Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła
różnokolorowe w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, no, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium rozpoczynamy dwunasty
już odcinek audycji Mówią Świadkowie,
czyli podcastu, który w całości poświęcony
jest na zaprezentowanie i omówienie
najciekawszych relacji ze spotkań z
nieznanym, jakie docierają na naszą
redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Dobry wieczór państwu. W
dzisiejszym odcinku zaprezentuję drugą z
rozmów, jakie odbyłem z jedną z naszych
słuchaczek na początku listopada 2019
roku. Pierwsza rozmowa ukazała się na
antenie Radia Paranormalium w poprzednim
odcinku tego podcastu. Historie, którymi
nasza słuchaczka się podzieliła, świetnie
pasowałyby do rubryki Dotknięcie
nieznanego, obecnej na łamach czasopisma
Nieznany Świat. Przy okazji gorąco
zachęcam do zainteresowania się
elektronicznym wydaniem tego miesięcznika,
które znajdziecie na stronie
www.nieznanyświat.pl. Podobnie jak
poprzedni odcinek, tak i dzisiejsza
audycja z pewnością zainteresuje tych z
Państwa, którzy są zafascynowani
historiami zahaczającymi o szeroko
rozumiane kontakty z zaświatami. Zanim
jednak zaprezentuję nagranie drugiej
rozmowy z bohaterką dzisiejszego odcinka,
tradycyjnie podam kontakty do Radia
Paranormalium dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się z nami swoją
historią. Nasze numery telefonów to 32
746 00 08, 32 746 00
08. Komórkowy 530 624 193, 530
624 193. Skype - radio.paranormalium.pl. W razie
gdyby nikt nie dyżurował, można się nagrać
na sekretarkę bądź wysłać wiadomość
głosową. Nasze pozostałe kontakty to
Gadu-Gadu 36 08 80 02.
36 08 80 02. Można również pisać do nas na
naszym fanpage'u na Facebooku pod
adresem facebook.com/radioparanormalium. A
jeżeli ktoś woli, to może nam wysłać
wiadomość e-mail na adres radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość.
W rozmowie, jaką za chwilę Państwo
usłyszycie, na szczególną uwagę zasługuje
przytoczony przez naszą słuchaczkę opis
można powiedzieć, nieomal spotkania z
dwoma wysokimi mężczyznami, którzy jak
gdyby wyrośli tuż przed jej oczami i
rozmawiali o dziwo o zawodzie wykonywanym
przez jej nieżyjącego teścia, którego
zresztą nie zdążyła poznać. Po bliższym
przyjrzeniu się słuchaczka stwierdziła, iż
obaj panowie ubrani są na wyjątkowo
staromodną modłę, a jeden z nich
uderzająco przypomina teścia, którego
słuchaczka znała jedynie ze zdjęć oraz z
relacji swojego męża. Okoliczności tego
nieomal spotkania oraz sposób zachowywania
się obu panów wyglądały tak, jak gdyby
cała sceneria i w ogóle otoczenie
słuchaczki zostało jak gdyby specjalnie
przez kogoś przygotowane. Jak to zdarzenie
wyglądało oraz skąd wzięło się owo
nieomal? Dowiecie się Państwo już za
chwilę. A to nie jedyny przypadek
bliskiego spotkania czy prawie spotkania
ze zmarłym, jaki miała do przekazania
nasza słuchaczka. Coś podobnego
przytrafiło się jej synowi. Słuchaczka
przekazała również ciekawą historię
związaną z jej matką, która na krótko
przed śmiercią twierdziła, że w
pomieszczeniu, w którym przyszło jej
odejść z tego świata, odwiedzała ją jej
dawno już nieżyjąca matka. Przejdźmy zatem
do wysłuchania zapisu rozmowy.
Halo, dobry wieczór, tutaj Marek Sęk Radio
Paranormalium. Umawialiśmy się jakoś
dzisiaj na rozmowę, bo czy coś tam Pani
chciała jeszcze przekazać, z tego, co czytałem?
Tak, tak. Wie pan co? Ale niech mi pan
najpierw powie, jeśli, jeśli pan może,
co to były za czarne postacie? Nie,
pelerynę, nie postacie.
Zielonego pojęcia nie mam szczerze mówiąc.
Są pewne teorie, że to mogą być jakieś,
wie pani, formy inteligencji, które się w
taki, a nie inny sposób manifestują. No
ale co to tak naprawdę było, to ciężko mi powiedzieć.
Aha, wie pan co? Muszę panu coś
powiedzieć, bo mówiąc szczerze, nie umiem
sobie tego wytłumaczyć. Kiedyś, zacznę od
początku. Kiedyś z dzieckiem szłam na
spacer i szłam taką ulicą, chodnikiem,
chodnikiem. Szłam i... no wiadomo, pchałam
wózek. Jak to wiadomo, dziecko co chwilę
coś tam się poprawia, coś tam się przy
dziecku robi. Jeszcze na wysokich butach,
obcasach szłam. Nie jestem dużą
kobietą, no to wiadomo, drobiłam. I ni
stąd, ni zowąd, to znaczy się,
schyliłam się.Widziałam skąd-- mówiąc
jeszcze nie powiedziałam
najważniejszego. Akurat był taki moment.
No to znaczy się to już było późne
popołudnie, tam lato, wiadomo, siódma
godzina, no to już jest, można powiedzieć,
ulice. Były wtedy w tym, w tym czasie
mniej więcej gdzieś tam dalej szli ludzie,
ale przede mną i za mną nie było nikogo.
I pamiętam, schyliłam się do dziecka i od razu patrzę.
Nawet nie widziałam, skąd dwóch mężczyzn
wyszło, a mój mąż był sierotą
i zawsze mi opowiadał o swoim ojcu, jaki
był wspaniały i tak dalej. A ja zawsze
mówiłam Boże, jak ja bym chciała twojego
ojca zobaczyć, chociaż na chwilę, jakby
żałuję, że go nie poznałam, żałuję i tak
dalej. Nie, od razu patrzę
i przede mną idzie dwóch, a jego ojciec
był wysokim mężczyzną. Idzie dwóch
wysokich mężczyzn. Rozmawiają akurat o tej
profesji, którą wykonywał jego ojciec. I
tak dość, dość głośno, dość głośno
rozmawiali o tym swoim zawodzie. Coś tam, coś tam,
jeden drugiemu coś tam mówił, tam, no po
prostu o zawodzie swoim tam, to znaczy się
o rzeczach, które tam w danej chwili
robili i tak dalej. No i ja tak nie
zwróciłam uwagi, no mówiąc szczerze, nie
interesowało mnie to, bo sobie wózeczek
pchałam i to była taka lekka górka. To
znaczy się, no nie to, że gdzieś tam pod
górę, tylko no taki chodnik szedł tak
lekko pod górkę. No i mówiąc szczerze, ja
drobiłam, no bo zmęczona byłam, wiadomo,
jak to się wózek pcha.
Nieduża i
mała, drobna osoba. No i tak co chwilę. I
tak w pewnym momencie zaczęłam ich
słuchać, o czym oni mówią, bo byli dwa,
trzy kroki przede mną. I to mnie
zaskoczyło to, że to było dwóch rosłych
mężczyzn, wysokich
i oni sobie szli takim równym krokiem, a
ja nie biegłam przecież ani nie szłam
szybko, no bo to wiadomo sobie z dzieckiem
ze spacerku wracałam i oni byli ciągle
przede mną, mimo że szli takim-
Cały czas, cały czas utrzymywali taką samą
odległość od pani.
Tak, tak, takim-- ja szłam sobie
drobniutko, wiadomo moje dwa kroki, a ich
jeden. A oni byli cały czas przede mną. Ja
tak w pewnym momencie się zastanawiałam,
jak to możliwe? Przecież oni mają większe
nogi. Idą sobie takim równym krokiem. Nie
to, że szli po spacerku takim równym
krokiem sobie szli. Byli bardzo
zaaferowani swoją rozmową i ja tak jeszcze
co jakiś czas, a to coś dziecku
poprawiłam, a to zatrzymałam wózek, a to
coś tam, coś tam. Wiadomo, jak to przy
małym dziecku grzebie się we wózku i oni
mimo wszystko byli cały czas przede mną.
Cały czas w takiej samej odległości.
Tak i to powiem panu nieduża to była
odległość, ja wiem, no może 3 metrów, na
pewno nie więcej. Może nawet 2,5 metra. No
nie była. Dosłownie przed wózkiem mi
szli. I ja tak w pewnym momencie byłam
zaskoczona. Mówię, jak oni idą i ciągle są
przede mną, mimo że ja się co jakiś czas
zatrzymuję, mimo że ja tam co jakiś czas
poprawiam to dziecko. No ale dobra, to
mnie jeszcze tamtego. I tak zaczęłam ich obserwować
i powiem panu szczerze, spojrzałam na ich
ubiór i byłam zaskoczona, bo to były
ubrania nie, nie na czasie można
powiedzieć. Spodnie były
skrojone, no ileś tam lat wcześniej, bo
krój, bo mankiety, bo, bo nie
ten, no wiadomo, inne były kroje wtedy.
Spojrzałam, tak, widziałam tak,
jak szli, to tak zobaczyłam taki
kołnierzyk mały, krótki. Wtedy były takie
szerokie kołnierzyki przy koszulach,
elegancko ubrani mężczyźni, nie powiem.
Jeszcze prochowiec miał na sobie, a wieje
jak i tak sobie myślałam, mówię, ale ten
prochowiec stary, tak jak dzisiaj można by
powiedzieć z lumpeksu jakiś wykopany
gdzieś tam ze szafy, ale byli bardzo
eleganccy. No i mniejsza o to, że-
To byli tacy mężczyźni, że tak zapytam z
krwi i kości, czy może było coś w nich
takiego nietypowego?
Tak, nie, nie normalni faceci, normalni
mężczyźni z krwi i kości. Tylko że ten
ubiór tak mnie zastanowił. Mówię, takie
wąskie mankiety, tak popatrzyłam. Mówię
przecież to było modne kiedyś. No ale kit,
mówię
i powiem panu szczerze, że jeszcze to mnie
nie zdziwiło, ale dojeżdżałam do
ulica akurat była rondo, krzyżówka
szeroka, szerokie, wiadomo, przed rondem,
to cała ulica jest taka szeroka. Z jednej
strony chyba były, był jeden pas czy tam
nawet dwa, ale z drugiej i była zaczepka
na środku i dwa pasy do przejścia. I to
tak było naokoło tego ronda, nie? I powiem
panu, że po jednej stronie były bloki,
ale w tych blokach były sklepy na dole.
Także to wszystko już było pozamykane.
Wiadomo, już po szóstej, gdzieś koło
siódmej godziny. Ale lato, gorąco, widno,
przecież to był chyba lipiec czy może
sierpień. Widniutko jeszcze z dzieckiem,
mówię sobie pomału wrócę do domu ze spaceru
i
akurat tak spojrzałam, to akurat na
rondzie nie było samochodów, bo to było
wiadomo tam trzydzieści czy ileś lat temu,
bo do tej pory się powiem panu,
zastanawiam cały czas, jak to było
możliwe. Ulica była dość-- chodniki były
dość szerokie, także
gdzieś tam dalej szli ludzie, ale akurat
ten odcinek, co ja szłam, nie było nikogo,
ani z przodu, ani z tyłu, ani z boku. Na
ulicy, na chodniku, po drugiej stronie też
akurat nie było ludzi. Byli, ale tam dalej
i
parę, no ja wiem, no może z dziesięć
metrów, może z osiem metrów przed-- jak
się zbliżałam, żeby przejść przez tą
szeroką ulicę,
schyliłam się, bo dziecko upuściło jakąś
zabawkę, a oni cały czas szli przede mną i
żywo dyskutowali na jakieś tam właśnie
zawodowe sprawy.Schyliłam się, bo dziecko
upuściło zabawkę. Wyprostowałam się i już
ich nie było. I tak stanęłam taka
ogłupiała. Mówię: "Gdzie oni są?" Mówię
tak patrzę- tu nie poszli, bo tu nie dają
gdzie. Tu ulica, no to ich nie widzę. Tu z
drugiej strony też nawet przejścia nie
było, ale popatrzyłam dalej i też ich nie
ma. Mówię: "No to jest niemożliwe, żeby
oni... To chyba by musieli biec i to w
szalonym tempie, żebym ich nie zauważyła".
Bo wie pan- No to też by było raczej trudne do
niezauważenia, taki bieg.
Tak, tak, tak. No po prostu oni. Ja mówię
tak stanęłam i tak ogłupiała byłam. Tak
byłam ogłupiała, bo mówię no jest
niemożliwe, no przecież wszystko
pozamykane bloki, tu na dole pozamykane
sklepy, no to wiadomo, no nie weszli do
sklepu. I tak stanęłam, rozejrzałam się,
mówię nie ma ich. Mówię gdzie ci faceci są?
I powiem panu szczerze. Później przyszłam
do domu i tak mi, tak mi nie dawało
spokoju. Mówię kurczę, mówię, rozmawiali o
tym, jaką profesję teściu miał. Ja mówię
to jest mówię, no to jest mówię i z wyglądu, i,
i z ubioru. I przyszłam do domu, zaczęłam
oglądać album i mówię ja pierdziu kurde,
przecież to był on! Mówię, tylko że nie
widziałam twarzy, bo oni szli przede mną.
Jak rozmawiali, to tylko widziałam trochę
z boku twarz. Ale włosy. Nawet ścięcie
włosów było nie na czasie, bo wiadomo,
kiedyś to ludzie mieli takie większe
grzywy, nie? Mężczyźni zwłaszcza. I on na
zdjęciu też właśnie miał taką grzywę. Ja
mówię kurczę, to był on. No ale to jest
niemożliwe. Mówię, jak to jest możliwe? I
powiem panu szczerze, to mi nie dawało
długo, długo spokoju. Nawet mężowi mówię:
"Ty, ja chyba twojego ojca widziałam". Mąż
się nigdy na ten temat nic nie odezwał, w
ogóle tego nie skomentował. A ja długi
czas mówię: "To był on, to był on". Mówię
chyba, chyba mówię dlatego, że ja tak
ciągle mówiłam. Chciałabym go zobaczyć,
chociaż na chwilę chciałabym go zobaczyć.
Mówię, ale to jest mówię to jest no, no
niewytłumaczalne. Wie pan?
No można troszkę pospekulować
na zasadzie, że pani go w jakiś sposób
wywołała, żeby się pokazał i w końcu się
pokazał, tak jakby dla świętego spokoju trochę.
Może i tak. Ale mówię panu jak żywy. Jak
żywy, normalnie jak żywy. No to ja
nawet powiem panu szczerze, że nawet
miałam wtedy zawołać, po prostu powiedzieć
panowie, zatrzymajcie się. Mówię: "Czy
pan się nazywa tak?" Albo jakoś go
zahaczyć, żeby się obrócił, żeby z nim
porozmawiać. Ale powiem panu, że coś mi
kurczę, za plecami mówiło: "Nie rób tego".
Nie wiem, może stchórzyłam. No, ja jestem
tchórzem. Może stchórzyłam, ale mówię
panu, że zdjęcia z ubioru, z
figury, z postury, z koloru włosów. No, no
ja mówię no i nawet gadka ta sama była
o tym samym zawodzie i oni tak głośno
rozmawiali, tak odniosłam wrażenie. Ja nie
lubię podsłuchiwać
ludzkich rozmów. Mówię, to mnie nie
interesuje, nie? Ale tak głośno,
tak. Ja-- oni tak głośno mówili, jakbym--
żebym ja to celowo usłyszała, o czym oni rozmawiają.
Bo rozumiem- I powiem panu-
Oni nie zrobili jakiś zamaszystych takich
kroków, żeby, żeby po prostu te kroki były
szerokie. Nic?
Wie pan, facet, prawie dwa metry, to nawet
jakby chciał drobić, to i tak stawia
kroki takie duże. No bo-
No, wiem coś po sobie, bo sam mam prawie
dwa metry wzrostu.
No właśnie. To żeby iść wolno, to, to, to
on musiałby naprawdę drobić. Oni sobie
szli takim równym krokiem. Nie to, że oni
drobili, że oni się ciągnęli tam, wie pan,
szli sobie pomalutku, oni sobie nie szli
marszem, ale takim takim równym krokiem.
To nie był taki szybki marsz, taki równy,
jak to mężczyzna idzie, powiedzmy, z pracy
do domu. Takim równym krokiem szli. Ja
byłam zaskoczona. Mówię ja,
ja to długi czas analizowałam, mówię.
Przyszłam do domu, przyszłam do domu i tak
sobie myślałam, mówię. Ja się
zatrzymywałam, ja poprawiałam dziecko, ona
tam co chwilę mi coś tam upuszczała, ja
się schylałam, a oni mimo wszystko powinni
się oddalić. No na ludzki rozum oni
powinni być przynajmniej pięć metrów czy
tam dwa metry, trzy metry, cztery metry,
powinni się oddalać. A oni byli cały czas
przed wózkiem.
I zaznaczam, że ja pchałam wózek na
obcasach. No i-i-i to...
Ja jestem mała, drobna, szczupła. Wtedy
byłam także. No siłą rzeczy musiałabym
chyba za nimi, za facetem, który idzie
takim równym krokiem. To chyba bym musiała
naprawdę nieźle naginać, nie? No ja sobie
tak szłam pomalutku, pchałam wózeczek, bo
mi się nie spieszyło. Było ciepło,
dziecko sobie siedziało, leżało tym, czy
tam siedziało. Już nie pamiętam. I-i-i
powiem panu do tej pory mówię: "Co to
było? Jak to wytłumaczyć? Jak to? Czym to
ugryźć?" Nie mam bladego pojęcia.
Mam takie pytanie, czy zauważyła pani coś
nietypowego w najbliższej okolicy,
powiedzmy w promieniu dwudziestu,
trzydziestu metrów? Oprócz oczywiście tej,
tego totalnego braku żywej duszy.
To znaczy, co pan ma na myśli?
No na przykład coś takiego, że na przykład
yyy w najbliższe otoczenie jakby zamiera,
nic się nie dzieje, nie słychać żadnych odgłosów.
Nie, nie, nic takiego nie zauważałam.
Czyli wszystko było tak jak normalnie,
poza obecnością tych dwóch panów.
A nie, nie, nie, nie, nie. To to tak, nie.
To wtedy było wszystko normalnie. Powiem
panu szczerze, że nawet nie zwróciłam
uwagi, ale widziałam ludzi. Chodzili tam
dalej. Oczywiście tam po drugiej stronie
ulicy, gdzieś tam, bo tam był akurat taki
skwerek, można powiedzieć tylko ławeczki i
trawka, takie coś było, nie?To tam też
widziałam się, ludzie kręcili. Samochody
gdzieś tam dalej, ale to dalej tam
widziałam, przejeżdżały. No akurat koło
mnie się nic nie działo. Nic, mówię panu.
Ani, ani żywego ducha nie było. Po prostu
nikt nie przechodził, nawet samochody w
tym momencie nie przejeżdżały. Mimo że to
była duża krzyżówka, to znaczy jest do tej
pory, nie? Duża krzyżówka i tam jest przy
tej krzyżówce wiadomo, jakieś tam pasy,
tam trzy czy cztery, na środku wysepka,
żeby się zatrzymać, przejść na drugą
stronę. Także naprawdę duża krzyżówka
była. Dla pieszych oczywiście, nie? Y-y,
wysepka była taka, żeby się zatrzymać.
Także ja, ja wtedy to byłam naprawdę
zszokowana. Ja, ja szłam do domu,
dosłownie byłam nieprzytomna. Mówię: jak
to możliwe? No przecież to jest
niemożliwe. No siłą rzeczy mężczyzna
stawia duże kroki, a oni byli ciągle
przede mną. Ja mówię, żebym nie wiem, no
żeby ktoś był jeszcze oprócz tego dziecka
albo coś, no to by potwierdził. No ale, no
akurat szłam sama.
Tak to troszeczkę brzmi, jakby cała
sceneria została specjalnie tam
przygotowana wcześniej pod
zobaczenie przez panią tych 2 panów. Nie
odnosi pani takiego wrażenia?
Wie pan, że ja też tak mówię? Może
dlatego, że ja tak ciągle mówiłam, jak z
mężem rozmawialiśmy, to on mi tam
opowiadał, jaki ojciec wspaniały był, jaki
to, jaki tamto. Same superlatywy. Jak
mówię, no żałuję, że nie miałam okazji go
poznać i bardzo żałuję. I tak jak często
rozmawialiśmy, często opowiadał o swoim
dzieciństwie i tak dalej, to ja naprawdę--
każda rozmowa się kończyła: "No żałuję".
Mówię, że nie poznałam, skoro był tak
wspaniałym człowiekiem. No mówię, no
żałuję, no po prostu, no nie było mi dane.
Mówię, no ale szkoda, no chciałabym go,
mówię, no ale się tak pomyślałam. Później
zobaczyć, chociaż mówię na żywo, gdzieś
nawet jak go zobaczę, to i tak nie będę
wiedziała, że to jest on, nie? No bo
zdjęcia wiadomo, inaczej, tak? Mówię też
inaczej.
No teraz pani pewnie żałuje, że pani do
niego nie zagadała.
Wie pan co? Nieraz, nieraz tak mówię, że
żałuję. Ale powiem panu szczerze, że nawet
trochę się bałam, bo mówię:
nie wiem, nie wiedziałam, co mam zrobić.
Powiem panu, że nie wiedziałam, co mam
zrobić. I powiem panu, że nawet gdyby do
dzisiaj mi się coś takiego przytrafiło,
też bym nie wiedziała. Ale powiem panu
jeszcze jedną rzecz. O tym właściwie to ja
już zapomniałam. Już, wie pan, jak to
jest. Obowiązki domowe to człowiekowi
gdzieś tam z głowy po latach wy-wyfrunie.
A kiedyś mój syn szedł rano do pracy
na autobus. Nie? No to wiadomo, jak to
idzie się tam
przed szóstą na autobus, to w zimie to
jest ciemno, nie? Mimo że się latarnie
świecą, to jest-- jak się przejdzie od
latarni do latarni, jest taki moment, że
jest ciemno. I-i syn
szedł właśnie na autobus i przychodzi do
domu i opowiada mi. Mówi: "Wiesz, mama -
mówi - szedłem na autobus, spieszyłem się,
ale naprzeciwko nasz-- mnie, naprzeciwko
mnie szedł nasz sąsiad. On sobie zawsze z
nim tam, zawsze dzień dobry, dzień dobry,
bo moje dzieci są grzeczne. No i mówi:
"Powiedziałem mu dzień dobry, a on mi
nawet na mnie nie spojrzał i mi nie
odpowiedział". A to było wcześnie rano,
6:00, może przed 6:00. To, to w zimie, no
to wiadomo, ciemno jest. No i
powiedziałem mu dzień dobry. I on mówi
Nawet się nie spojrzał, nie odpowiedział.
Ja mówię: "To może za cicho powiedziałeś?"
"Nie" mówi, "głośno. Zawsze - mówi -
lubiał stanąć, ze mną porozmawiać i tego.
A teraz - mówi - szedł po prostu i tak,
jakby mnie nie widział. Szedł prosto przed
siebie i się nie patrzył". No i dobra. Ja
tak słucham, co on-- a jeszcze mówi: "Tak
- mówi - wiesz - mówi - jak szedłem
naprzeciwko, to go widziałem. Jak był
równo ze mną, też go widziałem i nawet się
obejrzałem za nim. I wyobraź sobie, że
jak się obejrzałem, go nie było. Nie?
Mówi: "Po prostu go nie było". Mówi: "Jak
już mnie przeszedł, obejrzałem się za nim"
i mówi nie było go. Ja mówię-
Tak, po prostu zniknął jak tych dwóch panów wcześniej.
Tak, tak. I-i powiem panu szczerze, ja do
syna mówię: "Wiesz co?" Może nie mogłeś go
widzieć? Mówię, bo on mówi: "E, jutro mam
pogrzeb. Nie? On nie żyje."
A właśnie, nasunęło mi się pytanie i w
pewnym momencie, jak słuchałem, czy ten
sąsiad jeszcze żyje. No się okazało, że
jednak no, nie ma.
Tak, tak. Ja mówię: "wiesz co, on jutro ma
pogrzeb, on umarł". A on mówi:
"Niemożliwe! Przecież ja go widziałem". Ja
mówię: "A nie pomyliłeś się z kim? Nie
pomyliłeś go z kim?" "Nie, mama! No
przecież ja" mówi, "jak szedłem, to" mówi,
"zawsze" mówi, "staliśmy, rozmawialiśmy.
No przecież go znam" mówi. "To jest nasz
sąsiad" mówi. "Jak ja mogłem go nie znać?"
A ja-- ja mu mówię: "On jutro ma
pogrzeb". To syn mówi: "Już nie pójdę tą
drogą"
[śmiech]. Mówi: "Wolę nadłożyć" [śmiech].
No i tak jest.
Mam jeszcze pytanie do-- dotyczące teścia.
Czy on się, on się jakoś Pani ukazywał
później jeszcze, bądź wcześniej, na
przykład w snach czy w jakichś innych okolicznościach?
Tak. Śnił mi się. Śnił mi się. Ale to były
tak głupie sny, że powiem panu szczerze,
śniło mi się, że przyszedł do nas do domu.
Ja wiedziałam, że on już wtedy nie żyje.
Przyszedł i ja tak popatrzyłam. Usiadł. Ja
mówię, mówię: "Niech tatuś usiądzie",
mimo że go nie znałam, ale wiedziałam, że
to jest teściu. Ja mówię: "Niech tatuś
usiądzie". Mówię: "Zrobię herbaty". I tak
popatrzyłam na niego. Mówię: "Boże, jaki
tatuś ma brudne,
brudną marynarkę". Nie? Ja mówię: "Niech
tata ją zdejmie, to ja ją wypiorę". I
pamiętam, on zdjął tą marynarkę. Ona była
taka usypana ziemią czymś. I ja pamiętam,
wzięłam miski i tak w misce piore tą
marynarkę. A on tak siedział. Nogę na nogę
założył. Takie długie nogi miał, bo był
wysokim mężczyzną. Tak popatrzyłam, mówię:
"Boże, jakie ty masz koleś, sobie myślę,
wielkie stopy, buty takie wielkie. Tak
sobie pomyślałam wtedy. I on tak sobie
jedną rękę oparł na stole, drugą niby
chciał tą fi-- filiżankę z tą herbatą
i ja tak-Ręka mu odpadła. Powiem panu
szczerze, że chyba się w tym momencie obudziłam.
No raczej przerażająca wizja w pewnym
aspekcie.
No mówię, że ten syn to był głupi. Także
mi się tylko raz śnił. Więcej mi się nie
śnił. Więcej, więcej nie miałam żadnych
spotkań, to podejrzewałam, że to był on
może. Ale powiem panu, że ja długi czas
patrzyłam, wszystkie zdjęcia w albumie
oglądałam, przeglądałam. Mówię tak to był
on, mówię to nawet mówię, miał ten
prochowiec, nawet te spodnie z tym
mankietem, mówię kołnierzyk taki sam, no
bo ze zdjęcia tylko mogłam porównać, nie?
Mówię: No to był on. Mówię to włosy tak
ścięte, bo on miał proste włosy. Ja mówię
tak samo ścięte włosy. Mówię tą grzywę,
taką miał tą czuprynę. Mówię no, mówię nie
ma, nie ma siły. I mówię jeszcze to, że
on rozmawiał właśnie z tym
znajomym o swoim fachu. Ale jeszcze panu
powiem ten znajomy, który z nim szedł, to
on też nie żył. Mąż mówił, że on zaraz umarł po teściu
i mówi oni byli, mówi jak bracia
bliźniacy. Mówi też był wysoki, też miał
taki kolor włosów jak on. Mówi i mówi Też
był taki szczupły mężczyzna, no bo to był
młody człowiek. Jak umarł jeden i drugi zresztą, to
ja tak popatrzyłam na nich, mówię Boże,
wszystko się zgadza i też pracował z nim razem.
Dlatego oni szli i rozmawiali
o tym swoim fachu, o tym swoim zajęciu.
Nie.
Tak to brzmi, jakby. Jakby ich pani
obydwóch spotkała w jakimś w jakiś dziwny
sposób, w jakichś dziwnych
okolicznościach. No to nie wiem, co tu
więcej mogę dodać.
Tak mi się nasunęło na myśl takie przekazy
niektórych tam podróżników
wychodzących poza ciało na przykład u
Roberta Monroe. Nie wiem, czy pani kojarzy
takie nazwisko. Można znaleźć?
Tak, oczywiście. W pierwszej książce,
bodajże Podróże poza ciałem jest opis, jak
on spotyka tam jakiegoś swojego
przyjaciela po drugiej stronie i ten
przyjaciel właśnie też w otoczeniu jakichś
swoich kolegów stał. Chyba tam ze studiów
czy z pracy też coś takiego. Być może,
być może w jakiś sposób coś takiego się
zadziało, że, że pani zauważyła
właśnie tego teścia z tym kolegą?
Wie pan co, ja tak pomyślałam, bo ja
mówię, dlaczego on mi się pokazał z tym swoim
współpracownikiem? Ale tak mówię, tu chyba
chodziło tylko o to, żebym, żebym ja
słyszała ich rozmowę i jakby się upewniła,
że to jest on. Bo oni właśnie rozmawiali o swoim
filmie, o swojej pracy. Nie, bo tak to
tłumnie czytam, czy nawet jakby szedł, to
ja bym mogła nie wiedzieć, czy to jest on.
Ale pierwsze, co mnie uderzyło, to
właśnie to znaczy pierwsze. No pierwsze
to, że oni byli przed tym wózkiem i się
nie oddalali, a na drugie to zwróciłam
uwagę, że oni właśnie rozmawiają o tym
zawodzie, co wykonywał teść i zaczęłam
wtedy słuchać z zainteresowaniem. Mówię:
no o czym oni mówią, kto to jest? I tak
zaczęłam kojarzyć dopiero wtedy nie, to
tak, to mogłabym nawet nie zwrócić uwagi,
nie zauważyć, nie skojarzyć, nie?
No tak,
tutaj nie mam, nie mam jakichś pytań do tej
relacji. Ja tylko powiem pani, że na
moment przed tym, zanim do pani
zadzwoniłem, komputer, na którym
rejestruję rozmowy ze świadkami czy tam
słuchaczami, no zawiesił się. Dawno mi się
coś takiego nie zrobiło. Nie wiem, czy to
był jakiś omen, czy co, ale ciekawa,
ciekawa rzecz. Troszkę upierdliwa, ale
ciekawa. Akurat przed yy jak już miałem
wykręcić do Pani numer telefonu, to po
prostu przestał reagować. A widzi pan? To
może coś jest? Ale wie pan co? Ja panu coś
powiem tak, bo pan tamtą poprzednią
rozmowę moją odsłuchał, nie? I wie pan co?
Ja tak nieraz,
tak nieraz myślę, no bo dużo słucham.
Właśnie ja zaczęłam się tym-- dopiero
zaczęłam się tym interesować, tymi
wszystkimi tam
tymi waszymi audycjami i tam w ogóle
innymi to Poza ciałem, to, to, to
wszystko, to Życie po życiu i tak dalej.
Ja się przed tym w ogóle nie
interesowałam, bo mnie jakoś tak nie
miałam powodu się tym interesować. Ale
powiem panu szczerze, że teraz tak,
niektóre rzeczy ja mówię: Boże, oni chyba
wiedzą, co się u nas dzieje?. Jak pan myśli?
Też mam
pewne takie doświadczenia i osoby z
najbliższej rodziny również mają
doświadczenia, że no rzeczywiście coś w
tym może być. Bo tutaj na przykład miałem
taki przypadek, że
osoby bliskie tutaj z rodziny rozmawiają o
tym, co się działo krótko po śmierci
wujka naszego. I akurat w tym momencie
jakoś tak dziwnie się złożyło, że jakaś
taka teczka z papierami od wujka
wylądowała na środku pokoju.
Aha.
No zresztą nie tylko osoby z rodziny jakby
nam tutaj towarzyszą jeszcze po odejściu,
bo na przykład ja dosyć dużo medytuję tam
czasami zdarza mi się odprowadzać jakieś
zmarłych znajomych, przedwcześnie
zmarłych. Zwykle są to osoby, które zmarły
dosyć nagle, na przykład w wyniku zawału
serca bądź wypadku jakiegoś
komunikacyjnego. I właśnie taka moja
przyjaciółka, którą odprowadziłem, zmarła
niestety w wieku 18 lat. Od momentu
właśnie kiedy? Od momentu tego odprowadzenia
Radio Paranormalium dosyć często było
kiedyś atakowane przez hakerów i różnych
innych tam rzezimieszków internetowych. I
od momentu, kiedy ją odprowadziłem do tego
światła, każdy taki atak jest czymś
poprzedzony bądź,
bądź to jakimś snem z wątkami hakerskimi,
bądź coś mi spadnie na głowę. Dwa razy mi
się zdarzyło na przykład, że spadła mi na
głowę taka wielka laurka urodzinowa, którą
kiedyś dostałem drogą pocztową. Normalnie
nie powinno coś takiego się dziać, bo po
prostu ta laurka leży na takim worku dosyć
kleistym i trzeba dosyć dużej stosunkowo
siły, żeby ją zepchnąć. No i, ale tak dwa
razy się zdarzyło, że ta laurka mi po
prostu spadła na łeb i co się okazywało?
Albo następował jakiś atak na radio,
ktoś tam na przykład podmienił audycję w
autopilocie i zamiast na przykład audycji
tych takich debat niekontrolowanych,
leciały jakieś brzydkie rzeczy o papieżu
Janie Pawle II. To jest taki częsty wątek
wykorzystywany przez hakerów albo też,
jeżeli nic się z radiem nie działo takiego
strasznego, to akurat się okazywało, że
chwilę później do nadającego aktualnie
prezentera ktoś, ktoś zadzwonił na telefon
i zaczął mu po prostu na antenie wygrażać
śmiercią. Także każda taka akcja jest
jakoś w jakiś sposób
uprzedzana. No
w ostatnim roku nic takiego się nie
zdarzyło, bo daj Boże, żeby już nigdy
takiego czegoś nie było. No ale też
to chyba potwierdza tylko, że w jakiś
sposób no ci
zmarli niby nam tylko zniknęli sprzed
oczu, a tak naprawdę jakoś tam cały czas
towarzyszą jakoś tak na innym planie.
Ja panu jeszcze coś powiem. Jak mój mąż
umierał, bo był w szpitalu, nie byłam w
stanie go mieć tu w domu.To
ja wiedziałam, bo ja chodziłam codziennie
do szpitala. Wiedziałam, że, że koniec
jest bliski, bo mi lekarze powiedzieli.
Ale ja powiem panu szczerze, myślałam, że
jeszcze raz go zobaczę, że jeszcze jeden
dzień, chociaż nie. A że wszystko spadło
na mnie, wszystkie obowiązki, wszystko po prostu ja
i kłopoty
w związku z tym, i to przygnębienie i
to... Ja po prostu, jak się kładłam spać,
to chyba zasypiałam jak kamień. I ja
zawsze, jeśli ktoś miał stać przede mną,
to na pewno nie byłam ja. Wszyscy mogli
powstawać. Ja oczywiście zawsze po mężu się budziłam.
Także
raczej byłam śpiochem, a jeśli już się
budziłam, no to szósta, siódma, nigdy nie
wcześniej. Wcześniej to było dla mnie, nie
moja godzina po prostu, bo ja raczej tak
późno chodziłam spać i tak troszkę
przesypiałam do tej szóstej to spałam na
pewno. I w godzinę śmierci, niech pan
uwierzy mi, obudziłam się w godzinę
śmierci męża
i nawet pamiętam, obudziłam się, było
wcześnie, dużo wcześniej, przed szóstą i
ja mówię tak Matko kochana, co ja się tak
wcześnie obudziłam?
Mówię, to nie moja godzina, żeby się
budzić. I tak leżę i mówię Jezu, może coś
z nim się stało? I pamiętam, zadzwoniłam
do szpitala i się pytam, jak mój mąż
jeszcze nawet mówię Boże, tam nie wiem,
czy pielęgniarki odbiorą, czy lekarze, czy
jak tam. Zadzwoniłam, a pielęgniarka
mówi: "Właśnie miałam do pani dzwonić. Mąż
umarł". Dosłownie w godzinę śmierci — ona
mówi: "Przed chwilą mąż umarł". A ja nie
byłam w stanie być przy mężu, chociaż
wiedziałam, że jak będę, to mówię ja
dostanę histerii. Oni mnie wyprowadzą,
chyba w kaptanie. I faktycznie tak było.
Jak się dowiedziałam, to... To był horror.
Niedawno w audycji Mówią Świadkowie jakiś
taki podobny przypadek, że po prostu
dziewczyna zgłosiła taki, taką historię.
Miała sen, jakąś taką wizję, w której
spotkała jakieś dziwne istoty, które ją
przed czymś... Pragnęły jakby przekazać
jej pewną taką wiadomość, bliżej
nieokreśloną. No a że stawiała opór jakoś
tak chyba się tych istot bała. To po
jakimś czasie zamiast tych istot zobaczyła
wizję, w której
wydarzył się wypadek. Przewróciła się
bodajże ciężarówka z jakimś takim ciężkim
ładunkiem i niestety kierowca ciężarówki
zginął. No i się okazało, że jak się
obudziła już dziewczyna, to wtedy, wtedy
się okazało, że mniej więcej w tym czasie
ktoś tam bodajże chyba wujek zginął
właśnie w takim wypadku.
To wyśniło jej się.
No to jest jedna z historii, po których,
po których wysłuchaniu po pierwszym razie
człowiek po prostu w większości wypadków
nie wie, co powiedzieć.
Tak. I jeszcze panu dokończę.
Przez długi czas, ale to chyba przez rok,
może nawet przez dwa lata, nie pamiętam
dokładnie. Dzień w dzień budziłam się w
godzinę śmierci męża, żebym nie wiem jak
padła zmęczona, żebym nie wiem, o której
poszła spać. Zawsze się budziłam o tej
godzinie. A wtedy to mąż zmarł. To tak,
jakby mnie coś trąciło. Ja wtedy
otworzyłam oczy i patrzę na zegarek. Mówię
czemu ja się tak obudziłam? I później,
dzień w dzień mówię panu, nie było dnia.
To już później, po, po, nie wiem, po roku
czy po dwóch mówię, jak się budziłam,
mówię pewnie znów ta godzina. I tak było.
Dokładnie ta godzina była na zegarze.
No można to spróbować wytłumaczyć tym, że
organizm, że po prostu dla umysłu to było tak
na tyle doniosłe i traumatyczne przeżycie,
strata męża, że no, yy, jakoś tak
organizm się zaprogramował na wstawanie
akurat o takiej porze.
Ale ja nigdy nie wstałam o tej godzinie,
tylko po prostu no tak, no może tak, może
po prostu jakiś szok i się budziłam o tej
godzinie, nie?
Może tak, może, może pani jakoś odebrała jakimś takim
innym, że tak powiem, zmasłem informację o
śmierci męża i to jakoś tak mogło wpłynąć
na panią w ten sposób, że się pani
budziła akurat o takiej godzinie.
Może i tak. Teraz już to wróci. Teraz już
to wróciło do normy. Już jest w porządku,
już się nic nie dzieje. Ja to mówię. Są
rzeczy na niebie i ziemi, o których się
filozofom nie śniło, nie?
Dokładnie.
Powiem panu szczerze, że nieraz, tak jak
tam jakiś kłopot miałam czy coś, to mówię
Boże, nie poradzę sobie, coś tam, no nie
wyjdzie mi, nie umiem tego załatwić, nie potrafię
po prostu no mówiąc szczerze, bałam się
życia, bo zostałam sama, to się bałam
życia. Drobnostka wydawała się górą nie do
pokonania nieraz. Ale powiem panu
szczerze, że nieraz mi się
przysnił. Mąż przyśnił, mówi Dasz radę,
nie bój się, będzie dobrze. Tak jak
opowiadałam tam właśnie o tych psach, że
ja sobie wyobrażałam, no Bóg wie co, że
już jest koniec. Mówię no nie poradzę
sobie. A on właśnie wtedy
jeszcze pamiętam, byliśmy w domu. Taki
właśnie ten sen był, że byliśmy w domu. On
wychodził, wyszedł przed dom i ja mówię:
"Nie wychodź, bo te psy cię zjedzą,
pogryzą, nie wychodź". A on mówi: "Nie bój
się". Poszedł, usiadł na środku,
przed domem i głaskał nawet te najbardziej
groźne, które tam warczały czy tam
chodziły tak, żeby go tam nie wiem,
odnosiłam wrażenie tak nieufne. Ja mówię
pogryzą go, pogryzą go. A on wyciągnął
rękę, głaskał, mówi: "Widzisz, nie zrobią
ci nic, nie bój się". I właśnie nieraz
miałam takie, takie, takie, takie, że
uspakajał mnie, że będzie dobrze.
Takie bardzo realistyczne, tak?
Tak, tak, to były tak realne sny, że mówię
panu, czułam się jakbym, jakbym tam była
z nim. Stałam i tak patrzyłam. On mówi:
"Nie bój się". Ja widziałam każdy detal,
ja widziałam każdy, nawet
takąNa, na kieszonce w koszulce miał taki
haft. Oryginalnie
kupiona koszula z takim haftem. Ja tak
patrzyłam, mówię Boże, ja nawet ten haft
widzę. Ja zapomniałam, że ta koszula miała
ten haft. Po prostu widziałam Wszystko.
Wszystko widziałam tak realnie. Ja mówię
Matko kochana, mówię ja, ja już
zapomniałam o tej, o tym ubraniu czy o
tamtym, jakim tam. Po prostu byłam w
szoku. To było bardzo, bardzo tak, jakbym
na niego patrzyła, jakbym był tuż koło
mnie. Nawet głos słyszałam jego, ten sam
głos, jaki miał.
Bo jak do mnie na przykład przyszła kiedyś
mama, to
w pewnym momencie powiedziała mi, że mam już nie płakać
i spadła szyba. Ona... Po prostu ja już
nie słyszałam tak, jakby spadła szyba,
jakby nas oddzieliła. I ona mówiła, a ja
już jej nie słyszałam.
No to chyba pani nawet opowiadała podczas
naszej poprzedniej rozmowy.
Tak, tak, tak ona mówiła, a ja już jej nie
słyszałam i tylko jej powiedziałam mówię
wiesz, że mąż nie żyje? Ona się spojrzała
tak w bok, ja patrzę, a on tu stoi i mówię
Jezus Maria, to on jest. On słuchał tej
rozmowy, on był przy tym. Aż mnie mówię
panu, aż ja mówię Boże, jakie ja mam sny
głupie. No ale widocznie ja mówię i
dlatego mówię oni po tej, po tej, że mama
mi tak powiedziała. Już dosyć, nie płacz
to po tym wiem, że tak myślę, że oni chyba
wiedzą, co się tu dzieje.
No niewątpliwie, przynajmniej w przypadku
części, części z nas. No
znajomi, przyjaciele i bliscy, którzy już
odeszli, cały czas nam towarzyszą. Można
takie przynajmniej odnieść wrażenie,
słuchając tego typu historii.
Albo, albo przynajmniej przez jakiś czas,
bo później śnił mi się mąż, jak widziałam,
jak odchodził, wszedł, obejrzał się,
wszedł, uśmiechał się, widział mnie, bo ja
akurat byłam wtedy, pamiętam w oknie i
tak wyjrzałam, patrzę, a on idzie i
odchodzi. Ja tak stałam, pomyślałam, mówię
Boże, to on już mnie zostawia, chyba już
idzie. I powiem panu szczerze, że od tej
pory mi się już nie śnił. Nie śnił mi się
ani razu.
Może uznał, że
jego rola, że tak powiem, tutaj już na
Ziemi jest skończona i może spokojnie odejść?
Tak, chyba tak. Ale on, on odszedł dopiero wtedy, jak
rodzina tutaj-- syn zjechał i przyjechał
tu i, i zamieszkał ze mną, nie? Dopiero
wtedy, a tak to odniosłam wrażenie, że on był.
No można powiedzieć, że można, można
pospekulować, że po prostu poczuł jakiś
taki spokój, który pozwolił mu już
odejść, pójść dalej, jak to się mówi.
Tak, tak, tak, ja też tak pomyślałam.
Mówię już wiem, że
nie Jestem sama, już ktoś tu jest ze mną,
że mam, jakby to powiedzieć, takie taką
opiekę na starość, już jakąś tam pomocną
rękę mam w razie czego, ktoś tam zawsze
ktoś jest przy mnie, A tak to byłam sama, nie?
I tak sobie to tłumaczyłam, tak sobie to
wytłumaczyłam. Ale wie pan co? Bardzo mnie
ciekawią te, te czarne postacie, to, to
jeszcze panu powiem, bo ja tam nie
dokończyłam właściwie. A czarna postać,
jak mi przyszła powiedzieć, że już we mnie
rośnie, a ja tak mówię Boże, no przecież
nie jestem w ciąży. No, żeby być w ciąży,
to trzeba, że tak powiem, przespać się z
kimś. A ja jak dziewica orleańska. Więc
mówię no to jest niemożliwe, nic we mnie
nie może rosnąć. I tak mówię, co we mnie
rośnie, a on mówi guz, a dla mnie guz to
się kojarzy z rakiem. I ja, mówiąc
szczerze, wymusiłam na nim tą odpowiedź,
bo mówię jaki guz? A on tak się
zastanowił. Widziałam, że tak nie
wiedział, jak dognać słowo, mimo że ja go
nie widziałam, ale czułam gdzieś to, że,
że nie wie, jak znaleźć słowo. Ja mówię
rak i on tak, jakby się zastanawiał i mówi tak, rak!
Nie? Ale ja wtedy ja wyczułam, że ja to
słowo w nim wymusiłam jakby, bo on nie
mógł znaleźć słowa,
jak to powiedzieć, co rośnie. No i okazało
się, że są kamienie, nie? To może to, nie wiem.
No całkiem możliwe, że właśnie o to, o to
chodziło. Też są jednak, jakby nie
patrzeć, w jakiejś formie guzy.
I-i rośnie, nie? Jakoś tam coś urosło. No
nie wiem, czy o to chodziło, czy nie, a co
ma być, to będzie. Ja się tam tym nie
przejmuję, ale, ale jednak ktoś mi coś. I
powiem panu, że mówił do mnie tak miękko,
tak... Ja w pierwszej chwili myślałam, jak
zobaczyłam tą post-postać, to peleryna
dla mnie była, nie było postaci. No ale
coś tam musiało być. Jak go, jak go
zobaczyłam, to nawet
zrobiłam taki ruch, jakbym chciała się
zasłonić, bo mówię przyszedł mnie uderzyć.
Nie wiem czemu, bo ja nie byłam bita
nigdy, ale takie wrażenie odniosłam.
Wystraszyłam się i od tego mam wrażenie,
że on tak jakby się, jakby się
uśmiechał, że ja taki gest chciałam
wykonać. Nie? Tak jakby-
Zresztą sądząc po opisie przez panią
przytoczonym, to ta postać aparycje miała,
że tak powiem, dosyć mroczną raczej.
Tak, tak. To była bardzo wysoka postać. Ja
nawet-- I powiem panu szczerze, że jak on
się oddalił, jak ja powiedziałam, bo ja
byłam w strachu, ja byłam w totalnym
strachu. Serce to myślałam, że zawału
dostanę i nie wiedziałam, co mam
powiedzieć. W końcu mówię użyję
wulgaryzmu, to się facet może wystraszy,
czy to coś, nie? Powiem panu szczerze, że
on tak jakby zawahał się,
stał chwilę, stał czy lewitował, nie wiem.
I on-- nie widziałam, żeby stawiał kroki,
bo człowiek jak stawia kroki, no to
wiadomo, gdzieś tam trochę się zakołysze,
nie? A on widziałam tak płynnie w tą
ścianę wszedł tak jakby, jakby płynął po
wodzie. I ja byłam totalnie zdziwiona. I
jeszcze panu powiem, jak ja mu wtedy, bo
on mi się spytał, czy mogę. Ja myślałam,
że on się chce przytulić, tak jak mąż się
ze mną wtedy, co przytulił. I ja mówię tak
możesz, bo myślałam, że to mąż jest. W
pierwszej chwili to nie wiedziałam, ale
wie Pan-Powiem panu szczerze, jak ja
wyraziłam zgodę, to tak, jakby ktoś
wyciągnął wtyczkę z gniazdka. Ja
momentalnie nie wiem, wyłączyłam się,
usnęłam. Po prostu tak, jakbym straciła
przytomność. To było, to było dla mnie
strasznie dziwne. No i potem się obudziłam
w trakcie. To było szok. To był szok. Ale
jeszcze wtedy myślałam, że, że to mi się
śni, że to jest mąż, że chciałam go objąć.
I powiem panu szczerze, nie było nic, nie
było nic i się wtedy obudziłam. I później
przyszedł 2 raz i też mi się pytał, czy
mogę. Powiedziałam, Nie jesteś moim mężem,
won! Mówię no i odsunął się. I znów takim
płynnym ruchem wszedł w
ścianę. Po prostu. I ja wtedy znów, jakby
ktoś wtyczkę wyłączył,
usnęłam. Obudziłam się rano i powiem panu
szczerze, że nie umiałam sobie
wytłumaczyć, bo to było bardzo rosłe, to
przynajmniej dwa metry. Tak się nade mną
nachylił nad łóżkiem i ja się
wystraszyłam, że on mnie chce uderzyć albo
coś. Byłam w totalnym szoku. Tego sobie
nie umiem wytłumaczyć mówię Boże, co to
było? Nie mam pojęcia.
Być może po emisji audycji z tą naszą
rozmową, tą poprzednią i być może tą
obecną, ktoś się zgłosi z jakąś propozycją
wyjaśnienia. No można tak snuć domysły,
że to rzeczywiście była po prostu jakaś
forma inteligencji, która chciała pani w
jakąś, w jakiś sposób, nie wiem, coś
przekazać, czy coś spowodować. Ciężko powiedzieć.
Nie wiem, nie wiem, nie mam pojęcia.
Przychodził, przychodził 2 razy, żeby mi
powiedzieć, że coś we mnie rośnie, bo raz
go wyrzuciłam, 2 raz przyszedł
i mi-- ale bardzo ład-- to znaczy ładnie,
miękko wymawiał moje imię w zdrobnieniu, ładnie to-
Taki bardzo miły głos.
Tak. Ale powiem panu szczerze, że ja w
pierwszej chwili tak mówię, to jest mój
mąż, ale mówię nie, to nie jest głos
mojego męża, to mówię mój ojciec, bo
ojciec zawsze mówił do mnie w zdrobnieniu
nigdy nie powiedział szorstko mojego
imienia, ale mówię może i ojciec, ale to
nie jest jego głos. Nie mogłam tego głosu
do nikogo dopasować, bo zawsze męża głos,
jak do mnie coś mówił we śnie, to zawsze
odróżniałam go i zresztą go widziałam
wyraźnie, a tutaj tylko peleryna. Dziwne
było, bo właśnie była peleryna, tak jakby
kształt człowieka, a w środku było pusto.
I ja się tego bałam, bo to było tak czarne
w środku, że po prostu jakby w nocy
peleryna szła i-i-i byłam. Ja się
bałam, ale nie wiem, po jakim czasie
przyszła. Przyszedł 2 raz. Naprawdę nie
umiem powiedzieć. Nie wiem, czy to było po
tygodniu, czy to było po 3 dniach, czy po
2 tygodniach. Nie wiem. Naprawdę byłam
strasznie zagoniona, strasznie zrozpaczona
i dni mi leciały jak woda. Także nie wiem, nie wiem.
Przyszło mi jeszcze do głowy takie
wytłumaczenie, jakby zainspirowane
pracami, czy też działalnością takiego
fizyka amerykańskiego Toma Campbella. Nie
wiem, czy pani kojarzy takie nazwisko. To
był jeden ze współpracowników właśnie
Roberta Monroe'a. Właściwie jest, bo
jeszcze żyje cały czas. I on kiedyś
wytłumaczył te różne wizyty naszych
bliskich, zmarłych czy też jakichś istot w
taki sposób, że my,
my żyjemy w czymś, co w takim systemie, który on nazywa
systemem większej świadomości, czy też
większym systemem świadomości jakoś tak
się to tłumaczy. I ten system chce, dąży
do tego, żeby wszystkie jego elementy,
czyli wszystkie istoty w tym systemie żyjące
no funkcjonowały
jak najlepiej. I jeżeli, jeżeli dana
jednostka, na przykład człowiek przeżywa
bardzo intensywnie żałobę po śmierci
jakiejś bliskiej osoby, to po prostu ten
system z takiej bazy informacji o zmarłych
pobiera informacje, jak ten zmarły
wyglądał, jaki miał głos i tak dalej, i
tak dalej, jakie miał poglądy i jakby
ubiera się w tego zmarłego i za
pośrednictwem tego, tego zmarłego, tego
ubrania, tej esencji, jakby przekazuje nam
pewne przydatne nam informacje. No tylko
tak jak mówię, to jest też w dużej części
taka spekulacja, trochę po części dużej, w
dużej części oparte o obserwacje, które
Tom Campbell też poczynił podczas tych
swoich podróży poza ciałem. No ale to jest
też taka trudna, trudne, trudne w ogóle
do zweryfikowania, dla nas przynajmniej.
Więc też to tak w charakterze takiej
spekulacji można potraktować.
Może i tak, może i coś tak jest, nie
wiadomo. Nie wiadomo jak to
rozgryźć.
Kolejna zagadka.
Chociaż powiem panu szczerze, że tego typu
rozmowy dużo ludzi opowiada, bo moja
babcia pamiętam jak dziadek umarł, to też
zawsze mówiła, że
przychodził do niej i mówi słyszała, jak
przychodzi. Zawsze mówi, jak szła spać, to
jej okrywał plecy kołdrą, bo mówi zawsze
masz odkryte, potem cię ramiona bolą i
mówi: Wiesz - mówi - dziadek do mnie
przyszedł i znów mi przykrywał plecy. Ja
mówię Babcia, to jest niemożliwe. Mówi:
Możliwe. Słyszałam, jak otwierał drzwi,
jak wchodził, przykrył plecy mi i poszedł.
Ja mówię: Babcia, śniło ci się. Nie, nie
- mówi - nie śniło mi się. I powiem panu
jeszcze coś. Moja mama umierała bardzo
przytomnie. Bardzo. Była do końca
przytomna, do końca świadoma, do końca
wiedziała wszystko, co się dzieje,
wszystko pamiętała. Nie mogę powiedzieć,
że tam miała jakieś omamy czy tam coś, bo
ja z nią dużo rozmawiałam, także naprawdę
była świadoma wszystkiego. I kiedyś do
niej pamietam, wchodzę rano i ona-- nie.
Przyjechałam, przepraszam, przyjechałam z
pracy, nie było mnie i wchodzę do
mamy. I mama mówi: Wiesz co? Mówi przed
chwilą była tu moja mama. Ja mówię: Mama,
przecież wiesz, że babcia nie żyje. No
wiem.Tak mówi. Wiem, ale była. Ja mówię no
jak była? Gdzie była? No mówi jak ty
weszłaś, to ona mówi znikła. A tak to mówi
cały czas stała, mówi tu w drzwiach i się
do mnie uśmiechała. Ja mówię Mama,
przecież wiesz, że to jest nieprawda.
Przecież wiesz, że nie żyje. Wiem to też
mówi. Nie mogę tego pojąć, jak to jest?
Mówi przyszła, mówi i dobrze wyglądała.
Mówi była młodsza. Mówi ładnie, była
ubrana w tej swojej jakiejś tam sukience,
z czymś tam wciąż. I mówi Jan, co mówiła?
Nic nie mówiła, tylko stała i się
uśmiechała do mnie.
No to jest też element często się
pojawiający w relacjach osób, które
przeżyły doświadczenie bliskiej śmierci.
To widywanie właśnie przyjaciół, bliskich
znajomych, którzy odeszli wcześniej. I to
też to jest też często się też pojawia właśnie w
y-y wypowiedziach osób w stanie już, no agonalnym, że
w pewnym momencie widują swoich bliskich,
zmarłych, których oczywiście inni żyjący
bliscy nie widzą. No i
też dosyć często to się coś takiego się
dzieje przed
zgonem.
Mhm. Ja powiem panu szczerze, że ja w to
nie wierzyłam. Ja długi czas w to nie
mogłam uwierzyć. Mówię
pewnie miała jakieś majaki albo coś, bo
przecież ona jakoś ja wiem, może parę dni,
może tydzień maksimum. Potem umarła. I ja
mówię To jest niemożliwe. Mówię, może coś
jej się tam pomyliło. Zdawało mnie to, że
była nienormalna. Po prostu mówię coś jej
się może śniło, zdawało coś mówię, może
chciała ją zobaczyć? Nie wiem, ale
później, jak tak się nieraz rozmawiało z
ludźmi, to właśnie ludzie mówili, że
ci, co już umierali czy tam byli bardzo
chorzy przed śmiercią, właśnie mówili, że
przychodzi tam z rodziny ktoś czy coś. Tam
widzą różne rzeczy. I wtedy ja właśnie
tak porozmawiałam z ludźmi, bo jeszcze
wtedy nie słuchałam tych audycji, to
właśnie wtedy uwierzyłam, że.
Można
spróbować to wytłumaczyć tym, że
podświadomość tych ludzi jakoś tak wyciąga
z głębokich czeluści pamięci wizerunki
tych zmarłych bliskich. No tylko
ktoś by musiał zapytać umierających
yy, czy myśleli w ogóle o tych, o tych osobach?
Tak, to też prawda, też tak mogło być, też
tak mogło być. A no jedna wielka niewiadoma, nie?
No tak.
Ale powiem panu szczerze, że długi czas,
naprawdę długi czas myślałam. Mówię Boże,
ja zwariowałam, mówię Pan Bóg mi odebrał
rozum, chyba naprawdę mi się już pokićkało
z żalu. Mówię może z przepracowania
mówię
no, mówię, dzieje się ze mną coś
niedobrego. Ja już się w ogóle praktycznie
nikomu nic nie mówiłam, bo jak coś tam
powiedziałam, to się ludzie na mnie
patrzyli jak na półgłówka, więc mówię nie
ma co robić z siebie idioty, bo mówię w
końcu powiedzą głupia i należy ją dużym
kołem omijać. Ale jak zaczęłam słuchać
tych waszych audycji, jak już miałam
trochę czasu i tak zaczęłam szukać, aż
całkiem przypadkowo mi wpadły w ręce, to
powiem panu szczerze mówię nie, to się
działo i to jest to. To nie tylko mnie się
działo. To znaczy się, że jestem całkowicie normalna.
No niektórym ludziom, co też, o czym też
świadczą, świadczą rozmowy z niektórymi słuchaczami
tutaj. Ja zarejestrowałem właśnie kilka
takich osób, kilka historii od osób,
które praktycznie całe życie różnych
takich dziwnych zjawisk doświadczają.
Wydaje się, że niektórzy są bardziej
otwarci na te zjawiska, typu właśnie
kontakty ze zmarłymi, jakieś widywanie
obiektów UFO i tak dalej, i tak dalej,
wychodzenie z ciała i tego typu rzeczy. I
tym osobom bardzo często się wydaje, że to
jest całkiem coś
normalnego, że inni ludzie też są na
przykład w stanie wywołać u siebie
zjawisko wyjścia z ciała na zawołanie. No
i często bardzo się dziwią, że że
jest wręcz odwrotnie, że tylko oni z
grona najbliższych znajomych mają takie,
takie zdolności.
Także mi się wydaje, mi się wydaje, że
może być pani też w jakiś sposób bardziej
otwarta na doświadczanie tego typu rzeczy.
Powiem panu szczerze, że to, co się
działo, to, to ja byłam, ja byłam taka
zdziwiona. Ja byłam tak zaskoczona tymi
rzeczami, tak jak na przykład, co zaraz po
śmierci mąż do mnie przyszedł. Ja to
mówię, że on przyszedł chyba się wtedy ze
mną pożegnać, ale chyba wtedy on chyba
przyszedł mi powiedzieć, że on jest przy
mnie. To nie było chyba pożegnanie, bo po
śmierci co spałam i jakby po
prostu tak mocna żarówka mi w oczy
świeciła, że ja pamiętam głową kręciłam na
poduszce, żeby to światło mnie przestało
razić. I w tym świetle zobaczyłam właśnie
mojego męża. I
wtedy to byłam zaskoczona. Strasznie byłam
zaskoczona. Jak to ja tu leżę? A od razu
wstałam i mówię przytul mnie i myśmy spali
przytuleni długi, długi czas. Jeszcze on
coś chciał powiedzieć. Ja mówię nic nie
mów, bo on mówi tak, co się dzieje? Ja
mówię jest mi źle, to pamiętam jak dzisiaj
mówię jest mi źle,
a on mówi: coś chciał powiedzieć. A ja
mówię nic nie mów. I nie pozwoliłam mu
pamiętam i żałuję, że mu nie pozwoliłam
nic powiedzieć. Mówię: nic nie mów, tylko
mnie przytul. I staliśmy tak, w
objęci długi czas jeszcze pamiętam,
trzymałam go tak w jednej pozycji, miałam
głowę, no bo on wyższy był ode mnie, to
musiałam głowę na bok, bo trzymałam na
piersi jego tak na bok przekrzywić, to
pamiętam, jak samochód przejeżdżał, to ja
momentalnie się obudziłam, leżąc w łóżku
i-i mnie aż kark
bolał, bo się bałam poruszyć.Zniknął, żeby
był, żeby ta chwila trwała, żeby mnie
tulił i czułam. Czułam jego ciepło nawet,
bo on zawsze był cieplejszy jakoś ode
mnie, także czułam nawet to ciepło czułam.
Jak go obejmowałam, czułam ręce na-na-na,
jak mnie obejmuje. Wtedy to byłam
zaskoczona. Zaskoczona byłam tym. Ja
mówię, Boże, chyba zwariowałam. No ale tak
się działo i to było jeden jedyny raz. To
właśnie tak ja mówię, chyba przyszedł się
pożegnać. Ale z tego wynika później, że
chyba jednak nie żegnał się, tylko
przyszedł powiedzieć, że jest. Nie wiem,
nie wiem, tak sobie to wytłumaczyłam-
No tak jak mówiłem, tak jak stwierdziłem w
naszej poprzedniej rozmowie, też mogą.
Mogą po prostu w ten sposób chcieć
oczyścić relacje z Panią, żeby tam, żeby
nie mieć jakiejś tam, żeby się coś za nim
nie ciągnęło, ani za Panią, ani za nim.
Może i tak, tego nie wzięłam pod uwagę.
No bo jest takie na przykład taka medytacja, można z--
co prawda ona jest płatna, ale tam jest
też udostępniony taki fragment. Medytacja
zatytułowana Psycho mantuum, trochę
wzorowana na takim
metodzie stosowanej kiedyś do
kontaktowania się ze zmarłymi, że tam
siedziało się przed lustrem i tak dalej, i
tak dalej. Tutaj nie, oczywiście do tej
medytacji nie potrzeba lustra. To polega w
skrócie na tym, żeby sobie wyobrazić
takie właśnie spotkanie z yyy
zmarłym. Jest do tego specjalne nagranie
medytacyjne, ale można to też sobie zrobić
bez pomocy tego nagrania. Po prostu
albo zmarły
sam zainicjuje takie spotkanie, jeżeli
będzie potrzebne, ale albo jeżeli
ktoś potrzebuje na przykład pani takie
spotkanie zainicjować, wyczyścić relacje,
to można takie, takie właśnie spotkanie
sobie podczas medytacji
zapragnąć zorganizować. No tutaj trzeba
dosyć dużo, dużo, na tyle, na ile ja się
orientuję, przynajmniej tutaj trzeba dosyć
mocno zaangażować
wyobraźnię i
wyobrazić sobie coś takiego, jakby
spotkanie z tą osobą, którą chcemy tam
spotkać, przytulić, porozmawiać.
Jakby to było możliwe, to bym to zrobiła.
To jest możliwe. Tylko właśnie trzeba,
trzeba się nauczyć, jakby wyciszać umysł,
pomedytować trochę.
U mnie to chyba nie wyjdzie, bo jestem,
jak ja to mówię, trzep jajco.
No ale też jestem dosyć,
dosyć ruchliwy
czasami. No ale, ale jakoś mi się, mi się
udaje tam. Mówiłem o tym odprowadzaniu
zmarłych, to też wymaga dosyć dużego
wyciszenia się. No skoro mnie się udało,
to pani chyba też powinno? Chociaż jeżeli,
jeżeli takie spotkanie już yy sądząc po
pani przytoczonym przez Panią opisie miało
miejsce, no to chyba już więcej nie
trzeba. Tak mi się wydaje. Relacje są
oczyszczone. Mąż poszedł dalej. Wszystko
jest w porządku.
Chyba tak. Chyba tak. Najprawdopodobniej
zostawił już mnie.
Może nie w tym sensie. Może nie w ten sposób, że
zostawił. Tylko uznał, że już nie musi się
tak często pokazywać. Wszystko jest na
tyle dobrze poukładane, że
no nie musi się pokazywać prawie, prawie
fizycznie, że tak powiem.
Mhm. Bo po śmierci to naprawdę, naprawdę
nie było bez mała nocy.
Ja już później to mówię. Czy ja tak
czujnie śpię, że ja to wszystko słyszę?
Zwłaszcza jak już sypiałam, jak już tak mi się
miękko robiło, że zaczynałam usypiać, to
wtedy właśnie się
słyszałam. Kroki, jak chodzi, jak wchodzi
po schodach, jak idzie przez pokój. Albo
jeszcze niech mi Pan wytłumaczy, co to
była ta mgła. Co ja weszłam w tą mgłę.
Oj, ciężko mi tutaj coś powiedzieć na ten
temat szczerze mówiąc.
Ja byłam tak zaskoczona, bo ja pamiętam,
zamknęłam drzwi i ja powiedziałam, że się
świeciła żarówka, lampka. Nie, wtedy się
paliło duże światło. I ja weszłam,
otworzyłam drzwi i zaszłam w tą mgłę. Ja
byłam tak zaskoczona, że aż krzykłam
bez mała. Ja mówię spokoju, mgła. I to
była mgła. Taka jakby człowiek bez mała
obcięte miał nogi. Aha, taka sam tułów,
można powiedzieć. I głowa. Byłam tak
zaskoczona. Mówię Boże, a ja wtedy, a ja wtedy miałam
jeszcze. O jeszcze widzi pan, nie
powiedziałam przedtem tego. Ja miałam
lecieć i
do syna. I ja mówię tak
już mam spakowana. Nigdzie nie jadę,
chociaż już miałam bilet zapłacone.
Wszystko. Nie jadę, pieprzę, nigdzie nie
jadę. Ale mówię no dobra, jak myślę tu
może ty jesteś, może nie tak w myślach oczywiście nie,
bo to nie to, że ja tam rozmawiałam
głośno, tylko tak w myślach mówię, ale już
mi się może pokazało. To może jesteście
dobra, pojadę, bo widocznie chcesz, żebym
pojechała. Zresztą wtedy miałam myśli
takie różne, straszne i w ogóle nie
chciałam żyć bez niego. No i jeszcze się
spako-- byłam spakowana, jeszcze wzięłam
zdjęcie, wsunęłam do walizki i mówię no
jak mam jechać? To mówi jedź ze mną,
pilnuj mnie, bo na pewno się zgubię.
Znając mnie, to wsiądę nie do tego
samolotu albo gdzieś się zgubię, wyląduję
gdzieś indziej, albo w ogóle coś się
stanie. Bo mówię, jestem ciapa życiowa,
więc mówię pilnuj mnie. No i później, tak jak mówiłam,
był w tym pokoju i szeleścił tymi
kartkami, przewracał. Ja mówię przyjechał
ze mną jednak. Jednak przyjechał i pilnuje
mnie. To się czułam, że tak powiem,
pewniej. Niewielka pauza. Jak już miałam
lecieć z powrotem i tak dalej.
No to jedna z tych historii, które
potwierdzają, że zmarli znikają nam tylko
sprzed oczu, a tak naprawdę w jakiś sposób
wydaje mi się
cały czas nam jakoś towarzyszą bądź są po
prostu obecni w naszym życiu.
TakTak, tak. Ja powiem panu i po tych, po
tych wszystkich zdarzeniach odnoszę
wrażenie, że oni wiedzą, co się z nami
dzieje. Oni po prostu są obok.
No mówi się, że nasze światy się
przenikają w jakiś sposób. Także
całkiem możliwe, że wiedzą, co się z nami dzieje.
Jeszcze panu coś powiem. Powiem panu. Też
mi się śnił mąż, ale to już w ogóle. To ja
tu już mówię do tego snu, to ja już nie
mam żadnego wytłumaczenia. Jak mąż umarł, mieliśmy
kotka w domu i ten kot był bardzo taki.
Ten kot. Ja mówię jakby chciał, to by
mówił, tylko mu się nie chciało. On był
bardzo inteligentny. No i po śmierci męża
ten kot zginął śmiercią tragiczną. No i
któregoś razu śni mi się, że jestem gdzieś
koło domu i od razu patrzę- ten kot mi
się koło nóg kręci, a on mówi "Boże, jak
ja się za tobą stęskniłam". I wzięłam tego
kota na-- on się tak zawsze kładł na ramieniu
i tak pyszczkiem dotykał do policzka.
Boże, mówię choć muszę cię przytulić, jak
ja się za tobą stęskniłam i go tak
głaskam, tulę. A on tak w pewnym momencie
zaczął się wyrywać. To już było wiadomo,
że on chce iść. No więc go puściłam na
ziemię i on tak jak szedł i chciał, żeby
iść za nim, to tak szedł, zrobił parę
kroków, stanął się, ogląda, znów parę
kroków, stanął i się ogląda. Więc ja tak
idę za tym kotem i patrzę. On mnie doprowadził-
Stosowana przez koty. Moja-- moje koty też
tak robią.
Tak. I on tak idzie. Więc ja mówię no
gdzie mnie prowadzisz? Mówię, co chcesz. I
tak patrzę na tego kota, gdzie on idzie i
on w pewnym momencie patrzę, a tam dalej
stoi mój mąż, a już nie żył. I ja tak
patrzę, mówię, skąd tu się wziąłeś? Mówię,
co ty tu robisz? A on mówi Przyszedłem do
ciebie, ale normalnie widzę, słyszę i
rozmawiam z nim. Ja tak patrzę. Koło niego
stoi dziecko, takie siedmioletnie, gdzieś
może, może pięcioletnie, piękne takie
loczki, blond. Tak zresztą jak te moje
dzieci. Wszystkie miały blond loczki,
kręcone takie włoski. Ja tak mówię. Co to
za dziecko? A on mówi opiekuję się nim. Ja
chciałam zobaczyć buzię tego dziecka, ale
to dziecko tak się kręciło, że nie
zobaczyłam buzi, tylko widziałam główkę z
tyłu. I w tym momencie się obudziłam. Ja mówię-
Czasami, czasami zdarzają się takie
historie, tu też przytaczane często przez
osoby, które przeżyły doświadczenie
bliskiej śmierci, czy też mają jakieś inne
kontakty tam z zaświatami, że widzą
z-zmarłych bliskich, których nie
zdołały poznać za życia, tak? No na
przykład przy-przychodzi mi do głowy teraz
taka relacja, którą z kolei przytoczył
w-w chyba swoich książkach doktor Raymond
Moody, ten, co się zajmował tam
tego typu właśnie przypadkami, życia po
życiu i tak dalej. I przypominam sobie
teraz przypadek jednej z jego pacjentek,
która właśnie opowiedziała taką historię,
że przeżyła doświadczenie bliskiej śmierci
i tam pośród swoich bliskich zobaczyła
takie małe dziecko. Wyszedł taki jakby
prawie niemowlak, takie dziecko, które się
właśnie dopiero co nauczyło chodzić i
mówi jej tak: "Witaj, jestem twoim
bratem". Ona na to, że nie ma brata. No i
co się okazało? Prawdopodobnie to jest
dziecko, które się po prostu z jakiegoś
powodu nie narodziło.
Można powiedzieć zmarli nam się pokazują
akurat w takiej wersji, że tak powiem,
wiekowej, w jaką, w jakie mają ochotę na przykład.
O! To też.
Bo właśnie to, co, to, co mówiłem o tym Raymonde, o tym
Robercie Monroe tam, że tam spotkał po
drugiej stronie swojego jakiegoś
przyjaciela. Ten przyjaciel mu się wydał,
jakieś tak dwadzieścia lat młodszy. W
pewnym-- w pierwszym momencie go nie
rozpoznał, ale tak po dłuższym przyjrzeniu
się stwierdził, że no to rzeczywiście mógł być on.
A widzi pan i mąż na przykład do mnie nie
przychodził nigdy w tych latach, co umarł.
Zawsze przychodził jako, ja wiem?
Trzydziestoletni mężczyzna, dużo młodszy.
Widocznie w takiej wersji się sobie
najbardziej spodobał, można powiedzieć.
Może, może tak.
Bo to był taki-- to był okres w jego
życiu, jak miał trzydzieści lat, gdzie
czuł się najlepiej- Najlepiej.
Taki najbardziej pełny okres w jego życiu.
To coś takiego mogło być.
I powiem panu, że nawet jak z dziećmi
rozmawiałam i nieraz mówiły, że tam się im
tata śnił czy coś, i ja mówię jak ta-- bo
nawet kiedyś pamiętam, któreś dziecko
mówi "mama mówi tata nie był taki jak
umarł. A ja mówię jaki? Dużo młodszy?"
Taki jak pamiętam, jak byłem mały, czy tam
jak pamiętam, jak byłam mała, nie? Mówi
"tata był młodym mężczyzną", także nie
tylko mnie się śnił właśnie młody. Także
mówię coś, coś jest. [śmiech]
Zdecydowanie.
Kiedyś mi się śnił, że przyszedł, że
powiem panu, mój mąż jest pochowany w
nisze. Tak sobie życzę. I kiedyś mi się
śni, że, yyy,
ni stąd, ni zowąd śpi i od razu się
znalazłam w piwnicy bez okna. Ja mówię--
tak patrzę, świeci się lampka na takim
malutkim stoliczku.
Świeczka, znaczy się, na takim malutkim stoliczku.
I nie ma nic, tylko jest stoliczek,
taboret i on siedzi na tym taborecie w
takim, w takiej jakby piwnicy, bez okna,
bez drzwi. Ja mówię tak "Boże, co ty tu
robisz?" On mówi "Czekam na ciebie". Ja w
tym momencie się obudziłam. Ja mówię "Boże
i tak nawet mówię, dlaczego on w piwnicy
bez okna? Tak do mnie to nie docierało.
Dlaczego on w piwnicy? No przecież mówię,
ja-- piwnica bez okna? Mówię: "Co to za
piwnica?" On mówi "Taka ciemna, taka
mała, ciasna". Ja mówię, co on tam robił?
Tak chyba z tydzień czasu myślałam,
dlaczego w piwnicy bez okna?
Później mówię "Jezus, przecież on jest w
niszy pochowany". To, to mnie to też
zaskoczyło. Ale to mówię panu, ja z
tydzień czasu myślałam, dlaczego w piwnicy
bez okna? Dlaczego-Tak mówi tylko jedna
lampeczka i nie ma światła. Nie ma
nic, a tam na stole stała. No tak, ta
świeczka po prostu nie
w jakimś tam słoiczku czy w czymś. Jak on
powiedział to tam na ciebie, to normalnie
momentalnie się obudziłam. Taki, taki sen
miałam głupi sen. No ale może i nie.
Może nie do końca.
Znak po prostu. A znaków chyba nie ma głupich?
Chyba nie. A jak umierał, to mówiłam
przyjdź po mnie. On mówi nie przyjdę, jak
przyjdzie na mnie pora, to przyjdź po
mnie. Dobrze. Przyjdę.
Także jesteśmy umówieni.
Można tak powiedzieć. Odchodzenie z tego
świata będzie pani miała zapewnione
lajtowe. Można tak to ująć? W takim towarzystwie.
Miejmy nadzieję. Miejmy nadzieję.
No zobaczymy, jak to będzie.
Jeszcze kiedyś miałam też taki sen, ale to
też mnie zaskoczył. Wtedy to pamiętam też
się obudziłam i mówię Jezu, jaki głupi sen.
Śniło mi się, że-- ale tak też mi stąd
wizja. Śniło mi się, że płynęłam z mężem jakąś
barką, wielką łodzią. Na tej łodzi było
pełno ludzi, pełno. Sami ludzie, tak jakby
przewoziła ta barka tych ludzi tylko.
Taką rzeką gdzieś tam płynęliśmy
i w pewnym momencie ta łódka tak. Ta łódź,
duża łódź, dobiła do
brzegu i mąż mówi: "No to chodź,
wychodzimy tu". Ja mówię: "Czemu tu?"
"Chodź, tu już wysiadamy". I pamiętam,
wysiedliśmy i trochę też tam parę osób
wysiadło, ale reszta ludzi płynęła dalej
tą łódką i-i-i w pewnym momencie tak jakby
wał był przy rzece i ta rzeka tak jakby w
pewnym momencie wezbrała i ta woda się
przelewała na drugą stronę tego wału. I ja
mówię Boże, jak my tu przejdziemy? Mówię:
"patrz, tutaj woda płynie". On mówi:
"Chodź" mówi "tu, po tych kamieniach". I
tak myk, myk, myk, tak jak sarenki po tych
kamieniach. I przeszliśmy suchą stopą.
Nawet butów nie zmoczyliśmy i w pewnym
momencie ta woda przestała płynąć. Idziemy znów
yyy tym wałem. Woda jest na dole z drugiej
strony, tak jak to wał jest tam
w dół. Można tam jest jakieś łąka, coś tam
i-i w pewnym momencie on wziął i szliśmy
za rękę, bo my zresztą zawsze chodziliśmy
za rękę. W pewnym momencie on tą rękę tak
delikatnie śmyk z mojej dłoni
i biegiem się puścił z tego wału,
tak jakby w dół do tej rzeki. Tylko że tam
znów nie było rzeki, tylko była taka
jakaś tam polanka. I on
zszedł z tego wału i tam był kawałek dalej
most i on tam wbiegł na ten most, taki
drewniany, pamiętam ten most, był taka
przez tą rzekę oczywiście. I ja mówię
dlaczego idziesz? Mówię: "Chodź, zaczekaj
na mnie". "Nie, nie, nie" mówi "ty idź
dalej, ty idź dalej, ja tu będę czekał".
Ja mówię: "Gdzie będziesz czekał?" "Tu na
tym moście będę stał na ciebie i czekał".
Ja mówię: "A ja?" "Idź, idź, idź, idź,
idź" mówi. "Idź, idź, idź." Ja mówię: "Ale
gdzie mam iść?" Mówi: "Idź o tamten pan
idzie" i ten pan tak mówi: "Za tym panem
idź, za tym panem idź". Mówi: "Tam, gdzie
ludzie idą". A ja mówię: "A ty?" "Ja tu
będę czekał na ciebie". I on. I on stanął
na tym moście i stoi. A ja tak kawałek
miałam jeszcze iść i tak wbiegłam z
drugiej strony, tak jakby nie do tej
rzeki, tylko na tą łąkę. I tak idę przez
tą łąkę, tam widzę, ludzie idą i tak jakby
nasyp taki wysoka góra była ziemi
usypana. Ja mówię Boże, jak ja się na tą
górę wdrapię? Ale widzę, taki mężczyzna
przede mną tam się wspina i tak myk, myk,
myk, myk, myk i wszedł na tą górę. Ja
mówię, on dał radę, to ja też dam radę i
tak się wdrapuje na tą górę, zanim ten
piach mi się tak osuwa spod nóg, nie mogę
się wdrapać, nie było się czego złapać i
tak jakoś tam się wgramoliłam na tą górę.
I stanęłam już tak równo z tym mostem.
Tylko, że most był dalej, ja byłam jeszcze
tam tutaj z drugiej strony. I mówię: "No
już weszłam". On mówi: "No to teraz- mówi
— idź pomału, a ja tu będę na ciebie
czekał". I się obudziłam. I ja mówię Boże,
całe nasze życie bez mała. Płynęliśmy razem, mieliśmy
różne tam
wodę pod nogami, jakieś coś. I on w pewnym
momencie zachorował, wyrwał tą rękę i
poszedł na most i powiedział, że będzie
czekał, bo mu mówiłam przyjdziesz po mnie
i-i-i ja teraz mówię chyba muszę do niego
dojść. Tak sobie to wytłumaczyłam. Ja
mówię Boże, całe nasze życie bez mała. I co pan na to?
Ciężko mi tu coś dodać konstruktywnego
poza tym, że rzeczywiście no czeka
cierpliwie, po prostu. Tam po drugiej stronie.
No ale on tak zawsze szedł. Szedł i mnie
trzymał za rękę i tak szedł pierwszy i
mówi: "Chodź tu po tych kamieniach" mówi.
Być może, być może to zapowiadało już ten
moment, kiedy będzie pani musiała sama yyy
zacząć iść przez ten nasz fizyczny świat.
Tak, tak. A nie, nie, nie. On już wtedy
nie żył. On już wtedy nie żył. Miałam taki sen.
W każdym razie to też wydaje mi się, że
było takie jakby przygotowanie w pewnym
sensie do samotnej wędrówki przez resztę
życia.
Nawet tak popatrzyłam, mówię
duży odcinek nas nie dzieli, bo aż się
zdziwiłam, mówię to nieduży odcinek, tylko
właściwie można powiedzieć parę metrów.
Ja mówię, ale mimo wszystko
wziął rękę, wysmyknął i poszedł w drugą
stronę. Ja mówię: "Zaczekaj, idę z tobą".
"Nie, nie, nie, nie ty idź tam, ty idź
tam, a ja tu będę czekał." Taki taki sen
był. Ja też nie mogłam.
Też można powiedzieć, że
to chyba był jakiś
znak, jakiś sygnał z tamtej strony.
Tak, że się spotkamy niedługo. Niedługo
tak by wyszło, nie?
Z jego perspektywy podobno tam,
sądząc po przekazach, po tym, co media
spirytystyczne na przykład opowiadają, to
tam troszkę ten czas biegnie inaczej. Tak?
Nie, nie czuć tam tak tego oczekiwania.
Dla nas to może być na przykład
dwadzieścia lat, a tam może to być pięć
minut, coś takiego.
Tak, tak też
sobie tak właśnie usłyszałam. To właśnie
też na ten temat, że czas tam jest inny
jak tu.Także już chyba panu wszystkie sny
opowiedziałam swoje
[śmiech]
Dosyć dużo tych, tych snów było
rzeczywiście opowiedzianych.
Ale powiem panu, były tak realne, tak, tak
normalnie nawet głos, ruchy, wszystko,
wszystko, wszystko, ubrania, Wszystko było
tak realne, jakbym była z nim wtedy i
rozmawiała. I powiem panu szczerze, że po
każdym takim śnie byłam po prostu
naładowana dobrą energią. Byłam jak
odnowiona i po prostu chciało mi się wtedy
żyć. Rano się budziłam i mówię
chcę mi się żyć, bo wiem, że on tu jest.
Wiem, że on jest koło mnie. Wiem, że. Że
jest, chociaż go nie ma.
Też myślę, że takie zdarzenia, takie sny.
One mają taką, takie zadanie, żeby nas
utwierdzić w przekonaniu, że po śmierci
ciała fizycznego jednostka tak naprawdę
nie znika, tylko kontynuuje to życie jakoś
w innym wymiarze, gdzieś indziej. Także
nie ma tak, że nasi bliscy i znajomi czy
tam przyjaciele po prostu tak sobie
znikają, bo ciało umarło i tak dalej, oni
sobie gdzieś tam dalej żyją i czekają na nas.
Też mi się tak wydaje. Tak mi się wydaje.
Może tak jest? Oby tak było.
Także
ja myślę, że coś jest. Co prawda ufa nigdy
nie widziałam żadnych tych tego, nigdy,
nigdy, ale z takimi różnymi tymi, nie
wiem, duchami? Ja to nazywam duchy to
inaczej chyba nazwać nie jest. To naprawdę
dużo miałam. Dużo. Tak mi się wydaje. W
każdym bądź razie.
Była to druga z rozmów, jakie odbyłem z
bohaterką dzisiejszego odcinka na początku
listopada 2019 roku. Jeżeli macie Państwo
za sobą podobne przeżycia i chcielibyście
o nich opowiedzieć, gorąco zachęcam do
podzielenia się nimi z Radiem
Paranormalium. Kontakty zostaną podane
jeszcze raz, na samym końcu tej audycji. A
dzisiaj już dziękujemy za uwagę. Radio
Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim
domu. Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych
naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na
www.paranormalium.pl oraz na naszych
profilach na YouTube i na Facebooku.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej stronie
połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.