Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. Z sporej odległości wydawały się
być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, no, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie,
takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium rozpoczynamy trzynasty
już odcinek edycji Mówią Świadkowie,
czyli podcastu, który w całości poświęcony
jest na zaprezentowanie i omówienie
najciekawszych relacji ze spotkań z
Nieznanym, jakie docierają na naszą
redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu.
Podobnie jak z bohaterką odcinków
jedenastego i dwunastego podcastu Mówią
Świadkowie, ze słuchaczką, której historię
dziś Państwo poznacie, również odbyłem w
krótkim czasie dwie dość długie rozmowy
telefoniczne. W tym odcinku zaprezentuję
zapis pierwszej z nich. Zanim to jednak
uczynię, przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią.
Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08, komórkowy 530 620 493, 530 620
493. Skype - radio.paranormalium.pl. W
razie gdyby nikt nie
dyżurował, można się nagrać na sekretarkę
albo wysłać wiadomość tekstową. Można
także do nas pisać na Gadu-Gadu pod
numerem 36 08 80 02. 36
08 80 02. Czekamy także na Państwa
wiadomości na naszym fanpage'u na Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Można
także wysyłać nam maile na nasz adres:
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość.
Bohaterka dzisiejszego odcinka podzieliła
się bardzo licznymi historiami o
spotkaniach z nieznanym, jakich
doświadczyła w całym swoim życiu.
Usłyszymy zatem m.in. opis dość ciekawej
obserwacji UFO, które wyglądało jak słońce
umieszczone między dwiema bramkami. Poza
tym niezwykle intrygujące historie o
spotkaniach z zagadkowymi humanoidalnych
istotami, a także spotkaniach ze zmarłymi.
Szczególną uwagę zwraca opis spotkania w
czasie snu ze zmarłą znajomą, która w
wizji sennej ukazała się młodsza o
kilkadziesiąt lat, a które to spotkanie
okazało się posiadać pewien ukryty element
prekognicyjny, zapowiadający śmierć męża
bohaterki dzisiejszego odcinka. Dość mocno
w tej rozmowie zaznaczył się również
temat zapisywania i interpretowania snów
oraz nawiązania do prawa przyciągania.
Mamy tu też mocne nawiązanie do audycji
Earla Nightingale The Strangest Secrets of
the World, czyli najdziwniejszy sekret
świata. W życiu naszej słuchaczki
nastąpiły bowiem dziwne zbiegi
okoliczności, które zbiegami okoliczności
wydają się być tylko z pozoru. Ale o tym
opowie już sama bohaterka dzisiejszego
odcinka. Z góry przepraszam, jeśli
nagranie momentami będzie niezrozumiałe.
Słuchaczka dzwoniła z pracy i w trakcie
rozmowy sporadycznie odzywały się jakieś
niekoniecznie miłe dla ucha dźwięki, godne
natychmiastowego przeze mnie
odfiltrowania. Przejdźmy zatem do
wysłuchania zapisu rozmowy. Halo, dzień
dobry, z tej strony Marek Sęk, Radio
Paranormalium. Dzwonię w związku z
zostawioną przez Panią wiadomością na
skrzynce głosowej.
Tak, fajnie. Moje na imię
... . Bardzo
jestem zakochana w
waszych audycjach, bo oczywiście nie jest
pan sam, to nie chcę pana
samego wychwalić. Bardzo kocham te Wasze
audycje i słuchałam kilka odcinków tam
pierwszy, drugi, trzeci i czwarty, ósmy.
Tak, postanowiłam sobie zadzwonić, bo w
życiu dużo rzeczy takich
mnie spotkało. Byłam właściwie też
świadkiem i przeżywałam dużo rzeczy. I
mówię tak: może to będzie też dla was
interesujące i ciekawe, dlaczego mam się
tym nie podzielić? Może zacznę od tego. Ja
jestem z Holandii w tej chwili, chociaż
jestem często w Dębce w kraju
i
dużo rzeczy mi się przytrafiało w
dzieciństwie, ale ja tego właściwie nie
rozumiałam. Dużo rzeczy miałam we snach,
też tego nie rozumiałam, ale chcę zacząć w
ogóle od czegoś innego. W 1995 roku to był może
marzec, kwiecień, wczesna wiosna. Nie
pamiętam dokładnie, bo wtedy nie było
jeszcze telefonów. Były te takie zwykłe
telefony stacjonarne. Może tam już się
pojawiły te kieszonkowe, ale ja jeszcze
nie miałam. Także nawet jakbym coś chciała
zarejestrować, to nie było na co
zapisywać. Później do głowy mi przyszło
dokładnie zapisać, w którym to dniu i
godzinę pamiętam, ponieważ pracowałam w pieczarkarni
i miałam swojego, no jak to... Nie mam
męża, żyję z nim dziesięć lat.Mojego
wsycha jechać tam obok 10 kilometrów, bo
on do 17 pracował. Ja wychodziłam za pięć,
piąta
po południu z pracy. Jechałam po niego, bo
tam gdzieś około osiem, dziesięć
kilometrów miałam po niego. I wysiadłam
przy piekarni, wsiadłam do auta
i jechałam taką dość szeroką aleją. I tak
jadę. Zatrzymałam się i mówię, co ja u
góry widzę? Mówię, to nie słońce ani
Księżyc, ani żadna gwiazda. Właściwie to
był taki pochmurny dzień. Nie było
słonecznie jak to w Holandii, tak raczej
zawsze więcej tego pochmurnego dnia, tych
miesięcy jak takich pogodniejszych. I
wtedy był taki pochmurny dzień, więc nie
było słonecznie. Księżyca też nie było
widać. A ja coś widzę na niebie w
kształcie kuli. Ta kula. Mogę ją
porównać do wielkości takiej kuli
kręglowej. Była takiej wielkości. Ja ją
tak widziałam i dzisiaj z dystansu lat, bo
to było w 1995 roku. Mogę powiedzieć, że
ta kula była gdzieś tak jak w moich
oczach zawieszona na wysokości 10 000
kilometrów. Ponieważ teraz latam już od
sześciu czy siedmiu lat samolotami, więc
tą odległość sama mogę sobie ustalić tak
plus minus, no nie? Była bardzo wysoko,
nie była na wysokości kilometra, bo to by
było za blisko. Ja ją widziałam w ogóle
bardzo wysoko pod tym pochmurnym niebem.
Znaczy niebo było takie, chmury były, ale
ja ją widziałam bardzo w głębi, w oddali.
I tak mówię tak-
To było 10 kilometrów, tak? Tak na oko?
Na oko moje, bo ja latam samolotami, więc
taką odległość mogę ustalić. Był pochmurny
dzień, były chmury, ale tą głębię nieba
można było widać. I ta
kula była w ogóle złota i ona sobie stała
tak jak księżyc nieraz
w miejscu stoi. Tylko, że ona nie była
wielkości Księżyca, bo Księżyc jest
wielkości przykładowo piłki. Słońce za
chmurami to było słońce, ale słońca nie
było i wielkość tego było. Mogę porównać
do kuli bilardowej na odległość, prawda?
Czyli to mogło być bardzo dłużej, jakby
było bliżej, ale ja widziałam normalnie
wielkość kuli bilardowej zawieszonej
gdzieś tam i to sobie stało w miejscu tak
jak księżyc stoi. Ja tak z ciekawości tak
stanęłam, zatrzymałam się i patrzę na tą
kulę i patrzę, i patrzę, i patrzę i
nadziwić się nie mogę. I tak w swojej
głowie filozofuję, co to jest ni słońce,
ni Księżyc, ni gwiazda. I wie pan co? Ja
się tak nim przyglądałam ze dwie, trzy
minuty. I nagle z ciekawości wstałam z tym
autem i nagle ta kula tak się szybko
oddaliła, w takim błyskawicznym tempie, że
mogę powiedzieć, że normalnie w
kosmicznym tempie. Ona mnie teraz. Ja ją
widziałam, ona tak widzi i już jej nie było.
Ale ta kula jakoś tak stopniowo
startowała, czy po prostu tak
od razu?
Ona od razu, ona stała. Ja ją tą stojącą
widzę i sobie tak dyskutuję sama ze
siebie. Co to jest za dziwadło, prawda?
Piękne złote w złotym kolorze. Nie mogę,
nie mogę się temu nadziwić. I ta kula tak
jak ja sobie na nią patrzę. Ona w pewnym
momencie-- ona chciała, żebym ja ją
widziała. Ja nie wiem, czy ja byłam jedyną
obserwatorem. I ona w pewnej chwili
oddaliła się w kosmicznym tempie. Ja ją
tylko tak widzę tą kulę
i kuli nie ma. Ja ją widziałam tak
odlecieć i w sekundzie się oddaliła. W
sekundzie zniknęła. Dlatego chciałam się.
Chciałam się tym podzielić, bo to do
dzisiejszego dnia nigdy o tym nie
rozmawiam z nikim. Może się kiedyś z synem
podzieliłam jeszcze jak był młody. Ja
naprawdę o takich rzeczach nie rozmawiamy.
Właściwie to tak sobie mówię kurczę, co
to mogło być? Kiedyś coś napomknęłam, to
mi powiedzieli, to mogła być satelita. A
ja mówię satelita to nie stoi w miejscu.
To jest raz, prawda? I się nagle-
Satelita może i stoi w miejscu, ale nie
startuje tak nagle.
Właśnie, a ja ją. A ja przysięgam, bo po
co bym ja dzwonić jeszcze z
dziewięćdziesiątego piątego roku opowiadać
taką rzecz? Ja ją widziałam właśnie w
miejscu stojąco i wystarto-- ona
wystartowała tak w sekundę i zniknęła mi z
horyzontu i pojechałam do tego mojego
****** do tej pracy i mu to opowiedziałam,
że widziałam coś takiego dziwnego. To
wszystko i na tym się skończyło.
Ja mam jeszcze pytania dotyczące tej
historii. To był rok 95. Jaka to była pora
roku? Mniej więcej.
To było w 1995 roku. To był marzec
kwiecień, wczesna wiosna, pochmurny bardzo
dzień i około za dziesięć piąta mi się to
ukazało, bo wyszłam, o tej godzinie
wychodziłam codziennie z pieczarkami, bo
po swojego partnera jechałam na piątą,
żeby zdążyć około dziesięć kilometrów do
niego do pracy. Mieliśmy jedno auto, to
jeden drugiego odwoził, przywoził i ja
widziałam tą kulę zawieszoną. Zatrzymałam
się dla niej, żebym miała wtedy telefon
jakiś, ale to był 95 rok. Ja jeszcze nie
marzyłam o jakimś telefonie komórkowym ani
o jakimś aparacie przy sobie, bo to
jeszcze byliśmy za biedni wtedy, żeby
takie rzeczy mieć przy sobie. Teraz mamy wszystko i, i
no i mamy, bo są takie czasy. A wie pan
co? To dlatego może ktokolwiek widział w
95 roku kiedykolwiek złotą kulę, bo jeśli
ja ją widziałam na nieboskłonie, to mógł
ją jeszcze ktokolwiek inny widzieć. Ja o
tym nie opowiadam. To był 95 rok. A wie
pan, dlaczego pamiętam datę? Bo wtedy mój
syn przyjechał jakoś to był marzec
kwiecień. On miał wtedy,
był młody, miał 16, 17 lat i przyjechał do
pieczarkami na święta wielkanocne,
tydzień czasu miał tą przerwę w szkole
troszeczkę pozarabiać jako taki młodociany
chłopak i on w tym czasie był właśnie.
Tylko ja jechałam po swojego partnera. On
chyba w tej pieczarkami siedział, bo tak
bym miała jeszcze jednego świadka, gdyby
mój syn siedział w aucie ze mną, a ja
tylko jechałam po partnera do
swojego ******.Do pracy i mówię Nie, nie
mam pojęcia, co to było. Ja wiem, że to
coś było innego. To nie był żaden talerz.
Może. Może to był talerz? Ja widziałam
kulę. Bardzo piękną złotą kulę w
odległości parunastu kilometrów nad
ziemią. Nie kilometr, nie dwa i nie pięć.
To było bardzo, bardzo wysoko i na tej
wysokości, jak ją widziałam, mogę porównać
do kuli bilardowej, że to nie było duże
jak słońce ani nie duże jak Księżyc, ale
dużo, dużo większe od gwiazdy, prawda? Bo
jak widzimy tą gwiazdę polarną, czy tam
północną, jak na nią mówimy, to ona też
jest duża, ale to było wielkości kuli
bilardowej. Ja ją widziałam jako kulę,
złotą kulę i ona sobie stała zawieszona na
jakiejś tam wysokości. Ja się... Ja
naprawdę ze dwie, trzy minuty się temu
przyglądałam i mówię: "Co to jest?" Sama
sobie dyskutuję do siebie: "Co to jest? Co
to jest? Nie mam pojęcia, co to jest." I
nagle przy mojej takiej nawet jeszcze nie
uruchomiłam auta, ta kula pyk i poszła. I
tym ją widziałam i jak swojej siostrze tam z tego...
Znaczy ja siedziałam w aucie i pojechałam
po Krzyśka swojego i opowiadam mu. No to
on mówi: "No co tam mogłaś widzieć? Może
satelitę?" Ja mówię Wtedy jeszcze tak.
Satelit chyba tu nie było telewizyjnych,
bo to był 95 rok, to był XX wiek. Ale wie
pan co? Po prostu nie mogę na tym zakończyć.
A jaka to była miejscowość?
To było w Holandii. Miejscowość, proszę
pana, ja pracowałam w Rossum. Pieczarkarni
w Rossum. To było... Ja panu
powiem, jest 's-Hertogenbosch, gdzieś
około dziesięciu kilometrów, około
's-Hertogenbosch jest taka
miejscowość. To jest wioska Rossum i ja jechałam
po mojego... do Zaltbommel i to było w
miejscowości Rossum. Ja widziałam w
Rossum, w odległości tak na oko moje może
osiem tysięcy kilometrów, bo latam
samolotami i wiem, że to nie było kilometr
nad ziemią. Było bardzo pochmurnie, ale
to było bardzo wysoko, tylko że duże i
tylko że to było duże. No to tylko tyle w
stosunku do tego mogę powiedzieć, bo
więcej nigdy mi się później taka rzecz
żadnej kuli w życiu później nie widziałam.
Ale wie pan co? To widziałam. Widziałam.
Około czterech lat temu i to też było w kwietniu. Ja
nawet to na Facebooka mój wnuk zamieścił.
Tak, zrobiłam taki film, jechałam z
pracy. Właściwie to chyba swoich wnuków ze
szkoły odbierałam tu w Holandii i
jechałam do siebie do domu
i jechałam przez taki most dołem, autostrada leciała
i nagle patrzę na nieboskłonie, przepiękne
słońce i stoi jak gdyby w
zawiasach, jakby w bramkach. Z jednej
strony słupek na wysokość może
metra i z drugiej strony słupek na
wysokość metra. Tak na moje oko może 80
centymetrów i po środku stoi w tej bramce
słońce. I wie pan co? Wyciągam telefon,
bo wtedy już miałam telefon. To było
około czterech chyba lat temu, żebym nie
skłamała, może trzy, bo moja synowa
wystawiła na Facebook, że tam u nas się
spotykają ci
na wiosnę, zawsze jest poświęcenie motorów
i tych kierowców, co na motorach jeżdżą.
I moja synowa zamieściła,
zamieściła na Facebooku zaproszenie na to
poświęcenie do naszego miasta, a ja w tym
czasie nagrałam ten film właśnie,
między innymi z tym słońcem. I mój wnuk
wtedy miał chyba szesnaście lat, bo teraz
ma dziewiętnaście. To było z lata temu. O,
widzi pan, po latach pozna. Ja mówię do
niego Szymon, proszę cię, zamieść mi ten
film na Facebooku, bo to przepiękny film.
Ja tak kręciłam, zatrzymałam się. To było
około godziny może szesnastej, w
miejscowości Bruggen w Holandii, na
moście, dołem idzie autostrada, auta. Ja
wysiadam z telefonu, biorę telefon,
nakręcam te słońce. Ja to nazwałam w
zawiasach, jakby w bramce, prawda? Te bramki są złotego
koloru. Nakręcam tą autostradę i znowu te
słońce i tą drogę, na której
stoję i znowu autostradę i znowu słońce. I
tak im robię tam chyba dwie, trzy minuty
ten film miał, żeby uświetnić, że to
słońce jest w tych zawiasach, w tych
bramkach. I wie pan co?
Rozumiem, że te zawiasy, czyli te jakby
bramki były bardzo dobrze widoczne gołym okiem, tak?
No, no właśnie bardzo widoczne to były
bramki. Ja to nazwałam w ogóle ja to na
Facebooka wystawiłam, nazwałam ten film
Słońce w zawiasach. Nie wiem dlaczego nie
słońce w bramkach, tylko słońce w
zawiasach. I to było w kwietniu, trzy lata
temu. Ja zwykle o szesnastej nagrywałam
ten film, trzy lata temu, w kwietniu. No
to będzie już prawie trzy i pół roku temu.
I mój wnuk mi to na Facebooka zamieścił.
I ja dostałam tam ktoś łapkę mi tam
rzucił, ktoś tam tego. No obejrzał ten
film, parę osób obejrzało. A dlaczego ten
film zniknął? Bo mój stary się wkurzył
bardzo, bo ja jeszcze zamieściła. Nigdy na
Facebooka nie wchodzę i nikt. I przez
przypadek do synowej coś odpisałam na
temat tych motorów i swojego starego.
Zdjęcie skleiłam, jak on był przy
kosiarce, że on też się tam zgłosił. A to
była kosarka do trawy i jemu kolega się z
niego wyśmiewał, że ty też jedziesz na
zwrot z tą kosiarką. On mi ten telefon
dorwał i mi ten film zlikwidował. Wszystko
mi wyrzucił ze złości za to, że ja po
prostu zrobiłam ten numer, a ja w
niewiedzy rzuciłam to na Facebooka i jego
zdjęcie z tą kosiarką. I ten film miałam.
Cały czas go miałam. On był nawet na
Facebooku, tylko że to na Facebooku szybko
przemija, przemija, przemija. Ale ja to
słońce w tych zawiasach osobiście
nakręciłam. Nie wiem, co to za zjawisko
było-Tylko słońce sobie stało w środku
słupków. Te słupki tak mniej więcej tak na
oko powiemy, jak jest słońce, prawda? Ono
jest takie wielkości piłki, przykładowo.
No i ona ma promieniec
i gdzieś w odległości
2 m z jednej strony na nieboskłonie tak
plus minus słupek wysokości 80 może
metra i z drugiej strony tej samej odległości
drugi słupek
też taki. Taka sama wysokości 80
centymetrów do metra
i koloru złotego tak jak słońce. Obydwa
się złociły te słupki i słońce sobie tak w
środeczku. Dlatego nazwałam ten film
Słońce w zawiasach i jak go na Facebooku
dałam. Naprawdę taką sytuację
zaobserwowałam. Ale jeszcze chcę panu
opowiedzieć, bo to tutaj do tego-
Tak, mam takie pytanie czy, czy rozumiem,
że żadna kopia tego filmu się nie zachowała?
Wie pan co, ja ze złości, ja strasznie
płakałam, bo to było dla mnie takie jak
miałam ten film. To dla mnie było coś
takiego innego. Ja nawet chciałam do
Anglii. Oglądałam taki program z takim
profesorem angielskim i chciałam mu ten
film do Anglii wysłać, bo on jest takim
profesorem od kosmosu, od takich różnych.
Bryan się nazywa jakoś już zapomniałam
jego nazwisko. I już nie miałam co wysłać,
bo mi stary to zlikwidował. Cały telefon
mi zlikwidował, a na Facebooku to wszystko
przeminęło. Wie pan, bo to ucieka,
prawda? To codziennie coś nowego, a moja
historia się odkłada, odkłada i nagle
wpada tam na jakiś tam koniec. I ja z tego
wszystkiego w takim, takim szoku swoim,
że mi wszystkie te filmy powywalał, bo ja
miałam różne filmy swoje prywatne i swoich
wnuków zdjęcia. I ja pojechałam tutaj do
miejscowości Den Bosch, do takiego
marokańskiego telefonicznego,
yy no sklepu czy tam serwisu i prosiłam,
czy on mi może, bo mówią, że można nieraz
odzyskać utracone rzeczy i on, on
próbował. Ja mówię nawet zapłacę mu 100
euro, nawet mu dam 200 euro, żeby on mi
tylko to cofnął, bo to dla mnie cały
majątek, moje wnuki, bo to przez dwa, trzy
lata te zdjęcia zbieram, robię te filmy.
Później chciałam je zegrać sobie i wie pan
co? I on próbował i powiedział, że
niestety nie da rady odzyskać tych filmów
i utraciłam wtedy wszystko. Także ten film
z tym słońcem w zawiasach tak samo, ale
nie wiem, czy ktokolwiek widział, bo ja na
Facebooku to wystawiłam i nie było
żadnych komentarzy. Ale fajna, ale coś,
ale coś. A dla mnie to było coś
sensacyjnego, bo ja to widziałam na własne
żywe oczy. Takich sytuacji się, no
niestotka w życiu. No spotkał tam słońce w
zawiasach tu słupek, tam słupek, a
słoneczko pośrodku se świeci. Śmieszna
sytuacja, ale ja ją widziałam na własne
oczy. Nakręciłam film. Chcę panu powiedzieć, że ja
No można, to można to spróbować jakoś
przyrównać do zjawiska tak zwanego halo.
No tylko że w przypadku Halo pojawia się
taka otoczka w kształcie słońca, a nie jakieś słupki.
Nie, ja słupki widziałam. No mówię panu,
te słupki były takie słupki. No żeby panu
na oko określić, jak to w odległości na
nieboskłonie było— słupek, na moje oko
miał 80 centymetrów na nieboskłonie. To
było wysoko. Ileś tych kilometrów koło
słońca, tego nie wiem. Słupek na moje oko
80 centymetrów do metra, a szerokość miał
może z 20 centymetrów i drugi słupek był
taki sam, identyczny słupek z dwóch stron,
a słoneczko po środku sobie świeci.
Znaczy te słupki miały kształt takich
jakby idealnych pasków, takich jakby bramek w sklepie.
Tak, tak, jakby bramek w sklepie, tylko że
to były złote słupki. To były normalne
słupki, tylko złote na nieboskłonie. No i
ja zaobserwowałam takie zjawisko i to nie
było żadne UFO, to było jeszcze coś
innego. Nie wiem, czy: bo to było trzy
lata temu. Nie wiem, czy, bo teraz ja się
jestem już też obudzona, przebudzona. Czy
my w jakąś tą konstelację Schumana
przechodzimy, czy nasze słońce też jakiś
tam obrót, zawirowanie robi, że my mamy
jakieś tam podwójne słońce, że jakieś coś.
Ja na swoje oczy widziałam, nakręciłam
ten film, dlatego chcę się podzielić, bo
może ktokolwiek jeszcze inny coś takiego
zaobserwował. Ja nawet ten film miałam. No
nie ma go. On gdzieś tam na Facebooku
trzy lata temu może się do gdzieś w
przestrzeni odkłada. Ja jestem za, za
małym człowiekiem, żeby wiedzieć o takich
rzeczach, bo na pewno jest gdzieś to
rejestrowane, tam u tych wszystkich bossów
tego świata. Wie pan co? A przejdę do
innej sytuacji, bo przejdę do też takiej
może w moim przekonaniu, bardzo para
nienormalnej rzeczy, która mi się
przytrafiła. Wie pan co? Yyy
ja żyję
w związku 30 lat yyy z moim partnerem. No
to można nazwać
mężem bez ślubu, bo 30 lat. Ale
ja mam męża.
Tylko nie miałam rozwodu. On sobie żył tam
z kimś innym, ja się skrzywiam i jest
okej, bo to później nas poróżniły te
odległości. Wie pan, ja tu pracuję
daleko, on tam. Co prawda on później
przyjechał do Holandii ze swoją partnerką,
tą drugą. Także zawsze byliśmy w bardzo
dobrym związku jako, jako byli małżonkowie
bez rozwodu, bo mieliśmy syna. Także ja
zawsze szanowałam mojego męża, chociaż nie
żyłam z nim i również to uszanowanie
dostawałam od niego. Wszystko bardzo w nas
była-- dobrze-- byliśmy wspaniałymi
rodzicami. I wie pan co? Coś panu opowiem.
W 2008 roku,
19 czerwca
ja mieszkałam na kempingu. Miałam taki
stacjonarny karawan. Teraz już
zmieniłam miejsce zamieszkania, ale
mieszkałam na kempingu. I wie pan co? Jak
się mieszka w takim karawanie, to był co
prawda duży karawan, miał duży przedpokój,
miał łazienkę, miał sypialnię, miał
kuchnię z takim salonikiem otwartym. Miał
osobną toaletę. Ale karawan to nie jest
budynek.Tak, tak, tak, tak o to chodzi.
Jak rano, jak się śpi, a ptaki wcześniej
wstają i skakają ci po
dachu, to słyszysz takie tup, tup, tup,
tup, tup, tup, tup. One, bo dach jest
bardzo cienki w takich karawanach. I u nas
dużo w tej wsi mojej tam, gdzie
mieszkałam, na tym kempingu było bardzo
dużo dzikich gołębi. No i tam jeszcze inne
były ptaki, ale, ale przede wszystkim
gołębie, bo gołębie są duże. Nie mówimy tu
o wróblach. Jak zawsze te gołębie się
rano pobudziły, to one gdzieś tam na tych
drzewach koło nas sobie mieszkały i tak po
tym dachu skakały.
Zaczynam opowieść, ale najpierw wtrąciłam
te gołębie, żeby pan wiedział,
o co w tym wszystkim będzie chodziło. I
19 to było z środy na czwartek mam sen.
Tylko nie wiem,
czy... Dobra, mam sen i śni mi się, że ja
gdzieś Jestem. Ja w życiu w Irlandii nie
byłam, ale tak sobie powiedziałam, że to
Irlandia w tym moim śnie była. Ja w życiu
nie byłam. Nie mam pojęcia, jak wygląda
Irlandia, jak wyglądają jakieś inne,
nazwijmy to, że byłam w Irlandii. Tak mi
się śni. Może to była inna planeta, ale
zaraz pan sam sobie wywnioskuje. I
nie było też tam słońca, ale były takie
szerokie ulice. Właściwie to jedna ulica,
bo ja tą ulicą szłam. Były takie domy i
Wszystko było w kolorze słomkowo złotym.
Tak było jaśniutko w kolorze złotym. I ja
sobie nią idę. Żadnych ludzi nie widzę,
w tym śnie tak to trafiłam na tą ulicę i
tylko jestem i ja. Idę sobie, idę i z
naprzeciwka idzie przepiękna kobieta
w wieku dwudziestu pięciu, trzydziestu
lat. Tak na moje oko. I ja tą kobietę
znam. I wie pan co? I mówię do niej tak.
Ona idzie tym samym chodnikiem, tylko
spotykamy się. Ja idę z jednej strony, ona
idzie tym samym chodnikiem naprzeciwko mnie
i ja się z nią witam i mówię Ewa, i pan
nie wiem, czy pamięta pan, jak się
Breżniew witał takimi, takimi szerokimi,
takie ramiona, takie uściski. Z jednej, z
drugiej strony.
No ja już jestem za młody, żeby takie rzeczy pamiętać.
No, no dobra, a ja? A ja mówię panu w
telewizji, niech se Pan popatrzy, jak oni
się kiedyś witali, tak jak niedźwiedzie.
Ja z tą Ewą, bo ją widzę w tym śnie i się
z nią witam i mówię Cześć, Ewunia. I tak z
jednej strony tak jak Niedźwiedź i z
drugiej strony. I nagle ja tą kobietę, tą
Ewę odpycham w tym śnie. Najpierw
satysfakcjonuje się, że ją widzę. Jestem
bardzo szczęśliwa, zadowolona, że kogoś
spotykam na tej ulicy i w pewnym momencie
ją odpycham. Tak, tak szyderczo, tak i
mówię: O matko, Ewa, przepraszam, ty nie
żyjesz, przepraszam cię, ty
jesteś w moim śnie, ja Jestem w twoim
śnie. Ty nie żyjesz, bo ty rok temu
umarłaś. Ewa, ty miałaś pięćdziesiąt jeden
lat, to umarłaś. Ty już nie żyjesz- W
zeszłym roku. Co ja tu robię z tobą? Mówię
Boże, ja jestem we własnym śnie. Ewa, Ty
jesteś w moim śnie. Tyi, ale wie pan co? W
związku z tym, że jestem kulturalna, ja
ją odepchnęłam tak szyderczo, bo się jej
wystraszyłam, tej diabły. Najpierw ją
witam jako Ewa i ona jest piękna, piękna
kobieta w tym śnie. I później ją tak
szyderczo odpycham tak na odległość, że
ona aż dwa metry, jakby ja ją odepchnęłam.
Ale w związku z tym, że ja całe życie w
kulturze pracowałam, tą Ewę zaczęłam
przepraszać. Mówię Ewunia, przepraszam
cię, Ewunia, ja się ciebie wystraszyłam,
bo ty rok temu umarłaś. Ty nie żyjesz, ty
jesteś w moim śnie. Ja teraz ciebie śnię.
Ewunia, bardzo cię przepraszam za moje
zachowanie. Nawet ta kultura mnie we śnie
nie opuściła i ja ją tak strasznie
przepraszam, żeby mi wybaczyła to
odepchnięcie. Ale mówię do niej tak: Wie
pan co, ja mówię cały czas ja nadaję, a
ona tylko na mnie patrzy. W ogóle ona ze
mną nie rozmawia. Ja mówię do niej tak.
Ona w ogóle jakoś nie reagowała na pani
zachowanie. Nic.
Nie, ona na mnie patrzy. Nie, właśnie o to
chodzi, że ona nie rozmawia, tylko ja
nadaję. Ja do niej mówię: Przepraszam,
Ewunia, ja cię bardzo przepraszam. Ty nie
żyjesz. Ty jesteś w moim śnie. Ewunia, ja
ciebie śnię, ale ty nie żyjesz. Żeby ona
do niej to dotarło, że ona-- to ja jej
tłumaczę, że ja jestem we własnym śnie.
Dziwna sprawa, ale ja jej to tłumaczę, a
ona w ogóle do mnie nic się nie odzywa. Ja
do niej mówię tak: Ewuniu, ja wiesz co?
Przepraszam cię jeszcze raz za tą
sytuację, że cię odepchnęłam. Jesteś w
moim śnie. Umarłaś rok temu, a ja jestem
teraz u siebie w karawanie. Ja ciebie
śnię, więc pozostań w moim śnie jak
najdłużej, bo zaraz na mój karawan skoczą
gołębie i mnie obudzą. I
znikniesz z mojego snu. Ja jej jeszcze o
tych gołębiach powiedziałam, że jak skoczą
gołębie, to będzie po śnie. Więc zostań
najdłużej w moim śnie. I wie pan co? Tak
jak sen się urywa, skakają te gołębie. Ja
się budzę i mówię do mojego ... Wiesz co?
... Wiesz, kto mi się dzisiaj śnił? Miałam
taki dziwny jakiś sen, tak jakbym była w
tym własnym śnie i śniła mi się Ewa. Czemu
ona mi się śniła? Ja nie mam pojęcia.
Podaję nazwisko, bo to i tak
jest w Polsce miliony. I mówię, czemu ona
mi w tym śnie przyszła?
I wie pan co? To było z czwartku na
piątek, z środy na czwartek, 19 czerwca.
To środę na czwartek. Niech pan pamięta
dni. Ja pracowałam w restauracji tu w
Holandii. Siedem dni pracowałam w tygodniu
śiądki, piątki i niedziele. I
przyszłam do domu z pierwszej zmiany, bo
miałam popołudniu iść
jak to w restauracji się pracuje. Rano
hotel sprzątałam.Znowu przygotowywałam
salę na wieczór, a wieczorem jak to Polka
przywieź, wynieś, pozamiataj. Na
wszystkich stanowiskach byłam obstawiona i
na, i na, i na piwie, i na zmywaku, i na
deserach. I Wszystko robiłam tam dwanaście
lat pracowałam w knajpie, to takie
doświadczenie troszeczkę miałam. Także
wszystkie stanowiska oblatałam w tej
knajpie. I wie pan co? I przyszłam. Gdzieś
była godzina wpół do drugiej po południu,
w niedzielę, 22 czerwca.
I telefon. Dzwoni mój syn
i mówi do mnie tak: "Mamo, tata umarł
przed chwileczką". A ja mówię: "Jak
umarł?" I zaczęłam piszczeć, chociaż nie żyłam.
On żył z innym, a ja żyłam ze swoim
od tam 20 lat przykładowo. To było, ja już
żyję ponad trzydzieści lat. To było w
2008 roku. Zaczęłam bardzo przeraźliwie
piszczeć do tego telefonu
i ja mówię, co się dzieje? A już też
mieszkał w Holandii i wie pan co? Rzuciłam
to wszystko. Nie rozmawiałam z tym swoim.
On nawet nie wiedział, o co chodzi.
Pojechałam gdzieś tam do kostnicy tu w
Holandii, bo już to ciało było zabrane
jego. Czterdzieści osiem lat miał chłopak
jak 22 czerwca. Przedstawię
teraz panu, jak było z tą śmiercią.
On też mieszkał na kempingu ze swoją
partnerką. Żył z nią szesnaście lat.
Już. I była niedziela. Było trzydzieści stopni ciepła i
ich bardzo się też kochali. Szanowali. I
ona w niedzielę gotowała po polskiemu
rosół i tłukła kotlety schabowe, a na
gazie już były ustawione ziemniaczki. To
była godzina dwunasta
w południe, a Heniu siedział sobie na wersalce
przy kawie,
przy rosole, no nie? I w Holandii jest
taki zwyczaj zwijania tych papierosów.
Takie sieki to się nazywa. Oni sobie tak
robią, wie pan? I on sobie tak tego sieka
zwijał i jeszcze do ćwiartki zaczęły
ziemniaki wrzeć i on
mówi, do ćwiartki ziemniaki z tego garnka
wylecą czy wyjdą? No nie? I dalej te
kotlety tłucze, tam gaz zmniejszyła no i w
pewnym momencie odwraca się, a się nic
nie odzywa. Heniu tak w pół w pół
siedzącej pozycji siedzi na kanapie i tak
siedzi, no nie? I mówi do niego tak? Ty
się tak nie odzywasz? A on się nie odzywa.
Siedzi to takie w półpozycji. I ona
podeszła do niego z tymi rękami z tych kotletów
i tak go troszeczkę podrzuciła do góry. A
miał odwrócone oczy do góry nogami.
No bo już chyba umarł, no nie? I ona
zaczęła strasznie piszczeć. Tak zaczęła
piszczeć, że sąsiedzi się zlecieli.
Zaczęli dzwonić po ambulanse. Przyjechały
trzy ambulanse. Ratowali go. Dawali mu tam
jakieś tam defibrylatory, jakieś tam mu
tam coś wstrzykiwali, ale nic już go nie
uratowało. I wie pan co? No odszedł w
niedzielę przy kawie, przy rosole i z
papieroskiem takim zwijanym w ręku, bo
jeszcze chyba nie dokończył go zwijać, no
nie? I to jest bardzo ważne, jak właśnie,
jak on umarł. I wie pan co? No i jest
pogrzeb. Ja oczywiście pojechałam do
swojego partnera, no bo tak druga żona to
tak, żeby tak ludzie nie mieli za dużo do
plotkowania. To pojechałam sama na ten
pogrzeb. No i moja siostra,
mój szwagier, wszyscy byliśmy tak jak
jedną zgodną rodziną, bo
był, no, moją rodziną. Tak samo moja
siostra była mu szwagierką jedna czy
druga. Tak? I wie pan co? Zamówiliśmy
wieńce. Ja w związku z tym, że byłam sama
w Polsce, znaczy sama mój syn to już ma swoją rodzinę,
a ja drugą rodzinę, prawda? Także
nie pojechał na ten pogrzeb. Ja byłam
sama, ale siostra mówiła: "Co ty będziesz
sama w domu siedziała, chodź, będziesz u
nas". No nie? To my z siostrą
pozamierzaliśmy se wieńce
i jedziemy te wieńce odebrać, bo za
chwileczkę ma być pogrzeb
i za kierownicą w aucie
siedzi
mojej siostry córka. Osiemnastoletnia
dziewczyna dopiero co prawo jazdy dostała.
Moja siostra siedzi na siedzeniu
pasażera, a ja siedzę sobie z tyłu
pośrodku. Moja siostra
odwraca się tak do mnie i mówi tak:
"Opowiedz mi, jak to ten twój
Heniek umarł?" No bo to czterdzieści osiem
lat. Młody dzieciak jak na takie wypionęcie.
No to jeszcze nie jest pora na odchodzenie.
Na odchodzenie. I ona się tak mnie pyta:
"A dlaczego ten twój Heniek to tak
umarł? I co mu tam było? Jak to w ogóle
się stało?" I ja jej opowiadam,
że było trzydzieści stopni, było tak
gorąco. Gotowała ten obiad, klepała te kotlety.
Siedział, pił sobie kawę.
Ten rosołek miał na stole podany. Ostatnie
jego słowa do ćwiartki tam wylecą czy
wyjdą z tego garnka, żeby zmniejszyła gaz
i że zwijał tego papierosa i w takiej
pozycji sobie siedzącej umarł. No nie? I
tak moja siostra to słucha i mówi do mnie
tak: "Wiesz co, Halina? To wiesz co? To on
umarł tak jak Ewka?" A ja mówię
tak: "A jak umarła Ewka?"
I moja siostra mi opowiada, jak umarła
Ewka, bo my tak mówimy nie Ewa, tylko
Ewka.No bo tak się potocznie mówi. I ona
mówi. Ja mówię, to opowiedz mi, jak Eczka
umarła. I moja siostra w tym aucie w
trakcie jazdy po te wieńce opowiada mi
całą tą sytuację i mówi: Wiesz co? Ewa nie
pracowała, ona miała pięćdziesiąt siedem
lat, była na chyba na rencie chorobowej,
ale bawiła malutką wnuczkę roczną,
że miała zajęcie. A jej mąż codziennie
wstawał rano o 6:00 do pracy i Ewa
w tym czasie przygotowywała kawę dla
siebie, kawę dla ******. Robiła mu
kanapki, sama sobie zjadła rano kanapkę,
palili sobie papieroska i wychodził do
pracy, a Ewa zostawała w domu i za
chwileczkę się miała zajmować tą wnuczką,
bo córka miała tam przywieźć wnuczkę, prawda? I
było to w 2007 roku. W takim razie to się
wydarza. Siostra mi moja opowiada: Wstaje
do pracy, bo mu wóz dzwoni. No nie? Wstaje
do pracy. Godzina 6:00 rano i
mówi tak: Ewunia, a czemuś ty mi nie
przygotowała kanapek do pracy? A
Ewunia się nie odzywa. No ja już zaraz mam
wychodzić. Ewunia no kawę zrobiłaś?
Widzę, kawa tu jest. Zaraz usiądę koło
ciebie, wypiję, ale kanapek do pracy gdzie
pi? Ja już wychodzę za pięć minut, a Ewa
się nie odzywa, a Ewa siedzi skulona na
kanapie przy tej kawie. Papieros w
popielniczce się tli, a Ewa sobie nie
żyje. No także umarła.
****** Umarł w taki sam sposób jak Ewa.
Ewa umarła o 6:00 rano
w dniu poprzednim w 2007 roku.
****** Umarł w niedzielę o godzinie 12:00.
Rok później. Tak. I ona mi przyszła we
śnie. I nie wiem, jak to wszystko
zinterpretować, ale ja byłam w tym śnie
i to chciałam się też z panem powiedzieć.
Właśnie takie jak pani opowiadała ten sen
i przechodziła pani potem do śmierci tego
męża, to nasunęło mi się takie pytanie,
czy ten sen może był jakoś związany ze
śmiercią męża? Może Ewa chciała jakoś
panią o tym poinformować, o tym, co się
stanie?
No ale, ale ja nie wiedziałam, dlaczego
ona mi przyszła we śnie. Ja ją
odepchnęłam. Przepraszałam ją w tym śnie,
że ja jest, ja śnię ją, że ja jestem we
własnym śnie i że ona zaraz zniknie. A ona
mi przyszła, ale co ona mi przyszła? Ona
mi mówi, że niedługo ktoś się wydarzy, że
będzie śmierć mojego męża. Znaczy, bo ona
mi przyszła z środy na czwartek,
przykładowo w czwartek nad ranem, a w
niedzielę umarł mój mąż. Ale umarł tak
samo, jak umarła Ewa. Czyli chcę
opowiedzieć panu i
o tej, o tej takiej dziwnej sytuacji, bo
to przecież jest sytuacja nadprzyrodzona.
Ona umarła rok wcześniej, a mój mąż po
niej w takiej samej okoliczności przy
kawie, w pozycji siedzącej i przy
papierosku. No, no nie wiem, jak to
interpretować. W każdym bądź razie wie pan
co? Ja jak była stypa, to jak to na
stypie opowiada się różne takie
rzeczy, takie
ciekawe, nieciekawe, jakieś nie wiem
jakie. Ja w tym czasie. Ja mam dwóch
wnuków Szymona i Tymka. W tej chwili jeden
będzie miał dwadzieścia lat, drugi będzie
miał osiemnaście. Ale w 2008 roku, czyli
jedenaście lat temu, to jeden miał
dziewięć lat. Tak, dobrze liczę? A drugi
miał siedem, młodszy Tymek. Szymona na
pogrzebie chyba nie było, bo został w
Holandii. Ktoś go tam pilnował. Był tylko
Tymek, ten młodszy. Ale to ja nie o tym
chcę mówić. Boże, o czym ja chcę teraz
mówić? Aha i mój syn opowiada, jak było w
dniu, kiedy umierał ******, czyli z soboty
na niedzielę. Co się działo? I ****** też
opowiada, jakie były
w nocy
z soboty na niedzielę, jakie sytuacje się
zdarzały. Najpierw opowiada mój ******-.
Mówi: w nocy, czyli z 21 na 22
ten
starszy dziewięciolatek zrywa się ze swojego łóżka
i leci do sypialni rodziców. To w Holandii
się wszystko dzieje i mówi tak: mamo,
tato, ktoś mnie boli, ktoś mnie, ktoś mnie
dotyka, ktoś mnie dotyka, ja się boję. I
zaczął się trzęść tak strasznie, że ktoś u
niego w pokoiku był i ktoś go dotykał. I
mama i tato oczywiście przygarnęli go:
choć Szymon, to tylko ten, choć dziecko,
choć dziecko już wsadzili go do siebie do
łóżka i już Szymon do rana spał spokojnie.
Natomiast taki ****** opowiada na stypie drugą
taką sytuację. Z soboty na niedzielę, to
samo w dniu śmierci *******, bo on umarł
południe. Niedziela to było jakoś z soboty
na niedzielę.
W nocy
****** zaczął się ruszać, w łóżku stoi
i mówi tak przez sen ******. Tak cię
bardzo kocham. Jakbym był bogaty, to bym
ci ten pałac kupił. Taki piękny pałac. Ja
ci go kupię. Jak będę tylko bogaty, to ci
ten piękny pałac kupię. I ******. Mi się
wydaje, że on już odchodził w nocy i
przyszedł się pożegnać. Może najpierw
trafi na tego starszego wnuka. On się
żegnał, ale ****** go wyrwała z tego, z
tego umierania w nocy, bo go poszturchała
i mówi ****** śpi. To tylko sen i go
wyrwała z tego widocznie umierania, bo on
już chyba odchodził, bo on jakiś pałac
widział w tym odchodzeniu i jej to mówił.
To są jej słowa ze stypy *******. Jakbym
był bogaty, taki piękny pałac, to bym ci
kupił. Inaczej on już go widział i on
odchodził tam, jakiś tam pałac, coś tam
widział w tym. No bo to są jej słowa.Tyle
tyle z tej stypy żeśmy. No tyle
ja zapamiętałam. Nie wiem, jak oni to
pamiętają, ale w związku z tym, że to był
mój mąż, ja to przyjęłam tak na klatę
ciężko. A jeszcze z tym snem, z tą Ewą i z
tym wszystkim, że. I z tą moją siostrą
sobie opowiedziała mi, że Ewa umarła w
taki sam sposób, tylko że rok wcześniej. I
wie pan co? Ja-- to było w 2008 roku, ale
przecież Ewa miała męża,
którego doskonale ja również znałam i ja
zawsze mówiłam, że jak będę w Polsce, to pojadę do tego
i opowiem ten mój sen z tą Ewą,
no nie? I wie pan co? Że ja tak kupę lat
zwlekałam, zwlekałam, zwlekałam i kiedyś
się odważyłam. To już było około 5 lat
temu. Jechałam od siostry, dojechałam do
tego. On już miał
drugą żonę. No bo to parę lat po śmierci
Ewy. I opowiada mi. Opowiem ci,
jak była Ewa twoja przyszła we śnie i chcę
ci powiedzieć, że widocznie jest jakieś
inne życie. Ona jest na jakiejś innej
planecie i ja ją widziałam. Jest piękna i
młoda. Nie taka, że jak umierałam, mając
51 lat, w krótkich włosach, tylko ja
widziałam jak od dwóch dni, bo ja nie
wiem, ile ona w tym śnie mogła mieć lat.
Ja na oko 25 30 lat. Przepiękne włosy
i ona cała Ewa tylko, że młodsza.
No właśnie też takie, też nie zdążyłem
takiego pytania zadać sobie zapisałem
takie pytanie, czy w wyglądzie i
zachowaniu tej Ewy było coś, co panią w
sposób jakiś uderzyło? Wydawała się na
przykład starsza, młodsza.
Młodsza, właśnie chcę powiedzieć ona
umarła w wieku 51 lat, w 2007 roku, a w
moim śnie była przepiękna,
piękna, młoda, piękna, bardzo piękna.
Właśnie o to chodzi, że była uderzająco
piękna, ale ja ją rozpoznałam, że to jest
Ewa i on tak przyciskałam, uściskiwałam
tak jak to tak się z nią przywitałam jak
na nic się tak cieszyłam, że kogoś
spotkałam, bo ja nawet ja jeszcze nie
wiedziałam, że jestem we śnie. Ja sobie
śnię śnię, prawda? I dopiero jak ją
uściskałam, dopiero okazało się w moich
myślach, a myśl do mnie
przybiegła, że ona nie żyje i ją wtedy
odepchnęłam ordynarnie. Za chwileczkę ją
przepraszałam, bo Jestem bardzo kulturalna
z natury. A dlaczego ją odepchnęłam? Bo
się wystraszyłam, że to jest zjawa. Ale ja
ją widziałam piękną i rozmawiałam później
z nią. Ale wie pan co? Właśnie o to
chodzi, że ona się nic nie odzywała. I na
to chcę zwrócić uwagę, że nie odzywała
się. A tą planetę, co ja widziałam, nie
wiem, gdzie ja byłam. Ja w Irlandii nie
byłam. Dlatego mówię, że tak jak Irlandia.
Szerokie ulice, świetliste słomkowo złoty
kolor miały te ulice takie jasne,
promieniste, a słońca nie było widać.
Szeroka aleja bardzo szeroka. Nikt nie tam
było, tylko ja byłam sama i Ewę spotkałam
i ona była sama i żadnych innych istot w
okolicy nie było.
No także tyle z taką sytuacją.
Czyli jakby taka pusta ulica i Pani
dopiero tą Ewę zobaczyła. Tak, jeżeli
dobrze zrozumiałem.
Tylko Ewę. Tak, tak, tylko Ewę widziałam.
Właśnie żadnych. Widziałam te domostwa,
szeroką tą ulicę i tylko tą Ewę spotkałam.
Tylko ją widziałam we śnie.
No to tak jakby cała ta sceneria snu była
przygotowana pod to spotkanie można odnieść wrażenie.
No ja nie wiem właśnie, bo mi jest ciężko
też interpretować, co to było, jak to
było? Ja byłam we własnym śnie, ale na
jakiej planecie ja byłam? Przecież ja
spałam sobie w karawanie u siebie, a ja
gdzieś tam byłam. Spotkałam tą Ewę
Nieżyjącą od roku czasu, czyli spotkałam
ją, nie jej ducha, tylko jej duszę i moja
dusza musiała tam być. Ale byliśmy
materialne i ja rozmawiałam, ona mnie
słyszała i ja się z nią witałam. Czyli ja
też byłam materialna gdzieś tam i ona była
materialna. Tylko nie wiem, czy mają
głos, te zjawy bywa się nic do mnie nie
odzywała, ja się do niej odzywałam. Czyli
może po śmierci nie mają głosu, tylko
jakoś się inaczej porozumiewają te dusze?
Nie mam pojęcia. Dlatego mówię, czy moja,
czy moja opowieść nie zasługuje na to,
żeby się podzielić, bo to nie pochwali się
wszystkim, no śmiercią męża. Tylko że to
było dla mnie bardzo para nienormalne
zjawisko właściwie.
No, no teraz już historia, bo z 2008 roku
słucham tych waszych audycji, tak jestem
zafascynowana, bo robicie je tak świetnie.
Zresztą pana przepiękny głos uwielbiam i
mówię, dlaczego mam swoimi się nie
podzielić? A tamto. A takich sytuacji to
mam bardzo dużo, bo ja się teraz
przebudziłam na ten wszechświat, na ten
kosmos, na ten, na ten kosmos cały. I wie pan co?
Dużo snów, które mam. One mi coś
zwiastują. Mogę opowiadać dalej?
Może, może przejdźmy do tych snów za
chwilę. Ja tu jeszcze mam takie pytanie, czy
był na coś chory? Czy było coś, co
wskazywało, że może niedługo umrzeć na przykład?
Nie, no Heniu, no on tam się leczył, Wie pan co?
No, no był w zasadzie na rencie
chorobowej, bo on kiedyś jako młody
chłopak spadł z czereśni i on miał taki
tik nerwowy i go tam leczyli czymś tam.
Nie wiem czym. Nawet do Krakowa jeździli,
bo tam ona miała jakąś kuzynkę, która była
tym ten. Także może był na jakichś tam
środkach, nie mam pojęcia, bo ja z nim nie
żyłam i się tak za bardzo nie
interesowałam, ale wiem, że tam coś miał
jakieś tam kłopociki, no i chyba z sercem.
Dlatego na to serduszko odszedł. Nie uratowali go.
No taka zupełnie nagła śmierć.
Tak, tak, tak, tak, tak właśnie zaczęło
się. No nagła przy obiedzie, ale
przepiękna, bo miał kawę. Miał swoją
kochaną kobietę tamtą. Yy miał
rosołek, kotlety się właśnie smażyły,
przepiękna pogoda 30 stopniowa. No piękny
dzień sobie wybrał. Niedziela. No
przepięknie on miał. No tak, że
no to taka jedna z tych moich historii,
która mnie osobiście dotknęła i ta, i ta...
To jeszcze mam takie pytanie dotyczące Ewy
we śnie. Jakie pani miała wrażenie tak
ogólnie względem Ewy? Czy sprawiała
wrażenie, że panią na przykład rozpoznała?
Chciała pani coś powiedzieć?
Nie, to właśnie ja ją rozpoznałam.
Po prostu się pojawiła się i tak po prostu.
Jak to we śnie? Ja no śnię i nagle
i nagle jestem. Nawet nie wiem, że Jestem.
Jestem w mieście, którego nie znam.
Przeogromne, szerokie ulice. Zaznaczam, że
nie wąskie tak jak z naszych miasteczek.
Tylko szerokie ulice, szerokie chodniki,
przepiękne domostwa w przepięknym
członkowym, członkowo złotym kolorze.
Wszędzie jaśniutko, widmiutko. Jakaś może
inna planeta, której ja nie znam. Ja idę
tą ulicą, nikogo nie widzę i naprzeciwko
idzie kobieta i ja ją rozpoznaję. Nie ona,
tylko ja. I ja ją przyciskam, ja ją
ściskam, ja się z nią witam, ja wykrzykuję
jej imię: "Cześć Ewunia!" Nie
powiedziałam: "Ewa", tylko "Cześć Ewunia!"
Ze szczęścia, że kogoś spotykam i ją
odpycham z pogardą i mówię: "Ty nie
żyjesz". No to ja ją rozpoznałam. Ona
tylko szła do mnie. Ona szła do mnie, ale
ja już tam. Moja cały czas właśnie była
inicjatywa. Ja nadawałam, ja ją
przepraszałam, ja jej tłumaczyłam, że
zaraz znikniemy, ona zniknie z mojego snu,
żeby została jak najdłużej, bo gołębie
zaraz siądą na karawan i mnie obudzą i
zniknie. I prosiłam ją, żeby jak najdłużej
została w moim śnie. No tak, że, że
ten sen to mogę opowiadać w kółko, bo ja
go-- on mi nigdy nie zniknie. Nieraz jest
dużo snów, które się śni, jak nie
zapiszesz, to zaraz ulecieć po dziesięciu
minutach czy nawet po 2.
No ta pamięć jest niestety dosyć krótka tych snów.
A-a-a
dobrze, a wie pan co? A ja teraz yy. Bo ja jestem takim
teraz dziwnie przebudzonym człowiekiem. Ja
jestem właściwie to kosmitka. No nie taka
przebudzona, bo mi tak zaczynają wszyscy
budzić. I pan też, przede wszystkim. Ja
może zacznę od-
Ta audycja, w ogóle ten "Mówią świadkowie"
strasznie ludzi, że tak powiem, obudziła
i otwarła ich na dzielenie się tego typu historiami.
Tak, tak, dobra. Wie pan co? Przejdę do
takich historii. Słucham sobie na YouTubie
jakieś audycje, już nie mam zapisane
tylko w innych zeszytach, którego to było
dnia. I tam mówią o snach, że tam w
jakiejś sny, że jest w padamy, jakiś obić
robi i tak dalej. Ja tak nie przywiązuję
wagi, ale wie pan, tak odruchowo jestem w
pracy, YouTube mi sobie gra cudownie,
słucham sobie i nagle ten właśnie, kto
prowadzi tą audycję, mówi, że bardzo by
było fajnie, żeby sobie te sny zapisywać,
a w przyszłości to się zobaczy to, czy
one coś oznaczają, czy one coś dają. I
teraz wie pan co? I było
tak. Dokładnie pierwszy sen zapisałam sobie 28
stycznia 19 roku, czyli teraz od tykier
zaczęłam zapisywać te sny. I
teraz,
drugiego
lutego coś takiego niech pan słucha. Śniło
mi się coś, ale zapamiętałam z tego snu
dwa nagie nagie miecze jak z bitwy pod
Grunwaldem. Jeden miecz już
był wbijany, a druga ręka - postaci nie
widziałam, a druga ręka wbijała drugi
miecz tak to jak w ziemię taki jakby
obusieczny miecz. Ciach, ciach. Ja to we
śnie widziałam. I
za chwileczkę w tym samym śnie
widziałam jak z góry, z niebios ktoś mi
podaje rękę, ale z niebios, to
jakby widziałam tylko tą rękę, jakby ona z
nieba szła. I ja swoją rękę wyciągnęłam
do tej ręki, bo to była dla mnie podana
ręka, czyli ktoś mi
z nieba tą rękę podawał
i więcej nic nie pamiętam. Pamiętam tylko
te dwa miecze, postaci nie pamiętam i
tą rękę. I teraz niech pan słucha. To było
drugiego lutego, tego roku, bo
zaczęłam te sny właśnie zapisywać,
zapisywać. I teraz tak. Dnia-- zaraz sobie na te sny
wejdę, albo z pamięci będę mówić. Dobra. I
dziewiątego lutego
napatoczyłam się na taką-- ja teraz mówię
z pamięci, bo tak mam to zapisywane, ale
To jest dużo zdania. Napatoczyłam się na
taką audycję, oczywiście w YouTubie, bo
tego YouTube'a tak strasznie wertuję.
Napatoczyłam się audycję z 1958
roku. Tą audycję
nadał już
nie wiem, kto nadaje ją. Nie wiem, czy
jego żona, czy tam ktoś. O najdziwniejszym
sekrecie świata. Tą audycję
zrealizował, napisał Earl Nightingale, Amerykanin.
I ja dziewiątego lutego
słucham tej audycji i słucham, i słucham,
i słucham. I w tej audycji
Earl Nightingale, nieżyjący właśnie on w
58 roku zmarł.Taki fragment. On mówi tak
jak dwa odgłosie krzne miecze. No nie taki
fragment tego, tej jego audycji. I ja
mówię tak O matko, miecze mi się śniły.
Patrzę. Dopiero zaczęłam coś sobie
zapisywać, bo to było dopiero parę kartek
zapisałam. Ja mówię Matko! 2 lutego śniły
mi się dwa takie miecze, jak w bitwie pod
Grunwaldem. A on w tej audycji
dziewiątego mówi o tych odgłosie wiecznych
Miecza. On się tak wyraża w tej audycji.
Ja mówię Matko Boska. I później zaczęłam sobie
na końcu tych snów zaczęłam się już
więcej. Miałam takich dziwnych rzeczy.
Zaraz jeszcze opowiem inne. I
26 czerwca ustosunkowałam się do słów
Przepraszam, dnia pierwszego lutego. To
był piątek. Śniły mi się dwa nagie miecze,
tak jak w bitwie pod Grunwaldem. Ale
widziałam, jak... Widziałam, jak zostały
wbijane w ziemię najpierw z lewej strony,
a po prawej ktoś wbijał 2 miecz z drugiej
strony. 9 lutego była sobota. Słuchałam na
YouTubie zupełnie przez
przypadek "Najdziwniejszy sekret świata"
Earla Nightingale'a. I właśnie w tej
audycji usłyszałam, jak Earl wypowiada te
słowa. To prawo, które prowadzi nas do
sukcesu, jest jak miecz obusieczny. No nie? I
że musimy kontrolować nasze myśli i tak
dalej. I w 2 śnie tego samego dnia ktoś
podaje mi rękę. Ja tu sobie piszę właśnie 26 czerwca
i to do siebie i tak sobie interpretuję.
To Earl
Nightingale podaje mi tą rękę z nieba, bo
on w 58 roku nie żyje. No nie? Wie
pan co, w tej audycji "Najdziwniejszym
sekrecie świata" opowiada, że
nasze marzenia, nasze słowo, ono się
zrealizuje. Tylko my musimy w to bardzo
wierzyć. I ja? Wie pan co? Poradziłam się
tego. Poradziłam. Posłuchałam go tego Earla. I 11
on mówi, że każdą swoją myśl, prośbę do
Pana Boga, tego Ojca Wszechświata,
bo nazwijmy to ojcem wszechświata, tego
konstruktora wszechświata, tą siłę, to to
źródło, nie wiem, jak nazwijmy to. Nas
uczono, że to jest Bóg, prawda? Żeby
wszystko, jeśli się prosi, bardzo się w to
wierzy, to tak jak Jezus na górze, eee
miał słowa kazania na górze proście, a
będzie wam dane. Szukajcie, a znajdziecie,
kołatcie, a otworzą wam. Albowiem każdy,
kto prosi, otrzymuje, kto szuka, znajduje,
a kołatącemu otworzą. I ja posłuchałam
tego Earla. I wie pan co? 11 lutego tego
roku
napisałam prośbę. Napisałam do Pana Boga.
Teraz już mówię, że do Ojca Wszechświata.
Napisałam prośba do Pana Boga, naszego
Ojca o sukces, który z całego serca pragnę
osiągnąć, bo dlaczego nie mam prosić dla
siebie o sukces? I napisałam między innymi
Pragnę dużego rodzinnego domu. No nie?
Tak. I na końcu napisałam I niech mnie palec Boży
prowadzi. Amen. I na drugiej stronie
słowa wskazania na górze. I teraz wie pan
co? Zacznę z innej beczki.
Jestem
od 32 lat.
On się wychowywał przy mamie, tam do 11
roku życia. Oczywiście miał ojca. Ojciec sobie
odszedł, bo był muzykiem. Lat temu. Ma 57
lat. Ojciec jego odszedł
56 lat temu. Czy żyje, czy nie żyje? Nie
wiemy. Kontakt zerowy. Tam mama jakieś
alimenty dostawała od tego ojca. Ale mama
miała drugiego mężczyznę, z którym tam 40
ponad lat żyła. Z tego związku
nie miał 2 braci. Tam jeden umarł, drugi
żyje. No nie? I wie pan co? I
nigdy właściwie ojca nie miał. No nawet
nie wiedzieliśmy, czy tamten ojciec żyje,
czy nie żyje, bo jak miał roczek, to
rozeszły się drogi mamy i taty. Mama miała
innego. No i ja napisałam list do tego
ojca wszechświata, do tego naszego Pana
Boga, że pragnę dużego rodzinnego domu
i co się dzieje? Aha, i jeszcze może
zacznę, że tak jak Earl Nightingale mówi w
tej audycji, że wszechświat
odwdzięcza się czymś, czy daje nam to
tylko my nie wiemy, w jakiej formie nam
poda. Jak prosimy o pieniądze, to nie
wpadnie nam walizka z nieba, no nie? Czy
tam wygramy w totolotka? Nie wiemy, w
jakiej formie. Może
ktoś umrze i dostaniemy jakiś spadek? Może
wygramy w totolotka? Może samo mu coś
wymyślimy jakąś konstrukcję i za ten
projekt dostanę pieniądze. Nie wiadomo,
jak to będzie realizowane. Earl zaznacza,
bo wszechświat nie wie, w jakiej formie ci
da twoją prośbę. Ja napisałam, że pragnę
dużego rodzinnego domu, prawda? I co chcę
dalej nawiązać. 13 kwietnia
jesteśmy w Polsce. Nie wiem, czy to była
sobota, czy niedziela. 13 kwietnia tego
roku przychodzi mój i jesteśmy w Polsce.
Właśnie mamy dom. Przychodzi do domu i
pokazuje mi list i mówi Patrz,
ja patrzę
do lokatorów takich, a takich przy ulicy
takiej a takiej numer taki, a taki. No ni?
Bo nie będę mówiła adresu, no ni?Tak,
tak. Ja otwieram ten list. W liście jest
widokówka z Gdańska,
a my mieszkamy na Dolnym Śląsku, eee, koło
Wrocławia, 1000 km. Też nie będę
zdradzała typu miasta
i list jest yy w liście jest ta widokówka
i czytam: "Chcę,
pragnę u lokatorów mieszkających pod tym
adresem
bardzo z całego mojego gorącego serca
prosić o odszukanie moich dzieci" i podaje
imię tam nazwisko taki taki, "którzy
zamieszkiwali tu 50 ponad lat temu. Proszę
mi pomóc, proszę mi pomóc" i podaje numer
telefonu. Podaje, podaje swój adres,
podaje maila, podaje to, podaje tamto
i do mnie mówi: Halina, co robić? A ja
mówię, to twój ojciec? No ale ja go nie
znam. Ale to twój ojciec. Poznaj swoje
geny. Dlaczego... Nie wiesz, jak było między ojcem
i matką? Dlaczego się rozstali? Dlaczego?
No ale były różne możliwości. Jak miałem
parę latek pod szkołę przyjść mógł.
Przecież miałem dwadzieścia lat, miałem
trzydzieści, teraz mam pięćdziesiąt
siedem. Ja teraz ojca nie potrzebuję. Co
mi? Ale ja, jako że Jestem taka bardzo,
taka ciepła, to serce mam takie otwarte.
Mówię: Proszę cię, poznaj swojego ojca,
oddzwoń do niego. Wie pan co? Oddzwonił. I my mamy
dzisiaj tatę. Ma tatę. A ja mam teścia. Co
okazało się? Nie wiemy. Nie dochodzimy,
co było między nimi 56 lat temu, dlaczego
odszedł. Ojciec jest muzykiem po
konserwatorium muzycznym, jest trąbkarzem.
Ma 79 lat. W tej chwili był u nas w
Polsce. My byliśmy u niego. On mieszka
koło Gdańska, w miejscowości... Nie, nie w
Gdańsku, 30 kilometrów od Gdańska. W tej
chwili jest już na emeryturze, ale jeszcze
gra. On trąbkarzem całe życie. Gra wa...
W ogóle na wszystkich instrumentach
świata. Nie ma instrumentu, na którym by
nie zagrał. Pisze teksty, pisze swoją
muzykę. I
wie pan co?
Ja jakbym mogła, to bym nawet przysłała
piosenkę, którą on skomponował właśnie dla
swojego syna, dla ******, którą napisał
pięćdziesiąt tam sześć lat temu, że zawsze
będziesz synem mym, zawsze będziesz w
moich snach. I tą piosenkę ja mam. Ale
ojciec przysłał nam przykładowo ze sto
płyt swoich. Pływał po całym świecie, był
w Ameryce, grał w Belgii, w Danii, jak był
młody, prawda? Wszędzie tam z swoją
muzyką na statkach grał. Dlatego tak to
życiem uciekło i. A my wyjechaliśmy kilka
lat temu ponad do Holandii i nawet jakby
on tam do kogoś napisał, czy może pisał,
tylko matka nam nie powiedziała. Mama już
nie żyje od 7 lat, więc nie możemy jej
pociągnąć. Dlaczego? Może pisał
do-do-do-do swojego syna listy, tylko my
nie możemy ciągnąć, bo nie mamy już kogo
ciągnąć, bo to się akcja dzieje w tym
roku. I wie pan co? I
ja tą piosenkę. Mamy przykładowo 5000 czy
6000 nagrań ojca jego muzyki, którą,
którą nam przysłał na nasz polski adres. I
tyle jest tych płyt. A ja
wyciągam z tych płyt jakąś pierwszą
lepszą. Idę sobie do auta, wsiadam do
auta, bo, bo w domu to nie mam możliwości
na te takie płyty. Mam trochę
nowocześniejszy sprzęt, tam jakiś mam na
na co innego, ale w aucie mam jeszcze
stary mercedesie mam. Włączam tą i tam.
Pierwsza piosenka jest dla mojego
*******. Przekaz od ojca. Zawsze będziesz
w moich snach, zawsze będziesz synem mym.
Że teraz jeszcze tego nie rozumiesz, bo za
mało masz dziś lat. Że... Dlaczego tak
się stało, że on się z mamą rozszedł. No i
takie słowa. Przepiękna piosenka, przepiękna.
Tekst tej piosenki też można znaleźć w
internecie, bo właśnie trafiłem. Fabryka Muzy pl.
No i co tam pisze? Gdy zapada ciemna noc.
Gdy nadchodzi ciemna noc, kiedy całe
miasto śpi, ja przeganiam strach i złość,
byś mógł mieć spokojne sny. Tak to się
zaczyna.
No
to właśnie. I teraz tak. Ja. Tylko że to
ojciec śpiewa, no nie? Bo on gra, ale tą
piosenkę on śpiewa. I, i, i, i. Właśnie ta
piosenka. Tysiące płyt. Znaczy nie
tysiące. Tam przykładowo 100 płyt. Mam
ojca
i tysiące nagrań, a ja się napotkam na tą
właśnie piosenkę: "Zawsze będziesz synem
mym". Czyli nieważne, kto ją napisał, on
śpiewa dla swojego syna, prawda? No
i-i-i-i ja tą piosenkę
mam w wykonaniu ojca. Ale nie o tym chcę
mówić. Chcę mówić o tym, że prośba do
wszechświata, do tego Boga i Eroli
poradził. Ja to napisałam na piśmie 11
lutego. I pragnęłam dużego rodzinnego
domu. No i go mamy, bo Krzysztof nie miał
już mamy. Mama 7 lat temu zmarła. Ma tylko
w sumie z mojej strony mnie
i ma ojca. Wspaniałego. Jest muzykiem. Ja
mam teścia wspaniałego. I co pan na to powie?
No duży dom. Się zrealizował.
No my mamy duży dom, w ogóle swój, no nie?
Ale mi chodzi o ten duży dom, że nam się
rozszerzył, bo Krzeszek nam nie mówi, w
jakiej formie nam przyśle. Eee, no ten
duży dom zyskaliśmy. Ja mam teścia, ja mam
ojca, my mamy duży dom, nawet, nawet
kilka, bo i w Polan mamy dom, i w Polsce,
i apartamenty dwa i w ogóle człowiek nie
wie gdzie mieszkać będzie na starość. To
nie o tym chcę mówić. Chcę tylko mówić, że
prośba została moja wysłuchana.Tylko za
sprawką Erlana Nightingale'a. No może gdybym tego listu
z prośbą nie napisała do wszechświata,
może by się to nigdy nie wydarzyło i. No
nie wiem, taka siła. A mam więcej takich,
bo ja teraz to rozumiem. Po tej audycji wysłuchanej,
wysłuchanej przeze mnie z Ermią Nadob 58
roku
i ja dopiero teraz zrozumiałam, dlaczego
to tak się dzieje.
Ja jak byłam malutka, miałam może 8 lat.
Miałam 2 młodsze siostry, bo jest
najstarsza z domu, jedna miała 6, a jedna
miała 4. Nasz ojciec kupił pierwszy czarno
biały telewizor. 4 się nazywał
i to był taka przygoda w Amsterdamie, coś
był taki wakacyjny film. Akcja się działa w Holandii
takiego to lat było, bo ja mam 62 lata.
Akcja się dzieje, no ja miałam 8 lat, no
to 50 ile lat temu? 54 lata
temu? No to niech pan posłucha. Oglądam
ten film, siedzę przed tym czarno białym
telewizorem, który dla nas to był przecież
cudem świata. Oglądam ten film. W filmie
występują chłopcy, chyba ze 4 chłopców, bo
ten film też nigdy nie zapomnę, bo to był
pierwszy film, który w ogóle obejrzałam w
życiu na własnym telewizorze, a miałam 8
lat, więc doskonale go pamiętam. A co się
dzieje w Holandii? W Amsterdamie? Czterech
chłopców ma wakacje, gania się po gdzieś
tam nad brzegiem jakichś kanałów, wsiada w
jakieś łódeczki, płynie, pokazują te
holenderskie wiatraki. Później po tych
kanałach tą łódeczką pływają. Później idą
sobie gdzieś na tego takiego śledzika. Oni
takie śledziki mają w zwyczaju jeść. Idą,
idą na lody. A ja sobie tak siedzę przed
telewizorem. Taka mała dziewczynka, taka
dida u nas panowała. I mówię Boże, jaka to
Holandia, to piękna, tamto jest chyba
raj. Oni też tak jedzą loda, tak se
kupują, wyciągają stamtąd pieniążki z
kieszeni, kupują se lody, kupują se
śledziki, latają łódkami, pływają. A u nas
taka bieda. U nas jeszcze gruzy były
powojenne na podwórku jak pamiętam, gdzieś
mam nawet na zdjęciu i my żeśmy się z tym
gruzowisku bawili. I dla mnie ta Holandia
to była rajem. Wie pan co, ja tak sobie
przed tym telewizorem mówię Boże, raj, raj
na ziemi, Holandia. Dzisiaj siedzę 30,
chyba 2 lata w Holandii z niej wyjechać
nie mogę.
No tak, jakby pani, pani jakoś afirmowała,
że będzie pani, chciała pani mieszkać
kiedyś w Holandii, tak?
Ale nie, nie, właśnie po tej audycji Earla
Nightingale'a Najdziwniejszy sekret
świata zrozumiałam, że ja wtedy, jako mało
ośmioletnia dziewczynka,
prosiłam o ten raj. Ja dzisiaj siedzę w
tym raju od rana do nocy i z niej wyjechać
nie mogę. O to mi chodzi, że ja teraz
zrozumiałam, że to moja prośba, ta
dzieciństwa, dzieciństwa ośmioletniej
dziewczynki została w ten sposób
zrealizowana. Ona została przez przestrzeń
wysłuchana. Ja jestem w Holandii, nie w
Niemczech, nie w Irlandii, nie gdzieś tam,
tylko właśnie w Holandii. Ja sobie
dopiero przypomniałam, że jako dziewczynka
przed tym telewizorem siedziałam i na ten
raj patrzyłam ten film Przygoda Amsterdam
i oglądałam. Co pan na to powie? To jest właśnie taka.
No tak mi się to wszystko realizuje. Ale
to jeszcze nie wszystko. Ja mam więcej,
dużo, dużo, ale to może na inny raz, co?
No może już, może już na inny raz, bo już
tego dosyć sporo było. Natomiast ja się
chciałem tutaj podzielić takim
spostrzeżeniem, jak pani opowiadała ten
sen o tej Ewie, bo zawsze w takich
sytuacjach mi się przypomina pewien motyw
z książek Roberta Monroe. Nie wiem, czy
pani kojarzy "Podróże poza ciałem".
Ja, ja ja nie czytałam. Ja w ogóle nic nie
czytam. Ja mam taką mądrość w sobie, że
chyba w genach przekazanych. Mój ojciec
miliony i babcia Emilia przeczytała
miliony książek, a ja tylko skrypty
zawsze, bo ja nie miałam czasu. Ja ta
liczyłam od małej dziewczynki i tak nigdy
nie miałam czasu. Taniec, taniec to było
moje takie hobby. Jestem choreografem,
tancerz z wykształcenia. Książek nie
czytam, teraz w zupełnie innej branży
pracuję, trochę elektroniką się zajmuję,
ale nigdy nie czytam. A tego Monroe'a to
ja znam z YouTube'a, że jest taki Robert
Monroe. On już chyba nie żyje.
No już zmarł jakoś 20 lat temu z
kawałkiem. Właśnie w tej pierwszej książce
można znaleźć. Zawsze mi się przypomina
taki motyw z pierwszej książki Podróże
poza ciałem. Jak on zapragnął sobie
spotkać się jakoś tam poza ciałem ze swoim
jakimś tam kolegą ze studiów
czy tam z jakimś lekarzem. No i się
okazało, że spotkał kogoś, kogo w pierwszym momencie no
nie rozpoznał. No a się okazało. Potem
doszedł do wniosku, że ten kolega mu się
pokazał. No tylko, że w wersji takiej co
najmniej 20 lat młodszej, nawet nawet
więcej chyba z tego, co kojarzę.
No to i ja tak widziałam Ewę. No to ja też
byłam poza ciałem, bo moje ciało leżało
na łóżku koło mojego
... , a ja gdzieś tam byłam. Gdzie byłam?
Nie mam pojęcia. Powiedziałam, że w
Irlandii, ale ja może byłam na innej
planecie. Ja nie wiem, gdzie ja byłam. Ja
gdzieś byłam. Ja się z Ewą witałam
materialnie. Ja ją ściskałam, obrzuciłam
ją, odepchnęłam i mało tego, ja miałam
głos. Ja mówiłam, ona nie miała głosu.
Przypomniało mi się jeszcze coś takiego, że
osoby, które przeżywają
spotkania tam, doświadczenia bliskiej
śmierci, tak zwane NDE. Czasami w tych
opisach pojawiają się wzmianki o tak
zwanym jakimś takim mieście światła. Tak
mi się właśnie skojarzyło z kolorami,
które pani przekazywała w tym opisie tego miejsca.
Ja o tym nie słyszałam, ja o tym nie słyszałam.
Ja tam dosyć powierzchnie też te relacje
znam, ponieważ tutaj robota przy radiu i
przy różnych takich innych moich
zainteresowaniach mi większość czasu
zajmuje. Także z tym czytaniem książek też
bywa różnie. Natomiast kojarzę chyba z
pracy bodajże doktora Raymonda Moody'ego,
z tej drugiej książki po życiu, po życiu,
rozmyślania o życiu po życiu. Jakoś tak
się to nazywa, że tam właśnie na początku
takie motywy też się pojawiają. Właśnie.
Miasta ze światła, miasta, do którego jak
raz się wejdzie, to już nie można wyjść.
Znaczy, jak tam się zamieszka, oczywiście.
No
zobaczyć
można.
Ja ją, ja widziałam właśnie to miasto.
Dlatego mówię, że
nigdy nie byłam w Irlandii. Nie mam
pojęcia, tylko pokcer powiedziałam, że do
Irlandii.Zrobić to szeroko, przepięknie w
kolorze właśnie słomkowym, w takim
świetlistym kolorze. Właśnie. I Ewa była
piękna. Ewa była piękna, Ja siebie nie
widziałam. To było
w 2008 roku. To byłam trochę młodsza, po
pięćdziesiątce, to może zawsze miałam
długie włosy, to może też jeszcze byłam
piękna. Ja właśnie nie wiem, jaka ja byłam
w tym śnie. Ale Ewa była piękna.
Przepiękna była.
To by trzeba było Ewy zapytać, to już
podejrzewam będzie trudne do zrealizowania.
Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie,
nie, nie, nie, nie chcę, nie chcę. Wie pan
co? Ja to teraz jestem taka dziwna, bo ja
właśnie odkąd zaczęłam zapisywać te sny,
to mi się przytrafiają takie rzeczy. Mogę
panu przypomnieć. Wie pan co? Zaczęłam
zapisywać sny i co mi się przytrafiło?
Chyba miało mi się to przytrafić. Ja teraz
mam przed oczami się to szybko 6 marca
2019, dziewiętnastego roku
śniło mi się albo to było na jawie. Ktoś
złapał mnie za prawą łydkę i obudził.
Myślałam, że to [pip] ale on spał, a to
była godzina 3:00 w nocy. Tak mnie
złapał tu w Holandii za łydkę, że ja nie
czułam ani zimna, ani ciepła, ale ten
uścisk tego złapania czułam. Niech pan
słyszy. I teraz tak to było w Holandii.
Piątego, przepraszam, 6 go marca. To była środa.
Lecieliśmy do Polski, a... Lecieliśmy do Polski
ósmego, przepraszam, 7 chyba marca czy tam
ósmego lecieliśmy do Polski tu Zalesowem
do Wrocławia i w sobotę 9 marca pisze tak:
byliśmy w Polsce.
Ktoś w nocy złapał mnie za prawą stopę i
obudził. Otworzyłam oczy i w nocnym mroku
widziałam postać mężczyzny. Była czarna,
wysoka i zniknęła szybko. Trwało to może
sekundę. Myślałam, że to [pip]
że mnie budzi, ale on spał w sypialni. Ja?
Wie pan co? Tą postać widziałam. On miał
ze dwa i pół metra wzrostu, bo tak jak mam
drzwi w pokoiku to futryna to jest ze dwa
metry, a on był no nie pod sam sufit,
tylko tak między futryną a sufitem na moje
oko ze dwa i pół metra wzrostu miał,
miała ta postać, ale ja widziałam tą
postać na własne oczy. I to nie kłamię, bo
ja to wszystko piszę. I od tego momentu
pierwszy raz szóstego marca do
dzisiejszego dnia mój Krzychu wie o tym,
bo ja mówię ja cię kiedyś wyrywam, mówię
Boże, znowu mnie złapał. Kiedyś
poprosiłam, że w sercu poprosiłam tego
roku, żeby mi dali spać, bo ja mam
strasznie odpowiedzialną pracę. Robię
takie rzeczy tutaj indikatorskie, takie
robię trochę lutowania, trochę
rozprzętniki, trochę programowania i mówię
sama do tych do ściany. Tylko że mówię
tak, proszę, dajcie mi dzisiaj spać, bo ja
muszę być w pracy, wypoczęta, a oni mnie
budzą tak druga, trzecia w nocy. Dzisiaj
mnie też budziło coś. Cały czas mnie coś
budzi, cały czas mnie coś dotyka. Ja
kiedyś się tak zdenerwowałam, że poszłam
tą nogę, to miejsce szorować do łazienki,
bo mówię nie chcę tych śladów, tej istoty
mieć na swojej nodze, a tą nogę jak mnie
pierwszy złapał za tą łydkę właściwie dwa
razy pod rząd, to mnie do dzisiejszego dnia to miejsce
dokucza. Takie niefajne jest. No tak, że
takie rzeczy ja mam.
A czy to jest, czy, czy, czy ta postać
sprawiała wrażenie fizycznej? Czy to była
może jakaś taka, nie wiem, zbitka dymu w
kształcie człowieka?
Nie, nie. Fizyczny, fizyczny. Był... Duża
postać. Ja widziałam, która znikła na
moich oczach. Ja się miałam obudzić według
tego, bo już wcześniej mnie złapała w
Holandii. Może ona ze mną samolotem
przyjechała, Może ona gdzieś sobie gdzieś
tam. Ja nie wiem, jaki plan mają te, te
wszechświaty. To była wysoka--
ya nie widziałam jej oczu. Ja widziałam
tylko wysoką postać. Taka stała,
rozkraczona, rozkraczona tak nogi i ręce
miała jak czarna była i ja ją
widziałam. No nie mogę powiedzieć, że
widziałam oczy. Ja widziałam tą postać. Po
prostu widziałam postać i ona pudłko tak jak.
Pani widziała sam zarys, czy, czy udało
się pani też dostrzec jakieś szczegóły
wyglądu, na przykład twarzy? Nic.
Nie, ja mam pokój zamykany na żaluzje,
czarno w pokoju i tak on stał na tle
drzwi, a drzwi mają szybki. Ja tą postać
widziałam na tle szyby
także ja widziałam. Był wysoki, bardzo
wysoki na mój Krzychu ma metr
dziewięćdziesiąt wzrostu, a on był. Ja myślałam, że to,
a to miało ze dwa i pół metra wzrostu. Był
czarny i otwierając drzwi ulotnił się.
Ale wie pan co, ja też panu powiem. Ja
w czerwcu
prosiłam tego wszechświata i tych sił,
żeby mi dali spokój. I teraz, 30
września to był poniedziałek i że tak
zapomniałam już o duchach, bo ja mówię tak
duchy, zjawy, istoty, bo prosiłam ich,
żeby zostawili mnie w spokoju, bo. Ale po
długiej, chyba trzymiesięcznej przerwie
przyszła zjawa czy duch i bardzo leciutko
mnie poszturchała za prawą nogę. Może
miałam belkę i ona chciała po prostu,
żebym ją załapała, bo właśnie nie wiem.
Wystraszyłam się lekko i schowałam nogę
pod pierzynę. Tak pisze. No ale nieraz
mnie tak silnie potrząsie. Dzisiaj mnie
też trzepało dwa razy. Raz w stopę, raz w
piętę. No to jest śmieszne. Nie jest. Cały
czas mnie ktoś nawiedza. Ja tu mam
godzinę napisane, o której nie łapią. Wie
pan co, na przykład opowiem panu tak. Nie
będę patrzyła, którego to dnia było, bo to
też za dużo szukania w tych moich zapiskach. Ja
śniło mi się takie coś. Jestem gdzieś
chyba w Hiszpanii albo we Francji na
covidzie.I corrida. No wie pan co? Byki,
nie byki. A ja byłam tym torreadorem i
mam, mam tą płachtę i z tym bykiem mam
walczyć. I ten byk był taki potężny. Ja tą
płachtę jakoś tak, ale wiem, że ten byk
mnie stratuje, że on na mnie skacze i
będzie we mnie gniazda. Tak śnię. Ja widzę
tego byka na mnie skaczącego i nagle ktoś
mnie zabzuł. Tak, tak, tak, tak, tak
potrząsnął. Parę razy się obudziłam. Także
nie byłam stratowana nawet we śnie mi nie
pozwoliła ta zjawa zginąć. Co pan na to?
Obudziłam- No ciężko mi to jakoś skomentować. No
tutaj takie moje spostrzeżenie mi się
nasuwa, że właśnie to, że
zaczynamy-- niektórzy zaczynają właśnie
zapisywać tego typu rzeczy, różne takie
sny i tak dalej,
to jakby wyostrza im po prostu uwagę na
tego typu zdarzenia.
No właśnie, ja zapisuję. Od, od tego roku
nigdy tego nie robiłam i nigdy mi się tak
nie przytrafiało, że mnie właśnie
nawiedzają fizycznie. Bo fizycznie oni
mnie szturchają. One-- oni mi dają znać o
sobie. A ja teraz już mam takie po tym
Earl Nightingale, to już taki zwyczaj
nabrałam, że co miesiąc niech pan posłucha
sobie bardzo ciekawa to nawet dla pana, bo.
No chyba ta audycja jest też nawet po
polsku. Jakieś tam widziałem jakieś
tłumaczenia.
Nie, ja nie znam angielskiego po polsku
jest. Ona ma chyba trzydzieści, tam
czterdzieści trzy minuty, bo tam jest
kilka, tą jedną, taką najfajniejszą, tam przy biurku.
Wersja, wersja angielska też jest w kilku
różnych wersjach czasowych. Jedna trwa 30,
druga 40 minut. Tam właśnie widziałłem,
taki krótki research zrobiłem.
To to, jak on przy biurku siedzi, bo tam
jest jeszcze jakiś tunel czy coś, to nie,
bo to tam jego żona czy tam brzydki dating
jest. Ale ta jedna wersja, która słucham,
to jest najfajniejsza. On tak fajnie,
czyściutko, bardzo sympatycznie prowadzi
tą audycję, tak jak no mogę przyrównać do
pana, bo pan to już przepiękny ma głos, też o-o-o-
No staram się.
No nie no ktoś panu też podarował głos, bo
nie każdy może mieć takie zdolności głosowe.
Myślę, że to kwestia ćwiczeń i dobrego
mikrofonu za dwa tysiące złotych. Także to
robi, robi robotę.
Ale wie pan co? Ja właśnie o tym Earl'u
powiedziałam moim wnukom, bo synowi powiem
to powiedzą, że matka coś z głową ma nie
po kolei. Ze swoim Krzychem też nie gadam,
bo on mówi, że mnie coś nawiedza, że też
chyba pisiuje czy się nie pisiuje. I, i--
ale powiedziałam swoim wnukom i moi wnuki
zaczęły coś zapisywać sobie posłuchały tą
audycję i zapisały co trzydzieści dni
trzeba pisać prośbę do tego Pana Boga,
Ojca Wszechświata. No
i
dwa lata temu mój starszy wnuk
robił prawo jazdy, ale ja jeszcze nie
wiedziałam o tym Earl'u i że można
zapisywać te swoje prośby do wszechświata.
I mój Szymon tak, no
teorię zdał za pierwszym razem, ale do
jazdy tu w Holandii chyba ze trzy czy
cztery razy podchodził i jakoś nie miał
szczęścia. A przecież jeździć doskonale
umiał. On mi tak udupiał
w Polsce, żeby zarobić. A ja do swojego
Tymka, który on miał 4 listopada teraz
egzamin
na jazdę, a przed wakacjami miał teorię.
Teorię zdał za pierwszym razem. Natomiast
ta jazda tu jest gorsza, bo u nas chyba w
Polsce już nie wiem, czy teoria, czy
jazda, a tu w Holandii trzeba się naciskać
na tą jazdę. Ja mówię do Tymka: "Tymek,
pamiętaj, zapisz prośbę, że za pierwszym
razem proszę tam,
żeby mi ten wszechświat pomógł, żeby
czuwał nad tym, żebym zdał za pierwszym
razem i intensywnie o tym myśl i
intensywnie proś o pomoc". Ja to sobie zapisałam na
swojej karteczce. Tymek sobie zapisał i
miał czwartego, 4
listopada tą jazdę, ten egzamin i zaraz
pojedzie, bo chyba miał w pół do trzeciej
a w pół trzeciej do mnie dzwonił: "ja
zdałem", a ja mówię: "widzisz, pomogło za
pierwszym razem". I on zapisał sobie tą
prośbę. Ja zapisałam tą prośbę i chyba
jego dziewczyna Lida zapisała i pomogło.
Wierzyć czy nie wierzyć, ale on sam mamy też pomogło.
No dobre zapisanie-- zapisanie tej prośby
to jest jednak też jakiegoś sposobu, w
jakiś w jakimś sensie afirmacja, tak jakby
wzmocnienie tego, co się ma, co chcemy,
żeby się zdarzyło.
No właśnie. Ja to właśnie teraz zaczęłam
zapisywać, kiedy intensywnie myślałam.
Dlatego do Holandii nie mogę wyjechać, bo
jako dziewczynka ośmioletnia tak prosiłam
o ten raj. Jaki ten piękny raj! Ja dziwię
się, że w raju wyjść z niego nie mogę. Tak
pracuję od rana do nocy. Taki raj. Ale ja
go sama sobie wybrałam. Ja sama o niego
prosiłam o ten raj. No tak, że nie jest,
nie jest inaczej. Dobrze. Wie pan co? Bo
ja się będę zbierała-
Tak więc na koniec jeszcze, jeszcze
takie moje skojarzenie, które mi się teraz
nasunęło z takim filmem i książką
"Sekret" też jest w podobnych chyba
klimatach co, co ta audycja Nightingale'a.
No to troszeczkę taki koloryzowany, ale
jednak tam też, też takie wątki tam się
pojawiają, że ludzie tam sobie coś
wymarzyli, zapisali, zaczynają to
afirmować i tak dalej, to się, to się im
spełniło. Na przykład też jakieś tam
historie z domem.
No właśnie, ale wie pan co? To ja mam
takich sytuacji bardzo dużo do
opowiedzenia, tylko to już na inny raz. To
umawiamy się na jutro? Mogę zadzwonić,
odciągnie mnie ta sprawa?
Możemy się umówić, tylko właśnie w ciągu
najbliższych kilku dni będę dosyć taki
zajęty, także musielibyśmy się umówić
jakoś później.
No dobra, to niech mi pan powie, ja sobie
właśnie zapisuję, bo ja mam akurat
nieodtworzone na waszym telefonie i sobie
zapiszę, na kiedy zadzwoni i pogadamy, bo ja mam-
To może być jakoś w przyszły tydzień na przykład?
Dobra, to na kiedy? Poniedziałek? Wtorek?
Którego? Teraz mam kalendarz.
Nooo najlepiej we wtorek, środa, bo to są
takie dni, w których nic nie nadajemy, nic
nie robimy, żadnych audycji, także-
Dobra, dobra. To opowiem panu jeszcze o
innych takich rzeczach, które kiedyś sobie
pomyślałam, a one się zrealizowały tylko
na zasadzie myśli i tego przyciągania, bo
teraz już piszę. Dużo sobie rzeczy
pozapisywałam i tak patrzę, kiedy się
spełnią
[śmiech].
Do tajemniczego pamiętnika naszej
słuchaczki jeszcze zajrzymy co najmniej
raz, w którymś z najbliższych odcinków
naszej audycji, a dzisiaj już dziękujemy
za uwagę. Radio Paranormalium –
paranormalny głos w Twoim domu. Dobranoc i
do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na Facebooku i YouTube. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.