Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby, w sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, no, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie,
takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium rozpoczynamy
piętnasty, bardzo przez wielu upragniony i
wyczekiwany odcinek podcastu Mówią
Świadkowie, a upragniony i wyczekiwany
dlatego, że zgodnie z zapowiedzią będzie
wypełniony relacjami o obserwacjach UFO i
zjawisk zaliczanych do takiej kategorii
około ufologicznych. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu.
Dzisiejsza audycja będzie podzielona na
dwie części. W pierwszej części powrócimy
do sprawy zbiorowej obserwacji UFO nad
Kętrzynem w roku 1995. Wysłuchamy
bowiem wypowiedzi dwóch kolejnych świadków
tej obserwacji. W drugiej zaś części
usłyszymy z kolei kilka relacji
przekazanych przez naszego słuchacza
mieszkającego obecnie w Danii. W tym jądro
całkiem świeżą relację o obserwacji UFO
pod koniec grudnia 2019 roku. Zanim jednak
przejdziemy do rozmów ze świadkami,
tradycyjnie przypomnę kontakty, pod
którymi możecie Państwo nadsyłać swoje
relacje. Nasze numery telefonów to 32 746
00 08,
32 746 00 08. Komórkowy 530 620
493, 530 620 493. Skype:
radio.paranormalium.pl. Można także do nas
pisać na Gadu-Gadu pod numerem 36
08 80 02. 36 08 80 02. Jesteśmy także na
Facebooku. Adres naszego fanpage'a to
Facebook.com/radioparanormalium. Można
również wysyłać nam maile na
adres radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl.
Wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość. Przy okazji gorąca prośba do
osób nagrywających wiadomości na skrzynkę
głosową. Bardzo serdecznie prosimy, aby
przynajmniej ogólnie opisać, w jakiej
sprawie chcecie się Państwo z nami
skontaktować, ponieważ sama wiadomość na
zasadzie halo, halo, dzień dobry, proszę o
kontakt, do widzenia — tak po ludzku nic
nam nie mówi i po prostu nie wystarczy.
Ponadto słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bardzo serdecznie prosimy o
podanie numeru telefonu, na który mamy
oddzwonić. Przejdźmy zatem do
przygotowanych na dziś relacji. Tak jak
już mówiłem, w pierwszej części
dzisiejszej audycji powracamy do sprawy
zbiorowej obserwacji obiektu
przypominającego spodek. To znaczy, taki
zarys utworzyła widoczna grupa świateł w
okolicach Kętrzyna w 1995 roku. Jak
Państwo zapewne pamiętają, w dziewiątym
odcinku naszej audycji zaprezentowaliśmy
obszerną rozmowę z jednym ze świadków
manifestacji tego obiektu bądź obiektów.
Szczęśliwie naszemu słuchaczowi udało się
namówić jeszcze dwie osoby: siostrę oraz
wujka mieszkającego w miejscowości Ryn do
odbycia krótkich rozmów i opowiedzenia,
jak całe zdarzenie wyglądało z ich
perspektywy. Rozmowy ze świadkami
zaprezentujemy już za moment. Najpierw
jednak gwoli przypomnienia wysłuchajmy
wybranych fragmentów rozmowy
zaprezentowanej w dziewiątym odcinku. Będą
to fragmenty odnoszące się do wyglądu i
zachowania obiektu oraz jego wpływu na otoczenie.
One istotne, dlaczego-
95 rok, kiedy dokładnie doszło do tej
obserwacji, jaka to była miejscowość- To było lato-
Jak to wyglądało?
Lato niedaleko Kętrzyna. To jest, wie pan,
tam jest gierłoż. Całe zdarzenie zostało
opisane w gazecie kętrzyńskiej. Moi
rodzice opowiadali. Kupili ten artykuł,
opowiadali, że wojsko po prostu wyciszyło
to w ten sposób, że uznali, że to było
country w Mrągowie. Pan wie, że jest coś
takiego. Natomiast między Kętrzynem a
Mrągowem jest odległość ogromna. Po drugie
światła odbijają się na niebie, a nie
rzucają prostej linii światła na trawy. No
i po trzecie moja mama z moją ciocią,
kiedy to zobaczyły, one wyszły na
papierosa. My spaliśmy pod namiotem koło
domu mojej cioci i mojej babci na takiej
działce, no przy, przy domu. I nagle
mówią, że coś się podnosi spod traw,
zaczyna to światło. Trawy zaczynają
wirować, światło się podnosi, patrzą się
na górę, a tu nagle wielki, ogromny
spodek, sześć rzędów świateł czy dziewięć,
nie pamiętam. Moja mama liczyła z ciocią
te chyba światła, więc ona tam pamięta
dobrze. Obiekt się poruszał bardzo szybko
w sensie z jednego punktu do drugiego.
Bezgłośnie przemieszczał się tak, jakby
szukał czegoś. W trzy punkty sobie obierał
taki trójkąt. I rzeczywiście mój wujek, z
którym już raczej nie mamy kontaktu, też
widział ten obiekt. Tutaj taka śmieszna
relacja. Siedział w warsztacie
samochodowym, zobaczył ten...To było w
Rynie. On był w Rynie niedaleko od
Kętrzyna i mówił, że też to widział.
Zaczął mrugać do nich światłem reflektora,
którym sobie podświetlał samochód. No i
akurat on pił ze swoim kolegą i jego
kolega się schował do kanału pod samochód
i powiedział: "Oszalałeś, oszalałeś?
Przestań do nich świecić, bo jeszcze tu
zlecą". Moja babcia, która wyszła w tej
miejscowości koło Kętrzyna, kiedy to
zobaczyła, świętej pamięci niestety, moja
babcia powiedziała, że koniec świata i
schowała się do domu. No a reszta mojej--
część mojej rodziny tutaj moja siostra,
moja mama akurat są osobami, które mi się
wydaje, że na pewno moja siostra mogłaby
to potwierdzić, tak? Więc jest świadek
taki wiarygodny. Natomiast mój tata nie,
nie będzie chciał na pewno. Ten obiekt był
duży, moim zdaniem duży. Moja mama mówi,
że to około wielkości kilku do kilkunastu
metrów. No i po jakimś czasie odleciał. Te
chmury po prostu się rozstępowały jego, no dlatego...
Mam takie pytanie odnośnie tego spodka.
Czy to był obiekt taki fizyczny? W sensie
czy on w środku był pełny, czy była między
tymi światełkami jakaś taka przestrzeń
pusta?
Te światła były bardzo mocne. Ciężko
stwierdzić, czy to było metaliczne. Po
prostu dla mnie, dla mnie, bo to było już
dawno dziewięćdziesiąty piąty rok, to było
tak, że przestrzeni między tymi
światełkami nie było widać. Ale co to
było? Jak to wyglądało, to panu nie powiem
dokładnie. Jedno wiem, że jak to
przelatywało w stronę na przykład Rynu, to
perspektywa wiadomo stwarzała, że ten
obiekt był widziany bardziej z boku, tak?
To był rzeczywiście spodek, ale nie wiem
dlaczego, do dzisiaj nie pamiętam tak
jakby góry tego obiektu. Bardziej tak
jakby dół, wygięty dół z tymi światłami.
Moja mama bardzo go dobrze pamięta, bo ja
na przykład w swojej pamięci pamiętam tak,
taką rzecz, że dla mnie ten obiekt nie
wiem dlaczego, był wielki jak trzy
stadiony. A moja mama opowiada, że on nie
był większy jak kilka, kilkanaście metrów.
No to nie wiem, dlaczego właśnie
taka jest różnica, rozbieżność między
naszymi relacjami, gdzie ja gdzieś tam też
pamiętam dziewięć rzędów świateł, ona
inaczej to liczyła, no jakoś tak.
Czy ten obiekt imitował jakieś dźwięki?
Wpływa jakoś w ogóle na otoczenie?
Powiem panu tak: ja pamiętam jedno, że
trawa, jak on się zniżał, to trawa na łące
przed tą posesją tak się wyginała, jakby,
jakby w okręg coś takiego. Natomiast podejrzewam, że
ta osoba, która tam wtedy prowadziła to
gospodarstwo, nawet nie zwróciła na to
uwagi, bo, bo to wyglądało jak wiatr. Jak
wiatr czasem ugina zboże, to zostawia takie połacie
nierówno położone, prawda? A nie jak
rzeczywiście piktogramy, tylko po prostu
nierówno położone takie połacie. No to tak
trawa musiała być położona w tamtym
miejscu. Niestety nie, nie było wtedy
jeszcze głośno o piktogramach, więc z
rodzicami nie poszliśmy na tą łąkę, bo to
było dosłownie rzut beretem. Dosłownie, ja
wiem, dwadzieścia metrów, żeby spojrzeć
na tą łąkę, ale jakoś nikt sobie nie
zawracał tym głowy.
Ile czasu trwała cała ta obserwacja?
Ja pamiętam jedno — że moi rodzice wyszli
na papierosa i zawołali nas. My
oglądaliśmy to, nie wiem, kilkanaście lub
kilkadziesiąt minut i poszliśmy spać.
Natomiast oni mówią, że moja mama chyba,
jeśli dobrze pamiętam, mówiła, że to późno
w nocy, jak oni położyli się spać, ale to
już będę musiał dopytać po prostu mojej
mamy, czy to była druga w nocy, czy to
była północ, jak oni poszli spać i to
jeszcze sobie latało. Niby gdzieś tam na
chwilę znikało, bo tak jak mówię, za
horyzont w stronę Rynu się kierowało, raz
w stronę Rynu, a raz w stronę chyba
Mrągowa, jeśli dobrze pamiętam, tak, taki
trójkąt cały czas tworzyło. I tak w ciągu
sekundy potrafiło się przemieścić w tamtą
stronę i widać było go w odległości tam,
że gdzieś tam jest. Za chwilę wracał do
nas, po czym w następną stronę. I tak, też
nie wiem czemu, pamiętam dźwięk, jak nie
było dźwięku, bo moja mama mówi, że nie
było dźwięku, a ja pamiętam takie, takie
szumienie bezszelestne i powrót jakoś.
Natomiast to po prostu przesuwało się,
jakby pan robił teleport, dosłownie.
Czyli te obiekty tego ruchu, tego obiektu,
to przesuwanie się, obiekt wykonywał
takie dosyć gwałtowne manewry, jeżeli dobrze rozumiem.
Tak, dokładnie. Natomiast moja mama mówi,
że po pierwsze nie było dźwięku, po
drugie, że tych rzędów świateł tam było
mniej, tak? Że ten obiekt był mniejszy.
Rozumiem, że poza tą reakcją ze strony
trawy nie towarzyszyły tej manifestacji
obiektu jakieś inne zjawiska.
Pamiętam także chmury, które w ogóle się
pojawiły, bo one się tak jakby rozgoniły,
błyskały kolorowo. Nie wiem dlaczego, ale
od góry. I one tak jakby błyskały kolorowo
w różnych kolorach.
Był to fragment rozmowy zaprezentowanej w
dziewiątym odcinku audycji "Mówią
świadkowie". Polecam Państwa uwadze
wysłuchanie całej rozmowy, gdyż świadek
zawarł tam również obszerny opis bliskiego
spotkania z humanoidalnymi istotami, do
którego doszło tej samej nocy, tuż po
obserwacji UFO. A tymczasem, zgodnie z
zapowiedzią oddajmy głos siostrze naszego
słuchacza. Tak, jakby pani mogła opisać
jakoś swoimi słowami, jak to, jak ta
obserwacja wtedy wyglądała? Bo z tego, co
pamiętam, to było w Kętrzynie w 1995 roku.
Z tego, co brat mi przekazywał.
Tak, tylko to nie było dokładnie w
Kętrzynie, tylko w takiej małej
miejscowości niedaleko Kętrzyna, w
Langankach.
I to było bardzo dawno temu, więc ja nie pamiętam
początku zdarzenia. Pamiętam
już jak, jak to się działo, jak, jak
któryś raz z kolei ten obiekt się pojawił, a ja byłam
malutkim dzieckiem. Miałam
dziewięć lat, więc jak bracia
zawołali, że, że coś jest na niebie, no
to, no to po prostu poszłam i zaczęłam się
przyglądać. Na początku spekulowaliśmy, że
prawdopodobnie to są reflektory z
dyskoteki. No ale jesteśmy ludźmi
inteligentnymi, więc zupełnie to na te
reflektory już po pierwszym razie nie
wyglądało dlatego, że zachowywało się
zupełnie inaczej. To znaczy tam rozganiało
chmury, a i też reflektory tak zanikają.
Natomiast tutaj to światło było
bezpośrednio skierowane na nas też.Eee, no
i widzieliśmy obiekt, który pojawiał się
nad nami,
eee, i, i co jakiś czas, eee, chował się
za takim
niedużym drzewem, a nad nami był ogromny.
Chował się za takim maleńkim drzewkiem
na, na wzgórzu. I tak naprawdę z tego, co
ja pamiętam, no to jest tylko to. Rzędy
świateł na tym obiekcie. To nie było tak,
że i to też jakby wykluczyło
reflektory, ponieważ już nie pamiętam
oczywiście ilości tych
rzędów, tych świateł. Niemniej jednak to
były faktycznie
rzędy
i ten obiekt on
obniżał tą swoją wysokość i był trochę
wyżej,
trochę odlatywał, przelatywał znowu, czyli
trochę tak jakby
był podany teren.
Trochę tak, jakby zmieniał co chwilę
położenie.
Tak, tak, dokładnie. Dlatego my, tak jak
panu powiedziałam na samym początku, natychmiast,
no, doszliśmy do wniosku, że absolutnie to
nie są reflektory, że to w ogóle nie
przypomina. Po prostu człowiek chciał
sobie to wyjaśnić w jakikolwiek bardziej
przyziemny sposób niż, niż to co, niż to,
co widzieliśmy. No i później
okazało się, że wujek, który był
wiele kilometrów od nas, w tym samym
czasie widział to samo.
A w jakiej miejscowości był wtedy wujek?
Ojejku, nie wiem, czy ona się naprawdę tak
nazywa, ale to są Skorupki
nad jeziorem. Mam nadzieję, że to
dokładnie tak się nazywa. I, i co? I
kilka dni później były informacje w Radiu
Mrągowo. Podawali
informację faktycznie, że był widziany
taki obiekt, niezidentyfikowany obiekt, że
wojsko się tym zainteresowało i zaraz po
tym wszelkie informacje na ten temat
zniknęły i już absolutnie niczego nie
mogliśmy się doszukać. Jako że to były
lata dziewięćdziesiąte, no to oczywiście
niestety nie mogliśmy tego w żaden sposób
nagrać, no bo nawet
kamera czy aparat taki, który każdy miał
tam przy sobie po prostu no nie dałby
rady, bo to była noc, więc. No, nie
mogliśmy niestety jakoś tego
uwiecznić, ale na szczęście była tam cała
rodzina, więc.
Pani wspominała, że obiekt pojawił się już
któryś raz z rzędu. Jak długo bracia
obserwowali ten obiekt? Czy dzielili się
jakoś swoimi wrażeniami?
Tak, tak, bo to
ja, tak jak mówię, nie pamiętałam, kto
jako pierwszy w ogóle przed braćmi go
zauważył. Natomiast my wtedy spaliśmy w
namiocie, więc bracia mnie zawołali, jeśli
dobrze pamiętam. W każdym razie na pewno
nie ja jako pierwsza go zobaczyłam, tylko
po prostu wybiegłam z namiotu, żeby, żeby
zobaczyć to. I my w ogóle staliśmy tam
wszyscy i to trwało długo, bo, no tak
z piętnaście, dwadzieścia minut to my na
sto procent na to patrzyliśmy. To nie było
tak, że, że obserwowaliśmy to minutkę,
dwie, to, to się działo. To trwało tak, że
my mogliśmy o tym rozmawiać, zastanawiać
się nad tym. Oczywiście ten obiekt nie był
cały czas nad nami, tylko tak jak panu
wspomniałam, on się chował za to, za to
drzewko. Przeogromny obiekt, naprawdę. Bo
to był no, taki spodek po
prostu. Co prawda ja-- nie widać było
dobrze krawędzi, czyli ja nie jestem w
stanie na przykład panu określić,
nie wiem, czy on był gładki, powiedzmy,
jaki miał kolor i tak dalej, dlatego że te
reflektory, te światła, które były na tym
obiekcie, były tak mocne, że no nie widać
było
tego materiału pomiędzy. I to było
zdumiewające, że no perspektywicznie
to drzewko od nas ono miało tak, jejkuż
bym pana nie skłamała, no może z
nie wiem, czterdzieści, pięćdziesiąt
centymetrów. I ten gigantyczny obiekt właśnie
zlatywał
za, więc musiał no bardzo wysoko też
wlatywać. No trudno jest mi powiedzieć,
ale działo się to tak niebywale szybko,
że no,
no było to coś, coś, czego nie jesteśmy w
stanie zapomnieć.
No właśnie, jeżeli chodzi o kształt, to
jest-- mogę powiedzieć, że wydaje mi się
przynajmniej, że
da się jakoś tak w miarę go określić,
ponieważ brat z tego, co tutaj mówił,
właśnie taki zarys, ta widoczna grupa
świateł utworzyła taki zarys jakby spodka
i brat jakiś czas temu także wysyła mi
rozmowę taką krótką z waszym wujkiem,
który z kolei przyrównał to do takiego
jakby trapezu trochę. Tak więc myślę, że jakoś tam.
Wie Pan co,
może no i tak jak mówię, ja miałam niecałe
dziewięć lat, bo to był dziewięćdziesiąty
piąty. Ja się urodziłam w osiemdziesiątym
szóstym, więc no niecałe dziewięć lat
i tak jest
dla siebie pełna podziwu, że tyle pamiętam,
bo to było moje takie pierwsze zdarzenie i też
w domu jakoś. To znaczy my
żyliśmy w przeświadczeniu, ale takim
bardziej naukowym, że no nie jesteśmy sami
zawsze w świecie. Też na pewno życie
gdzieś jest, ale w domu się o tym jakoś
tak nie rozmawiało. Nie jesteśmy, nie
byli, nie jesteśmy i nie byliśmy ludźmi, którzy
mają jakąś manię na tym punkcie.
Więc dla mnie to było, był taki szok,
że, że i tak
cieszę się, że cokolwiek z tego pamiętam.
Natomiast no na pewno wujek czy prawie o
dwa lata starszy brat
pamięta więcej, prawda.
Brat wspominał także coś o
obserwacji, o tym, jak to zaobserwował
ojciec. Czy ojciec coś wspominał? Jakoś
dzielił się swoimi później wrażeniami,
odczuciami, spostrzeżeniami na temat tej obserwacji?
Ze mną nie dlatego, że ja w ogóle bardzo
mało na ten temat.Z kimkolwiek rozmawiałam
i pewnie też dlatego tak, tak mało z tego
pamiętam, ponieważ środowisko, w którym
się obracałam, raczej było sceptyczne
do takich rzeczy, więc starałam się o tym
nie mówić. Nie dlatego, że nie uważam, że
to jest prawda, bo to jest prawda, a tylko dlatego, że
uważałam, że po prostu konfrontacja w tej
kwestii jest, jest mi do szczęścia
niepotrzebna. Więc no nie, ja niestety z
tatą nic, nic na ten temat.
Jedynie to, że, że faktycznie widzieliśmy
także, że oglądaliśmy, ale ja nie
zadawałam mu żadnych pytań, żeby, żeby
jakoś uściślić, jak on to pamięta.
Bardziej właśnie brata to, to zawsze
interesowało. Ja też miałam taki czas, że,
że szukałam
parę lat temu, szukałam po internecie
informacji, czy ktoś widział coś, coś
podobnego, to faktycznie miałam taki krótki epizod.
No i były to
jakby
to, co ja widziałam przypominało
faktycznie zdjęcia, które na przykład
piloci
amerykańscy obserwowali, a to najczęściej
były takie zdjęcia, które się pokazywały w
sieci. One zaraz znikały i nawet nie dało
się pokazać co drugiej osobie, często
gęsto po prostu były bardzo szybko kasowane.
Ale no
w mojej pamięci
trapezu to jakoś tak
no nie powiedziałabym. Raczej ja pamiętam
kształt taki
taki kolisty więc.
No ale mogę. Tak jak mówię, no minęło tyle
lat, że mogło mi się w pamięci coś, coś
po prostu zaprzeć. Jedno co pamiętam na
pewno to, to faktycznie tą prędkość, a
to takie bardzo niesamowite, niesamowity
sposób, w jaki były rozganiane chmury, bo
tego nigdy wcześniej ani nigdy później już
nie widziałam, żeby no trochę jakby pan
dmuchawą dmuchał w chmury. No to takie
rzeczy się widzi tylko chyba w takich
sytuacjach. To było niesamowite.
Rozumiem, że poza tym
rozganianiem chmur
obiekt żadnego innego wpływu na otoczenie
nie wywierał. Nie odczuwaliście państwo na
przykład jakichś tam zmian temperatury
powiewów powietrza i tak dalej?
Myślę, że jako dziewięciolatka to bym
nawet nie zwróciła na to szczególnej uwagi.
Nawet nie pamiętam, czy z drzewem się coś
działo jak, jak latwało.
Niestety tutaj, tutaj nie pamiętam.
Natomiast
jakoś
jeżeli,
jeżeli byłaby taka naprawdę drastyczna
zmiana, to myślę, że
rodzina by o tym powiedziała, a ja bym to
zapamiętała. Natomiast
skoro
nie pamiętam, abyśmy o tym rozmawiali, a
natomiast pamiętam, że rozmawialiśmy
właśnie o tych chmurach, bo to było
absolutnie niesamowite. No to, to wydaje
mi się, że, że mogło nie być. To, co
jeszcze mi się przypomniało, to, to, że
myślę, że to warto, warte jest poruszenia, że w
Radiu Mrągowo
sugerowali, że prawdopodobnie
akurat dlatego na tym, a nie innym terenie
mogliśmy zaobserwować właśnie
prawdopodobnie ten statek kosmiczny. No na
pewno statek kosmiczny, ponieważ tam jest
mikroklimat i warunki
dokładnie na tym terenie
przyroda jest niezwykle czysta
i
no spekulowali, że prawdopodobnie było to
po prostu badanie, badanie terenu i
zasobów. I to nie ja tylko-
Zdarzają się też obserwacje obiektów, które jakby
poszukują wody i potem się okazuje, że z
jakiegoś tam zbiornika wodnego w jakiejś
części świata wody ubyło nagle
teoretycznie nie powinno nic ubyć, a
jednak jakieś tam. Wygląda na to, że
obiekt się napił, kolokwialnie mówiąc.
Mhm. No dokładnie. No a tam jest
teren Natura 2000, tam jest mikroklimat.
Nie pamiętam już, czy wcześniej, czy
później, ale właśnie z tatą i bratem
raz jeden w życiu, nie będąc w okolicy
bieguna, widziałam maleńką zorzę
polarną. Właśnie tam w tej miejscowości
więc, prawdopodobnie no był tak duży wiatr
słoneczny, że po prostu
gdzieś tam jakieś strzępki tej, tej zorzy
dotarły. Więc no jest, jest to taki teren naprawdę
wybitnie czysty zresztą.
No i chyba też teren, w którym jest
zdecydowanie mniejsze zanieczyszczenie nieba światłem.
Tak, tak, tak właśnie to chciałam
powiedzieć, że niebo jest tak pełne
gwiazd, że no tutaj na przykład na
południu, bo też mieszkam w Krakowie w tym
momencie, no nie ma szans, po prostu
najmniejszych, nawet w górach nie ma szans
zobaczyć takiego nieba,
jak tam może w Bieszczadach. No może.
No ja akurat mieszkałem w Katowicach, więc
mogę o naszym niebie też coś powiedzieć.
Tak, mieszkałam w Katowicach też,
więc zgodzę się z panem w stu procentach.
No także
cieszę się, że mogłam jakkolwiek pomóc i polecam się.
A teraz posłuchajmy, co w tej sprawie do
powiedzenia miał wujek. Tutaj będą dwa
nagrania. Najpierw wysłuchamy krótkiej
rozmowy, jaką z wujkiem odbył nasz
słuchacz na początku stycznia, a zaraz po
tym przejdziemy do rozmowy telefonicznej.
Jak to wyglądało? Duży krąg? Tak.
Duży krąg złożony z trapezów
różnokolorowych. Jak świeciłem na to
reflektorem, to była normalnie dziura.
Prawie
nic nie było.
Czarne takie, nie?
Tak, czarna dziura. Ale to dalej się
obracało i- I poruszało się tak szybko?
Bezszelestnie, wolniutko. No jasne.
A duże to było? Tak mniej więcej?
Długo? Wiesz, ja wiem... Sto metrów.
To jak Tata mówił. Tata też mówił, że to.
Tata mówił, że nawet kilometry. Natomiast
ja pamiętam, że to miało wielkość kilku boisk.
No, no.
Tak mi się też wydawało.
Bo to zależy, z jakiej odległości ktoś
siedzi.
Dlaczego wam o tym mówię? Znalazłem ludzi,
którzy to nagrali z VHS-em. Materiał jest
słaby, ale też to widzieli i to z Bartoszyc.
Bo to gdzieś tam, w tamtą stronę, bo to
jednego dnia było to nad Rynem, a później już
widział nad Langhanką, nie?
I było tam.
Wszyscy to widzieliśmy, wszyscy.
No widzisz.
Dlatego
wspominam to, bo my z tatą jeszcze
mieliśmy sen dziwny, w nocy.
Ja jeszcze przed świętami z tatą
rozmawiałem o tym. Tata pamiętał ten sen.
Opowiedział mi wszystko. Jeszcze są jacyś
ludzie w Jaworznie, ale nie mam już do
nich kontaktu, którzy też to widzieli.
W nocy takie były cały czas.
Reflektorem tam świeciłeś tak wtedy?
W szóstej gdzieś tak cały czas.
To która pora była mniej więcej?
No już, już gdzieś dziewiąta, dwudziesta pierwsza.
To tak jak na tym wideo, co mówiłem.
To latem było i wiesz, ale już, już było.
Już zachód słońca po zachodzie właściwie.
Mhm. Ty widziałeś wujek jak to poleciało później czy?
Normalnie. No poleciało gdzieś tam w
kierunku na Krzyżany.
Mhm.
I tyle.
A teraz już trochę większa to już inaczej.
To żadnego szumu, żadnego szelestu, nic.
Gdzieś na sianie, to może jakieś haruny
były od tego siana.
No nie wydaje mi się, bo ja cygaro też
widziałem pod Wadowicami. Tak pod
Wadowicami szybko, szybko, że tak powiem
znikło, zanim dojrzałem za telefon, to się
schowało powolutku za.
No to, ale nie jedno z nich to tak
wolniutko dosięgnęło a drugie? Zjawiło się
i już nie ma.
To w której? W której wiosce?
Oj niechżeś świeci. Gronowo.
Gronowo. Pojawiają się tam cały czas
jakieś dziwne rzeczy.
Koła, też się zaczęły kręcić.
Wiesz co to jest?
W każdym razie my jesteśmy, jesteśmy sami w kosmosie.
Nie no, to my już.
Też tak myślę. Właśnie dlatego zbieram te
relacje, bo różne rzeczy ludzie widzą.
Natomiast
zazwyczaj jest to tak, że są jedna, dwie
osoby, które były świadkami.
A reszta ich wyśmieje. Nie mam takiej.
Po prostu.
A u nas było dużo. Cała rodzina od taty,
wszyscy tam ty wujek, tam jeszcze twój znajomy.
Widziało wielu ludzi.
A w gazetach co pisali? Tam nic nie.
Czy mógłby pan jakoś opowiedzieć swoimi
słowami, jak pan to zapamiętał? Jak to
wyglądało? To całe, całe zdarzenie, te
obserwacje z pana perspektywy.
To najpierw to przyjechał, przyprowadził
mnie, bo ja miałem warsztat w tamtych
czasach, nie samochodowy. No i przyjechał
kolega samochodem tam. No i
opowiadał, że widział takie coś tam nie.
No to żeśmy się śmieli z niego nie. Ale
wieczorem przyjechał po odbiór samochodu.
No i mówi Chodźcie, mówi barany, chodźcie
na dwór. Wychodzimy na dwór. Faktycznie
nadlatuje to paskudztwo, nie? No to, no i
wtedy no, no nie było już do śmiechu. Nie?
Jeszcze ja zacząłem świecić na to
reflektorem, to, to, to wszyscy do kanału
uciekli, bo to zaczęło najeżdżać na nas po
prostu. No nie? Przestałem świecić, to no
to se odleciało.
A jak ten obiekt się zachowywał? Jak to
wyglądało? Czy to było jakiś jeden obiekt,
czy może eskadra świateł?
To było takie, takie niby trapezy
różnokolorowe to było. Już nie pamiętam.
Niebieski, biały, czerwień. Tylko to były
takie olbrzymie trapezy i to tworzyło taki
wirujący krąg. Nie
no, to całość to wyglądała jak, jak taki
obcięty stożek olbrzymi. Nie? No i to
wirowało i bezszelestnie se tam leciało.
Jakie wtedy panowały warunki pogodowe? Czy
było pochmurno, czy, czy?
Nie, pogodne niebo, normalnie.
Bo to był jakoś z tego, co pamiętam, jakoś
pora letnia, tak? Jakiś
lipiec, sierpień.
Tak, tak, to gdzieś pora wakacji raczej to
była. Tam później mówili, że w
Mikołajkach tam puszczali jakieś lasery,
że coś tam się im wymkło spod kontroli i
tak na tę, na te właśnie lasery, tam to
zalali, że to, że to, to było.
A czy ten obiekt, te obiekty emitowały jakieś dźwięki?
Nie, żadnych dźwięków, nic, tylko to. To
było tylko światło. Właśnie te światła
różnokolorowe. No nie? I to się obracało.
A ile mniej więcej tak trwała to
obserwacja? Jeżeli dobrze pamiętam.
Kurde, wiem? Z dziesięć minut, bo to
powolutku się przesuwało. No na drugi
dzień szwagier to widział. No także
to właśnie wtedy to chyba widział, nie?
Czy w rozmowie ze szwagrem jakoś się
panowie tam dzieliliście jakimiś
spostrzeżeniami na temat tego obiektu, czy po prostu
widział? Bo widział.
Tyle to, to żeśmy widzieli, nie? Później
tam były jakieś komentarze na ten temat.
Właśnie, właśnie to już mówiłem, że to, te
światła laserowe gdzieś tam
spod kontroli się coś tam wyrwało. No nie
wiem, na czym to miałoby polegać. Takie
bzdety to tam też za bardzo nie wierzę.
Prędzej uwierzyłbym jak cywilizacje pozaziemskie.
Jeżeli dobrze rozumiem, to nie było
widoczne. Nie był widoczny jakiś promień
dochodzący z ziemi?
Nie, nie, nie, nie, nie.
Aha. Czyli widoczne były same te punkty na niebie?
Tak.
Czy on to właściwie chyba wyklucza jakieś
ziemskie pochodzenie tych obiektów, żeby
to były jakieś lasery?
Przygotowując się do tej audycji,
próbowałem wyszukać wszelkie możliwe
informacje na temat omawianej manifestacji
UFO. W ostatnich latach w Internecie
wznowiła działalność organizacja Klub
Kontaktów Kosmicznych, która opublikowała
skany poszczególnych roczników prowadzonej
przez siebie Kroniki UFO, zawierającej
zbiory wycinków prasowych dotyczących tego
zjawiska począwszy od roku 1947 do
roku 2002. W roczniku 1995 zawarte są
oczywiście również
informacje o obserwacjach UFO nad terenem
obecnego województwa warmińsko mazurskiego
oraz województw sąsiadujących. W oparciu
o notatki prasowe znajdujące się w
archiwum Klubu Kontaktów Kosmicznych można
wywnioskować, iż w okresie od 4 do 11
lipca 1995 roku dokonano całej serii
obserwacji nocnych na terenie miejscowości
Słabowo, Ryn, Bezledy, Dębowiec, Frączki,
Glitajny, Kętrzyn, Mrągowo, Olsztyn,
Piecki i Ruciane Nida w warmińsko
mazurskiem, a także w Krynicy Morskiej w
województwie pomorskim oraz w miejscowości
Przyjezierze w województwie kujawsko
pomorskim. Jeżeli wśród naszych słuchaczy
są świadkowie którejś z tych manifestacji
UFO, gorąco zachęcam do podzielenia się
swoją relacją z Radiem Paranormalium.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08 32 746 00
08. Komórkowy 530 624 193 530
624 193. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu.
36 08 80
02 36 08 80 02. Można również kontaktować
się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Czekamy
także na Państwa i maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych. Prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo. No tylko, że
z wyłączeniem jest już powiedzmy troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego. Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z
czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj
się jak redaktor. Załóż bloga na
Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem jest już, powiedzmy
troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Dwa miesiące temu był drop prowadzący dla
pewnego radia. Czy ktoś ją tam słyszał?
Podobno jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu
www.paranormalium.pl. Autentyczne historie
osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty,
tajemnicze istoty, mrożące
krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
drugiej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy rozmowę ze słuchaczem, który
podzielił się trzema historiami. Pierwsza
to dość świeża obserwacja UFO z 30 grudnia
2019 roku, dokonana w Kopenhadze w
Danii w godzinach porannych. Nasz słuchacz
zaobserwował świetlny obiekt poruszający
się po okręgu raz w jedną, raz w drugą
stronę, najprawdopodobniej znajdujący się
nad chmurami. Druga relacja dotyczy wizyty
tak zwanych bedroom visitors na początku
lat dziewięćdziesiątych w Warszawie, w
mieszkaniu u znajomego. Co prawda nasz
słuchacz nie dostrzegł wyraźnie widocznej
istoty, poczuł jednak, że w rogu pokoju
coś stoi i patrzy na świadka. W pewnym
momencie słuchacz poczuł, jak gdyby coś
wyciągało go za nogi do góry. Świadek w
pewnym momencie podniósł głośny krzyk i
zaczął wołać swojego znajomego i jego
dziewczynę, wzywając pomocy. Ci jednak,
podobnie jak sąsiedzi tej nocy kompletnie
nic nie słyszeli. W ostatniej
przygotowanej na dziś relacji, również
przekazanej przez tego słuchacza,
usłyszymy opis dziwnego spotkania z
osobliwą mgłą. Nasz słuchacz przez jakiś
czas pracował jako ochroniarz i pewnego
razu w środku nocy, podczas obchodu
natknął się na jasną poświatę, jak gdyby
zrobioną z małych, świecących piłeczek.
Coś à la świecąca mgła.Słuchacz usłyszał w
tym momencie dźwięk przypominający
dziecięcy śmiech. Świecąca mgła mieniąc
się, wykonywała dziwne manewry i sprawiała
wrażenie, jak gdyby reagowała w jakiś
sposób na obecność świadka. Uwagę zwraca
również opis zachowania psów, które
normalnie powinny jakoś zareagować,
oszczekać ewentualnego intruza, nie mówiąc
już o jakiejś reakcji na widok
ochroniarza. Tym razem jednak spokojnie
siedziały w klatkach i nie szczekały.
Według słuchacza panowała wówczas cisza,
jak gdyby Wszystko zamarło. Jest to
element przywodzący na myśl skojarzenia z
tak zwanym czynnikiem Oz, w którym wokół
świadka wszystko zamiera i panuje
całkowita cisza. To tyle, jeśli chodzi o
krótkie streszczenie tych trzech relacji.
Przejdźmy zatem do wysłuchania zapisu
rozmowy z naszym słuchaczem.
Właśnie dzwoniłem do Radia Paranormalnią
ze względu na to, że rano, gdy wychodziłem
do pracy, zauważyłem pewne takie
zdarzenie. Więc od początku to było tak 30
grudzień 2019 rok, godzina
5:13. Dokładnie tak mam tutaj na iPhone'ie
to, co chciałem zarejestrować. Mieszkam w
Kopenhadze. To jest taka dzielnica
Kopenhagi i wychodzę sobie rano właśnie do
pracy. Z drugiej strony mam drugie
wyjście, jakby takie przez takie jakby
balkon, powiedzmy taki mały, mały taras.
No i już jestem ubrany, wychodzę, jestem
na zewnątrz, przechodzę przez piwnicę. No
właśnie, bo tu nie otwieram, bo za mną
nikt nie zamknie drzwi. Żona jeszcze spała
i, i jadę rowerem. Znaczy, muszę go
odpiąć, ten rower swój. No jak zwykle, jak
zwykle patrzę w górę czy, czy może nie
jest, czy nie? Pada, nie pada i tak dalej.
I w pewnym momencie ja wiem tak, tak, ile
to może być 50 metrów ode mnie pod skosem?
Właśnie niebo było bardzo zachmurzone.
Były takie jakby chmurki, takie nieduże
chmury, takie kłębiaste, ale gęsto, jedna
przy drugiej i bardzo nisko. Zachmurzone
było niebo — jasne chmury. Był, był
jeszcze Księżyc. Jak-- tak jakoś to było
oświetlone, te chmury tak, tak, tak, tak,
po prawej stronie, po prawej stronie
jakieś trzydzieści, czterdzieści metrów
mam mały płotek i już jest szkoła, a
przede mną jest po prostu jakieś sto
metrów jest ulica i parking i następne
bloki są. No i spojrzałem w górę i tam
odpinam rower. Patrzę jeszcze raz w górę.
Mówię, mówię tak: "Co to jest?" A tu po prostu
linia taka, taki okrąg ze światła się
tworzy, czyli on się kręcił i on się
kręcił
raz w lewo, doszedł trzysta sześćdziesiąt
stopni i za chwilę w prawo. I w pierwszym
momencie tak patrzę i myślę sobie nie no
to dzieci, coś chyba się bawią jakimś tym,
tym, tym, tym latarką, jakimś, jakimś
takim, bo to był jasny promień.
Czyli taki jakby
to był jakiś taki punkt świetlny, który
się przesuwał czy, czy promień jakiś taki dłuższy?
To był, to był,
to był taki właśnie, znaczy ja to
widziałem tylko taki, taki właśnie okrąg,
yy, to był okrąg, który świetny, który się
przesuwał raz w prawo się kręcił,
dojechał do pełny, zrobił pełny obrót i
następnie w lewo i też zrobił pełny obrót.
I tak, tak patrzę, mówię od razu sobie
pomyślałem, że to dzieci, ale mówię
przecież to jest piąta godzina, to jeszcze
śpią jeszcze. I mówię przecież tutaj jest
parking, tu nikogo nie ma na parkingu. I
dopiero, dopiero patrzę i myślę sobie no
przecież tego promienia, ten promień nie
wychodzi z ziemi, nie ma żadnego
promienia. I patrzę, i to był promień, to
był z góry i przez i przez te chmury
były. Jak on się kręcił w lewo, potem w
prawo, to ten promień oświetlał te chmury
i jak była przerwa między chmurkami, to
trochę się wydostawał ten promień, był jaśniejszy.
Czyli tak jakby, tak jakby chwilowo te
chmurki go tam przesłaniały.
Tak, tak. Znaczy jedno cały czas prawie
przesłaniały, tylko, tylko odstępy od tych
chmur pokazywały się tak, że było więcej
tego promienia, ale i nie spadał do końca
na dół, tylko jakby się prześlizgiwał
przez te szpary, o, o, między chmurami i,
i wtedy było ten, ten, te światło było,
było widać
lepiej i czas między, między wykonywanym
tym obrotem, między lewą stroną
a prawą stroną to było gdzieś jakieś
sekunda, półtorej sekundy. Także to było w
miarę szybko w lewo, w prawo, w lewo, w
prawo, w lewo, w prawo. No kurczę, trochę
się zdziwiłem.
Dopiero jak doszło do mnie, że myślałem,
że to dzieci może, ale to było... Nie było
żadnego tam, nie było żadnej osoby i
żadnego promienia z dołu, który by
oświetlał, wie pan, jak, jak latarką można
sobie jeszcze laserem sobie tam robić.
Tam nikogo nie było i chmur, no mówię,
było małe chmury, nie za duże, ale gęsto i
takie, takie, takie jakby baranki. I
między tymi chmurami jak była jakaś tam
szpara, to te światło bardziej
się przedostawało między tymi chmurami. No
i mówię no wezmę, mówię, telefon mam pod
ręką, mówię, zrobię film, zrobię no
i tak
na chybił trafił nakierowałem na ten.
Potem robiłem jeszcze zbliżenia, no ale
patrzyłem potem na komputerze, no ciemno
jest, jakieś takie delikatne, bo potem
zrobiłem jakiś filtr, który by trochę to
rozjaśnił. To takie, no na siłę można
zobaczy, że to jest takie. Czasami jest
to, jest jakiś taki przechodzi taki jakiś
jaśniejszy rozbłysk jest taki, ale to
bardzo słabiutko to widać. To, to-No i to
mówię, to dopiero trafiło do mnie. Jak to?
Jak doszło do mnie, że tam nie ma żadnych
dzieci, żadnych osób i nikt tym z ziemi
tym jakby latarką czy laserem nie oświetla
tych chmur. I to było idealne koło-
Właśnie teraz, że gdyby, gdyby ten, gdyby
to światło dochodziło jakoś z Ziemi, to
ono na chmurach byłoby bardziej chyba
widoczne, a nie między, między chmurami.
No tak, tak, tak i później wziąłem rower i
mówię, tu podjechałem kawałek i cały czas
na to patrzyłem, bo jechałem jakby do
przodu na ten krąg. Było. Potem skręciłem
w lewo, już, już na ulicę, taką osiedlową
i się obejrzałem za siebie i już tego nie
widziałem. Już pod tym kątem to już byłem
pod jakimś kątem, już tego nie widziałem,
ale średnica tego okręgu to mogła być, nie wiem, to też
ciężko mi określić, z pięćdziesiąt,
pięćdziesiąt metrów.
Może, może inaczej do czego mógłby pan
porównać jakby jasność i gabaryty tego
obiektu? Gwiazda, latarka, księżyc jakoś,
jakieś takie porównanie obrazujące,
jakby wymiary tego obiektu.
Nie, nie to, to, to był sam okrąg, takie
wie pan, okrąg po prostu. W środku było
puste i sam okrąg. Te światło zataczało
okrąg 360 stopni i znowu w drugą stronę i
znowu bardzo, no mówię, to gdzieś półtorej
sekundy, nie więcej. Bardzo, bardzo,
bardzo szybko. No średnica tego gdzieś z
pięćdziesiąt metrów mogła być. Może, może,
może i większa i to jeszcze to było tak,
że te chmury były, chmury, zachmurzenie było
bardzo nisko, były te chmury
i
to był sam okrąg, sam promień, sam
promień. Tam w środku było pusto, tam nic,
znaczy były chmury, ale tam nic się nie
świeciło. Tylko ten promień zataczał-
Obiekt w środku był pusty, tak?
Tak. To był sam promień, który zataczał
ten okrąg. Robił. No i to nie było z dołu.
Tam nikogo, żadnych osób nie było, bo to
tylko rano tak wstaję akurat tutaj i
no nikogo, nikogo nie było. Może później,
gdzieś tam dalej na przystanku autobusowym
ktoś mógł stać, ale. No ale to nie ma takiej mocy, żeby
takie. I jeszcze to było idealne koło.
Okrąg, idealny okrąg, który właśnie z góry
oświetlał te chmury. One były białe,
robiły się jasne, a przerwy między tymi
chmurami to wtedy był, to światło było
jaśniejsze, ale nie dochodziło do samego,
do samej ziemi. Także no tak jak ja myślę
to, że po prostu
coś, coś z góry rzucało promień świetlny,
który się kręcił raz w lewo, raz w prawo i
no i tyle. To
bardzo dziwne to było dla mnie. Aha, no i
oczywiście to, że
latają helikoptery tutaj akurat nad tą
dzielnicą
teraz trochę mniej, ale no
nie z takim szperaczem, który by stał. I
to było. No cisza. 5:13. Jest cisza, jest
cisza i żadnego helikoptera, żadnego
samolotu. Nic, nic, kompletnie nic.
No chyba czyta mi pan teraz w myślach, Bo
ja tak spojrzałem sobie na taką ściągę,
moją z pytaniami i mam pytanie przed
oczami czy obiekty emitowały jakieś
dźwięki? No wychodzi na to, że chyba, chyba nie?
Nie, nie, cisza. Cisza była nawet teraz od
Nowego Roku, bo tutaj mam zaraz, no nie
wiem, sto metrów, powiedzmy przystanek
autobusowy i nawet autobusy teraz już
kupili nowe, które są elektryczne, wie
pan, na baterie i jeżdżą sobie i one są
cichutkie, nie? Pozbyły się dieslów. Także
nawet jak autobus przejeżdża, to to jest
cisza. I 5:13 tak, tak mam tutaj na
telefonie ten film. 5:13 jest cisza i
ja rowerem, który też jest elektryczny i
też jest bardzo cicho.
Także nic, nic, żadne helikoptery, bo to
tam w dzień czy ten to, to jeszcze tam
kiedyś jeszcze fruwały, latały i... A to
były inne akty, po prostu takie kryminalne
bardziej. Ale no tu była cisza i
myślałem, naprawdę myślałem, że to dzieci
robią sobie jakieś tego, ale o tej
godzinie nie ma dzieci i patrzę, że nie ma
żadnego promienia Ziemi. Nikt się tym nie
bawi, żadnym laserem ani nic. To był taki
grubszy promień i idealny zataczał koło
idealne raz w lewo, raz w prawo i mówię no
maksymalnie półtorej sekundy od, od
jednego okręgu w jedną stronę, następnie w
drugą stronę. No i stałem i patrzyłem na
to. Mówię no niemożliwe mówię wezmę,
nagram, zobaczę, co z tego wyjdzie. No ale-
Czy obiekt poruszał się-- dobrze, dobrze
zrozumiałem, że obiekt poruszał się jakoś
po łuku czy po linii prostej?
Ja widziałem sam promień. Ja nie widziałem
obiektu. To był promień, który mógł, mógł
być z jakiegoś, powiedzmy, obiektu,
powiedzmy, powiedzmy tak, jakby ktoś, jakby ktoś
latarką robił sobie na niebie okręgi.
Powiedzmy, powiedzmy ten, ten, ten okrąg,
on się jakoś poruszał po linii prostej, po łuku-
W miejscu? Nie, nie, znaczy
okrąg, okrąg
stał w miejscu, a
po prostu te światło, te światło
przechodziło, przechodziło raz w prawo,
robiło pełny, pełny okrąg raz w prawo,
zatrzymywało się i następnie w lewo i
zatrzymywało się. I znowu w prawo i w
lewo, ale nie przeruszał, nie
przemieszczał się ani w lewo, ani w prawo
całkowicie, że się nie
powiedzmy, zaświecił się ten cały okrąg i
on się nie przemieszczał ani góra, ani
dół, ani w lewo, ani w prawo. Stał w
miejscu. I to mnie zdziwiło i na początku
szukałem kogoś, kto tam stoi
na ziemi, pod tymi chmurami i sobie tą
latarką czy jakimś laserem się bawi. No i
za chwilę doszło. Mówię no niemożliwe,
przecież tu nikogo nie ma i nie może, bo
przecież my widzimy te promienie, które by
szły z dołu. I to był duży mówię gdzieś o
średnicy pięćdziesiąt metrów, duży,
idealny okrąg. Ten promień kreślił na, na
z góry na te chmury to był, to był to było
światło, które było z góry. Ach,
powiedzmy helikopter. No to ma szperacz i
tak czy siak to,
to nie to, to nie to, bo w środku było
pusto, tylko był ten okrąg, a środek był
pusty. No to nawet takiego szperacza nie
mają. No bo jak idzie smuga światła, no to
idzie, idzie cała no.
No to smuga była wyraźnie widoczna chyba.
No z dołu jakby, no a czy z góry? Tak, tak. No i
to to to to to to nie było nic, co by
można było określić, że to dzieci czy
ktokolwiek sobie stanął i rano miał taką
zabawę, nie? No i tak popatrzyłem na to
popatrzyłem i trochę mi tam włosy się
zdzierżyły, bo to jeszcze to było tak
fajnie, że to było nisko, bo chmury były
bardzo, bardzo nisko. O kilkadziesiąt
metrów nad drzewami. To tak jak teraz
patrzę, to są bardzo wysoko, a wtedy było
w ogóle taki dywanik tych chmur, takie w
kształcie takie, takie baranki, takie,
takie. I był taki dywan z tych chmur, całe
niebo zasnute tymi chmurami.
I światło właśnie było z góry, które
tworzyło taki krąg raz w lewo, raz
jeszcze, żeby to nie wiem, no nie wiem,
stało miejsc może, ale to w ogóle, ale to
było żywe, to się przemieszczało raz w
lewo, raz w prawo. Bardzo, bardzo. No to
było dziwne, to nie było to, to nie było
normalne. O, można powiedzieć, że właśnie
to, to było to.
Czy ten okrąg, czy obiekt, czy jakkolwiek
to nazwać, czy to wywierało jakiś wpływ na
otoczenie? Czy manifestacji towarzyszyły
jakieś inne zjawiska? Czy po prostu tak
sobie krążyło po niebie raz w tą, raz w tą?
Nic takiego nie ma. Raczej da się
dowiedzieć, że żadnego wpływu nie było, bo
poza tym, że było cicho, no bo rano jest
cicho, to, to, to no bo ludzie śpią, to...
Wziąłem ten swój rowerek i
odczepiłem. Podeszłem trochę z tym
rowerem, zatrzymałem się i tam obserwowałem. Ale
wszystko było normalnie. Ja nic
szczególnego nie założyłem. Poza tym. Poza
tym właśnie, że to się kręciło w lewo i w
prawo. Także to na pierwsze mówię, na
pierwszy raz. Pierwsze moje takie
skojarzenie, mówię no dzieciaki. Ale ani
promienia świetlnego z dołu nie było, ani
w ogóle dzieci tam nie było, ani żadnego
człowieka. Mógł być jakiś na przystanku dopiero, ale to
nie ma takiej mocy, żeby tak taką, nie
wiem, to by musiał chyba mieć jakąś,
jakąś specjalną, jakiś halogen, jakiś
wielki z jakimś transformatorem, żeby to
była taka moc i żeby takie kółko sobie-
Taką zabaweczką, takim laserkiem to chyba raczej
to by nie było takie dobrze widoczne.
Nie, nie, to, to nie, nie. Ja mam taką
latarkę ledową na przykład. No ale to
nawet jak wstanę, to ja sobie jakiś
kółeczek tak nie porobię. I to było
idealne kółko. Okrąg stworzony był idealny
i mówię i raz w lewo,
raz w prawo z tą samą prędkością
do półtorej sekundy.
I
to było bardzo dziwne. To było bardzo
dziwne. I te, i te światło. Właściwie ten
promień taki świetny się, jak się przesuwa
po tych chmurach z góry. No bo już potem
dojrzałe-- doszedłem, że to przecież z
góry, to między chmurami, jak była taka
mała szczelina na przykład, to on się
wydobywa bardziej. Ale mówię, nie, nie
oświetlał samej ziemi, tylko trochę
większa była jaś-- jasność tego promienia.
No i tak w kółko sobie on
się przemieszczał w lewo, prawo, lewo,
prawo, lewo, prawo.
No tak, jak już mówiłem wcześniej, to, to
chyba to chyba moim zdaniem wyklucza w
ogóle, że to były, że to był jakiś-- że to
było światło jakieś emitowane z ziemi. To
mm z ziemi byłoby na odwrót.
Nie mamy tutaj nic takiego, to by były
jakieś takie reklamy laserowe i tak dalej,
no bo to jest zwykła szkoła
i wzdłuż są zwykłe bloki dwupiętrowe i
dopiero później jest taki inny wybudowany
nowy takie, takie osiedle jeszcze, jeszcze
nieskończone, ale to
nic takiego nie ma, nic takiego nie ma i
yy no dla mnie to było dziwne. No a cały
czas, cały czas
słucham,
słucham
radia i często
w pracy o godzinie szu-szóstej, szóstej,
przed szóstą rano już sobie słuchawki
zakładam, chodzę i słucham audycji
archiwalnych. I tak dalej. Ale nigdy nie
myślałem, że coś takiego spotkam. Chociaż
wcześniej też kiedyś spotkałem. To kiedyś
opisywałem tutaj rozmawiałem z panem Trelą
o tym moim czarnym trójkącie. Chyba w
Ustce już nie pamiętam, czy nie w Ustce? W
Świdnie? Nie, nie. To był taki trójkąt czarny. Tak,
to kiedyś widziałem. To morze. Ale tutaj
teraz, po tylu latach, to rzeczywiście i
rzeczywiście
człowiek ma taką. A jeśli, jeśli ma Pan
chwilę czasu, to mogę jedno zdarzenie opowiedzieć.
Oczywiście, bardzo proszę. A mam jeszcze
pytanie, zanim przejdziemy do tego
wydarzenia drugiego, to ja mam jeszcze pytanie odnośnie
tamtej obserwacji, tej, tego punktu
świetlnego, czy, czy jak to nazwać? Czy w
okolicy byli jeszcze jacyś świadkowie,
którzy ewentualnie mogliby to zauważyć?
No, ewentualnie mógł ktoś być te sto
metrów dalej przy ulicy, na przystanku
autobusowym. No ale to
ja jechałem, bo po tej stronie mamy
trawnik i tą szkołę już. To wyjechałem po
trawie i skręciłem w lewo, także
równolegle do ulicy. Jechałem między
innymi budynkami, także tam już nawet
nawet się nie spojrzałem, czy ktoś stoi na
przystanku dalej, czy nie. A zresztą o
tej godzinie to raczej tam z nikim. No,
gdyby to byli Polacy, jeszcze jakiś tam
stał, to mógłbym za-za-zapytać czy wskazać
widzisz to, czy coś? A tam na przystanku
stał człowiek, który nie mówi po polsku.
Ja mówię słabo, słabo po duńsku, a poza
tym z rana tak nie za bardzo wchodzić w
rozmowę z kimś tam.
Dobrze, to możemy przejść zatem do tej, do
tej drugiej historii. Ona też jest jakoś
związana z obserwacją UFO czy z czymś
innym?
Znaczy nie, to, to jest związana z
tą z tym,
z nocną wizytą.
Bedroom visitors.
Tak, to było koło Warszawy. Wtedy byłem u
znajomego z rodziny.
Kiedy to mogło być? Jaki rok?
To było gdzieś dziewięćdziesiąty rok. Może
gdzieś to był. No to, tylko lata to
nie za bardzo właśnie. I, i przyjechałem
do niego właśnie z Pomorza do, do, do
niego przyjechałem w odwiedziny i ja spałem w
jednym pokoju w sypialni, a on obok-Spał w
dużym pokoju razem ze swoją dziewczyną. I
to było gdzieś. To był wieżowiec, szóste
piętro chyba. Leżałem sobie, nie mogłem
zasnąć i leżałem na plecach. Jak spojrzę,
to przed sobą miałem
okno. Okno. Miałem okno. No i nie mogłem
spać. No i jakoś, jakoś mnie coś, coś ten
sen złapał pomału. Nagle poczułem, że
właśnie przy oknie w lewym
rogu pokoju poczułem, że coś, ktoś stoi,
coś stoi. Ale byłem tak wystraszony, że
nie mogłem spojrzeć. Nakryłem się kołdrą
i strasznie się bałem. To był maks. Teraz
to pewnie bym zawału dostał, jakby coś
takiego się pojawiło, ale czułem, że ktoś
stoi i na mnie się patrzy. No to zakryłem
się tą kołdrą i napięcie wzrastało.
Ja byłem coraz bardziej
już wystraszony na maksa i w pewnym
momencie czuję, a nie spałem przecież.
Czuję, bo trzymałem mocno kołdrę, bo się
bałem, że ktoś mi tą kołdrę zerwie ze
mnie. Wie pan to trzymałem tą kołdrę
jeszcze rękami
i w pewnym momencie czuję, jak moje nogi
się podnoszą, podnoszą do góry, od stóp
idą do góry, powoli idą do góry, no to idą-
Jakby pana za nogi wyciągało?
Tak, tak, tak i one się podnoszą. Po
prostu podnoszą mi się do góry te nogi i
no nie wiem, która to była godzina
trzecia, może godzina druga, trzecia
gdzieś w tych. I mówię, myślę sobie mówię
no przecież jeszcze nie obudzę,
nie-nie-obudzę tutaj, przecież go nie będę
teraz wołał. Może jak on śpi z
dziewczyną? Ale te nogi, bo te nogi coraz,
coraz bardziej idą mi do góry, aż tutaj
już zaczynają się spasie
i myślę sobie no zaraz. I tu się trzymam.
Mówię zaraz, dam fikołka, zrobię te nogi,
za mną się znajdą zaraz i coraz wyżej
mówię no i myślę sobie już nie dam rady. I
zacząłem krzyczeć aż tak. Zacząłem
krzyczeć i krzyczeć i wołam go, wołam go i
drę się na maksa, drę się na maksa mówię
wołam chodź szybko, pomóż mi! I za chwilę
to ustało. I tak jeszcze w tym, jeszcze w
tym, jeszcze sobie tak na szybko myślę
kurczę, teraz ja go obudzę, ten zaraz
przyjdzie, będzie miał tutaj problemy, że
ja go obudzę po nocy, ta dziewczyna się
pewnie obudzi i tak dalej. Mówię no, ale
nie wiedziałem, co mam robić. No już
musiałem wołać o pomoc i zacząłem się
drzeć Niech on przyjdzie, niech mi pomoże.
I ta sytuacja ustała. Znowu leży
normalnie na łóżku. Patrzę, idę do niego,
a oni śpią. Ja myślałem, że ja tam pół
tego wieżowca obudzę, a to nic. Wszyscy
śpią, a ja mówię no tak się już tak
krzyczałem, darłem się, mówię niech on
przyjdzie i mi pomoże, bo ja zaraz,
nie wiem, odlecę tam gdzieś. No i ja
wychodzę, biegnę do niego do pokoju, a oni
wszyscy śpią. Nic się nie stało, a ja się
darłem tak, że no to było bardzo dziwne,
że, że, że I czułem, że właśnie stoi jakaś
postać w rogu pokoju i że na mnie patrzy.
Mówię to już się zakryłem kołdrą i
trzymałem tą kołdrę. Mówię, żeby mi nie
ściągnęła tej kołdry ze mnie. To nogi mi
zaczęły iść. Właśnie wszystko nogi do
pasa. Jak już tu przy pasie już się
trzymałem jakoś nie wiem, a te nogi mówię
no to zaraz fikołka chyba zrobię do góry.
Już nie miałem i nie miałem siły utrzymać.
I wtedy zacząłem wołać także to, to, to,
to było mówię teraz, jakbym to zobaczył,
to już teraz to na pewno zawał by był.
Niewyraźny] mówię. Tak się wystraszyłem,
że ten. No i najdziwniejsze krzyczę,
krzyczę, wołam do niego, żeby on przyszedł
tu i nic. Ja idę tam, lecę do pokoju, a
tam cisza. Śpią. A on śpi z dziewczyną.
Żadnej reakcji, żadnej reakcji, nic. No
kurde, śpią. No mówię trudno, muszę, muszę
wołać o pomoc, o ratunek. On przeleci do
mnie, przybiegnie. Nic, mogłem sobie
wołać. Mówię to ja bym pół bloku tam
obudził, a to nic. No także taką miałem
dziwną sytuację.
Na szczęście
Rozumiem, że pan usłyszał jakiś pogłos od
tego swojego wołania, tak?
Czy ja pogłos usłyszałem? No...
Także jak się mówi, to dźwięk się odbija
od ściany. Czyli rzeczywiście tak, jakby
pan rzeczywiście coś mówił, tylko jakby
oni byli jacyś tacy uśpieni, tak?
Tak, tak. No i no ja to tam krzyczałem,
krzyczałem, no w nocy krzyczałem, darłem,
darłem się, no bo co? Jak czuję, że mi
nogi idą do góry i zaraz z tego łóżka
wylecę. No to ja się trzymałem tego, tego,
tej kołdry. Trzymałem się, żeby mnie nie
zdjął tej kołdry, że mnie nie ściągnął,
no. No a potem przychodzę, lecę tam, a oni
śpią, a ja się darłem na głos. Mówię,
myślę sobie no trudno, potrzebuję pomocy,
niech on ten-- nic, śpią. To, to, to. No
to słyszałem, tak mi się wydaje, że ja
słyszałem swój głos. No ale
no i nie spałem. To było to, że nie
spałem. Ja byłem cały czas przestraszony,
wiedziałem, co się dzieje i
to nie był sen. To nie był sen, że ktoś
śpi, że potem ja się budzę i wydaje mi
się, że mi się to albo mi się to śniło,
albo nie. Nie, nie, Ja byłem cały czas
przytomny, bardzo przytomny. Ja byłem w
ogóle wystraszony. A oni spali
także
wzywając pomocy. To nic nie dało. To nic
nie dało. I tak jak
w jakichś
tych archiwalnych odcinkach radia, to też
gdzieś tam się spotkałem, że ktoś tam żona
próbowała budzić męża, a on nic, on spał
i to była-- to było to samo. Ja się darłem
i nic. Obok pokoju spali, przecież to
nieduże mieszkanie było. No i to było na
tej samej zasadzie, na tej samej zasadzie, że
oni, oni spali i nic nie słyszeli, w ogóle
nic. A mało tego rano jak on się obudził,
to ja się go pytam, czy ja go, czy cię
nie obudziłem, nie? Znaczy no widziałem,
że go. Ale czy, czy nie słyszał mnie jak
ja, jak ja go wołałem? Gdzie? Spał, spał.
No i to, że ja też nie spałem, bo ja byłem
przy tym. Wszystko widziałem.
Mam takie pytanie dotyczące tej postaci.
Czy udało się panu jakoś zapamiętać, jak
ta postać wyglądała? Czy zauważył pan
jakieś szczególne cechy wyglądu, które
zapadły panu tak mocno w pamięć?
Znaczy ja tej postaci w ogóle nie
widziałem. Ja tylko czułem, że stoi w rogu-
Coś, coś stoi ale nie widział pan, co?
Nie, nie, ja tylko widziałem. Ja tylko
czułem, że jest jakaś postać w rogu i to,
że w rogu jest postać.
Takie dziwne uczucie, że w pokoju ktoś
jeszcze jest.
Tak, tak i to. A to ale jakie mocne, jakie
mocne to uczucie, że no ktoś stoi i
normalnie i patrzy się, stoi i patrzy
się.I to było takie uczucie, że ja od razu
wszystkie włosy mi stanęły, wszystko od
razu. I tak byłem przestraszony, że... Ja
wiedziałem, że ktoś tam stoi. Takie
miałem-- i, i złapałem kołdrę, i się tak
rękoma tą kołdrę trzymałem, żeby mi tej
kołdry ktoś nie podszedł i nie ściągnął ze
mnie. No, to nie wiem, skąd mam tą siłę,
że tak wyskoczy. No i te nogi mi szły do góry potem.
A czy temu całemu zdarzeniu towarzyszyły
jakieś odczucia fizyczne? Na przykład, nie
wiem, odczucie zostania złapanym, jakieś
mrowienie czy coś, czy tylko czuł pan lęk
i to, że panu się nogi jakoś podnoszą?
Znaczy to, jak złapałem tą kołdrę i tą
trzymałem, no to i tak leżałem i
żadnych ruchów więcej nie mogłem, znaczy,
nie mogłem wykonywać. No tak mi się
wydawało, bo trzymam tą kołdrę, leżę, no i
żadnych ruchów nie wykonywałem, a nogi mi
szły same do góry. I to mnie, to mnie tak
wystraszyło właśnie, że, że tam potem
krzyczałem już do tego, do tego mojego
znajomego. Także... Ale żadnego fizycznego
takiego dotyku czy czegoś, to ja nie
czułem. Nie, nie czułem. Tylko same-- to
właśnie, co tak-- ja się zdziwiłem. Tak
sobie myślę, mówię: kurczę, ten, coraz
wyżej idą mi nogi. No zaraz
albo
zaraz odlecę z tego łóżka, albo tu się
trzymam i że te nogi zaraz mnie zakryją,
takiego fikołka do tyłu zrobię, nie? Że te
nogi mnie zakryją, a tu się będę trzymał,
nie? Ale jak mi nogi idą do góry no to...
I czułem cały czas czułem, że w rogu stoi
posłać i non stop, że obserwuje. Patrzy
na mnie się cały czas. I przez tą sytuację
właśnie najpierw takie było, że
takie uczucie, że lęku. No niesamowicie. A
jak już te nogi poszły mi to, to już
wtedy był-- to już koniec. To już zacząłem
drzeć się, krzyczeć, żeby przyszedł i
ten. A oni spali, nic nie słyszeli. A ja
dostałem takiego. Ile ja wtedy miałem lat?
Właśnie... A wtedy chyba miałem 17, 17
lat. Tak mi się wydaje. Tak mi się
wydaje. Ale nie Jestem pewny. No na pewno
osiemnastki nie miałem jeszcze.
No i to mnie właśnie-- jak już te nogi
poszły w górę, to już byłem na maksa
i zacząłem drzeć. Myślę sobie nieważne,
która to godzina, czy on się denerwuje
później, czy coś, niech on mi przyjdzie
tak szybko, niech on pomoże mi i drę się
na niego, drę się. Mówię: Andrzej, chodź
tu, pomóż mi szybko, nic, nic. No i
wtedy i wtedy to jakoś odeszło. To
nagle normalnie już jestem. Mam te nogi na
tym. Ale ta postać, ona, ta postać, ta,
ta, ta. No coś, co tam stało, to tak
wywarło na mnie taką
tak uczucie, takiego
lęku, a tam lęku. No bardzo, bardzo się
przestraszyłem tego na początku, że coś
tam jest, aż się zakryłem kołdrą, mimo
wszystko, że tego nie widziałem i nawet
nie chciałem na to coś patrzeć, co tam
jest. Dlatego tą kołdrę na głowę i cały
czas ją trzymałem. A to mi idą nogi. No i
to już było. To już było. Koniec. Już
zacząłem tam się drzeć i ten no i to, to,
to było. To by było na tyle. Także no
ja mówię, ja słucham cały czas i no bo
bardzo interesujące są w ogóle te programy
Radia Paranormalium i
chcę się dowiedzieć, to, to, to ja tam
miałem jakieś dwa, trzy rodzaje jakieś tam
przeżycia, ale inni ludzie teraz mogą
śmiało dzwonić i wypowiadać na ten temat,
co oni przeżyli i też potem ktoś, następna
osoba usłyszy, też coś mu się otworzy
nagle i przypomni sobie, że
zostanie odblokowano, że ktoś też miał
jakąś sytuację kiedyś w dzieciństwie, nie?
Także, także...
Ale ja kiedyś, kiedyś miałem taką sytuację
też w Polsce, jak pracowałem w ochronie na
noc i tam musieliśmy obchodzić-- była
fabryka, a po drugiej to taka była wioska,
ale tam była duża fabryka, a po drugiej
stronie takiej ulicy asfaltowej, ale to
było na wiosce, była, była
posiadłość właściciela. Bogaty człowiek i
my mieliśmy-- musieliśmy robić obchody po
fabryce i po jego posiadłości, powiedzmy
tam co godzinę, co półtorej, zależy.
Mieliśmy tam specjalne urządzenia, które
po prostu musieliśmy znaleźć się w danym
punkcie o danym czasie i ten, te
urządzenie przyłożyć taki przycisk do
pewnego tam punktu, który był gdzieś
zamaskowany i tam przykładasz i jest OK. I
wtedy potem na komputerze wszystko widać.
O której godzinie byłeś, jak często, jak
szybko od punktu do punktu przeszedłeś,
tam sprawdziłeś. No taka pełna kontrola.
No i pamiętam kiedyś takie zdarzenie, że
idę sobie tam, już wchodzę na jego posesję
i ono leżało na takim
wzgórku, takim na górę trzeba było iść.
Asfalt, droga była asfaltowa, do góry się
szło. No i są garaże na kilka samochodów.
Ja idę, jeszcze paliłem papierosa wtedy.
Idę sobie, idę, palę tego papierosa.
Stanąłem przy garażu. Taki ciąg garaży był
i było takie jedno ledwo co światełko
przy garażu. Idę i stanąłem w pewnym
momencie i widzę taką jakby, taką poświatę
jasną, z takich jakby małych, małych,
jasnych, takich, takich piłeczek
świecących, powiedzmy. I tak, to była taka
mgła, jakby świecąca, coś w tym stylu, ale
i usłyszałem w tym momencie śmiechy. Wie pan co,
mogę powiedzieć? No to śmiechy dzieci. Tak
jakby się dzieci śmiały. I taka to była
taka, taka jakby świecąca mgła, która się
poruszała na wysokości metr osiemdziesiąt,
tak gdzieś właśnie nad moją głową. Może
metr dziewięćdziesiąt? I ona sobie tak
pomału sunęła. Potem zrobiła jakiś taki,
jakieś takie kółko do góry pionowe, takie,
takie, takie zafalowanie nawet. Ale to
się, to się tak świeciło, takie tak,
mieniło się to. Ciężko mi to określić. I
słyszałem, i usłyszałem w tym-- a, i psy
były. I były w klatkach. Miał dwa potężne psy. No facet
bardzo bogaty, musiał mieć dużo, dużo
sprzętu, dużo wszystkiego i ochrony.
Rozumiem, że nie było możliwości, żeby to, to, to
widzieneo jakoś było emitowane przez kogoś
z ziemi?
To nie, nie, no gdzie? To mówię, metr
osiemdziesiąt, pod dziewięćdziesiąt, tak
jakby taka, taka, taka mgła świecąca nie?
I to i to. No mówię no, no, no, mgła jak
mgła nie? Ale na tej wysokości to nie wiem
ile to, ile to się ciągnęło. Nie, nie,
nie wiem, czy to było nie 3 metry, 4 metry
to nie za duże było, ale usłyszałem-- i
to wie pan co? Takie moje, takie moje
wrażenie, takie, takie osobiste odczucie
tego, co ja, to, co to, co ja widziałem w
tym momencie, to było, to było coś
takie-i-i takiego jakby, jakby to się
bawiło, jakby to jakaś była zabawa i
usłyszałem, usłyszałem, no wydawało mi
się, że słyszę śmiech dzieci, dzieci, nie
śmiech dzieci. No normalnie. No kurczę, no
też nie wiem, która to była godzina, nie?
No to, to, to, to już na pewno tam druga
w nocy to on na pewno była, nie? Yyy-
Śmiech dzieci o tej porze to raczej chyba rzadkość.
No, no właśnie i to ale w tej, w tej mgle.
Aha, i jeszcze jak ona się tak przesuwa?
A właśnie! Ja, ja stanąłem, patrzę na to i
to było takie lekkie światełko z tego, z
tych garaży, tak na dół, lekka taka
poświata. Ogólnie było ciemno, nie? Lekka
poświata i tam gdzie-gdzieś dalej jakieś
światełka przy tym domu i tak dalej. Ale
że ta mgła, ta mgła się przesuwała. Ja ja
stanąłem i ona się przesunęła jeszcze
trochę i na chwilę się zatrzymała. Nie?
Zatrzymała się na chwilę, tak jakby mnie
coś, kto obserwowało, no stanęło,
obserwowało. Czy te głosy, czy te głosy,
te, te śmiechy słyszałem wcześniej, jak
ona płynęła. Tak możliwe, że było, że ona
płynie. Słyszę jakby takie śmiech dzieci.
Za chwilę to się zatrzymuje. Tak,
zatrzymuje się. Jest przerwa, jest pauza,
nic się nie tego. I ja wiem, dwie sekundy,
trzy sekundy i rusza dalej, nie? I
poleciała. A ja tylko głową patrzyłem za
tym, nie? No aż tu mówię, papieros mnie
oparzył w dłoń, bo stanąłem i się nie
ruszałem. Papieros mi się ten-- puściłem
papierosa i to odleciało. Tak, tak, coś,
coś, coś w tym stylu. Także ja szedłem i
ja na to naszedłem. Na, na, na, na, na, na
te zdarzenie, na, na tą, na tą mgłę, mgłę
à la. Naszłem, bo słyszałem i słyszałem
za chwilę śmiech dzieci. Naszłem, jakbym
wszedł właśnie w tą, w tą, bo ja bym im przeciął drogę
i dlatego się zatrzymałem, bo usłyszałem i
to zobaczyłem. Potem się zatrzymało-
Miał pan może jakieś wrażenie, że ta mgła,
nie wiem, reaguje w jakiś sposób na pana
myśli, pana odczucia, pana obecność?
Znaczy, jak spanąłem, to ja próbowałem
się tak
zrozumieć, co to jest? No bo świecąca,
takich, w takiej, to się taka mgła, która
składała się z świecących takich kulek,
jakby takich delikatnych, takich... Taka
poświata z tego się tworzyła ogólnie, nie?
Świecąca. Mówię, mówię, przecież to nie
jest mgła. I to się zatrzymało i na mnie
jakby patrzyło, nie? No wiadomo, że dwie
sekundy, trzy i za chwilę ruszyło i nie
wiem już potem, czy też dalej słyszałem
te, te, te-- ale nie, jak dochodziłem, to
słyszałem to, co już słyszałem. Jak
dochodziłem, to już słyszałem. Normalnie
zabawy, zabawy, śmiech dzieci, nie? W tej
mgły. I najpierw to usłyszałem chyba. I
dopiero zobaczyłem, że to, że to jest
jakaś mgła, mgła świecąca, nie? I te
dzieci. Kurczę, to mnie zaskoczyło. A
tam-- aha i w klatkach na dwa potężne psy.
Dwa potężne psy, które służyły do
ochrony. To-- i one nie zawsze czekały.
Nikt, żaden się nie odezwał.
Żaden. Bo zaraz była ta klatka i zawsze
jak ja robiłem obchód, to jak
przechodziłem koło tej klatki, no to one
już mnie znały. No to tam ten merdał
ogonem, na przykład jeden, nie?
Podchodził, drugi tam chodził w ogóle
sobie tam, bo to było wielkie klatki. One
nic w ogóle nic, nic nie, nie, nie
reagowały te psy, nic. No to, to, to takie
miałem zdziwienie. No wiem, że to było
trochę głupie. Nie? No
jak już, jak już porządzą, to już powiem,
to będę miał z głowy, co nie? Bo potem
znowu by mnie dręczyło, że mogłem
powiedzieć to jeszcze, nie? No to, to taki
takie jakieś-- i też wiedziałem, tak jak
ten facet mówię ten facet, ta osoba czy
coś tam wtedy w nocy,
że czułem tą obecność kogoś, to, to
czułem, że to się zatrzymało. Znaczy to,
bo to ja to widziałem, ale czułem, że na
mnie patrzy w ogóle i poleciało sobie
spokojnie, tak pomalutku, dalej sobie
przeleciało, nie? Bałem się tego dotknąć,
no bo to na wyciągnięcie ręki. Ale
obserwowało mnie to, to, to. To miałem
takie uczucie. To na bank, to, to na bank
mnie obserwowało, nie?
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. W kolejnych odcinkach również
pojawi się sporo wątków ufologicznych.
Aktualnie jestem w trakcie przygotowywania
sobie tekstowych streszczeń rozmów z
kilkoma słuchaczami, którzy nie wyrazili
zgody na emisję nagrań rozmów z nimi, na
antenie. Będą również prezentowane relacje
nadesłane do Radia Paranormalium drogą
tekstową. Korzystając z okazji polecam
Państwa uwadze nowy serwis ufologiczny
www.ufo-relacje.pl zbierający i
publikujący relacje o obserwacjach UFO na
terenie Polski.
www.ufo-relacje.pl. Dosłuchaliście Państwo
piętnastego odcinka audycji Mówią
świadkowie. Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnych
naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na Facebooku, Twitterze i
YouTube. Tych z Państwa, którzy przeżyli
coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08. 32 746 00
08. Komórkowy 530 624 193. 530
624 193. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu.
36 08 80
02. 36 08 80 02. Można również
kontaktować się za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/ukszalik. Czekamy także na
Państwa i maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. W
razie gdyby pod naszymi telefonami nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo serdecznie
prosimy sprecyzować, w jakiej sprawie chcą
się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych prosimy ponadto o podanie
numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.