w tym nowym, nowym sezonie oni tam
jakoś tych pogan, trochę tych, co tam wyznają
starych bogów, się trochę tak pod, podśmiewają. Natomiast mają
różne nawiązania do jakichś właśnie sabatów, do przesileń, jakieś kąpiele
księżycowe, takie aspekty takich rytuałów właśnie
odprawianych przez pogan. I to jest taka mieszanka wybuchowa
wręcz, że tak z jednej strony czerpią i z jednej strony
okej, to jest tam ich kowenie, a z drugiej strony się z
tego śmieją. No, no to jest, ale to trzeba z dystansem do
tego podejść. To nie ma co się spinać, jeżeli chodzi o
takie rzeczy. To jest rozrywka, to jest rozrywka. To jest na
Netflixie, to jest rozrywka i tyle. Można sobie tam
zapomnieć. Też to tak, tak, że to też tak zostanie potraktowane. Bo wiesz,
jednak nie wiem, może po prostu no taki mam charakter, ale ja bym, mnie by się
marzyły filmy, w których ten aspekt bycia kobietą jest pokazany w
sposób zupełnie inny. Troszeczkę teraz można
było się tego doszukać. Na Netflixie był taki film „Czarny Księżyc" i
tam rzeczywiście, no nieco litościwi scenarzyści obeszli się i
może byli też w tym wszystkim bliżej prawdy, pokazując kobiety, które po
prostu swoją wiedzą, inteligencją, wrażliwością, no przekraczały
wielokrotnie ludzi żyjących w świecie, w którym historycznie przyszło
im być, żyć, które potrafiły pomagać, które miały wiele
wiedzy i umiejętności, no, wykraczających daleko poza wiedzę
ludzi tamtych czasów. Muszę zobaczyć.
Dodałam sobie do listy. Dodaj sobie do listy, bo
na pewno jest to przyjemniejsza rozrywka niż Sabrina. Przynajmniej dla
mnie. Ale tak, skoro mówimy tutaj o właśnie o takich inspiracjach, o pewnym
przedstawianiu i historycznym, ale również współczesnym. Czy wśród
czarownic znanych z historii lub obecnie działających na, na
dużą skalę, jest jakaś postać, która no szczególnie Cię inspiruje lub
lubisz ją? To znaczy tak, na pewno nie mam kogoś
takiego, kto byłby dla mnie jakąś inspiracją, ale mam
jedną taką, taką kapłankę, która taką, no szanuję ją po prostu
jako, jako człowieka i bardzo mnie fascynuje. I w ogóle to jej postać była
pierwszą, z którą się zetknęłam, która mnie tak jakby też
popchnęła w kierunku takich zainteresowań. Jest to osoba, którą nazywano
królową voodoo Nowego Orleanu, czyli
Marie Laveau. Nie wiem, czy kojarzysz? Ach, doskonale!
No właśnie, ona jest mega fascynująca i... No i tak. I ją właśnie szanuję. Ją
właśnie szanuję. Taka puenta. Była przede wszystkim
bardzo charyzmatyczna i w ogóle właśnie w tych swoich
czasach, w których się urodziła i w których żyła, wychodziła
poza te wszystkie schematy. Nie wiem, czy wiesz, ale na
przykład przez długi czas była w związku
międzyrasowym z białym mężczyzną. To się wielu ludziom nie
podobało, a jednak, no robiła to wszystko
i, i nie przejmowała się zdaniem innych. I to było,
no, no, była bardzo przedsiębiorcza. No,
mogłabym tak wymieniać i wymieniać. Generalnie to jest osoba,
która jej życie mnie bardzo fascynuje i fascynowało, jak ją poznałam i, i
tak, i ją szanuję, ale nie jest moją inspiracją. Nie ma
takiej osoby, która by była dla mnie inspiracją ani w
historii, ani współcześnie. Okej, no, Marie Laveau to jest po prostu ten
aspekt kobiet czarown, czarownicujących, o którym mało się mówi,
bo przecież ona spełniała wszystkie kryteria współczesnej feministki.
Ona- Tak. -miała w sobie ogromną siłę, niezależność. Mm...... Myślę, że
to była kobieta, która w tamtych czasach, no, dawała nadzieję również swojemu
ludowi, tak? Ciemnoskórym osobom, niewolnikom, którzy w niej być może widzieli
jakąś ostoję- Nadzieję, właśnie. - i nadzieję. Także, to, tu jest
wieloaspektowa postać. Natomiast o to właśnie chodzi, że wszystkie
kobiety nazywane czarownicami, dzisiaj nazywały, nazywane byłyby-
Feministkami. - kobietami niezale, no niezależnymi, feministkami, zielarkami,
lekarkami i nic więcej. I po prostu one były karane
tak naprawdę za swoją wiedzę i za swoją
niezależność. No niestety. Dlatego powstał ten mit brzydkiej, zamkniętej w
domku na kurzej łapce czarownicy. Tymczasem bardzo często one nie były
ani stare, ani brzydkie, a izolowały się nieco od
społeczeństwa. No, chyba mając nadzieję, że po prostu w ten
sposób, jakby schodząc z oczu tym ludziom,
którzy tak wiele mieli im do zarzucenia, że będą mogły
żyć może troszkę spokojniej, a może troszkę dłużej dzięki temu. To jest bardzo
przykre. To jest bardzo przykre, ale to jest
rzecz, która do pewnego stopnia po dziś dzień
ma miejsce. No tak. Spójrzmy chociażby na los kobiet albinosek,
które czy w ogóle albinosów- Albinosów w
ogóle. - w Afryce, a szczególnie w Afryce. Także to
jest pewien archetyp, który pozostał w
ludzkich umysłach i to jest nieprawdopodobne, że latamy w kosmos, a nie
jesteśmy sobie w stanie poradzić z czymś, z czymś
takim. No, ale myślę, że zawsze jest nadzieja, że, że uda się to zmienić.
Teraz wiesz, chciałabym przejść do takiej nieco lżejszej tematyki, bo jednym
z najczęściej pojawiających się pytań, jeżeli
chodzi o kobietę magiczną, jest pytanie: czy trzeba posiadać jakieś szczególne
predyspozycje, by uprawiać magię? I tak
i nie. Tak jak, tak jak już mówiłyśmy wcześniej, że to wszystko zależy od
wrażliwości. Jedni mogą interesować się jakąś tam rzeczą, drudzy
mogą interesować się czymkolwiek innym. Tak samo jest z tymi
tematami, takimi magicznymi i czarowniczymi,
że to jest, no, jeśli- Ale ja pytam Cię, ja pytam Ciebie. Czy Ty
uważasz, że masz jakieś szczególne- Aha, okej. - talenty,
właściwości, szczególną intuicję?
Znaczy tak generalnie. Znowu zacznę mówić generalnie.
Generalnie uważam, że kobiety mają, kobiety mają tą intuicję
bardziej rozwiniętą i są bardziej wrażliwe na różne takie
czynniki. Ja osobiście potrafię tam, mam
takie, no, mam intuicję rozwiniętą. Wiele
rzeczy tak przeczuwam, ale to jeśli chodzi bardziej o moje
osobiste życie. Nie jestem jakimś jasnowidzem. Po prostu
wiem, komu mogę zaufać, a komu nie. Czasami wiem na przykład, że
jestem umówiona na jakieś spotkanie, a wiem, że nie mogę na
nie iść, bo na przykład coś tam
się... Ta osoba, z którą jestem umówiona, je odwoła
i wtedy, a ja zanim to, zanim to zrobi, zanim do mnie
zadzwoni i odwoła. To jest przykład. Tak, to jest, to się
nazywa prekognicja i to wbrew pozorom bardzo dużo osób
ten dar posiada. Ale jeżeli chodzi o takie rzeczy,
czy mam jakieś predyspozycje szczególne ja, to
myślę, że nie. Myślę, że znalazłoby się wiele takich osób
jak ja, z taką wrażliwością i z jakimś
tam, z jakąś tam intuicją i z zainteresowaniami, które
no, też mogłyby właśnie się tym
zainteresować. Ale czy na przykład, kiedy znajdujesz
się, no wszystko jedno, w jakimś nowym miejscu, czy odczuwasz na przykład
jakiś, czy napływa do Ciebie jakaś informacja,
że jest to miejsce dla Ciebie korzystne albo że w
tym miejscu wydarzyło się coś złego? To znaczy, jeżeli
chodzi o takie odczuwanie, czasami, czasami, ale to nie jest tak, że
cały czas tak mam, że gdziekolwiek nie pójdę, to czuję
jakąś, jakąś energię mistyczną. To jest tak po prostu, że
no, to po prostu spada na człowieka, że nagle masz takie:
o kurczę, ale jestem tutaj i coś czuję.
Albo jakoś coś takiego, co odpycha, takie,
takie, taką niechęć do tego miejsca, że chciałoby się jak
najszybciej wyjść. Ale to też uważam, że to też nie jest
nic niezwykłego, że uważam, że dużo osób tak ma i
nawet próbuje odrzucić te przeczucia i te uczucia i jakoś nie
zwracać na to uwagi. Więc uważam, że to nie jest nic
niezwykłego. Po prostu jak się, jak jest się tak, jak jest
się czarownicą, jak się już wybiera tą ścieżkę, to
takim elementem życia czarownicy jest jakby taki rozwój właśnie tej
intuicji i tych wszystkich umiejętności, więc
to samo z siebie staje się bardziej wyraziste, bardziej się na to zwraca
uwagę. I ja na to bardziej zwracam uwagę. Kiedyś nie
zwracałam na to tak bardzo uwagi. Po prostu coś do mnie
przychodziło i okej. A teraz już na przykład jestem w stanie
to bardziej wyczuć. Natomiast tak jak mówiłam, uważam, że
wiele osób też tak ma.... i uważam, że te osoby przez
to, że jakby tego nie szlifują,
tego, no, można powiedzieć, jakiegoś tam talentu, takiego
energetycznego, no to też nie zwracają tak bardzo na to
uwagi, ale jakby zaczęli się w to wchodzić
tak głębiej, to by nagle ogarnęli, że: o,
coś tutaj w tym jest, coś jest na rzeczy i coś tam
przeczuwam. Nie uważam się za osobę niezwykłą. O! Tak
to, tak to, niech to będzie puenta, że myślę,
że jest wiele takich osób jak ja, które spokojnie
mogłyby wejść na tą ścieżkę i też by się na niej
realizowały. To jest właśnie w tym wszystkim najpiękniejsze, że
nie trzeba mieć nie wiadomo jakich talentów czy czegokolwiek innego,
żeby, żeby po prostu znaleźć w
tym świecie miejsce dla siebie. No, chyba taki największy,
największy problem. Myślę, że taki największy problem to
będzie pogodzenie tej nowej ścieżki z tym, co do tej
pory było nam wpajane przez rodzinę, przez
społeczeństwo i środowisko. No tak. Na pewno jest to, jest to bardzo trudne. To
jest bardzo trudne, bardzo trudne. Ale to też jest
uczciwość, poziom uczciwości względem samego
siebie. Ale nie, nie, nie, tu się rozchodzi o to.
Przepraszam, że Ci przerywam, ale to jest takie emocjonalne
dla mnie. Ja to sama przechodziłam w swoim
życiu. Tu się rozchodzi o to, że my żyjemy w takim
kraju, gdzie wszystko, co jest inne, jest uznawane raczej za
złe. I ja pamiętam, jak, jak zaczęłam tak
jakby zainteresować się takimi rzeczami i, i
wchodzić w to i coś tam jakoś się rozwijać pod tym
względem, to ja czułam żal do samej siebie, że ja coś
robię źle. Czy to było na przykład strach przed
Kościołem i przed Bogiem? Miałam coś takiego. Jak
jeszcze byłam- Stare programy po prostu.
Tak, dokładnie. I to jest najtrudniejsze w tym wszystkim.
Uważam, że to, jak zareaguje rodzina, to jak
zareaguje społeczeństwo, to ja, szczerze
mówiąc, jestem na tyle zbuntowana, od zawsze taka byłam,
że dla mnie to był najmniejszy problem. Dla mnie największym
problemem było to, że jak zaczęłam wchodzić w ten świat i
zaczęłam się w jakiś tam sposób rozwijać, to nagle na
przykład miałam paraliże senne praktycznie codziennie. I to
były okrutne przeżycia, które fundował mi mój własny
umysł, bo mój własny umysł mnie karał za to, że ja się
tym interesuję. Ja musiałam w sobie przepracować to,
że, że to wcale nie jest nic złego, tylko po prostu to
jest inna ścieżka. Coś innego niż się w nas wtłacza jako w społeczeństwo.
No, może nie na darmo mówi się, że nowe rodzi się w bólach. Człowiek, no
tak, żeby całkowicie zmienić swój światopogląd, zmienić samego
siebie, usunąć pewne programy, które blokują ten rozwój osobisty na tej czy na
innej ścieżce, przechodzi pewną transform-,
transformację. I myślę, że ten procent, proces może być bardzo trudny. I
swoją drogą nieważne, czy ty przechodzisz transformację do bycia sobą w takiej
kwestii, jak rzeczy, którymi się
zajmujesz, czy ty przechodzisz transformację do
tego, żeby na przykład uwolnić się od toksycznego rodzica.
Tak. To jest bardzo podobny proces. No tak. Wymaga on
wielkiej, wielkiej odwagi. Ale też myślę, że ta nagroda, kiedy czujemy
się sobą, kiedy robimy dużo dobrych rzeczy, kiedy się spełniamy, jest
największą taką rekompensatą za to, co musimy przejść, żeby
dojść do tego punktu, który no, kształtuje nas na nowo, tworzy,
tworzy nas jako kompletnie nową osobę. I to jest bardzo istotna, istotny
aspekt naszej rozmowy, dlatego że no, żyjemy
w bardzo specyficznym kraju, który, który być może stanie się jeszcze
bardziej specyficzny niebawem. Ale trzeba sobie jakoś dawać radę
i pokazywać z odwagą, chociażby zakładając koszulkę:
jesteśmy potomkiniami tych czarownic, których nie udało wam się spalić. To są
takie małe kroczki. To są małe kroczki, ale ponieważ no, myślę,
że wiele osób fascynuje się magią, myślę też, że wiele
osób magii nie rozumie, ponieważ kojarzą to nie na poziomie podstawowym
z pracą z energiami, pracą z własnym umysłem i pracą nad
własną wolną wolą. Natomiast bardziej
kojarzą to z serialami. No, jakieś mambo-dżambo.
Mambo-dżambo, Harry Potter. Tak! I wydaje się, że żeby
czynność nazwać magiczną, to musi być różdżka, muszą być wybuchy,
światła i w ogóle wiesz, atmosfera po prostu show
i dzieje się takie coś wokół nas, jak, jak wykonujemy czy zajmujemy się
takimi, takimi aspektami. Natomiast prawda jest zupełnie inna.
I tutaj pojawia się pytanie: ile jest magii w magii? Czyli ile w tej
magii, w tym, co nazywamy magią, zależne jest właśnie od naszej wolnej woli, od
naszej współpracy z Matką Ziemią po prostu. A ile jest w tym właśnie tych, tych
zaklęć, tych czynności zwanych magicznymi, jakichś specyficznych
rytuałów. Jak, jak ty to oceniasz?... Takie pytanie, że można było
rozważać to przez wiele godzin. No, ale- Wiesz co? Po luzie aktujesz. To jest
tak. Na początku, co to jest w ogóle magia? To jest wpływanie na życie swoje,
że, bo wiadomo, że na innych raczej nie powinniśmy i naszą
rzeczywistość i kreowanie go za pomocą różnych rytuałów,
symboli i tym podobne. No, a teraz co to jest rytuał? Bo głównie na tym,
bo to też Ty mówiłaś i na tym
to się głównie opiera. Dla wiele, dla wielu osób, że nie
ma magii bez rytuału, rytuału bez magii. No to
rytuał jest szeregiem czynności, które mają nam
zapewnić pożądany skutek. I to tak naprawdę mogłoby wystarczyć, żeby
odpowiedzieć. Ale muszę, muszę, muszę to
rozwinąć, bo generalnie jest tak, że- Nic nie
musisz, kochana, chcesz. No, chcę, chcę, chcę, ale chcę to.
Chcę to powiedzieć, bo to jest taki temat. Kurczę,
tyle jest, jest masę. Tyle, ile jest czarownic, tyle jest jakby tych
ścieżek, po których one kroczą. W sensie to, te wszystkie
całe bycie czarownicą jest o tyle elastyczne, że wiele rzeczy
można pod siebie dopasować. I to jest takie bardzo
intuicyjne i bardzo intymne. Ta, to
wiara albo wiara czarownicy, albo jej brak. Czyli no, na przykład w Wicca są
rytuały, które mają naprawdę one mają ogromne
znaczenie w religii Wicca. Te rytuały, które tam oni
przeprowadzają, a na przykład wśród innych czarownic, to inne
czarownice mogą w ogóle nie potrzebować rytuałów do życia.
Może im wystarczyć same uprawianie
ziół, zajmowanie się, nie wiem, czerpanie z magii minerałów, czynienie dobra,
nie wiem, stawianie kart, cokolwiek. Po prostu
tego jest tak, tak ogromna ilość. To jest tak
prywatna rzecz- Przepraszam, że Ci przerwę, ale
może, może by to trzeba było po prostu inaczej postawić
pytanie: ile procentowo Twoim zdaniem jest w danej, w danej czynności
magicznej? Ile w jej, w jej powodzeniu uczestniczy wola
samej czarownicy, a ile jest tutaj mocy rytuałów?
Bo to są dwie różne rzeczy. Czy to jest Twoim zdaniem
pięćdziesiąt na pięćdziesiąt? Czy jednak- Moim zdaniem-
Wola jest dominującym czynnikiem? Moim zdaniem, moim, moim zdaniem wola ma
najważniejsze znaczenie. Moim zdaniem rytuał może
nawet nie być potrzebny, jeżeli, jeżeli nie ma się, nie wiem, nie ma się
chęci do zrealizowania rytuału, to nie trzeba go przeprowadzać,
bo rytuał ma nam za zadanie, ma nam, ma nam, ma nam pomóc w
zrealizowaniu tego, co chcemy osiągnąć. Ale jeżeli nasz
umysł jest, jeżeli na tyle
pracujemy z tym umysłem, że jesteśmy w stanie, wierzymy w
to, co pomyślimy, że to, że to ma moc, to nie
potrzebujemy tych wszystkich kroków rytuału. Ale to jest moje
zdanie, bo jak już mówiłam, jest masa czarownic, masa
osób chodzących po różnych ścieżkach i one
naprawdę mogą to dopasować pod siebie. Mogą
czerpać tyle, ile chcą. Dla jednych rytuał może mieć
najważniejsze znaczenie, bo nie potrafią wykreować
tego, co oczekują bez niego, a dla
innych, a inni w ogóle tego nie potrzebują. Potrzebują
różdżek, kielichów i innych takich rzeczy. Rozumiem, bo wiesz,
ja uważam bardzo głęboko w to wierzę, że ludzka wola to jest
rzecz nieprawdopodobna, że każdy z nas karmi to, o czym myśli. I nie na darmo
się też mówi, że wiara góry przenosi. Wola, wiara
to jest właściwie dla mnie zjawisko
tożsame. Ale jeszcze- Że coś się uda i to się
udaje. Jeszcze chciałam. Tak, masz rację, ale jeszcze tu
chciałam powiedzieć, że są jakby różne rytuały, bo to mówimy o rytuale w takim
aspekcie magicznym, czyli odprawiamy jakiś rytuał, żeby coś się
stało. Natomiast są też rytuały, takie stricte
poświęcone celebracji, czyli na przykład
mamy przesilenia. No, to można odprawiać rytuał na jakieś
przesilenie. Okej, ale to jest jak z mojego
punktu widzenia, no, to, to jest jakby bardziej nie tyle
rytuał, tylko to, to są sprawy już związane z religią, z wiarą. To
są no, celebracje pewnych świąt. Tak, tak, ale- Mnie chodziło o typowo
magiczne- Okej. -czynności, o typowo
magiczne rytuały. Ja pozwolę sobie teraz, bo tutaj słuchacze się odzywają do
nas i trzeba reagować. Pan Michał pisze, że może to nie jest
pytanie, ale byłby ciekaw odniesienia się do konsumpcjonizmu związanego z
rozwijającą się teraz modą, jeżeli chodzi o ścieżkę
czarownictwa. O, to jest pytanie podchwytliwe, bo ja sama robię produkty dla
czarownic, więc no trudno
mi tutaj się wypowiedzieć. No, wiadomo, że trzeba mieć.
No nie wiem. Ja uważam, że każdy robi, co chce. Myślę, że może to, może to
taki konsumpcjonizm iść jakby w złą stronę, czyli że po prostu
muszę coś mieć, bo bez tego nie wiem, nie przeprowadzę
czegoś lub nie będę w pełni kompletną czarownicą. Uważam, że
to jest złe myślenie, ale generalnie, jeżeli ktoś chce się otaczać i chce
sobie coś kupować, to, to moim zdaniem nie ma problemu z
tym. Znaczy ja, jeżeli mogę słowo jeszcze dodać od siebie, no to wiadomo,
że-... każda, każdy krąg zainteresowań z czasem zaczyna napędzać właśnie
taki konsumpcjonizm. Zaczyna napędzać rynek gadżetów z tym związanych. I
nieważne, czy to jest rynek gamingowy, czy to jest rynek dotyczące, dotyczący
wiary pogańskiej, czy to jest dotyczący rytuałów, rytuałów magicznych, czy to
też jest chociażby rynek przedmiotów liturgicznych. Przecież ja kiedyś
ze zdumieniem oglądałam targi, na których wystawiano
przedmioty liturgiczne. Chodzi mi o liturgię katolicką. Targi odzieży
dla księży. Nie wiedziałam, że coś takiego
istnieje. Istnieje i ja po prostu byłam
zdumiona, że nawet odbywa się coś... Przepraszam, bo ja
nie chcę zabrzmieć cynicznie, ale ja mówię
szczerze. Ja byłam zdumiona, że odbywa się coś
na kształt pokazu mody, kiedy wynajęci modele ubierają na siebie, no,
przeróżne szaty liturgiczne. No, nie znam tych nazw,
ale nie jest to istotne i po prostu przechadzają
się po wybiegu w przeróżnych: a to,
a to koronka, a to bez koronki, a to taki krój, a to
inny. No, ja po prostu to oglądałam- Złote, a skromne.
I no, no tak, złote, a skromne
i tak dalej. Ja tam, ja mam tylko taką nadzieję, że mam
tylko taką nadzieję, że nie było tam jakiejś promocji na
Sanctum prepotium. Pięćdziesiąt Sanctum prepotium w cenie
jednego. Nie, no, tego nie było, ale były oczywiście ogromne wystawy
wypełnione przeróżnymi kielichami, przedmiotami, no, służącymi do liturgii.
Ojeju! Ozdabianymi. No, domyślam się, że to nie były szkiełka, tylko to były
naprawdę jakieś drogie kamienie. No pewnie, tak. To
jest coś kompletnie inne, jakby- Obrazy. To jest
rozstrzał cenowy w ogóle. No, ale ogromny, więc mówię, może się odbyć
każda praktyka, liturgia, każde, ta rzecz,
której my, w którą my się angażujemy, może
odbyć się na poziomie, że tak się wyrażę, z
wyposażeniem na poziomie minimalnym. I oczywiście możemy iść w
ogromne wydatki. Tak! Możemy sobie stawiać złote
kielichy i nieważne, czy one służą, stoją na
ołtarzu wika, na ołtarzu czarownicy, czy na
ołtarzu kościelnym. No tak, ale też, ale też nie ma
co ludzi piętnować. Jak ktoś chce sobie kupić, to niech
sobie kupi. No, nie możemy komuś zabronić. Jeżeli ktoś ma
taką potrzebę, no to niech kupuje. No. No
co? No- Jeżeli ktoś nie ma, no to też nie będzie. Mogą
być czarownice, które mogą mieć super, super ołtarze nie
wiadomo co, a mogą być takie, które mają, nie wiem, kamień
na parapecie i tyle. I to im wystarczy. Są różni ludzie,
różne zainteresowania. Stąd oczywiście, że tutaj jest pewien rynek tych
przedmiotów, które wiążą się z naszymi zainteresowaniami i on może
rzeczywiście iść, roś- roś- rośnie rozstrzał cenowy i rosną różne
rzeczy, które można kupić w miarę zasobności naszego portfela. I to dotyczy
wszystkich. Ale tu jest jeszcze jedno pytanie. Pozwolę sobie zadać Tobie: czy
część z tej religii albo nie, inaczej... Czy część
tego, ścieżki czarownic nie wiąże się z tym, że no, w ludziach jest bardzo
silny ten kult posiadania i- Mhm.
-wyobrażają sobie to w ten sposób, bo tak rozumiem to
pytanie. Streszczam je, że osoby, że wchodząc na ścieżkę czarownictwa
czy po prostu taką pogańską, w której odprawia się pewne rytuały
związane z przyciąganiem dobrobytu. Czy to nie jest też część, jakby
taki aspekt nakręcający tą, te zainteresowania? Mhm. No, bo
tak rozumiem pytanie naszego słuchacza. To znaczy,
no, możesz powtórzyć? Możesz powtórzyć jeszcze raz.
Przepraszam. Chodzi mi po prostu o to, czy osoby stają się czarownikami,
czarownicami dlatego, żeby przyciągnąć do swojego
życia przede wszystkim- Ale- -dobra materialne,
pieniądze- Ale są- - karierę, powodzenie w biznesie. Są różne, jakby takie
rytuały. Niektóre przyciągają dobrobyt, niektóre
przyciągają miłość. W ogóle to ja tego nie mówiłam
wcześniej. No, tak właśnie rozmawiamy o tej magii i o tych
rytuałach i w ogóle. A, bo nie wiem,
jak teraz mnie tam słuchacze postrzegają, że może ja cały
czas robię rytuał z rytuałem, a tak naprawdę to ja w ogóle rzadko kiedy
jakby z tego korzystam. Ja jeżeli przeprowadzam rytuał,
to właśnie w jakimś takim aspekcie celebracji
święta czegoś, co się dzieje w naturze. Nie przyciągałam
nigdy pieniędzy rytuałami ani miłości. Nic takiego nie robiłam. Więc to od
razu wyjaśniam i myślę, że patrzenie
na taką ścieżkę czarownicy pod tym względem, że
można w sensie, że ludzie interesują się tym i
zaczynają to robić i jakby wchodzą na tą
ścieżkę, żeby nie wiem, przyciągnąć kasę, to
myślę, że to jest błędne myślenie. Nie wykluczam, że są
takie osoby, że, które tak sobie myślą, że o, dobra, to
zrobię sobie jakiś rytuał i będzie. Ale to wszystko
właśnie jest też, jest też kwestią takiej woli i
szczerości w tym, co się robi. Można, można przeprowadzić
rytuał, a na przykład i być już nastawionym na to, że o,
to zaraz to zrobię i już będzie spoko. A to może nie wypalić z takiego bycia
zachłannym.... Posłuchaj, mnie się wydaje, że po prostu to są te proste
skojarzenia, właśnie również dotykające tematyki filmów, tematyki
hollywoodzkiej, gdzie czarownica pstryka w
palce i nagle na stole pojawia się albo tort czekoladowy,
albo dwa miliony dolarów w gotówce. I być może po prostu to się, to
się stąd bierze. I nie wiem, dlaczego ludziom jest tak trudno uwierzyć, że
kobiety, które dotykają- no bo jednak w większości są to kobiety, które
dotykają tej sfery magicznej, które wchodzą na taką ścieżkę, przede wszystkim
kierują się dobrem tej planety, dobrem
wszystkich ludzi, wszystkich stworzeń na niej żyjących. Że one pracują
bardzo mocno ze swoim wnętrzem i że zależy im, aby wyrównywać pewne energie,
które po prostu są wokół nas. One po prostu pełnią też rolę,
no, swego rodzaju kapłanek. Nie wahajmy się użyć tego słowa,
bo przecież każda kobieta tak naprawdę jest kapłanką domowego
ogniska i wiele, wiele tyle, ile zależy od kobiet, to po prostu
to jest ogrom. No, nie na darmo się mówi, że ręka, która
kołysze kołyskę, rządzi światem, a rządzi przez to, że kształtuje nowe
pokolenia, kształtuje swoje dzieci i tworzy pewną atmosferę w swojej
rodzinie, w której albo się wzrasta, albo się upada. Stąd
nie rozumiem, dlaczego ludzie upatrują tylko tego
wątku. No, ale kładę to właśnie na karb tych produkcji
filmowych i bajek, w których czarownice głównie zajmują się różnymi,
bardzo merkantylnymi i podszytymi własną korzyścią
czynnościami. O, tak powiem. A mi się wydaje, że to jest
też kwestia braku zaufania, że tak mało kto teraz wierzy,
że coś można robić bezinteresownie lub z pasji, że to
wystarczy człowiekowi do szczęścia. No, ale to, to chwila. No
jak tak, tak nie może być. No, coś, coś musi się za
tym kryć, prawda? A wcale tak, tak wcale tak nie jest. To
są naprawdę, są takie osoby. Wiem, że trudno w to
uwierzyć, ale są takie osoby, którym naprawdę wystarczy
własny rozwój i, i realizowanie się w pasjach
i bycie dobrym człowiekiem. I nie musi za to iść
jakiś pieniądz czy zuchwalstwo, czy zachłanność. No tak, tylko to są, to
może przez fakt też, że ludzie sami nie czują kontaktu z naturą, z przyrodą.
Czują się odcięci od, od tego, co jest bardzo
naturalne, spontaniczne i tego, co jest
najbardziej najprostsze, można powiedzieć, czyli tego, żeby czuć się dobrze w
świecie, życzyć innym dobrze i iść swoją ścieżką bez szkody dla czegokolwiek i
kogokolwiek. No, dla niektórych to jest po prostu
rzecz nie do pojęcia. Nie do wyobrażenia. Wyobrażając sobie,
że każda rzecz musi być podszyta właśnie zyskiem, podszyta
taką nieodpartą chęcią uzyskania wymiernej
korzyści tu i teraz, natychmiast. Pytanie. Symbolika... Aha, tu jeszcze
jest najpierw komentarz. Przepraszam, że symbolika wpływa na
duchowość człowieka. Także nie ma nic dziwnego w
tym, że wiele czarownic potrzebuje jakichś symboli lub przedmiotów do swoich
rytuałów. I tutaj pojawia się właśnie istotne pytanie: czy-- jak to jest Twoim
zdaniem, że te pradawne symbole oddziałują również
dzisiaj? Pentagram, swastyka, kołowrót, potrójny księżyc. Ja myślę,
że to jest moje zdanie. To jest moje zdanie, co teraz
powiem. Ja myślę, że to my nadajemy mocy symbolom, nie na
odwrót. Jeżeli nie wierzymy w jakiś symbol lub nie
jesteśmy w jakiś tam sposób z nim związani, to on
nie będzie wpływał na nasze życie. Nie ma sensu nosić
pentagramu, jeżeli nie wierzymy, że może nam pomóc. I, no i podobnie jest z
innymi symbolami. Tak samo jest też z
minerałami. Ostatnio w ogóle właśnie wrzucałam odcinek na
mój kanał właśnie o mocy minerałów i nie wiem, czy, czy wiesz i czy inni
słuchacze czy wiedzą, że minerały, moc
minerałów została skwalifikowana przez naukowców jako
placebo? Czyli tak naprawdę minerały nam nie pomagają
naukowo, ale coś tam robią. W
sensie są ludzie, którzy są w stanie udowodnić, że minerały
im pomogły na przykład znaleźć miłość. Czy rzeczywiście coś
tam ktoś nosi przy sobie minerał, który przyciąga pieniądze
i nagle poprawiła się jego sytuacja materialna.
Więc skoro to nam pomogło, chociaż
tak naprawdę nie działa, ale nasza wiara zadziałała, to czy
to jest coś złego? Tak samo jest właśnie z
symbolami. Myślę, że no, to, co właśnie mówiłam, że
to nasza wiara napędza ich działanie. No, tutaj bym się tak do końca z Tobą nie
zgodziła, dlatego że uważam, że są pewne, że symbole pewne są symbolami
pradawnymi. One są starsze dużo od naszej tradycji,
powiedzmy tej, w której my się wychowujemy w obecnej dobie. One są starsze i
od wielu kultur.... I wydaje mi się, że
istnieje coś takiego jak energia kształtu i ta energia
może oddziaływać również na ludzi
współczesnych. Mhm. Nie wykluczam, że tak jest, ale
ja- No, badania poważne nad tym, nad tym zjawiskiem prowadziło,
prowadził Lechem Fazy Stefański, prowadził Włodzimierz Zylbertal i osiągnęli
bardzo ciekawe wyniki w tym względzie. Także, no prastare
symbole, takie jak na przykład runy. One- Ale runy też są takie, że trzeba je w
odpowiedni, w jakiś tam sposób ułożyć, żeby one zadziałały. Bo, albo po prostu
używać ich z jakimś swoim założeniem. Bo jeśli na przykład wytatuuje się runy
byle jak, no to one żadnego wpływu na nas
mieć nie będą. Trzeba dopiero je jakoś dopasować,
stworzyć jakiś skrypt runiczny, żeby
zaczęły na nas oddziaływać. A jeżeli chodzi o
tą energię kształtu, to nie wykluczam, ale ja osobiście
jakby nie interesuję się takimi rzeczami, więc-
Okej. Nie mogę się wypowiedzieć. Moim zdaniem jest tak, jak
powiedziałam. Jestem może też zbyt racjonalna na takie rzeczy,
bo wbrew pozorom jestem racjonalna. Chociaż
może mogę wydawać się szalona, ale, ale nie.
Nie kochana, na pewno nie wydajesz się szalona. Jesteś
bardzo, bardzo rozsądną i zebraną
dziewczyną i bardzo przyjemnie się z tobą rozmawia.
Bo i to jest, widzisz, kolejny, kolejna taka, kolejny
schemat, który można bardzo łatwo dać się wkręcić. Czyli ludzie, którzy
zajmują się zjawiskami paranormalnymi, ezoteryką, magią i
innymi tego typu rzeczami, to są wszystko ludzie
szaleni i kompletnie nieracjonalni, a już na
pewno nie są nigdy sceptyczni. Tymczasem ja jestem
wyjątkowo sceptycznym człowiekiem. Ale ja też! Żeby
nie do czegoś przylgnąć- Właśnie teraz wyszła sceptyczność.
Tak, to trzeba się bardzo dobrze zastanowić. No wiesz, ja
sobie to zawsze kojarzę z tą podwójną runą sigil, którą tatuowano,
tatuowali sobie esesmani. Mhm. I myślę, że to jest najlepszy przykład tego, że
jeśli dotyka się rzeczy, których się kompletnie nie rozumie,
to potem właśnie rodzą się potwory albo jakieś bardzo złe, złe rzeczy budzą
się w naszej rzeczywistości. Przepraszam, ale tutaj zaglądam teraz do-
Gdzie? Do czego? Kochana- Bo ja nic nie mam
otwartego, więc też sobie zajrzę w jakieś komentarze.
Pytanie jest takie: jak odczuć, że wokół nas istnieje pewna energia? Czy czujemy
to na przykład jako strach? To są różne... Znaczy, no, naj-naj-
jak najbardziej upraszczając, to tak: jeżeli to jest coś
takiego negatywnego, to możemy czuć albo strach,
albo niechęć, albo coś takiego. Takie odczucie
obserwacji. Jeżeli to jest coś złego, ale też na przykład,
jeżeli coś, jakaś, jakaś dobra, coś dobrego, jakaś dobra
energia. Na przykład wchodzimy do jakiegoś miejsca, które jest
właśnie, które odczuwamy energetycznie i jest dobre, no to
możemy czuć takie ciepło w środku albo takie uczucie, że, że nigdy
byśmy nie wyszli z tamtego miejsca. Taką miłość, taki spokój
albo właśnie w drugą stronę: niepokój i strach. Gęsią
skórkę. Dokładnie. Są też miejsca, które no, można
różnie odbierać, dwojako. Tak. Uważam też, że są miejsca mocno przereklamowane.
Niezapomniane moje wrażenia z, z Malty, Hipogeum
Seffardyjskie. Wiele osób doznawało tam, no,
niesamowitych wrażeń. Słyszałam te opowieści, więc
jak tam już się pojawiłam, to chciałam i do tego Hipogeum zejść. I powiem
szczerze, że bardzo nieszczęśliwie się tam czułam.
Myślę, że była tam bardzo ciężka, niezrozumiała dla mnie energia. I
jeżeli ktoś szuka wrażeń, takich właśnie doświadczania
w szczególnych miejscach, które no, przecież Hipogeum jest
starsze od piramid, to nie polecam tego miejsca i uważam,
że należy się zawsze kierować jakimś wewnętrznym głosem. I jeśli, a nie tym,
co mówią, czy też czują, czują inni. To znaczy tak- Pytanie:
Natalio, czy ty próbujesz zbliżyć się ze swoim
bóstwem lub kontaktujesz się z nim? Jeśli tak, to w
jaki sposób? Medytacja, rytuał, może coś jeszcze innego? Pytania od słuchacza.
To znaczy, no, szczerze mówiąc, to
teraz trudno mi na to odpowiedzieć, bo jestem w takim
momencie życia, gdzie właśnie zastanawiam się nad takimi rzeczami. I
wcześniej miałam większą wiarę właśnie w bóstwa. Traktowałam je w bardziej
dosłowny sposób i tak, kontaktowałam się,
starałam się skontaktować lub w jakiś tam sposób oddać im
cześć poprzez rytuał czy właśnie medytację nakierowaną na
kontakt z danym bóstwem. A obecnie jestem na takim etapie myślenia o takich, o
bóstwach jako takich, jakby bardziej takich... Myślę o nich w taki
bardziej metaforyczny sposób. Nie traktuję ich dosłownie,
więc obecnie od kilku miesięcy nie robiłam-... nic, żeby się z nimi
skontaktować. Idę teraz, no, myślę
intensywnie nad tym, więc jak coś wymyślę, to na pewno
zacznę coś działać. A wcześniej to właśnie tak jak mówiłam,
że to było bardziej takie rytuały, ale to
nie, nie żeby coś ugrać, na przykład poprzez energię jakiegoś
bóstwa, tylko po prostu, żeby, no, oddać mu cześć albo
żeby, żeby jakby to bóstwo wiedziało, że o nim myślę. Tak
powiedzmy. No, mnie bardzo odpowiada takie
po-podejście Dalekiego Wschodu, że tak naprawdę, na przykład mantrując, jesteś
w takim stanie, w którym zbliżasz się do jakby ideogramu, do energetycznego
ideogramu tego bóstwa, z którym chcesz nawiązać
kontakt. Ponieważ były to potężne energie, więc wielu uważa, że one nadal są i
dotykają nas tutaj. I można się z tą energią połączyć. Można, jak gdyby
dotykając jej, wznieść siebie samego. Tak. I taka, taką
formę... uważam, że taka forma modlitwy,
medytacji jest chyba najbardziej dla człowieka napędzająca, dająca mu
siłę, energię. Ona ma największy sens. Moim zdaniem. Ja teraz
wrócę jeszcze może do tych pytań, które
chciałyśmy, tych spraw, które chciałyśmy poruszyć. A chyba
już wszystko powiedziałyśmy. Tak mi się wydaje, nie? O,
kochana, tu byśmy do czwartej nad ranem wszystkiego nie powiedziały. O! Czy
zaklęcia, zwłaszcza miłosne, nie narusza, nie naruszają
wolnej woli drugiego człowieka? Zależy od
zaklęcia. Bo są zaklęcia, które mogą naruszać
tą wolę. Mogą. To są, to się nazywa spętaniami miłosnymi,
czyli jak w kimś się zauroczymy i ta osoba nie zwraca na nas uwagi, no to wtedy
można, można jakoś go, tą osobę, tę osobę przyciągnąć do
siebie, żeby chociażby zwróciła swoją uwagę na nas. I to już jest jakby
takie, no, wpływanie na życie tej osoby. Natomiast
są... I to jest moim zdaniem złe. Natomiast są zaklęcia miłosne, które
jedynie mają nam pomóc w znalezieniu tej miłości i to wpływa tylko na nas, bo
nikomu tym krzywdy nie robimy. Po prostu dajemy sobie szansę na miłość. I to, co
jest bardzo ważne w takich, w magii miłosnej i jakby przeprowadzaniu takich
zaklęć, to to, żeby podczas właśnie rzucania zaklęć, jak powiedzmy,
przeprowadzania jakichś rytuałów miłosnych, nie myśleć
o konkretnych osobach, bo to nawet jak wtedy, nawet wtedy,
jak, jak przeprowadzamy rytuał, który nie, ma na celu nam
wspomóc w znalezieniu miłości, to myśląc o jakiejś
osobie, od razu ją jakby do siebie przywołujemy.
No, tak. Karmimy, w myśl zasady karmisz to, o czym
myślisz. Dokładnie. No więc to trzeba bardzo rozróżnić. Dlatego
te zaklęcia miłosne i ta cała magia miłosna są takie
bardzo zdradliwe, bo możemy się w kimś cicho podkochiwać lub ktoś, ktoś może
się nam podobać i tak będziemy chcieli coś zrobić,
żeby, żeby przyciągnąć miłość, ale gdzieś tam z tyłu głowy
będzie ta osoba i tak naprawdę nie będziemy chcieli
przyciągnąć miłości, tylko, tylko tę osobę, która się nam
podoba. I to jest właśnie takie, że no, nasz
własny umysł może nas zdradzić. Więc myślę,
że lepiej jest zagadać niż, niż jakieś
rytuały i zaklęcia uskuteczniać. Jeżeli chodzi się o, o no,
przyciąganie konkretnej osoby. Natomiast rytuały
miłosne, zaklęcia miłosne, które mają nas otworzyć na
nową miłość, mają nam pomóc zamknąć jakiś
rozdział w życiu, z którym się jeszcze nie pogodziliśmy,
nawet, nawet tak psychicznie, tak, że, że może czujemy się okej, ale gdzieś
głęboko, głęboko czujemy, że coś jest nie tak, to, to jest
jak najbardziej okej. Jak najbardziej spoko. Myślę, że to nam
może bardzo pomóc. No bo to, o czym ty mówisz, to tak naprawdę jest forma
psychoterapii, autoterapii, którą- Można tak powiedzieć. Tak. Którą możemy
przeprowadzić, jak gdyby na własnym, żywym organizmie. Stąd myślę, że trzeba
jakby postawić bardzo dużą i po prostu konkretną granicę między tym, co jest
otwieraniem się czy też zapraszaniem czegoś, bądź kogoś do swojego życia, a
wpływaniem na rzeczywistość w sposób magiczny i wpływaniem w taki
sposób, który narusza wolną wolę, przestrzeń osobistą, przestrzeń
mentalną innej osoby. Tak. Ja uważam, że po prostu jesteśmy tak
silni, jak silna jest nasza wola i jeśli jesteśmy przy tym zrównoważeni i
zintegrowani, to wtedy wchodzimy w taki aspekt rozwoju osobistego, rozwoju
duchowego, który jak gdyby a priori wyklucza, wyklucza taką możliwość, żebyśmy
komukolwiek zrobili krzywdę, ponieważ jak gdyby jesteśmy ponad to. Natomiast
odbiór osób, które w ten sposób idą tą ścieżką, bywa bardzo różny i
czasami mam wrażenie, że zdarzają się ludzie, którzy
chcieliby za pomocą tych osób załatwić bardzo nieprzyjemne
rzeczy. Jak gdyby wiesz, wyjąć te gorące kasztany z ognia
cudzymi rękoma. Mhm. I nie wiem, jak w twoim przypadku, ale wiem,
że z-... Są osoby, które, no, nie mają żadnych zahamowań i potrafią się
zwrócić, choć ja się, ja się jak gdyby tym w sposób
szczególny nie zajmuję, to nawet do mnie zwracały się
osoby wprost. To znaczy: czy potrafi pani rzucić klątwę na tą
osobę, którą ja wskażę? I jestem gotów za to
zapłacić każde pieniądze. Miałam takie- Zdarzyło ci się to?
Oczywiście, oczywiście. I nie tylko takie. Nie tylko takie. Mogłabym dużo
historii opowiedzieć. No to opowiedz coś, chętnie posłuchamy. Może nie,
może... No, ale Natalka, czasami trzeba też mówić o
rzeczach nieprzyjemnych, o rzeczach trudnych,
dlatego że to oczyszcza atmosferę, która tworzy się wokół
osób, no, dotykających w jakimkolwiek aspekcie właśnie tej
rzeczywistości niejawnej. Ale wiesz, no, ja każdemu staram się odpisać
prywatnie, jeżeli coś takiego się zda... Znaczy tak: ja pamiętam, że miałam
na początku istnienia kanału bardzo dużo pytań, jeżeli chodzi o takie rzeczy.
Później zaczęłam jasno mówić w swoich filmach i
też na innych moich social mediach, że ja się takimi
rzeczami nie zajmuję i nie jestem osobą, do której należy
się zgłaszać. Więc to potem trochę przycichło.
Ale na przykład mam dużo pytań, czy, czy stawiam tarota albo inne karty
za pieniądze. Ostatnimi czasy to się bardzo często zdarza. Natomiast myślę,
że takie pytania do osób,
do osób, które zajmują się takimi rzeczami, nie są aż tak
bardzo szkodliwe. Nie są aż tak bardzo szkodliwe jak
osoby, które zajmują się takimi rzeczami i robią takie rzeczy
za pieniądze i się ogłaszają w sieci, na jakichś tam portalach,
no i wykonują to po prostu normalnie. Więc
tak, takie jest moje zdanie, że to, jak ktoś, że
ktoś zapyta, no to zapytał, był ciekawy. Zawsze
możesz odmówić, zawsze możesz powiedzieć: słuchaj, to nie jest
dobry pomysł, bo nie wiem, zrobi się to i to nie
dość, że się odbije na mnie, to jeszcze się na tobie
odbije. Albo, że to ci nie da nic dobrego, bo, bo to do
ciebie po prostu wróci ta cała energia skumulowana.
Ale- No właśnie i może to trzeba bardzo, bardzo
wyraźnie powiedzieć. Skoro już o tym
rozmawiamy, czemu nie? Ale to jest ciekawość, to jest
ciekawość. Bo tak jak już mówiłyśmy, żyjemy w takim kraju, gdzie to jest, nie
ma, no, mało się mówi o takich rzeczach i jednak mały
jest procent osób, które się takimi rzeczami interesują. Więc
ta ciekawość dla mnie jest zrozumiała. Bo tak,
ale, ale, ale jeżeli chodzi o właśnie o wykonywanie takich
rytuałów i zgoda na to, to jest dopiero problem. A
jeszcze większym problemem to już w ogóle to są osoby,
które na tym, które oszukują i na naiwności ludzkiej
pieniądze zarabiają. No, mało tego, trzeba by było może
powiedzieć wprost, że pewne rytuały polegają, które mają zaszkodzić innym
osobom, polegają na tym, że jest to, przynajmniej ja
to tak bym najprościej opisała. Jeżeli uważasz inaczej, to mnie skoryguj, że
wysyła-, wysyłamy coś na kształt złej strzały w kierunku
osoby, której chcemy zaszkodzić. Żeby ta zła strzała działała na tą
osobę przez dłuższy czas ona musi być jakoś zasilana
energetycznie. Więc nie łudźcie się, drodzy potencjalni-
Zainteresowani. Tak, zainteresowani i klienci owych czarnomagicznych
osób. Nie łudźcie się, że taki mag połączy tą energię zasilającą ze sobą- No
właśnie! Tylko połączy ją z wami. Tak samo, tak
samo nie ma co się łudzić, że zaszkodzi się komukolwiek
zapalając czarną świeczkę czy cokolwiek takiego, bo do
tego potrzebne jest bardzo duża energia. Często potrzebne jest coś
personalnego, czyli na przykład krew
albo łzy. Tak samo do rytuałów miłosnych też.
Więc to nie jest takie mambo dżambo, że pójdziecie,
zgłosicie się do byle kogo, zapłacicie trzysta złotych za
rytuał ze świeczką. Bo, no nie, no to
jest, no, to nie wyjdzie, no. To znaczy, wiesz, tych, którzy w ten sposób dają,
idą i są gotowi zapłacić pieniądze za to, żeby ktoś w ich imieniu zrobił komuś
innemu krzywdę. I tak naprawdę cała krzywda dotyczy wtedy
tej osoby, tego zleceniodawcy, ponieważ on zostaje oszukany. Czyli zobacz, jak
karma działa. No tak. Od razu wraca. Permanentnie. W tym
wypadku. Natomiast gorzej, jeżeli oni trafiają do osób, które
naprawdę potrafią to zrobić i nie mając wiedzy, że do końca swoich
dni będą zasilać tą strzałę, którą wysłali. Albo co gorsza, jeśli
osoba, której chcą zaszkodzić, ma wokół siebie bardzo czystą energię i jest to
człowiek szlachetny, to ta strzała odbijając się od tej osoby,
rzeczywiście wróci do nich. I wtedy zaczynają
się ludzkie dramaty, bardzo poważne. Ale to
wtedy osoba, która robi ten, przeprowadza ten
rytuał, zgadza się, żeby, żeby to zrobić, no, to powinna
poinformować, jakie są skutki. Ale że w życiu
nie poinformuje, ponieważ- Ale- Ty mówisz o trzystu złotych.
Takie rytuały kosztują często, gęsto tysiące
złotych, a nie trzysta. Ja mówiłam o takich staplerach. Okej. Którzy zapalają
świeczki i tyle. Ale jeżeli idzie się do, powiedzmy, profesjonalisty, no to
uważam, że taka osoba powinna poinformować o
konsekwencjach. Jeżeli już- Poinformuje, bo nie ma żadnych
skrupułów. Gdyby jakiekolwiek miała, nie wykonywałaby takich
rytuałów. No, to, to już jest zależne od człowieka. No to
na to już jest- Ale kochana, po to jest też ten program,
żebyśmy o tym powiedziały. I widzisz, już- No i
powiedziałyśmy. Coś ku większemu dobru zrobiłyśmy, można twierdzić. Pytanie, czy
Waszym zdaniem choroby psychiczne są chorobami duchowymi?
Mm.... To może ty pierwsza, bo masz większą wiedzę na ten temat, więc
z chęcią ciebie posłucham. Tak, a potem powiedzą: zaprosiła gościa,
zagadała, ale się bardzo nadaje. Ja cię bardzo lubię słuchać, więc
proszę. Ale ja ciebie tu zaprosiłam po to, żeby ciebie
słuchać. To ci powiem- W trzech zdaniach. Potem. W
trzech zdaniach, jak najkrócej i jak najwięcej czasu
zostawiając dla ciebie. Powiem tak: uważam, że
wszystkie choroby są chorobami duchowymi, dlatego że najpierw choruje duch, a
potem dopiero zaczyna chorować ciało. Zważywszy, że mamy ciała subtelne,
nawet kilka ciał subtelnych, no to ta energia, która wchodzi w te ciała
subtelne i zaczyna, no, robić swoją złą
robotę, zanim dotrze do ciała fizycznego,
chwilę to trwa. Na przykład mówi się o tym, że ludzie, którzy
chorują na przykład na Parkinsona, to są ludzie, którzy przez
lata mają obsesję władzy, obsesję kontroli, obsesję panowania
nad otaczającą rzeczywistością, wręcz narzucania
jej innym. I ich choroba, która objawia się między innymi tym, że coraz
bardziej i w sposób nieunikniony tracą władzę nad swoim ciałem, jak gdyby
odzwierciedla to przesilenie, tą, to przesilenie energetyczne, czyli to, co oni
czynili wokół siebie, to do nich energetycznie i duchowo wraca.
I objawia się właśnie w taki sposób, że tracą władzę nad własnym ciałem, czyli
jakby tą najbardziej podstawową władzę, jaką
chcą mieć. Ale patrz, to jest związane jakby z
ich charakterem. To przypuszczam, że to znaczy, to-
Charakter to jest, kształtuje również świadomość. Tak, tak,
ale to jest dobry przykład, to, co powiedziałaś i ja się z
tym zgadzam. I też dużo rzeczy: traumy z dzieciństwa, stres,
takie... To wszystko, takie, takie, taka nerwowość. To też
ma wpływ na naszego ducha, na nasz spokój i to potem finalnie też może
skutkować jakimiś chorobami. Natomiast ja
mam, tak mam pół na pół, bo z jednej strony to, co
powiedziałaś, jest jak najbardziej słuszne, a z drugiej strony
na przykład nie potrafię do siebie przyjąć tego, że nowotwór chociażby może być
chorobą, wiesz, z duszy, że
nowotwór mógłby się zacząć w duszy. Tak samo, jak tak
samo jak uważam, że są choroby, które właśnie można wyleczyć
poprzez leczenie ducha i umysłu. Ale są też takie, które no,
nie zgadzałam się z takim myśleniem, że tak
można je wyleczyć. Chociażby właśnie nowotwory. A
są osoby, które w to wierzą. To znaczy, wiesz, Natalko, no,
ja jestem bardzo głęboko przekonana o tym, że
oczywiście, jeżeli wydarza się wypadek i człowiek sobie kosiarką palec utnie, no
to trudno się tu doszukiwać, przynajmniej na pierwszy rzut oka,
trudno się tu doszukiwać jakichkolwiek powiązań duchowych. Natomiast uważam, że
wszystko to, co jest w nas, ma wpływ na nas. Każda emocja, każda
trauma, ale i każda radość.
Nie jest przypadkiem, że optymiści chorują rzadziej. To nie
jest przypadek. Zwróć też uwagę, no, pozwolę sobie tutaj jeszcze dodać, że jak
w świadomości i w tym ogólnym, takim naszym codziennym odnoszeniu
się do pewnych tematów pojawia się choró-,
temat chorób. W jakim kontekście? Mówimy: coś leży mu na wątrobie, on tego nie
może strawić. W sensie, że wiadomo,
nie może się pogodzić z pewną sytuacją, nie może
tego strawić, nie przeszło mu to przez gardło. To albo to mu
leży ciężarem. Ta rzecz, to wydarzenie to jest
ciężar na jego piersi. No i z jakimi chorobami masz
skojarzenie? Wątroba. Choroby gastryczne. Tak? No tak, tak. A
przecież w formie takiej potocznej dotyczy to sytuacji,
które są związane z emocjami. To nie jest, to
nie jest jakaś przypadkowa zbieżność, że mówimy o
tym w ten sposób, tak? Że leży mu to na żołądku czy na wątrobie, czy, czy
że leży mu to na sercu. I później pojawiają się pewne choroby. To jest tak, jak
można tu również mówić o samospełniających się
przepowiedniach, że jeżeli ktoś powtarza
przy każdej, przy każdym jakimś nieprzyjemnym momencie
czy stresującym: no, chyba mnie szlag trafi,
no to w końcu- W końcu go szlag trafia. Szlag
trafia i umiera w bardzo takich nagłych
okolicznościach. Wylew, zawał, cokolwiek. Ale to są,
tak, ale to wszystko, co mówisz, to są, to są
jakby rzeczy związane z naszym umysłem, z tym, co my
kreujemy. A nie wiem, czy to, o co... Już nie pamiętam
tego pytania. Czy to się rozchodziło o ducha, czy o umysł?
Czy choroby psychiczne są chorobami duchowymi? Więc ja
zaczęłam, że wszystkie choroby są chorobami duchowymi. Okej.
Uważam, że wiele chorób kwalifikowanych, klasyfikowanych przez medycynę
jako choroby psychiczne, jest objawem cierpienia i choroba,
jest chorobą tak naprawdę duszy. Zaczynając od depresji- Tak. Przez
schizofrenię na przykład, czy osobowość wieloraką. Gdzie tutaj można do
tej, do tego podchodzić różnie, bo z jednej strony są teorie mówiące o
tym, że właśnie schizofrenia lub osobowość
wieloraka to są choroby związane na przykład z
opętaniami duchowymi. Ale to tak- Ale są tacy,
którzy twierdzą, pozwól tylko dokończyć. No, no, no. Że to
są na przykład transmisje jakieś dotyczące poprzednich
wcieleń.... Znaczy, jeżeli chodzi o choroby
psychiczne, to, to też właśnie tak uważam, że, że mają wiele wspólnego i są
ściśle związane z jakby krzywdą ducha i z, z traumą albo no, z jakimś
śladem po prostu na duszy. I w ten sam sposób uważam, że istnieje wiele
chorób. No, tak jak powiedziałam, jeżeli się przewrócimy i rozbijemy sobie
kolano, no to jest wypadek. To, to się po prostu
zdarza. My żyjemy, my istoty dualne,
czyli istoty duchowo-fizyczne, no, żyjemy w
świecie fizycznym, mamy tą swoją duchowość, mamy tą, tą, tą swoją stronę
niewidzialną fizycznymi oczyma.
Niemniej żyjemy w świecie fizycznym i dotykają nas różne, różne rzeczy z naszą
rzeczywistością związane. Jeśli chodzi
natomiast o choroby, może powiedzmy przewlekłe, tak? Może
użyję takiego sformułowania, żeby dojaśnić, o co mi
chodzi. Choroby przewlekłe, bo przecież rak, Alzheimer,
Parkinson, wiele innych tego rodzaju chorób nie bierze się znikąd, nie
bierze się, nie tworzy się w naszym organizmie w przeciągu
tygodni. To są miesiące albo lata, kiedy, kiedy na te
choroby zapadamy. Oczywiście, że my na swoje ciało wpływamy. Tu ktoś
napisał, że choroby zaczynają się niektóre również
od palenia papierosów. Oczywiście! Zaczynają się od używek,
od- A, to oczywiście, no tak. Jedzenia. Zaczynają się od
fatalnej, fatalnego i jakości powietrza. To wszystko ma wpływ. To też ma
wpływ, ale- No tak, nie ma z tym co dyskutować.
No, nie ma z tym co dyskutować, ale czasami zastanawia fakt, że ludzie, którzy
przeżyli straszne warunki bytowe, mam tu na myśli na przykład ludzi, którzy
przeżyli, urodzili się gdzieś, powiedzmy, w okresie koniec pierwszej wojny
światowej, gdzie był głód, głód i ubóstwo. Jako młodzieńcy, kiedy tak naprawdę
wchodzili w dorosłe życie, zastała ich druga wojna światowa. Ci ludzie
przeszli Syberię, przeszli obozy koncentracyjne. Oczywiście nie wszyscy, ale
byli tacy, którzy dzięki hartowi
swojego ducha przeszli przez to wszystko i jeszcze
dożyli setki. No tak. Gdzie wydawałoby się, że ich organizmy powinny być tak
zdegenerowane, tak zniszczone, że nie, nie, nie ma szans. Natomiast ci
ludzie przeszli przez to wszystko. Więc ja wierzę w ludzkiego ducha.
Oczywiście ktoś powie: naiwna taka. Nie interesują mnie te komentarze.
Jestem pełna wiary w człowieka
duchowego, w człowieka, który musi być najpierw mocny
duchowo, a wtedy wielu rzeczy ze sfery fizycznej nie musi się
obawiać. I to tak à propos chorób. Natomiast wierzę w to, że choroby
psychiczne są przede wszystkim chorobami duchowymi i myślę też,
że za małą nieszczęście osób, które zapadają na te choroby, u
których są one zdiagnozowane, polega na tym, że
przede wszystkim proponuje im się rozwiązania
farmakologiczne, a dużo mniej rozwiązań terapeutycznych, bez względu na to, na
ile alternatywne czy kontrowersyjne są te terapie. To moje zdanie.
No, no zgadzam się z Tobą. Nie wiem, co mam jeszcze powiedzieć. No- Idealnie to
spuentowałaś i już. Przepraszam, bo ja tu jednym okiem czytam, co, co-
Mhm. Tak, panie chwalą nas, że ciekawy program,
słuchacze. Dziękuję uprzejmie. Ja również. I w
Twoim imieniu. Moje panie, co sądzicie o ludziach, którzy kreują
rzeczywistość? Czyli myślę, że chodzi tutaj chyba o ludzi polityki,
władzy. Tak to odbieram.
Tak odbieram to pytanie. Proszę mnie skorygować, jeśli chodzi
o coś innego. No, ja mogę powiedzieć tylko tyle, że uważam, iż są to osoby,
które działają z ogromnym rozmachem, mają wpływ na umysły i
zastanawiałabym się, na ile ich działania
wynikają z pewnych czy z pewnej kalkulacji,
a na ile na ich działania właśnie oddziałuje świat
duchowy. A ja myślę, że nawet jak w jakiś sposób ten świat
kreują, to osoby świadome nie poddają się tej kreacji, czyli no, mają własny
rozum, tak? I potrafią odróżnić
ten wykreowany świat. Jeżeli dobrze odbierałam to
pytanie, mam nadzieję. Myślę, że tak. Od tego właśnie
rzeczywistego, bez tego całego zakłamania. No
cóż, nie da się ukryć, że to pytanie w jakiś sposób
odnosi się również do naszej obecnej sytuacji, w której się
wszyscy znajdujemy, czyli tak zwanej pandemii. I tu jasno jak na dłoni widać
różnicę-... w poglądach i widać też osoby, które
przyjęły pew-pe-pewien, pewien kierunek i usiłują nas wciągnąć w
strach, w przerażenie, w taki paraliż wręcz naszej wolnej woli. I z
drugiej strony mamy osoby również znane i szanowane, które mówią: „Nie bójcie
się, to wszystko wygląda zupełnie inaczej”. To wszystko, ta rzeczywistość
pandemiczna w znacznej mierze zależy od tego, jak my się do niej ustosunkujemy.
Ciekawe jest to, że zwykle ludzie władzy przede wszystkim używają strachu i
manipulacji. I to jest coraz- Ale tak od zawsze było. To bez strachu nie da się
ścisnąć społeczeństwa, żeby się zdyscyplinowało. To, no, to
jest taka praktyka znana od dawna, więc- No, w tej... Tak, ale
wydaje mi się, że w tej chwili poprzez media
ta, ta praktyka nabrała nowego- Ale to,
tak, tak! - wymiaru. Tylko musimy, musimy rozróżnić, bo teraz, bo tak: raczej
mówimy o politykach, a jeżeli chodzi o media, to
media to jest kompletnie inna rzecz, bo
media, teraz głównie mamy media internetowe i ludzie
najczęściej siedzą w internecie, w sieci. I ta
sytuacja, która jest obecnie dla mediów, dla różnych
portali i tak dalej, to jest, jest idealna, bo mają tyle
odsłon, tyle wejść. Wystarczy jeden clickbajtowy tytuł, który
budzi strach. To nie rozumie się, to nie jest kwestia tylko
polityków, jakiejś gry politycznej, tego, jak oni
właśnie kreują rzeczywistość, co może być prawdą, a
co nie jest prawdą. To jest też bardzo duża, bardzo, bardzo się do tego
przyczynia, przyczyniają się do tego media, które są często poza, poza
polityką. One wykorzystują
tę sytuację, że po prostu nabijać sobie wyświetlenia. Wystarczy
jeden tytuł, bardzo taki zachęcający, który
budzi przerażenie i człowiek może nawet nie,
nie przeczytać tego artykułu, ale już ma
niepokój zasiany w umyśle i w sercu. Więc
no, mnie się wydaje, że to nie jest zbieg
okoliczności, że najwięksi, najpotężniejsi dyktatorzy mieli w swoich, mieli
do dyspozycji media. Bo zwróć uwagę, kiedy Napoleon
pojawił się i doszedł do władzy, no i wiadomo, wojny.
No, po prostu ogromną, ogromną władzę
zyskał również dzięki temu, że w tym okresie pojawiła się prasa. Hitler -
radio. Dobrze, ale to, ale to musimy. Tak! Są, są- nie zaprzeczam.
Są media, które działają dla władzy, dla, dla tych, którzy rządzą, dla
polityków. Biorą w tym udział. Ale też nie możemy zapominać, że są media, które
nie są jakby pod, pod butem
jakiejś partii czy czegokolwiek. One po prostu wykorzystują tę
sytuację i też potrafią budzić strach. Też, też- No tak, tylko- tych ludzi
zaszczuwają. One są- I to są też, to są wielkie
portale, niekiedy, więc- No, bo oni są pod jedną zasadniczą władzą, władzą
pieniądza. Właśnie! To też jest władza. To tak, tak, tak,
ale ja mówię- Wracamy- jeżeli chodzi o polityków, to- Tak,
tak, korekta. Nie chodzi o politykę. Chodzi o ludzie,
którzy kreują swoją rzeczywistość. Nie w złym sensie. Przykład
jest, na przykład ktoś jest chory i... Przepraszam.
Przykład taki: ktoś chory, a osoba mówi
mu: „Będziesz zdrowy” i ten ktoś faktycznie
zdrowieje. Ale to swoją rzeczywistość czy czyjąś
rzeczywistość? No to i swoją, i czyjąś w takim bądź
razie, bo nie do końca rozumiem. Ale rzeczywiście możemy się zastanowić, czy...
O, to jest ciekawy aspekt. Czy takie właśnie
rytuały o lekkim podtekście, powiedzmy, magicznym, mogą twoim
zdaniem mieć taki wpływ uzdrawiający? Myślę, że tak. Uzdrawiający.
Myślę, że tak. To jest wpływ na, na inne osoby. Może
to robić też na sobie, można robić to na innych
osobach. To w przeciwieństwie do tych zaklęć miłosnych, no, wiadomo, że to
wpływa, ale to wpływa w dobry sposób. Jeżeli robimy coś ze szczerości serca,
to, to myślę, że to się może udać i no i że
takie rzeczy się dzieją. Ja sama tak z własnego doświadczenia
mogę powiedzieć, że robiłam takie rzeczy i się udawało. Więc,
więc tak. Czyli rozumiem, że robiłaś jakieś rytuały, które miały
wzmocnić twojego- Miały za zadanie... Nie, nie, nie. Miały za
zadanie wzmocnić mojego brata, bo mój brat jest niepełnosprawny i miał
w swoim, miał taki okres. Znaczy nie, no, to jest ciężki
temat, ale miał cięższy okres w życiu i bardzo
dużo wtedy robiłam, żeby mu pomóc. No i wyszedł na prostą, więc myślę, że
też się przyczyniło do tego, że, że było potem lepiej. No, bo
wiesz, ja myślę, że w pewnym stopniu, przynajmniej w daw- w dawnych, mam na
myśli naprawdę starożytność. Kobiety, które, kapłanki, kobiety, które
wykonywały nie tylko pewne rytuały, ale też używały leczniczych
mikstur. One jak gdyby oferowały taką kompleksową usługę, tak? Czyli
wpływały poprzez zioła et cetera na ciało i-...poprzez rytuały, którym
poddawały pacjentów chorych, wpływały na
umysł, na ducha właściwie. I o to mi chodzi. No, potem
niestety zapłaciły w pewnym okresie za to straszną cenę, ale kto wie, czy
magia do pewnego stopnia,
przynajmniej w pewnym jej aspekcie, nie była swego rodzaju
początkiem psychoanalizy? Tak mi się to teraz skojarzyło, że-
Tak, ale też ja generalnie uważam, że takie, ta magia cała i w ogóle to,
to jest bardzo zaawansowana nauka i jeszcze jako nie ogarniamy tego za
bardzo. Trochę z tego czerpiemy, ale myślę, że przyjdzie
czas, że po prostu to stanie się jakoś udokumentowane
bardziej i stanie się takie oczywiste, że hello, to
rzeczywiście istnieje i każdy będzie z tego korzystać. Ja
myślę, że jednak dobrze by było, żeby ludzie
najpierw osiągnęli pewien pułap rozwoju duchowego, moralnego, etycznego i
dopiero wtedy mogli sięgnąć po bardzo subtelne
narzędzia, czyli te narzędzia, o których w tej chwili
rozmawiamy. A pytanie, jaki stosunek mają Panie do tematu
przeznaczenia? Pani Natalio, przeznaczenie.
Przeznaczenie. Hmm. To znaczy ja wolę, ja wolę wierzyć w to, że jestem
panem swojego losu, panią swojego losu i że sama kreuję własne, własne
życie i, i nie spotka mnie nic takiego jak przeznaczenie. Że po
prostu... No, mam nadzieję, że słuchacze i że Ty też
wiesz, o co mi się rozchodzi, że po prostu, no, sama jestem kowalem swojego
losu. Do przeznaczenia mam bardzo takie ambiwalentne odczucia. To jest bardzo
budujące zawsze dla człowieka stwierdzenie: jestem kowalem swojego losu
i pod wieloma względami myślę, że tak właśnie
jest. Natomiast jest, istnieje również
grupa ludzi, istnieją tacy ludzie, którzy po
prostu lubią mówić o przeznaczeniu. Ale
nie uważasz, że przeznaczenie to jest coś takiego, że no, że to trochę tak
sprawia, że, że jak na przykład wszystko się kładzie na tą szalę
przeznaczenia, że na pewno coś tam mnie spotka w życiu, coś
z przeznaczeniem, to, to nie jest trochę lenistwo? Nie
uważasz tak? No, ja w ogóle właśnie, no, nie tyle lenistwo, co po prostu
łag- Wyzbywanie się odpowiedzialności za
swoje życie. O! To bardziej. To bardziej, Natalio. No to ja
też tak uważam. Mam takie odczucia co do tego właśnie. Tak, dlatego że wiele
osób posługuje się terminem przeznaczenie jak, jak tarczą. To nie moja wina,
że, że mnie się w życiu nie powiodło. Tak. To jest na
taki los, fatum. Właśnie. Et cetera, et cetera. Natomiast na pewno jest tak, że
człowiek rodzi się z pewnymi potencjałami i z pewnymi deficytami. Ale to
tak, to, to, to oczywiście. Jeżeli tak mamy
patrzeć na przeznaczenie, to, to tak. To
tutaj mogę się zgodzić. Więc w tym aspekcie tak, może
tak być i dlatego- Ale myślę, że pytanie, pytanie,
pytanie bardziej było pod tym względem, o czym mówiłyśmy
wcześniej, że właśnie, no, to, co mówiłyśmy, że nie, nie,
że ktoś się z czymś rodzi, z jakimiś tam predyspozycjami i
to jest jego przeznaczenie, tylko bardziej właśnie to, że coś
może człowieka w życiu spotkać i to jest przeznaczenie albo
coś go nie spotkało, nie miał szczęścia, nie wiem, nie
zarabia dużo pieniędzy albo nie wiem, nie ma domu z
basenem i to jest jego przeznaczenie. Rozumiesz? No. No i, i tak,
i nie, bo ja jestem... Zobacz, jaka ja jestem
uparta. Ja się już zaczynam starzeć i z uporem wrócę jednak do
tego, że jest istotne,
istnieje coś takiego na przykład w astrologii, jak jakość
duszy, tak? Mhm. I w związku z tym
może być, wyobraź sobie dwóch mężczyzn rodzi się dokładnie w
tym samym punkcie geograficznym, o tej, w tej samej sekundzie,
minucie, dokładnie w tym samym momencie, w tym
samym szpitalu rodzi się dwóch chłopców. Właściwie ich horoskop
powinien być bardzo podobny. Pokaże on te, te same lub podobne
potencjały i te same deficyty. W potencjałach może się okazać, że na przykład
są niezwykle utalentowani w kierunku muzyki. I co? I jeden, i
ktoś powie: no, ale oni mieli taką i taką, taką czy inną drogę. I to nie jest
prawda. To, co mówi horoskop. A wygląda to
tak, że jeden został, jeden z nich będzie Paganinim, drug-- ogromnym
talentem muzycznym, a drugi zostanie tylko stroicielem
fortepianów. Obydwaj mają zaakcentowane coś
w momencie swego narodzenia. Natomiast uważam, że
każda dusza schodząc tutaj, ma pewien plan i ten
plan próbuje mniej lub bardziej efektywnie realizować. I czy to jest
przeznaczenie? Trudno mi powiedzieć. No, to ja też
tak- To jest semantyka. Tak, to są słowa. My różne rzeczy
nazywamy. Natomiast uważam, że to jest możliwe, że
jest coś takiego. Coś takiego może mieć wpływ na nasze
życie, bo my sami tego chcemy, żeby miało. Natomiast
do białej gorączki doprowadzają mnie te wiecznie
wyciągane tematy klątw rodowych. Mój Boże, jakiś, jakiegoś fatum ciążącego nad
życiem konkretnej osoby. Mm. Uważam, że zbyt często
jest, staje się to wymówką dla nas. No,
jeżeli, jeżeli mówimy o przeznaczeniu jako o wymówce
do braku sukcesów czy jakichś, po
jakichś porażkach życiowych, to, to pod tym względem nie. Ja, mm,
też mnie to irytuje, ale jeżeli chodzi właśnie
o to, co mówiłaś, chociaż, chociażby z tymi
dwoma muzykami, z tym, z jakimi predyspozycjami się
rodzimy, to jak najbardziej się z tym zgadzam. Ale też
musimy wziąć poprawkę na to, że nawet
jak-... Nawet właśnie, jeżeli wróćmy do tych muzyków, no to
też to wszystko to jest taki nieoszlifowany diament i to szlifowanie to jest
to, co my przeżywamy w życiu. I mógł jeden się urodzić w
super rodzinie, a drugi mógł się urodzić w rodzinie
dysfunkcyjnej. To wszystko ma wpływ na nasze
decyzje, na to, jaką ścieżką będziemy kroczyć, na to,
kim się finalnie staniemy. Może być jakieś takie,
może być jakieś takie przeznaczenie, takie wiesz, takie, takie
narodzeniowe, tak to nazwijmy. Ale co my z tym
dalej zrobimy, to już jest w naszych rękach i to wpływa
na to wiele czynników. Wpływa na to wiele czynników i
czasami zdarza się, że człowiek rodzi się w tak niesprzyjających,
niesprzyjającym otoczeniu, w warunkach, które no, na pierwszy rzut oka
wykluczają jakikolwiek rozwój. A jednak ten człowiek
przełamuje. Wolna wola. Silna wola. Ja to ciągle powtarzam. Tak.
Przełamuje to wszystko i realizuje się często przy okazji też czyniąc
wiele dobrego dla innych ludzi. I może dojść naprawdę do, tytaniczną pracą,
do, do pełnej samorealizacji. Pierwszy
przykład, jaki przychodzi mi do głowy jeden z rektorów Politechniki
Śląskiej, Willibald Winkler, który nawet szkołę podstawową
robił zaocznie, bo tam była taka bieda w rodzinie, że musiał
iść do pracy. Potem zrobił technikum, potem poszedł na
studia. Krok po kroku. W końcu został
rektorem Politechniki Śląskiej i to jednym z najlepszych w jej
historii. I przyjrzyjmy się ludziom, którzy rodzą się w rodzinach
inteligenckich, zamożnych, a jednak się staczają. No, no tak. Więc
co tu jest przeznaczeniem, a co jest ścieżką
osobistą czy tą ścieżką, którą wybiera dusza?
Bo ja akurat wierzę w reinkarnację, więc to, to jest jedna, jedna
z rzeczy, które no towarzyszą naszemu pojawieniu się w tej, w tej przestrzeni i
w konkretnym czasie, w konkretnej
rodzinie. Natomiast później ta realizacja to już jest jakby odrębna
sprawa i tutaj bardzo wiele zależy od jakości duszy, czy też jak ktoś
inny woli, od naszego samozaparcia, od tego, tego,
co nami po prostu w życiu kieruje. I to są bardzo istotne rzeczy, więc
zależy, jak interpretujemy znaczenie słowa przeznaczenie. Więc
jeśli interpretujemy jako drogę duszy, którą ona podąża zgodnie ze swoim planem
narodzeniowym, to tak, przeznaczenie istnieje. Ale jeśli- Tak.
-mówimy o tym, że jest jakieś fatum, które z góry wisi i blokuje nam cały
życiowy rozwój, to ja się z tym nie zgadzam. Ja też nie. Jesteś tego samego
zdania, prawda? Tak. Więc wydaje mi się, że chyba no, w miarę możliwości
wyczerpałyśmy to pytanie. Pani
Natalia wspomniała o celebracji, rytuałach zjawisk
naturalnych. Czy można by rozwinąć ten wątek? Czyli rozchodzi się o
to, w jaki sposób celebruje się...
O celebracji zjawisk naturalnych. Tak. Czy można rozwinąć ten wątek? No, to
to znowu jest taka, taki temat, który można by rozciągnąć na wiele godzin.
Moje celebracje, jakby tak. Jeżeli chodzi się o rytuały, no to ja najczęściej
przeprowadzam rytuały, które mają za zadanie
celebrować zjawiska przyrodnicze, czyli pełnię księżyca, nowie,
przesilenia, na przykład przesilenie
zimowe czy, czy jesienne, czy wiosenne. Natalo, przepraszam
cię, bo czas, czas nas goni. Może po prostu
odpowiedz w ten sposób: jak ty będziesz obchodzić
sabat? I chciałam. Chciałam ładnie wejść w temat. O Jezu! Ja na przykład
już miałam to mówić, ale już, już, już mówię. Moje
celebracje polegają na przykład na tym, że zawsze robię
porządki. To jest, to jest. Od tego zaczynam. To jest
porządek w domu. To się składa na część takiego rytuału oczyszczającego. Potem
gotowanie potraw takich świątecznych. To
można łatwo porównać do, do świąt. Te wszystkie takie rzeczy,
które się składają na świętowanie na przykład Bożego
Narodzenia. No to analogicznie to działa w
świętowaniu właśnie jakichś przesileń czy takich świąt naturalnych. Więc
sprzątam, gotuję, coś piekę fajnego, no a potem,
jak jeszcze można było wychodzić z
domu, bo teraz będzie nie wiem jak- Brzmiało to strasznie. Dawaj dalej. No,
no tak, no pewnie teraz też będę mogła iść, bo
zwykle właśnie idę do lasu i po prostu to, co
piekę, piekę też z myślą o złożeniu tego jako takiej, można by
powiedzieć, ofiary. Tylko nie chciałabym, żeby to zabrzmiało
źle. To jest po prostu takie jakby no, no, ale to
najbardziej jakby pasuje do tego.... To jest taka ofiara-
Dziękczynna? Tak, dziękczynna, która
ma. To nie jest takie, że ja dziękuję, dziękuję za to, że
nie wiem, że przeżyłam kolejne, kolejne święta, takie moje
personalne. Tylko to jest jakby za podziękowanie, podziękowanie
za to, że mogłam, mogłam zobaczyć na przykład jak, jak rosną pąki na
drzewach albo jak spadają liście, albo za
podziękowanie za kolejny cykl w naturze, za kolejne
zmiany, które zachodzą w naturze. Za to, że ona cały czas
jakby się zmienia. I też taka ofiara z myślą o tym, żeby,
żeby to trwało jak najdłużej, żeby, żeby to, żeby ta
natura cały czas żyła, żeby się rozwijała i że to mi w
pełni wystarcza. No i właśnie to najczęściej
piekę coś, co ma w swoim składzie takie
na przykład zioła, które mają jakieś tam swoje właściwości,
które mają za zadanie bardziej energetycznie nastawić tę potrawę
na złożenie jej w ofierze. No i wtedy po prostu
kawałeczek zjadam, dzielę się tam z bliskimi, a kawałeczek właśnie zakopuję w
ziemi z jakąś tam myślą dziękczynną jako ofiarę. Potem, nie wiem,
jakiś obiad świąteczny mogę przygotować dla bliskich. Dekoracja
domu, zapalenie świecy,
może nie wiem, pośpiewanie albo potańczenie, w zależności
od, od jakby święta. No,
to są takie bardzo prywatne sprawy. To tak głupio mówić,
że tańczy się, tańczy się w jakieś święto. No, ale to jest
taka radość i taka spontaniczność się
w tym tkwi. Więc tak w skrócie tak to wygląda.
Czyli po prostu jak najbardziej natura, jak
najbardziej naturalna kolejność rzeczy, czyli
oczyszczenie siebie, oczyszczenie przestrzeni wokół
siebie- Tak. A później nadanie świątecznego czy odświętnego
charakteru dla tej konkretnej
uroczystości, dla tego konkretnego dnia. Tak. Po prostu,
żeby wszyscy poczuli się, że to nie jest zwykły dzień. Mam
wrażenie, że to o wiele ładniej ubierasz w słowa niż
ja. No, a ja na przykład, ja to skromniutko. Po prostu pewne rzeczy celebruję
codziennie, ponieważ wstając, kiedy wstaję rano, zwykle
zapalam, mam taki swój ołtarzyk i zapalam na nim tealighta, czasami
kadzidełko i mówię, że dziękuję za dzisiejszy
dzień. Błogosławię ten dzień. Błogosławię ziemię, po której stąpam i błogosławię
wszystkich, których spotkam na swojej
drodze. Ale to, jeżeli jesteś takie codzienne
rzeczy, no to też mam takie jakby swoje
małe rytuały. Ale to no tak, no, jak się wstaje rano,
to ja na przykład witam słońce i też dziękuję
za, za dzień. I tak sobie też tak albo mówię
na głos, ale, ale zwykle raczej myślę w głowie, żeby ten
dzień był dobry, żeby dla wszystkich był dobry. Potem, jak
robię śniadanie, to robię albo też mówię na głos, ale też myślę o tym,
żeby to śniadanie, jakby też tą energię, moją pozytywną podczas jedzenia
przez bliskich, ładowało ich tym
takim, tym, takim dobrem, tym, że ten dzień będzie dobry.
Albo właśnie poprzez herbatę, którą ja zrobię i którą moi
bliscy wypiją. No, a pod koniec dnia dziękuję za dzień i tyle. No i teraz mamy
na zakończenie jasny komunikat, że najlepszą
przyprawą podczas przygotowywania posiłków
jest miłość i błogosławieństwo. Tak, z tym się w pełni
zgadzam. Sama praktykuję, sama jej używam. Mam jej, mam jej
bardzo dużo w słoikach, w zapasie. Natalko,
cudownie się z Tobą rozmawia. Naprawdę. I bardzo cieszę się, że,
że ta audycja się odbyła, że mogłyśmy się spotkać i no, mam nadzieję,
że, że nie jest to nasze w tej czy w innej formie
ostatnie- Ja też. Spotkanie, bo po prostu twoja energia
jest nieprawdopodobna. I ja jak mam ciut gorszy humor w
środku dnia, to puszczam sobie często nawet jakieś twoje archiwalne
programy. I powiem szczerze, że po prostu lubię słuchać
twojego głosu. Dziękuję bardzo. On mnie bardzo uspakaja. On
w jakiś sposób na mnie działa naprawdę kojąco.
Ale wiesz, że ty też tak na mnie działasz? Ja teraz
ciebie słucham i się wsłuchuję. Więc no, działa w dwie strony.
Działamy na siebie czarownicująco. Dokładnie. Dobrze. Bardzo Państwu
dziękujemy Markowi za to, że tutaj nas otoczył techniczną opieką-
Tak, tak, bardzo dziękuję. Bo bez Marka, to powiedzmy sobie
szczerze, że przepadłybyśmy jak Bolka trampki. I tak, tak by to było.
A dzięki temu, że mamy tutaj takiego mądrego mężczyznę, który jest nam w stanie
zapewnić tą przestrzeń, to mogłyśmy się spotkać. Mogłyśmy też
rozmawiać, bo rozmawiając ze sobą, jak gdyby
rozmawiamy również z Państwem. Przynajmniej mam taką
nadzieję. Serdecznie dziękuję
Natalii za to spotkanie. Ja również dziękuję. Jak Państwo jesteście głodni tego
cudownego, kojącego głosu, to-... yyy kanał YouTube Paranormalia. Tam można
dowiedzieć się wiele, wiele ciekawych rzeczy i yy służących
budowaniu dobra. Dziękuję. To bardzo podkreślamy. Życzę wszystkim dobrej nocy.
Dziękuję za to spotkanie i zapraszam Państwa na następną audycję,
którą myślę, że w najbliższym czasie zaczniemy razem z yyy Radiem
Paranormalium awizować i przedstawię Państwu treść tej następnej audycji i
naszego kolejnego gościa. Dobrej nocy życzę.
Bądźcie błogosławieni. A czarowały nam przed chwilą
dwie przemiłe panie. Beata Kampa vel Ada Edelman z
bloga Biuro Duchów oraz nasza dzisiejsza, yy
oraz nasz dzisiejszy gość specjalny, czyli Natalia
Paranormalia, naczelna czarownica polskiego
internetu, autorka niezwykle popularnego kanału na
YouTube. Jak zawsze zachęcamy gorąco do
sięgnięcia po książkę Beaty Kampy „Opowieści z
Biura Duchów" no i do zajrzenia na stronę www.biuro-duchow.pl. No i dzisiaj
także zachęcamy do zasubskrybowania kanału Paranormalia na YouTube, a także do
polajkowania jej fanpage'a na
Facebooku. Do dołączenia do grupy jak najbardziej również.
Jeżeli interesują Państwa tematy magiczne i
okołomagiczne, to ten pro, ten profil
na YouTube i ten profil i grupa na Facebooku będą
dla Was. Audycję jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał wbrew pozorom nie taki chyba znowu mądry, ale
starający się Marek Sęk "Ivellios". Radio
Paranormalium: paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia ponownie w kolejnej
debacie niekontrolowanej z cyklu Z wizytą w Biurze
Duchów. Już niedługo, na początku
maja. No i do usłyszenia również w pozostałych audycjach na antenie Radia
Paranormalium. Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska? Jeśli tak, poinformuj nas
o tym już dziś. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Nasze kontakty to:
numer Gadu-Gadu: trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Numer telefonu: trzydzieści
dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero
osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć,
zero, zero, zero osiem. E-mail: radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl
oraz Skype: radio.paranormalium.pl.
Czekamy na Twoją relację. Na życzenie świadka zapewniamy pełną anonimowość.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z
wyłączeniem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej. Posłuchaj
nieznanego! Radio Paranormalium, www.paranormalium.pl.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No, tylko
że z powrotem jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium: www.paranormalium.pl. Archiwum Radia
Paranormalium. Pełne archiwum audycji
najbardziej paranormalnego radia w polskim
internecie. Dziesiątki gigabajtów wciągających
paranormalnych mp3 czekają na Ciebie.
Słuchaj zawsze i wszędzie, o każdej porze dnia i
nocy. Dziel się nagraniami ze swoimi znajomymi i
pokaż nim prawdę, o której boją się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia
Paranormalium: www.paranormalium.pl. Koniecznie
również sprawdź naszą oficjalną aplikację na Androida i Windows
Phone. Dwa miesiące temu był drop prowadzący do pewnego radia, że
ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to radio istnieje tylko w
internecie. Radio Paranormalium: paranormalny głos w Twoim domu.
www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi słuchaczami na
żywo. Wejdź na naszego czata na