Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, no, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie,
takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium rozpoczynamy kolejny,
szesnasty już odcinek bardzo
paranormalnego, a niekiedy również bardzo
kontrowersyjnego podcastu "Mówią
świadkowie". Przed mikrofonem Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu.
Dzisiejszemu odcinkowi postanowiłem nadać
kuszący zapewne i intrygujący zarazem
tytuł "Paranormalna spowiedź". Takiego
bowiem określenia użył nasz słuchacz,
opisując różne nietypowe zdarzenia, jakich
był świadkiem w ciągu całego swojego
życia. Zanim jednak zapoznamy się z
nagraniem poskładanym z trzech rozmów,
jakie z nim w ostatnim czasie odbyłem,
pozwolicie Państwo, że przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium. Obecna
niewątpliwie dla wielu z Państwa trudna
sytuacja związana z pandemią koronawirusa
przyniosła ze sobą jednakowoż jeden
pozytywny aspekt. Mianowicie taki, iż
przynajmniej niektórzy z naszych słuchaczy
znaleźli czas na poukładanie sobie jakoś
tego, o czym chcą się z Radiem
Paranormalium podzielić oraz oczywiście na
podzielenie się swoimi historiami.
Zachęcam zatem do dzielenia się swoimi
przeżyciami z Radiem Paranormalium, bądź
to głosowo, bądź to tekstowo. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasze numery
telefonów to stacjonarne 32 746
00 08, 32 746 00 08. Komórkowy
530 624 193, 530 624
193. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 3608 80
02. 3608 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa email pod adresem
Radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
A więc dzwońcie, piszcie, dzielcie się
swoimi historiami i obserwacjami, gdyż
każda relacja, szczególnie te dotyczące
obserwacji i doświadczeń związanych z UFO,
jest na wagę złota. Dzisiejszy odcinek
nie bez powodu nosi właśnie tytuł
"Paranormalna spowiedź". Otóż takiego
właśnie określenia "spowiedź" użył
słuchacz, z którym odbyłem w ostatnim
czasie trzy rozmowy. Słuchacz mieszka
obecnie w jednej z małych miejscowości
nieopodal Szczytna w województwie
warmińsko mazurskim. Podczas naszych
rozmów podzielił się on przeróżnego typu
doświadczeniami i obserwacjami. Już teraz
mogę powiedzieć, że małą ucztę będą
dzisiaj mieli fascynaci tematyki
ufologicznej. Będzie bowiem dużo historii
o obserwacjach UFO, spotkaniach z bedroom
visitors. Usłyszycie Państwo również opis
czegoś, co wypisz wymaluj wygląda na
wzięcie na pokład UFO. Oprócz tego
przypadki spontanicznych wyjść poza ciało
i przejść do jakiegoś rodzaju innej
rzeczywistości. A historia tego, jak nasz
słuchacz natknął się na kontakty do Radia
Paranormalium i postanowił z nich
skorzystać, nosi w sobie pewien wątek
numerologiczny. Przejdźmy zatem do
wysłuchania owych trzech rozmów z naszym
słuchaczem. Z nagrań usunąłem momenty
ciszy i wszelkie, że tak to ujmę, elementy
pozaantenowe, po czym połączyłem wszystko
w jeden plik trwający około półtorej
godziny. Zapraszam do słuchania.
Swego czasu moja historia była
przedstawiona w niektórych mediach, ale
taka mocno okrojona, bo to było w latach,
proszę pana, dziewięćdziesiątych. No i
wtedy coś takiego jak UFO sprawiało, że
ludzie jednak woleli o tym głośno nie
mówić, prawda? Nawet podawano sobie
nazwiska, personalia także. Także to były
ciekawe czasy. No teraz jest troszeczkę
już lepiej z tym, chociaż jeszcze nie do
końca. Natomiast skusiła mnie do was,
skusiło mnie, bo słuchałem teraz
Paranormalium i wasz paradoksalnie wasz
numer telefonu mnie skusił, dlatego,
że-Hah-ha. Zawiera ciekawą kombinację
cyfr. Pięćdziesiąt trzy to moja data
urodzenia i końcówka dziewięćdziesiąt
trzy. To wtedy, kiedy zetknąłem się z tym
zjawiskiem UFO. Natomiast pośrodku jest
szóstka, a szóstka jest moją liczbą także
[śmiech] tak że...
Także aspekt numerologiczny także tutaj wystąpił.
No tak sobie, tak sobie, tak sobie
popatrzyłem, mówię: "Chorobcia!
Rzeczywiście ciekawe". No to co? No to
zaczynamy opowiadać o starych czasach, prawda?
Oczywiście jak najbardziej.
Dobrze, proszę pana, więc tak może tak.
Zaczęło się to wszystko,
może zacznę chronologicznie. Miałem
dziesięć lat, miałem dziesięć lat, to
znaczy tak, zrobię w ten sposób, że moją
historię podzielę na trzy części. Część
pierwszą to
jest taka
w formie materialnej, drugi astralnie i no
i oczywiście sny, bo każda z tych
części ma swoją wagę, znaczenie. I teraz
tak mając dziesięć lat, zetknąłem się z
takim zjawiskiem, a chciałem jeszcze
wspomnieć, że moje ciotki swego czasu
rozmawiały często o duchach i w jakiś
sposób mnie uodporniły. No posiadłem pewną
wiedzę, co pozwoliło mi na to, aby
w pewnych sytuacjach nie panikować. A
zdarzyło się to mając dziesięć lat. Byłem,
byłem sam w pokoju. Nie wiem dlaczego,
nie wiem, nie wiem jak to się stało, że
nikogo nie było. No i w pewnym momencie,
leżąc na łóżku, stanęła przede mną istota.
Taki starszy facet, w moim mniemaniu na
jakiś wygląda na jakieś siedemdziesiąt
pięć, osiemdziesiąt lat. Głośno sapiął,
łapał powietrze tak jak, tak jak ryba
wyrzucona na, na powierzchnię, na, na brzeg, prawda?
Szedł, łapał powietrze, przeszedł
wzdłuż wersalki, doszedł do ściany,
zawrócił, cały czas łapiąc te powietrze,
głośno oddychając. No tak się pomyślał, że
to jakaś, jakaś, nie wiem, co to mogło
być. Duch? Kosmita? Nie wiem. W każdym
bądź razie, w każdym bądź razie
odwrócił się, przeszedł wzdłuż wersalki,
zrobił parę kroków, no i wsiąkł. No tyle
to pamiętam. I to... Utkwiło mi to dobrze w pamięci.
Czy
udało się panu jakoś może zarejestrować
jakieś takie szczegóły wyglądu, które jakby pana
uderzyły, zwróciły szczególną uwagę?
Proszę pana, może pan sobie przypomina,
jak wyglądał Kazimierz Brzozowski? Bo ja z
nim. Bo ja z nim od czasu do czasu się
spotykałem i przed śmiercią mu opowiedziałem ten numer.
To się uśmiechnął. Był bardzo podobny do
Kazimierza Brzozowskiego i co ciekawe, też
Kazimierz Brzozowski miał problemy z
oddychaniem. Czy to czasem? Czy to czasem,
panie Kazimierzu, pan czasem
jakoś nie cofnął się w czasie? No ale... To
już to. To już są te Mazury. 93 rok.
Proszę pana, no,
sześćdziesiąty mógł być, powiedzmy trzeci,
czwarty, piąty. No miałem tam już nie
pamiętam, miałem dziesięć lat plus minus.
No młodym chłopaczkiem byłem. W każdym
bądź razie miałem prawo się przestraszyć
tego.
I teraz. No nie pamiętam, co w międzyczasie tam się
działo, ale raczej nie. Dopiero w
dziewięćdziesiątym trzecim roku. Właściwie
to w osiemdziesiątym szóstym kupili teściowie
działkę na Mazurach. Nie będę podawał
już
tej nazwy.
W każdym bądź razie na Mazurach.
To było, to było w okolicy jakiegoś
większego miasta. Rozumiem?
No dobra już powiem.
W dziewięćdziesiątym trzecim, w
dziewięćdziesiątym trzecim
kupili w osiemdziesiątym szóstym działkę.
Ja im tam pomagałem troszeczkę
podstawić, żeby wyglądała jako tako, prawda? Taką, taką
altanę. No i tam ją
przez lata udoskonalałem, albo w ogóle z
materiałem to było tak, że żeby zebrać
trochę materiału, to trzeba było
właściciela tartaku, a to był państwowy
pocałować w rękę. No to tak jakoś, jakoś
się przemęczyliśmy, coś tam żeśmy
posadzili. No ale zostawmy to, bo to nie o
to chodzi. Jest rok dziewięćdziesiąty trzeci i to było,
proszę pana,
w sierpniu o godzin-- dziesiątego o
dwudziestej drugiej. Najprawdopodobniej w
sierpniu, ale zapamiętałem, zapamięta-- pamiętałem
dzień. To było dziesiątego o godzinie
dwudziestej drugiej. No i
tam ciągle pomagałem na tej działce.
Człowiek był zmęczony. No i tak przed snem
wyszedłem na, na
od strony wschodnio południowej, bo to tam
są takie grządki były. No i tak ciemno było jak jasna
cholera. No i tak stoję sobie, łapię
powietrze, no bo trzeba się było dotlenić
jeszcze przed spaniem. I w pewnym momencie z
lewej strony taka dróżka była wzdłuż, wzdłuż tego,
tego domku campingowego, a za nią zaraz
przede mną grządki. I w pewnym momencie z
lewej strony widzę taki krąg światła. Ile
to mogło mieć? Parę metrów. Taki, taki,
taki promień światła. Ale to taki dziwny
wyglądał dlatego, że nie było widać z góry
snopu. Tylko tak jakby to
te światło zaczęło emanować od ziemi.
Wyglądało to tak-No i jakoś egzotycznie dziwnie, bo
wyglądał tak, jakby. Jakby
to światło emanował, zaczęło tężeć,
emanować od dołu. Rośliny. Rośliny.
Rośliny wyglądały na tak jakoś bajkowo.
Zielonkawy kolor, te kolory jesieni. I tak
jakby z tych liści spływało takie żywe
srebro. Taka iluzja była. No wyglądało to,
no niesamowicie i
momentalnie podniosłem głowę do góry.
Jak podniosłem do góry głowę, to ten
obiekt w tym samym momencie nade mną
wisiał. Nie wiem, na jakiej wysokości mógł
być. Trudno mi powiedzieć. Mógł być na
wysokości trzydziestu metrów, a mógł być
na wysokości stu metrów. Nie miałem punktu
odniesienia. I on, jak tylko podniosłem
głowę do góry, to on w tym samym momencie
jak podniosłem głowę do góry, to on
płynnie ruszył niesamowicie, niesamowitą
szybkością, płynnie, ale on się z
niesamowitą szybkością oddalił. No! -
zawołałem. Oczywiście narobiłem krzyku.
Wyskoczyła żona, córka,
teściowa. Teść nie wyskoczył. A względem
teścia to jest taka ciekawa historia, że on był, on był
tym,
pułkownikiem
Wojska Polskiego. Pracował przy radarach i
jak się go później pytałem, dlaczego nie
wyskoczył, to nic nie powiedział. Jak się
go pytałem o UFO, no to milczał jak grób.
No
tajemnica wojskowa w każdym bądź razie pod
tym kątem. No i zachował tą tajemnicę do
końca, ale na pewno znał, znał pana
Grudmana na pewno, bo tam też
pracował także. No ale nie dopytywałem się.
Mogło też być tak, że wiedział coś, nie
chciał, nie chciał się czymś podzielić,
nie chciał czegoś ujawnić, ale wiedział na
przykład jakieś tam od kolegów z wojska też historie.
Tak, tak, tak. On coś tam wiedział, ale, ale
był takim służbistą w każdym bądź razie
dobrym człowiekiem, ale służbistą. No ale
zostawmy to. I teraz, tej samej nocy
bodajże, albo na następną noc,
coś mnie obudziło w nocy, a ja z żoną
byłem w takim osobnym pokoiku. Spałem wersalka
ja na jednej, żona na drugiej.
W pewnym momencie obudziłem się,
podniosłem się do góry i zobaczyłem przed
oczami coś takiego, co był-- to
przypominało oko ludzkie. Ja teraz mogę to
ocenić jako hologram, który musiał
emanować z mojej głowy. Przyglądałem się
temu parę minut. Mogę to, mogę to opisać.
To było tak w proporcjach jak ludzkie
oko, źrenica czarna i na tym
żółtawym tle były takie cieniutkie
sześciokątne takie, że tak się wyrażę,
takie czerwone nitki, tak jak
dookoła oczywiście tego
przyżółconego bielma,
taki tak jak plaster miodu, jak się patrzy
z góry, plaster miodu, miodu. Wie pan,
jak to wygląda? Mniej więcej taki plaster
miodu. Takie delikatne czerwone żyłki
dookoła, dookoła tej, tej, tej elipsy,
tego oka były takie czerwone punkciki. No i
na górnej części krawędzi tego oka było
coś tak jakby coś, taka biała kredka,
oczywiście idąca po tym kancie od góry,
taka lekka, taka
neonówka, coś w tym rodzaju. Ale to
raz było na górze, raz na dole, bo ja z
tym zjawiskiem się zetknąłem jeszcze ze
dwa razy co najmniej. Oczywiście przyjeżdżając
w to miejsce na Mazury. Oczywiście
jak, jak się tak specjalnie ciemności nie
bałem, to później
było tak, że,
że wołałem taką psiunię
sznaucerkę małą, żeby, żeby oczywiście z
panem spała. Oczywiście w nogach grzała jak,
jak grzejnik. No ale, ale miałem pietra.
No nie powiem, chociaż ja wiem. No i po jakimś czasie,
po jakimś czasie
przeglądając, przeglądając, szukałem,
szukałem kontaktu z jakimś ufologiem, żeby
mu opowiedzieć to. No ale jakoś nie
mogłem się skontaktować. Nigdzie nie
miałem jakiejś takiej możliwości gdzieś
kupienia czegoś tak, żeby się dotrzeć do
jakiegoś ufologa. No ale
w firmie żona kupiła akurat tego dnia
gazetę, co się rzadko zdarzało i mówi:
"Zobacz, tu jest, tu będzie takie, takie,
taka prelekcja jakiegoś człowieka, który,
którego Francuza, którego porwało UFO"
chyba Siera nazywał w Państwu Kultury, coś
takiego było, to można sprawdzić. No i
tam poznałem Kazimierza Bzowskiego.
Oczywiście, oczywiście ten pan dużo mi
powiedział. No otaczał się młodymi
dziewczynami. Przystojny facet, no. W
każdym bądź razie jedyna korzyść, która z
tego płynęła, to że poznałem Kazimierza
Bzowskiego i tam jeszcze miał
współpracującą osobę.
No i tak się potoczyła nasza, nasza
znajomość. Później pan Kazimierz
Yyy, yyy Dozmetrem. Aha, bo żona później, bo
jeszcze wrócimy do tego momentu, kiedy,
kiedy on, kiedy widziałem to UFO na drugi dzień
żona, żona zajrzała mi za uchem, bo mnie
swędziało, prawda? Zajrzała mi za uchem.
"Zobacz, masz taką, masz taką kreskę za
prawym uchem". A tu mnie zaczęło swędzieć.
Takie około dwóch centymetrów. Taka
szrama-Yyy, na plecach, yy, na plecach miałem
taką okrągłą bliznę z dziurką. No i na
gardle, yy, pod, podjazdy, ja-
Jackiem Adama, yy, coś takiego, mm,
średnicy niecałej, niecałej groszówki.
Taki sześciokątny tworek koloru takiego,
yy, mleczno brązowego. No to już
mnie znikło prawie, ee, po kilkunastu
latach, ale długo się trzymało.
Yyy, pan Kazimierz zmierzył mi dozymetrem.
Ja tam mam gdzieś
zapisane,
eee, i potwierdza, że tam coś jest, prawda?
A były jakieś zdjęcia robione tych śladów na ciele?
To znaczy jeszcze tam pozostałości trochę
mam. Ja tam się jeszcze nie przyglądałem.
Być może jeszcze, yy- yyy, w jakimś, w
jakimś, yyy, w jakimś stopniu tam jest,
ale to Wszystko już jest w takim końcowym
zaniku. No to jakby nie było, to jest już,
ee-ee, łącznie to jest ile tam 27 lat.
27 lat.
Prawda? To już jest szmat czasu. Ładnie
się to wszystko jakoś za-zagoiło.
Yyy, w każdym bądź razie, Kazimierz
Brzozowski, yy, z dozymetrem, yy-yy,
badając mi twierdzi, że tam coś się
dzieje, yy-yy, w okolicy gardła, za uchem
i na plecach. Ale do tego jeszcze dojdę,
dlatego że, dlatego że byłem, no musiałem
być kilka razy u-u-u
bioneuroterapeuty, ale to do tego dojdę. I
co jeszcze? Jeszcze za tym uchem miałem
ten problem, że przez kilka lat za tym
uchem, bo miałem trochę gęste włosy, no
teraz już się przerzedziły mocno. I w tym
miejscu zbierały mi się non stop,
codziennie mi się zbierało takie kępy
kurzu. Miałem, nie, nie z lewej strony,
tylko z prawej strony ucha. No trochę było
takie, taki dyskomfort dla mnie, ale to
po jakimś czasie przeszło. No i co z tym?
Co z tym? I
może, nie wiem, czy wypada mówić, bo to
znany bioneuroterapeuta ma swoją taką
klinikę w Warszawie
i mmm, miałem problem z kręgosłupem, bo
troszeczkę dźgałem, yy-yy, trochę ciężarów
i ciągle tam coś mi tam przeskakiwało. No
i podzieliłem, podzieliłem się z nim,
podzieliłem się z nim, yy-yy, tą, tą
wiedzą. No i facet mówi: "Proszę pana,
niech ja na pana spojrzę". On w ogóle,
yy-yy, muszę dodać, że napisał kilka
książek, yy-yy, może później panu podpowiem, jak,
jak on się nazywa.
To może pan teraz powiedzieć, ja najwyżej,
ewentualnie nie będę podawał.
Żeby nie zrobić darmowej reklamy komuś.
Yyy-yy,
pan
Robert-- on ma swoją, bodajże, na Woli
ć, yyy, się nazywa chyba na Woli. No i nie
wiem, czy jeszcze, jeszcze, nie wiem, czy
on jeszcze pracuje. W każdym bądź razie
można się spytać. W każdym bądź razie
mówi: "Proszę pana, niech pan wstanie".
Popatrzył na mnie, mówi: "Wie pan co? Za
uchem, tutaj po prawej stronie ucha to
pryska panu światło wielkości długopisu.
Natomiast z tyłu, z pleców, yy, na
wysokości, bo ja mam ten ślad na wysokości
troszeczkę powyżej nerki, yy-ee,
tryskają panu promienie. Ale żeby było
ciekawiej, to pański, nie wiem jaki to był
czakram, zmienił, zmieniły panu miejsce
czakramu. Ten ładniej tu, a tamten jest w
tym miejscu. Ja mówię do niego: "A czy to
jest, yy, czy to jest dla mnie, yy, złe?"
A on mówi: "Nie, tylko pierwszy raz z-c-z
czymś takim się spotykam". No tak,
ale jeszcze do niego dojdę, bo przyszła
taka, przyszła taka sytuacja, że jeszcze o
coś się go spytałem, ale muszę się
trzymać chronologii. I teraz, teraz tak.
No i teraz
muszę wrócić do tej drugiej części, czyli
chodzi o sprawy astralne. No to wie. Leżę
sobie, śpię sobie w łóżeczku, ale to już
tu, już w Warszawie. No i nad ranem jest
taka sytuacja. Coś tam mi się śni i w
pewnym momencie, w pewnym momencie
znajduję się, znajduję się, ale odróżniam
sen od astrala. I w pewnym momencie
znajduję się przed ulicą. Jest wszystko
normalnie, tak jak, jak, jak, jak, jak w
rzeczywistości. Nagle
przekraczam tą ulicę,
yy, ale zanim przekroczyłem tą ulicę, to
za tą ulicą jest, bo to jest w ogóle w
nocy, bo spałem, to było, to było w nocy,
prawda? To wszystko działo się w nocy, bo
to chyba było zimową porą, już nie
pamiętam. W każdym bądź razie było ciemno.
No i znajduje się, znajduje się, yy-yy,
znajduje się nagle przed ulicą. Za tą
ulicą widzę, yy-yy, dookoła pole, a po
prawej stronie jest gospodarstwo rolne.
Nie wiem, co, coś mi kazało przejść przez tą ulicę
i w pewnym momencie, yy-yy, na tym
powiedzmy, ile tam to gospodarstwo było,
takie prostokątne, ogrodzone, ale od
strony ulicy była, było, było puste. I na
tym, na tym miejscu powstało nagle takie
tornado. Ale co jest najciekawsze w tym
wszystkim? Że to wszystko widzę-- moja
percepcja w ogóle jest inna, bogatsza niż
ta, którą operujemy na co dzień. Ja nawet
mogłem przeczytać swoim wzrokiem, co jest
napisane na śmieciach, jakby była gazeta.
Ja mówię-- ja widziałem tam taką jakąś
płaską butelkę i mogłem powiedzieć to, czy
ta butelka była pusta, prawda?
Jak powstało to potężne tornado, to w
pewnym momencie znalazłem się na takim-Na
takiej jakby windzie, takiej
niewidzialnej. I ona szła pod skocem, bo
jeszcze muszę powiedzieć, że nad tym
gospodarstwem wisiało potężne UFO.
Świetnie go widziałem. Takie klasyczne. I
nagle znalazłem się na takim
niewidzialnym jakimś podeście. Tak jakby--
to zaczęło mnie wciągać powoli do góry.
Najpierw w lewo od tego obiektu,
zatrzymało się i później w prawo do tego
obiektu. Ale najgorsze to było to, to moje
uczucie, że bałem się, bo nie miałem się
za co złapać. Nie było poręczy, pod nogami
nic nie było, a zacząłem iść do góry. No
jak się ogląda, ogląda uciekającą trawę, bo tam
na tym polu nie było żadnego tam
owska, zwykła trawa była. To zacząłem,
zacząłem grzać do góry. No to miałem
pietra. Dziwne uczucie. I w końcu, i w
końcu skręciłem w prawo i
wpłynąłem. Już tego nie pamiętam.
Wpłynąłem do środka, do wnętrza. I co tam
było ciekawego? Tam normalnie było-- nie
było jakichś oświetleń, tylko po prostu było jasno.
I co jest ciekawe-
Czyli tak jakby wnętrze tego obiektu było
jakby tak wypełnione takim światłem jednolitym?
Normalnie, normalnie było światło, tylko
nie było żarówek, o w ten sposób mogę
powiedzieć najprościej. Ale co było
najciekawsze? Że we wnętrzu oczywiście
ta krzywizna obiektu zewnętrzna była--
przypominała tą krzywiznę od wewnątrz.
Także to nie tak, że tam było w środku
kwadratowe, a na zewnątrz było obłe,
prawda? Ale coś było dla mnie-- było dla mnie ciekawe
to, że tam były po prostu kobiety, młode
kobiety. Trzy albo cztery bardzo ładne.
Ludzie, po prostu ludzie. Białe, ładne kobiety
i... A jedna z nich mogła mieć, te młode
to wyglądały na jakieś dwadzieścia parę
lat, ale wśród nich była taka jedna,
m-mógłbym powiedzieć, że miała około
trzydziestu, trzydziestu pięciu lat. Ale
rozmawialiśmy telepatycznie
i pokazywała ręką
ona mi mówi, żebym podszedł
gościa, który siedział
pośrodku tego salonu. A żeby było
ciekawiej, to facet siedział za biurkiem takim
zdobionym, ciężkim, dębowym, może orzechowym. I
kazała mi, no znaczy kazała-- no
powiedziała, żebym poszedł, poszedł
w jego kierunku. Zrobiłem, ale zanim to
zrobiłem, to facet stał co do tego
biurka normalnego wzrostu, przeciętnego.
Był, mógłbym powiedzieć, że
taki-- taka typowo południowa uroda, taki
mógłbym powiedzieć, że był--
przypominał mi Włocha z urody, prawda?
Przystojny w miarę facet patrzył na mnie i
tak, tak się, tak się uśmiechnął,
jakbyśmy się już znali. Ale to było
ciekawe, że całą uwagę skoncentrowałem na jego włosach.
Były lekko przystrzyżone, to znaczy były
krótko przystrzyżone
i tworzyły taką,
tak jak, jak są warcaby czarno białe,
prawda? Taką kostkę dwa i pół centymetra,
powiedzmy na dwa i pół centymetra.
Ale co było najciekawsze, to tak jak z tym
tornadem. Ja to Wszystko widziałem w ten
sposób, że jak gdybym chciał, to bym
policzył upory na, na twarzy. A on stał,
ten ja wiem, jakieś osiem metrów ode mnie,
prawda? Za tym biurkiem. Yyy, co tam
jeszcze? No mógłbym, jakbym chciał
wzrokiem. Taka jakaś nadwrotność. Nie potrafię tego
[pauza] jakoś wytłumaczyć. Mógłbym
zajrzeć-- gdybym miał taką wolę, mógłbym
zajrzeć do jego porów.
Czyli tak jakby zniknęły wszystkie
ograniczenia wynikające z jakby z
posiadania fizycznych oczu.
W ogóle nie no normalnie, tak jak fizyczne
oczy, bo astral to jest po prostu
duplikaty ciała materialnego, to też chyba
coś jest materialnego, ale to jest jakoś
inaczej poukładane. Ja się na tym nie
znam. Troszeczkę czytałem, ale nie chcę
się wymądrzać. W każdym bądź razie, w
każdym bądź razie nasze zmysły po prostu
działają na innych falach. W ogóle inna
percepcja, bogatsza. W każdym bądź razie
jest taka sytuacja, że
zrobiłem ze dwa, trzy kroki i tak jakby mi
ktoś w tym samym momencie obciął film i
już mnie odprowadzają do, do wyjścia. Ja
nie wiem, co się co się działo w tym
czasie. Mogłem tam być
miesiąc. Nie wiem, bo to jest
tam czas działa troszeczkę inny. W każdym
bądź razie, inaczej, w każdym bądź razie
odprowadzają mnie
tą samą drogą i po tej samej windzie niewidzialnej
schodzę w dół. Oczywiście z taką samą
bojaźnią, jak
wędrowałem do góry. Oczywiście, nie ma
trzymanki, prawda? Człowiek osiada powoli
na trawie i tylko dotknąłem, dotknąłem
pola. Momentalnie znalazłem się w domu. To
jest to, Jest to. Ja tutaj zrobiłem
troszeczkę tak dla przypomnienia, bo to
było strasznie dawno. Tutaj-
Mam takie pytanie właśnie, czy podczas
tego zdarzenia, tego, które przed chwilą
pan opisał, czy byłby pan w stanie
określić, w jakim miejscu rozgrywała się
ta cała akcja? Zna pan tą okolicę, z
której został pan wzięty?
A skąd! Nie wiem. Po prostu nie wiem. Ja
uważam, że to nie zależało ode mnie. To
jakieś siły spowodowały, że ja się tam
znalazłem. Nie wiem, gdzie to mogło być.
To mogło być w Ameryce, mogło być
gdzieś na, gdzieś na południu albo północy
Polski. Nie wiem, naprawdę nie wiem.
W każdym bądź razie-To jest ten jeden
opis. I teraz tak mam taką
sytuację, mam sen na przykład. I w tym to
też jest ciekawe, dlatego że ma ciekawą
konstrukcję ten sen. Otóż
śni mi się, ale to już tutaj, w Warszawie,
znana ulica, która dochodzi do
głównej. Tylko tak, jakby, jakby, jakby, jakby,
jakby to powiedzieć... Nikogo nie było,
tylko, tylko stał pojazd przy głównej ulicy
i w tym podjeździe i na zewnątrz pojazdu
stali młodzi, młodzi ludzie,
wojskowi, w takich mundurach moro,
podchodzi do mnie-- to tak, jakby to był
alternatywny świat. Wie pan, o co mi
chodzi. No tak samo miejsce, tylko że nie
ma ludzi. Jest noc, te same zabudowania.
Tylko że nie ma ludzi. Tak jakby
alternatywny świat do tego, który był. No
i podchodzi, podchodzi do mnie, a ja jakoś
się tam znajduję. Podchodzi do mnie
dowódca tego oddziału i telepatycznie mi
przekazuje, że to znaczy ja, ja wiem, że
ja jestem, mam być obserwatorem i zaprasza
mnie do środka. Wszyscy na mnie zerkają z
boku i tak, mm... Widzę, widzę, że na coś
czekają. Siadam jakieś trzy miejsca od, od
kierowcy. Pojazd
rusza. On przypominał ten pojazd dawnego
berlета, tylko dwa razy dłuższy.
Przypominał. W każdym bądź razie rusza i
zaczyna się unosić w górę i grzeje w
stronę południową. Ale co ciekawe, grzeje
nad jezioro. Ja myślę w pewnym momencie,
mówię: "pozawijamy ich". Krzyżuję ręce, a
on przenika jak przez masło, jak przez
mgłę. Za chwilę, no oczywiście ku uciesze
tych, tych chłopaków. Widocznie czekali na ten moment
i okazuje się, że
mamy wylądować i tak za kilka minut
dosłownie lądujemy w okolicach
Częstochowy. Nie wiem, dlaczego tak mi się
to kojarzy.
Wychodzimy z tego pojazdu i dostaję
przekaz telepatyczny, że, że w
tych okolicach z innego świata, z innego świata no...
[laughing]
Przedar-- przedar-- przedarła się jakaś
złośliwa, potężna istota. I tą istotę
muszą,
muszą zawrócić z powrotem do tego swojego
wymiaru. Ale...
No i oczywiście budzę się, budzę się i na
drugi dzień idę w to samo miejsce. Patrzę,
no ale nie ma tego wieżowca, nie ma tego,
wiesz. Kurczę, to rzeczywiście,
rzeczywiście sen. No ale okazuje się, że
ten wieżowiec powstał
w zeszłym roku, w tym miejscu. Ciekawe,
prawda? Czyli te wydarzenia miały, miały,
miały się dziać właśnie
teraz. No.
Czyli tak jakby to było sen, w jakimś
sensie prorocze, można powiedzieć.
Tak, tak. Nie no, ja miałem tam... Ja mogę
tak przeskoczyć na chwilę, proszę pana,
mogę przeskoczyć jeszcze do takiej sytuacji.
Śpię sobie, jeżeli chodzi już o takie
prorocze. No, śpię sobie, a śni mi się, że... Aha, no
mamy się udać na drugi dzień. Na drugi
dzień mamy się udać
z Woli na Pragę
po towar. No i mi się śni, że, że przy
śpiących skręcamy w lewo, dojeżdżamy do Stalowej,
Stalową w prawo, później znowu w prawo i
jedziemy oczywiście na miejsce
tam, gdzie mamy być. No ale widzę matkę
moją, bo tam mieszkała, już świętej
pamięci i rozmawia z jakimś facetem
niskim, gestykuluje sobie rękoma. No i po
tym fakcie się budzę. Wsiadamy w samochód.
Mieliśmy wtedy malucha. No i jesteśmy w trasie.
Ja mówię do żony: "Wiesz co? Śniło mi się,
że spotkałem, spotkałem matkę". A ona
mówi: "Przecież nie będziemy jechać
Stalową". Proszę sobie wyobrazić.
Dojeżdżamy, a tam jest napisane "Odjazd".
Skręcamy w Stalową, patrzę, matka wywija
rękoma do faceta, rozmawiając tam z nim.
Ciekawe to. Później
wziąłem-- No ja rozmawiałem tam-- Często
odwiedzałem pana Kazimierza Brzozowskiego.
Umówiłem się z nim, że koniecznie, wie
pan, męczyło, co tam się działo, kiedy,
kiedy w tym momencie ucięli mi ten film.
Wie pan, ciekawy byłem, co tam się działo,
działo. No i chciałem się poddać
hipnozie. No niestety nie udała się. Był
pan Kazimierz Bzowki. Ale później-- Ale
miałem przez cały dzień i noc, miałem
problem dlatego, że źle mnie zamknęła tą
hipnozę. Właściwie to nic, niczego tam nie
doświadczyłem, a dziewczyna wzięła i
jakoś rozedrgała ciało. No, no fatalnie się czułem.
Później była taka sytuacja, że
pan Bzowki, on w ogóle
współpracował z panem Wilkiem. Zresztą
napisał taką książkę "Sieć Wilka".
No i, no i w pewnym momencie mówi, wie
pan, pan to jest orionida. A... Ale
dlaczego? Dlaczego to było ciekawe?
Ponieważ żeśmy uciekli-- nie, nie wiem,
nie wiem, na ile mu wtedy wierzyć, ale w
każdym bądź razie pan Wilk to był dobrym
radiestetem. W ogóle tam chyba naukowcem
był, ale oprócz tego
parał się, parał się-Z tym wahadełkiem.
Był dobrym radiestetą. On potrafił, yy, on potrafił
pokazać wahadełkiem, yy, gdzie wylądowali
kosmici, w którym roku to było, ilu było
załogantów, a nawet, a nawet
mógł, yy, mógł powiedzieć, kiedy wylądują,
w którym roku i ilu ich będzie. To
było dla mnie dziwne. No ale, yy,
proponuję, proponuję przeczytać, jeżeli
pan nie czytał Sieci Wilka. Jest ciekawie
napisane. W każdym bądź razie
facet taki dosyć, bardzo inteligentny także,
także
mógł powiedzieć, czy ktoś był wzięty, czy
ktoś nie był wzięty, kiedy i o której
godzinie, gdzie. Natomiast, natomiast
współpracował też z panem Brzezińskim. Też
nie żyje. Poumierali jakoś, jakoś tak
blisko siebie, yy, czasowo. A pan
Brzeziński świetnie też, yy, też
posługiwał się wahadełkiem. Z kolei
powiedział, że mam jakieś powiązanie z, z,
z Atlantami. Wierzyć, nie wierzyć? No,
yy, ja mówię: "A może pan coś więcej
powiedzieć?" Powiedział, że nie mogę. No
to, jak nie może, no to nie naciskałem.
No to w takich sytuacjach nigdy człowiek
nie wie, co ma myśleć o takich stwierdzeniach.
Proszę pana, yy, ale dzięki, dzięki panu,
N-n-n, panu Grodzkiemu poznałem wielu
ciekawych ludzi. Okazuje się, że, że moje
doświadczenia były najbardziej przyjemne z
nich wszystkich. Proszę pana, jak ja
popatrzyłem na tych ludzi, którzy byli
wzięci, to jak oni mi opowiadali, to mieli
ogień w oczach, także no, także no, yy,
mogliby mi tylko pozazdrościć, no, emocji. Pozytywnych
oczywiście.
No, nawet do Radia Paranormalium dzwonią
czasami słuchacze, którzy opowiadają
historie, jak na przykład słuchaczka z
dziesiątego odcinka "Mówią świadkowie",
gdzie naprawdę te historie były bardzo
takie, kolokwialnie mówiąc, hardkorowe z
tymi wzięciami.
No
wie pan, no nie wiem, czy to ma jakiś
wpływ, yy, ale tak z ciekawości, bo ja, bo
tam jeszcze były grupy krwi, prawda? No
to moja grupa krwi to jest taka najrzadsza
z najrzadszych bodajże, bo jest AB Rh
minus, także to jest ta z tych najrzadszych krwi.
O, może to też ma, miało jakiś wpływ? No
nie wiem, yy. W każdym bądź razie, no
miałem, wie pan, wiele rzeczy mógłbym
rozwinąć, na przykład, aa jeszcze, jeszcze
wrócimy do tego momentu, kiedy byłem tam,
yy, na Mazurach, to, co, co widziałem to
UFO. I proszę pana, to jak uciekło to
ucho, bo to było bardzo szybko,
momentalnie. To, yy, wyglądało tak jak,
tak jak się durszlak podświetla
od dołu i takie były takie promienie jak
jeża. I co ciekawe, wczoraj oglądałem--
parę dni temu ktoś w internecie
pokazał, dał zdjęcie,
bodajże na Phidirusie, gdzie,
yy, wylądowało-- to znaczy
było narysowane przez
starożytnych właśnie, taki rysunek tego,
tego statku. Na górze promień, na dole
nóżki, prawda? No właśnie to widziałem pod
kątem oczywiście, bo od dołu, a jeszcze
właśnie jak widziałem ten, ten, jak
wyglądał ten od dołu, ten, to, to, to, to
całe UFO. Otóż,
yy, było ciemno, nie widziałem dokładnie
zarysów. Prawdopodobnie był obły. To
były światła takie jak
żółty, zielony, żółty, zielony, żółty,
zielony, czerwony, niebieski albo, albo
fioletowy. Takie światło. Taka jakaś taka
uboga choinka. Nie było za dużo tych
świateł, ale, ale troszeczkę ich było. Po,
po tym rozmieszczeniu to raczej byłbym
skłonny, że, yy-- no bo to była bardzo
ciemna noc, prawda?
Od dołu on był jeszcze ciemniejszy, ale
konkretnych takich zarysów nie, nie, nie,
nie zdążyłem, nie zdążyłem zarejestrować.
Zarejestrowałem tylko te światła. To by było z tym, yy-
Mam takie pytanie właśnie odnośnie,
odnośnie tego obiektu, bo pan wspominał,
że w momencie, gdy pan spojrzał na ten
obiekt, jak on się zaczął jakoś
przemieszczać, czy miał pan może wrażenie,
że ten obiekt jakoś reaguje na pana obecność, myśli?
Nic takiego nie było. Nic po prostu. Po prostu
wyszedłem, a oni po prostu tak jakby
czekali, aż wyjdę, nie? To był, to był
moment. Była cisza. Nie padało. Cisza. W
takiej idealnej ciszy pojawiło się
to światło. To światło, tak jak
powiedziałem, wyglądało dosyć ciekawie, no
bo nie było snopu, snopu światła, ale on
jakby, jakby tężał od dołu.
Fluorescencyjnie, taki zielonkawy, czerwonykowy kolor.
Będę się powtarzał. No tak jakby po tych
liściach popływało takie płynne srebro.
A cała obserwacja ile mniej więcej tak mogła trwać?
To było bardzo szybko. To
znaczy obserwacja,
aa to ciekawe, że, że dziewczyny jak miały
pójść spać, to były ubrane. Jak
wyskoczyły, to były w piżamach. To, to
jakoś
ten czas nie uciekł, no nie chcę, nie
chcę, nie chcę kombinować. Być może było,
yy, było to jakoś zamrożenie czasu? Nie
wiem. Trudno mi powiedzieć.
Mhm, czyli podejrzewa pan, ale nie ma pan
pewności, że, że to mogło dojść do tak
zwanego missing time, czyli jakiejś takiej
luki czasowej, której pan nie zauważył?
Właśnie, właśnie tak. Coś takiego mogło
zaistnieć. Prawdopodobnie. Prawdopodobnie.
No, yy, w każdym bądź razie, y-y-y. A
jeszcze coś panu! Bo mi się tak przypomina.
Im dłużej będę siedział, tym bardziej mi
się będzie przypominać. Na przykład w tym,
właśnie w tym okresie, bo to się działo
między dziewięćdziesiątym trzecim,
siódmym, ósmym.Dokładnie, tylko nie wiem,
kiedy dokładnie. Przez dłuższy czas o
godzinie dwunastej. Proszę sobie
wyobrazić, około dwunastej
jakaś młoda dziewczyna, bo to młody, młody
głos. Niesamowicie darło mi się w uszy, w ucho,
ale to tak. To nie tak, żeby
było można było pobudzić mieszkańców,
prawda? Żonę z tego tylko, bo tak jakby
skręcić potencjometr w radiu. Proszę pana,
dosłownie prosto do ucha. Młody głos
dziewczyny. Niemal czułem wilgoć z ich jej
ust. Dosłownie. I to się działo o
dwunastej, punktualnie o dwunastej w nocy.
Do tego stopnia, że jak mnie tak
trzepnęło, to żona też się obudziła i
mówi: -Co? Darła ci się do ucha? Ja mówię:
-Tak. No i zaraz... No i proszę pana,
kilka razy miałem jeszcze coś takiego jak,
jak ta nocna wiedźma, czy jak to się
dziadostwo nazywa. No ale
było tak, że
za drugim razem czy za pierwszym już nie pamiętam.
Jakaś siła mnie przewróciła, bo się
obudziłem na-- nigdy nie, nie śpię na
brzuchu i obudziłem się w pewnym momencie
na brzuchu, twarzą do poduszki. I proszę
pana,
straciłem kontakt z ciałem tak jakby mój
duch nie mógł się dostać do, do mój
astral, duch nie wiem jak to nazwać, do
moich członków. Nie mogłem się ruszyć i
zacząłem się dusić. Zacząłem się modlić.
Proszę pana, bo jeszcze, jeszcze minuta i
bym po prostu umarł. No ale ostatnim, ale
ostatnim wysiłkiem woli no
dotarłem do ciała i... No
żyję. Przeżyłem ten, ten... Tą sytuację.
Ale była taka sytuacja jeszcze
podobna. Tylko, że leżałem na plecach i
usiadła mi, cholera, na nogach. Nie
widziałem twarzy, nic. Czułem ją
mentalnie. Ale wtedy się tak
zdenerwowałem, że tak posłałem jej takiego
joba, że no niejeden budowlaniec by się,
by się nie powstydził. No właśnie, to
byłoby to. Co tu jeszcze mamy? Bo tutaj
napisałem sobie, aby to było. Aha
i teraz tak, może jeszcze
była taka sytuacja tuż na Mazurach,
jak Polacy zakupili bodajże te pierwsze
F-y, to nad naszą chałupą na dosyć
niskiej
wysokości. Nie, nie na jakiej wysokości to
mogło być? Sto metrów? Nisko było. Na
poddźwiękowej przeleciały dwa F-y. Ale to
nie było, to nie było takie niezwykłe.
Tylko niezwykłe było to, że były
pomalowane na ciemny, grafitowy kolor i
nie miały oznakowań, nie miały oznakowań
wojskowych. To mnie bardzo zdziwiło. No bo
jak coś leci na polskim niebie wojskowe,
to ma szachownicę, prawda? To by było to.
No i chciałbym zakończyć jeszcze taką,
taką sytuacją. Otóż... Aha, jakieś kilka
lat temu, kilka lat temu była burza. Ale
to już na Mazurach była burza.
No i? Ale błyskawice były. Błyskawice były
na południu, daleko na południu.
Natomiast u nas padał deszcz i w pewnym
momencie żona z drugiego pokoju leci i
mówi: -Słuchaj, słuchaj,
coś się dzieje na dworze. Ja mówię: -Daj
mi spokój. -No chodź. Coś się dzieje na
dworze." To była taka namolna, taka była
namolna, że w końcu wstałem. I proszę
sobie wyobrazić, że na dworzu zaczęło, zaczęło być
na zmianę pomarańczowo i żółto. Prawda?
Tak jakoś, nie wiadomo, skąd się ten, ten,
to światło brało.
Czyli pojawiały się takie takie takie
jakby kolorowe łuny? Nie wiadomo
nieznanego pochodzenia. Tak?
Nie wiadomo czym było dookoła. Tak jakby
coś nad nami wisiało. No ale dzisiaj
mówię: no, szkoda, żeśmy nie wyszli, aby
wyjść. Gdyż wyszłam, gdyby jeszcze raz się
to powtórzyło. No nie? No to,
no mieliśmy troszeczkę stracha, żeśmy nie
chcieli tam prowokować losu. Ale jeszcze
coś miałem jeszcze powiedzieć. Kurczę, to
z tych ciekawego wyleciało mi z głowy.
Momencik. Aaa! I teraz to jeszcze nie.
Zaraz, zaraz, zaraz, momencik.
Zaraz, zaraz. A już wiem, jeszcze z
telewizorem. Miałem ciekawą. Tak ciekawy
numer. Ale to też mniej więcej w tych latach. Otóż
wracaliśmy z imprezy z żoną. No i po
drodze żeśmy się poprzetykali. Nie wiem, o
co tam poszło. Przyszliśmy do domu, a
mieliśmy taki telewizor Hyundai,
dwadzieścia jeden cali. Ona poszła upić
kolację do kuchni,
a przez ścianę już był ten duży pokój.
Włączam ten Hyundai i proszę pana, wie pan
co ja widzę? Widzę,
widzę taki... Coś podobnego jak tarczę.
Jak księżyc, prawda? Jasny, biały.
Biały: ona wypełnia dwie trzecie, dwie
trzecie telewizora. W porządku. Dwie
trzecie telewizora. Mówię: choroba, coś
się popsuło. Ale wie pan, co mnie
przeraziło? Otóż na tej tarczy były oczy i
takie małe na dole usta. Oczy były takie,
takie talarki czarne. No i trochę
mniejsze talarki na dole. Takie, takie coś
malutkie. No i to, to się tak cholerstwo
na mnie zdarzyło. Ja mówię: chodź, coś ci
pokażę, kto to jest? No i... Ale że się
poprzetykaliśmy, więc nie przyszła.
Włączam, wyłączam. Włączam to samo. No i
tak chyba ze trzy razy
jest. No i w pewnym momencie
żona wchodzi do pokoju. W tym samym
momencie jak weszła do pokoju. Pyk!
Normalnie. Wiadomości
telewizyjne. Ciekawe, prawda?
Czyli tak jakby ten telewizor reagował
na obecność pana, a w momencie pojawienia
się żony wrócił do normalności.
No
to właśnie to chciałem powiedzieć. No właśnie. O co
chodzi? No i co teraz ciekawe.
Otóż-Dokładnie tak, dokładnie tak. Parę
dni, kilka tygodni temu
obudziłem się w nocy. Obudziłem się w nocy i
przed oczami zobaczyłem takie kółko graniaste.
Wysłała-- to znaczy, to wyglądało w ten
sposób, że takie jakby wycinanki były,
proszę pana, kółko graniaste, wycinanki,
ludzików, a z tego środka płynie takie światło.
No i pochwalłem się żonie i
na drugi dzień
wchodzę w internet, patrzę,
wszedłem na profil
jakiejś tam dziewczyny, która zajmuje się
chyba ezoteryką, bo tam była wymiana zdań
i zaciekawiło mnie to. Wszedłem na jej
profil, patrzę, to, co widziałem, jest tam
przedstawione to samo zdjęcie z tą
różnicą, że to, że to,
że to jakby to nazwać kółko graniaste
lekko się, lekko rotowało, prawda?
No ciekawe, to znaczy, ja miałem wcześniej
też takie, takie sytuacje, że widziałem
takie po przebudzeniu zaraz pod wnikami-
[odgłosy przewijania strony] -takie
ruchome, kolorowe filmy, ale to
dawno się zdarzało. Dopiero teraz
coś takiego się zdarzyło ciekawego. No i
tak z grubsza stosuję 10 lat.
A ja tutaj mam jeszcze takie pytanie
odnośnie tego, tej obserwacji, tego oka,
czy jak to tam nazwać, w sierpniu 93 roku.
Tego, tego oka, które się panu nad łóżkiem pokazało.
A! Jest to jedna. I dobrze mi pan
przypomniał. Otóż otóż a jeszcze właśnie
przypomniałem z tym oknem. A widzi pan,
dobrze że pan mi przypomniał.
No to mam takie pytanie, czy zaszła może
między, między panem a tym okiem jakaś
komunikacja, czy dochodziło do jakiejś
interakcji w ogóle?
Proszę pana, yyy,
interakcji nie, nie, nie było. Nic takiego nie było.
Proszę pana, to był hologram. Ale ja panu
powiem, o co tu chodzi. I w pewnym
momencie-- dobrze mi pan przypomniał, bo
to też jest ważne. Otóż, yyy, nie wiem, to
było, w którym roku, ja tam mam zapisane
w Polskim Radiu. Ja to teraz w kieszeni
mam pod ręką chyba gdzieś to zdjęcie, bo
trzymam to jak relikwię. Już tu mam. A tu
jest dokładnie tak Polskie Radio
97. To jest 18 chyba kwiecień, nie 12
lipiec
97. Tak, sobota.
I proszę pana,
to jest Polskie Radio i ja tam się
spotkałem, byłem tam w towarzystwie
Kazimierza Brzozowskiego i mieliśmy,
mieliśmy tam opowiadać te swoje wrażenia.
Ale zanim poszliśmy do studia, to byliśmy
przebierani. Pan Kazimierz Złotowski
podszedł do mnie i mówi: panie Wacławie.
Ja mówię: słucham? Pan to widział i
wyjmuje zdjęcie w skali jeden do jednego.
To, co widziałem
oczywiście w nocy, to ten hologram. Mnie
to pokazał. Ja się spojrzałem. Nogi mi się
ugięły. Proszę pana, ja to mam przy sobie
to zdjęcie. No i, i
tym zdjęciem poszedłem
do tego pana bioenergoterapeuty. On wziął do ręki
i mówi: Wie pan, to zdjęcie przypomina
mi, wibruje tak jak rak. Wie pan, no tak
jak choroba rakowa? No tak jak rak. Tyle
się dowiedziałem. Czyli mają może jakąś tą
jakąś tą wibrację, tą taką
może pole siłowe? Nie wiem o co tutaj
chodziło. W każdym bądź razie
powiedział: Więcej nic na ten temat nie
mogę powiedzieć. Coś tak. No to było tyle.
No. Spotkałem,
spotkałem dzięki Kazimierzowi
Złotowskiemu, to były te czasy, kiedy,
kiedy działa jeszcze pan Leśniakiewicz,
Rzepecki. Większość z nich nie żyje, a
jeszcze działa. Janusz Zagórski, Rzepecki zrezygnował.
No ale to były
fajne czasy, takie romantyczne, Fajne, no.
No, jeżeli pan kojarzy takie nazwisko
Krzysztof Piechota, to on ostatnio chyba
wznowił jakoś działalność w internecie.
Pojawiła się strona Klubu Kontaktów
Kosmicznych, gdzie tam publikują różne swoje archiwa.
Proszę pana, z Piechotą się nie spotkałem,
chociaż, chociaż byłem na, w kilku
miejscach, na prelekcjach, no, różnych
takich sytuacjach
ufologicznych. Spotkałem wielu ciekawych ludzi, no,
mam nawet, nawet zdjęcia, bo przysyłali
je. Także, no utrzymywałem
kontakt, to były fajne czasy. W każdym bądź razie, no
jeżeli chodzi o całe te, te zdarzenia, no
nie, nie mogę tu nic powiedzieć na temat
jakichś, jakichś złych, złych emocji,
jakieś traumy, no nic z tych rzeczy. Tylko
że to była fajna przygoda. No dlatego
powiem panu, że znaleźli się też, znaleźli
się też wśród nich ufologi, którzy,
którzy uważali, że, że
nie wszystko im tu pasuje, że jestem, że,
że
no, że nie byłem przestraszony, miałem jakiś traum, no.
No ten brak negatywnych wrażeń jakoś tak
się wybija na tle innych relacji.
A tutaj, a tutaj naprawdę. No
jeszcze, jeszcze facet z tą, z tą, z tą
kostką na głowie. No to sam.
To dla niektórych to, to już jest za dużo.
Może
już nie pamiętam nazwiska ufologa, który
twierdził, że, że który twierdził.
Ostatnio go nie widuję i tam się
zapomniałem nazwisko, który stwierdził,
że, że ląduje on u nas tylko i
wyłącznie.-istoty. No z tym się absolutnie
nie zgadzam. Mam kilka, kilka nagrań z
Kazimierzem Brzozowskim.
Miałem kiedyś tą kamerę, zepsuła się, ale
nagrałem trochę filmów. Mam, mam trochę
archiwa. Wracam czasami do tego. No, a
proszę pana... Ale to już minęło. Teraz
oglądam od czasu do czasu. Od czasu do
czasu. Od czasu do czasu oglądam, oglądam
w telewizji na YouTubie takie, no i takie
ciekawsze, bardziej wymagające
myślenia. No tej sieczki to w mediach jest
sporo, wie pan, tych fake newsów, no to jest już-
Oj, tak.
Prawda? Nie wiadomo, nie wiadomo, czy to
fake newsy, czy to nie fake newsy. Teraz
jest taka technologia, że...
No telewizja Discovery za pośrednictwem
swoich tam innych telewizji
wpuszcza dosyć sporo takich mocno
koloryzowanych dokumentów dotyczących UFO.
Wie pan,
taki na przykład przykład z lat
dziewięćdziesiątych. Na samym początku pan
sobie może przypomina, nie wiem,
była taka sytuacja, że
jak się mówiło
na przykład o implantach, to się śmieli
naukowcy, prawda? A kilka lat później zaczęli
wsadzać implanty psom,
aby ich znaleźć, później krowom, prawda?
Ale z początku oczywiście
wyśmiewali ten pomysł, to pamiętam
dokładnie. Chciałem dodać, bo to też jest
istotna sprawa
względem, względem tego UFO, prawda? Na
Mazurach, bo to jest istotne i dzięki
właśnie tej informacji
pan Kazimierz się zainteresował moją
personą.
Otóż
jak on
odleciał, prawda? To proszę pana, było
widać, że on tak przeskakuje w prawo, w
lewo. To jest takie, takie- Takie jakby zygzaki robił.
Dokładnie, dokładnie. Ale to, to
zauważyłem, jak już pod kątem już był
bardzo daleko. I to jest bardzo ważne, bo
to jest takie charakterystyczne w tych
pojazdach, o ile się orientuję. Dobrze,
opowiem panu taką jeszcze historię. Otóż, bo to
była taka sytuacja z tym moim wyskokiem
astralnym do UFO, prawda? Jeszcze była
taka historia. Też takie to już można, no
nie wiem, jak to nazwać OB,
prawda? Miałem taki, bo to się to nie jest
tak jak niektórzy sobie
położą się do łóżka, dajmy na to i mają
technikę wychodzenia z ciał. Nie no to
jest tutaj jakaś istota, jakiś duch, nie wiem, coś
działa na rzecz tego, aby, abym mógł sobie
tam gdzieś wyskoczyć. To nie jest tak, że
ja tak sobie zażyczyłem, prawda? Po
prostu jakoś to się dzieje. Ale to się
zrobiło jeszcze dwa razy. Taka, taka
pierwsza, pierwszy wyskok. Oczywiście
to było już po, po tym, jak się znalazłem
na statku UFO, prawda? I później jeszcze
miałem takie dwie podobne takie przygody,
tylko już nie były związane stricto z UFO,
tylko, tylko zaraz Panu opowiem, na czym
rzecz polega. Otóż raz miałem taki wyskok,
ale to zawsze się działo tak, wieczorem--
było jeszcze ciemno, tak nad ranem się
działo i na przykład raz wyskoczyłem i się
znalazłem na pokazie mody.
Oczywiście pięknie, wszystko w kolorach,
ale prawdopodobnie byłem, byłem w takiej
formie obserwatora. Nie wiem, czy
posiadałem jakiekolwiek ciało. Nie wiem. W
każdym bądź razie byłem obserwatorem.
Kolorowy wybieg. Zapamiętałem nawet tą
taką modelkę, która była ubrana na żółto,
a bocznie miała, bocznie miała szwy nie
takie od maszyny, taka jak jest, tylko
takim też żółtym rzemieniem plecione. To zapamiętałem.
No i to trwało jakieś tam, powiedzmy kilkanaście,
może z pół, z pół minuty, może minutę. No
i już zaraz, zaraz znalazłem się w łóżku z
powrotem. Ale najciekawsza to była
historia, proszę pana, panie Marku, kiedy,
kiedy wyskoczyłem
z łóżka- znaczy to nie to, że tak
wyskoczyłem, po prostu nawet nie znałem
tego momentu, kiedy wyskoczyłem i
znalazłem się proszę pana, całkiem
możliwe, że w alternatywnym świecie.
Dlaczego tak myślę? Znalazłem się w
jakiejś pięknej willi. Stałem na szczycie,
to nie wiadomo, czy to można nazwać
willą, czy pałacem. Nie wiem. W każdym bądź razie
z mojej lewej i prawej strony były takie,
jakby to powiedzieć, poręcze. Nie wiem,
jak to się nazywa. Takie balustrady
marmurowe. Marmur był koloru piękny
marmur, szerokie schody jak w pałacu,
prawie, takie można powiedzieć, na
szerokość co najmniej 2 metrów.
Po prawej, po drugiej takie balustrady na
wysokości, czyja wiem, na jakieś 60
centymetrów. Z takimi płaszczyznami do...
Ja wiem? Jakby to powiedzieć,
40, 50 centymetrów. I
co, jakieś 60 centymetrów po jednej i po
drugiej stronie były takie lampiony
białe, na takich cienkich nóżkach, co
jakieś 60 centymetrów, może trochę więcej.
I one były tak-- przypominały mi, proszę
pana, konwalie.
Oczywiście nie były takie podobne do
konwalii, ale ich kształt względem tej
krzywizny. Powiem panu, że
ta cała atmosfera, co tam była, to była
taka nieziemska, Dobry wieczór.
No wibrowała jakąś miłością. No trudno mi
to wyrazić takim ludzkim językiem.
Ale odnosił pan wrażenie, że to jest
jakieś takie fizyczne miejsce, czy
bardziej coś takiego na poły niematerialnego?
Ja panu coś powiem. Ja przeczytałem od
tej, od tej pory trochę literatury na ten
temat i jestem skłonny, Jestem skłonny powiedzieć, że
ludzka, ludzka osobowość, ludzki duch
potrafi się w jakiś sposób
dublować. Jakby to powiedzieć, że na przykład
część pana, powiedzmy, jest jedna istota,
ale część, na przykład pańskiej istoty,
znajduje się w tej chwili na Ziemi, a
druga część znajduje się w innym,
alternatywnym świecie.
No mówi się, że my równolegle istniejemy
na kilku różnych płaszczyznach. Także też
niektóre metody, niektóre metody na
wychodzenie z ciała OP też zakładają jakby
nie wychodzenie, takie stricte
wychodzenie, tylko jakby przełączanie
swojego skupienia z jednego ciała na inne.
Tak, to jakaś rozdwojona ta jaźń, wie pan,
to znaczy, że
mieszkam, załóżmy, tu jest na ziemi i tam,
dlatego że ja tam czułem się jak w jakiś
sposób właścicielem, wie pan, także to
było naprawdę. Ale w ogóle ta cała
atmosfera, ta oprawa i co mnie jeszcze
zdziwiło, że to było przecież w latach
dziewięćdziesiątych. Nawet dzisiaj,
patrząc po tych marketach, po tych
także tak się nieładnie
o tych, o tych oszołomach, gdzie sprzedają
te, te lampiony, bo są takie stoiska,
proszę pana. No nie ma, nie ma czegoś, nie
ma czegoś takiego. Nie widziałem, czego
tam wie pan, zawsze jest miejsce na te, na
te pokrętła, wie pan te, te zgrubienia, a
tam nie tam było. Po prostu to Wszystko pięknie
przechodziło przez przechodziło płynnie
do, do tego klosza, do takiej bombki. Wie
pan, jak wygląda, jak wygląda, jak wygląda
konwalia? Jedna strona jest wyżej, druga
jest niżej. Tylko nie było tego pokrętła.
To się pięknie
wkomponowało
w ten, no w tą część.
Takie idealne połączenie bez widocznych
tam jakichś śladów.
Dlatego, dlatego wiedziałem, że to jest w
ogóle inne, inne, inne w ogóle miejsce. No
nie było takiej technologii, wie pan, że.
Bo teraz jeszcze może chyba można by
było, można by było gdzieś znaleźć taką,
takie specjalne, na przykład jakieś
klosze, żarówki, że się wciska, wie pan,
może coś takiego jest? No ale to były lata
dziewięćdziesiąte, także to nie mogło to być
technologicznie, no, zrobione. No tak mi
się wydaje. No nie widziałem w każdym bądź
razie w sklepach czegoś takiego, nawet i
w tej chwili czegoś takiego
nie ma. No
to zrobiło na mnie naprawdę cholerne
wrażenie i o tym całkiem zapomniałem, żeby
powiedzieć No to, to dość.
A mam takie pytanie, czy próbował pan to może jakoś
analizować to zdarzenie, to swoje wyjście
z ciała pod kątem jakichś pojawiających się
może zauważonych symboli?
Nie, nie. To znaczy co pan ma na myśli, mówiąc symbole?
No jakieś takie coś, coś, co przykuło pana
uwagę. I później jakaś jakaś taka próba
analizy, analizy, co to coś może oznaczać?
Proszę pana, mm, ja jak coś takiego, jak
coś takiego by się wydarzyło, to ja
poproszę pana przecież ja przez, przez,
przez te wszystkie lata, to zanim, zanim
poszedłem spać, to ja o tym myślałem. Wie pan, o tym
tak mówię. Po prostu cały czas mi to
siedziało w głowie. Nie, to nie jest, nie
było to jakieś traumatyczne przeżycie, a
nawet powiem panu, no
też nie mogę powiedzieć, że to był szok.
Wie pan, dla mnie to,
to pojęcie, ten termin jest nadużywany.
Tak jeszcze tak mówiąc na marginesie, no
bo dla mnie szok dla człowieka to jest
wtedy, kiedy na przykład wypadnie z
dwunastego piętra i przeżyje, bo wpadnie w pryzmę,
dał im, dajmy na to, śniegu i przeżyje,
albo na przykład na oczach rodzica ginie
rodzina. Wie pan, to można przeżyć szok.
Dlatego moim zdaniem, no to było raczej zdumienie,
yy, jakieś no
zdenerwowanie jakieś, ale, ale na pewno,
na pewno nie szok. No przeżyłem to jakoś,
jakoś na inny sposób. To było
dla mnie przede wszystkim, no byłem
zdumiony czymś takim, czy czymś, z czym
się po raz pierwszy spotykam.
No a
tak
znowu mi się przypomniało. Jeżeliby tak w
ogóle jeszcze wrócić do tego momentu,
kiedy miałem około dziesięciu lat, prawda?
Pamięta pan to? No zacząłem od tego. No
proszę pana, w tym okresie coś mnie uwierało w gardle.
Kiedyś te kibelki były takie, że nie
leciało od razu do dziury. Tylko to był chyba ten
warszawski. Być może, nie wiem, jak to się
nazywało. I proszę pana, dostałem jakiegoś nagle
kaszlu i poszedłem do kibelka i coś mi się
oderwało przegrody nosowej. I proszę
pana, dzisiaj to
bym to wyrjął. Ja się temu przyglądałem,
bo było to tak dziwne. Dzisiaj pomyślałem,
że to mógł być implant, nie pan, wtedy-
To było przed tym, przed tą obserwacją
tego bedroom visitors, czy, czy, czy już
po.
Tego faceta? To było, to
było mniej więcej w tym czasie, ale chyba
po tym. I proszę pana, wyplułem i
patrzyłem na to chyba z pięć minut zanim
spuściłem wodę. A wyglądało to
tak.Dokładnie tak, tak. Miało średnicę,
miało-- to było takie sferyczne, koloru
kości słoniowej, lekko wydłużone, lekko.
Natomiast z jednej strony miało takie
ząbki, proszę pana, tak jakby, może nie
przystawki, ale takie ząbki z jednej
strony. Dzisiaj to bym
wydłubał i dałbym, dałbym pod mikroskop,
bo taka, taki, takie
doda-- taka dodatkowa historia, która się
łączy właśnie z tym okresem. A tak
generalnie, generalnie no to ja już tak
sobie za bardzo nie kojarzę jakichś,
jakichś innych takich
yaay. A jeszcze wie pan, jeszcze, bo to
jest paranormalion. To już nie dotyczy w
ogóle spraw ufologicznych.
Byłem kiedyś w latach,
w drugiej połowie lat siedemdziesiątych z
córką na-- malutką córką takim składaczku
w Parku Saskim. No i leci do nas taka stara, taka
stara Cyganka. Sekunduje jej taka młoda
Cyganka. Żona widzi, że się coś święci.
No to w długą, bo ona
nie lubi takich spraw. No i
ja takich, ja z kolei nie pamiętam nigdy.
Zobaczymy, co się z tego wykręci, że tak
mówiąc kolokwialnie.
Usiadłem na-- i to dobrze zrobiłem, bo
usiadłem na ławce. No i ona mówi tak:
wyczuła, że mam parę złotych, no bo Cyganka. Ale
za dużo, za dużo nie miałem. W każdym bądź
razie mówi tak: "Powróżę ci, daj tu parę
złotych". No akurat miałem przy sobie, no
na dzisiaj powiedzmy dziesięć złotych.
Dałem jej te dziesięć złotych. I ona mówi:
"Powróżę ci". Ja mówię: "Dobra, dobra".
No tam opowiada, że tu miała wypadek. No to się zgadza.
Eee, no ale mówi tak, bo teraz powiem ci
po imionach. Ty masz rodzinę. Ja mówię:
"No, mam rodzinę, tak jak większość
naszych". No tak. No ale jak zaczęła mówić
po imionach, proszę pana. No to dobrze, że siedziałem.
Ale jeszcze była taka sytuacja, że
moja przyrodnia siostra mieszkała
wtedy, no już teraz nie żyje.
Umarła na raka bidula, no ale między
innymi przez palenie papierosów. Ale to
nie o to chodzi w tej chwili. I mówi:
"Tak, masz, masz, masz
kogoś bliskiego, jest za granicą". No to
zaraz sobie pomyślałem o siostrze. Ma na
imię Helena. No i dobrze, że usiadłem na
ławce, bo mi się nogi ponownie ugięły
i proszę pana, no i przekazałem,
przekazałem, a że, a że, że wyczuła, że
już kasy w kieszeni nie mam, więc
momentalnie podniosła je i poszła.
Także... No nie wiem, jak one zdobywają
ten, te informacje z przestrzeni, no
ale miało to miejsce. No byłem, byłem, no
przez cały dzień zdenerwowany [śmiech], że
tak się wyrażę.
No pierwszy raz mi się coś takiego
zdarzyło, no a później jakoś to się z tymi przygodami,
przygodami różnymi
zaczęło się wydarzać. Ale ja opowiedziałem
to panu. Tak wygląda, jakby tego dużo
było w moim życiu. Nie, ja to, to Wszystko
skompresowałem,
skompresowałem do
kupy i to tak może wyglądać, ale tak
naprawdę to w moim życiu, jeżeli chodzi o
sprawy paranormalne, to tam specjalnie
dużo nie było, tylko tyle, co panu
opowiedziałem na przykład, na przykład,
ale jeżeli ma coś się złego wydarzyć, załóżmy,
śnią mi się zęby, no to wiadomo, będzie
jakiś problem, prawda? Finansowy czy coś w
tym rodzaju. Brudna woda? No to wiadomo,
jest jakiś, na pewno będzie jakiś problem
dzisiaj czy jutro. I to się wszystko u
mnie sprawdza. No na przykład, ale już nie
będę mówił, co mi się dzisiaj śniło, dlatego
już zostawmy to. W każdym bądź razie, w
każdym bądź razie, jeżeli to jest możliwe,
to chciałem pozdrowić wszystkich. Jeżeli
ktoś będzie mnie słuchał, pan puści to na
antenie, to chciałem pozdrowić wszystkich,
z którymi się zetknąłem
w Białej Podlaskiej. Chciałem pozdrowić
żyjących ufologów
[śmiech] no i koledzy, z którymi się raz na
jakiś czas tam
odzywam telefonicznie od wielkiego dzwonu.
No i tyle.
Ja mam takie jeszcze pytanie odnośnie tego
zdarzenia, tego co tam pan wypluł. Czy
odczuwa pan może jeszcze jakieś inne
fizyczne dolegliwości? Nie wiem, jakieś
dziwne odczucia, czy tylko to coś w gardle?
Nie, nie nie.
Byłem zdrowym chłopakiem.
Nic mi nie dolegało. Nie miałem żadnych
spraw. Nie, absolutnie nic, nic.
Czyli na tym wypluciu tego obiektu cała
sprawa, że tak powiem, się skończyła?
Tak, tak, dokładnie.
Tak sobie
przypomniałem pewną rzecz, proszę pana.
Więc
wie pan, bo to się
człowiekowi tak klapki otwierają, mózg,
mózgam.
Pan pracuje pod tym kątem, jak człowiek
myśli na ten temat. No więc tam mam takie
kilka wątków, dosłownie tak w
kwestii uzupełnienia
tego materiału, który panu podałem. Więc
taki pierwszy to taki już, bo
chodzi o-- w zasadzie podałem panu taki jeden sen,
który mi się przyśnił. Był dość ciekawy,
jak pan pamięta. Natomiast są jeszcze tam
jeszcze chyba dwa albo trzy. Tu coś
zapisałem. No i jest na przykład coś
takiego jak
taka dziwna sytuacja, ale to już-Yyy, w
takiej formie materialnej. To było tak ze
dwadzieścia parę lat temu. Może, może
nawet, może jeszcze wcześniej, może ze
trzydzieści lat temu, wie pan. Jechałem z żoną,
maluchem. No i, yy, jechała, znaczy,
nierozważnie tam skręciła w lewo
troszeczkę i tarisiarz się zdenerwował z
tyłu. Ale to tak strasznie. [chrząka] No
oczywiście tam machnęła
światłami, przeprosiła, ale, ale był taki
zawzięty, że, że chciał nam
włomotać. No więc, yy, yy, wyprzedził nas
swoją bryką. Zatrzymaliśmy
się, wyskoczył, żeby nam przeładować. No
ale jak? Ale, no, jeśli
ja należę do takich przeciętnych ludzi,
wie pan, w swojej posturze. Wyskoczył z
łapami do mnie, popatrzył na mnie i jakby
go coś wywaliło do tyłu, wie pan? Nie
wiem, co się stało, jak zobaczył [śmiech].
Kurczę, no
ja wiem, co mógł zobaczyć? No,
wystraszył się czegoś. No, w każdym bądź
razie.
No, pamiętam to do dzisiaj, tą sytuację.
Taka była napięta, ale z drugiej strony, no taka dziwna
to jest raz. Na przykład, ale wrócę do
tych snów, bo to jest właśnie ciekawe.
On troszeczkę trąca o Mudego bodajże,
wie pan, no ten to mówi-
No tak, to z doświadczenia z pogranicza
śmierci i tak dalej, tego typu rzeczy, no
tak Prawda? Ale to się zdarzyło
trochę wcześniej niż ten Mudy tam,
powiedzmy, opisywał te swoje, te swoje
przypadki. Otóż ja byłem młodym
chłopakiem, to miałem taką sytuację. W
nocy śniło mi się, proszę pana,
śniła mi się taka. Oczywiście to było,
rozgrywała się akcja w kosmosie. Ja byłem
zawieszony, w jakimś tam punkcie i
obserwowałem. Obserwowałem
taką masę, ale pod sobą taką masę ludzi
przemierzającą przestrzeń. To znaczy jedni
w prawo, drudzy w lewo.
To było takie, trudno mnie to określić,
ale takie jakieś
zatrważające tej swojej wymowie, w tym
swoim obrazie, w swoim przekazie.
I później, jak przeczytałem Mudego,
Mudego, być może ktoś inny o tym nie
pisał, bo ja Mudego czytałem już ładnych,
ładnych parę lat temu i nie wiem, którą
książkę czytałem
i sobie skojarzyłem właśnie ten sen, proszę pana.
No to akurat o tego typu obserwacjach
sporo osób, sporo tam
zgłębiaczy nieznanego pisało Raymond Moody,
Robert Monroe, Bruce Wayne-
Ale później mi się skojarzyło, jak
przeczytałem tą z tym moim snem sprzed
lat. To jest to nie to, że to mi się
skojarzyło, bo
to znaczy, że najpierw
przeczytałem, a później mi się coś
przyśniło. Nie było odwrotnie. Natomiast
następna historia taka,
na przykład miałem taki sen. No tak,
takie, takie, takie
krótkie wątki. Na przykład miałem taką, taką sytuację.
Jak byłem dzieckiem, to jeździłem,
jechałem z ojcem
z jednego miejsca Warszawy do drugiego. No
i miałem taką nawet tę chorobę
lokomocyjną pamiętam. I, yy, kiedy jeździłem
w nocy, to były takie lampy zapalone, to
było chyba na Mokotowie, czy tam gdzieś
dalej, w miejscu gdzieś mniej więcej te
lampy, jak się zjeżdżało, w tym tam koło
Belwederu. No nie wiem, już nie pamiętam
dosłownie. W każdym bądź razie te lampy
zapalone i to mi się bardzo skojarzyło
później z takim snem, taką aleją gwiazd,
wie pan, takie jak śpiewała ta sościska, prawda? I
właśnie przymierzanie, przymierzanie
między, między gwiazdami
mojej osoby,
to właśnie bardzo mi się utkwiło w tym,
tym i nawet, nawet
przy takich
sytuacjach, gdzie były, były kiedyś takie
w miastach organizowane
miejsca
zabaw, prawda? Na wolnym powietrzu, gdzie
były zawieszone lampiony, to takie, takie
było jakby uderzenie w splot słoneczny, że
chorobcia, ja już to gdzieś widziałem,
ale, ale nie tu, tylko tam gdzieś w
szerszym, większym wymiarze.
No i na przykład- Czekaj, trochę jak Bederowi?
Tak, tak tak tak tak. Ale to trudno mi
opowiedzieć takim ludzkim językiem.
Przełożyć to na, yy, na
tak bardziej zrozumiale, prawda? No.
Brakuje
pewnych pojęć, pewnej terminologii, żeby
to jakoś ująć tak bardziej zrozumiale. No
i miałem jeszcze
coś takiego. A jeszcze takie dwa wątki.
Jeden to jest taki, że jestem
gdzieś zawieszony na jakieś tam, znaczy
nie zawieszony, tylko jestem na jakimś
miejscu. Mam grunt pod nogami, tylko że
to jest nawet spory obszar, tak jakby
dryfująca, dryfująca, proszę pana. Ale to
ja mówię cały czas o snach. Dryfująca, taka,
taka spora połać ziemi, na której są
zabudowania. Oczywiście to jest mrok,
półmrok. Ale co ciekawe, że w takich
sytuacjach zawsze przy mnie stała jakaś
postać, jakiś
raczej męski.
Raczej to był
płci męskiej człowiek.No starsza osoba.
Oczywiście ja byłem oczywiście wtedy dzieckiem, no
tak jakby Coś jakby przewodnik.
Jakby przewodnik właśnie. I to w takich
snach. To jeszcze kilka razy, bo wiele
razy było coś takiego, że zawsze się
pałętała przy mnie jakby osoba
towarzysząca. Nie tą z twarzy, nie, nie
było tam jakieś,
nie zwracałem uwagi na jego twarz. Na, kim
on jest? No była przy mnie tak jak
teraz. Tak sobie kombinuję, że mogła to
być osoba taka, taki jakby anioł stróż. No
powiedzmy. Następny wątek, proszę pana,
to jest następna, następna historia.
Krótka, to jest taka jak, tutaj zapisałem
właśnie, żeby nie zleciała mi. Na przykład
śni mi się coś takiego, że stoję na
takiej górze. No, no
jak jakiś wzniesieniu, dajmy na to ciągle
to się rozgrywa w takiej sytuacji
raczej
nocnej, prawda? No i widzę
w perspektywie takie latające
kule,
spore kule, ale w odległości kilku
kilometrów. Jedna z nich się zbliża.
Ludzie zaczynają uciekać. No ja z
ciekawością, no też się martwię, też się
boję w tym śnie oczywiście, ale idę w tym
kierunku, bo ciekawość jednak jest
silniejsza od, od strachu. I wyczuwam, wyczuwam w tych,
w tych kulach wyczuwam,
jakby to powiedzieć.
Szukam, szukam, szukam odpowiedniego
terminu. No jest taka groza, tam groza. Tak,
wyczuwam grozę z tych obiektów taką. Ale,
ale wiedziałem, że
nie będę miał z ich strony jakiejś
krzywdy. Nie wyrządzą mi jakiejś krzywdy.
No ale, ale jednak tą grozę- Z jednej
strony się pan tych obiektów jakby bał, a
z drugiej strony miał pan świadomość, że
nic z ich strony panu nie grozi, tak?
Że krzywdy nie zrobią. Ale, ale waliło,
mówiąc kolokwialnie, grozą wyczuwalną, grożą, prawda?
Taką atmosferę wokół siebie jakby roztaczały
Tak, takiej grozy. To było. No i jeszcze
jeden taki na zakończenie. No mam
nadzieję, żebyśmy się więcej nie... Ja to
tak traktuję jako, jako taką spowiedź,
żeby to, żeby to mi się tak wie pan, to mi
się przykleiło tak do, do mojej osoby, do
mojej psychiki to wszystko. Chciałbym to
wszystko tak jakoś zrzucić, tak? Wie pan,
już mam tego dosyć, bo cały czas, wie pan,
tak jakoś mnie jakoś mnie oblepiło te, te
wszystkie takie
sytuacje. Chociaż to, jak powiedziałem
wcześniej, to tak skompresowało się tak
w tej mojej opowieści, bo to się działo na
przestrzeni wielu lat, także to nie to, że tam się
ciągle mi się takie coś przydarza, prawda?
I jeszcze jedno takie, a ja jeszcze coś mi
się przypomniało. Właśnie, jak byłem
takim młodziutkim człowiekiem. Ile ja
mogłem mieć przed tym lat? Powiedzmy
dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć? No
ale nieważne, mniejsze plus minus.
Wcześniej zmarła babcia, w
siedemdziesiątym bodajże czwartym tak,
siedemdziesiątym czwartym babcia mi zmarła
i ona miała, wtedy jak wyparła to miała
sześćdziesiąt dziewięć lat. Ja ją zawsze
pamiętałem jako starszą panią, prawda?
Ja-- ona w pewnym momencie przyszła do
mnie w śnie, była
to była dziewczyna taka niezła, mówiąc tak
po naszemu, tak, tak, potocznie taka
niezła szprycha, bardzo ładna dziewczyna,
bardzo ładna dziewczyna. Mogła mieć wtedy,
ja wiem ile? Z osiemnaście, dziewiętnaście lat.
Z taką, miała taką koszulkę niebieską,
podobno taką jak moja żona. Kiedyś mi
nosiła taką, taką bufiaste, bufiaste takie,
miejsca. Nie znam się na tych rzeczach.
Taka,
garsonka, koszula taka, taka bufiasta,
krótka. No i oczywiście dżinsy, dżinsy
obwisłe,
pokazujące jej taką fajną, fajną, taką
figurę. Miała z osiemnaście,
dziewiętnaście lat. No, piękna dziewczyna
i wiedziałem, że to jest moja babcia. To
jest ciekawe, nie? Ja ją zawsze pamiętam.
Widziałem zawsze ze zdjęć,
na bieżąco, jako, jako,
jako zmęczoną życiem, steraną kobietę. A
tu widzę ją osiemnasto, osiemnastoletnią,
dziewiętnastoletnią, zgrabną, ładną,
uśmiechniętą dziewczyną
witającą mnie i to zapamiętałem do
dzisiaj. No i tak na zakończenie jeszcze
mi się przypomniało. Taką niedawno miałem,
taki sen parę lat temu. Otóż
takie pływające osiedle, to znaczy takie osiedle, które
taka jakby powiedzmy, dzielnica, gdzie są
domki jednorodzinne, takie typowe, nie
wiejskie, nie miejskie, takie willowe, prawda? I to
rozgraniczone
ulicami, gdzie zamiast powiedzmy, takiej
zwykłej drogi asfaltowej
była przestrzeń, pod którą było normalnie
było widać kosmos, prawda? Dookoła. I to
było wszystko takie zawieszone. A ja sobie
tak między tymi, między tymi,
między tymi domami sobie hasałem jako
świadomość, no powiedzmy, no i to tak by było tyle.
Powiem panu- Tak mi się skojarzyło jak pan opowiadał
ten sen o tej babci, to mi się skojarzyło z
relacjami, chociażby z audycji "Mówią
Świadkowie". Była taka relacja
niedawno-Eee, gdzie we śnie po prostu
jednej naszej słuchaczce ukazała się jej
znajoma, która zmarła rok wcześniej. No i
w tym śnie pokazała się jakoś tak
dwadzieścia lat młodsza. Nie wiem, czy pan
słuchał tego odcinka.
Nie, nie, nie, nie, nie, nie.
No to polecam.
W takim razie moja babcia przebiła, bo jak
umarła, to miała powiedzmy tam prawie
siedemdziesiąt lat, sześćdziesiąt dziewięć,
a tutaj miała, wyglądała na jakieś
osiemnaście,
dwadzieścia lat.
O matko, pięćdziesiąt lat się cofnąć to
jest niezły wyczyn.
No, no, no ale, ale to jest ciekawe, że ja
ją w ogóle poznałem, że to jest kochana babciu,
[śmiech] no bo jakby było tam dwadzieścia,
to jeszcze wie pan, no to, to
jeszcze, jeszcze bym kojarzył, powiedzmy, patrząc miarą
tą ziemską, prawda? A tutaj nagle jest
taka przepaść, przepaść prawie
pięćdziesioletnia. I ja podchodzę i mówię
babciu kochana, nie? [śmiech]
Podobne, podobne też historie opisuje choćby
Robert Monroe w pierwszej swojej książce
Podróże poza ciałem.
Tam jest taki wątek, że on wyszedł z
ciała, opuścił ciało i zamarzył sobie,
żeby spotkać się z jakimś tam swoim
przyjacielem. I się okazało, że tego
przyjaciela na początku nie rozpoznał. No,
ale po jakimś czasie widzi jakąś postać
tam jakiś facet sobie dyskutuje z innymi
facetami i nagle tak zaczęli na siebie
patrzeć i się i się zorientował, że to
jest ten jego przyjaciel, tylko no taki
sporo, sporo młodszy. Ja też miałem coś
takiego kiedyś, niedawno z moją taką
przewcześnie zmarłą przyjaciółką. Zmarła
niestety w wieku osiemnastu lat i miałem taki sen.
Taka gromadka dzieci, jakby jakiś
karnawał. Dzieci, powiedzmy na oko ośmio
siedmioletnie może. No i widzę, rozpoznaję
tą moją przyjaciółkę i za chwilę jakby
sceneria się zmienia. Jestem w tym samym
miejscu, tylko dzieci troszkę już starsze.
Właściwie to już młodzież
i też w tym samym miejscu zobaczyłem tę
samą przyjaciółkę, tylko już też
oczywiście starszą.
No właśnie. [śmiech]
I to są takie sny, przy których człowiek po prostu
jedyne co potrafi skomentować, to aha.
No właśnie, ale
właśnie to jest ciekawe, że niektóre,
niektóre sny są takie, proszę pana,
tak jak mi się kiedyś tam śniła wieża
Babel, załóżmy. No śniło mi się, że jestem
na jakimś piętrze i wiem, że to jest
wieża Babel. Pode mną hasają Murzyni, na górze,
na górze, dajmy na to, Żydzi. A jeszcze
wyżej wiem, że ktoś jeszcze tam jest [śmiech]
Proszę pana, no, no niektóre. Nieraz
człowiek, jak jest przemęczony, tylko wie pan-
Taki trochę rasistowski sen Żydzi nad Murzynami.
Ale proszę pana, ale nieraz to jest tak,
że no nieraz to taki człowiek, jak jest
zmęczony, to, to ludzki komputer potrafi
prawić różne cuda. Ale na przykład
są-- miałem sny, które, które, proszę
pana, no nie można byłoby wytłumaczyć, że
to jest jakieś, jakieś fantazjowanie
naszego ludzkiego komputera, mózgu. Bo proszę pana, bo
ma swoją spójną, taką jakąś logiczną, no, konstrukcję
myślową, prawda? Na przykład jeszcze
wcześniej panu opowiadałem, ale na
przykład było coś takiego, jak ja kiedyś
chodziłem do przedszkola, no to była,
to był, to były lata pięćdziesiąte,
powiedzmy tam wczesne pięćdziesiąte.
Pamiętam, miałem tam
pięć lat czy tam gdzieś powiedzmy około
pięciu lat i chodziłem takie przedszkole,
gdzie klocki były, proszę pana,
drewniane, bo to było już,
to było niewiele tak lat po wojnie, nie
było jeszcze tego tak przemysłu. I te
klocki były drewniane, toczone, drewniane,
tylko polakierowane, prawda? I
powiedzmy, miałem taki sen
później jako chłopca, pamiętam to, bo
wydał mi się dziwny,
bo bawiłem się klockami bardzo kolorowymi.
To wtedy, to wtedy nie miało
miejsca. No żeby, żeby na przykład w
sprzedaży wtedy, za socjalizmu nawet te,
te wszystkie te zabawki to były takie w
ogóle szare, prawda? Wszystkie. Natomiast
tam bawiłem się z dzieciakami, klockami
pięknie kolorowymi. To jest takie,
takie, takie było dla mnie bardzo
zastanawiające. No tam miałem te, miałem
te, te zabawki takie kolorowe, takie
przedziwne, kolorowe. Natomiast, natomiast
pamiętam te czasy, kiedy się bawiłem tymi
klockami. Były takie, takie zwykłe,
szare, ale były przyjemne, bo były
drewniane. A teraz mamy te plastiki,
prawda? Kolorowe, różne kolory, takie,
owakie, siakie, przepych tych kolorów.
Natomiast wtedy to były takie czasy takiej
szarości. No ale ja myślę, że nawet i w
takich, w tamtych czasach, jak człowiek
się bawił, to miał, to pobudzał
wyobraźnię, prawda? Zamiast samochodu to miał
drut, fajerkę i udawał, że jedzie
samochodem, prawda? Także ja nie wiem, czy
to nawet nie, nie było lepsze dla umysłu
niż obecne te zabawki, prawda?
No człowiek bardziej musiał tą wyobraźnię
uruchomić.
Jest wszystko na miejscu, prawda?
No tak.
W zależności od zamożności
tego... W każdym kiosku można kupić
kolorowe w tej chwili za grosze nawet zabawki, no.
No, można nawet zabawkę wydrukować na drukarce 3D.
Dokładnie, dokładnie. Także wie pan, no,
mam nadzieję, że już mi się więcej nic nie
przypomni. W każdym bądź razie, no
najbardziej w zasadzie z tych wszystkich,
z tych wszystkich to mi się najbardziej,
najbardziej uderzające było, co panu
powiedziałem, no to właśnie ta przestrzeń,
ta przestrzeń, proszę pana.I jak ci tam
ci ludzie tam
sobie wędrowali. No dla mnie to było nooo
zdumiewające. Może nie przerażające, ale
takie zdumiewające. No i tak oglądając z
pewnej perspektywy, bo tam, no jak tak w
przestrzeni kosmicznej to nie ma pojęcia
góra dół daj powiedzmy, prawda? Ale punkt
odniesienia tam, gdzie ja byłem załóżmy
pode mną, pode mną, prawda? Takie tumany
tych ludzi przemieszczających się gdzieś w
przestrzeni. No takie dziwne w ogóle
takie rojenia
umysłu [śmiech] Ale jak skonfrontowałem
to, to znaczy skonfrontowałem, jak to
przeczytałem, przeczytałem bodajże
Mood'ego, no nie chciałbym skłamać. No to,
to tak sobie skojarzyłem ten mój sen. No,
czyli że jak w jakiś sposób się to pokrywa, prawda?
Z faktami.
No tych tumanych ludzi, to ja panu powiem, że też
podróżnicy poza ciałem często w swoich książkach
wspominają. No i
słyszałem też taki opis od fizyka z NASA.
Nie wiem, czy pan kojarzy takie nazwisko
Tom Campbell. On był niedawno w Polsce, a w 2018 roku
i też podczas sympozjum w Krakowie o czymś
takim wspominał. Było takie sympozjum o
meandrach świadomości i tego typu
rzeczach. No i on po prostu ze sceny też
wspominał, że coś takiego obserwował.
Czyli coś tam jest na rzeczy. Czyli jednak jest.
Tam przemieszczają, tułają się te, te istoty
prawda? Tylko że, tylko że no
ja obserwowałem, to nie wiem, jak on to opisywał
dokładnie, ale no formy ludzkie w każdym
bądź razie, no człekopodobne tam się tam
przewijały.
No też o takich wspomnieniach, o takich
formach, formach ludzkich, postaciach
ludzkich przechodzących z jednej strony na
drugą też, też w taki sposób to opisują.
No ale wie pan, jeszcze na mnie, na mnie
duże wrażenie jeszcze, jeżeli chodzi o te
sny. Wie pan, to mnie naprawdę to... A
jeszcze właśnie te, te kule, które tam, o
które panu opisywałem, to one, to one wydawały
taki dźwięk. Ale to nie był dźwięk. Wie
pan, to jest tak, jakby jakby,
jakby
w uszach był magnes i, i
gdzieś niedaleko był drugi magnes, który,
który przyciąga.
Nie potrafię tego powiedzieć. Wie pan, to
mi jest trudno powiedzieć takie łołł, coś
takiego, takie, takie, taki dźwięk. Ale to
nie dźwięk, no to takie
magnetyczne dźwięk jakiś taki wie pan Łoł.
Jak się zbliżało to do mnie i oddalało
się, wydawało taki dźwięk. No i takie
wiało to grozą od tego, wie pan? To, to,
to się, tego się, tego się nie zapomina.
No ale na szczęście to wszystko, to
Wszystko mniej więcej z grubsza co się
działo, to
to trwało cztery, pięć lat. Wie pan, to
się wszystko uspokoiło. Także to było
na przestrzeni tych, tych czterech, pięciu lat, to się
wydarzyło. No i jeszcze tam panu wcześniej
opisywałem tą dziewczynę, tak?
Która, która tam widziała,
którą tam taka siła wyrzuciła, wyrzuciła
pod sufit. Może pan pamięta niedawno to
panu mówiłem. No to teraz ktoś zamieścił
na Facebooku właśnie tą opowieść, którą
nomen omen, co panu opowiadałem, nie?
[śmiech]
No przeczytałem, no i podpisałem się, że,
że właśnie znałem tą osobę,
tą osobę osobiście, że tak się wyrażę.
No i to by było tyle.
I to już wszystkie historie, jakimi
podzielił się z Radiem Paranormalium nasz
słuchacz z okolic Szczytna. Osoby
interesujące się ufologią zapewne bardzo
ucieszy fakt, iż w kolejnych odcinkach
również nie zabraknie relacji o
obserwacjach UFO. Wysłuchaliście Państwo
szesnastego odcinka podcastu mówią
Świadkowie. Mówił do Państwa Marek Sęk
Ivellios. Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnym odcinku. No i oczywiście w
imieniu swoim oraz całej ekipy Radia
Paranormalium pragnę życzyć Państwu, w
trudnej dla nas wszystkich sytuacji
epidemicznej dużo odporności i
wytrwałości. No i oczywiście tego, aby ta
sytuacja jak najszybciej wreszcie się
skończyła. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarny 32
746 00 08.
32 746 00 08. Komórkowy 530
620 493. 530 620 493.
Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 3608 80
02. 3608 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/uokośnikRadioParanormalium.
Czekamy także na Państwa i maile pod
adresem radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. W razie gdyby pod
naszymi telefonami nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo serdecznie prosimy
sprecyzować, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych.
Prosimy ponadto o podanie numeru, na który
mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.