Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. Z sporej odległości wydawały się
być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak
o tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi
wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radiu Paranormalium, rozpoczynamy właśnie
tutaj, właśnie teraz jedenasty już odcinek
audycji Mówią Świadkowie, czyli podcastu,
który w całości poświęcony jest na
zaprezentowanie i omówienie najciekawszych
relacji ze spotkań z nieznanym, jakie
docierają na naszą redakcyjną radiową
skrzynkę. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu. W
dzisiejszym odcinku zaprezentuję jedną z
dwóch bardzo długich rozmów, jakie odbyłem
z jedną z naszych słuchaczek na początku
listopada 2019 roku. Historie, którymi
nasza słuchaczka się podzieliła, świetnie
pasowałyby do rubryki Dotknięcie
Nieznanego, obecnej na łamach czasopisma
Nieznany Świat. Przy okazji gorąco
zachęcam do zainteresowania się
elektronicznym wydaniem tego miesięcznika.
Dzisiejsza audycja z pewnością
zainteresuje tych z Państwa, którzy są
zafascynowani historiami zahaczającymi o
szeroko rozumiane kontakty z zaświatami.
Pojawi się również pewien wątek
przypominający spotkania z tak zwanymi
bedroom visitors. Zanim jednak
zaprezentuję pierwszą rozmowę z bohaterką
dzisiejszego odcinka, przypomnę kontakty
do Radia Paranormalium dla tych z Państwa,
którzy chcieliby podzielić się z nami
swoją historią. Nasze numery telefonów to
stacjony: 32 746 00 08, 32
746 00 08. Komórkowy: 530 620
493, 530 620 493. Skype:
radio.paranormalium.pl. W razie gdyby nikt
nie dyżurował, można nagrać wiadomość
głosową, wysłać wiadomość tekstową albo
SMS-a bądź MMS-a. Pozostałe nasze kontakty
to: Gadu-Gadu: 36 08 80 02. 36 08 80
02. Można także komunikować się z nami za
pośrednictwem fanpage'a Radia
Paranormalium na Facebooku oraz naszej
oficjalnej grupy facebookowej. Można także
wysyłać nam wiadomości e-mail na nasz
adres: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość.
Drodzy Państwo! U bohaterki dzisiejszego
odcinka "Mówią Świadkowie", po śmierci
męża zaczęły się dziać bardzo dziwne
rzeczy. Dochodziło do licznych nocnych
spotkań z zagadkową, ciemną, wysoką,
zakapturzoną istotą, która sprawiała
wrażenie, jak gdyby chciała coś naszej
słuchaczce zrobić lub przekazać. Mamy też
liczne przypadki wizji czy zdarzeń, które
można zaliczyć do kategorii znaków zza
światów. Zwraca uwagę choćby wątek
odgłosów czy uczuć budzących słuchaczkę o
określonej porze wcześnie rano, jak
również wizja, w której nasza słuchaczka
usłyszała od własnej matki prośbę, żeby ta
nie opłakiwała już swojego męża. A są to
tylko niektóre z historii, którymi nasza
słuchaczka się podzieliła. Proponuję
zatem, abyśmy przeszli teraz do
wysłuchania zapisu rozmowy z bohaterką
dzisiejszego odcinka.
W sprawie postaci w czarnej pelerynie.
Jakby pani mogła opisać, kiedy doszło do
tej obserwacji? Jaka to była miejscowość?
Jak ta istota się zachowywała? Jak
wyglądała i tak dalej. Wszystko, co pani pamięta.
Pan powie-- ile ma pan czasu?
Powiem tak: mam czasu-- czas mam do
godziny trzeciej w nocy, bo zwykle o tej
godzinie chodzę spać. Także
[śmiech].
To ja może panu wszystko opowiem po kolei,
żeby to miało jakieś ręce i nogi. Bo jak
będę tak wyrywać ze środka, to się pan nie
połapie w tym, dobrze?
Dobrze.
Może być?
Oczywiście, jak najbardziej.
A jeśli... A jeśli będzie pan miał jakieś
pytania, proszę, niech mi pan przerywa.
Muszę panu powiedzieć, że dzięki waszej audycji
zrozumiałam, że po prostu ja nie fiksuje
[śmiech].
Ta audycja bardzo otwarła wielu słuchaczy.
Tutaj bywają takie tygodnie, że w-w zaraz
po emisji któregoś odcinka, ja po prostu
dzień w dzień rejestruję jakieś zdarzenie
tutaj z udziałem słuchaczy także. No,
muszę powiedzieć, że to jest chyba coś, ta
audycja, to chyba coś, czego brakowało.
Żeby pan wiedział, bo mówiąc szczerze,
przez parę lat ja myślałam, że mówię: "ja
chyba zwariowałam", albo przynajmniej
jestem na dobrej drodze, żeby zwariować. A
gdy znalazłam w internecie parę waszych
audycji, naprawdę słucham je długo i
czasami po trzy razy, żeby to wszystko
jakoś ogarnąć. Więc mówię: "Nie, ze mną
jest coś w porządku". Tylko świat jest
inny niż ja myślałam. Więc zacznę po
kolei, od początku. To będzie chyba
najlepsze. Wszystko na mnie właściwie to
spadło tak jak grom z jasnego nieba. Bo
najpierw
umarła mi matka. Za rok umarł ojciec, a za
rok umarł mąż.I gdy umarł mąż, zaczęły
się dziać bardzo dziwne rzeczy, o których
ja nie miałam pojęcia, bo ja nigdy z tym,
z nikim na ten temat nie rozmawiałam.
Myśmy po prostu się nigdy tym nie
interesowali, bo to ja zawsze uważałam, że
to są bzdury, że to jest po prostu,
ludzie sobie tak plotą, gadają
i to po prostu nie ma absolutnie żadnego
sensu. Więc ja do tego nigdy nie
przywiązywałam wagi. Dopiero po śmierci męża,
powiem panu, nie wiem, nie pamiętam, bo
nie zapisywałam. Gdybym wiedziała, że to
będzie tak dużo i tak często, to bym to
Wszystko notowała. Zresztą nie miałam
czasu, nie miałam głowy, po prostu to
spadywało na mnie. Ja byłam w szoku. Ale
powiem panu tak which is not this pie? I w
pewnym momencie tak jakby ktoś mi
zaświecił lampkę w oczy, nie? Tak, taką
strasznie mocną żarówę.
Więc pamiętam, że nawet leżąc na poduszce,
wykręcałam się we wszystkie strony. Tak
mnie to raziło i w tym świetle zobaczyłam,
że stoi mój mąż. To oczywiście nie ma nic
w związku z tymi czarnymi postaciami, ale
do tego dojdziemy. I
ja, ja, ja
leżąc moje ciało leżało, ale wiem, że
jakbym wstała. Ja mówię Przytul mnie,
tylko mnie przytul i on mnie przytulił. I
tak pamiętam. Wstaliśmy. To znaczy
ja stałam, moje ciało leżało. To było
bardzo dziwne. Trzymaliśmy się tak. Nie
wiem, jak długo. Wiem, że przejechał
samochód i się obudziłam. To było dla mnie
szok, bo to było pierwsze, co się z czymś
takim spotkałam. Po prostu nie mogłam
tego ogarnąć. Mówię chyba przyszedł się
pożegnać albo coś. Później byłem takie.
Wydgląda jak takie, jak takie
można powiedzieć, typowe pożegnanie. Coś
takiego
jest takie nagranie. Przepraszam, że tak
przerwę. Które właśnie coś takiego
obejmuje. Takie nagranie medytacyjne do
nagrań nazywa się Psycho Manteum. Właśnie
tam coś takiego też występuje, że przytul
swoją bliską osobę, z którą chcesz się
spotkać. No takie oczyszczenie, można
powiedzieć relacji z tą osobą.
Ja tak to odniosłam, wrażenie. Jeszcze
pamiętam, on chciał coś powiedzieć, a ja
mówię nic nie mów, tylko mnie przytul. A
on mówi co się stało? Ja mówię jest mi
źle. I na tym się stało. Po prostu po nim
samochód przejechał. Pach! Ja już sobie
ładnie spałam, jego już nie było. Później
powiem panu zawsze do pracy budził mnie
mąż i po jego śmierci nigdy nie
nastawiałam żadnego budzika, żeby wstać,
żeby się obudzić. Na pewno, żeby nie
zaspać. Ale zawsze mnie budziły. Albo jego
kroki na schodach słyszałam, jak idzie
przez hol, bo mieszkałam w
trzykondygnacyjnym domu. A powiem panu, że
mieszkałam sama. Dzieci się po prostu tak
im się życie ułożyło, że nie było nikogo.
Zostałam sama, po prostu sama w
trzykondygnacyjnym domu. I słyszałam, jak
szedł jego kroki, bo on tak specyficznie
stawiał nogę jedną i tak ciągnął troszkę
wambosz. Czasami czułam, jakby mi ktoś pod
nos postawił flakon perfum albo jakichś
kwiatów,
albo po prostu coś mi trąciło w plecy i
zawsze się budziłam na czas, ale zawsze to
mówię. A śniło mi się, zdawało mi się.
Nie, to jest niemożliwe. Dobrze. Kiedyś
znowu też już prawie usypiałam i słyszę
idzie, mąż idzie z jego kroki.
Słyszę. Stanął, wdrzazgał do sypialni
i ja w tym momencie zasnęłam. Po prostu
wszystko się wyłączyło. I kiedyś też tak
wieczorem się położyłam, ale jeszcze nie
spałam. Ale nie umiem tego. Ja powiem
panu, że ja myślę na ten temat i ja do tej
pory tego sobie nie potrafię wytłumaczyć,
jak to jest. Ja leżąc w łóżku, wydawało
mi się, że mam zamknięte oczy. Nie wiem do
tej pory jak to było, ale widziałam jak
to znaczy mi się zdawało, że ja śpię, ale
nie wiem, nie wiem, naprawdę nie umiem
tego wytłumaczyć. W pewnym momencie stoi
nade mną taka wysoka
w kapturze. To znaczy kaptur był taki
duży, ale on był tak. Nie było głowy,
ja nie widziałam głowy, nie widziałam
twarzy, tylko widziałam tak, jakby
powiedzmy, była ta głowa, ale niewidoczna.
I ten kaptur tak lekko spadał na czoło,
tak jak u normalnego człowieka, tak
powiedzmy do połowy nosa. Boki się też tak
zagięły, ale to był. To był kaptur z taką
peleryną, ta peleryna. Ja nie widziałam
rąk, nie widziałam nóg i
nie wiem, czy to, czy to była tak wysoka
osoba, czy to po prostu ta osoba
lewitowała, bo ja odniosłam wrażenie, że
ona ma być metr osiemdziesiąt, metr
dziewięćdziesiąt wzrostu.
Właśnie tutaj mam takie pytanie sobie
zapisałem wcześniej jak to jest, jak ta
istota wyglądała? Czy w wyglądzie tej
istoty dostrzegła pani coś takiego
szczególnego? Co panią uderzyło?
Nie. Wie pan co? Ja widziałam tylko
pelerynę. Nie widziałam w ogóle twarzy,
oczu, nosa, nic. Ja tylko widziałam
pelerynę i ta peleryna tak jakby wisiała.
To znaczy,
moje łóżko jest na wysokości, tak jak
postawię stopę na podłodze, to jest na
wysokości kolana, nie? I ja odniosłam
wrażenie, że albo ona stała na podłodze no
i tak metr osiemdziesiąt spokojnie, albo po prostu
wisiała w powietrzu tak jakby sama
peleryna z kapturem wisiała. Ja nic nie
widziałam i w pewnym momencie.
Jakby ta peleryna, przepraszam, ciągnęła
się w dół. Nie było widać żadnych
stóp, rąk?
Nie, nic nie widziałam, tylko tak jak
nawet odniosłam wrażenie, że ta peleryna
nie miała rękawów, tylko kaptur i
peleryna. Taka prosta, prosta peleryna.
Ale powiem panu, że nie wiem, czy one
sięga do samej podłogi.Czy po prostu
lewitowała w powietrzu. Nie umiem tego
powiedzieć, bo ja patrzyłam w górę. Wiem,
że patrzyłam w górę. Serce mi biło jak
szalone. Ja byłam tak ciężko wystraszona.
Nie wiedziałam co to jest w ogóle i skąd
ktoś tu się wziął. Bo powiem panu, że
mieszkam można powiedzieć, no
dwa domki i
dopiero dalej są jakieś tam domy. I ja
mówię matko, czy mi się ktoś włamał, czy
ktoś przyszedł? Sama Jestem. Mówię no
zabije mnie jak nic. No ale mniejsza. No i
w pewnym momencie słyszę, ale to nie były
słowa, tylko tak jakby
telepatycznie, tak jakby mózgi się
porozumiewały. Ta istota do mnie mówi, ale
co dziwniejsze, powiedziała do mnie po
imieniu, to też byłam bardzo zszokowana,
bo ja wtedy myślałam, mówię może to duch
mojego ojca, bo jeszcze musi pan wiedzieć,
że ojciec i matka mówili do mnie
zdrobnienie moje imię wymawiali
zdrobnienie, a wszyscy inni mówili do mnie
bez zdrobnienia. I ta osoba powiedziała
moje imię w zdrobnieniu, więc ja mówię to
nie jest damski głos, tylko męski. Nie
widzę twarzy, więc to musi być mężczyzna.
Nie poznaję głosu ojca, ale powiedział do
mnie moje imię w zdrobnieniu. To mówię to
może być, to musi być tylko on. Nie? Tak
analizowałam, starając się analizować
logicznie, mimo że
serce moje gdzieś tam odfrunęło ze
strachu. Więc myślałam, że to jest do ojca i
no nie chyba ta osoba powiedziała mi, mówi
tak, mówi, muszę z tobą
porozmawiać, nie? A ja byłam w takiej
panice. Ja mówię pieprzaj stąd, już
jebać. No i co się zaczęło tak cofać,
cofać, cofać i znikło w
ścianie. Po prostu weszło w ścianę i
znikło. Ja mówię Boże, chyba umrę, ale
dobrze i nie pamiętam, czy to było na
drugi dzień, czy za tydzień. Nie pamiętam
odległości czasowej. Za jakiś czas, może
za 2 dni, naprawdę nie wiem. Znów
przyszło to samo. Znów leżę w łóżku i znów
widzę, wisi nade mną ta sama
peleryna, ta sama postać można powiedzieć.
I mówi, Muszę ci coś powiedzieć. I znów
moje imię zdrobien. Muszę ci coś
powiedzieć, a ja sobie tak analizuję.
Zrobił mi krzywdę za pierwszym razem, to
nie zrobi mi za drugim razem. Więc mówię,
co chcesz? A on mówi Muszę ci coś
powiedzieć mówi. On już w tobie rośnie.
Jest. Ja mówię, przecież wciąż nie jestem,
bo jestem wdową. Mówi, Co we mnie
rośnie, a ja mówię jaki on? Guz. On mówi, Jaki guz?
Ja mówię rak, a on tak jakby się
zastanowił i mówi, Tak, rak.
Ja się tym faktem się zdenerwowałam
i mówię
Pieprzaj, won z mojej nienocha! I on znów
wycofał się pomalutku, pomalutku w
ścianę, tak jak gdyby... Odniosłam
wrażenie, że ma taki jakby niesmak do
mnie. Że jedno, że on tu przyszedł mi
powiedzieć coś, a ja go wyrzucam i to
jeszcze w taki bezczelny sposób. No ale wycofał
się poszedł. Później znów za jakiś czas,
ale też naprawdę nie umiem powiedzieć
odległości czasowej. Śpię
na boku, tyłem do
drzwi
wejściowych do pokoju. Zawsze śpimy albo
na jednym boku, albo na drugim. Akurat
spałam na boku tyłem do drzwi i
mówiąc szczerze, musiałam być bardzo
zmęczona, bo nic nie słyszałam. Padłam jak
nieboszczka, ale w pewnym momencie czuję,
że ktoś mnie łapie za plecy
i mnie chce koniecznie przewrócić na
wznak. I widocznie mu się to udało za
pierwszym razem. Ale ja śnię, przewróciłam
się z powrotem, bo czułam. Pamiętam,
czułam jak się przewracałam, bo ja zawsze
śpię na boku i nawet tak Jezus przewraca
mnie na bok, a ja śpię tak na brzegu, że
mówię spadnę z wersalki, bo jak się
przesuwam, to tak zawsze się cofam na
środek. I mówię spadnę i czułam, że mnie
bach, że się przewróciłam na
plecy. Przewrócił mnie, po prostu złapał
mnie, przeciągnął mnie na plecy, w bok i
w pewnym momencie mi się pyta, czy mogę.
Ja myślałam, że to jest mój mąż.
Wiedziałam, że nie żyje, ale myślałam, że
to jest on. I mówię, co możesz? No wiesz,
no to mogę. Ja mówię tak, chodź, przytul
mnie. I w tym momencie zasnęłam. Wie pan,
to jest, to jest straszne i może mi Pan
nie uwierzy. Zasnęłam po prostu, tak jakby
wyłączyli mnie z gniazdka. Nic,
kompletnie, denat. Powiem panu,
obudziłam się. To znaczy, no tak,
obudziłam się, jak ja z tym czymś
uprawiałam seks. Chciałam to przytulić,
ale nie było nic. Po prostu machałam
łapami, nie było co przytulić i się w tym
momencie obudziłam. I mówię ja, ja trzymam
ręce, to było, ale mówię chyba głodna
jestem albo coś źle się upatryśniam. No
ale dobra. Którejś nocy
znów przyszła ta,
ta, ta, ta peleryna. Tam zawisła nad łóżkiem
i mówi Czy mogę? A ja mówię Nie jesteś
moim mężem. Nie, Wynoś się! I ona się
wycofała. Tylko tym razem nie w stronę
ściany do pokoju, tylko w stronę ściany na
zewnątrz. I to był ostatni raz.
Takie pytanie czy w momencie ukazania się
tej istoty doznała Pani jakichś odczuć
fizycznych na zasadzie na przykład nagła
zmiana temperatury, coś tego typu?
Chyba nie, chyba nie. Powiem panu, że ja
byłam w panicznym strachu. Jeszcze panu
powiem, że na przykład jak.Wszystkie można
powiedzieć zmarli, rodzice poumierali. Ja
zostałam sama. A jeszcze panu nie
powiedziałam. Jak drugi raz przyszła ta
Celeryna i mówi czy mogę? Odniosłam
wrażenie, że chce uprawiać seks. I ja się
oburzyłam. Powiedziałam Nie, nie jesteś
moim mężem, bo w tym momencie tak drzwi od
łazienki zaczęły mi tu trzaskać, że bez
mała aż-aż powiem panu, że aż mnie głowa
bolała. Co za hałas! Bo ja nawet-- ja
mówię później tak sobie tłumaczyłam,
mówię, widocznie to trzaskał tymi drzwiami
mój mąż, dawał mi znać, że to nie jest on, żebym ja się
znów nie kochała z jakimś duchem czy z
czymś. Bo ja przedtem myślałam, że to jest
mój mąż i powiem panu ja naprawdę nie
wiem, ale wydaje mi się, że ja po prostu z
jakimś duchem seks uprawiałam. To jest
straszne. Nie wiem, co o tym myśleć. Ja z
początku mówię Boże, ja zwariowałam, ja
chyba Jestem jakaś psychiczna, to jest coś
nie tak. I nie wiem. Powiem panu, że
naprawdę nie wiem, co o tym myśleć do tej pory.
No ja pani powiem, że chyba
także w oparciu o pewne osobiste
doświadczenia powiem pani, że te-- w tych
podaniach o sukubach, inkubach i tego typu
rzeczach, no coś chyba rzeczywiście jest.
Może istnieć jakaś, jakaś inteligencja,
która w taki, a nie inny sposób usiłuje
wyssać z nas jakąś porcję energii.
Nie wiem. Powiem panu, że
drugi raz, jak ona przyszła i odniosłam
wrażenie, że chce to samo, co za pierwszym
razem, to drzwi waliły tak, jakby mój mąż
chciał powiedzieć Ja tu jestem, ja nie
jestem twoim mężem, ten duch to nie ja.
Nie rób tego. I dlatego tak strasznie
hałasowały drzwi. I powiem panu, że były
nieraz takie noce. Noce były naprawdę. I
to bardzo często były takie noce po śmierci,
że ja mieszkając tu śpiąc na piętrze,
schodziłam na parter, bo słyszałam, jak
drzwi trzaskają, jakieś szafki walą na
korytarzu od butów, jakieś
drzwi otwierają się i zamykają, walą
jakieś szafki z kuchni. To ja nieraz w
nocy się zrywałam. Ja nieraz na łóżku
usiadłam i mówię Boże, czy ja śpię? Czy to
jest fakt, czy mi się śni? I słyszałam,
jak tam wszystko aż trzaska.
Wstawałam, szłam, zapalałam w każdym
pomieszczeniu światło. Do piwnicy
schodziłam, całą piwnicę oświetliłam.
Jakby ktoś się włamał. To jest niemożliwe,
żeby taki hałas był. To jest niemożliwe.
To się tu dzieje. Obchodziłam calusiemki
dom. Nie było nikogo. Okna pozamykane.
Żadnych stłuczeń, żadnych szkód. Szłam
spać. Uspokajało się. Ja mówię Boże i ja
już czasami mówię Ja wariuję. Mówię chyba
normalnie zwariowałam. Ale jak słuchałam
tę audycję waszą. Ja mówię nie, to jest
chyba normalne, tak się dzieje, bo po
prostu ja o tym nie wiedziałam.
Być może, być może jest pani po prostu
osobą jakby bardziej otwartą na
przeżywanie tego typu rzeczy, na
doznawanie tego typu doznań. Mam takie
pytanie, czy informacje o zdrowiu
przekazywane przez tą istotę się
sprawdziły? Ten element taki
prekognicyjny, że coś tam w Pani rośnie?
Niech pan sobie wyobrazi, że tak. W
zeszłym roku dostałam atak kolki nerkowej
i okazało się, że mam kamienie w nerkach.
Obydwa. A to było
ta istota mi przekazała
tą wiadomość gdzieś
w dwutysięczny jedenastym, dwutysięczny
dziesiątym. A w zeszłym
roku się dowiedziałam, że mam kamienie w
obydwóch nerkach i w tej chwili się leczy
na nerki, nie? Usiłuje się tego pozbyć i
to dość duże kamienie w jednej i w drugiej
nerki. Także ja mówię, chyba miała na
myśli właśnie, że rośnie we mnie właśnie
te kamienie. Nawet usiłowałam znaleźć w
internecie długo, ale jakoś się nie
dostałam, a zapomniałam się spytać
lekarza, mówiąc szczerze. Także nie wiem,
może to, może jeszcze coś dojdzie.
No oby nie, oby nie wyszło.
Na dziś trzymać kciuki, żeby-
Żeby, żeby chodziło tylko o te nerki, a
nie o coś jeszcze innego.
No powiem, to i powiem panu szczerze, że
byłam ja cały czas
mówię tak, ciekawe, ciekawe, czy
powiedziała prawdę. Ja wielka reguła.
Dzisiaj spytałam gdzie? Bo mogłam się
spytać i czułam, że by mi powiedziała, ale
byłam w tak panicznym strachu, w takiej
panice, że mówię ja nie chcę nic wiedzieć,
jak mam umrzeć, to umrę i bo nie chcę
oczekiwać, że gdzieś mi tam coś pyka,
wysiądzie czy, czy coś.
Rozumiem, że jakieś odczucia wobec tej
istoty pani miała takie
ewidentnie negatywne? Czy, czy ta
negatywność jakby z czasem dopiero
nadeszła?
Nie no, ja powiem panu, że nawet odniosłam
wrażenie, że ta istota przyszła do mnie,
jakby to powiedzieć, w pokojowych
zamiarach. Była miła. Nawet głos był taki miły, taki
ciepły, taki
jak ja ją wygnałam, to ona się nie
burzyła, że musi wyjść, tylko przyszła
drugi raz. I znów w ogóle
ładnie powiedziała Muszę ci coś
powiedzieć. I to tak ładnie powiedziała do
mnie po imieniu, jak mama i tata do mnie
mówili Muszę ci coś powiedzieć. I
była po prostu taka, taka odniosłam
wrażenie, że była nawet można powiedzieć,
nieopiekuńcza, no bo to nie było troskliwa
o
z taką troską w głosie odniosłam wrażenie
tak, jakby ojciec do mnie przemawiał z
troską w głosie. I później właśnie mnie to
zdziwiło, że czy mogę. Ja byłam pewna, że
to przyszedł mój mąż, znów mnie
przytulić, a okazało się, że nie.
A czy zdarzyło się pani na przykład.
Pomodlić się czy zrobić coś innego w
intencji pozbycia się tej istoty? Nie. Nic
z tych rzeczy? Zawsze jak mnie tak trzaskało,
ten [śmiech] pomnik trzaskało.
Jeśli na dole, na parterze czy, czy, czy
nie trzaskało na holu, to zawsze szłam i mówię,
"Niedobrze, pan to wymazywał." [pikanie]
Cokolwiek jesteś.
Ale powiem panu, że się bałam. Naprawdę
się bałam. Panicznie myślałam, że, że
dostanę zawału. Schodziłam na dół, na
parter i mówię Kurde, tu ta schoda strzelę
jak nic. Serce moje gdzieś zostało w
przełyku. W życiu się tak nie bałam, jak
wtedy w życiu. A czy zauważyła pani jakoś,
w jaki sposób ta istota się poruszała?
Czy ona, ta istota po prostu się pojawiła
i chciała się do pani jakoś zbliżyć? Wie
pan, ze momentu pojawienia się nie
zauważyłam. Nie pamiętam. Może nie, nie
pamiętam. Nie widziałam, ale ona odniosłam
wrażenie, że ona tak jakby nie miała nóg.
Ona po prostu
tak jakby się przesuwała w powietrzu.
Lewitowała. Tak, tak. Nawet ta peleryna
odniosłam wrażenie, tak lekko powiewała,
mimo że okna były pozamykane. Bo to nie
wiem, czy to była wiosna wczesna, czy
jesień, czy zima. Nie pamiętam właśnie, co
to było za pora roku, ale
ona tak lekko się
przesunęła. Ale jak się przesuwała, nie
czułam powiewu powietrza tak, jakby nie
wiem. No nie umiem tego określić. To było
bardzo dziwne,
ale pamiętam, jak mnie przewracała na
plecy. To był taki mocny, solidny,
męski chwyt. Złapała mnie za ramię. Czułam
wyraźnie dwie ręce, bo ja stałam na boku.
Ja się tak zwijam w kulkę i czułam
wyraźnie dwie mocne niekrzywdzące, ale
takie mocne, solidne ręce. Jak mnie
przewracała na bok, na plecy. Ona mnie
przewracała, a ja znów dostałam widocznie
zbyt mocno, ale czułam to i tak mówię ci
diabeł nie. I się tak zwalniała znów na
bok i znów czułam jak mnie solidnie tak
łapie, tak jakby chciała powiedzieć tu
będziesz taki leżeć, Nie. To to to to
czułam. Zastanawiam się jeszcze takie
pytanie, czy, czy zauważyła pani może
jakieś, nie wiem, zmiany w otoczeniu bądź
zmiany, nie wiem na ciele
po wizytach tej istoty. Zmiany w otoczeniu
i czemu? I w ciele? Na przykład
jakieś ślady? Nie, nic. Wie pan co, byłam
tak zapracowana, byłam tak zagubiona,
bo musiałam. Wszystko padło na mnie. Byłam
sama do tego wszystkiego. Naprawdę nie
oglądałam swojego ciała. Nawet mi nie
przyszło do głowy, żeby
obejrzeć, czy nie mam jakichś śladów, czy
czegoś naprawdę
nie pamiętam. Tego nie oglądałam. Nie,
nie, nie mogę. Naprawdę nie. Nie, nie
oglądałam, bo nawet nie pomyślałam o
tym. Nie miałam czasu. Nie miałam czasu
się nawet nad tym zastanowić. I dlatego
panu mówię, że ja w pierwszych chwilach ja
mówię zwariowałam, Ja po prostu
zwariowałam z żalu, z rozpaczy. Ja
chodziłam całe dnie. Mówiąc szczerze,
płakałam. Jak tylko pomyślałam, to ja
płakałam. Mnie w nocy nieraz budził własny
szloch. Ja mówię Boże, ja zwariuję, bo to
po prostu za dużo, za jednego
i... A w domu, w domu nie. W domu nic się
nie działo. Normalnie było. Nawet jak te
szafki trzaskały, waliły. Pewne są
pootwierane. Nie, Wszystko było tak jak
trzeba. Nie było żadnych śladów, że ktoś
tam coś ruszał, przestawiał. Nie, nie było
wszystko w porządku. Ale był taki hałas
od tego trzaskania, że ja odnosiłam
wrażenie, że te drzwiczki to się chyba
pourywają. Matko kochana! Drzwi słyszałam
i wiedziałam, które poszczególne. Bo każdy
wie pan, jak się mieszka długo w domu, to
się wie, które drzwi skrzypią, które
piszczą, które tam się nie domykają, gdzie
się klamka haczy, gdzie tam coś. Więc ja
wiedziałam nawet którymi, którymi drzwiami
było trzaskanie, które drzwi normalnie
słyszałam, bo w niektórych drzwiach mam
szybę, to słyszałam szyby dzwonią. Ja
mówię Boże, no jest wróg, No ktoś się
włamał. Mówię no co ja teraz robię? Sama
Jestem. Jest noc na pustkowiu, można
powiedzieć. No jednak sąsiedzi od sąsiada
parę ładnych metrów. Ja mówię no,
myślałam. Mówię panu, myślałam, że w nocy
mówię dostanę zawału, zejdę po prostu i
nikt nie będzie wiedział, co się babie
stało. Nie? Rozumiem, że badający panią
później lekarz
również nie zwrócił uwagi. Poza tym
kamieniem oczywiście. Poza tymi kamieniami
na nerkach nikt nie zwrócił uwagi na
jakieś zmiany widoczne już gołym okiem? O,
nie, ja wtedy nie chodziłam do lekarza.
Wtedy nie miałam czasu nawet chodzić do
lekarza, bo mówię panu, że
o kamieniach na nerkach, to ja się
dowiedziałam piwa tych dwie, osiem, dziewięć lat
po tym, o tym właśnie po spotkaniu z tą
osobą, z tą istotą. I mówiąc szczerze, ona
mi powiedziała już w tobie jest, już w
tobie rośnie. Nie? Jeszcze tam mówię, co
za pierdoły. Mówię, co może we mnie
rosnąć, Co może we mnie rosnąć? Jeżeli
taki duży okres, tak długi czas minął, no
to miało dużo, dużo czasu, żeby tam się
rozwinąć. Mhm, mhm. I dlatego też mówię,
no nie wykluczone, że tu chodziło o te
nerki. Nie? Nie wiem jak kamienie długo
rosną, ale są dość spore.
Nie mam tutaj już więcej pytań odnośnie
tej historii. Szczerze mówiąc jakoś ciężko mi to tutaj
przyporządkować, bo mamy tę relację.
Oczywiście wie pani o tych bedroom
visitors. Mamy też różne podania ludowe o
takich właśnie uprzedzających przed czymś istotach.
Natomiast
pani miała wrażenie, czy pani nie miała
wrażenia w pewnym momencie, że odwiedzają
panią
różne istoty? Niejedna?Nie wiem. Powiem
panu szczerze, że nie wiem. Ale wie pan
co? Ja jak byłam z mężem za granicą, w
Stanach, w Stanach byliśmy,
ale to było huuu trzydzieści lat temu.
Moja babcia tu
umierała na raka, w Polsce. No wie pan,
jak to wtedy, przed stanem wojennym,
człowiek się mógł skontaktować jedynie
listem, który szedł dziesięć dni w jedną
stronę, czy tam nawet dłużej, nie? I moja
babcia tu umierała na raka. I po jakimś
czasie przyszedł list i mnie się w tym
dniu, co ona umierała, śniło, że ona
umiera na raka. I mi się śniło, gdzie
umarła, śniło mi się, jak umarła, później
mi się śniło nawet,
co się stało z tym jej mieszkaniem, że tam
się ludzie cieszyli, że umarła. Ja nie
rozumiałam. Dopiero później, jak
przyjechałam do Polski, dopiero się
dowiedziałam, dlaczego to się tak cieszyli
i to się wyjaśniła ta sprawa. A przyszedł
list właśnie do Ameryki.
Jak babcia umarła już po śmierci babci
przyszedł list właśnie, że gdzie umarła,
że umarła, że była u swojej córki, że tam
umarła i w ogóle na co umarła. I ja byłam
wtedy w szoku. Jeszcze pamiętam, jak mi
się śniło i mówię do męża: Wiesz co? Takie
pierdoły mi się śniły, że klękaliście na
rody. Mówi śniło mi się, że babcia umiera
na raka, że ciotka ją wzięła do siebie.
Ona u ciotki leżała na łóżku i mówiła
Boże, kiedy ja umrę, ja chcę żyć. I
później siostra do mnie napisała właśnie
list, że babcia tak mówiła, że umarła u
ciotki, że to raka, a to jak ja mówię
Boże, to mi się wyśniło, to jest niewiarygodne.
Wszystko się sprawdziło.
Tak, wszystko się sprawdziło. Ja nie
wierzyłam w to. Mówię panu, ja byłam w
szoku. Ja mówię takie pierdoły, mówię.
Wyjeżdżaliśmy, babcia była zdrowa- mówi- a
przecież my tu nie jesteśmy znów tak długo, parę
miesięcy. Mówię to jest niewiarygodne. I
za parę tam dni, tam, nie wiem, za tydzień
czy za dwa tygodnie. Przyszedł właśnie,
że babcia nie żyje. Ja mówię, ja byłam w
szoku. Mówię panu, ja byłam w szoku, że że
mi się to wyśniło, że to jest prawda. I
teraz mówiąc szczerze, nieraz jak mi się
sny śnią. Zresztą po śmierci męża, powiem
panu, też miałam takie kłopoty. Miałam
jakieś tam kłopoty właśnie. I pamiętam,
jak mi się śniło, że mąż
usiadł na na podwórku i tak dookoła niego
było pełno psów, a on je tak głaska, bo to
były takie różnej maści psy, takie jakby zbiorowisko
z psiarni jakichś. I on tak siedzi i je
głaska, i mówi: Nie bój się, one ci nic
nie zrobią. I powiem panu szczerze, że
wtedy wiedziałam, że wszystko się ułoży
dobrze, że nie będę miała kłopotów, że się
to Wszystko rozwiąże. A tak to się
strasznie bałam. Mówię Nie poradzę sobie.
A mogę coś? Mogę zadać takie pytanie, czy,
czy mąż za życia był miłośnikiem zwierząt,
szczególnie psów?
Tak, tak, tak. On lubił psy w ogóle on
lubił wszystkie zwierzęta, ale w
szczególności psy lubił. Tak.
No bo te psy to tutaj tak wyglądają, jak
taki symbol, symbol szczęścia. Tak mi się
wydaje.
A ja to zawsze, zawsze uważałam, że
psy to są takie zwierzęta, że jak one nie
szczekają, nie gryzą, to znaczy jest
dobrze. A jak szczekają, warczą, to
znaczy, że są koło mnie jacyś wrogowie. A
jak mnie ugryzie, to wiedziałam, że coś
będzie nie tak. Tak właśnie zawsze
przetłumaczenie snu miałam. I wtedy
właśnie on siedział na tym podwórku.
Wszystkie psy małe, duże, wielkie, groźne.
One tak chodziły koło niego, a on je tak
głaskał. Mówi: "Zobacz, one ci nic nie
zrobią, nie bój się". I powiem panu, że
wtedy mówię: "Wiem. Że wszystko się ułoży
dobrze, że będzie dobrze, że moje kłopoty
się skończą, że, że, że nie będę miała już
tych marzeń". I tak było. Moje kłopoty
się rzeczywiście skończyły, rozwiązały,
ułożyło się wszystko, a myślałam, że po prostu
nie dam już sobie rady. I powiem panu
jeszcze to, że tak to wszystko spadło na
mnie, ta śmierć, to i jeszcze na domiar
złego to no takie cuda się działy. Ja
mówię, no ja chyba wariuję, mówię to już
jest koniec. Ja po prostu psychicznie nie
wytrzymuję, to za dużo na mnie spadło.
Wszystkie obowiązki, wszystkie, no po
prostu zostałam sama w środku problemów.
Sama. Ja mówię po prostu
no psychika wysiadła, no. Jak komuś
jeszcze tam opowiadałam nieraz coś, to
każdy się tak na mnie patrzył. No, no tak,
tak, tak. Boże, ludzie uważają mnie za
wariatkę. Muszę przestać mówić, bo mówię,
będą myśleć, że jestem głupia.
A czy te wszystkie zdarzenia, one się
rozpoczęły po śmierci?
One się rozpoczęły po śmierci tam babci,
mamy, męża? Czy coś podobnego zachodziło
jakoś wcześniej?
Nie, nie, nie. Nigdy nic takiego nie było.
Ostatni umarł mąż i po śmierci męża się
to wszystko zaczęło, bo najpierw umarła
matka, potem ojciec. Za rok, bo to tak co
roku i na końcu umarł mąż i po śmierci
męża, mówię panu, no nie było
właściwie spokoju, a skończyło się to.
Miałam taki sen, że mąż szedł
przez podwórko, tak koło domu przechodził
i odchodził. Szedł sobie tak w
stronę sadu. I ja tak mówię: "Boże, gdzie
on idzie?" A on się tak go obejrzał,
popatrzył, uśmiechnął, odszedł. Ja mówię:
"O! Zostawił już mnie chyba samą". I
powiem panu, od tej pory mi się ani mąż
nie śni, ani nikt nie puka, ani nic nie stuka, a
śnił mi się mąż dopiero jak właśnie syn z synową
przyjechali tu
i tu są ze mną
już. Także już nie jestem sama. Jestem...
Nie, nie, nie. Zjechali zza granicy
i przyjechali. I znowu.Wtedy miałam
ostatni sen. Ostatnie pukanie,
bo jeszcze jak syna nie było w szkole, to
też bez przerwy walenie, pukanie,
stukanie. Oni przyjechali momentalnie
Wszystko się skończyło. Urwały się sny o
mężu, przestało pukać, przestało stukać
tak, jakby chciał powiedzieć no wiem, ja
takie wrażenie odniosłam. Masz już opiekę
i jesteś, Jestem spokojna u ciebie. Takie wrażenie-
No właśnie takie, takie też odniosłem
wrażenie, jak pani mówiła o tym, o tym
uśmiechu, że tak po prostu się uśmiechnął,
odwrócił się, uśmiechnął i sobie poszedł.
Tak jakby coś się zdarzyło takiego, że no
nabrał takiego spokoju, że już Wszystko z
panią jest w porządku, że nic się więcej nie wydarzy.
Ja też takie wrażenie odniosłam, a jeszcze panu powiem
[śmiech] mówiąc szczerze, po śmierci męża
nie było dnia, żebym nie płakała.
Autentycznie przez sześć lat dzień w dzień
wylewałam łzy, nawet do tego stopnia, że
mnie w nocy nie raz budziło własne
szlochanie. Ja mówię zwariuję, no po
prostu koniec ze mną. Ale to tak na
trzeźwo. No po prostu nie mogłam o nim
mówić. Płakałam, no ale tak na trzeźwo
uważam. I przestałam płakać, bo mi się
śniła moja matka. Śniło mi się, że
chociaż jak umierała, mówiłam mama nie
przychodź do mnie, bo się boję. Jestem
tchórz, ty wiesz o tym, więc mnie nie
odwiedzasz. Wiesz o tym, że się boję, nie
przychodź. Ona się uśmiechała i nic nie mówi. No i
jak umarła i mąż umarł. Ja naprawdę
zalewałam się. Wszyscy mówili przestań
płakać, bo jemu tam zimno, on tam biedny
cierpi, a ty tak za nim tu jedziesz.
[śmiech]
No i autentycznie
momentalnie przestałam płakać, jak mi się
przyśniła matka. Śniło mi się, że-- bo u
nas jest wie pan, trzykondygnacyjny dom,
to się tak schody kończą, idzie się
kawałek holem, znów schody, znów kawałek
holu, znów schody i tak się tego nie. I
tak śniło mi się, że, że siedzę na
kanapie, patrzę przy schodach, na szczycie
schodów stoi matka
i ja chcę do niej iść, a ona zeszła w dół.
No więc ja po tych schodach w dół, a ona
już była przy następnych schodach. Ja znów
doszłam do schodów, ona znów była przede
i tak ją dogoniłam przez całą piwnicę,
przez cały dom, aż już stała przy drzwiach
garażowych do wyjścia. Ja mówię mama,
zaczekaj i momentalnie pyk, jesteśmy w
pokoju, ja siedzę na kanapie, ona siedzi
na fotelu i ja mówię
wiesz, mówię, że mój mąż nie żyje, a ona
mówi wiem i mówi dosyć, nie płacz
już, nie. Ja mówię wiesz, a ona tak się
spojrzała w bok. Ja tak patrzę, obok mnie
stoi mój mąż i ona jeszcze coś zaczęła mówić
i coś, co chciała powiedzieć, ale tak
jakby spadła szyba. Ja już jej nie
słyszałam. Między mną a nią jakby spadła
jakaś niewidoczna szyba. Nie słyszałam ani
jednego słowa, tylko usłyszałam, że dosyć
tego płakania. I ja mówię ale on nie żyje
i koniec. Szyba spadła. Widziałam żona
rusza ustami, ale już nie słyszałam, co
mówi, tylko mówiłam tak, tak, tak i koniec.
To tak jakby, tak jakby ta prośba o
zaprzestanie rozpaczania po śmierci męża
była jakby głównym, główną taką
wiadomością, głównym elementem tego snu.
Tak, tak. Ona przyszła mi powiedzieć, że
mam nie płakać, a jeszcze jak go
zobaczyłam, bo ona tak głowę w bok
przechyliła, spojrzała i ja za jej krokiem
podążyłam. Ja tak patrzę, mój mąż stoi w
garniturze, w tym, w którym go pochowałam.
I mówię Jezus, on jest w tym garniturze.
Aż byłam zdziwiona, bo ja nawet
zapomniałam, w jakim garniturze. I co
dziwniejsze, na tym garniturze miał
szlafrok ten, który mu kupiłam do
szpitala. Ja mówię tak patrzę, mówię Boże,
ty masz na garniturze szlafrok? Aż się
zdziwiłam. Mówię zimno ci? I się
obudziłam. Właściwie to córka mnie
obudziła, bo wtedy jeszcze ze mną tu
była jakiś czas. Mówi mama, wstawaj do pracy. O
mówię, mówię do niej, mówię nie budź mnie
nigdy więcej, mówię ja się sama zawsze
obudzę. Mówię Tata przyszedł. Nigdy więcej nie.
No właśnie, dużo jest, dużo można spotkać
takich relacji o tym, że ktoś, ktoś na
przykład rozpacza i
otrzymuje jakieś znaki, czy też sygnały,
że w jakiś sposób ten ta rozpacz,
to przeżywanie żałoby po śmierci jakoś tej osobie
przeszkadza tam po drugiej stronie. Ja
zresztą też mam takie przeżycia, muszę
powiedzieć. Opłakiwałem kiedyś śmierć
przyjaciółki, jakoś krótko po tym, jak się
dowiedziałem o jej odejściu,
zastanawiałem się właściwie, czemu nam się
kontakt urwał, a niestety z jej konta
przecież kiedyś na Facebooku jak
zmieniłem, przeprowadziłem się w ogóle na
inny profil i tak dalej, i tak dalej.
Wysyłałem zaproszenia do wybranych
znajomych, no i wiadomości prywatne, że to
jest-- ja teraz jestem na tym nowym
koncie, jakby coś. No i niestety z konta
tej przyjaciółki przyszła informacja
wysłana przez jej ojca, że
no niestety już nie przyjmie zaproszenia, bo zmarła
i jakoś tak tydzień później tak nie
wytrzymałem, po prostu coś we mnie pękło.
Zacząłem płakać
i w pewnym momencie leżę w łóżku i w
pewnym momencie słyszę jej
głos. Przestań płakać, przestańcie wszyscy
płakać, wasze łzy mnie bolą.
Słyszał Pani głos?
Tak. Taki młody, młody głos. Bo ona umarła
niestety bardzo młodo. Zupełnie nagle, w
wieku osiemnastu lat. Także jest coś
takiego, że
w jakiś sposób to nasze przeżywanie tutaj
żałoby po śmierci naszych bliskich czy
przyjaciół, jakoś to im tam przeszkadza.
Nie wiem, w jaki sposób, ale czują jakby
taki pewny, pewien dyskomfort.
Chyba tak.
Takie przynajmniej odnoszę wrażenie.
Ja też. I powiem panu, że jak przyszła do
mnie matka, ja opłakiwałam męża sześć lat.
Autentycznie mówię panu pod słowem
honoru. Sześć lat płakałam dzień w dzień.
Nie było dnia, żebym za nim nie ryczała.
Nawet teraz mi się włos łamie. To, jak mi
powiedziała, przestała. Koniec.
Powiedziałam Nie. Dość! Tak, staram się to
trzymać. Staram się to utrzymać. No i-i-i
hałasy się uspokoiły w domu. Jak syn
przyjechał, jak syn wrócił. Bo syn mówi.
Mama mówi Zostałaś sama mówi, to
mówi: "Jak chcesz, to- mówi- przyjedziemy
do ciebie". Ja mówię: "Wróćcie". Ja
zresztą mówię: "róbcie, jak chcecie". Ja
was nie mogę zmuszać do niczego, bo mówię
to jest wasze życie. Ja już swoje
praktycznie przeżyłam wasze. Nie mogę w
wasze ingerować. Zróbcie, jak uważacie. On
mówi: "Jak-- jeśli chcesz nas przyjąć, to
wrócimy". Ja mówię: "Ja zawsze". No tak
się dzieciom życie ułożyło, że akurat
przed tymi wszystkimi śmierciami [śmiech]
i tymi pogrzebami, dzieci zaczęły sobie
układać życie. I myśmy tak sobie w
trójeczkę żyli. No, ale później właściwie
to w czwóreczkę. Potem
dziecko, te najmłodsze się pytało, czy
może sobie ułożyć tak, jak chce.
Oczywiście mówię, nie będę nikomu stała na
drodze. Kolejcie sobie życie po swojemu.
Na mnie nie patrzcie, proszę. No, ale
jak syn wrócił, to mówię panu, wszystko
się uspokoiło momentalnie. Może dlatego, że
nie wiem. Nie wiem. Może dlatego, że już
nie Jestem sama. Może dlatego, że już
wierzy, że ktoś tu jest? Nie wiem. Powiem
panu autentycznie, myślałam, że
zwariowałam. Autentycznie myślałam, że
zwariowałam. Mówię: "Jeśli jeszcze nie
zwariowałam, to na pewno zwariuję", bo
Jestem na dobrej drodze, Bo tak to
Wszystko się jakoś dziwnie te, te, te, te
hałasy z domu. Ale to
tylko w nocy, to tylko w nocy. Ile razy
najfajniej, bo my to mieliśmy
taką dużą wersalkę do spania. Mąż miał
swoją półkę, ja swoją, ale to była jedna
dusza. Tylko że każdy tak spał na swoim.
Nie musieliśmy się na jednej półce gnić.
Taka duża wersalka, solidna. Jak wstawał
rano, to zawsze przechodząc koło swojego
narożnika, obchodząc mój dom leciutko nogą
musnął. Ja zawsze wiedziałam, że on już
wstaje, ale to tak leciutko. Po prostu
on nie musiał mówić: "Wstawaj, wstajemy,
idziemy do pracy". Tylko tak leciutko
przechodząc tak musnął i mnie to lekkie
takie zadrżenie już zbudziło. Wiedziałam,
że on wstaje. I powiem panu, że jak on nie żył, już
śpię i przyszła pora, żeby wstawać do
pracy. Śpię i czuję, jak ta wersalka
została muśnięta znów jego nogą i nie
otwierając oczu mówię: "Wiesz co? Śniło mi
się, że umarłeś". Powiem panu Niewiele.
Zdaję sobie sprawę, że to jest nie sen,
tragedia. Ale mówię. Była godzina, żebym
wstała do pracy, żebym nie zaspała. I
on przechodząc, musnął wersalkę. Nigdy
powiem panu, nigdy nie zaspałam do pracy.
Zawsze mnie coś obudziło. A to zapach
kwiatów, a to zapach perfum, a to coś mnie
lekko za ramię złapało. A to ta wersalka
właśnie to muśnięcie. On już. To znaczy,
on zawsze wstawał pierwszy, więc musnął tą
wersalkę i zawsze mnie to budziło, że już
on wstaje, to ja już też muszę wstać.
Po prostu
ja to byłam w szoku, bo ja nawet nie
pomyślałam, żeby kupić baterie do budzika.
Ja mówię na pewno nieraz zaśpię i będzie
pozamiatane. Nigdy nie zaspałam, nigdy.
Zawsze mnie coś obudziło. Nawet, nawet
kiedyś pamiętam, był tak mocny zapach
perfum jakiś, że byłam pewna, że córka
przyjechała. I mówię Boże, że
przyjechałaś, jesteś już i nikogo nie
słyszę, a czuję zapach perfum. Obleciałam
mieszkanie, mówię Boże i dzwonię do córki.
Słuchaj, byłaś- mówię -w nocy czy coś? Bo
ja czuję zapach perfum. Nie, nie- mówi
mama- nie było mnie. Coś ty?
Znak izasię otóż.
Tak. Tak samo. O widzi pan, tak samo jak
moja matka umarła, to nikt nie czuł
zapachu jej perfum. Tam w holu, akurat w
holu był taki. Przechodziło się koło
schodów. Taki kawałek korytarzyka był i
jak wszyscy nawet przechodziliśmy, nikt
nie czuł zapachu jej perfum. Ja przez
jakiś czas czułam. Mówię: "Czujecie tu
perfumy?" A oni się cofali. Nie, nie
czujemy. Ja mówiłam: "Chodźcie jeszcze
raz". Mówię: "Tu, w tym miejscu. Tu coś
matki. Zapach perfum". Wszyscy
przechodziliśmy. Mąż, córka przechodzi.
Nikt nie czuł. Ja czułam. Albo, bo
zaznaczam, że matka umarła pierwsza. Nie?
Jeszcze mąż wtedy.
No to ja pani powiem, że jak
ja dużo medytuję,
bardzo dużo medytowałem kiedyś właśnie w
okresie, jak się dowiedziałem o śmierci
przyjaciółki. I tak czasami kiedyś się tam
zacząłem z nią spotykać, że tak powiem,
mentalnie, podczas tych medytacji i przy
pierwszym takim spotkaniu czułem bardzo
silny zapach takiej odżywki do włosów. I
wie pani co? Jak się dowiedziałem później
o okolicznościach jej śmierci, to właśnie
to mnie uderzyło. Jak sobie przypomniałem
ten zapach, to mnie uderzyło. Dostała
zawału, robiąc sobie włosy
najprawdopodobniej- Aha.
Bo niestety znaleziono ją w wannie.
Upadła, prawdopodobnie coś tam się
uderzyła, straciła przytomność. No i, no i
niestety tak się to skończyło. A jeszcze
odnośnie tych tego budzenia to też mam
ciekawy przypadek.
Wczoraj dosłownie rejestrowałem
historię innego słuchacza, który opowiadał
też o swojej mamie. Jak już niestety,
mama bardzo była chorowita. Już też
odeszła po bardzo długiej i ciężkiej
chorobie. Była w takim stanie, że niestety
nie była w stanie w pewnym momencie już
nawet wstać z łóżka, tylko musiała pukać
do ściany i w charakterystyczny sposób, żeby ktoś tam
Wiesz, ja- Eee, przyszedł do niej, zabrał jej jakieś
herbatę i zrobił. Zaprowadził ją do
toalety i tak dalej. I bardzo długi okres
po śmierci właśnie mamy, nasz
słuchacz o bardzo różnych porach, czy to w
dzień, czy to w nocy słyszał takie
właśnie pukanie. Nawet kilka razy mu się
zdarzyło wstać z łóżka i sprawdzić, czy
mama czegoś nie potrzebuje. Wszedł do
pokoju, to sobie przypomniał, że mama już
nie żyje.
Mhm. Wie pan co, to wszystko sobie umiem
wytłumaczyć, ale nie potrafię sobie
wytłumaczyć tej zakapturzonej osoby. Co to
jest? Po prostu peleryna bez, bez
postaci. Nie wiem, naprawdę-
Może peleryna albo, albo można, można
powiedzieć jakaś taka plama w kształcie
postaci z peleryną. Czarna plama.
Nie wiem. Ja tylko widziałam pelerynę w
środku. Patrzyłam. Nie było widać nic. Tak
jakby po prostu stał w głębokim cieniu, a
peleryna tylko była oświetlona po prostu.
No nic, ani rąk, ani nóg, ani twarzy.
Nic, tylko peleryna. Ja mówię Boże, co to
jest? I głos? Ale to był głos taki wie
pan, telepatycznie, tak jakby się mózgi
porozumiewały bez słów. Ale miły głos, był
naprawdę miły. Ja byłam opryskliwa,
wulgarna, nieprzyjemna, ale to było tylko
po prostu ze strachu. Ja po prostu się tak
ciężko bałam. Ja mówię trzeba sobie
odwagi chyba dodać, tylko, yy, jakimś, nie
wiem, jakimiś słowami,
czymś, no bo się nie rzucę na to, bo
wiadomo, jak popatrzyłam, a to taka, taki,
wielka postać. A później sobie zdałam
sprawę, że nie wiem, czy ona miała
do samej, do samej podłogi tą pelerynę,
czy ona po prostu była mała i lewitowała
tak i mi się zdawało, że jest taka wielka.
Nie mówię tego.
Nie pamiętam, czy już zadawałem Pani to
pytanie, ale czy ta postać wykonywała
jakieś gesty widoczne?
Nie.
Nic?
Po prostu tak jak kaptur peleryna rękawów
nie widziałam stóp nie widziałam, spodni
nie widziałam, tylko po prostu kaptur i ta
peleryna. I ona tak wisiała i rozmawiała
ze mną. Jak ja zaczęłam ją właśnie
wyganiać, to ona się delikatnie w ścianę
wsunęła, a za ścianą był
pokój. Więc ja mówię, mam nadzieję, że
sobie przeszła przez ten pokój i poszła.
Nawet nawet nie wstawałam, nie szłam,
tylko po prostu ona poszła. I ja chyba
momentalnie podejrzewam, usnęłam, bo nie
pamiętam nic więcej. I później na drugi,
za jakiś czas tam, nie wiem, na drugi
dzień, czy za jakiś czas znów się
przyszła, to znów ją wyrzuciłam, to znów
weszła w ścianę i znów poszła, bo wtedy
muszę ci coś powiedzieć, ale bardzo ładnie
powiedziała moje imię i nie to, że tam,
yy, jakoś wrednie czy coś. Nie, bardzo
ozdobniała, ładnie, tak jak mówił do mnie
tatuś, jak mówiła mamusia, bardzo ładnie.
No i później jak przyszła, też ją
wyrzuciłam. Powiedziałam Nie jesteś moim
mężem, wynoś się. No to
weszła w ścianę. Tylko że to już było na
zewnątrz domu. Nie? Bo wtedy leżałam na
bruku, akurat na drugim wejściu Mhm.
Ale nie, nie, nie,
nie było żadnej-- nie odczuwałam żadnej
agresji z jej strony. I jak ją wyrzucałam,
powiedziałam, że nie jesteś moim mężem.
Odniosłam wrażenie tak, jakby
się śmiała. Może nie śmiała, jakby się
uśmiechała, jakby chciała powiedzieć nie
wiem, nie wiem.
Tak jak by chciała powiedzieć no dobrze,
rozumiem, idę sobie.
Albo, albo za późno się zorientowałaś.
Takie, takie wrażenie odniosłam. Mogę iść,
ale i tak już pozamiatane. Nie? Tak. Nie wiem. No
też tego. Taki, taki dziwny. Dziwne jakieś
odczucie wtedy właśnie mam. Ale odeszła.
Odeszła kulturalnie, grzecznie. Wie co?
No.
Mam jeszcze takie pytanie. Nasuwa mi się,
nasuwa mi się taka kwestia, czy wiadomo
coś pani rozumiem, jest jakby pierwszą
właścicielką tego domu. Pani rodzina.
Tak, tak, myśmy go budowali.
Nasunęło mi się takie pytanie, czy coś
wiadomo o historii tego domu bądź okolicy,
yy, w której ten dom się znajduje? Może
są jakieś podania o jakichś nie
wiem mm istotach, jakichś wiedziadełkach
czy jakichś zdarzeniach, które mogły
spowodować nie wiem
ee nagranie się jakiejś istoty, że tak
powiem, w tym miejscu.
Nie mam pojęcia. Powiem panu szczerze, że
tutaj tę działkę, gdzie ten dom jest
pobudowany, to kupił mój ojciec w latach
siedemdziesiąt, siedemdziesiątych, może
sześćdziesiątych, sześćdziesiąt parę albo
raczej początki siedemdziesiątych. Także
mówiąc szczerze, historii tutaj tej, w tej
okolicy to tak nie bardzo znam. A ta
działka była kompletnie łysa, więc tu
postawili ten dom, ale to był stawiany z
nowej cegły nowy dom. Także tutaj żadnych
duchów nikt tu nie umarł przed tym, nie?
No, czyli można powiedzieć, że pod tym
względem można uznać to miejsce jest
czyste.
Tak, tak. Nikt tu nie mieszkał. Można
powiedzieć, była pusta działka, kompletnie
pusta. Myśmy to dopiero zaczęli zarówno
darowywać, nie? Także- A jaka jest miejscowość?
-Znaleźć się w Kaliszu. Jeszcze muszę panu
powiedzieć, że ja nie jestem
alkoholiczką, nie piję, nie ćpam. To
wszystko, co panu mówiłam, to jest
autentyczne, autentyczne i nigdy się nie
leczyłam psychiatrycznie. Nie jestem jakąś
wariatką nawiedzoną ani, ani nic. Także
nigdy nie wierzyłam w to. To, co mi się
przytrafiło, to po prostu
ja robiłam oczy jak dziesiątki, można powiedzieć.
No ludzie, ludzie mają, ludzie mają.
Ludzie miewają takie problemy z
podzieleniem się tą historią do momentu,
kiedy usłyszą, że ktoś inny przeżywa to
samo czy coś, coś zbliżonego.Także myślę,
że ta audycja bardzo mocno ludzi też
otwiera.
Ja panu powiem, że ja jak słyszałam, że...
Bo ja słuchałam tych pana audycji. Teraz
nawet jest taka nowa przez to odcinek
"Świadkowie mówią". Tak? Dobrze mówię?
Tak,mhm.
No słuchałam od pierwszej i tam jest o
tych różnych UFO i tym. Ja mówię Boże,
ludzie w to nie wierzą, a jednak jest coś
i te duchy, i te zjawy, i te no nie wiem,
co tam jeszcze. No jest tyle tego
wszystkiego, że ja mówię Boże, ja też w to
nie wierzę. I mówię to jednak, to jednak
to nie jest mój wymysł chorego jakiegoś
umysłu, bo ja z początku mówię chyba,
chyba rozpacz, żal, to Wszystko, te
stresy, to mi odbiera rozum. A ja-
No niektórzy badacze postulują, żeby z
określenia zjawiska paranormalne usunąć
ten przedrostek para. To jest coś takiego,
coś całkiem normalnego, tylko no ciężko
to na ten moment wyjaśnić. Ludzie tego,
ludzie tego naprawdę wszystkiego
doświadczają. To nie jest żaden wymysł.
Tak, z tego wynika, że tak. Ale powiem
panu, że ludzie, jak ktoś coś powie, to
ludzie się patrzą jak na wariata. Ja
pamiętam zaraz po śmierci męża doszła do
mnie kobieta, zupełnie obca kobieta. Ja,
ja może ze dwa razy ją widziałam i ona
doszła do mnie i mówi tak: "Niech pani
nie płacze". Ja nie płakałam przy ludziach
i widocznie było widać, że jestem może
upłakana, załamana. Niech pani nie płacze,
on przyjdzie. A ja mówię kto? Ja
wiedziałam, o czym ona mówi, ale udałam,
że nie wiem. Chciałam, żeby ona mi to
powiedziała, bo ja mówię: ja mogę myśleć
swoje, ona może myśleć swoje. Ona mówi:
"Niech pani nie płacze, on przyjdzie". Ja
mówię: ale kto przyjdzie? "No mąż, mąż
przyjdzie do pani". Mówi: "Mój do mnie
przychodził, mój się... mój się mną
opiekował". Mówi: "Wie pani"? I ona mi
zaczęła opowiarać- Czyli ona
przeżywała to samo, co pani ze swoim mężem.
Tak, tak. I ona mi zaczęła opowiadać.
Mówi, że ona, będąc
po śmierci męża, została sama z dzieckiem.
I mówi Proszę pani- mówi ja nawet nie
wiedziałam, gdzie się płaci za radio,
gdzie mówi trzeba iść zapłacić za prąd,
mówi. Tym wszystkim zajmował się mąż.
Mówi: "Ja tylko się zajmowałam dzieckiem,
domem, garnkami, a wszystko- mówi
-rachunki, praca, wszystko należało do
męża". Mówi: "Ja nie miałam pojęcia, że
trzeba opłacić telewizję. Ja nie
wiedziałam, gdzie się płaci telefon mówi
Wszystko załatwiał mąż i po śmierci męża
niech pani wierzy. On mnie tak za rękę
prowadził. On mi Wszystko powiedział. Po
śmierci powiedział jej i mówi Ja to
Wszystko mówi sama ogarnęłam. Mówi
Wiedziałam, gdzie idzie płacić komorne,
gdzie mówi załatwić węgiel, gdzie mówi
iść. Wszystko mówi. Pozałatwiać mówi. On
mnie prowadził za rękę. Mówi Ja bym
zginęła, bo ja naprawdę nic nie
wiedziałam. I mówi Teraz już wiem. On mnie
nauczył po śmierci. Ja się na nią
patrzyłam. Z początku mówię
Boże słodki, myślałam, że tylko ja jestem
wariatka. Z początku pomyślałam, ale
powiem panu szczerze, później tak mówię on
chyba ma rację, chyba ma rację. I ona
mówi Niech pani nie płaczą, pani samej
mnie zostawi. I później, jak on odchodził,
widziałam, szedł przez to podwórko, się
uśmiechał, się oglądał. Mówię chyba to
była prawda. Kobieta chyba powiedziała
prawdę, że on był cały czas ze mną, dopóki
nie przyjechał syn. Syn przyjechał, on
dopiero odszedł, a przez ten cały czas on
był ze mną. Nawet mnie nie dał do pracy zaspać.
Wie pan,
nawet mi nie dał do pracy zaspać, bo
zawsze mówi tak: "Cokolwiek się będzie
działo, pamiętaj nie odpuszczaj sobie, nie
odpuszczaj sobie, nigdy sobie nie
odpuszczaj". I ja tak mówię Matko kochana.
Nieraz mówię Jestem tak zmęczona, nie mam
siły chociaż jeden dzień albo później,
ale zaraz muszę gdzieś, nie odpuszczaj
sobie. I zawsze coś mnie tam
zmobilizowało. Ten zapach, gdzieś tam coś.
Ja mówię nie mogę, nie mogę. Ale to było
straszne. Powiem panu, to było straszne.
To, to było po prostu
[wzdycha] dzięki, dzięki pańskim audycjom, które
słuchałam, ale nie od razu, bo od razu. Ja
nawet nie miałam czasu. Ale tak po
sześciu latach, mówiąc szczerze, dzięki
tym audycjom zdałam sobie sprawę, że jestem normalna.
Ta ulga.
Tak. Ta ulga. Ja mówię Jestem normalna, a
cały czas sobie mówiłam Jestem wariatką,
ja zwariowałam. Tego nie może się dziać
naprawdę. Po prostu mnie odbiło. Ale
dzięki tym audycjom-- i powiem panu
szczerze, ja tę audycję słuchałam po dwa,
trzy razy. Jak gotowałam obiad,
jakoś tam robiłam, a mi tu stało grało.
Jak usłyszałam, cofałam jeszcze raz,
mówię: "Nie wiem, nie usłyszałam". I
naprawdę mówię: "Teraz wiem, że to się
dzieje, to się dzieje, tylko ludzie nie
mówią". Wie pan, naprawdę ludzie się
patrzą, jak się do ludzi mówi. To ludzie
się patrzą. Niektórzy: wariatka
psychiczna, nie ma czegoś, nie ma Duchów,
nie ma UFO, nie ma nic. Jest tylko ziemia-
No ja pani muszę, muszę powiedzieć pani,
że niektórzy mnie skreślili też z listy
znajomych po tym, jak się dowiedzieli, że
ja w ogóle takie radio prowadzę. No
też
to nastawienie większości społeczeństwa
jest po prostu no w jakiś sposób przytłaczające.
Straszne, naprawdę straszne. I niech mi
Pan wierzy, dzięki panu uwierzyłam, że
jestem normalna. Dzięki panu
ja się, ja mówiąc szczerze, zbierałam się
do pana zadzwonić chyba ze trzy lata. Ale
mówię nie, nie no.
Mówię nie, ja chyba jestem głupia. Ale
czym więcej słuchałam i czym więcej
tych, tych wszystkich innych wypowiedzi
ludzi, mówię,Dzwonić i powiedzieć panu.
Niech mi pan powie, mówię. Niech mi pan
właśnie pan powie, że to jest prawda. To,
co mi się przytrafiło, to jest normalne,
Tak się dzieje, że nie Jestem wariatką.
Pierwsze te
takie, co się tu u mnie działo w domu,
pierwsze takie te puki, stuki, wiatry, zapachy
to, to ja byłam po prostu przerażona. Ja
byłam tak ciężko przerażona. Ja-- a
jeszcze jak mi zaczęło pukać, ja, pan
wierzy, ja cały dom obeszłam od piwnicy,
wszystkie korytarze, wszystkie pokoje. Ja
zaglądałam do szaf, do wersalek, zza
kanapy, za kanapy. Ktoś jest? Ktoś się
włamał, Ktoś przyszedł. To jest
niemożliwe, żeby nikogo nie było. A był
taki hałas potworny. Ja śpiąc, ja
właściwie wtedy to stałam jak kot. Mówiąc
szczerze, bo ja się bałam nawet mocno
zasnąć. Nie wiem, może był moment, że parę
minut mi się tam czy tam godzinek, nie
wiem, zasnęłam twardo, ale tak to spałam
jak kot. Ja słyszałam samochody
przejeżdżające za oknem, ja słyszałam
wiatr, ja słyszałam, kiedy pies zaczyna
szczekać, ja słyszałam, jak mi podłoga
skrzypi, kiedy tam
z kranu nawet woda kapie w nocy. Ja
Wszystko słyszałam. Ja mówię, Boże, ja
śpię jak kot. I jak zaczęło walić,
trzaskać, to ja byłam przerażona. Ja
mówię, Boże, złamał się. Gdy ktoś musiał
zbić szybę, mówię, nie musiałam słyszeć.
Musiałam mocno zasnąć akurat w tym
momencie. Ale to były takie huki, takie
trzaskanie szafek, drzwi, półek tam coś:
ja calusieńki dom obeszłam i w końcu
przyszłam na, na piętrze śpię. Mówię,
Boże, ja kiedyś umrę na schodach czy
gdzieś na zawał i nikt nie będzie
wiedział, co tej babie się stało? Dlaczego
ona dostała zawału w pustym domu? Ja już
nawet mówię, że bym miała jakiś tam
sprzęt, który nagrywa taki, no bo tam mam
stare radio, to się nie liczy. Ale mówię,
gdybym miała jakiś tam dobry sprzęt, to
bym ustawiła i nagrywa. No ale tak jakoś
nie było czasu pomyśleć, o tym wszystkim, ogarnąć tego.
No nawet nie trzeba za bardzo sprzętu.
Można taką specjalną aplikację na
smartfona sobie zainstalować, która będzie
po prostu nasłuchiwać jakichś nietypowych
dźwięków i będzie włączać nagrywanie
automatycznie. Nie wiem, czy pani jest
obeznana z takimi technologiami nowszymi.
No właśnie. To właściwie
poprzednie stulecie, jak ja to mówię.
Akurat jak tak mówię, żeby ktoś był
młodszy w domu, to by tam ogarnęli to. Ale
jak ja byłam tu sama, to ja mówię no
masakra. Jedynie byłam znana na nasłuchiwanie.
No
mówię panu i
mówiłam tak zawsze mówię Boże, muszę
zadzwonić do tego człowieka, muszę
zadzwonić i mu podziękować, że on to
prowadzi, że on to prowadzi, że on po prostu
rzucił to na światło dzienne, że wreszcie
ktoś o tym mówi głośno, anonimowo czy
nieanonimowo. Wszystko jedno, że ludzie
mówią, że ludzie mogą wysłuchać. Ludzie
wiedzą. No chociaż, chociaż powiem panu,
że chociaż dużo ludzi też wie o tym,
słucha i zdaje sobie sprawę, to mówi
brednie, pierdoły i nie warto słuchać. Ale
ja mówię wy jesteście głupcy, jeśli w to
nie wierzycie, jesteście po prostu głupcy.
Całe nastawienie się zmienia w momencie,
gdy ktoś osobiście czegoś takiego
doświadczy. Też bardzo, bardzo dużo osób
tego doświadcza. Może mogę tutaj polecić.
Nie wiem, czy Pani czyta Nieznany świat,
ale tam jest taka rubryczka
zatytułowana Dotknięcie nieznanego. I tam
właśnie też dużo takich podobnych przeżyć
można przeczytać jak ludzie opisują.
Nie, nie, nie czytałam.
Polecam kiedyś zajrzeć.
Muszę, muszę kiedyś właśnie tego. Ale
powiem Panu szczerze, że
[głośny wydech]. Naprawdę chapeau bas, że
Pan to prowadzi. A jeszcze panu nie
powiedziałam jednego, jeszcze panu jednego
nie powiedziałam. Jak miałam wyjechać na
święta za granicę, jechałam do syna. I
powiem panu szczerze, że się bałam. To
znaczy bałam się, nie bałam się jechać,
tylko po prostu nie chciałam. Mówię, on
zostanie tu sam. To znaczy mój mąż. Sam
wzięli, a ja pojadę za granicę na święta.
Mówię tak się nie robi i mówię nigdzie nie
jadę. I pamiętam, była taka straszna
zima, to był po śmierci męża, to był chyba
2009. Taka zima była
mroźna, taki śnieg duży był. I pamiętam,
poszłam do łazienki i
zamknęłam drzwi od sypialni. Mówię, bo tak
chłodno. Nie chciałam za mocno palić,
zresztą się nie chciało nawet nagrzać, bo
nie paliłam od rana, tylko tak popołudniami zawsze. I
poszłam do łazienki. Otwieram drzwi do
sypialni, telewizor grał w pokoju, bo mam
w sypialni telewizor. Lampka się paliła
tak, że było widno. To znaczy widno, no
jest przy lampce nocnej i przy
telewizorze. A pokoik jest nieduży także
tak. Otwieram drzwi, wchodzę i niech mi
Pan wierzy, weszłam
w taką mgłę, taką
koło mojego łóżka stała mgła
nie dotykała podłogi, wisiała w powietrzu.
Tak jakby odcięło kolana
człowiekowi i taki człowiek bez kolan do
kolan, powiedzmy nie, nie dotyka ziemi.
Taka mgła. Ja pamiętam, weszłam do tego
pokoju. Nie spodziewałam się, że coś
takiego będzie. Weszłam i
aż mnie, aż w tą mgłę weszłam. Aż zrobiłam tak,
nie? I ta mgła. Ja akurat zamrugałem,
pamiętam, oczami patrzę, a ta mgła już
wisi nad telewizorem. Ale już pół
człowieka, tak jakby pół człowieka było,
nie? Ja tak patrzę, mgła nad telewizorem.
Jezu mówię, co to jest?I tak
mówię, i tak tak mówię, mówię to, co? Nie?
I tak patrzę, patrzę i
zamrugałam oczami i już jej nie ma... I ta
mgła zniknęła. To miałam takie jedno
zdarzenie z mgłą. Powiem panu szczerze, a to była taka
taka mgła jak-- no, no dosłownie mgła.
Mgła w kształcie człowieka.
Ja pierwszy raz w życiu się z tym
spotkałam. Mówię w pokoju, w mieszkaniu.
Taka mgła jakby była w kształcie
człowieka. I ona momentalnie nad
telewizorem zawisła. I ja mówię Jezus
Maria i wiem, że mrugałam oczami. Patrzę,
już jej nie ma. No bo to wiadomo, człowiek
musi mrugać, nie? Mrugałam oczami i już
jej nie było.
A miała pani jakieś odczucia wobec tej
mgły, tej postaci?
Nie wiem.
Poza takim zaskoczeniem, oczywiście.
Nie, nie wiem. Ja mówię może dlatego, że
nie chciałam jechać, bo, bo się nawet
wiedziałam. No przyjadę święto, przyjadę
na święta, mama, przyjdź na święta. Dobrze
mówię, przyjadę. A później miałam na
drugi dzień miałam wyjeżdżać na święta
Bożego Narodzenia. Nie wiem. Pieprzę.
Nigdzie nie jadę - mówię. Nie mogę go
mówię tu samego zostawić - mówię. Zresztą
mówię nie jadę. Gdzie ja się potem tłukła
sama. Nigdy sama nie wyjeżdżałam. I wtedy
jeszcze nawet byłam taka załamana. I
powiem panu szczerze powiedziałam nigdzie
nie jadę w święta bez niego. To nie
święta. No i właśnie później ta mgła była
i ja mówię no dobra mówię, to pojadę na te
święta i mówię nie będę robić głupot.
Tak, tak, gadałam z tą mgłą. Powiem panu
szczerze. No ja się czułam jak na granicy
obłędu. No z mgłą gadałam, w pokoju się
mgła zrobiła, ciepło w mieszkaniu, a czyli
stąd ni zowąd mgła. No nic się nie
gotowało przecież żadnej pary nie było.
Mgła. I nie wiem, co to było. Nie mam
pojęcia, co to było.
Ale być może mógł to być właśnie mąż.
Chciał jakoś panią uspokoić, że wszystko
będzie dobrze. Nie ma nic przeciwko, żeby
pani się tam wybrała na święta. No bo przecież
mówi się, że zmarli
w optymalnych, że tak powiem, warunkach
nie powinni być jakoś przywiązani do
miejsca. Jeżeli już, to przywiązanie czy
też jakoś połączenie z osobami bliskimi.
No i może coś takiego. Może mąż chciał coś
takiego właśnie pani przekazać w ten
sposób? No to taka spekulacja.
No ja też tak pomyślałam, mówię. A
gadałam, bo ja tak chodziłam właściwie. No
chodziłam i chodziłam tak w myślach i tak
nieraz sama do siebie, nieraz z psem
gadalam z kotem, bo przecież miałam kotka
w domu. I mówię widzisz - mówię, sami
zostaliśmy, pańcia nie ma.
I nieraz tak mówię, ja pojadę sobie na
święta, to tak będzie rocznica, jak on nie
żyje. Mówię, nigdzie nie jadę, jest mi
źle bez niego. Nigdzie nie chcę jechać,
bez niego nie chcę żyć. No i tak.
I wtedy właśnie ta mgła mi się pokazała. I
pojechałam, Pojechałam, przyjechałam. A
jeszcze panu coś powiem. Boże, teraz mi
się przypomniała. Byłam u syna
i miałam tam swój pokoik, bo syn tam miał domek. I
to jednak przesunięcie czasu było tam
godzinę bodajże. Obudziłam się wcześnie,
bo wiadomo człowiek nauczony wcześniej
wstawać do pracy i tak dalej. Więc się
obudziłam wcześnie i sobie tak leżałam.
Miałam zamknięte oczy i tak sobie leżę i
słyszę w pewnym momencie, jak syn tam miał
akurat w tym pokoju takie dokumenty,
papiery, jakieś tam biurko swoje, coś tam,
coś tam. I na tym biurku, jak to wiadomo
na biurku, jakieś tam dokumenty, papiery,
rachunki, coś tam, coś tam. I w pewnym
momencie słyszę, jak skaczuje, przewracają
się kartki. Normalnie słyszę przewracanie
kartek w zeszycie, takie kartkowanie, jak
to się mówi, przewracanie papieru.
Słyszę, jak te papiery szeleszczą,
przewracają kartka za kartką. Ale ja
leżałam, nie otwierałam oczu. Mówię może
syn wszedł i mówię jakieś tam swoje
dokumenty przegląda. Mówię nie będę się
tam wcinać, niech sobie przegląda. Ani
słyszałam, żeby wchodził do pokoju, nie
słyszałam, żeby się drzwi otwierały,
zamykały. Tak sobie leżał. Dość długo się
te papiery tam przewalały na tym biurku, a
w końcu w pewnym momencie przestały.
Zrobił się świt, wstałam. To znaczy świt,
zupełnie się widno zrobiło. Wstałam rano,
na śniadaniu się spotykamy. Ja mówię:
"byłeś w pokoju moim?". Syn mówi: "Nie".
"A czemu?" "A nic" mówi. Syn mówi, się
pytam mówi: "Byłaś w pokoju moim?" A ja
mówię: "Nie, nie byłam". Syn mówi: "Czemu
się mama pytasz?" Ja mówię, bo mówię:
"Słyszałam, jak kartki przekładałeś"
mówię, "szukałeś w papierach tych
dokumentów?" "Nie, nie byłem" mówi. "Nie
szukałem". Powiem panu szczerze, to mnie
zaskoczyło. Mało tego, po śmierci męża
syn do mnie dzwoni i mówi: "Mama, powiem
ci numer". Ja mówię: "No?"
Córka miała pokój, malutka była. W pokoju było łóżko,
ten,
yyy, łóżeczko. No i mieli taki,
taki fotel taki. Ale mówi taki ciężki
fotel na biegunach, naprawdę ciężki.
Powiem panu, że ciężki ten fotel, bo
przyjechał tu, jest naprawdę ciężki. No i
ten mówi ten fotel stał w drugim narożniku
pokoju, łóżeczko stało w drugim narożniku
i mówi: "Wiedzą, nasze dziecko się
zakwiliło, przebudziło czy tam coś, no to
szybciutko biegli do pokoju dziecka". No i
w pewnym momencie mówi biegnie do pokoju
dziecka i mówi,
na ten fotel wszedł, bo tam jakieś małe
światełko było i mówi nie spodziewał się,
że fotel stoi przy tym. Mówi, schodzi,
patrzy, a tu fotel przy łóżeczku.Tak, tak, tak. I
mówi mi,
skąd mi zabrał ten fotel?
No dużo takich. Powiem panu, że dużo takich było
momentów. Albo
powiem panu jeszcze. Córka moja kiedyś,
jeszcze wtedy studiowała. No i
mąż miał tu parę uli. Ona studiowała. Po
śmierci męża się tymi ulami zajęła i
kiedyś poszła do Uli, zrobiła, mówi no, to
jutro tam ma jakieś tam
seminarium czy tam jakieś tam kolokwium
już teraz nie wiem, to mówi spokojnie
mogę, bo wtyłki już ułożone dobrze. Na
drugi dzień córka wystaje
spanikowana i mówi nie mogę iść do szkoły
na wykłady. A ja mówię dlaczego? Bo mówi
źle zrobiłam. Ja mówię co źle zrobiłaś?
Źle zrobiłam
w pszczołach. Mówi źle zrobiłam. Ale no
skąd wiesz? No przecież wczoraj pracowałaś
tam pół dnia i dobrze zrobiłaś.
Zadowolona byłaś, a dzisiaj rano wstajesz
i mówisz, że źle. Tak, bo tata mi w nocy
przyszedł, powiedział i pokazał mi, jak
mam zrobić. Ja mówię i co? Uważasz, że to
jest dobrze? Tak mówi. Teraz wiem, jak mam
ułożyć pszczoły. Później zrobiła kurs pszczelarski,
mistrza zrobiła pszczelarskiego, mimo że
studiowała, to jeszcze zrobiła mistrza
pszczelarskiego. Ja mówię i powiedz mi
wtedy co ci się śniło? Co tata mówił? To
dobrze ci powiedział we śnie? Tak, tak
mówi. Dobrze wtedy mi mówi - co ja
zrobiłam było źle. On przyszedł
powiedzieć, jak ma być zrobione.
No to wychodzi na to, że nie tylko pani
dostaje znaki od męża.
Tak, tak, tak.
No i to jest kolejne, kolejne chyba
potwierdzenie tego, że to wszystko dzieje
się naprawdę i że to nie jest żaden
wymysł, to nie jest żadna fantazja, to
jest po prostu coś, co dzieje się
rzeczywiście.
Albo jeszcze powiem panu, moja synowa w
ogóle w to nie wierzę i w ogóle się boi i
w ogóle nawet słuchać nie chce o tym. Ale
kiedyś do mnie właśnie jeszcze syn z
zagranicy dzwonił i mówi Mamo, już po pogrzebie męża
mówi mamo,
żonie się śniło, że
tata przyszedł, to znaczy teść, nie?
Przyszedł do niej i powiedział mówi wiesz,
mówi tutaj mam tak ładnie wygolone, nie?
A ona mówi jaki głupi syn! Mówi. Pokazywał
mi mówi bródkę pod wargami, że to ma tak
ładnie wygolone. A ja mówię tak, ma
wygolone, bo mówię. Ja mu kazałam, mówię,
jak go chowali, kazałam mu wygolić, bo on
nie lubił mieć pod wargami
zarostu, tylko lubił, żeby pod wargami
mówi ten taki kawałek, co tam zarasta
mężczyźnie pod wargami, a brodą mówi, żeby
mu wygolić. Ona mówi no właśnie.
Ona rano wstała i mówi tata był i mówił,
że ma ładnie wygolone bródki. Mówi taki
głupi sen, a ona tam mówię ja tak kazałam
wygolić, bo to.
No tak.
Zdarzają się też czasem znaczące. Zdarzają
się też czasem takie znaki z pozoru
śmichotkowe, śmichotkowe można powiedzieć.
Takie nic nieznaczące, nie? A jednak coś
znaczy.
No niby nic nieznaczące, a jednak no
można taką informację zweryfikować i
nabrać przekonania, że
nie wszystko to, co nam się wydaje, że
jest prawdą akurat takie jest. Ludzie mają
bardzo różne przekonania na temat życia
po życiu, że to nie istnieje.
Po śmierci po prostu znikamy, przestajemy
istnieć. No to takie małe anegdotki, takie małe,
takie małe z pozoru rzeczy mogą jednak
zmienić pogląd na ten temat.
Mhm. I powiem panu, że ja wtedy, od tego
czasu, mówiąc szczerze, zaczęłam tak
wierzyć, że coś jest, no bo nie można
powiedzieć, że nie ma.
Była to pierwsza z dwóch dosyć długich
rozmów, jakie odbyłem z bohaterką
dzisiejszego odcinka na początku listopada
2019 roku. Druga rozmowa aktualnie
jeszcze przechodzi obróbkę i oczywiście
ukaże się ona w którymś z kolejnych
odcinków podcastu "Mówią świadkowie" już
wkrótce. A dzisiaj już dziękujemy za
uwagę. Radio Paranormalium. Paranormalny
głos w Twoim domu. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.
Śledźcie ramówkę i zapowiedzi w newsach na
naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl, a także na naszym
profilu na Facebooku oraz na kanale na
YouTube w zakładce Społeczność. Tych
z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego
i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl . Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.