Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła
różnokolorowe w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No,
ja do tej pory Jestem w szoku, bo to się
nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium rozpoczynamy właśnie
tutaj, właśnie teraz kolejny, czternasty
już odcinek podcastu Mówią Świadkowie,
czyli audycji poświęconej na prezentację
najciekawszych relacji ze spotkań z
Nieznanym, jakie docierają na redakcyjną
skrzynkę Radia Paranormalium. Przy
mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Dzisiejszemu odcinkowi
postanowiłem nadać taki troszeczkę
przydługawy, ale chyba oddający w pełni
zawartość tytuł: "Ochronna siła, moc
intencji, magiczna moc siódemki i prawo
przyciągania. Dotyk nieznanego i pamiętnik
naszej słuchaczki". Ten odcinek być może
wywoła wśród słuchających pewne
kontrowersje. Wysłuchamy dzisiaj bowiem
zapisu drugiej rozmowy telefonicznej z
bohaterką poprzedniego odcinka naszej
audycji. Będą to dwie historie. Jedna
rozegrała się w dwa tysiące dziewiątym
roku podczas wyjazdu do Egiptu, druga zaś
w dwa tysiące dziesiątym roku w Turcji.
Zanim przejdziemy do zapisu rozmowy,
tradycyjnie przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o
spotkaniu z Nieznanym. Nasze kontakty to
numery telefonów: trzydzieści dwa
siedemset czterdzieści sześć zero zero
zero osiem. Trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem.
Numer komórkowy pięćset trzydzieści
sześćset dwadzieścia czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści
dziewięćdziesiąt trzy. Skype -
radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 36
08 80
02. 36 08 80 02. Można także pisać poprzez
nasz fanpage na Facebooku pod adresem
Facebook.com/radioparanormalium. Można
również wysyłać nam wiadomości e-mail na
adres radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.
W razie gdyby przy naszych telefonach
nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
nagrania wiadomości głosowej. Będziemy
bardzo wdzięczni za podanie w wiadomości
głosowej swojego numeru telefonu. Dotyczy
to szczególnie osób dzwoniących z numerów
zastrzeżonych oraz powiedzenie w paru
słowach, w jakiej sprawie chcielibyście
się Państwo z nami skontaktować. Ponieważ
sama wiadomość na zasadzie: halo, halo!
Proszę się skontaktować. Dziękuję, do
widzenia — po prostu tak po ludzku nic nam
nie mówi. Pod poprzednimi odcinkami
niektórzy ze słuchaczy zwracali uwagę na
pewną chaotyczność w opowiadaniu relacji
przez osoby występujące w tej audycji.
Jest to jednak rzecz, że tak to ujmę,
całkiem naturalnie występująca podczas
chociażby zwykłych rozmów, jak również w
trakcie rejestrowania tego typu historii w
formie rozmowy telefonicznej.
Postanowiłem tych nagrań w żaden sposób
nie edytować, nie przestawiać
poszczególnych fragmentów wypowiedzi z
obawy, że sam coś niechcący pomieszam i
zrobi się jeszcze większy rozgardiasz.
Ponadto uważam, że przy należycie uważnym
słuchaniu każdej z tych relacji da się jak
najbardziej połapać wszystkie wątki,
połączyć je w całość i na tej podstawie
wysnuć jakieś swoje sensowne wnioski.
Rozmów ze świadkami manifestacji dziwnych
zjawisk zdecydowanie nie powinno się
słuchać po łebkach. Wracając do rozmowy,
której zapis za chwilę Państwo usłyszycie,
zawiera ona dwie historie. Nadmienię
jeszcze tylko, że aby nie pominąć żadnego
szczegółu i niczego nie pomieszać,
bohaterka dzisiejszego odcinka posłużyła
się pamiętnikiem, w którym zapisuje
skrzętnie różne swoje spotkania z
Nieznanym. Będzie dużo odniesień do prawa
przyciągania i wspomnianej w poprzednim
odcinku audycji Earl'a Nightingale'a.
Historię nasza słuchaczka przekazała zaś w
sposób dość mocno, rzekłbym, literacki.
Także świetnie te historie nadawałyby się
do publikacji w niestandardowej rubryce
Dotyk Nieznanego i/lub jako ciekawe
opowiadania z życia wzięte do audycji ABW
Antologia. Biblioteka Warsztaty. Tutaj
taka moja mała uwaga, a właściwie prośba.
Jeśli komuś z Państwa taka tematyka i taka
forma przedstawiania historii się nie
podoba, to proszę wyłączcie tę audycję i
na litość boską powstrzymajcie się od
pisania pełnych narzekań komentarzy. Gdyż,
z całym szacunkiem, ale jednak narzekanie
na coś, przed czym zostało się przecież
uprzedzonym, poczytuję jako niepoważne i
nie na miejscu. Nie muszę chyba mówić, że
takie czy inne kąśliwe komentarze
zniechęcają również inne osoby do
dzielenia się swoimi historiami, chociażby
tymi z UFO.A właśnie! Jeszcze tylko
dodam, iż aktualnie przygotowuję do
publikacji ciekawe relacje dotyczące
obserwacji UFO, więc przy dobrych wiatrach
być może już następny odcinek naszego
podcastu będzie mocno ufologiczny. A tych
z Państwa, którzy poszukują relacji o
obserwacjach UFO, pozwolę sobie odesłać do
powstającego serwisu UfoRelacje.pl, który
właśnie taką bazą relacji docelowo ma być
— www.UfoRelacje.pl. Wracając zaś do
dzisiejszej rozmowy, z góry też uprzedzam
i przepraszam, jeśli dzisiejsze nagranie
będzie momentami niezrozumiałe. Nasza
słuchaczka dzwoniła z pracy, więc podczas
obrabiania zapisu tej rozmowy musiałem
powycinać z nagrania różne odzywające się
w tle, niezbyt miłe dla ucha i ducha
dźwięki. W razie czego przypominam przed
tym również uprzedzałem. Przechodząc zaś
do historii, które dzisiaj usłyszymy.
Pierwsza historia wydarzyła się podczas
wyjazdu do Egiptu w 2009 roku i obejmuje
szereg zdarzeń dla naszej słuchaczki
wyjątkowo niebezpiecznych. Słuchaczka w
owym czasie wykazała duże zainteresowanie
osobą faraona Tutenchemona, którego
wizerunek zresztą będąc już na miejscu
zakupiła. Jak twierdzi nasza słuchaczka,
ten właśnie faraon w jakiś sposób ratował
ją czy też uprzedzał przed czyhającymi na
nią podczas urlopu zagrożeniami. Tutaj
otwiera się duże pole do interpretacji, co
tak naprawdę w tym przypadku zadziałało.
Być może nasza słuchaczka rzeczywiście,
zwracając się do Tutenchemona,
przyciągnęła do siebie jakąś istotę czy
też ochronną energię. A może po prostu
zadziałał tutaj jakiś czynnik, powiedzmy
jak najbardziej ziemski, na przykład
intuicja bądź jakaś wyostrzona uwaga. A
Tutenchamonowi nasza słuchaczka przypisuje
ocalenie jej życia li tylko ze względu na
fascynację tą postacią, ale to już
ocenicie Państwo sami. Zaznaczam po
uważnym wysłuchaniu jej historii. Mnie
osobiście przywodzi ona na myśl pewne
relacje o obserwacjach istot
przypominających anioły, które widywane są
w miejscach, w których lada moment
rozegra się jakaś katastrofa. Zresztą o
jednym z takich wydarzeń pozwoliłem sobie
wspomnieć w trakcie rozmowy. Głowy za to
nie dam, ale wspomniana przeze mnie
historia z aniołami jest prawdopodobnie
szerzej opisana w książce Stuarta Gordona
"Księga Cudów". Zresztą tego typu relacji
jest tam więcej, więc jeżeli Państwa
zainteresował ten temat, to polecam
sięgnąć po tę właśnie lekturę. W drugiej z
opowiedzianych przez naszą słuchaczkę
historii bardzo mocno zaznaczył się wątek
liczby siedem oraz jej rzekomo
uzdrawiającej mocy mającej naprawiać
relacje międzyludzkie. Przejdźmy zatem do
wysłuchania zapisu rozmowy.
W zeszłym tygodniu opowiadałam takie
moje zdarzenie o tej Ewie, która mi
przyszła we śnie. Gdzie ja tam się gdzieś
teleportowałam do innego świata i później
opowiadałam o tym, o tej kuli złotej,
którą widziałam zawieszoną gdzieś tam w
przestrzeni. Już nie pamiętam,
dziewięćdziesiąt... No jak podawałam,
teraz nie mam tego otworzonego, tej złotej
kuli zawieszonej, ee, tu gdzieś w
Holandii. Ja ją widziałam, tak jak
opowiadałam, ale teraz sobie przygotowałam
takie coś innego, bo ja takich dużo
przypadków dziwnych w życiu miałam i może
bym chciała zacząć od takiego czegoś. Bo
wy w swoim radiu zajmujecie się takimi
sprawami bardziej ufologicznymi, czy
zajmujecie się różnymi sprawami? Bo ja nie
wiem do jakiej- No bardzo różnymi.
No właśnie, bo to możecie różne takie fajne
sytuacje,
takie, które się lubią, przydarzają, a
można by było powiedzieć, że one są takie też
siły, które pomagają ludziom, są też
jakieś nadprzyrodzone. Może nie z tego
świata. Ja może przytoczę na początku, bo
jak pan Roman Nacht mówi
ufologia upodobniła się w miarę upływu lat
do polityki, to znaczy, że ufologią
manipulują różne służby. W ufologii
pojawiło się wiele kłamstw i zakłamania.
To ja tak tylko przy-przy-przytoczyłam
pana Romana Nachta. Ja przygotowałam, właściwie tak
od soboty przygotowuję na tą rozmowę z
panem i chciałam, nie wiem od czego
zacząć. Przygotowałam sobie takie dwa
materiały o talizmanie i wiarę, i wiarze w
jego moc niepojętą albo o świadectwie
działania Stwórcy wszechświata. I nie
wiem, od której, od której opowieści
zacząć. Ja sobie tutaj ponotowałam,
podpisałam, to może nieraz coś będzie tak
nieskładnie. A ja zresztą jestem taka
energetyczna. Mogę też pominąć, ale wrócę
do czegoś, od czego Pan chce. Na pewno to-
To zależy od pani, od czego pani zechce zacząć.
No to wie pan co? Jedna jest z
dwutysięcznego dziewiątego roku opowieść,
to jest o tym talizmanie, a jedna jest z
dwutysięcznego dziesiątego. To- To
może od tej starszej, od dwa tysiące
dziewiątego, spróbujmy.
No to dobra, niech pan posłucha. To
jeszcze raz powiem. Talizman i wiara w
jego niepojętą moc. To jest moja wiara,
niczyja inna. Ja sobie tak to nazwałam i
święcie w talizman uwierzyłam. Niech pan
słucha. Rok 2009, koniec lipca, jedziemy
na wakacje. A co? Egipt i Szarm el-Szejk
do Mekki nurków lecimy. Chociaż raz w
życiu zanurkować i odwiedzić rodzinne
strony Tutenhamona. Wrócę. Zacznę jeszcze
raz. Około dwudziestu pięciu lat temu
oglądałam film o Tutenhamonie, jedynym, a
może jedynym najmłodszym faraonem w
dziejach Egiptu i świata.Tak mnie ten film
urzekł, a na koniec sprawił, że bardzo
płakałam. Bo jak chyba wszyscy wiecie,
Tutanchamun umarł w młodym wieku, mając
osiemnaście lat. Został chyba otruty, a
właściwie nikt tego dokładnie nie wie,
dlaczego umarł. A może to udowodniono? Ale
ja tego nie wiem. Pamiętam, że od tamtego
momentu zaczął być w moim życiu jakoś
dziwnie bliski. Pokochałam go takim jakimś
innym uczuciem, którego nie umiem
określić, ale to była inna forma miłości.
Długo po tym filmie rozmyślałam, zadawałam
sobie pytania jak to jest w dziejach
świata i dlaczego tak się dzieje
mając takie nieprzeciętne potencjały
bogactwa złota i innych naturalnych
bogactw. Być potężnym władcą, mogącym się
cieszyć bogactwem i urokami tego świata,
przeżywać miłość i doświadczać uciech
tego świata musiał, a właściwie nie było
mu dane tego doświadczać. Długo nie mogłam
tego zrozumieć i nie dostawałam znikąd
odpowiedzi. Nawet w snach, bo przed snem
myślałam o Tutanchamonie i jego krótkim
życiu. Wrócę teraz do wakacji. Po
przylocie do Egiptu i rozlokowaniu się w
hotelu, poszliśmy na wyprawę. To znaczy
rozeznanie terenu, jak to wszyscy
praktycznie robią. Ale cóż to? Ale cóż to
było za rozeznanie? 60 stopni Celsjusza,
bo trafiliśmy na takie
upały jak najszybciej zanurzyliśmy się w
morzu w te pędy. Chcieliśmy się zanurzyć w
morzu, udaliśmy się na plażę, a tu
całkiem cudnie. W sumie tak jak w raju.
Razy koralowe. No przepięknie, ale woda
gotowana, bo miała w tym dniu chyba ponad
33 stopnie Celsjusza. Dokładnie nie
pamiętam, ale była dokładnie bardzo
gorąca. Można się było poparzyć o piasek.
No i właściwie poparzyłam stopy. No cóż,
utęskniony Egipt. Ludzie sobie sznurkuje,
a my co? Też byśmy posmarkowali. Ale nie
mamy snorków do pływania. U nas na ośrodku
nie zauważyłam żadnych sklepików.
Zasięgam informacji u ludzi,
a oni mówią tak trzeba pojechać tam do
miasteczka, bo tam jest takie targowisko,
bazar i tam na pewno je dostaną. I tak się
dalej dzieje. Mój
facet, no partner zostaje w hotelu
na krótką drzemkę, a ja nie daję za
wygraną upałowi. Zamawiam karysę i jadę do
miasteczka. Karysarz zawiózł mnie pod
same miasteczko i miał czekać na mnie. I
co? Jak zwykle jest wszystko inaczej. Nie
snorki mi były w głowie, a po nie przecież
pojechałam. Tylko jak ujrzałam papirusy z
Tutanchamona, zaczęłam je wertować. Jak
zahipnotyzowana szukałam najpiękniejszej jego
formy, najpiękniejszego jego wizerunku.
Oczywiście znalazłam. Zapłaciłam. Wróciłam
do karysy, bo upał dokuczał. Wróciłam
oczywiście do hotelu bez snorki, ale z
Tutanchamona. Rozłożyłam w pokoju ten
papirus jak w jakiś. No nie wiem. Tak jak
na haju mówię do tego Tutanchamona, patrzę
na jego papirusowe oczy i tak się do
niego zwracam. Właściwie to ja dla ciebie
tu przyjechałam. Głupie, ale tak do tego
papirusa, Tutanchamona powiedziałam. Wiem,
że twój duch jest tu gdzieś w
Egipcie i chciałabym, żeby był bardzo przy
mnie, blisko. Bardzo cię proszę. Jestem
daleko od mojego rodzinnego domu, ale
opiekuj się mną. Otocz mnie swoją opieką
na czas wakacji. No i tak jak to na
wakacjach bywa, dużo przygód nas czeka.
Snorki kupiłam jeszcze tego samego dnia w
hotelu. U nas po schodach się gdzieś tam
schodziło jakby do podziemi. I tam były
różnego rodzaju sklepiki dla turystów.
Nawet była apteka. Na drugi dzień rano po
śniadaniu bierzemy ręczniki, snorki. No i
oczywiście nad morze. Rozlokowaliśmy się.
Ubieramy snorki i do wody. Ja po raz pierwszy w życiu
doznaję takich pięknych morskich cudów.
Rozgwiazdy, korale, koralowe, kolorowe
rybki, cuda nad cudami. Takie widoki,
głębia i nie tylko dostarczają mi różnych
wrażeń i doznań. Pływałam na płyciźnie,
gdzie korale prawie po brzuchu
dotykały mnie. Trzeba było sunąć dalej,
tak by ich nie dotykać, bo mają ostre
kolce. Można sobie ciało podrapać, uszkodzić, poranić.
Popłynęłam troszeczkę jakby w głąb morza,
ale widzę dno około 3 metrów pode mną.
Przepiękne skamieliny, jeżowce. Nie umiem
nazwać nawet tego wszystkiego, co
widzę. Widzę jakieś szczeliny, szczepki
rybek, ryb, różnego koloru i
kształtu. I nagle ni stąd, ni zowąd
wypływa coś ze szczeliny.
Olbrzymi potwór był czarny, chyba siwe lub
białe pępki. Był
olbrzymi, 3 metry, może 3 i pół. Olbrzymi
łeb zauważyłam i w pewnym
momencie jest przede mną około metra, trzy
metry pode mną. Co prawda
widzę jego paszczę, ten olbrzymi pysk i te
ostre, chyba bardzo ostre białe zęby.
Myśl, która przeze mnie w ułamku sekundy
przepłynęła, taka myśl nie dopadła, ale
zginęła. I chyba wręcz szybsza myśl
skierowana do Szymcha Mona ratuj! I co się
staje? To coś na mnie spojrzało i ja na to
coś nawet nie mam pojęcia.Z kim mam do
czynienia? Z kim mam do czynienia, jakbym
była w jakimś no nie wiem, horrorze. I to
coś też było w ruchu. Wypłynęło chyba na
żer. Nie wiem. Płynęłam nad tym czymś i
nie wiem, jak szybko znalazłam się na
brzegu. Nie wiem, czy byłam szczęśliwa, że
to coś mnie zaatakowała, zaatakowało, bo
byłam w takim szoku, że nie miałam, już
nie pamiętałam szczegółów. Wieczorem
byliśmy na drinkach. Siedzieliśmy w
basenach po pas, a ja opowiadałam o swoim
przygodzie, eee,
ludziom. O
przygodach pierwszego dnia wakacji. A oni
elokwencjami mi wytłumaczyli, co
widziałam. Widziałam czarną morenę. Mówią,
że nie powinna ludzi
zaatakować. Ale wy mi mówcie. Potwór to
potwór. Nie wiesz, jak się zachowa. Ale ja
wiem, że nie mam opiekuna. Eee,
naprzeciwko nas około pięciuset metrów
był następny hotel z takim Disneylandem
dla dzieci i młodzieży. Być w Sharm el
Sheikh i nie skorzystać z tego Disneylandu
to grzech. Za trzy dni wykupiliśmy sobie karnety
i na to wodne miasteczko mieliśmy się
wybrać zaraz po śniadaniu. No i tak po
śniadaniu idziemy na piechotę na drugą
stronę. To było bardzo bliziutko. Nie
bałam się jak dzieci użyć uciech rozkoszy,
a po prostu przeżyć coś innego.
Ślizgawki, zjeżdżalnie, eee, w rurze,
wodospady wodne, jakieś tam fale i
wszystko inne, co nie wiem nawet jak nazwać. Trawiny,
[szum]
Dinozaurów i innych gadów pozanurzanych w
wodzie. Na pierwszej zjeżdżalni to było w
kole. Był taki zakręt u samej góry.
Oczywiście tego się nie spodziewałam. Na
pierwszym zakręcie koło mnie wyrzuciło w powietrze
i oczywiście zjeżdżałam bez koła, jak to
się mówi, na łeb, na szyję. Ale jak się
okazało, to nie było takie straszne.
Najgorsze było to, że cała zjeżdżalnia
była rozżarzona jak patelnia. Trochę
upiekło, ale i to okazało się śmieszne.
Taki wesoły pech. Jak mieliśmy już dosyć
tych uciech Disneylandowych,
postanowiliśmy wracać do siebie, do
swojego hotelu. Szeroka ulica była bardzo
szeroka. Po obu stronach szerokie
chodniki. Słońce było bardzo wysoko i
paliło w najlepsze. Mój facet przyjaciel przeszedł
z lewej strony na prawą stronę, bo hotel
był tuż tuż, a ja postanowiłam zostać na
lewym chodniku. Nie wiem dlaczego.
Widziałam przejście na drugą stronę, bo
było skrzyżowanie i z naprzeciwka
widziałam jadącego dużego jeepa. Był tuż
obok, ale ja nie zauważyłam, gdy skręcał,
bo nie miał migaczy, migacza
włączonego. Więc ja zrobiłam parę kroków
przez ulicę. Dokładnie, na
pewno nie dalej jak około pół metra za mną
ten jeep uderza w auto, które
skręciło w lewo, tam, gdzie ja właśnie
przechodziłam. Stłuczka była taka mocna,
że wszystko w okolicy zadrgało od podmuchu
uderzenia tego rozpędzonego jeepa, jeepa.
Ja podskoczyłam z niewiedzy, co się
stało. Obejrzałam się taka przerażona.
Właściwie Jeep tak uderzył to auto.
Właściwie nie widziałam jakie auto z taką
siłą, że parę metrów jeszcze go ciągnął na
masce. I widziałam pasażerów
wylatujących przez i oni już byli
wyleceni, yyy, przez te okno tamtego
auta. I widziałam krew. Tyle zapamiętałam.
I jak się to wszystko zatrzymało, facet z
tego jeepa wyskoczył i rwał sobie włosy z
głowy. I słyszałam jego lament, jak on
kamlał, jak on lamentował, a przede
wszystkim widziałam dużo krwi. Inne auta
nadjeżdżające zatrzymywały się. Ludzie
wychodzili z tych aut patrzeć, co się
dzieje? Co się stało? Mój partner zawołał
mnie na drugą stronę i mówi do mnie
"Tak, wiesz, że mogłaś zginąć na tym
skrzyżowaniu?" A ja mówię: "Jak mogłam
zginąć?" A on mówi: "Ten kierowca tego
auta, które zostało uderzone, skręcił bez
namysłu w lewo. On nie widział auta
nadjeżdżającego z naprzeciwka, czyli nie
widział tego jeepa
i nie widział też ciebie. Może słońce go
oślepiło? Może zasłabł? Tego nie wiemy".
Jak tak sobie wszystko poukładałam,
pomyślałam no to chyba mogłam
zginąć. Walnąłby ze mnie nawet tak, bym
nie wiedziała, że ginę. Ale
wcześniej on został walnięty. I ja miałam,
jak później doszłam do siebie —
bo oczywiście, jak sobie myślicie, w jakim
psychicznym byłam stanie? Wypadek się
dzieje tuż za moimi plecami. Huk mnie
oszałamia, niesamowity. A właściwie nie
będę tego opisywać, bo sami możecie sobie
wyobrazić, jaki to mógł być huk. Ciężko to
opisać. Jak sobie zacząłem interpretować
po malutku, dla ciszy swojego umysłu,
serca, duszy, to wiem, że miałam ochronę.
Ochronę, która była niewidzialna, ale jak
kierowała całym tym zdarzeniem? I nie
pozwolili mi zginąć. Nie pozwolił mi
zginąć. Nawet nie pozwolił mi doznać
uszczerbku na zdrowiu. Wiem, że to był
bóstewski Tenhamona. On mnie chronił.
Wiedziałam, że to on. Nieszczęścia chodzą
parami.
Właściwie to nieprawda. To tylko tak się
mówi. Za dwa dni mieliśmy wykupione
nurkowanie. I tu dopiero dowiecie się,
jakie fatum mnie tam dopadło. Co się
stało? Ale fatum zostało pokonane przez
siły, które mnie.Tęczowe niebo, które
chroniły, które otaczały mnie ochroną.
Wypłynęliśmy na nurkowanie. Było nas na
tym statku około 30 osób razem z załogą.
Byli wśród nas prawdziwi nurkowie z własnym sprzętem i
ekwivalentem.
Byli to Norwegowie. Byli też inni, którzy
chcieli nurkować Holendry i my. Był z nami
instruktor nurkowania, który miał nas
nauczyć nurkowania. Nigdy jego
[śmiech] imienia nie zapomnę. Był to Włoch.
Na tym statku po nurkowaniu mieliśmy zjeść
obiad, bo tak było zorganizowane. Ale kujda się było
nurkowanie. Każdy miał swoją kolejkę. Mój
partner jako pierwszy, a ja, żebym się nie
nudziła, mój instruktor powiedział,
żebym założyła sobie snorki. A to będzie
gdzieś ze trzydzieści, czterdzieści pięć
minut i żebym w tym upale nie czekała,
tylko sobie snorkowała w pobliżu statku. I
snorkowałam sobie. Było cudownie. Głębia
w tym miejscu miała około 800 metrów. Tak
nam powiedziano, więc wierzę.
Zaznaczam tylko, że jestem w pływaniu
dobra, bo jak byłam młodą dziewczyną, to
moją pasją były skoki do wody. Potrafiłam
skakać do wody w różnych pozycjach,
robiłam salsa w przód i nawet salsa do
tyłu. A tak w skrócie byłam dobrą w
pływaniu. No i co? Snurkuję sobie tak
zafascynowana widokami. Rybkami.
Gdzieś tam pływały. Taka była głębia, ale
ja starałam się ją dojrzeć. Widziałam na
dole nurkujących ludzi, 7 nurków. Było
ich bardzo dużo. Nie liczyłam ich. Czas
płynął pomalutku. Ja też sobie pływałam. I nagle,
nie wiem co, jak w horrorze, coś rzuca
mnie całą i z całej siły. Nawet ciężko mi
było się połapać w pierwszych sekundach,
co się ze mną dzieje. Zostałam rzucona na
pionowe skały koralowca, które jak, jak
góry za miliony lat się wypiętrzyły
i odbita zostałam od tych skał i wpadłam
do wody z powrotem. I jeszcze raz mnie
zarzuciło. Za drugim razem się ocknęłam.
Co się dzieje? Poczułam ból, bo rzucało
mnie na skałę koralową. Nie było się czego
złapać. Same ostre jak noże wyschnięte,
skamieniałe koralowce. I znowu wpadłam do
wody. I znowu, trzeci raz olbrzymia fala
rzuciła mnie na tę ścianę śmierci. Byłam
poraniona, a fala była następna i
następna. W oddali widziałam je.
Widziałam, że są ludzie na statku. Może
mnie ktoś zobaczy? Ale to byli ułamki
mojego myślenia. Kto mnie uratuje?
Zginę tu, na tych skałach. Nikt mnie nie
widzi. Wołałam na ratunek z wyspa i znowu
mnie rzuciło na pionową skałę koralowca.
Ale stale bólu nie czuję. Wiem, że
krwawię, bo jak wpadłam do wody, to woda
robiła się wokół mnie czerwona. Jeszcze
raz wylądowałam na ścianie śmierci. I
wtedy jakiś dziwny
głos pojawił się w moim umyśle? Nurkuj,
nurkuj i nurkuj głęboko i
uciekaj szybko z tych skał. Tylko nie
wypływaj na powierzchnię. Jak najgłębiej.
Nurkuj i płyń. I co?
Mam na sobie te nieszczęsne sznurki. I
przecież nie biorę oddechu. Wdech. Uff...
Już nie pamiętam. I dobrze. Z całych
swoich sił i chyba wszystkich swoich
umiejętności. Na bezdechu, bez butli, bez
tlenu nurkuję w głębię. I płynę.
Płynę. Płynę szybko i szybciej. I płynę.
Nie bowiem się wynurzać i płynę. Ale tlen
w płucach już nie mam. Staram się
wypłynąć na powierzchnię. Nie odwracam się
za siebie. Nabieram powietrza. Udało mi
się! I dalej płynę. W głębi nurkuję
głębiej i płynę, i płynę. I znowu się
wynurzam. Nabieram powietrza. Widzę w
sekundzie statek mój. Jest jeszcze bardzo
daleko oddalony. Nurkuję, płynę, płynę,
wynurzam się, biorę oddech. I po kilku
chyba minutach obejrzałam się za siebie.
Skały się oddaliły. Mogłam spokojnie czy
niespokojnie już płynąć do statku.
Dopłynęłam. Wyciągali mnie na pokład. Nie
wiem. Wciągali. Byłam cała ociekająca
krwią, pokuta poraniona na całym ciele.
Wyglądałam tak, jakbym rekinowi z paszczy
wypadła. A może inaczej- to będzie
bardziej pikantnie brzmiało, jakby mnie
rekin wypluł. Na pokładzie natychmiast się
mną zaopiekowano. Wzięto do łazienki,
szlauchem mi obmyto, obmyto moją krew
i jakimiś środkami mnie psikano. Jak się
później dowiedziałam, były to środki
hamujące krew. Nie muszę nikomu mówić, jak
mogłam wyglądać. Nogi, kolana, ręce,
łokcie, plecy, tyłek, pokute,
pomasakrowane. Ale twarz cała. Pomyślałam
sobie, jak gdybym głową przywaliła w te
skały, to byłoby po mnie. Ale nie.
Wieczorkiem, wieczorem, po tym
całodziennym moim w cudzysłowie nurkowaniu
odszukaliśmy tych panów, którzy udzielili
mi pierwszej pomocy. Byli to nurkowie z
Norwegii, bo oni zawsze muszą mieć na taką
wyprawę, eee, wszystko to, co mają mieć. Muszą być
przygotowani i muszą mieć ze sobą różne
akcesoria. Gdybym... To może bym się
wykrwawiła.Tutaj, bo z każdej strony
krwawiłam. Pomyślcie sobie, ile krwi
straciłam po drodze do statku. Ale siła
woli, siła umysłu to potęga. Ale czy to?
Czy to to? Bardzo im osobiście
podziękowałam, ale wrócę do sytuacji na
skale. Kto mi powiedział nurkuj,
nurkuj, nurkuj głęboko? Ja bym sama na ten
pomysł nie wpadła. Bałabym, bałabym się,
że się utopię, Bo przecież
już byłam dobrze poturbowana. Wiem, że to
był duch Tutanchamona. Był przy mnie, ale
trochę się ze mną zabawił. On wiedział, że
jestem silna i się śmierci nie poddam.
Tylko mi podpowiedział, co mam robić. Ja
bym sama się tego nie domyśliła. Nigdy nie
słyszałam o takim przypadku jak mój. Ale
żyję. Mam się dobrze. Mój talizman
też. Mam swój talizman i w niego wierzę i
w jego moc. Nie mam go przy
sobie, bo on ma swoje miejsce u mnie w
kredensie. Od czasu do czasu go rozwijam.
Dziękuję Tutanchamonowi za opiekę w
Egipcie. Nie wiem, jak daleko jego moc
sięga, ale miałam niebo w piersiach.
I tyle
co mam do powiedzenia. Wierzę
i nigdy nie przestanę, a Wy możecie sami
osądzić, czy talizmany mogą pomagać i
chronić nas od złego fatum, które krąży
wokół nas. Abym zapomniała- ja
przecież krwawiłam, mogłam na siebie
ściągnąć, przyciągnąć rekiny, bo były w
Sharm el Sheikh. W telewizji mówili o
rekinach. Sharm el Sheikh, dwóch mężczyzn,
dwóch nurków z Niemiec i jedna kobieta z
Niemiec. Zginęli właśnie w Sharm el
Sheikh, zaatakowani przez rekiny. Ale o
tych rekinach to właściwie nikt nie
wiedział. Ktoś rekiny im podrzucił. Ja
później to w telewizji oglądałam
i tyle o tych niewidzialnych siłach, które
jak wierzyć czy nie wierzyć? Ja bardzo
wierzę. Uchroniły mnie, ale jeszcze
zapomniałam powiedzieć, że w tym dniu było
morze jakieś, ee-ee, spokojne. Ale
później zerwały się jakieś prądy
morskie, które wytworzyły jakieś fale,
które gdy pływałam, snorkowałam znosiły
mnie w mojej niewiedzy na te koralowe
skały. Nie zorientowałam się, bo byłam
zafascynowana urokami morza. A morze
cudownie ciepłe. Nie czujesz lęku, nie
czujesz strachu. Wręcz przeciwnie, jesteś
w stanie ekstazy. A tu wszystkie. A tu takie
wyrwanie z sielanki. Myślałam, że zginę.
Nikt mnie nie uratuje. Ale miałam
stróża. Wiem to. Zaufałam mu i
on mi pomógł. Ocalił. Nie wiem, co o tym
myślicie, ale zajmujecie się w waszym
Radiu paranormalnymi zjawiskami. Ja
przeżyłam je w Egipcie kilka razy.
Zostałam ocalona, nie pozwolono zrobić mi
krzywdy, a przeżycia właściwie
te specyficzne, unikalne rzeczy, przekazy,
które się manifestują
i wprowadzają nam mętlik w głowie, może nie są takie
aż mętlikowate. Właściwie to chyba mętlik
w głowie wprowadza nam to
ufo, bo ono się manifestuje, ale nas
unika. To ono nam wprowadza mętlik w
głowie. A takie rzeczy, które ja przeżyłam
i nadprzyrodzone siły
zadziałały, bo ja tak w nie wierzyłam.
Powinny wam szerzej otworzyć oczy
i powinny też być nagłaśniane. Żyjemy w
takim świecie, że kosmos, wszechświat jest
naszym domem, a to, co nas spotyka w tym
świecie i te eteryczne
osoby, duchy, anioły, jakieś istoty, które
kiedyś żyły w naszym świecie, są przy
nas, jeśli tylko je poprosimy. Wierzę w nie, wierzą w
mnie, a ja wierzę i zawsze nam pomogą. Jak
się tylko o tym
przekonacie sami, ja się o tym przekonałam
nieraz. Mogę dużo, dużo tych przykładów
przytaczać. I co pan myśli?
No ja tutaj mam właśnie kilka pytań
odnośnie tej historii z Egiptu.
Właśnie tak zakończyłam to, bo najpierw
zapisałam się też o tym romanie Nahcie, ale zaczęłam
od początku, że on mówi o tym UFO. Ja się
tutaj troszeczkę pomyliłam, że. A nie
żadne UFO, które się manifestuje, które
nas unika, wprowadza nam mętlik w głowie.
Ja się tutaj trochę pogubiłam, bo ja tak
zasuwam sobie i. A te siły, które
jeśli nie wierzymy, one nas naprawdę
chronią, one działają, one są w naszej
przestrzeni, tylko my musimy naszym
umysłem je wykorzystywać. Ale my nie
potrafimy. Ja już. Ja już potrafię. Ja
potrafię od małego dziecka. Tylko nie
zawsze o tym wiedziałam. No dobra, nic teraz tam.
Z tymi siłami to tak. Dużo takich jest
różnych doniesień. Na przykład pamiętam,
że Stanów Zjednoczonych. Kiedyś czytałem
taką historię w wypadku
autokaru, właściwie prawie że w wypadku.
Autokar
pełen po prostu ludzi
sunął z pełną prędkością i prawie że wbił
się w ścianę. No tylko, że ktoś tam
zaobserwował jakieś, zauważył jakieś coś w
kształcie aniołów czy czegoś podobnego. I
niby te anioły miały ten autokar
zatrzymać. I wie pani co? Zatrzymał się
ten autokar jakieś jeden cal przed ścianą.
O Matko Święta! Ale wie pan co? Ja-- mnie
Tutanchamon nie oszczędził. On mnie kilka
razy o tę ścianę walnął. Pionową ścianę
pokrytą tymi nożami. No bo ja nie miałam
do czego przytrzymać. Ja się chciałam
złapać tego, bo chciałam odpocząć. Nie
było się czego złapać. To był samo, o-Że
to była ściana
milionów lat u-u-kształtowana, jak to się
mówi tymi koralowcami. To był przecież, no, ja nie
wiem, jak to nazwać. Przecież ja bym
zginęła na tej ścianie. Przecież mi
kilkanaście razy huknęło o tą ścianę. Ta
fala mną rzucała, bardzo mną rzucała i ja,
jak pierwszy raz mnie rzuciła, to mnie wywaliła z tegoż
nurkowania. To ja nie wiedziałam, co się
stało. Ja nie wiedziałam, że Jestem w
horrorze. Ja dopiero drugi raz jak mnie
rzuciło. Dopiero zauważyłam tę ścianę. Bo
to były sekundy. To były sekundy. Ja-- jak
drugi raz, trzeci raz. Ja chciałam się
łapać tej ściany. Ja próbowałam. Nie było
czego, ja się złapałam właściwie to rękę
przecięłam i znowu wpadłam do tej wody. I
znowu. I kto mi dał tą myśl? Kto mi kazał
głęboko nurkować? Ja w
życiu nawet filmu o takim czymś nie
widziałam, ale to mówią, że intuicja? Jaka
intuicja? Intuicja też się musi czegoś
złapać. Ja-ja ja nawet oddechu nie
nabrałam. Kto mi pomagał? Ja umiałam
pływać. Umiem pływać, nie skakać do wody.
Nawet dzisiaj jestem stara, też potrafię
cuda-cuda robić. Ale wtedy ten głos, ten
głos, który mi podpowiedział "nurkuj". Ale
on mi kazał głęboko nurkować. Przecież ja
nie miałam żadnych. Ja nawet nie miałam
powietrza już w sobie. Jeszcze miałam
sznurki głupie założone na tej twarzy. Nie
ściągałam ich bez tego, bez wdechu. Ja
kilkanaście metrów płynęłam. Ktoś mi
pomógł płynąć. Nie wiem co pan powie na
to, ale ja też tego anioła miałam. On w
taki sposób się zamanifestował i właśnie
ja przeżyłam pierwszą tego, tego potwora,
tę rybę, tą morenę. Przeżyłam ten wypadek,
który się za mną wydarzył, ale to
doświadczenie, w którym naprawdę mogłam
zginąć, nawet gdyby mnie nikt nie
uratował. Myślałam o moich wnukach,
myślałam o wszystkim wtedy, w tych
sekundach, Boże, oni czekają babcia przyjedzie
z Egiptu, ktoś im tam przywozi jakieś
bluzeczki, jakieś coś, a babci nie będzie.
Ja tak w sekundach myślałam o tym
wszystkim, ale myślałam o tej pomocy.
Mówię Boże, pomóż mi i do tego tutaj, ja
też mam Łzy w oczach. I do tego się
zwracałam Tutanchamona, że mi pomógł mi,
pomógł mi i tą myśl wprowadził na mnie.
Mało tego, on mi pomógł wpłynąć do tej
głębi. Przecież ja nigdzie nie nurkowałam.
Gdzieś czwarta, szósta jeszcze bez
plecaka, bez tego, bez tej butli. Ja
miałam dopiero później pływać. Pierwszy
raz nurkowałam sama, o własnych siłach.
Mogę się teraz, nie wiem, czy to pochwalić
tym, czy ja to uznaję za cud. Ja żyję i
chciałam właśnie przekazać,
że proszę wierzyć, te siły, one się
manifestują nie tak jak UFO, bo
ono się manifestuje, ale nam nie pomaga,
tylko właśnie ten mendyk wprowadza. A te
inne siły, mówi jak chcesz anioły, duchy,
one nam pomagają. I jeszcze mam takie inne
właśnie- Mam jeszcze kilka pytań odnośnie Egiptu,
Nohajo, Mianowicie czy po tym bolesnym
wydarzeniu na skałach Koralowca rozmawiała
Pani z kimś, kto mógł widzieć całe
zdarzenie? To jest coś, co często się
zdarza podczas nurkowania w tamtym miejscu.
Wie pan co? Muszę Panu powiedzieć, że my
żeśmy wypłynęli tym statkiem. Ten statek
był 10 kilometrach tych skał zaparkowany i
tam się nurkowało, a ja tylko nurkowałam
i ta fala. Ja nie wiedziałam, że jest ta
fala, bo jej nie było. Ona później się tak
przy tym tak zbierała, zbierała, zbierała
i ona mnie wznosiła na te skały. My
byliśmy na środku tego morza. Skały gdzieś
tam były w oddali i nie było nikogo. Na
tym statku został kucharz czy tam dwóch,
bo oni przygotowywali dla nas ten obiad
czy tam obiado-kolację. I byli ci
nurkowie, którzy sobie tam pływali,
zanurzali się, odpoczywali, wypływali,
znowu sobie pływali, bo my byliśmy tam
kilka godzin na tej wodzie. No i wie pan
co? Tam nie było nikogo, kto by mnie
zauważył? Ja się modliłam, mówię Boże, ten
statek chyba już podjedzie, a on nie
widzą, jak mnie to miota o te skały. Ja
myślałam, ale mnie nikt nie widział.
Kompletnie nikt mnie nie widział. Ja byłam
zdana na te siły wyższe i dostałam je.
One mnie uratowały.
Pani w takich sytuacjach czuje jakąś
obecność. Jest pani jakoś w stanie wyczuć
jakąś tożsamość tej siły, którą pani,
która panią ochrania?
Tutanchamoon. Ja mówię panu, ja kupiłam
jego wizerunek i jego.
Ja się do niego wróciłam w pierwszym dniu
tych wakacji. W pierwszym dniu wakacji. Ja
nawet-- to takie było głupie. Pamiętam
zaraz ja tu jeszcze to zapisywałam wszystko.
Zaraz pan jeszcze raz przepis zobaczę, bo
pan może mnie załapał, bo ja to tak też
szybko też mówiłam, mówiłam, mówiłam i
jaki jest? I wróciłam z tego
bazaru. Zamiast kupić te snorki w
pierwszym dniu, to kupiłam ten wizerunek
Tutanchamona. Zapłaciłam i wróciłam do tej
taryfy, bo upał dokuczał
i w hotelu rozłożyłam ten papirus
i zaklarowana tym papirusem byłam sama. Bo
jakby moja żona powiedziała no
pieprznięta w łeb baba. No co jej się tam zrobiło?
No wie. Rozłożyłam go w pokoju
na łóżku i patrzę na tego Tutanchamona,
jaki on tam piękny jest. Tak jak na jakimś
haju. Mówię do tego Tutanchamona, patrzę
w jego oczy i mówię tak do niego. A ja
Film obejrzałam 25 lat temu i tak się do
niego zbliżyłam przez ten też film, gdzie
mi go było żal, że on tak oczy, że umarł.I
ja mu tak powiedziałam, no do tego
papieru tu powiedziałam. Właściwie to ja
dla ciebie tu przyjechałam i sama do
siebie mówię głupio, ale ja tak
powiedziałam i mówię tak. Wiem, że duch
twój tu jest ze mną. Bardzo cię proszę.
Jestem tak daleko od mojego rodzinnego
domu. Opiekuj się mną, otocz mnie swoją
opieką. Tak do niego się zwróciłam. I
otoczył właśnie on, bo ja się właśnie do
niego wtedy zwróciłam. Ale wie pan co? Ja
przygotowałam sobie 2
opowieść.
Ale to jeszcze mam jedną. Jeszcze mam parę
pytań odnośnie. Właściwie
takie, takie pytanie odnośnie tej moreny.
Czy ona jakoś... Pani miała wrażenie, że
ta morena jakoś reaguje na pani myśli na
to wołanie? Tutaj, czy tak po prostu się
odwróciła i sobie popłynęła?
Ona się nie odwróciła. Ona była w
szczelinie. Ona na mnie patrzyła i ja na
nią patrzyłam. I ja się ja. To był potwór.
Przecież to było olbrzymie ciałko. Do
czego to porównać? No nie do rekina, bo to
było coś innego. Ono se w szczelinie tam
było. Ono z tej szczeliny się
wypłynęło. I ja jestem nad tą moreną trzy
metry. A dopiero ja widziałam rybki, to
wszystko. I ona mi się ukazała, bo ona
wtedy płynęła na żery. Chyba wypłynęła. No
to mogła pożerować też na mnie. No nie?
No skąd ja mogę wiedzieć? Ja pierwszy raz
takie cudo, potwora widziałam. Ja
zobaczyłam jej oczy, ona mnie widziała, ja
zobaczyłam jej oczy, ona mnie. Ja byłam
zaszokowana tym widokiem. I te zębiska.
Ona, ona miała takie zęby olbrzymie. Nie
wiem, czy one były ostre. Ona miała wtedy.
To była taka paszta, to ze sześćdziesiąt
centymetrów na oko moje siedemdziesiąt. No
olbrzymie. No do rekina nie mogę
przyrównać, bo to nie rekina paszta, ale
ja tę pasztę widziałam. Może się ona do
mnie uśmiechnęła? Nie mam pojęcia. I ja w te pędy
prosiłam ratuj, ratuj! No tylko tego
Tutanchamona wtedy przywołałam i
nie wiem jak szybko się znalazłam na
brzegu, ale się znalazłam. Ja byłam w
takim szoku, że nawet tego gorącego piasku
nie czułam. Ja jak do siebie doszłam...
Tam ludzie, którzy byli, no co ja mam
opowiedzieć? Krzyczeć jak oni tam
niektórzy pływali, jakieś dzieci tam
mieli, opalali się i wie pan co? I nie
wiem, ta siła mi pomagała. No jest ta
jeszcze jakaś inna siła, o której w tym 2
moim
opowiadaniu chciałam opowiedzieć. Są różne
siły, tylko że musimy w nie wierzyć.
Musimy wierzyć, bo wiadomo, że ten
Stwórca wszechświata jest za. Muszą
pomagać im, muszą pomagać, nazwijmy to,
inni aniołowie, bo przecież
nie wiem, ile nas na świecie jest
miliardów ludzi. Bardzo dużo. Nie wiem,
czy siedem, czy siedemdziesiąt siedem
miliardów, bo raz mówią-
Siedem miliardów, raczej bliżej siedmiu miliardów.
No właśnie, też tak słyszałam, ale kiedyś
w po jakiejś audycji mówił, że
siedemdziesiąt siedem miliardów, ale on
się chyba w innych- Ktoś się chyba machnął po prostu.
Nie. Albo nie machnął, tylko on się
teleportował do innych czasów i wtedy ich
było siedemdziesiąt siedem miliardów.
Tak, tak się, tak się szacuje, że do tej
pory na Ziemii żyło siedemdziesiąt siedem
miliardów ludzi. Jakoś siedemdziesiąt
siedem, osiemdziesiąt. Jakoś tak.
No nie? On powiedział właśnie
siedemdziesiąt siedem. Ja teraz głupia
mówię, nie wiem, czy ma być siedem
miliardów, czy siedemdziesiąt siedem po tej jego, yy,
yy, wymowie. No dobra, może ja opowiem
drugie to świadectwo, takie swoje, które
sobie też przygotowałam. Ja jestem za
bardzo taka też eteryczna, ja we wszystko
wierzę i bardzo wierzę nawet
mam dużo takich świadectw swoich na te
różne paranormalne siły. I to drugie opowiadanie
napisałam sobie taki tytuł Świadectwa
działania Stwórcy Wszechświata. Zacznę
tak. Jak masz załamanie psychiczne z
powodu zdrady męża, narzeczonego,
chłopaka, a to zawaliło Twój cały
dotychczasowy proces. Proces wydawałoby
się swojego dotychczasowego, stabilnego,
uregulowanego życia. Zrób tak, bo ja tak
uczyniłam. Według słów Jezusa Wskazania na
górze proście, a będzie wam
dane. I przypomniałam sobie, co moja
babcia Emilka mi opowiadała. Ale to za
chwileczkę do tego wrócę. Najpierw
opowiem, co przytrafiło mi się w życiu.
Miałam cudowny związek. Związałam się w
tak niewyobrażalny sposób z
mężczyzną, który miał dwadzieścia cztery
lata, a ja dwadzieścia dziewięć. Dosłownie
anioł miłości przeszył mnie
i jego jak zaklarowaną różdżką tknął i
zapłonęło w sekundzie. Byłam, jak to się
mówi potocznie, w siódmym niebie, przebywając przy nim
i całe życie. A dzisiaj jestem już w nim
trzydzieści jeden lat, w związku bez
żadnych ślubów. Trzydzieści lat temu
pojechaliśmy do Turcji na wycieczkę i
zwiedzając Turcję trafiliśmy do miasta
Izmir. I tam przewodnik nas zabrał w góry,
z których wypływały gejzery. Ale było
niebiańsko. Pływaliśmy w basenie w
grudniu, obok góry bardzo wysokie, pokryte
śniegiem. I ten krajobraz, i przecudne niebo nad nami
sprawiało, że czuliśmy się jak w raju. Ale
przewodnik miał dla nas coś magicznego,
takiego małego magicznego króliczka jak
magik wyciąga z cylindra albo z rękawa.
Widząc jak my się kochamy, jaką miłością
do siebie pałamy, podszedł do nas i kiedy
osuszyliśmy się, zabrał nas do parku,
lasku.I wtedy nasz przewodnik powiedział,
że tam jest przepiękna aleja. A tam
przepiękna aleja była. Chciałam powiedzieć
biegła aleja, ale aleja nie biegnie. I
wytłumaczył nam, że kto przejdzie tą
aleją- para, małżeństwo, narzeczeństwo- to ich dusze
pozostaną na zawsze i żadna siła ziemska
ich nie rozdzieli.
Bo ta aleja to jest aleja miłości. No
piękniejszej propozycji od nikogo w życiu
nie dostałam. Wzięliśmy,
podaliśmy sobie ręce, przeszliśmy tą aleją
miłości. Przepiękny związek
trwał. Nawet daliśmy sobie ślub.
Tak, taki ślub. No przed samym ślubem-
Taki ślub bez księdza.
Bez księdza. Sami przeszli tą aleją
miłości. Właśnie przyrzekli sobie.
No daliśmy sobie sami ślub i tylko
wszechświat był naszym świadkiem. Nawet
nie mieliśmy żadnych świadków, tylko
kosmos, niebo. No i my. Przepiękny związek
trwał. Kochaliśmy się bardzo, a zarazem
ciężko pracowaliśmy, bo tak jak los
każdego człowieka, żeby dojść do czegoś,
trzeba coś od siebie dać. I
dawaliśmy. Ale jakaś zmora zjawiła się w moim życiu. No
tego, tej zmory
nie spodziewałam się. A wie pan, jaka to
była zmora? To była nasza klasa. Kobiety
i mężczyźni przesiadujący jak zaklęci w
tej głupocie, że tak powiem,
pozwalając sobie na różne intrygi i
zawiązywania na nowo starych znajomości z
młodości, nie dawali sobie na wstrzymanie,
tylko z premedytacją brnęli w tę grę.
Wiemy, że bardzo dużo małżeństw się w ten
sposób rozpadło. Bardzo dużo związków
ucierpiało. Nasza klasa poniszczyła ludzi,
którzy w niewiedzy tej zmory
dostali poddani jakiejś bitwie, w której
nawet lała się krew. No i w cudzysłowie
ginęli, przegrywając. Ja w tamtym czasie
pracowałam siedem dni w tygodniu w
restauracji. No jestem tysiąc kilometrów
od Polski, muszę powiedzieć. No nie? No
nieważne. Ja tam wspominałam, w Holandii,
nieważne gdzie, która posiadała duże
apartamenty dla gości. Najwięcej pracy to
oczywiście miałam w
weekendy. Mój partner ukochany miał
natomiast wolne. No i odkrył
zmorę. To działo się w 2010 roku, a ten
rok był naprawdę przeklęty. Zginął nasz
prezydent i wielu utalentowanych ludzi i
polityków. Mieliśmy rozpoczętą budowę
domku w Polsce. Mój facet zaczął często
latać samolotem, bo budowa to
oczywiste. Ale jak wracał, to był jakiś
odmieniony, inny. Mówiłam mu o tym,
ale on miał wytłumaczenie. Zawsze
wytłumaczenie było jedno, a budowa, a
kłopoty z wykonawcami i tym podobnie. Było
mi ciężko. Ciężko mi było to rozumieć,
ale akceptowałam. Ale prawda była zupełnie
inna. Dowiedziałam się, bo nie chciałam
się o tym dowiedzieć. Te siły, które
czuwają nad tobą, kierują też twoim losem.
Przyszłam z pracy. Była chyba dwudziesta
czwarta w nocy. Mój
chłopak spał, a na stole w dużym pokoju, można tak
powiedzieć, w saloniku pozostawił telefon,
który brzęczał jak głupi, jakby go coś
nawiedziło. Co chwilę przychodziły jakieś
esemesy. Brzęczał i brzęczał. Ja na
początku nie zwracałam na to uwagi. To był
30 kwietnia 2010 roku. Nie wiem, kiedy
zginął prezydent. Czy też w tym dniu?
No to jakoś 3 tygodnie wcześniej, to było 10 kwietnia.
Przepraszam, tak, bo to było w kwietniu, a
ja 30. Ja mówię o 30 kwietnia. I ten, i ten telefon tak
dokuczał, po prostu dokuczał i dokuczał i
dokuczał. Ale ja to było ciepło. To był
Holandii dzień. Dzień Króla czy dzień
Królowej? Wtedy chyba Dzień Królowej
jeszcze, bo 30 kwietnia. Teraz jest Dzień
Króla, bo zmienili na 27-ego. I teraz
Aleksander jest królem, a Beatnik
abdykowała na rzecz syna. No dobra, to
nieważne. W każdym bądź razie zrobiłam
sobie papieroska, no i zeszłam sobie na
drinka z whisky. No nie? Dodałam coli i
paliłam sobie jeszcze papierosy. Rozwiłam
dwór. No nie? Tam mieliśmy taki taras
zadaszony. Piłam sobie do tego drinka,
zapaliłam sobie papieroska, znowu sobie
zrobiłam drinka, znowu papieroska. Chyba
była pierwsza godzina w nocy jak wróciłam do
no do domku, a ten przeklęty telefon dalej
brzęczał. Nie mam zwyczaju dotykać
cudzych telefonów, no bo nie mam. Nigdy zresztą
nie musiałam dotykać. Nigdy bym nie weszła
nawet w te esemesy cudze. Zresztą bym i
tak nie znała, bo każdy ma swój kod
dostępu. Ale ja wzięłam ten telefon do
ręki i nawet nie wchodziłam w niego. I w
te esemesy, bo na stronie głównej nie wiem
jakim cudem wyświetliły mi się takie
słowa: "Kocham Cię, Kochany mój, tęsknię
za Tobą. Słodkich snów." Buziaczki. I co
się dzieje? Mogłam umrzeć przecież na atak
serca. Ale nie to mi było pisane. Pisana
mi była wielka jakaś bitwa o
coś, co nazywamy miłością. I tu mam znak
zapytania.I walka trwała chyba sześć
miesięcy. Przeradzała się w nienawiść,
wrogość, odrzucenie, potępienie.
I co się dzieje dalej? Mieszkam u syna, bo
jeszcze tego samego dnia poszłam z
domu. Najbardziej to moje wnuki były
szczęśliwe, bo miały babcię. Ale to uczucie
do mężczyzny, do tej chyba mojej drugiej
połówki było tak silne. Nie potrafiłam z
tym uczuciem walczyć. Było tak mocne jak
jakaś siła nieznana, na którą nie ma
mocnych, bo to jakaś siła nadprzyrodzona.
Człowiek nie daje jej rady. Przecież ja
byłam logiczna. Mój syn tego nie pojmował.
On mi tłumaczył: "mamo", ja mu
też tłumaczyłam. Bardzo go kocham, bo mam
go jedynego. Bardzo kocham synową, bo to
ona mnie bardzo wspierała i służyła. Jak
cicho płakałam. Błagałam syna
też, by dał mi taką tabletkę, bym ją
łykła. I tabletka ta dała mi
uwolnienie z więzi umysłu, który jak
zaklęty w jakichś rewirach, w rewirach
trwał i cierpiał. I wszystko mnie bolało i
nie zwalniało mnie, mnie od
zapomnienia tej mojej przeklętej chyba
miłości, którą mi zmora
zniszczyła. Ale wiecie co? Jest taka
tabletka i o niej Wam zamierzam
opowiedzieć. Przypomniałam sobie
opowiadanie babci Emilki, którą kocham i
zawsze jest przy mnie, bo jest. Tak jak
inni moi przodkowie są zawsze przy
mnie i we mnie. Może to w normalnym
pojęciu jest dziwne, ale taka jest prawda.
Mam ich cząsteczkę. Ale mam też
cząsteczkę, która łączy mnie ze sferą
nadprzyrodzoną stwórcy wszechświata. Bo to
ten Stwórca wszechświata będzie brał
udział w tej mojej dalszej części
ziemskiego życia. To opowiadała mi babcia
Emilka. W dawnych czasach też były
związki, które miały wzloty i upadki, ale
tamci ludzie wierzyli w siły
nadprzyrodzone, w magiczne zaklęcia, w
magię słów wypowiadanych, które w taki czy
inny sposób się afirmują, czyli
urzeczywistniają. I tak jak Jezus mówił,
stają się ciałem. Jeśli uwierzysz
we wszystko, to wszystko jest możliwe, ale
musisz w to wierzyć. Rzeczy, które
wydawałyby się nieosiągalne, utracone,
można przywrócić do życia, jeśli bardzo
tego pragniesz z całego swojego serca.
Babcia Emilka mówiła właśnie mi tak, ja
wtedy miałam 10 lat. "Jak bardzo cierpisz
i miłość jest silniejsza od ciebie,
przygotuj sobie siedem ślubów
i w ciągu jednej doby musisz obejść siedem
kościołów, nieważne jakiego wyznania,
bo wszechświat tego nie rozróżnia i dla
wszechświata to wszystko jedno, czy to
będzie Kościół taki, taki czy owaki, czy
jakaś, czy jakaś inna instytucja
kościelna. Jak zajdziesz do pierwszego
kościoła, to musisz się w taki
sposób modlić, po swojemu i prosić siły
wszechświata, by zmieniły energię złe,
które zawisły nade mną, dotykają mnie, nie
pozwalają i nie pozwalają mojej duszy
spokojnie funkcjonować. Dręczą, dręczy.
Prosić te nieznane człowiekowi siły,
by obdarował, odczarowały całą sytuację,
by wymazały z życia ten ból. I żeby ta
miłość, która została przez Stwórcę dana,
niech Stwórca sprawi, by wróciła. I tak
było jak dawniej. I gorąco tego pragnąć i
skumulować dobrą energię wokół siebie, a
tę złą energię pozostawić, oddać
tym, co ją przekształcą w dobro". I babcia
mówiła dalej, żeby szybko przemieszczać
się. Ale co zapomniałam na początku
tej opowieści powiedzieć? Zapalić świecę w
intencji prośby.
I ten ogień ma oczyszczać z pomocą sił
wszechświata energię wokół ciebie, wokół
mnie. Wszystko ma się zadziać po
odwiedzeniu siedmiu kościołów czy cerkwi, czy
moskej. Nieważne. Pierwsze wchodząc do
kościoła zapalić świecę w intencji prośby
i bardzo się skupiać na swojej prośbie.
Nie wszystkich się to udawało. Tak babcia
mówiła, bo nie mieli środków lokomocji
kiedyś, żeby przemieszczać się od jednego kościoła
do cerkwi do drugiego. Niektórzy mogli
sami rezygnować, że to głupota i
zabobony. Ale ja w 2010 roku, przed
wakacjami, które mam w
sierpniu, pod koniec lipca wyszłam z
restauracji, w której pracowałam. Świecę
miałam przygotowaną i w szybkim tempie,
bez namysłu, bez cienia wątpliwości
siłą umysłu, myśli, która mnie umocniła w
wierze w ten przekaz babci
Emilki. Silnie w to wierzyłam.
Przygotowana byłam na święto Kościołów.
Miałam po kolei wytyczoną trasę od jednego
do drugiego. Jestem katoliczką. Trzy
kościoły były protestanckie, ale na koniec
zostawiłam sobie katedrę świętego Jana w
'40. Zajęło mi to dużo czasu.Tęczowa Życie
jest takie, jakie mamy doświadczenia.
Tak jest.
Ale zdążyłam. Jak dotarłam do katedry,
wtedy już wiedziałam, że wszystko się
spełni, bo czułam i nawet dusza moja
troszeczkę była spokojniejsza, jakby się
uspokoiła, wyciszyła. W katedrze
siedziałam najdłużej. Modliłam się
inaczej, bo to w zasadzie nie były żadne
modły. To był cały zlepek moich próśb,
błagań, wołań do tych nadprzyrodzonych sił
o oddanie mi energii życiowej, bo tak
strasznie dużo jej straciłam. Odzyskanie
energii, miłości, bo ją też straciłam.
Szczerze prosiłam o to i prosiłam, by ból,
który mnie prześladował już tyle
miesięcy, odpuścił. Po czym wyszłam. A
właściwie to od razu pojechałam z powrotem
do pracy w restauracji, bo prostowałam w
niej rano i wieczorem. Ale to był chyba
mój ostatni wieczór przed wakacjami. Jadę
na wakacje do Polski swoim autem. Sama.
Łzy mnie nie opuszczają. Modlę się po
swojemu do Wszechświata, do Jezusa i
innych, kto mi tylko na myśl przyszedł. Na
drugi dzień byłam umówiona
z moją przyjaciółką na lody w jej mieście,
dziesięć kilometrów od mojego miasta.
Pierwszy dzień wakacji w Polsce. Sama,
złamana. Pojechałam do tego innego miasta,
bo tam się umówiłam. Zaparkowałam auto
gdzieś koło centrum i idę na piechotę.
Chyba przez parę minut szłam wgrubiona w
pochodnik. Nie miałam głowy podniesionej do góry
i przechodzi obok mnie zupełnie młody
mężczyzna. Pamiętam bardzo przystojny,
dwadzieścia pięć lat, może trzydzieści na
moją awko, blondyn. Chyba nie aż tak mocny
blondyn. Właściwie to ja szłam
i nie miałam głowy podniesionej do góry. A
ten mężczyzna mnie zatapia w te słowa:
"Przepraszam panią bardzo". Ja tak wtedy
na niego dopiero spojrzałam. Miał piękne
oczy, jasne, nie pamiętam jakiego koloru,
ale były pełne, mogę to
nazwać jakiegoś blasku, świetlistości,
mądrości. Ja tak wyrwana z tego
letargu swoich myśli, myślę sobie szybko
takie myśli
przemknęły mnie przeze mnie. Co ten gościu
ode mnie chce? Nie odzywam się, tylko
pomyślałam, a on do mnie takie słowa
kieruje: "Jeszcze raz bardzo panią
przepraszam, ale pani coś zgubiła?". I to
taki duży znak zapytania zrobiłam, a ja do
niego w te słowa: "Naprawdę?" I jeszcze
większy znak zapytania z takim
niedowierzaniem na te jego słowa. Zaczęłam
kręcić się w kółko, wokół siebie. No i
zaglądam do torebki. I mówię sama do
siebie tak. No i przy tym facecie. Portfel
jest, kluczyki od auta są, dokumenty są.
Obróciłam się za siebie, myśląc szybko
co ja mogłem zgubić? Ale za mną był tylko
chodnik, na którym żadnej zguby nie było.
Odpowiedziałam mu: "Wie pan co? Nic nie
zgubiłam. Ja mam wszystko". Ale on mi
powiedział: "Nieprawda". A ja jeszcze raz
do niego mówię: "Dziękuję, ale ja naprawdę
nic nie zgubiłam". A on mi mówi do mnie:
"Tak, zgubiła pani. Zgubiła
pani uśmiech". I co się dzieje? Ja jak
dotknięta, za dotknięciem jakiejś
czarodziejskiej różdżki dostałam uśmiech
na usta. On mi normalnie wskoczył na te
udka. Nawet chciałam się w pewnej chwili
śmiać. I w tym momencie, gdy się ocknęłam,
tego? Widzę, że tego mężczyzny już nie ma
koło mnie. Oddalił się czy co? Myślę
sobie. Obejrzałam się, ale ulica była
długa. No i jego już tam nie było. Myślę
sobie. Ulotnił się czy co? I dotarło to do
mnie po chwili. Widziałam anioła. Miał
ludzką postać. Ale to był anioł. I co
dalej się dzieje? Idę na te lody.
Koleżanka też właśnie nadeszła i od razu
do mnie mówi: "Coś ty taka rozpromieniona,
jakaś szczęśliwa? Co się dzieje?" A
wiedziała o tych moich tragicznych
przeżyciach. Opowiadałam jej przecież. No
oczywiście opowiedziałam, że przed
chwileczką spotkałam anioła, ale nie
musiała nikt w to wierzyć. Ale ja
spotkałam anioła i co się dalej dzieje?
Takie sploty różnych wypadków.
Życie toczy się bardzo szybko. Sytuacja za
sytuacją. Dziwne przynosi efekty.
Przyjechałam po mamę następnego dnia, bo
umówiłam mamę do fryzjera. Wtedy mama
miała siedemdziesiąt lat, czyli nie była
jeszcze taka stara, ale miała kłopoty
troszeczkę z chodzeniem. Podjeżdża pod
fryzjera, pomagam mamie wysiąść z auta i
co? Podjeżdża mój albo moja miłość ta
utrocona za nami pod fryzjera i
mówi do mnie tak: "musisz ze mną pojechać
do adwokata". Po trzech, czterech
miesiącach, jak gdyby nigdy nic, jak gdyby
nigdy nic, jakby się nic nie wydarzyło,
nic nie stało. Bierze mnie serdecznie za
rękę i mówi: "Chodź, bo jesteśmy za
godzinę umówieni i mamy do niego być na
czas". A serce mi się zaczęło wyrywać z
klatki piersiowej, gdy go zobaczyłam. A
był jakiś jakiś inny, pełny, napełniony
przedziwną energią, dobrą energią.
Wiedziałam. Energią miłości. W oczach miał
łzy. A ja mu mówię: "Nie mogę jechać z
tobą, bo mam z mamą u
fryzjera być". A mama chodziła, było źle o
laskę. Postanowiłam mu: "Nigdzie nie
jadę. Mamy, nie zostawię". A na to
wszystko odzywa się moja mama. Ty już ze
mnie takiej niedołużnej nie rób. Dam sobie
radę. Jedźcie, bo nie zdążycie. No i co?
Pojechałam z nimi.I jak myślicie, co
dalej? Fatum? Zmora pomału
wycofała się czy co? Miłość w nas nigdy
nie zgasła. Okazało się też, że on
też bardzo cierpiał. Ale ja po tym
cierpieniu jego nie wiedziałam, a
właściwie to nie chciałam wiedzieć, bo
honor kobiety mi na to w jakiś sposób nie
pozwalał. Ale nie będę o tym rozprawiać,
tylko skupimy się na tym, co wywołało moje
cierpienie, ból,
które gdyby przeżyć, być może
doprowadziłoby mnie do śmierci. Teraz
wiem, skąd pochodzi cierpienie, ból, bo po
latach się dowiedziałam.
Jest to jakaś fala energetyczna, która
została wywołana w przeszłości, ale o
tym zapominamy. Ta fala uderza w nas,
manifestując się w odpowiednim
momencie. Wszystko, co w naszym życiu się
dzieje, wszystko co nas spotyka, jest
konsekwencją tego, kim jesteśmy i co
robimy, co robiliśmy w życiu. Ale dalej
drgniemy w to
i dlatego tak cierpiałam. Tak bardzo
cierpiałam. Przypomniałam sobie, co w
Turcji, co w turkizmie że się wydarzyło.
Przecież przeszliśmy tę magiczną
aleję, aleję miłości, a zaklęcie mówiło
do końca życia na dobre, na złe. Żadna
siła tego nie zmieni. Nie ma takiej
siły we wszechświecie, która to zaklęcie
zmieni. A jeszcze na domiar
wszystkiego, po przejściu tej alei daliśmy
sobie własną przysięgę przed całym
kosmosem, bo nikogo koło nas, nas nie
było, tylko nieskończony wszechświat nad
nami i nasz Stwórca, który nad nami czuwa
i w odpowiednim momencie
wysyła do nas, do nas swoich pomocników w
postaci aniołów. Tą aleją była jakaś
część naszej planety Ziemi, w której
działają jakieś sekretne,
nieznane, nadprzyrodzone siły. Bo o tym
właśnie mówił ten nasz przewodnik i te
siły nadprzyrodzone. I ja właśnie przez te
siły nadprzyrodzone tak cierpiałam i mój
partner też cierpiał i też cierpiał ból. I
tak to się wszystko miało wyjaśnić.
Wierzycie czy nie wierzycie? I ten przekaz
babci Emilki dokonał tego
niezwykłego. [śmiech] Nie wiem czemu
ja tego dotknęłam, a właściwie to dotknęło
mnie. Wszystkie stare
przepowiednie, przekazy z ust do ust. To
nie są bajki. To prawda, którą
ludność odkryła w przeszłości bardzo,
bardzo, bardzo dawno temu. Ale dzisiaj
wszystko wymazuje się z jej pamięci.
Eee, babci Emilki przekaz, który
usłyszałam w wieku około dziesięciu lat,
bo babcia zmarła, gdy miałam dziesięć i
pół roku. Cieszę się, że zza grobu już mi
pomogła, bo przypomniałam sobie o tej sile
siedmiu Kościołów. Jeszcze jedna nadprzyrodzona
siła, ale o tym wam nie powiem, bo jest
jeszcze jedna taka nadprzyrodzona
siła. Nie chcę o tym mówić, bo to jest
troszeczkę krępujące. Ta siła
też ma wielką moc. Trzyma bratnie dusze na
dobre razem. Ale o tej
sile dowiedziałam się bardzo dawno temu z
przekazu babci, ale byłam za mała, żeby to
zrozumieć. Jest taki lekarz w Polsce,
który o tej wielkiej sile wie.
Możecie sobie posłuchać jego audycji. I
tu cytuję. Jaka audycja? Mądrość i
ukryte sekrety kobiecy myślnik bogini.
Tyle o tym w cudzysłowie. No okej, to
Wszystko, co chciałabym wam opowiedzieć o
tej nieznanej, bliższej sile działania
Stwórcy Wszechświata. A co dzisiaj mamy?
Trzeciego grudnia tysiące dziewiętnastego
roku. Jestem szczęśliwa, kochana,
kochająca, pełna miłości.
Spełniają się wszystkie moje marzenia.
Właściwie to na życzenie, na moje
żądanie, bo dostałam też miłość od
Wszechświata, o której mogłabym Wam
opowiedzieć w następnej, w następnym
spotkaniu. I o innych moich przygodach.
Takich, które właściwie śnisz nam od
dziecka. Nie wiem, co mnie dotykało, ale
mnie dotyka do dzisiejszego dnia. I to by
było na tyle o tych siedmiu kościołach i o
tej alei miłości.
Właśnie ten wątek z prośbą o pomoc w
odzyskaniu energii. To, co pani tam
obchodziła, te siedem świątyń, przychodzi
mi na myśl, to mi przychodzi na myśl to,
czego czasami nauczają osoby zajmujące się
pracą z energiami. Bo ja brałem kiedyś,
wiele temu udział w takich medytacjach
grupowych poprzez Skype'a prowadzonych
przez jednego takiego mistrza reiki, który
swoją drogą też parę razy wystąpił w
Radiu Paranormalium, w audycjach, który
zalecał od czasu do czasu podczas
medytacji wypuścić jakby w eter taką
intencję o treści: "W imieniu Boga żądam
oddania mojej duszy, energii
podświadomości". Tam prośby jakieś do
opiekunów duchowych, żeby pomogli i tak
dalej. No ten powrót energii. Muszę
powiedzieć, że da się nawet czasami odczuć
fizycznie. Jak tak się czasami samemu
pomedytuje i puści taką prośbę w eter. I
wydaje mi się, że to, to również może
działać w przypadku
naprawiania jakichś takich różnych naszych
sytuacji życiowych.
No właśnie mi się naprawiły. Ale właśnie
te siedem kościołów to dzięki babci
przypomniałam sobie o tym. Bo ja byłam
mała. Ja mogłam o tym nie pamiętać, ale ja
sobie przypomniałam jeszcze innych parę
rzeczy, które ona mi opowiadała. Ona mi
dużo opowiadała, bo kiedyś nie było
telewizji i myśmy tak przy niej siedziały.
Ja byłam najstarsza w domu. I tak babcia
opowie coś i szarpałyśmy ją za spódnicę.
Ona miała takie długie spódnice do ziemi.
Szarpałyśmy ją za te spódnicę i ona nam
tak opowiadała. Ja sobie odpowiednim swoim
czasie przypomniałam o sile tych siedmiu
kościołów i o tej energii, bo one się
gdzieś tam kumulują. Ja, wie pan co, ja
się nie znam na tych
reiki, nie reiki. Ja słucham bardzo dużo
tego z Internetu.
Teraz też tak coś mnie tknęło, żeby
poszukać jakiejś informacji o siódemce. I
tutaj z tego, co widzę, to siódemka ma
dosyć takie duże znaczenie właśnie w
różnych sprawach uczuciowych.
No to ja właśnie o tym. Ja nie wiem. Ja
tylko wiem co z przekazu babci. I wie pan
co? Ja bym jeszcze o czymś innym
powiedziała, ale to jest tak krępujące, bo
kobieta to, jak ten pan doktor mówi, nie
będę jego nazwiska wymieniała. On
powiedział, że kiedyś szukano tego
świętego Graala, że właśnie kobieta jest
świętym Graalem. Ale o tym nie chcę mówić,
bo to nie mój temat, tylko ja już w to
wszystko wierzę. Ja w ogóle to zawsze od
małego we wszystko wierzyłam i to mi się
spełnia. Spełnia mi się wszystko, o czym
teraz zamarzę. Opowiadałam panu, że
natoczyłam się na audycję
o najdziwniejszym sekrecie świata. I ja od
dzisiaj właśnie żyję już po innemu. Żyję
tak jak Earl Nightingale w tej swojej
audycji mi przekazał. Pan mi poradził
obejrzeć ten sobie film Sekret, też go
obejrzałam, swojego wnuka młodszego też
poturbowałam i mówię: oglądaj to, obejrzyj
ten, bo on tak bardzo jak ja. Ja też
Jestem babcią. Zawsze wnuk się nie da
nabierać na moje takie t. On ciężko
pracuje, ma dwadzieścia lat, ale młodszy
Dzisiejsza młodzież w dużej części już tak
bardzo twardo stąpa po ziemi.
Ale mój młodszy wnuk tak mnie słucha. On,
tak jak ja słuchałam kiedyś u mojej babci,
on tak słucha i on robi to, bo on też
Earla przeżył. O tym prawo jeździe
mówiłam. Kazała mu napisać. Ja napisałam.
Zdał za pierwszym razem to starszy wnuk
cztery czy pięć razy podchodził i się nie
udawało. I ja zaczęłam też żyć inaczej. I
mówiłam panu o tym, że mój partner znalazł
ojca, ale ja to sprawiłam [śmiech] po
pięćdziesięciu sześciu latach.
I to by było na tyle. Drodzy państwo, ta
sprawa z aniołami zatrzymującymi autobus
nie dawała mi spokoju i aż się prosiła,
żeby ją sprawdzić. No i się okazało, że co
prawda się pomyliłem, ale tylko w jednym
aspekcie. Mianowicie całe zdarzenie miało
miejsce nie w Stanach Zjednoczonych, a w
Wielkiej Brytanii. No a poza tym wszystko
inne właściwie się zgadza. Oto taki mały
cytat z Księgi Cudów Stuarta Gordona.
Pewnego dnia w 1991 roku Kate
Bridger uniknęła niechybnej śmierci. Ta
dwudziestojednoletnia angielska
urzędniczka zatrudniona w Radzie hrabstwa
Kent dojeżdżała codziennie autobusem z
domu do pracy w Chatham. Strach dosłownie
ją sparaliżował, gdy nagle hamulce
autobusu zakleszczyły się. Pędził ze
stromej góry, ciągle nabierając szybkości.
Kierowca krzyknął, by wszyscy pasażerowie
przenieśli się na tył wozu. Kate nie
mogła jednak ruszyć się z miejsca.
Powtarzała tylko w duchu słowa modlitwy.
Tu pojawia się cytat: Nagle ujrzałem
anioły. Było ich sześć, a może osiem.
Leciały za oknem mniej więcej w połowie
wysokości wozu. Miały kremowe czy białe
szaty, podobne do nocnych koszul, blond
włosy i przepiękne twarze. Ustawiły się w
rzędzie i wyciągnęły ręce, by zatrzymać
pędzący autobus, który powoli zaczął
hamować. Ostatecznie stanął parę cali od
muru z cegieł. Koniec cytatu. Kierowca
powiedział potem, że w zajezdni dokonano
następnie przeglądu wozu. Hamulce były w
tak fatalnym stanie, iż nie wiadomo, jakim
cudem się zatrzymał. Tę relację Stuart
Gordon zaczerpnął z prasy brytyjskiej.
Oczywiście jest tego tutaj więcej. Jest
nawet cały rozdział poświęcony na tego
typu doniesienia. Tak więc, jeżeli kogoś
interesuje taka tematyka, to zachęcam do
sięgnięcia. Może jeszcze gdzieś tę starą
dosyć książkę uda zdobyć. Steward Gordon
Księga cudów. Od wskrzeszenia Łazarza do
Lourdes. Książka wydana nakładem
Wydawnictwa Amber. I to by było na tyle. Z
bohaterką dzisiejszego odcinka od czasu
do czasu odnawiamy kontakt, więc całkiem
możliwe, że jeszcze kiedyś usłyszymy ją w
naszej audycji. Dzisiejszy odcinek Mówią
świadkowie ma się już końcowi. Dodam
jeszcze tylko, że zgodnie z tym, co
zapowiedziałem na początku, w następnych
odcinkach pojawi się sporo wątków
ufologicznych. Wysłuchaliście państwo
czternastego odcinka podcastu Mówią
Świadkowie. Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnych
naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej stronie
połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.