Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No,
ja do tej pory jestem w szoku, bo to się
nie zdarza często. Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy i jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
Radio Paranormalium rozpoczynamy
specjalny, dziesiąty już odcinek audycji
Mówią Świadkowie, czyli podcastu, który w
całości poświęcony jest na zaprezentowanie
i omówienie najciekawszych relacji ze
spotkań z Nieznanym, jakie docierają na
naszą redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie
Marek Sęk Ivellios. Dobry wieczór
państwu. Dzisiejszy odcinek będzie
szczególny z wielu powodów. Poświęcimy go
w całości na prezentację zapisu bardzo
długiej rozmowy ze słuchaczką, która
zachęcona piątym odcinkiem podcastu Mówią
Świadkowie, postanowiła podzielić się
swoimi licznymi paranormalnymi historiami
z całego swojego życia. Przypomnę tylko,
że w piątym odcinku zaprezentowaliśmy
rozmowę Damiana Treli z jednym świadkiem,
który przekazał całą serię wysoce dziwnych
zdarzeń. Ponieważ postanowiłem nie ciąć
zapisu tej rozmowy na kawałki, a jedynie
ograniczyłem się do usunięcia pewnych
elementów mogących umożliwić identyfikację
bohaterki dzisiejszego odcinka. Ten
odcinek, mówią świadkowie, będzie
wyjątkowo długi, bo potrwa prawie trzy
godziny. Zanim jednak przejdziemy do
prezentacji owej rozmowy, tradycyjnie
przypomnimy kontakty, pod którymi możecie
Państwo nadsyłać do nas swoje historie.
Nasze numery telefonów to stacjonarny
trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem. Trzydzieści
dwa siedemset czterdzieści sześć zero zero
zero osiem. Komórkowy i do SMS ów pięćset
trzydzieści sześćset dwadzieścia czterysta
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset
dziewięćdziesiąt trzy. W razie gdyby przy
naszych telefonach nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość wysłania SMS-a bądź
zostawienia wiadomości głosowej. Pozostałe
nasze kontakty to Skype:
Radio.paranormalium.pl.
Gadu-Gadu: trzydzieści sześć zero osiem
osiemdziesiąt zero dwa. Trzydzieści sześć
zero osiem osiemdziesiąt zero dwa. Można
nas także spotkać na Facebooku na
fanpejdżu Radia Paranormalium pod adresem
facebook.com/radioParanormalium bądź na
naszej oficjalnej facebookowej grupie.
Połączony jest z tym właśnie fanpejżem.
Czekamy również na wiadomości pod naszym
adresem e-mail: radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną
anonimowość. Tak jak już mówiłem,
dzisiejszy program wypełni bardzo długa
rozmowa ze słuchaczką, która zachęcona
piątym odcinkiem podcastu Mówią
Świadkowie, postanowiła podzielić się
swoimi licznymi, trudnymi do wyjaśnienia
historiami z całego swojego życia. Kobieta
ma obecnie dwadzieścia pięć lat i już
praktycznie od dzieciństwa doświadcza
różnych, powiedzmy paranormalnych zdarzeń,
włącznie z licznymi obserwacjami UFO,
często w towarzystwie innych osób, a także
zdarzeniami przywołującymi na myśl
wzięcia, spontaniczne wyjścia z ciała,
bliskie spotkania z dziwnymi istotami, w
tym z bedroom visitors i tak dalej. Po
niektórych takich zdarzeniach pozostały u
niej ślady na ciele oraz nieprzyjemne
objawy w postaci na przykład trudnego do
wyleczenia oparzenia. Co ciekawe,
słuchaczka wydaje się w jakiś sposób
przyciągać różne, nazwijmy to,
paranormalne nieprzyjemności do osób, u
których w danym momencie mieszka lub z
którymi łączy je jakaś więź emocjonalna.
Pozwolę sobie uprzedzić szanownych Państwa
słuchaczy, że w kilku miejscach w trakcie
rozmowy będzie słyszalny taki oto dźwięk
[szelest kartek], który to dźwięk będzie
stanowił taką dosyć osobliwą i właściwie
można powiedzieć typowo ivelliosową
cenzurę, bowiem w tych oto miejscach
pojawiła się nazwa pewnej organizacji oraz
nazwisko pewnego człowieka, które z
pewnych powodów postanowiłem z zapisu
rozmowy usunąć. Nasza słuchaczka w pewnym
momencie podczas rozmowy wspomniała o
właśnie tym człowieku, którego ostro
skrytykowała, za to, że ją totalnie
zignorował i w trakcie rozmowy z nią
zaczął jej wmuszać swoją wersję prawdy o
dobrych szarakach i ludziach będących dla
nich źródłem pożywienia, energii i tak
dalej. W połowie rozmowy z nim słuchaczka
postanowiła zakończyć konwersację i nie
dzielić się z nim swoimi pozostałymi
historiami. To niestety ze zrozumiałych
względów wzmogło niechęć naszej słuchaczki
do dzielenia się swoimi przeżyciami. I w
sumie to chyba dopiero podcast mówią
Świadkowie zachęcił ją do spróbowania
jeszcze raz się otworzyć, tylko że tym
razem przed.Z kimś budzącym u niej większe
zaufanie. Ogólnie rzecz ujmując, rozmowa
z bohaterką dzisiejszego odcinka była
bardzo długa i ciekawa, choć niewątpliwie
trudna. Słuchaczka tak sypała zdarzeniami
i robiła to tak szybko, że nie zdążyłem
sobie nawet porobić notatek. Wszystko
opowiadała w sposób bardzo pewny, tak że
ani przez moment nie odnosiłem wrażenia,
że jakieś fakty są na poczekaniu, że tak
to ujmę, do wymyśliwane. Jeśli czegoś
słuchaczka nie wiedziała, nie widziała,
nie czuła, to wyraźnie to sygnalizowała.
Ogółem wszystkie te zdarzenia dość mocno
odbiły się na kondycji psychicznej
słuchaczki. Opowiadała to Wszystko dość
rozemocjonowana, tak że w pewnym momencie
zaczęła płakać. Nasza słuchaczka jest
ogólnie bardzo wyczulona na różne
zdarzenia o trudnym do wytłumaczenia
charakterze. Być może owo wyczulenie
spowodowane jest jakimś traumatycznym
zdarzeniem z okresu dzieciństwa, które
spowodowało uruchomienie czegoś, co
potocznie można nazwać szóstym zmysłem.
Szczególnie zwracam uwagę w tym kontekście
poczyniona przez słuchaczkę uwagę
odnośnie pewnego zdarzenia z dzieciństwa.
Gdy miała około sześciu lat, doznała
nagłego i nie występującego u niej nigdy
wcześniej ataku gwałtownej paniki na widok
pokazanego w telewizji wizerunku tak
zwanego szaraka. Jeśli dobrze zapamiętałem
kolejność zdarzeń, to jakiś czas
wcześniej mama znalazła naszą słuchaczkę w
środku nocy, na środku jej pokoju, w dość
nieciekawych okolicznościach, ale o tym
opowie już swoim głosem bohaterka
dzisiejszego odcinka. Pewien wpływ na
większe otwarcie naszej słuchaczki na
zdarzenia paranormalne mogła mieć również
babcia, która opowiedziała naszej
słuchaczce pewne historie ze swojego życia
w czasie, gdy słuchaczka była jeszcze
małym dzieckiem. Bohaterka dzisiejszego
odcinka już od wielu, wielu lat poszukuje
jakiegoś wyjaśnienia tego, co ją spotyka.
Jak sama stwierdziła [cytat] "Za dużo mam
tego w życiu, za dużo czuję, za dużo
myślę". Na potrzeby podcastu dość mocno tę
rozmowę skróciłem. W szczególności zaś
usunąłem wszelkie elementy mogące
umożliwić identyfikację naszej słuchaczki.
Podobnie zresztą zrobiłem z wszelkimi
pojawiającymi się w dalszej części naszej
rozmowy wątkami, nazwijmy to pobocznymi.
Wspomnę jeszcze tylko, iż nasza słuchaczka
po zrelacjonowaniu wszystkich zdarzeń
stwierdziła w pewnym momencie [cytat]
"Czuję, że z jednej strony dobrze
zrobiłam. Chodzi o podzielenie się tymi
historiami z Radiem Paranormalium. Z
drugiej mam dziwne przeczucie, jakby miała
mnie spotkać jakaś kara za to, że to
Wszystko opowiedziałam". Słuchaczka ma
wyraźne opory przed poddaniem się hipnozie
regresyjnej, gdyż obawia się, że
zobaczenie czy przypomnienie sobie podczas
tej hipnozy na przykład wizerunku szaraka
może spowodować u niej trudną do
przewidzenia reakcję. Niezwykle
intrygującą sprawą przeżyć bohaterki
dzisiejszego odcinka zainteresował się
badacz Damian Trela. Być może w ciągu
najbliższych miesięcy zobaczymy na jego
blogu Czas tajemnic Blogspot.com jakąś
publikację na ten temat. Zanim przejdziemy
do zapisu rozmowy z naszą słuchaczką,
dodam jeszcze tylko, że odnoszę wrażenie i
taką też mam nadzieję, że ta rozmowa, jak
też wszystkie wyemitowane do tej pory
odcinki cyklu mówią świadkowie, bardzo
naszej słuchaczce pomogły. Inaczej
przecież czuje się człowiek, gdy zda sobie
sprawę, że takich nietypowych przeżyć
doświadczają też inni ludzie. No i że jest
gdzieś ktoś, kto potrafi wysłuchać tego
typu historii bez oceniania, osądzania, a
już w szczególności bez prób narzucania
jakichś swoich jedynie słusznych
interpretacji. A więc przejdźmy zatem do
wysłuchania zapisu rozmowy z naszą
słuchaczką.
Halo, dobry wieczór. Z tej strony Marek
Sęk Ivellios Radio Paranormalium.
Dzień dobry. Dobry wieczór, nawet nie wie
pan, jak się cieszę, że pan do mnie
zadzwonił i ten entuzjazm wynika z tego,
że śledzę was od tylu lat i w ogóle ja to
tak swoją drogą.
No przyszedł ten moment, żeby się
podzielić swoją obserwacją. Wreszcie.
Generalnie nie wiem w sumie, od czego mam
zacząć, bo to są obserwacje, które trwają
prawie całe moje życie i dotyczą właśnie
głównie Katowic. A teraz wyprowadziłam się
do Bydgoszczy i te rzeczy po prostu nie
mają miejsca tutaj na bydgoskim niebie, że
tak powiem. Więc nie wiem w sumie od
czego zacząć, bo teraz mam dwadzieścia
pięć lat. A to się dzieje, odkąd byłam małym dzieckiem.
To może, może zacznijmy od tego, co
pierwsze pani przychodzi w tym momencie?
Co by Pani chciała tak najbardziej opowiedzieć?
Znaczy najbardziej, to bym chyba chciała
opowiedzieć o tym, że ja generalnie bardzo
się boję tej tematyki. Może przez to, że
właśnie dziwne rzeczy działy się u mnie w
domu najpierw, a potem były obserwacje,
ale wolałabym bardziej skupić się na tych
obserwacjach niż na tym, co się działo u
mnie, bo sama do końca nie wiem, co to
jest. W sensie nie interpretuje się z
jakąś osobą porywaną czy coś takiego, ale
myślę, że obserwacje są bardziej ciekawe i
warte opowiedzenia, więc-
Może zaczniemy od tych właśnie obserwacji.
Miałam dwanaście lat, to było... Nie
pamiętam, który to był rok. W każdym razie
chodziłam wtedy... No jeszcze byłam przed
gimnazjum i chodziłam wtedy.
Dwanaście lat, to był rok 2006, jeżeli dobrze liczę.
Być może. Generalnie wtedy mieszkałam w
Katowicach i pamiętam, że wtedy miałam
duże problemy z kręgosłupem i jeździłam z moją mamą
do Mikołowa. Tam miałam rehabilitację i to
był okres, gdy kończyło się
lato i zaczynała się jesień. I
rehabilitację miałam od godzin wieczornych
osiemnasta, dziewiętnasta, dwudziesta,
dwudziesta pierwsza.No i pamiętam, jak
wyjechałyśmy z domu i niebo wtedy jeszcze
było dość jasne. To było takie... Już się
zbliżała ta jesień, wiadomo, ten kolor
słońca i tak dalej. Wiem, że wtedy niebo
było bardzo czyste. No i moja mama
prowadziła auto. Ja siedziałam z tyłu i
pamiętam, że przejeżdżałyśmy przez wiadukt
kolejowy, w sensie pod wiaduktem. Chyba,
chyba dobrze mówię. Nie wiem, czy się
dobrze wysłowiłam. W każdym razie
przejeżdżałyśmy pod wiaduktem i sytuacja
wyglądała tak, że ja od dziecka przez moją
babcię miałam już takie zaszczepione
interesowanie się w jakiś sposób ufologią.
Może to też właśnie wynikało od próby
wyjaśnienia tego, co się dzieje u mnie w
domu i w ogóle w rodzinie. No ale mniejsza
z tym. Generalnie to wyglądało tak, że
przejeżdżałyśmy przez wiadukt i w
momencie, kiedy wjeżdżałyśmy pod wiadukt,
zauważyłam przez okno po mojej lewej stronie
na niebie. I to było bardzo wysoko.
Niestety ja nie znam się tak jakby na
matematyce kompletnie i nawet nie potrafię
określić jaka to była wysokość. Mogę
jedynie przytoczyć, że tak jak wysoko
latają samoloty, które przewożą ludzi
gdzieś, w sensie przelatują.
Na takiej wysokości, na której
przemieszczają się samoloty. Takie
pasażerskie czy helikoptery?
Pasażerskie, nie helikoptery, pasażerskie.
I to była gdzieś taka wysokość. Wiem, że
wtedy były chyba też dwa odrzutowce gdzieś
w tle. Dalej, dalej, kawałek dalej sobie
leciały, więc miałam jakieś porównanie
obiektów, które widziałam. Obiekt był,
moim zdaniem, bardzo ogromny. W sensie--
to były trzy światła. Tylko czy one były
jednym obiektem? Czy one były osobnymi
obiektami? Nie mam zielonego pojęcia. W
każdym razie były to bardzo duże trzy
światła. Słońce zachodziło, więc może ono
je też tak oświetlało. W każdym razie nie
były to samoloty, dlatego, że stały
nieruchomo i nawet jeżeli ja się
przemieszczałam autem, to to było tak jak
księżyc — stoi po prostu nieruchomo i generalnie
na tle właśnie tego nieba nie było żadnych
chmur. To niebo było takie właśnie
niebiesko czerwonawe. Jechałyśmy właśnie z
moją mamą, ja to zobaczyłam i to były
takie światła, które były w bardzo dużej
odległości od siebie. To był taki trójkąt,
tylko że one miały tak daleką od siebie
odległość, że jakby to tak postawić na
ziemi, to, to mógłby być wielki. To
mogłoby być coś, co było wielkości na
przykład domu albo ciężarówki. I to było na niebie
i też tak świeciło. I jak przejechałyśmy
przez ten wiadukt, to, to się tak jakby
ruszyło równo. Każde światło równo, tak
jakby to był jeden obiekt, którego nie
było widać połączony trzema właśnie takimi
światłami. Tak, trójkąt tak mi się to
kojarzy. No to, to się zaczęło ruszać w
lewą stronę i to tak jakby
to nie był żaden dźwięk ani nic takiego. W
sensie wokół nas nie było wtedy żadnych
aut, bo ta akurat spokojna okolica była,
gdzie my przejeżdżaliśmy. Tam domki
mieszkalne były i tak dalej. No i
generalnie, gdy przejeżdżałyśmy pod tym
wiaduktem, przejechałeś na tą drugą
stronę, to się wtedy ruszyło i ja wtedy
krzyknęłam do mojej mamy, w sensie
powiedziałam jej, że "mamo, zobacz, coś
jest na niebie", prawda? Czy to jest UFO?
No bo już wiedziałam, co to za pojęcie. Od
czwartego roku życia się tym interesuję,
więc moja babcia to już tam tyle książek
mi przeczytała na ten temat. No i
generalnie moja mama zwróciła na to uwagę,
ale była bardzo zmieszana. Nie wiedziała
w sumie, co ma powiedzieć. Ja to
obserwowałam jeszcze do momentu, kiedy mi
to znikło za horyzontem, bo potem
skręcałyśmy w lewo, ale za taki lasek
jakby mały, który tam kiedyś rósł i
dopiero potem, jak byłam starsza, został
wycięty, bo to było w stronę Mikołowa. No
i to mi znikło potem z oczu. Więcej tego
nie widziałam, ale od tamtej obserwacji
przez dwa tygodnie miałam wrażenie, że
coś za mną chodzi. W sensie kątem oka
widziałam jakiś cień, który co chwilę
znikał i zaczęłam się wtedy chyba bardzo
bać. Tak, tak, tak, tak, pamiętam to.
Potem nie widziałam żadnych takich rzeczy
i dopiero jak byłam troszeczkę starsza,
miałam wtedy piętnaście, szesnaście lat.
Gdzieś tak, tak na przeciągu października
była taka sytuacja, że
wieczorami, żeby poradzić sobie ze
strachem, z którym walczę od dziecka,
czyli potworny lęk przed ciemnością,
spędzałam długie wieczory, nawet zimowe,
na dworze, u mnie w sensie na podwórku,
ponieważ miałam tam huśtawkę i słuchałam
muzyki. Siedziałam tam, próbowałam walczyć
z ciemnością. Niestety do dzisiaj
panicznie boję się ciemności. Nie jestem w
stanie opisać w sumie skąd wziął się ten lęk.
No ale dobrze, to za chwilę. Po prostu
najpierw te obserwacje. W każdym razie
była taka sytuacja, że huśtałam się wtedy
nie pamiętam, co to był za miesiąc. Wiem,
że to była wiosna. Wtedy miałam właśnie
piętnaście, szesnaście lat. To już jest
tak. Ten przełom był, yyy
wiem, że była wiosna, wiem, że się
huśtałam na huśtawce i wiem, że zobaczyłam
na niebie bardzo jasny obiekt i on był
zawieszony tak samo wysoko, jak większość
samolotów właśnie, czy to pasażerskich,
czy innych, ale nie helikopter. I on był
zawieszony nad moim domem. On był bardzo
wysoko. Ja myślałam, że jest to gwiazda,
bo to było o takiej wielkości jak gwiazda.
W pewnym momencie to się zaczęło
powiększać i znikło. I od tamtego roku, w
sensie tamtego wieku, właśnie jak miałam
te piętnaście, szesnaście lat, gdy
zaczynał się okres wiosenny lub zimowy,
właśnie październik, tak jak wcześniej
powiedziałam, czy tamte okresy właśnie
wiosna lato. Bardzo często widywałam takie
obiekty. One się poruszały bardzo szybko,
zmieniały tor
swojego lotu bardzo szybko w górę, w dół,
na bok, znikały. Był błysk na przykład. I
nagle obiektu nie było. Widziała to też
cała moja rodzina, ponieważ oni bardzo
często grillowali na dworze do późnych
godzin nocnych i też wołali mnie i mówili:
"co to jest?" Tym bardziej że ja w domu
byłam osobą, że tak powiem, obsypaną tym
tematem. Zawsze, zawsze kojarzyły mi się
te, te kule latające z takimi, nie wiem,
jakimiś takimi kulkami okrągłymi. Tylko
tak mogłabym, mogłabym to nazwać. W sensie
takie kulki, które po prostu lecą i
znikają, a że niedaleko mnie, w sensie, no
dość duży kawałek jak się jedzie autem
czy tam autobusem, ale niedaleko mnie
znajdują się Pyrzowice. Dobrze chyba
mówię? Tam jest lotnisko w Katowicach,
więc ja od dziecka byłam tak jakby
obeznana z tym, jak wygląda samolot.Tak
wygląda odrzutowiec. Dzisiaj się boję
dźwięku samolotów, nawet nie wiem
dlaczego. W każdym razie to na pewno nie były samoloty.
Chyba mieszkając przez taki długi okres
czasu w pobliżu lotniska, to chyba każdy
by się bał po pewnym czasie, mi się tak wydaje.
Tak, w każdym razie no tych obiektów było
bardzo dużo i potem miałam taką sytuację,
że miałam bierzmowanie i bierzmowanie
miałam w momencie, kiedy zaczynał mi się
koniec gimnazjum. I to była taka sytuacja
bardzo dziwna i tu się zrobią straszne
rzeczy, że tak powiem. W sensie one były
zawsze straszne, ale to, co się działo
później było coraz gorsze
i to już tak z obserwacji mogłabym przejść
nawet do tego, co się działo u mnie w
domu. Ale generalnie jeszcze w temacie obserwacji
— sprawa wyglądała tak, że gdy miałam
bierzmowanie, no to wieczorami miałam
spotkania na bierzmowanie. Ja jestem
osobą, która generalnie nie jest
chrześcijanką, ale zawsze chciałam mieć
trzecie imię, a cała moja rodzina była po
bierzmowaniu, więc stwierdziłam, że dobra,
będę chodzić na bierzmowanie. Chodziłam
na bierzmowanie z moimi koleżankami, które
mieszkały na tej samej ulicy jak ja,
tylko kawałek dalej, jedna za rogiem i tak
dalej. A kościół był ode mnie jakieś, nie
wiem, pięć domów dalej chyba? Tak bym
powiedziała na równoległej ulicy. No i
sprawa wyglądała tak, że o 18 mieliśmy te
spotkania, czasami o 19, czasami było o 20
i zawsze trwały do 21.
I była taka sytuacja i na to akurat wtedy
miałam bardzo dużo świadków, tylko nie mam
kontaktu z tymi osobami już. Może bym
gdzieś znalazła po prostu ten kontakt,
może by to nawet pamiętały. Była taka
sytuacja, że wracałyśmy około 20:00, 19:00
do domu, bo to byłam ja, moje koleżanki,
to były trzy moje koleżanki. No i
byłyśmy wszystkie w tym samym wieku, bo
chodziłyśmy wtedy do tej samej klasy. No i
szłyśmy sobie. Był to okres przed świętami Bożego
Narodzenia albo po świętach Bożego
Narodzenia. No gdzieś to był okres taki
właśnie zimowy albo jesienny. Nie mogę
sobie dokładnie przypomnieć, czy to było
przed świętami, czy to było po świętach,
ale śniegu wtedy nie było w ogóle, on już
się stopił. Z tego, co pamiętam, to była
taka zima bez śniegu trochę. No i niebo
było bardzo zachmurzone, ale nie było
księżyca i pamiętam, że wracałyśmy wtedy
do domu z tego kościoła. Wracałyśmy
właśnie tą ulicą, na której mieścił się
kościół. Mój dom był właśnie na, na
tej drugiej ulicy i musiałam przejść przez
takie bardzo duże pole, które obecnie w
Katowicach właśnie jest zabudowane. I tam
jest jakaś firma, jakiś parking. Nie można
tam już przejść, chyba że ktoś się będzie
przedzierał przez pokrzywy. No ale
wcześniej to było puste pole, bardzo duże,
bardzo duże puste pole. I pamiętam, że
wtedy ja zauważyłam na niebie coś bardzo
dziwnego i pierwszy raz to w życiu
widziałam. I w ogóle chyba w temacie
ufologii pierwszy raz się z tym spotkałam.
Jeżeli miałabym to podpiąć pod temat ucho logiczny
— były chmury i za chmurami były bardzo
duże dwie jasne kule, które się poruszały
z taką prędkością, że oświetlały całe
chmury. Ja stanęłam jak zryta. Moje
koleżanki popatrzyły na mnie.
Powiedziałam: patrzcie sobie do góry. I
one stanęły. Popatrzyły na to, co się
poruszało bardzo szybko
i chmury się wtedy przemieszczały, bo to
były takie chmury, które się
przemieszczały w sensie, no gdzieś wysoko
musiał być wiatr. No i te chmury się jak
przemieszczały, trochę przemieszczały,
przemieszczały i w pewnym momencie jedna z
tych kul tak jakby została odsłonięta
przez jedną z tych chmur. Moje koleżanki
zaczęły drzeć się w niebo głosy. Ja stałam
jak zryta. Ja nie wiedziałam w ogóle co
się ze mną dzieje, dlaczego ja stoję,
dlaczego ja nie uciekam. Nie mam pojęcia,
co się ze mną dzieje. I teraz tak o tym
mówię — wraca mi potworny, paniczny lęk,
który czułam wtedy i który czułam za
każdym razem, kiedy byłam starsza i takie
rzeczy się działy. Czyli nie czuję stresu,
ale zaczynam się trząść i zbiera mnie na płacz.
Nie mogę tego wyjaśnić. Nie wiem co to
jest. W każdym razie.
Czy rozmawialiście może jakoś jakiś czas
później, po tej obserwacji, po tym
wydarzeniu może jakieś doszłyście do
jakichś spostrzeżeń, jakichś wniosków, co to mogło być?
Nie ja w ogóle nie chciałam na ten temat
rozmawiać. Tylko ja byłam z całej grupy
moich znajomych jedyną osobą, która się
interesowała ufologią. Czytałam bardzo
dużo książek, czy to zagranicznych, czy
to, czy to polskich. Oglądałam różne
programy i tak dalej. I w jakiś sposób
byłam obeznana z tym tematem, szczególnie,
że moja babcia mnie tego nauczyła, tak
jak wcześniej wspomniałam. Ale moje
koleżanki nie chciały ze mną na ten temat
rozmawiać. One się po prostu bały i to
była taka sytuacja, że one uciekły ode
mnie. Zostawiły mnie na chodniku samą, w
środku tam tej ciemności i przed tym
polem. I te kule dalej tam były. One
bardzo szybko latały i w pewnym momencie
one zgasły. I ja weszłam na te pole, bo
musiałam przejść przez to pole, żeby pójść
do domu. I stałam na tym polu chyba z
dziesięć minut dobrych i czekałam, aż to
się drugi raz pojawi. Nie pojawiło się.
Poszłam do domu. Jezus Maria, ale się
trzęsę teraz jak panu to opowiadam, nie?
Okropne, bo to wraca po prostu do mnie wszystko.
Rozumiem.
I generalnie wróciłam wtedy do domu. No i
przez bardzo długi okres czasu nic się nie
działo. Te kule tam, w sensie te mniejsze
kule, które się tak poruszały wolniej niż
to, co wtedy widziałam, pojawiały się
dalej. Cały czas już byłam do tego
przyzwyczajona. No i dobra, i teraz
wchodzą takie rzeczy bardzo nieprzyjemne
dla mnie i myślę, że powinnam się cofnąć
do wieku, jak miałam właśnie cztery lata.
Ponieważ jak miałam cztery lata byłam
osobą, która nie bała się ciemności i od
właśnie czwartego roku życia boję się
ciemności, ponieważ kiedyś w nocy
obudziłam się
sama w pokoju
i zobaczyłam coś, co stoi u mnie w pokoju
przed moim łóżkiem. To było jakieś nie
wiem, nie wiem, nie wiem co to było. W
sensie to nie wyglądało jak jakiś tam opis
typowego szaraka czy nie wiadomo kogo, tylko-
To było takie jakby bezkształtne coś, tak?
Tak, tak, bezkształtne. I to były trzy czy
cztery takie istoty. I słyszałam wtedy
dźwięki buczenia. I ja od dziecka mam
tak-- Jezus Maria, dobra, bo ja zaraz
wpadnę w jakąś panikę, ponieważ ja od tego
czwartego roku życia choruję na nerwicę
lękową i już się leczyłam psychiatrycznie
tysiące razy. Po prostu byłam na
terapiach, na psychotropach, na wszystkim,
czym mogłam być. Nic się nie da z tym
zrobić. Nic. Jeden z psychiatry,
psychiatrów, którzy mnie tam diagnozowali,
chciał nawet poddać mnie tej hipnozie
takiej co przypomina sobie człowiek
pamięć, ale nie zgodziłam się na to.
Tak, hipnoza regresyjna.
Tak, tak, gdybym, gdybym-- wie pan co?
Gdybym ja się cofnęła w czasie i naprawdę
bym sobie coś przypomniała i nie byłaby to
moja wyobraźnia i zobaczyłabym wtedy, że
widziałam jakiegoś szaraka. Pan mi wierzy,
ja mam zawał na miejscu, ja tego nie
przeżyję po prostu. I
dobra, wracając — wtedy miałam cztery
lata. Widziałam te postacie, słyszałam
jakiś dziwny buczały dźwięk. Nie wiem
czemu kojarzyło mi się to strasznie z
uderzaniem czegoś metalowego o metal.
inaczej nie zasnę, ponieważ ja cierpię na
wiem, że wtedy była taka sytuacja, bo ja
od dziecka właśnie śpię w puchowej
kołdrze. W sensie musi to być puch,
bezsenność, na tą nerwicę lękową. Jestem
osobą bardzo schorowaną. Teraz mi wyszło,
że mam jakąś wadę genetyczną. W ogóle nie
wiem, o co chodzi. Nie wiem czemu słyszał
Pan o czymś takim. To się nazywa EBS. Nie
potrafię tego wymówić. To jest wada
genetyczna polegająca na tym, że organizm
nie przetwarza włókien kolagenowych tak,
jak powinien. W sensie nie wytwarza tego
białka i człowiek rodzi się stary, a im
jest starszy, młodnieje.
A to tego jeszcze-- o czymś takim jeszcze
nie słyszałem. To się tak nazywa EBS?
EBS i są różne rodzaje. To się nazywa
choroba Ehlersa-Danlosa. Czy chyba jakoś
tak się to wymawia? W każdym razie
na dziewięćdziesiąt dziewięć procent ja na
to choruję i dopiero w tym roku zaczęłam
być dokładnie dodiagnozowana, ponieważ od
roku nie potrafię normalnie chodzić i
jeżdżę tak jakby na wózku czasami. W
sensie to zależy jaki mam dzień
i to ta diagnoza wyjaśniałaby wszystkie
rzeczy, które się ze mną dzieją. To chodzi
o to, że ja jestem sprawna umysłowo w stu
procentach, ale fizycznie nie mam
kolagenu, który powinnam mieć i moje stawy
mogą się wygiąć
w drugą stronę, nie,
że tak powiem i układ pokarmowy cierpi, i
serce, i tak dalej. I ja jestem na to
wszystko chora generalnie, no i układ
nerwowy też. Dlatego mogę mieć tak wysoki
poziom nerwicy. No ale wracając — miałam
te cztery lata. Spałam wtedy w tej
pościeli, widziałam to przed sobą. Wtedy
miałam łóżko naprzeciwko drzwi
harmonijkowych do mojego pokoju w
Katowicach. Tam, gdzie mieszkałam z
rodzicami, z moimi dziadkami, z psem,
ponieważ nie mam rodzeństwa. I sprawa
wyglądała tak, że ta puchowa pościel. Wie
pan, jak wygląda puchowa pościel? Ona jest
taka falowana. Wtedy ja leżałam na środku
łóżka. Wszystko wokół mnie było
całkowicie gładkie, tak jakby ktoś położył
obrus, a ja bym leżała pod tym obrusem.
Ale to był dalej mój pokój.
Tak jakby ktoś tę pościel jakby no wyprasował.
Wyprasował, coś takiego. Pamiętam, że
darłam się wniebogłosy, ja się tak darłam
i krzyczałam, żeby moja mama do mnie
przyszła. Normalnie, nie no, cała moja
rodzina, właśnie to jest najdziwniejsze.
Moja rodzina słyszała ten krzyk, ale nikt
do mnie do pokoju nie przyszedł. Nie mogę
tego wyjaśnić. Wszyscy pamiętają w domu to
wydarzenie. Mój ojciec. Mój ojciec jest
generalnie alkoholikiem. Moja mama to
pamięta. Moja babcia i mój dziadek. Nikt
wtedy do mnie nie przyszedł. A to jest
najdziwniejsze w tym wszystkim. Z tego
łóżka za mną z tyłu wyłoniła się moja
mama. Przytuliła mnie i tu się urywa mi
film. Nie pamiętam nic więcej.
Potem była taka sytuacja, że miałam sześć
lat i od tego właśnie wydarzenia zaczęłam
bać się ciemności. Ale jeszcze rodzice
próbowali mnie zmusić do tego, żebym spała
w ciemności. Miałam sześć lat
i już się wtedy jako dziecko nauczyłam
patrzeć na zegarek. Obsesyjnie patrzę na
zegarek, które są godziny
i generalnie zasypiałam se do dwudziestej
pierwszej jako małe dziecko. Sprawa
wygląda tak, że właśnie miałam te sześć
lat. Nie pamiętam, jaki to był w ogóle
okres, czy to była wiosna, jesień, lato,
zima? Nie wiem. Wiem, że miałam sześć lat.
Wiem, że była godzina dwudziesta trzecia,
o dwudziestej trzeciej się obudziłam.
Chciałam pójść po moją mamę do pokoju.
Obudziłam się, podniosłam się na łóżku,
zobaczyłam coś i film mi się urywa. Nie
pamiętam zupełnie nic. Moja mama znalazła
mnie nieprzytomną o drugiej w nocy. Ja za
przeproszeniem zarzygałam cały pokój jako
sześcioletnie dziecko. Podczas tego utraty
przytomności nikt nie wie, co się ze mną
wtedy stało. Nie wiedzą, czy ja byłam w
mieszkaniu, czy ja nie wiem, leżałam na
ziemi, czy ja leżałam na łóżku. Znalazła
mnie na łóżku moja mama. Ona do mnie po
prostu sama wtedy przyszła. I dlaczego
teraz wspominam o mojej mamie? Ponieważ
moja mama, gdy była w ciąży, to był gdzieś
tak może ósmy, siódmy miesiąc. Mówiła mi,
że miała taką sytuację w tamtym
mieszkaniu, że obudziła się w nocy
i coś stało czarnego przy jej łóżku. Była
sparaliżowana, nic więcej nie pamięta. A
potem urodziłam się ja. No i generalnie
kontynuując tą całą moją historię, wracamy
teraz do moich obserwacji. Widziałam-
Przepraszam bardzo, ja mam takie pytanie,
właściwie całą serię pytań, ale może
zacznę od pytania odnośnie tego zdarzenia
z tymi bezkształtnymi istotami. Czy udało
się Pani jakoś zarejestrować, jakiś
kształt, jakieś ruchy tych istot?
Nie, to było tak, jakby taki duch przede
mną stał. W sensie ja jestem typem
człowieka, który tak jakby ma postrzeganie
trochę wyżej. W sensie mam coś takiego
jak na przykład sny prorocze. Jeżeli coś
ma się złego stać w moim życiu, to śni mi
się cały opis tej sytuacji, gdzie się to
stanie, o której godzinie, co się stanie,
kto do mnie zadzwoni, kiedy, jak i gdzie.
I jestem do tego przyzwyczajona całe moje
życie. Tak samo ma moja babcia. Ale nie
widzę żadnych duchów, nie widzę żadnych
demonów, nic takiego nie widzę, nie
interesuję się takimi sprawami, nie
wywołuję duchów ani nic takiego. Jedyne,
do czego mogę to przyrównać, to wtedy
widziałam to dym. Tylko że wiem, że były
cztery istoty, nic więcej.
A czy czuła pani od tych istot jakieś
energie, jakieś fluidy, jakieś cokolwiek?
Nie, ale za każdym razem, kiedy do dziś
dzieją się takie rzeczy w moim życiu,
czuję potworny, paniczny, paraliżujący
lęk, który po prostu mnie zabija. Więc
myślę, że gdybym widziała, że jest to taki
typowy szarak, po prostu zeszłabym na
zawał. Dlatego że właśnie od dziecka,
teraz, kontynuując dalej tą całą historię,
zanim jeszcze wrócę do znowu okresu
gimnazjalnego, co się stało, że w ogóle
wkapałam się, że tak powiem, że istnieje
coś takiego jak UFO? Gdy miałam te sześć
lat, po tych sytuacjach, kiedy miałam te
cztery lata i widziałam te dziwne istoty,
w sensie te dymy, tak, że tak powiem. A
potem miałam sześć lat i moja mama
znalazła mnie nieprzytomną i za
przeproszeniem zarzyganą.Eee, w pokoju. To
sprawa wyglądała tak, że jadłam sobie z
moimi rodzicami, właśnie w wieku sześciu
lat to już było, nawet przeciągu siedmiu
lat. Jadłam sobie obiad w pokoju i wtedy,
w tamtych latach leciał ten stary
program amerykański o rzeczach
paranormalnych. To się nazywało
Paranormalne Borderline, na polski
przetłumaczając to Paranormal Borderline.
Jakoś tak to się nazywało. To taki facet
prowadził, taki Amerykanin. I tam była
taka sytuacja właśnie opisana w tym
programie. Bardzo dobrze to kojarzę, bo
się tym interesuję. Jak w Brazylii rozbiło
się UFO i uciekły jakieś trzy istoty. W
sensie, że szaraki z czerwonymi oczami
miały te wypustki na głowie. Może pan kojarzy?
No kojarzę taki przypadek chyba w
Virginii, jeżeli dobrze pamiętam.
Właśnie było tam i tam potem znaleziono
nieżywą och, jakiś kawałek ucha, coś tam.
Dobra, w ogóle zejdźmy z tego tematu, bo
ja zaraz zejdę, nie mam taki lęk, że już
się zaczynam dusić po prostu powoli, ale
nie biorę żadnych psychotropów ani nic, bo
te leki zniszczyły mi życie, a nie
powinnam tego w ogóle przyjmować przy
chorobie genetycznej. Więc. No wracając na
nic się nie leczy obecnie poza
stawami, które mam schorowane i układem
pokarmowym. Gdyby pan chciał jakieś nie
wiem, wyniki badań, że nie Jestem
schizofrenikiem czy coś takiego, to zawsze
mogę pokusić się o pójście do psychiatry,
ponieważ zależy mi na tym, żebym była
poważnie potraktowana w tym, co mówię, bo
otworzyłam się, a jest mi dość ciężko. Już
raz się otworzyłam przed ufologiem
i mam wrażenie, że chyba zostałam trochę
zlana. Ale to jest tylko moje wrażenie. To
może być tylko moje wrażenie. W każdym
razie wracamy teraz tak jadłam sobie z rodzicami obiad.
No i było to właśnie ta sytuacja z tej
Wirginii, że tak ustalmy, że to było to. I
pokazali rysunek tego szaraka z tymi
czerwonymi oczami. Pan mi wierzy. Ja się
zaczęłam drzeć normalnie, jakbym nie wiem,
jakby mnie ktoś wrzątkiem oparzył.
Zaczęłam się drzeć.
Tak jakby to jakoś obudziło jakieś
podświadome wspomnienia z czegoś z przeszłości.
Tak jakby coś normalnie we mnie. Nie wiem,
nie wiem. Po prostu myślałam, że zejdę.
Moi rodzice nie wiedzieli, co się ze mną
dzieje. Od tego momentu, jak słyszałam
słowo UFO, to zawał. Nie. I jak widziałam
gdzieś jakąś tam rekinę, szaraka czy coś w
tym stylu, to po prostu zawał. Normalnie
zaczęłam po prostu potrafiłam krzyczeć,
jakby mi pan do dzisiaj nie wiem. Nagle,
nagle by mi pan teraz zdjęcie szaraka
pokazał, to ja już na statek przytomności
nie wierzę. Do dzisiaj takie coś mam i
chodziłam z tym po psychologach,
psychiatrach i po nawet neurologach, bo ja
nie wiem co to jest. Ja chcę się tego
pozbyć, to mi utrudnia życie i
funkcjonowanie. Wszyscy sobie z tego robią
jaja. No ale dobra, no co mogę więcej
powiedzieć? No, no tak, tak społeczeństwo
funkcjonuje. No i generalnie teraz tak
wracamy do tych czasów. Właśnie po tym
spotkaniu tam z tymi moimi koleżankami, to
te kule latały. Ja już byłam po
bierzmowaniu, to była druga klasa
gimnazjum.
To była zima i
pamiętam, że obudziłam się przed trzecią w
nocy. A ja od tego momentu, jak miałam te
sześć lat, śpię przy świetle do dzisiaj.
Mam dwadzieścia pięć lat, nie? Śpię przy
świetle. Super. No i generalnie.
No ja też dosyć długo, przez długi okres
spałem przy świetle, także no jeszcze może
już nie, nie do dwudziestu lat, ale ja
też. Też mi się zdarzało jeszcze kiedyś
bardzo często.
Ja nie potrafię, bo jak ja sobie pomyślę,
że mam coś zobaczyć, to już po prostu
nie mogę, po prostu. Teraz mieszkam z moim
narzeczonym, mam osobny pokój ze względu
na problemy z moim zdrowiem, ponieważ nie
potrafię spać z nikim w jednym łóżku, ani
w jednym pokoju. Jest to dla mnie potworny
problem i to też trochę mi wpływa na
lęki, bo nikogo przy mnie nie ma. No ale
generalnie dobra. Miałam wtedy nie wiem
ile lat. No dalej chyba szesnaście wtedy
miałam czy piętnaście, szesnaście miałam
chyba siedemnaście miałam jak poszłam do
technikum, więc wtedy musiałam mieć już
szesnaście albo dalej piętnaście. No w
każdym razie było to już po bierzmowaniu.
I teraz tak obudziłam się i coś kazało mi
tak podejść do okna na
korytarzu, bo miałam taki bardzo długi
korytarz i na końcu był taras i na ten
taras prowadziło takie bardzo duże przeszklone okno
w moim rodzinnym domu. Coś kazało mi
podejść do tego okna. Nie wiem dlaczego.
Dlatego, że ja się budzę bardzo często
w nocy, żeby się wysikać i budzę się o
określonych godzinach. I zawsze jest to
godzina pierwsza, druga, trzecia. Po
prostu nienawidzę tych godzin. Jak widzę
na zegarku, że jest druga to zaraz lęk i
panika. Nie wiem skąd się to w ogóle u
mnie wzięło, bo ja się w ogóle
dowiedziałam o yy, że tak powiem, tych
nocnych gościach, to się dowiedziałam
dopiero jak skończyłam gimnazjum. Nie
wiedziałam, że jest w ogóle taki przypadek
ufologii, więc to już potem dostałam na
głowę. Pomińmy to. W każdym razie.
Z tymi godzinami to dosyć sporo ludzi ma
także patrzą na zegarek i zawsze wskakuje,
że tak powiem, jakaś taka regularna godzina.
Także tak, tylko u mnie właśnie te godziny
wywołują potworny lęk. Też nie wiem dlaczego.
Coś musiało się coś, coś się musiało stać
chyba w przeszłości, że, że pani jest tak
wyczulona na te równe godziny.
Nie wiem, ale jak byłam dzieckiem, to
chyba wtedy się zaczął ten, że tak powiem,
hardcore w moim życiu, bo to co się
działo później to już jest, to się nadaje
na jakiś nie wiem, hipnozę jak Boga
kocham. Dobra, miałam te piętnaście lat,
była ta zima, poszłam do okna, podeszłam
do okna, odsunęłam żaluzje, które tam
były. Była wtedy zima. Było bardzo dużo
śniegu. Pamiętam to chyba jedna z takich
zim, które się potem nie powtarzały. No i
tak nad domem sąsiada, który jest naprzeciwko tarasu.
Na tle w ogóle nieba z chmurami, bo nie
było wtedy odsłoniętego nieba, nie było
też księżyca, było niebo z chmurami. Był
obiekt. Ten obiekt to było takie kółko,
które się kręciło. Wie pan, jak wygląda,
jak się ładują filmiki na YouTubie, co
nie? Te takie Tak.To w środku te kółko
było puste i było widać niebo dalej. A to
takie jakby buforowanie, które się kręci.
To było coś takiego, jakby ktoś zaczął kręcić
zimnym ogniem — to się tak nazywa? No
zimne ognie są w Sylwestra. W sensie, że
to takie to wygląda. No to wiesz-
To takie rozbryzgujące się maleństwo, tak?
Tak, tak, tak. I to się tak kręciło bardzo
wolno, to się kręciło i to się kręciło,
kręciło. I nagle obok mnie stoi mój
ojciec. Patrzę na niego, on patrzy na
mnie, ja mówię: "Co ty tu robisz?" On
mówi: "Nie wiem". Ja mówię: "Co to jest?"
I pokazuję mu na te-- palcem na to coś za
tym oknem i poleciały mi łzy. Nie czułam
wtedy żadnego lęku, tylko czułam wtedy to,
co czuję teraz. Czyli nie czuję stresu
nerwicowego, ale się trzęsę i mam
dreszcze. I chciałem się płakać. I patrzę
na to wtedy przez to okno i pokazuję
mojemu ojcu. Co to jest? On mówi: "Nie
wiem, co to jest". Ja mówię: "Przynieś
aparat". On mówi: "Nie pójdę po aparat".
Ja mówię: "To ja pójdę". Poszłam do pokoju
rodziców. Mama spała jak zabita. Wzięłam
aparat, a mój ojciec ma coś takiego jak
ja, czyli manię ładowania laptopów,
aparatów, telefonów w nocy, żeby wszystko
było naładowane cały czas. I on ten
aparat, nasz stary aparat, który dalej
jest w domu, ładował poprzedniego dnia,
ponieważ przegrywał zdjęcia na laptopa
z wakacji.
Mhm.
I teraz tak. Okazało się, że aparat jest
rozładowany i w ogóle nie ma baterii. Nie
wiem, jakim cudem. Nie wiem, jakim cudem,
bo byłam świadkiem tego, jak mój ojciec
tego poprzedniego dnia. W sensie zanim
była noc, ładował ten aparat i jeszcze
wtedy klnął, bo on jest cholerykiem, on
jest nerwitą, on jest alkoholikiem. On
jest po prostu diabłem w ludzkiej skórze,
zniszczonym przez życie. Klnął na ten
aparat jak szef i mówił, że "Jezu, tego
się nie da załączyć! Boże kochany!" A
potem aparat działał, bo się okazało, że
nie podpiął kabla tam, gdzie miał podpiąć.
Chodzi o USB. No i
aparat był rozładowany. Ja odłożyłam aparat.
Ale ojciec, ojciec
nie przypominał sobie, żeby wyciągał baterie z aparatu?
Nie. Nic nie przypominał sobie. On te
baterie zawsze w aparacie miał. Wszystko
miało być zawsze na tip top, nic nie miało
być wyciągnięte. Nigdy w życiu. Mój
ojciec do dzisiaj ma taką manię jak-- on
ma coś takiego jak nerwica natręctw, że on
musi pewne rzeczy wykonywać. Dlatego
właśnie, chociażby mam podejrzenie choroby
genetycznej, ponieważ mój ojciec przy EDS
może być nosicielem, ale może nie być
chory, a ja, że się urodziłam kobietą,
czyli z chromosomem X aktywuje się
choroba. Więc mój ojciec ma bardzo podobne
symptomy i objawy do mnie. Tylko, że ja
choruję, a on nie. Ale jestem zdrowa
psychicznie, więc taka zawiła sprawa. Ale
muszę o tym wspomnieć, bo wydaje mi się to
ważne. W każdym razie. No było
rozładowane to urządzonko. Ja stałam przed
tym oknem wtedy, bo znowu wróciłam,
odłożyłam aparat, a mój ojciec powiedział
takie słowa: "Lepiej będzie, jeżeli
pójdziesz spać". Ja nie wiem, czy on to
pamięta, bo ja z nim w ogóle nie
rozmawiam. W sensie mam jakiś tam kontakt,
ale on mnie wyzywał, zniszczył mi życie w
pewnym sensie, więc staram się nie
utrzymywać z nim kontaktu, odkąd mieszkam
w Bydgoszczy z moim narzeczonym. No i
generalnie dobra, no stałam przy tym oknie
dalej, on poszedł do pokoju. Ja nie
wiedziałam, co mam zrobić. Niech mi pan
wierzy, stałam, a to się dalej kręciło,
nie? Na tym niebie. Ja nie wiem, co ja
wtedy czułam. Nie wiem, co ja w ogóle w
głowie miałam. Ja nawet nie wiem, czy ja
się byłam wysikać w tej łazience. Nic nie
wiem po prostu. Wróciłam do łóżka i
zaczęłam wydzwaniać jeszcze z mojego
starego telefonu Sony Ericsson. To był O
Jezu, jaki to był stary telefon! Zaczęłam
wydzwaniać do mojej wtedy byłej już
przyjaciółki, z którą nie mam kontaktu. To
była jedna z tych osób, która była
świadkiem tych kul trochę wcześniej. No i
generalnie tak dzwonię do niej, nie
odbiera telefonu, no bo chciałam, żeby
wyszła po prostu na zewnątrz i żeby to
zobaczyła, to coś, co ja widzę.
No, ale nie odebrała telefonu. I teraz
koniec. Nic nie pamiętam, film mi się
urywa. Nie wiem, co się stało. Czy ja
poszłam spać? Czy ja poszłam się wysikać?
Czy ja poszłam do okna? Nie wiem. Nic nie
pamiętam. Niech mi pan wierzy. Nie
pamiętam. Po prostu nie pamiętam. Nie
wiem. Po prostu nie wiem. Jak próbuję
sobie przypomnieć. Czarna dziura, nie? No
i dobra. Potem jakoś chyba doszłam do
siebie. Nie pamiętam dalej. Wiem, że potem
były kolejne wakacje. To było przed
właśnie trzecią klasą gimnazjum. Były te
wakacje. I teraz kolejna dziwna sytuacja.
Przyjechałam nad morze z moimi rodzicami.
Mieliśmy jeden pokój. Jezus Maria,
tragedia. Nienawidzę, nienawidzę spać z
moimi rodzicami w jednym pokoju. Ja w
ogóle ich nie lubię. Ale generalnie
mieliśmy wtedy jeden pokój, ponieważ ja w
Bydgoszczy generalnie mam rodzinę, więc
pojechaliśmy do Bydgoszczy, zabraliśmy
kuzyna, ciocię, wujka, pojechaliśmy nad
morze. Nie pamiętam, gdzie to było. Może
to były jakieś Dępki? Chyba Dępki.
Być może to były Dąbki. Pamiętam, bo też
mi się skojarzyło mi się właśnie, jak pani
podała nazwę tej miejscowości, bo ja tam
byłem na zielonej szkole kiedyś.
No ja tam jeździłam na wakacje właśnie
bardzo często nad morze. Nie lubię morza,
no ale jeździłam [śmiech] no i generalnie
pamiętam, że obudziłam się, tylko nie
wiem, która była godzina i moi rodzice
mieli łóżko naprzeciwko mnie. Obudziłam
się, a obok mojego łóżka był-- drzwi na
balkon znowu. Takie wielkie, duże,
przeszklone. I mój ojciec stał przy tych
drzwiach i po prostu patrzył w niebo. Ja
się obudziłam, patrzę na niego, on patrzy
dalej w niebo. Ja mówię: "Co ty tu
robisz?" A on: "Nic. Idę spać". I poszedł
spać. I to była taka dziwna sytuacja,
która strasznie mi się skojarzyła z tym--
to było wtedy zimą, w gimnazjum, właśnie
przed, przed, przed właśnie rozpoczęciem
trzeciej klasy gimnazjum. No i teraz
dalej miałam te takie nieprzyjemne,
wiadomo, sytuacje z tymi latającymi kulami
i tak dalej. Raz w życiu widziałam chyba
ducha jakiegoś dziecka w jakiejś tam
szkole, gdzie jakieś dzieci były
zamordowane, ale to już mniejsza z tym.
Moi znajomi bawili się zawsze w jakieś
wywoływanie duchów, jakieś diabły, demony,
a ja zawsze wiedziałam, że tak się po
prostu nie robi, bo jest to niebezpieczne.
No i generalnie miałam taką sytuację-
Ale czy, czy w efekcie tych ich zabaw--
widziała pani kiedyś-- miała pani kiedyś
okazję zobaczyć, że tak powiem, ich efekty
w postaci manifestacji czegoś?
Myślę, że tak, ponieważ jak miałam mojego
pierwszego chłopaka, miałam siedemnaście
lat wtedy chyba, albo osiemnaście?
Osiemnaście chyba. No to generalnie w domu
mojego chłopaka działy się różne dziwne
rzeczy. Były podrapane ściany, kiedyś ktoś
go próbował udusić, ale nie wiem ile w
tym prawdy. No i wiem, że była kiedyś taka
sytuacja, że byłam u niego wieczorem, a
on mieszkał w Katowicach w centrum
Katowic. Byłam u niego wieczorem, mówię do
niego: "Chodź, kurwa, wychodzimy z domu,
bo nie zdążę na autobus do domu". To była
godzina dwudziesta. No i on miał pokój,
taki bardzo duży pokój. Tam jego mama
spała, ponieważ jego ojciec zostawił
rodzinę kiedyś tam, kiedyś, kiedyś. No i
miał bardzo dużego psa. To był amstaff. I
ten amstaff... Generalnie myślałam, że
toWchodzi na łóżko, ponieważ jakieś
wielkie czarne coś wchodziło na łóżko w
tym otwartym pokoju od mamy.
Ja byłam święcie przekonana, że to jest
Xena. Właśnie ten pies, czyli amstaff.
Jest problem. Przeraziłam się, bo się
wystraszyłam jak to zobaczyłam. Po chwili
miałam w mózgu takie nie no to pies, nie?
A za chwilę się obracam i za mną. Za mną
był pokój do
3:00 i z tego pokoju nagle wybiega ten
pies właśnie do tego dużego pokoju,
szczekając. To było takie bardzo
nieprzyjemne. Ja nie lubię w ogóle takiej
tematyki, bo ja jestem w stanie dosiać na
głowę. Po prostu tak się bardzo tego boję.
Niech mi pan wierzy. Boję się tego, jak
niczego na świecie się nie boję. Ja się.
Jestem osobą cholernie odważną, ale jak
ktoś mi powie UFO, kosmici, duchy, to ja
leżę na ziemi i ćwiczę z zaprzedroszeniem.
Najbardziej w temacie kosmitów, że tak
powiem. W sensie nie uważam, że są to
kosmici, ale uważam, że te istoty
istnieją, tylko nie wiem czym są. No i
dobra, miałam 20 lat i teraz tu się
zaczyna coś bardzo nieprzyjemnego,
ponieważ dopiero wtedy do mnie dotarło, co
się ze mną tak naprawdę dzieje.
A ja mam jeszcze takie pytanie, jeszcze
odnośnie- odnośnie czy może on coś
wspominał o jakichś takich zdarzeniach ze
swojego życia?
Tak, że miał kiedyś taką sytuację, że
znajomymi wywoływali sobie duchy za pomocą
tabliczki Ouija. I była taka sprawa, że
nic się nie stało. Poszli se do domu. Oni
chyba wtedy na cmentarzu byli. No i
wrócili sobie do domu i o dwunastej w nocy
u Kamila działo się coś takiego, że zgasły
wszystkie światła, a on był sam w
mieszkaniu. Były tam tylko właśnie jego
zwierzęta, czyli dwa małe psy od mamy, od
Filipa, które nie zawsze były w domu. To
były takie małe yorki i właśnie ten duży
pies. No i 3:00 zaczęło coś dusić, dusić
za szyję po prostu. I wiem,
że jego mama wtedy na szczęście wróciła
do domu i to Wszystko ustało i światła się
włączyły. Taka była sytuacja wtedy. Co wiem?
Znaczy ja w ogóle obracałam się w kręgu
znajomych, gdzie każdy coś widział, tylko
że ja zawsze. Ja zawsze byłam osobą, która
tak jakby potrafi przepowiadać
przyszłość, że tak powiem. I się trochę z
tego śmieję, bo może gdybym inaczej.
Jestem osobą, która jest synestezykiem i
ja postrzegam świat przez dźwięki, przez muzykę.
No to mamy coś, mamy coś podobnego.
Także też- Też pewne dźwięki, na przykład dźwięk
dzwonka powoduje u mnie pojawienie się
przed oczami talerza z pączkami.
Na przykład. Albo widzę jakiś kolor. Czuję
zapach, smak. Każda liczba ma dla mnie
jakiś kolor, znaczenie. Jak patrzę na
kogoś, to widzę kogoś. Emocje w kolorach
albo chorobę w kolorze. Bo to jest
powiązane bardzo z tym, że ja jestem
synestezykiem, a jednocześnie jestem
osobą, która jednak widzi trochę więcej,
czuje trochę więcej, myśli trochę więcej i
wie, co się stanie. Ale żyję z tym całe
życie i traktuję to jako coś normalnego, a
nie paranormalnego. To może to wynika.
Może jeżeli się okaże, że mam naprawdę
chorobę genetyczną, która już jest na
dziewięćdziesiąt dziewięć procent wykryta,
to może to będzie wyjaśnienie. Może mam
po prostu inną budowę mózgu? Nie wiem.
Dowiem się może.
A może po prostu, może po prostu
w przeszłości zaszło jakieś takie
zdarzenie, którego pani na takim świadomym
poziomie nie pamiętała, które po prostu w
jakiś sposób uruchomiło u pani wyczulenie
na pewne rzeczy, zwiększone wyczuwanie
pewnych takich nietypowych zjawisk i tego typu sprawy.
To może mieć dużo, dużo prawdy w sobie,
dlatego że czasami, jak nawiedzają mnie
jakieś takie stworzenia w nocy, czyli na
przykład jakieś zmory, coś takiego, co
próbuje mnie udusić podczas paraliżu, bo
ja mam określony styl snu. Ja nie zasnę,
jeżeli za mną nie będzie ściana, jeżeli
łóżko nie będzie miało zasłoniętych nóg,
jeżeli moja głowa nie będzie zasłonięta i
tylko bok ciała musi być odsłonięty.
Mogło też być tak, że po prostu tym
traumatycznym przeżyciem mogło być właśnie
takie, takie, a nie inne traktowanie pani
przez ojca. Tak się wydaje.
Też sobie to tak tłumaczę, że może się tak
bardzo boję kosmitów, takich rzeczy,
dlatego, że mój tata mnie źle traktował.
Ale z drugiej strony, zanim on zaczął być
alkoholikiem, to ja sobie nagle zaczęłam
widzieć te wszystkie rzeczy, które się
działy, jak miałam cztery, sześć lat.
Potem było ten program w telewizji, więc z
drugiej strony, jak to wyjaśnić? Ale teraz opowiem.
Chociaż jeszcze tak, tak mi się prze--
przyszło mi teraz do głowy, że skoro
babcia Pani coś opowiadała, to może babcia
ma jakieś też
doświadczenia i ma pani pewne
predyspozycje, że tak powiem.
Ona widziała tylko duchy potrafiła
widzieć. I moja babcia jak patrzy na
człowieka to wie, czy ten człowiek
zostanie w moim życiu, czy nie. Ja znowu
jestem bardziej rozwinięta od mojej babci,
ale ja w ogóle nigdy nie czytałam żadnych
książek jakichś ezoterycznych. Zrodzenia
z ciała. Ja to po prostu wiem sama od
siebie. Wiem jak sobie z tym poradzić,
wiem co się robi, wiem jak się dom odkawla
jakąś tam szałwią białą, jak jakieś
diabły, demony przyjdą.
Też w dzieciństwie miałem bardzo często
takie sytuacje, że na przykład leżę sobie
w łóżku, śpię, śpię i nagle coś się
takiego dzieje, że takie mam uczucie,
jakby, jakby spadania w to łóżko. Spadam,
ląduję na tym łóżku i się w tym momencie
budzę. I dopiero jak zacząłem tak zgłębiać
te tematy paranormalne typu OBE, ELD i
tak dalej, to doczytałem, że właśnie takie
spadanie jest objawem wracania do ciała fizycznego.
Wie pan co, mnie się wydaje, że ja z ciała
wychodzę, ale ja wychodzę tylko do nóg.
Ponieważ jeżeli moja dusza wyjdzie z nóg,
to ja umrę. Dlatego, że dokładnie miesiąc
temu miałam taką sytuację w moim
poprzednim mieszkaniu. Ponieważ ja od
tygodnia mieszkam na nowym domu w ogóle,
ale wcześniej mieszkałam na innej ulicy w
Bydgoszczy i w innej dzielnicy i miałam
taką sytuację, że przez trzy dni pierwszy
raz w życiu coś przychodziło do mnie do
mieszkania. Ale to muszę opowiedzieć po
kolei, bo chciałabym się streścić w tej
opowieści, dlatego, że być może zajmie mi
to chyba jeszcze pół godziny. W każdym
razie miałam dwadzieścia lat. Rozstałam
się z chłopakiem wcześniej. Miałam
chłopaka, który był takie, że powiem
miłością mojego życia. Byłam z nim dwa
lata. Nazywał się 3:00. Byliśmy do siebie
bardzo podobni. Wyglądaliśmy jak
bliźniacy. Nie wiem. Było mi lepiej z tym,
że miałam kogoś, kto wyglądał jak mój
bliźniak. Tłumaczę sobie po tym, że--
inaczej jestem dziewczyną, która tak
naprawdę czuję się jak chłopak, więc może
miałam urodzić się z bratem bliźniakiem,
którego wchłonęłam? Nie wiem. Mam
wrażenie, że lata przy mnie ktoś, kto jest
wysokie. Jest to mężczyzna. Wygląda jak
ja i widzi to bardzo dużo ludzi, którzy
widzą duchy i zawsze się pytają, kto to
jest. Ja mówię nie wiem, chyba mój brat.
To tak poza tematem. Więc wyczuwam rzeczy,
ale ich nie widzę i słyszę. Jeżeli na
przykład jakiś demon był w mieszkaniu, że
ktoś by se coś tam przywoływał, to ja
słyszę to coś, ale nie widzę.
Czy to jest jakiś taki, jakiś taki
słyszalny głos, czy to bardziej taka powracająca myśl?
Dźwięki, coś słyszalnego. Czasami to jest
myśl, a czasami jest uczucie, gdzie to
stoi, jak wygląda, jaki ma kształt. Patrzę
tam i nic, nic nie widzę.
Tak jakby imperatyw silny, żeby podejść do
tego, zobaczyć co to jest.
Tak, coś takiego. No, no i tak jakoś
właśnie mam. Ale, yy, no dobra, całe życie
z tym żyję. Daję sobie z tym jakąś radę,
ale tematyka ufologiczna to jest dla mnie
drama. No i dobra, miałam te dwadzieścia
lat. Była taka sytuacja, że zaczynała się
zima
i to jest już coś, co obudziło we mnie
taką myśl, że Chryste, Panie, ze mną się
coś dzieje i dzieje się to regularnie co
trzy miesiące. Nie wiem, dlaczego co trzy
miesiące. W każdym razie zaraz dojdziemy
do tego. Miałam dwadzieścia lat. Miałam
tego dnia bardzo duży problem ze spaniem.
To był okres, kiedy ja nie brałam żadnych
leków. Byłam wtedy leczona tylko na układ
pokarmowy, bo choruję bardzo ciężko
właśnie na układ pokarmowy. No ale wtedy
nie brałam żadnych psychotropów.
Psychotropy zniszczyły mi życie. Jak Boga
kocham, to są najgorsze leki jakie można
brać. Zniszczyło mi to psychikę, życie,
organizm całkowicie. No ale dobrze. Nie
brałam wtedy nic. Starałam się po prostu
terapią leczyć nerwicę lękową, no ale nie
dawała skutku. No i teraz tak. Była
sytuacja, że nie mogłam zasnąć. Nie wiem
czemu, ale nie mogłam zasnąć. Była godzina
prawie pierwsza. Mówię nie, no nie zasnę
chyba normalnie, zaraz szlauf mnie trafi.
No bo ja cierpię na bardzo zaawansowaną
bezsenność. To jest taka bezsenność, że
potrafię nie spać na przykład cztery dni
pod rząd i mdleć z tego powodu. To jest u
mnie niestety teraz już spowodowane
psychotropami, które pewien lekarz
psychiatra mi wciskał, ponieważ gdy mu
opowiedziałam moją historię, twierdził, że
Jestem chora na schizofrenię i tłumnie
takimi właśnie lekami. Jestem z panem
szczera, bo nie ma co ukrywać. Tłumi
lekami na schizofrenię. Po czym po
czterech latach trafiłam do szpitala w
bardzo ciężkim stanie i okazało się, że
nie mam żadnej choroby psychicznej poza
nerwicą lękową i prawdopodobnie wadą
genetyczną. Tylko, że wada genetyczna jest
fizyczna jako upośledzenie fizyczne, a
nie psychiczne. I jeżeli dostanę wyniki
badań właśnie grudzień gdzieś te, te
miesiące z tą wadą genetyczną. Zastanawiam
się, czy nawet nie pójść do sądu, z tym
co zrobił mi ten lekarz, ponieważ zanim
doszłam do siebie minęły dwa lata. Yyy, wie pan-
Lekarze, lekarze psychiatrzy potrafią
naprawdę bardzo różne brzydkie rzeczy
pacjentom przepisywać albo im robić wręcz.
Facet zniszczył mi życie. Znaczy, nie chcę
mu niszczyć życia. Ja nie chcę, bo nie
jestem mściwa pod tym kątem, ale naprawdę
zniszczył mi życie. Yyy, bo ja całe życie
walczę z tym, że ja się wychowałam w
patologii. Naprawdę było ciężko u mnie w
domu. Yy, jestem osobą, która była też
paręnaście razy molestowana. Dałam sobie z
tym wszystkim sama radę i jeden lekarz po
prostu lekami mnie zniszczył. Zniszczył
mi zdrowie. I ja nie mogę się z tym
pogodzić, nie, bo moja bezcenność, która
jest obecnie, jest już na tak
zaawansowanym poziomie, że ja po prostu
nie daję momentami rady. Nie, ale nie
wspomagam się żadnymi takimi lekami prócz
leków ziołowych, bo nie toleruję chemii po
prostu. No ale dobrze, miałam te
dwadzieścia lat. Nie mogłam wtedy zasnąć,
nie brałam wtedy żadnych leków. Spałam
wtedy jedynie w opasce na oczy. I to jest
bardzo ciekawe właśnie, bo ja do dzisiaj
śpię w opasce na oczy, ale to się więcej
już nie powtórzyło. Nigdy w życiu. A ja
jestem osobą, która też nigdy nie
lunatykowała. I teraz była taka sytuacja,
że nie mogłam zasnąć i zostałam około
godziny pierwszej. I teraz opowiem panu
coś, co ja interpretuję jako sen, ale jest
to tak cholernie realne,
że ja nie wiem, czy to jest sen, bo ja to
pamiętam, jakby to się działo na żywo.
Miałam tak, że moje łóżko wtedy w pokoju,
w domu rodzinnym, bo jeszcze wtedy tam
mieszkałam, było przestawione, było pod
oknem i gdy się podniosłam na tym łóżku i
zwróciłam w prawą stronę głowę, to miałam
okno i miałam rolety antywłamaniowe. To
było pierwsze piętro. Ja miałam pokój na
pierwszym piętrze, moi rodzice zaraz obok
mnie. I tak rolety wtedy miałam nie, nie,
niezasłonięte tak do połowy były
niezasłonięte, czyli widziałam niebo,
kawałek domu sąsiada, drugiego sąsiada i
drzewo i lampę i to wszystko. I tak była
godzina pierwsza. Wtedy stałam przy bardzo
jasnej lampie, takiej takiej bardzo
jasnej, takiej no białe takie światło.
Nie? Yyy, no i, yyy pamiętam tak. Pamiętam
coś takiego, że się podniosłam na łóżku,
popatrzyłam w okno i nad domem sąsiada
było takie ogromne białe UFO. Ale ono było
takie wielkie, że no nie wiem, jakby się
chyba zbliżyło do ziemi, to byłoby
wielkości dachu sąsiada. To było takie
duże i ono się tak iskrzyło właśnie tak
jak to coś, co się wtedy kręciło, jak
byłam w gimnazjum. Tylko że to było
wielkie i to było białe i to się świeciło.
Ja popatrzyłam na to i ogarnął mnie lęk.
To był niby ten sen, który mi się śnił,
tak? Ogarnął paniczny, przerażający lęk. A
po chwili w głowie miałam coś takiego, co
mają małe, uprowadzone dzieci. To jest w
ufologii opisane te przypadki wysokiej
dziwności czy coś takiego. Coś takiego
miałam, że tak, jakby głos w głowie pod
tytułem musisz uspokoić swoją rodzinę, bo
się wam nic złego nie stanie. I ja byłam
jak taka osoba, która ma coś takiego w głowie, że
to jest chore, co ja teraz powiem. Ja nie
wiem, skąd się u mnie w ogóle takie myśli
biorą, ponieważ ja jestem człowiekiem
bardzo racjonalnym. W sensie ja sobie nie
fantazjuję o porwaniu przez kosmitów.
Nigdy w życiu. To jest najgorszy temat.
Jakbym mogła, to bym się cofnęła do czasu,
kiedy byłam chrześcijanką. Jak byłam
bardzo małym dzieckiem i wierzyłam, że
Jezus lata i wszystkich zbawia. I nie ma
żadnych kosmitów. Nie. Wszystko, wszystko
bym dała, żeby się cofnąć do tego wieku i
żeby dalej żyć w tej niewiedzy, że nie ma
takich rzeczy, że ludzie nie są porywani,
że jakieś implanty w ciele, jakieś diabły,
demony, szatany, nie wiem, kryptydy,
cokolwiek. W każdym razie wracając. Mmm
sytuacja wyglądała tak, że to coś w mojej
głowie właśnie powiedziało coś takiego i ja się czułam
jak, jak takie coś, że jakby to powiedzieć,
tak jakby powiedziałam sama do siebie "oni
tobą sterują i rób to, co ci
każą". Tak jakbym ja była jakimś pionkiem
w jakiejś głupiej grze. Wie pan, o co mi
chodzi mniej więcej?
Tak, jakby Pani to sama sobie powiedziała.
Jeżeli dobrze rozumiem.
Tak, ja to powiedziałam sama sobie. Tak
jakby jakaś wewnętrzna ja. W środku mnie.
I może dlatego właśnie tamten psychiatra
myślał, że mam schizofrenię. A byłam potem
dziesięć razy zdiagnozowana przez różnych
lekarzy. Od momentu, kiedy on mnie
zdiagnozował, to było jeszcze-- to był, to
było jak skończyłam dwadzieścia jeden
lat. Wtedy mnie zdiagnozował ten facet.
Ale potem, jak się okazało, że ja
faktycznie nie choruję i chłop-- chłop mi
po prostu życie zniszczył, ponieważ ja
ważyłam osiemdziesiąt kilo, a ja normalnie
ważę pięćdziesiąt dziewięć.I to było
przez same leki i siadała mi tarczyca.
Łysiałam. Długa historia. Przez same leki
psychotropowe, które on mi podawał. Sprawa
wyglądała tak, że potem się udałam do
dziesięciu psychiatrów. To byli neuro,
jakieś tam chirurdzy, psychiatrzy. Jeden
to był ordynator w Bydgoszczy. No i
każdemu opowiadałam moją historię. W
sensie, no może nie od strony
ufologicznej, ale to Wszystko, co się ze
mną dzieje. I każdy jeden lekarz
potwierdził: pani nie ma schizofrenii,
pani nie ma nawet zaburzeń borderline.
Pani nie ma nic, pani ma tylko wysoki
poziom stresu i nerwicę lękową, społeczną.
To Wszystko. Ja takie aha, no to super.
No i generalnie dobra, wtedy to-
Takie, takie jakby próbę, takie jakby
uspokojenie w jakimś sensie, że Wszystko z
panią pod tym względem jest w porządku.
Że ja sobie tego nie wy-- nie wymyślam
sobie tego. I jeden i właśnie jeden z
tych, tych psychiatrów, ostatnio u którego
byłam, pan Aleksander, który chciał się
zająć moją bezsennością, ale powiedział,
że jeżeli jest to bezsenność wywołana
boreliozą, na którą na razie jestem chora,
bo niestety ugryzł mnie kleszcz
i lub jeżeli jest to bezsenność wywołana
tym właśnie włóknem kolagenowym, którego
ja tak jakby nie przetwarzam ze względu na
wadę genetyczną, którą prawdopodobnie mam
właśnie te dziewięćdziesiąt dziewięć
procent, to niestety bezsenność u mnie
będzie wyglądała tak, że ja do końca życia
będę musiała z tym żyć
i psychotropy w moim przypadku mogą mi
zniszczyć życie jeszcze bardziej, więc
powiedział, że nie, nie, nie, do leków nie
wracamy, ale gdyby pani chciała chodzić
na terapię, to tylko terapia jest pani
wskazana. Nic więcej pani nie może z tym
zrobić. A on mówi: no to super, pięknie,
nie? I on właśnie mi zaproponował tą
hipnozę, ale ja się nie zgodziłam.
Powiedziałam, że ja nie pójdę na to. Po
prostu nie, nie, nie, nie, nie pójdę na to.
Tak po prostu nie i koniec.
Nie, po prostu nie, bo ja wiem, że coś
będzie. Nie. Albo ja sobie to tak
tłumaczę, bo ja nigdy nie jestem samej
siebie pewna, tak jakby. W sensie, jestem
pewna w życiowych sprawach, czy to dom,
czy to praca, czy jakieś tam rzeczy, ale
jeżeli chodzi o tematykę ufologiczną, to
ja zawsze mam w głowie takie coś: "Nie,
nie, nie ty sobie to Wszystko skręcasz. To
są jakieś jaja. Pewnie sobie za dużo
naczytałaś o tych wszystkich porwaniach".
Zawsze- To był taki naturalny mechanizm, taki
jakby próba jakiegoś takiego podświadomego
odepchnięcia pewnych rzeczy.
Znaczy
inaczej, nie chce mi się wierzyć w to po
prostu, że ja, że ja mogłabym tego
doświadczyć. Nie no, to się dzieje w
Ameryce, nie, nie tutaj, nie tu. To jest
coś, co mam w głowie za każdym razem,
kiedy właśnie tak wracają te sytuacje. No
i dobra, miałam te dwadzieścia lat,
zobaczyłam te UFO przez to okno. No i
ta myśl właśnie, że, że tak jakbym ja była
sługą tego czegoś i mam chodzić po domu,
uspokajać domowników, że zaraz nas porwą,
ale nam nic nie zrobią. Będzie wspaniale i
pięknie, nie? I tak, wstałam z łóżka jak
zahipnotyzowana. Już nie czułam lęku.
Wstałam i pamiętam każdy mój krok,
otwieranie drzwi, to jak wyglądał pokój.
To było jak na żywo. Pan mi wierzy. Ja
nigdy takiego snu nie miałam realnego. Jak
długo żyję, nigdy mi się coś takiego nie
śniło. Ja się z tego śmieję trochę, bo to
jest takie niepoważne, co ja teraz mówię.
A jestem osobą strasznie poważną, mimo
tego, że jestem strasznym memiarzem, że
tak powiem, to nie robię sobie żartów z
takich rzeczy. I teraz tak. Poszłam
najpierw do rodziców i w momencie, kiedy
weszłam do pokoju rodziców, automatycznie
zaświeciło się światło. Duże światło. No,
a my nie mamy czegoś takiego w Katowicach
w domu, żeby się światło na jakieś tam
pstryknięcie zaświecało czy coś takiego.
Po prostu ja weszłam i zaświeciło się
światło. Moi rodzice nagle tak samo
podnieśli się z łóżka jak ja i oni byli
przerażeni, a ja powiedziałam: "spokojnie,
to co jest za oknem, to nic takiego. Oni
nas wezmą, ale nas odstawią i nic nam nie
zrobią". Ja też słowa pamiętam do teraz.
Normalnie mogę je przytoczyć w każdym
momencie to, co wtedy powiedziałam. No i
dobra, moi rodzice-
A czy Pani miała wtedy wrażenie, że jest
pani jakoś, że to pani sama te słowa mówi?
Czy była pani jakoś w jakiś sposób
kontrolowana przez jakąś inną siłę?
Ktoś mi kazał to mówić. Tak jakbym ja była
czyimś sługą i jeżeli tego nie zrobię, to
spotka mnie kara. Coś takiego. Od
dwudziestego roku życia to się nie
powtórzyło. Nie powtórzył się taki sen.
Wszystkie inne sny, które za chwilę
opowiem, są. Ale nie powtórzyło się coś
takiego. Wtedy nie czułam żadnego lęku
podczas wykonywania tych czynności.
Weszłam po schodach na sam dół
naszego domu. Babcia, dziadek to samo.
Podnieśli się z łóżka. Światło się
zaświeciło. Ja do nich. Spokojnie, oni nam
nic nie zrobią, nic nam nie zrobią. Nie
bójcie się. I tak jakby nagle znikli. Nie
wiem, gdzie w ogóle był mój pies, ponieważ
mamy jamnika i jeszcze papugę. Zwierząt
tak jakby w ogóle w domu nie było. Nie
wiem, gdzie one były, czy one były pod
jakimś stołem, czy one gdzieś uciekły, te
zwierzęta, W sensie papuga moja i pies.
Nie mam pojęcia, gdzie one się znajdowały
w tamtym momencie, w tym śnie. No i teraz
tak sytuacja wygląda tak, że wróciłam na
piętro. Stanęłam przed tymi wielkimi
szklanymi drzwiami na taras i przede mną
zaczął dematerializować się — uwaga!
Fioletowy szarak. On był bardzo mały,
bardzo mały. Nie był takiej wielkości jak
typowy szarak. On był taki bardzo mały i
on się materializował. I on miał do mnie
takie, że ja go nie widziałam w całości,
ale widziałam go już troszeczkę i on do
mnie takie: "spokojnie, tobie się nic nie
stanie, ty się nie bój. Zrobiłaś, co
miałeś zrobić. Nie bój się tego". Tak
jakby widziałam jego dłoń. On machnął
dłonią. Koniec. Urywa mi się film. Już nic
nie pamiętam. Obudziłam się w tym śnie. W
tym śnie dalej obudziłam się tak jakby za
piętnaście trzecia. I to było w śnie, że
się obudziłam. I w tym śnie to było coś
takiego, że ja się podniosłam na łóżku tak
jakby taki oddech do mnie wrócił. Takie,
takie coś takiego zrobiłam w tym śnie i
popatrzyłam zaraz nerwowo w okno. I za
chwilę się na serio obudziłam. I była
dokładnie ta godzina, która mi się śniła.
O tej samej godzinie się obudziłam,
zrobiłam ten sam ruch, czyli podniosłam
się.Wzięłam oddech, popatrzyłam w okno i
wtedy poczułam ten paraliżujący lęk. Ten
paraliżujący lęk, który czuję od dziecka,
kiedy śnią mi się takie rzeczy. Bo jak
byłam małym dzieckiem, też mi się jakieś
tam szaraki śniły, ale ja sobie to
wytłumaczyłam tym, że ja za dużo na ten
temat czytam, że za bardzo się tym
interesuję. A potem, jak miałam
dwadzieścia lat, przestałam się tym trochę
interesować, żeby zacząć normalnie
funkcjonować. Też miałam inne rzeczy na
głowie. Szkołę miałam do skończenia, tu
zaczynałam kolejny kierunek szkoły, tu to,
tu tamto, tu pracę chciałam zdobyć, tu
się źle czułam, tu mnie kleszcz ugryzł. No
wie pan, o co chodzi. Czym innym byłam do
dziecka i wtedy miałam ten potworny lęk,
ten potworny lęk, który paraliżuje całe
moje ciało. Robi mi się słabo, zbiera mnie
na wymioty. Nie mogłam do siebie dojść,
nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Nie
spałam już do rana wtedy, ale nie
znalazłam u siebie na ciele żadnych
śladów. Jedynie od zawsze robią mi się
straszne siniaki na nogach, tak jakby mnie
ktoś w nocy normalnie kijem okładał. Ale
to może być wynik choroby, więc jeszcze
nie poddaję tego takiej jakby swojej
swoistej analizie, że tak powiem. Ale mam
dwie bardzo dziwne blizny, których nie
pamiętam jak powstały. Są to blizny, które
są wewnątrz moich ud. Równo są
naprzeciwko siebie. To jest taka blizna
jak po szczepieniu coś takiego. Tak jakby
ktoś wbił we mnie bardzo grubą igłę i ją
wyciągnął bardzo szybko. I to jest takie
zabielone kółeczko
Takie blizny, które normalnie w normalnych
warunkach powinny dosyć szybko chyba zniknąć.
Tak, ja je mam od parunastu lat i ja je
zauważyłam dopiero wtedy, po tamtym
wydarzeniu, że o ja mam blizny i dość
niedawno zauważyłam, że mam też bliznę
poniżej pępka. I teraz co ja zrobiłam? W
ogóle to było trzy miesiące temu.
Próbowałam tą bliznę, próbowałam się tego
pozbyć. Myślałam, że to jakiś wytrysk czy
coś takiego pod skórą. A że skończyłam
zakres dermatologii, to byłam święcie
przekonana, że to jest jakieś dziadostwo w
skórze, nie? I próbowałam się tego
pozbyć, bo mam bardzo wrażliwą i delikatną
skórę, więc myślałam, że a pójdzie jak
płatka. Mhm, tak się tego pozbyłam, że mi
to ropiało przez dwa miesiące i dalej nie
wiedziałam co to jest. I do teraz to mam,
ale już jest zagojone i to już wcześniej
było. Ja dopiero niedawno. To właśnie te
dwa miesiące temu zauważyłam, że mam coś
takiego pod pępkiem. No ale dobra, wtedy
miałam te dwadzieścia lat. Potem nie było
już więcej takich sytuacji. Jedynie miałam
jakieś tam koszmary, że jakiś szarak mnie
porywa, że coś mi robią, ale to były
takie koszmary, takie nierealne. Wie pan,
to było takie przeplatane normalnymi
snami, że tak powiem.
Tak jakby wizje, wizje mniej takie realistyczne. Tak.
To, to takie, takie dziadostwo w sumie
nie? Coś takiego, tak jakbym sobie coś
wymyśliła.
Taki tani horror.
No taki tani horror. No i zawsze się
budziłam oblana potem tym straszliwym
lękiem. No dobra, ale teraz,
teraz jest już gruba sprawa i mam na to
świadków takich, że ja sobie już nie mogę
tego tłumaczyć, że to był sen. Po prostu
nie mogę sobie tego już tłumaczyć, bo
świadkami na to są trzy osoby
plus mój narzeczony, który był w domu
wtedy. W sensie z jedną osobą, z osobą nie
mam kontaktu, bo zerwała ze mną kontakt.
Jakaś tam kłótnia była chyba między nami i
nie wiem, nie wiem, co się w ogóle stało.
To była moja najlepsza przyjaciółka. No
ale dobra, pomijając ją, mam na to też
świadków. Co się ze mną wtedy działo? I
teraz tak. Przeprowadziłam się do
Bydgoszczy w zeszłym roku, w listopadzie.
Teraz będzie rok w tym listopadzie, jak tu
mieszkam. Mieszkałam w Bydgoszczy.
Zaczyna się Bydgoszcz. To jest taka długa
ulica. Ona się nazywa [dźwięk cenzury].
Tam mieszkałam w kawalerce. No było mi
bardzo ciężko. Nie? No bo jeden pokój i
tak dalej. No myślałam, że dostanę na
głowę, ale potem się przyzwyczaiłam. W
międzyczasie byłam w szpitalu, w grudniu
byłam w szpitalu, diagnozowana na
boreliozę. Potem miałam lekarza od stawów
kolanowych, ponieważ mam przerośnięte ciałka Hoffa
w kolanach, dlatego nie mogę chodzić i to
jest prawdopodobnie właśnie spowodowane
chorobą genetyczną, ponieważ nie mogę
wykonywać pracy fizycznej i od roku nie
pracuję. W sensie jestem na bezrobociu
totalnie, bo nie mogę wrócić do pracy ze
względu na objawy, które się ze mną
dzieją. W sensie wiadomo układ pokarmowy,
bezsenność, migreny, wymioty i tak bym
mogła jeszcze wymieniać i wymieniać i
wymieniać. Ale dobra, pomijając ten fakt,
no to sobie mieszkałam. Wszystko pięknie,
kolorowo i była taka sytuacja, którą
nie wiem, co mam o tym myśleć, ponieważ ja
się tak nie zachowuję. Nie, nie jestem
taka, nie zachowuję się tak. Jestem za
bardzo racjonalnym człowiekiem, jeżeli
chodzi o takie rzeczy. Jestem marzycielem,
ale nie do tego stopnia, ponieważ ma
bardzo odpowiedzialną pracę, ponieważ
pracuje jako strażnik więzienny. I była
taka sytuacja, że miał zacząć pracować na
nocki, no w nocy. Pan mi wierzy. Ja
wpadłam w taki szał, w taki szał, jak
usłyszałam, że ja mam być sama w domu w
nocy, że myślałam, że on chyba rozwalę
całe mieszkanie, bo jak ja się denerwuję,
to mam taką strasznie wysoką siłę, że mogę
tak szafami sobie rzucać czy coś takiego.
Jestem strasznie drobna i wysoka. No ale
dobra. Generalnie wpadłam w szał, zaczęłam
płakać, zaczęłam wyć, zaczęłam się miotać
po łóżku. Musiał mnie złapać i przygnieść
do łóżka i powiedzieć: "uspokój się, ja
sobie załatwię z pracy, żeby nie chodzić
na te nocki". I teraz tak byłam popłakana
i zaczęłam krzyczeć. On to pamięta. Ja
mogę-- on jest w drugim pokoju. Ja mogę
nawet go do telefonu dać, żeby to panu
potwierdził. Trzymał mnie do tego łóżka,
ja płakałam i ja powiedziałam takie słowa:
"Nie idź na nockę, błagam cię, nie idź na
nockę, bo oni mnie znowu zabiorą". Ja się
darłam jak niech mi pan wierzy. Ja się
darłam jak dziecko. Sąsiedzi nawet poszli.
Ja się po prostu pierwszy-- mogę się
popłakać? Będzie mi lepiej. Mogę? Czy nie
mogę? Nie powinnam? Jak tam rozmawiam z panem.
Może pani popłakać. Pewnie. Ja tu nie mam
nic przeciwko.
Bo ja jestem strasznie ekspansywna. Wie
pan, ja się jednocześnie śmieję i płaczę,
bo tak sobie radzę ze stresem w taki sposób.
No ja to rozumiem, bo wielu świadków,
dosyć wielu świadków opowiadających o
swoich historiach właśnie dosyć
emocjonalnie to przeżywa. Także jestem w
stanie to zrozumieć.
Ja jestem osobą emocjonalną, ja jestem
chodzącą emocją, ale jestem strasznie
wrażliwa. Ale dobra, wtedy myślałam, że
myślałam, że oszaleję. Po prostu ten
strach, że ja mam zostać sama w
mieszkaniu, to jest nie do opisania, nie
do opisania. Ja normalnie chyba
normalnie wyjdę na zawał kiedyś. No i
dobra, nie poszedł na tą nockę i potem
miałam sen i teraz-I teraz do mnie coś
dotarło. W sensie wtedy nie jak mi się to
śniło. Śniło mi coś takiego, że przyszedł
do naszego mieszkania taki brzydki, ale
taki obrzydliwy brązowy szarak. On był
obleśny. Jezus Chrystus, aż mnie na
wymioty zbiera, jak o tym myślę. Pan chyba
słyszy po mnie. Ja naprawdę nie udaję. To
Wszystko na serio, co się ze mną dzieje?
On był obleśny i ten szarak zabrał ******.
On go zabrał, on z nim się
dematerializował w moim śnie. On go zabrał
z mieszkania, z domu go zabrał. Ja
myślałam, że ja zejdę na zawał. W sensie w
tym śnie. Ja w tym śnie się schowałam tak
jakby pod stół w tym mieszkaniu, w tym
poprzednim. I pamiętam, że niby byłam pod
stołem, a nagle byłam na jakimś stole i
ktoś mi wbijał igłę w plecy. Coś takiego
pamiętam. I potem nagle się obudziłam o
2:00 w nocy. Znowu tak samo ten oddech,
taki, coś takiego. Obudziłam się na łóżku
i byłam sparaliżowana. Ale to nie był
paraliż senny. To był paraliż mięśniowy ze
strachu. I spał obok. W sensie nie na
łóżku, tylko na materacu. No bo my nie
śpimy razem w łóżku przez moje problemy ze
zdrowiem. Ja myślałam, że ja zginę, nie?
Myślałam, że no nie, chyba samobójstwo
popełnię. Byłam w takim stresie i do mnie
nagle wtedy dotarło, że każdy człowiek, z
którym kiedykolwiek mieszkałam, w moich
snach, został porywany. Każdy jeden.
Dlatego, że jak mieszkałam kawałek czasu z
moim wtedy poprzednim chłopakiem ****** z
którym byłam dwa lata. Też mi mówił, że
jakieś dziwne sny ma. Też wtedy się bałam.
Też wtedy miałam wrażenie, że ktoś w nocy
do nas przyjdzie. I miałam taki etap dwa
lata temu, że zamieszkałam z moją
przyjaciółką
w Opolu. Wtedy mieszkałam tam tylko
miesiąc. Miałam straszną patologię w domu
i musiałam się wyprowadzić. Myślałam, że
normalnie wariuję. No i ona mnie przyjęła
pod swój dach, do kawalerki. Ona nigdy się
nie interesowała kosmitami. Ona nawet nie
wiedziała co to jest UFO. Nic nie
wiedziała na ten temat. Ja tam jej trochę
powiedziałam, że no są takie tam
zagadnienia i tak dalej, ale nie
zagłębiałam jej w ten temat, bo ona jest
osobą, która jest też lękowcem. Ona na
depresję cierpi i stwierdziłam, że nie,
nie, nie, ja nie będę tego robić. Ja
przechodziłam etap z depresją, ona się
jeszcze zabije i będzie koniec, nie? No i generalnie
****** jest osobą bardzo poważną w pewnym
temacie, ponieważ ona studiuje
psychologię. Ona chciała zostać
psychologiem więziennym, więc no wszystko
fajnie, kolorowo. Ja się musiałam od niej
wyprowadzić, ponieważ nie dostałam pracy,
gdyż mój pracodawca okazało się, że chciał
mnie molestować. Więc stwierdziłam nara i
gitara. Wracam do Katowic. No i dobra,
wszystko fajnie, kolorowo. Dwa tygodnie po
powrocie do Katowic dzwoni do mnie ******
i mówi: "miałam sen". Ja mówię: "no co ci
się śniło? Nie? To jakiś koszmar. Pewnie
miałaś jakieś gówno znowu coś tam ten" —
tym kolokwialnym moim językiem do niej
mówię. A ona mówi: "nie, mi się śniło, że
ja się obudziłam. W nocy zapaliłam lampkę,
którą mi przestawiłaś, bo ja jej zrobiłam
przemeblowanie w mieszkaniu i zapaliłam
lampkę przy łóżku i zaświeciłam światło. I
nagle oświetliłam tym światłem dwa
szaraki, dwa szaraki rozumiesz, które
stały przy szafie? One się patrzyły na
mnie". Ja mówię: "Co?" Ja mówię do niej:
"Co ty do mnie mówisz?" A ona mówi: "Ja
nie wiem, czy to był sen, czy to były
jakieś jaja. Ja nie wiem, co to było. Oni
się na mnie patrzeli, oni się na mnie
patrzyli tymi wielkimi oczami". Ona była
tak autentycznie przerażona. Pan mi
wierzy. Ja jej nigdy nie słyszałam w takim
stanie. Ona mówi "oni się patrzyli na
mnie". Ja mówię: "no dobra, ****** co
dalej?" A ona mówi: "Nie pamiętam".
Koniec. Film mi się urywa. Ja-- i ja mówię
"nie". Ja mówię "nie". Ja mówię, co za
mną chodzi. Ja mówię "nie wiem, czy to
jest na serio, czy to jest jakaś
wyobraźnia". Ona mówi: "Nie wiem, co to
jest". I teraz, odkąd się wyprowadziłam z
Opola, dwa tygodnie po tym, jak się
wyprowadziłam i ona miała ten sen, to się
to nie powtórzyło ani razu. Ani razu. Mija
drugi rok. Ani razu nie miała czegoś
takiego. Ja nie wiem, to jest jakieś. Nie
wiem, może jakimś nieszczęściem jestem? Że
jakieś koszmary ludzie mają czy coś? Nie
wiem generalnie. To już zmroziło mi krew w
żyłach totalnie. I teraz wracamy tutaj
jak mieszkam w Bydgoszczy-
Ja mam takie pytanie jeszcze właśnie
odnośnie tych tych zdarzeń, tych porwań
sennych. Czy ktoś
oprócz oczywiście koleżanki z Opola, czy
ktoś z porywanych w snach osób, ktoś coś
pamiętał, wspominał?
Nikt nic nie pamięta prócz niej, że ona to
widziała. Ale bardzo często budzi się z
zadrapaniami na ciele. On ma normalnie
tak, jakby ktoś nożem go przeciął.
Zadrapania, które on sam sobie mógł zrobić
czy, czy takie ślady, które pojawiają się
totalnie znikąd.
Ciężko jest wygiąć rękę na plecy w taki
sposób, żeby się zadrapać. W taki sposób.
Ciężko jest. Wiele razy jak idzie kąpać i
ja go widzę nago, to zawsze patrzę na jego
ciało i mówię coś jest nie tak. I często
na ramionach ma coś takiego. Często ma coś
takiego z tyłu szyi
i często coś takiego ma na plecach.
No musiałby niezłe wygibasy przez sen robić.
No musiałbym. Znaczy ja jeszcze po samej
sobie bym myślała, że wiadomo, ja tak
umiem. Umiem tak wygiąć sobie ręce. W
sensie. No bo ja mam plastyczne stawy.
Potrafię sobie na przykład szczękę
wyciągnąć całą nie? I to właśnie świadczy
o tej chorobie genetycznej. Tego nie ma, a
wszystko boli. Mnie takie rzeczy bolą,
ale potrafię tak robić. No to jakim cudem
on takie rzeczy? Takie rzeczy na jego
ciele się znajdują? I teraz idziemy dalej.
Uwaga! Teraz, teraz już tak. Teraz się
zaczyna jakiś film. To jest jakiś chory
film. Co panu teraz będę opowiadać? To
jest tak, jakbym sobie książkę napisała.
Nie jak Boga kocham.
Jeszcze przepraszam bardzo, że tak. Zanim
przejdziemy do tego. Zanim przejdziemy do
tego paranormalnego filmu, jak to pani
ujęła? Mam jeszcze takie pytanie. To to
się działo? Czy te, czy te sny występowały
z udziałem każdej osoby, u której pani mieszkała?
Właśnie nie. Bo miałam takie, że nocowałam
u kogoś, u babci, u dziadka czy coś
takiego. Tam mój drugi dziadek czy
kuzynostwo dla dziecka to nie, nie. To się
zdarza, jeżeli ktoś ma ze mną kontakt
fizyczny, jeżeli ktoś na przykład nie
wiem, ma ze mną wymiany ślizy, że tak
powiem, albo nie wiem, śpi ze mną. W
sensie chodzi mi o partnerów moich, nie?
Czy, czy na przykład jak z moją
przyjaciółką właśnie mieszkałam, no to
wiadomo, piłyśmy tam z jednego kubka, czy
czasem ona mi weszła do łazienki i jak
musiała skorzystać, ja się kąpałam. No to
wiadomo, czy tam kontakt był taki może nie
seksualny czy coś takiego, ale jednak ten
kontakt fizyczny taki był większy niżZ
przypadkowym lokatorem, prawda? To jest
tak, to jest właśnie, właśnie na to mi
zwróciła uwagę, że to jest tak, jakby--
załóżmy, że jestem osobą porywaną i że
moja mama, jak ja byłam w ciąży, nie wiem,
była porywana. Ja się urodziłam z jakimś
ewenementem, ponieważ właśnie taka
ciekawostka. Miałam się urodzić
chłopakiem. Na badaniach USG wszystko
wychodziło, że Jestem chłopcem. Urodziłam
się dziewczyną, a nie miałam brata
bliźniaka w brzuchu mamy. Więc to jest
dziwne. To jest pierwsze dziwne. Drugie
dziwne jest to, że u mnie w rodzinie tak
jakby wszyscy sobie robią żarty z
ufologii, a jednocześnie w to wierzą. To
też jest dziwne. Kolejna dziwna sytuacja
jest taka, że mój ojciec za każdym razem
właśnie jak były te sytuacje z tym oknem,
to on stał przy oknie. Nie wiem czemu
dziwne, a nie był pijany wtedy. No to też
dziwne. Yyy, kolejna sprawa jest-
Może takie, a nie inne podejście rodziny
może wynikać też z tego, że są w jakiś
sposób jednak już
oswobodzeni z tym. Tak mi się wydaje.
Oni, oni tak jakby zrywają ten temat. Więc
sobie żarty z tego robią. Trochę to jest
takie ha, ha, ha, kosmici, he, he. A ja taki jakby-
Może to dla nich, może dla nich takie
właśnie paranormalne, że tak powiem,
zdarzenia to też taka jak gdyby codzienność.
Szczerze? Nie wiem, bo ja tą codzienność
mam od dwudziestu pięciu lat i ja nie mogę
się z tym pogodzić. Ja chcę żyć
normalnie. Teraz każdej nocy, każdej nocy
boję się spać. Każdej nocy boję się, że
się obudzę i coś zobaczę. Od dwudziestu
pięciu lat to trwa. Już przemawiałam
wszystkie choroby psychiczne, jakie mogę
mieć. Nie mam żadnej choroby psychicznej.
No to co mi jest? Ja już. Ja nie wiem. Ja
po prostu nie wiem. Pan mi wierzy. Ja
Jestem takiej rozpaczy, że ja nie mogę
normalnie funkcjonować, bo to jest
codziennie. Codziennie boję się spać i co
trzy miesiące właśnie od tego wydarzenia
wtedy w listopadzie, kiedy ktoś musiał
mnie do łóżka tam przytrzymać, żebym ja
się przestała miotać, to od tego momentu
zdałam sobie sprawę, że u mnie co trzy
miesiące, dokładnie co trzy miesiące
powtarza się sen z porwaniem. I teraz to
jest dziwne. Od, od chyba lipca
ten sen się do teraz nie powtórzył. I ja
siedzę jak na szpilkach. Nie że jak. Jak
pierdyknie to pierdyknie tak, że się
poskładam.
Jeżeli ostatni, ostatni taki sen było w
lipcu, to powinien następny teoretycznie
wyjść W tym miesiącu, w październiku.
Teraz kolejna ciekawostka. Od dziecka mam
takie wrażenie, że do dwudziestego piątego
roku życia ja umrę. I to się zaczęło
spełniać dlatego, że ja się zaczynam
zmieniać. W sensie psychicznie się
zaczynam zmieniać. Nie, że ja umieram
fizycznie, bo nie, ja właśnie dochodzę do
zdrowia. W sensie jest ze mną coraz
lepiej, a było ze mną krytycznie przez
pięć lat, ostatnich pięć lat. Ale
psychicznie się zmieniam. Zaczynam się
uspokajać, zaczynam się godzić z
niektórymi rzeczami, zaczynam się trochę
bardziej rozwijać. Zaczynam trochę
bardziej żyć, jeszcze bardziej jak dorosły
człowiek, prawda. Wyprowadzka te sprawy.
Dzieci mieć nie mogę, nie lubię i w ogóle
uhh dzieci fuj. Poza tym z moimi
dolegliwościami bólowymi to dziecko to by
było normalnie gwint od struny.
To by była naprawdę masakra kolokwialnie mówiąc.
Masakra jeszcze z tą bezsennością i z tym
układem pokarmowym. Staram się żyć
normalnie. Nie mogę, nie umiem, nie
potrafię, bo codziennie jest walka ze mną
samą sobą, żebym ja zasnęła. Bo ja się tak
potwornie boję, że ja coś zobaczę. Ja
nie, nie, ja się nie boję żadnych potworów
spod łóżka. Ja się boję, że ja coś
zobaczę, że coś tu będzie, coś będzie w
moim pokoju, że to będzie szarak. Ja tego
nie przeżyję, jak ja to na żywo zobaczę.
Ja tego nie przeżyję, jak Boga kocham, nie
przeżyję tego. Zawału, jak Boga kocham -
zawału. No i dobra. W lipcu ostatni raz
miałam taki sen. Właśnie śniło mi się, że
tak jakby szaraki wchodzą nam do
mieszkania. Do tego [pisk] tam, gdzie
mieszkałam teraz w Bydgoszczy, bo od tygodnia mieszkam
w Bydgoszczy. No i generalnie
śniło mi się, że oni wchodzą, że oni zaś
pizda zabierają, że zabierają mnie. Nic
więcej nie pamiętam. To był bardzo krótki
sen, bardzo krótki sen, ale obudziłam się
z tym potwornym lękiem. Wiadomo,
standardzik. Ale wracając. Teraz właśnie
wrócę do tej sytuacji, na którą mam
świadków, o której mówiłam. Jest to
sytuacja potwornie przerażająca dla mnie z
punktu mojego widzenia, ale z drugiej
strony czuję bardzo duży spokój, gdy o tym
myślę. Jest to dość dziwne, ponieważ w
maju był pierwszy, drugi, trzeci maja.
Jaki jest miesiąc przed majem? Styczeń,
luty, marzec, kwiecień, maj, kwiecień. Pod
koniec kwietnia poszłam obciąć włosy.
Obcięłam włosy bardzo krótko. Bardzo,
bardzo. Mam nadwrażliwą skórę głowy i
tłumaczyłam sobie to, co się ze mną
działo, z tym, że mam nadwrażliwą skórę
głowy, a ja tak naprawdę całe życie noszę
krótkie włosy i dopiero do mnie to dotarło
jakiś miesiąc po tym wydarzeniu, że
przecież ja nie mogę mieć aż takiej
nadwrażliwości aż do tego stopnia, skoro
ja całe życie noszę krótkie włosy i tylko
raz w życiu miałam je do pasa. Więc o co
chodzi? Pierwszy, drugi i trzeci maja. I
ten trzeci to jest ostatni. To jest noc z
trzeciego na czwartego. Pierwszy, drugi.
Te noce wtedy były takie, że ja się bałam
spać. Bałam się spać, ale się bałam tak
spać, jak się bałam chyba jak miałam te
cztery lata. I ze mną był w pokoju. Nie
miał nocek, on zasypiał, a ja się bałam
spać, jak on zasnął. Nie wiedziałam
dlaczego. I jak był drugi maja, obudziłam
się w nocy. No i miałam takie, że się
zaczęłam rozglądać po pokoju. Akurat my
spaliśmy nie po ciemku, tylko przy takiej
czerwonej lampce. No bo czerwone światło
jest bezpieczne dla melatoniny i szyszynki
generalnie. Więc spaliśmy przy czerwonym
świetle i rozglądałam się po tym pokoju,
po tej kawalerce, z tą kuchnią, nie. I
mówię no coś jest nie tak. Nie, coś jest
nie tak. Czemu nie mogę zasnąć? I wtedy
jeszcze ostatni raz poszłam do lekarza,
żeby mi przepisał hydroksyzynę. Najgorsza
trucizna na spanie, ale pomaga. Już jej
nie biorę. Się uzależniłam od tego, ale no
kopie jak szatan. No i generalnie ja w
ogóle jestem osobą, która ani nie pali,
ani nie pije alkoholu, ani nie bierze
żadnych używek. Jestem, jestem człowiek po
prostu nieużywkowy. Nienawidzę tego i
przyjmowanie dla mnie takich leków jak
hydroksyzyna czy jakieś tam te cięższe
psychoprosy, które brałam, to, to jest po
prostu no Jezu, to jest złamanie moich
zasad. No i dobra, wzięłam sobie tą
hydroksyzynę, napiłam się tej
hydroksyzyny, bo nie wiem.Zjadłam cztery
łyżki, poszłam spać.
A to końska dawka.
Końska dawka, która na mnie nie działa.
Tak do dwóch godzin działa, a potem już
nie działa. I potem mam kaca po
hydroksyzynie. Czyli boli mnie
ten jak się to nazywa nerw twarzowo
czaszkowy. No i w sumie tyle. Ja jestem
człowiek taki, który potrafi
nie spać tydzień, wymiotować krwią i żyć.
Nie wiem, nie wiem, czemu tak mam. Jakieś
fenomenalne to jest. Czarownica. Nie no,
żartuję. Poważnie teraz. No i zrobiłam tą
hydroksyzynę, a potem miałam normalny
dzień skacowany po hydroksyzynie. Potem
już po hydroksyzynie nie sięgałam, bo
mówię nie, no nie wytrzymam kolejnej nocy,
nie. I takiego migrenowego bólu głowy, bo
mam migrenę zagałkową, czyli gałki oczne,
migrena i te sprawy to jest najgorsze
rodzaj migreny, jaki może być dla mnie. No
i dobra, trzecia noc. Jestem trzeci maja
i wtedy całą noc śniło mi się, że ja mam
sen proroczy na temat mojego kolejnego
pobytu w szpitalu, ponieważ wtedy miałam
skierowanie od reumatologa, żebym udała
się do bydgoskiego szpitala na
reumatologię. Ale że ja już leżałam w
szpitalu na NFZ i traktowali mnie jakbym
była śmieciem, po prostu traktowali mnie
jakbym była byle czym. Stwierdziłam, że
mam to gdzieś i wydam miliony pieniędzy,
żeby się sama zdiagnozować prywatnie u
lekarzy i żeby mnie leczyli prywatnie, a
nie na NFZ, bo NFZ to sobie ze mnie jaja robi, bo-
Jak ze wszystkich zresztą.
Przede wszystkim. I teraz tak. Ja mam
chorobę genetyczną, z którą się urodziłam
i NFZ przez dwadzieścia pięć lat tego nie
mógł zdiagnozować po objawach. Przy czym
jestem człowiekiem tak chorowitym, że to
jest nienormalne. Ja nie mam odporności,
ja nie mam bakterii dojelitowych, ja
czasami nie mogę mówić. Włosy traciłam, w
ogóle ja mam skórę jak papier. Tak samo
włosy mam jak papier, jak dziecko. Jakbym
była ciągle małym dzieckiem. Wyglądam
jakbym miała piętnaście lat, a mam
dwadzieścia pięć i wszyscy mi mówią: "Jak
ty to robisz?" Nie wiem.
No i tyle, nie? I generalnie NFZ robi
sobie ze mnie żarty, więc stwierdziłam,
pójdę se prywatnie. No i że za każdym
razem, za każdym razem, jak właśnie miałam
iść do lekarza czy tam być w szpitalu, to
śni mi się sen proroczy, jak będę
traktowana, na co się przygotować, kto
mnie tam zwyzywa? Czy powinnam pilnować
portfela, bo mnie ktoś okradnie? I to się
zawsze sprawdza, więc to jest u mnie w
życiu normalka. To jest taki benefit, że
tak powiem, od życia, nie wiem. Anioł
Stróż chyba powoduje u mnie sny prorocze i
dzięki temu wiem, jak żyć. Ponieważ mam
nerwicę lękową, przy pierwszej lepszej
okazji to bym zeszła tak naprawdę. A stres
mam taki, że nie mdleję przy stresie, a
mam najwyższy poziom stresu, jaki może być
dla człowieka momentami. No i dobra, mam
tahikardię często, więc nie wiem, jak ja
żyję jeszcze. No ale dobra. No i miałam
sen, w którym byłam w szpitalu. Tak mi się
śniło, że byłam w szpitalu. Niby byłam w
szpitalu, w szpitalu, w szpitalu. I potem
nagle się przebudziłam, poszłam siku.
Wróciłam spać dalej. I tutaj się już nie
zaczyna chyba sen. Tutaj zaczyna coś
dziwnego. Ja od roku, teraz już będzie rok
z kawałkiem, nie mogę normalnie chodzić
przez to, że mam te przerośnięte ciałko
Choffa w nogach i stawy mi się tak jakby w
drugą stronę wyginają, więc korzystam z
wózka inwalidzkiego lub krzesła na
kółkach, jak po mieszkaniu sobie jeżdżę.
Nie mogę długo stać, tak? Bolą mnie te
stawy. Musiałam brać leki przeciwzapalne,
bo zapalenie stawów mi wraca i tak dalej,
i tak dalej, i tak dalej. Lewa noga jest
prawdopodobnie klasyfikowana na operację
wycięcia w ogóle tam połowy stawu
kolanowego. No ale dobra, mniejsza z tym.
Będę musiała jeszcze długo poczekać, zanim
mnie zdiagnozują poprawnie, prawda? I
żeby mnie zacząć leczyć czy tam
rehabilitować. W każdym razie. No
obudziłam się, poszłam sobie spać, śnił mi
się ten niby szpital. I teraz tak. Śniło
mi się coś takiego, że jestem w jakimś
dziwnym pomieszczeniu i śniło mi się, że
jakby idę takim białym korytarzem i szedł
ze mną mój narzeczony. On ze mną szedł,
ale on do mnie nic nie mówił. A zawsze jak
śni mi się, to zawsze coś do mnie mówi. I
zawsze jak w śnie dzieje mi się krzywda,
to jego wyobrażenie na mój temat jest
takie, że on reaguje. No bo jest taki w
rzeczywistości, więc moja wyobraźnia na
jego temat jest taka, że on jest osobą,
która reaguje na moją krzywdę. No i dobra,
i idę takim korytarzem, i nagle jest
jakieś takie duże białe pomieszczenie i
tam siedzi taka kobieta, która jest niby
pielęgniarką, ale ona jest dziwna z
koloru. Ona jest taka jakby taka biała,
całkowicie biała i ma białe włosy. No i
dobra, wchodzę do tego pomieszczenia i
byłam tak, tak, byłam ubrana tak, jak
byłam ubrana, kiedy spałam. W sensie
miałam na sobie te ubrania ze snu i ta
kobieta mówi: "Połóż się na tamtym
urządzeniu i proszę cię, rozbierz się". I
ja rozebrałam tylko koszulkę, ale nie
ściągnęłam spodni. I nagle tych spodni nie
miałam. Nie wiem, jakim cudem. I to
urządzenie bardzo przypominało mi
rezonans. Ja po obudzeniu rano
stwierdziłam, że był to rezonans, ponieważ
miałam mieć wykonywany w szpitalu
rezonans, ale ja do tego szpitala nie
trafiłam i nie trafię, ponieważ
zrezygnowałam z tego szpitala i sobie
prywatnie zrobiłam rezonans na nogi. I tak
samo prywatnie zaczęłam się leczyć i nie
byłam w żadnym szpitalu, więc co to był za
sen? Nie wiem. No ale dobrze, śniło mi
się, że niby to był rezonans. Tak sobie to
tłumaczyłam. Moja wyobraźnia sobie to tak
tłumaczyła. I dopiero następnego dnia, i
potem kolejnego dnia do mnie dotarło, co
mi się tak naprawdę śniło. Czyli
przypomniałam sobie. I teraz tak. To
urządzenie wyglądało dla mnie wtedy jak
rezonans. Ale to nie był rezonans. To w
ogóle nie przypominało rezonansu. Nie
widziałam nigdy takiego urządzenia. To
było tak, jakby taka tuba. Jestem w stanie
to namalować. To było tak, jakby taka
tuba, ale bez tej górnej powłoki. I ta
powłoka była tylko w miejscu głowy. To
było jak taki leżący fotel, coś takiego. I
to było tak, że ja się na tym miałam
położyć i ta kobieta mi powiedziała, że
mam się położyć. Ona stała przy jakiejś
takiej aparaturze i ta aparatura wyglądała
jak komputer, ale ona była o wiele, wiele
dalej niż to urządzenie. W tym pokoju nie
było okien i w tym pokoju unosił się
jakiś rodzaj dymu. I takie dziwne światło
było. Tylko nie wiem, skąd te światło było
w ogóle. Tam nie było żadnych, żadnych
lamp. Nie widziałam tam żadnych lamp. Tam
było po prostu światło. Ono było tak, jak-
Jakiego koloru było to światło?
Białe. I w tym pomieszczeniu były elementy Białe?
niebieskie i zielone. I te niebieskie
kojarzy mi się tak, jakby jakaś zasłona
była, ale tam nie było okna, więc nie
wiem, co to było. Ta kobieta siedziała
przy aparaturze i ona była szara, ta
aparatura. I to urządzenie było
naprzeciwko tych drzwi, przez które
weszłam. Ale to nie były drzwi, tylko taka
rama srebrna z drzwi. No i ten filiżankę.
Czyli tam te wszystkie elementy tego
pomieszczenia sprawiają wrażenie metalicznych?
Wyglądało jakby były metalowo-szklane i
wyglądało jakby całe pomieszczenie było
pokryte kafelkami jak do łazienki albo ze
szpitala, coś takiego.
I nie wiem, nie wiem, nie przyglądałam
się. W każdym razie położyłam
się.Przepraszam. Na tym urządzeniu. No i
tu się zaczyna taki horror. Ja do dzisiaj
to pamiętam. Czułam ból. Czułam tak
potwornie przerażający ból fizyczny. Ja
nie jestem w stanie tego opisać. Jezus
Chrystus. Nie czułam nigdy w życiu takiego
bólu. Ja mam sny, w których odczuwam ból,
ale nie taki, nie taki. To nie jest to,
to nie to. To urządzenie polegało na tym,
że do moich chorych kolan, na których nie
mogły długo stać, chodzić, a czasami mam
tygodnie, że nie mogę się w ogóle
podnieść. Przetykały się takie rury i te
rury były takie wygięte. To mi się
kojarzyło trochę jak, jak są pasy, jak się
zapina pasy w aucie czy w samolocie, to
one mają te końcówki takie wygięte i one
są czasami takie puste w środku, że tak
jakby obramowanie jest, a w środku nie ma
nic i to ma wejść ten taki klik, wie pan,
o co mi chodzi? Mniej więcej.
Tak, tak kojarzę.
I to coś. To coś wyglądało w taki sposób
jak od pasów, tylko to było takie duże. To
było takie duże, jak moje kolana i to się
przypisało do moich kolan. I jak to się
do moich kolan przycisnęło, to czułam
potworny ból. Ale to był tak przeraźliwy
ból. Jezu, ja się w tym śnie darłam. Ja
się w tym śnie darłam. Ja byłam święcie
przekonana, że ja podczas snu krzyczę i
zaraz wstanie i mnie obudzi, mówiąc:
"drzesz mordę przez sen". Takie coś miałam
w głowie wtedy. Chryste, to był taki ból.
Ja nie wiem, co to było. I ja krzyczałam,
a ta kobieta do mnie: "spokojnie, za
chwilę ci przejdzie i nie będziesz już
niczuć. Ale uspokój się, błagam cię, nie
krzycz, proszę, spokojnie". A ten w tym
śnie dzieje mi się krzywda. Na przykład stał nade mną
i on się na mnie patrzył z uśmiechem.
Nigdy mi się nie śni z uśmiechem, kiedy w
dajmy na to, że mam koszmar. Nie wiem, mam
koszmar w stylu na przykład mnie kimś
zdradza i ja zaczynam płakać. To, co robi
w śnie albo jest dla mnie agresywny, albo
po prostu jest smutny i się mną przejmuje.
No takie zwykłe wyobrażenie partnera,
nie? A w tym śnie on nade mną stał i on
się uśmiechał. I dwa dni potem dotarło do
mnie, że ten w tym śnie on nie miał gałek
ocznych, tylko miał czarne gałki oczne.
Tak jakby coś spod tego próbowało się
potrzeć.
Tak jakby co wyglądało, jak tylko to nie
był to się to to miało mi dać otuchę,
żebym ja w ogóle tam weszła. I teraz
dalej. Uwaga! Leżę na tym urządzeniu.
Leżałam na tym urządzeniu prosto na
plecach. Ręce miałam wzdłuż ciała. To coś
przetykało mi się do, do tych stawów
kolanowych. Ja krzyczałam. Ta kobieta
dalej przy tym urządzeniu. Ona była taka
dość gruba i niska. Ona tak trochę wygląda
jak żaba. Tak mogę ją porównać? Tak, tak,
tak dziwnie wyglądała. Dziwna była. I ona
mówi do mnie spokojnie. Ona do mnie
mówiła normalnie, rusza ustami i mówiła do
mnie. Mówi do mnie spokojnie, za chwilę
ci to minie. A ja krzyczałam w tym śnie i
darłam mordę dalej. Nie darłam się. I
teraz jest najgorszy etap tego snu. Coś
wbiło mi się w potylicę, coś mi się wbiło
z takim impetem w potylicę, że poczułam,
jakby mnie prąd poraził. I to jest
najciekawsze. Zaczęłam tracić czucie od
nóg, od rąk, od płuc. Przestałam tak jakby oddychać
i na samym końcu zaczęło paraliżować mi
buzię i straciłam na samym końcu wzrok. I
teraz bardzo ciekawa informacja o mnie. Od
dziecka, odkąd mam te lęki,
za każdym razem, kiedy idę do lekarza,
kiedy podają mi jakieś znieczulenie—nigdy
nie miałam narkozy, ponieważ
prawdopodobnie nie mogę jej mieć, ale
nigdy jej nie miałam, bo nie miałam żadnej
operacji w szpitalu. Nigdy w życiu nie
byłam operowana. Nigdy, nigdy nie miałam
nic złamanego, miałam jedynie wytrącony
bark czy tam coś w tym stylu właśnie. Ale
nigdy nie miałam złamań żadnych. Nigdy nie
leżałam w szpitalu dłużej niż siedem dni.
No i generalnie
sprawa wygląda tak, że, że po prostu od
dziecka mam coś takiego, że ja muszę
zachować świadomość. W najgorszym stresie,
kiedy normalny człowiek mdleje, bo się za
bardzo boi, bo dostaje zachikardii, czyli
tego szybkiego bicia serca, które potem
może wywołać zawał. A ja to mam bardzo
często, jak mam stres.
Każdy człowiek mdleje. Ja nie mdleję. Ja
staram się zawsze zatrzymać świadomość do
samego końca, aż się nie wiem, za
przeproszeniem, nie wyrzygam czy coś
takiego. I w tym śnie próbowałam z całej
siły zachować świadomość oczami właśnie,
żeby widzieć, co się wokół mnie dzieje i
ostatni wzrok straciłam. I teraz czarna
dziura. Nic nie pamiętam. I teraz kolejna
dziwna sytuacja. Obudziłam się nad ranem.
To była chyba czwarta, piąta na łóżku, w
bardzo nienaturalnych śnie.
Po tym śnie?
Tak to było zaraz po tym śnie straciłam
przytomność. I mam takie wrażenie, jakby
minęły dwie godziny. I ja nie wiem, co się
działo. W sensie tak jakbym była w tym
śnie i w tym śnie siedziały jakieś dwie
godziny, ale ja ich nie mam w głowie. W
ogóle nie mam tego w pamięci. I nagle jest
czwarta rano.
Mhm.
I to wygląda tak, że ja po prostu leżę
sobie na łóżku, leżę sobie na łóżku, na
kołdrze, w sensie na mojej pościeli. Leżę
sobie nieprzykryta i leżę na plecach. Ja
tak nie śpię. Dlatego, że mam lęki. Ja
muszę być przykryta całkowicie. Nogi,
ręce. Jakbym mogła tam sobie głowę
przykryła, żeby mnie nic nie dotknęło i
muszę leżeć na boku. Nigdy nie mogę zasnąć
na plecach, bo się boję paraliżu.
Czyli to jest tak, jakby coś panią
wyciągnęło spod tej kołdry i ułożyło
akurat w takiej nietypowej pozycji.
Tylko, że potem
mija trzeci dzień od tego trzeciego maja,
w sensie tej nocy z trzeciego właśnie na
czwartego. I ja sobie zaczynam przypominać
coraz więcej szczegółów,
dlatego że przypomniało mi się, że w
momencie, kiedy zaczęłam odzyskiwać
świadomość, miałam wrażenie, że ja wpadam
na łóżko, ale nie, że ciałem eterycznym,
tylko że fizycznie ktoś mnie na łóżku
kładzie. Tak jakby. Tak jakby ktoś jakąś,
nie wiem, telekinezy, ktoś używał na mnie
coś takiego i kładł mnie na kołdrę. I teraz uwaga
po tym śnie miałam fizyczne obrażenia.
No właśnie tak, tak mi się nasunęło
pytanie, czy pani może się sprawdzała po tym
fizycznie, po tym, po tym śnie.
Po snu? To był trzeci, czwarty maja. Nie
mogłam chodzić do sierpnia.Nie mogłam
chodzić, nie mogłam wyjść z domu. Nie mogłam
wejść do kuchni-- nie do kuchni, tylko do
łazienki. W tej kawalerce musiałam jeździć
na wózku. Miałam tak opuchnięte stawy, że
myślałam, że mnie po prostu za
chwilę odwieżą do szpitala. Mówiłam, że
chyba pojedziemy do szpitala, bo jest ze
mną coraz gorzej. Od tamtego momentu nie
mogłam chodzić. A ja zapalenie stawów mam
ponad rok. W sensie zapalenie stawów
przeplatane z tym, że tam jest te
przerośnięte ciałko Chowska i nie ma
żadnej wody, ale włącza mi się czasami
zapalenie stawów i to może być wywołane
tamtym zakażeniem bakterią, bakterią,
bakterią boreliozy, co nie? No i
generalnie myślałam, że trafię do
szpitala, bo co gorsze, ja miałam
tył głowy tak jakby poparzony, ale nic nie
było na skórze.
A to było w tym miejscu, w którym było
przytknięte to urządzenie?
Tak, tak, to coś, co mi się wbiło, bo ja
mam inaczej. Pan musiałby mnie zobaczyć.
Ja mam bardzo dziwną czaszkę. Ja mam
bardzo duże oczy, potwornie duże oczy mam.
Mam bardzo duże oczodoły. Mam takie oczy
jak połowa mojej ręki. I dużo ludzi mi
mówi, że masz potwornie duże oczy i tył
głowy mam tak jakby wycięty do góry. W
sensie tak jakby mi brakowało czegoś z
tyłu głowy. Taką dziurę mam. I to jest
miejsce bardzo bolesne dla mnie. Miałam
tak jakby poparzoną skórę właśnie tam,
między włosami i ja musiałam sobie głowę
smarować parafiną, żeby mnie to nie
bolało. Przez nie wiem, chyba pół miesiąca
musiałam tak robić. Tył normalnie, włosy
parafiną musiałam smarować. Dosłownie
parafiną, bo żadne olejki migdałowy tam,
słonecznikowy, bo ja tam wiadomo, dbam o
włosy bardzo, żeby w ogóle włosy mieć
jakiekolwiek ładne, bo ja mam okropny
gatunek. Ja się urodziłam tak jakby ze
spalonymi włosami i żeby mieć w ogóle
ładne włosy, to muszę o nie bardzo dbać.
Tak samo o skórę twarzy czy ciała, bo ja
mam egzemę na dłoniach i tak dalej. No po
prostu skórę jak pergamin mam i mam
światłowstręt potworny. Kiedyś miałam
uczulenie na słońce, na przykład. Jak
byłam dzieckiem, to lekarka
zakazała mi w ciempu miesiącach w ogóle
wychodzić na słońce, ponieważ słońce tak
jakby spalało mnie, ale nie takie
poparzenia. Wie pan, o co chodzi? Że
miałam coś takiego jak ja miałam te
filmowe wampiry, że tak powiem, że
wychodziłam na słońce, nagle rana, miałam
palenie takie jak- Jakby pewien światłowstręt.
Tak. Ja do dzisiaj mam światłowstręt. Ja
mam, ja mam uszkodzone w oczach to coś
takiego, co się widzi w ciemności. W
sensie, że jak ludzie są w ciemności, to
po pewnym czasie widzą w ciemności, a nie
widzę. Ja widzę ciemność, porozę
ciemności.
Nie dostosowuje się wzrok do warunków oświetlenia.
Tak. A jak świeci słońce, to muszę nosić
okulary przeciwsłoneczne jakieś. Nie wiem,
skórę to muszę filtrami smarować. Nawet
na włosy filtry muszę kupować i dlatego,
że ja mam tak potworny światłowstręt, że
moje źrenice stają nam jak gałki od
szpilki. Te takie malutkie szpilki są
robione z takimi, takie gałeczki, takie
malutkie, nie wiem, jak to nazwać. Takie
kuleczki są na nich. To moje oczy są-- one
się tak zmniejszają potwornie i to jest
dla mnie tak paraliżujący ból. Ja nie mogę
w ogóle na słońce tak jakby wychodzić. I
tak mam od dziecka. I generalnie właśnie w
tym miejscu, tam właśnie, gdzie mnie to
bolało, musiałam parafiną dosłownie
smarować skórę. I dzwoniłam wtedy do mojej
przyjaciółki jednej, drugiej i do tej
trzeciej, z którą teraz kontaktu nie mam i
mówię: "Chryste Panie, zaraz mnie
rozerwie, miałam taki i taki sen". A one
akurat wiedzą, że mi się takie rzeczy
dzieją i traktują mnie poważnie. I mówią:
"idź parafiną to smaruj". I ja mówię:
"zobacz, czy ja mam coś z tyłu na głowie,
bo ta głowa to mnie tak boli, że mnie
chyba zaraz rozerwie z tego bólu". Mówi:
"ale ty nie masz nic". Ja mówię: "to czemu
mnie tak boli?" Dosłownie. Skóra mnie
paliła żywym ogniem. Ja sobie to
tłumaczyłam podrażnieniem z włosów. Nie?
Ja- podrażnienie z włosów. Ja całe życie
krótkie włosy nosze, nie? Super
podrażnienie. Nagle by się tak z kosmosu
podrażnienie wzięło. Ja, żeby mieć
podrażnienie z tyłu głowy tam właśnie w
tym wrażliwym miejscu, to muszę tą głową o
poduszkę szorować. Ostatnio właśnie byłam
ściąć włosy jeszcze krócej, to tak jak
taki chłopiec trochę wyglądam i generalnie
no miałam wtedy podrażnienie straszne, bo
przez przypadek sobie strasznie
podrapałam ten tył głowy. Ale no mówię
panu to, co wtedy miałam z tą głową, to
było potworne. Jeszcze do tego wszystkiego
miałam jakieś dziwne paraliże twarzy i to
miałam tylko raz, właśnie po tym śnie
miałam coś takiego, że jakby paraliżowało
mi usta. Paraliżowało mi też oczy trochę i
paraliżowało mi tak, jakby jamę nosową,
to taki, takie, że nie dusiłam się, ale
miałam tak, jakby mięśnie wiotczały, coś
takiego. I to było przez dwa tygodnie i mówiłam tylko-
Domyślam, domyślam się, bo niedawno też
coś takiego miałem przez pewien czas jak
by mi tak twarz szewiotczała. Takie
drętwienie odczuwane w szczególnie w
dolnej części twarzy.
No, no, no, to coś takiego mi się właśnie
zdarzało po tym śnie i ja nie wiedziałam,
co się ze mną w ogóle dzieje, dlaczego ja
tak mam i w ogóle nic nie wiedzie-- nie
wiedziałam co to był za sen. No ale miałam
normalnie obrażenia i nie mogłam chodzić.
Do sierpnia nie mogłam chodzić normalnie,
nie mogłam stanąć o własnych nogach, nie?
Raz, raz w czerwcu wyszłam, to potem się
już poskładałam z tego bólu, bo na wózku
już potem musiałam jeździć cały czas i
dopiero od niedawna zaczynam jakoś
normalniej chodzić. W sensie sobie tak
truptać zaczynam czy tam se wyjdę czasem
na jakiś spacer krótki, ale zaraz muszę
wracać do domu, bo już bierze mnie na
stratę przytomności z tego bólu stawów.
Nie, bo stawy też w rękach mi trochę
siadają. No to ogólna choroba taka nie?
Albo borelioza to wywołuje, albo po prostu
ta wada genetyczna. Jedno z dwóch.
Zobaczymy co wyjdzie tam po grudniu po
badaniach genetycznych. No muszę mieć na
nie pieniądze, dlatego sobie muszę
uzbierać większą sumę, bo chciałabym mieć
zrobione bardzo dobre badania, żeby mi już
wychylić, co to jest za rodzaj choroby i
tak dalej. No ale no generalnie no
ja jestem bardzo specyficzna. Ja nie
widziałam nigdy osoby na przykład podobnej
do mnie z wyglądu. Jak długo żyję? Nigdy
nie widziałam nikogo podobnego, bo miałam
bardzo duże gałki oczne i pamiętam taką
sytuację. Nawet mam to zdjęcie jak miałam
RTG zębów robione i to jest RTG zębów,
które jest robione
w październiku zeszłego roku. Zanim się
wyprowadziłam, musiałam mieć zrobione RTG
zębów, żeby lekarz mi jeden ząb naprawił,
bo mi się bardzo szybko zęby psują przez
właśnie chorobę, tak jak kości całe. Ja
mam takie jakby bardzo słabe kości, ale
się nie łamią, tylko się wszystko psuje.
No i generalnie-Zrobił mi prześwietlenie
dentysta, ale samych zębów, samych zębów i
na, przy tych zębach wyszły mi oczodoły.
Ja mam tak wielkie oczodoły, że one się
zaczynają tam, gdzie się kończą zęby. W
sensie wie pan, o czym ja mówię? Jak mam
oczodół, to, to nie jest ta jama nosowa
czy tam zatoka, tylko to jest dosłownie
mój oczodół, który się kończy w miejscu,
gdzie kończą mi się korzenie moich zębów.
I dentysta mi powiedział: "O". A ja mówię:
"Co się stało?" On mówi: "Pani Dariu,
pani ma ogromne oczodoły, ale pani ma tak
ogromne oczodoły, że ja takich nie
widziałem". Ja mówię: "Co?" [śmiech] To
była moja reakcja. No to tak swoją drogą
tak, tak w ogóle, że dziwna jestem. Nie
wiem dlaczego takie właśnie sny miałam i
ten sen, ten właśnie sen w maju ostatni
raz to, to był sen. To był sen taki
właśnie realny, bardzo podobny do tego,
jaki miałam, jak miałam dwadzieścia lat.
Ale ja byłam święcie przekonana, że
właśnie to jest tylko i wyłącznie sen. A
to, co miałam, jak miałam dwadzieścia lat,
to, to było jak na żywo, normalnie jakby
mi film ktoś puścił i w głowie pamiętam
każdy szczegół, co się wtedy działo. Jak
chodziłam po tym całym, całym domu, jak
tych, tych moich rodziców budziłam i tak
dalej. No i od tego czasu jak w lipcu
miałam tam ten sen, że te szaraki wchodzą
przez okno, jeszcze na ulicy Grunwaldzkiej
i tam porywają i ****** i mnie tam coś
tam ze mną robią, ale oni mnie tylko
porwali, czy nawet chyba mnie zostawili w
spokoju. Nie! Tam było coś więcej. Teraz
taki przebłysk mam. Śniło mi się, że
byłam w jakimś lesie
i te szaraki tam sobie coś robiły w tym
lesie. Znaczy to wyglądało jak las. To
było tak, jakby pomieszczenie, które
wyglądało jak las. I ten jeden szarak,
który zabrał ******, mówił do mnie w
sensie nie ruszał tam tą swoją gębą dziwną
taką, tylko coś, coś w głowie do mnie miał tak jakby-
Taki jakby przekaz telepatyczny.
Tak, takie, że ej, uspokój się. Halo, to
tylko sen. Halo? Widzisz to drzewo? Patrz
jakie fajne drzewo. A potem się obudziłam.
O, teraz mi się to przypomniało.
Przekaz telepatyczny, bądź można to
jeszcze nazwać taką wymianą myśli jakby.
No coś takiego. Ale
w sumie z takich ciekawostek to ja chyba
nigdy w mieszkaniu nie czułam żadnego
nieprzyjemnego zapachu, bo bardzo dużo
właśnie ludzi porywanych mówi, że jakiś
nieprzyjemny zapach jest, że ta, ta skóra
szaraków czy ten kombinezon, czy oni, co
to tam mają na sobie, że to jakoś
nieprzyjemnie pachnie, nie? I to w tych
amerykańskich książkach też. Tamo ufolodzy
piszą yyy, czy tam
dobrze mówię, że, że pan Damian Trela tak,
dobrze mówię? Że to był pan ufolog. No
to, to on też wiele razy wspominał, że tam, tam
na debatach czy coś, to ile razy mówił, że
no, że właśnie przy porwaniach tam
panowie w ogóle mówili na tych debatach
wszystkich, że tamta, że
szaracy mają brzydki tam zapach siebie jak
znizna, zgniłe mięso. W ogóle kiedyś
spotkałam się z jakąś tam teorią spiskową,
że niby, niby szaraki sobie robią jakąś
tam papkę z hormonów tych zwierząt. Tamte
narządy im wycinają i tam się nacierają.
Jezu, ja siedzę w tym temacie. Mogła
zostać ufologiem. Nie, ale chyba bym
zwariowała [śmiech]. No więc generalnie to
jest taka wiedza, która zaczęła się u
mnie kształtować, jak byłam dzieckiem.
Nie, ale jestem osobą tak racjonalną, że
to jest niemożliwe, żebym ja wtedy to
zmawiała, bo ja jestem lękowcem. Ja unikam
takich tematów właśnie. Więc jest to
dziwne, że takie sny mam i takie
wyobrażenia, jakieś obrażenia na ciele,
jakieś jaja się dzieją i to byłaby tylko
moja wyobraźnia. Więc no nie wiem, po
prostu stwierdziłam, że, że po długim dość
okresie czasu już tyle lat słuchamy także
Radia Paranormalni, stwierdziłam Jezus,
dobra, zadzwonię, napiszę. Nie wiem,
cokolwiek. To wymaga opowiedzenia chyba.
No to tylko świadczy o tym, że pani
niestrudzenie, przez wiele lat, przez te
wszystkie lata jednak próbuje
jakoś aktywnie
coś, coś robić, żeby wyjaśnić w jakiś
sposób. Poszukuje pani wyjaśnienia?
Ja szukam wyjaśnienia dla samej siebie. Bo
ja świata nie zmienię. W sensie choćbym
była naukowcem. Nikt z nas świata nie
zmieni, bo my jesteśmy tylko ludźmi na
jakiejś małej planecie. A tak naprawdę
my możemy być
popiołem w głowie jakiegoś innego
osobnika. Wie pan, co mam na myśli. Możemy
jakimiś bakteriami tak naprawdę. Chodzi o
to, że, że jesteśmy tylko ludźmi. Potem
jest następne wcielenie albo nie ma go
wcale. I mogę być zwierzęciem, robakiem,
mogę być kosmitą, mogę być kimkolwiek.
Mogę być powietrzem. Ale ja szukam
rozwiązania w tym życiu. Czemu ja tak mam?
Co się ze mną dzieje? Czemu jestem taka dziwna?
Czemu jak byłam dzieckiem, to miałam
problemy zdrowotne do tego stopnia? Czemu
zawsze byłam inna? Czemu taka jestem? Nie
wiem, czemu mam wrażenie, że powinnam mieć
brata bliźniaka i go nie mam i szukam go
całe życie chociażby. Po prostu
stwierdziłam, że tego jest za dużo. Za
dziwne mam życie, za bardzo dziwne, za
dużo widzę, za dużo czuję, za dużo myślę i
stwierdziłam, że to wymaga opowiedzenia,
bo te lęki to się nie bierze z kosmosu.
Połowa lęków wiadomo, gdzieś tam jest
podświadomość po tym, co tata mój robił,
że pił i tak dalej, że jak byłam
dzieckiem, to niestety miałam sytuację
taką ze ścian akceptacji i jak miałam
piętnaście lat, to zdałam się w relację z
facetem, który miał dwadzieścia jeden i
zrobił mi krzywdę chociażby. I ja nie mam
problemów, żeby o tym mówić, mimo tego, że
jestem skrajnym introwertykiem, potrafię
mówić. A poza tym jednak
pan jako osoba jak długo tam słucham,
chociażby Radia Paranormalni wywołuje we
mnie zaufanie. Bo mam wrażenie, że, że pan
i pana koledzy tam z debat nie robią
sobie żartów po prostu.
My tutaj, my tutaj w gronie, w gronie
naszym radiowym mamy dosyć sporo osób, które już też od
młodych lat, niektórzy wręcz od
dzieciństwa stykają się z takimi czy
innymi zjawiskami paranormalnymi.
A ja rozmawiałam z-- teraz chcę, żeby nie
pomylić imienia. Powiem tylko nazwisko,
ponieważ nie mogę sobie przypomnieć
imienia. Mam bardzo słabą pamięć do takich
rzeczy, do wydarzeń mam bardzo dobrą, ale
do dat, do imion nie za bardzo.
Rozmawiałam z ufologiem. Tak, mogę
powiedzieć ufologiem, który jest w fundacji ******.
No to jest fundacja akurat nie ciesząca
się zbyt dobrą renomą wśród nas.
I chyba w ogóle nawet moją renomą. W
sensie moim zdaniem już się chyba nie cieszą, bo
rozmawiałam z panem ufologiem. Byłam
bardzo szczęśliwa, że mogę tam panu.
Bernard nie pamiętam jak pan na mnie powiedział.
Bernard Tak. Myślałam, że jestem traktowana
poważnie. W sensie tak myślałam. Bardzo
się cieszyłam, że mogę to powiedzieć, ale,
ale potem chciałam opowiedzieć to, co się
stało w maju i już nikt się ze mną nie skontaktował.
No ja pani powiem taką jedną rzecz. Ja mam
kontakt z człowiekiem, który wpuścił, że
tak powiem kolokwialnie mówiąc, Bernharda
Wiszowicza do maliny z kilkoma różnymi
sprawami, podając się za kilka różnych
osób totalnie fikcyjnych. I pan Bernard to
Wszystko łyknął. Nawet zrobił livestreamy
na temat tych tam UFO przyklejone plastelinowe do
szyby w oknie czy coś takiego.
Tak jak pan Także totalne fejki. Pan Bernard Wisz
opuszcza, traktuje je jako autentyki i
takie jako takie też filmuje.
No ja mu nie opowiedziałam tego
wszystkiego, co panu, bo już w połowie
rozmowy stwierdziłam, że nie, nie ja. Ja
się za bardzo boję tej rozmowy. To nie
jest dla mnie, nie. I ja spróbowałam
jednak do paranormalium tutaj do Pana
chociażby, no to stwierdziłam, że się
odważę jednak, bo ostatnio ta seria
chociażby, która została wypuszczona na,
na kanale Radia Paranormalium,
opowiadająca o tych sytuacjach, co się
dzieją ludziom w Polsce, chociażby to mnie
poruszyło bardzo.
Po wystartowaniu tego podcastu. Ja tutaj
mam dosłownie urwanie linii telefonicznej.
Można to tak powiedzieć.
Wie Pan co mnie przeraża? Ja Jestem typem
człowieka, który jakby mógł w Polsce, to bym
nie została. W sensie ja mam tak dużą już
wiedzę chociażby dzięki Radiu
Paranormalium, czy jakichś tam książkach
zagranicznych, czy cokolwiek. To śledzę od
dziecka. Chciałabym zostać ufologiem. To
jest moje największe marzenie, ale
jednocześnie to jest mój największy lęk.
Ja tego unikam. I ja, gdybym mogła, to bym
dała wszystkie pieniądze, żeby wiedzieć,
co to jest, z czym ludzie mają do
czynienia. I najbardziej przykre jest w
tym wszystkim dla mnie. A jednocześnie
mnie to cieszy, że tak się właśnie
domyślałam, że zrobili państwo tam, tam
te, te właśnie podcasty, że tak powiem,
nie z tymi opowieściami tych ludzi.
Dzisiaj słuchałam właśnie o tym, tym, tym
mężczyźnie, co chciał z tym nożem pod
poduszką spać. Co do tego syna przychodził
rano, te rany miał i tak dalej. To chyba
wczoraj, dziś, jakoś w tym tygodniu
zostało wypuszczone. Nie wiem, czy to dzisiaj było.
To miało premierę, to miało premierę w
ostatnią niedzielę dwudziesty, o dwudziestej drugiej.
Właśnie. No i ja dzisiaj to zobaczyłam, bo
ja unikam tych tematów od dłuższego
czasu, bo dostanę na głowę. Ale musiałam,
już musiałam. Ten numer dostałam, mówię
nie zadzwonię, nie, bo ja już mam dość
tego, że opowiedziałam to wtedy tamtemu
panu właśnie w tej
ostatniej chwili i ostatnie słowa, które usłyszałam,
przekonały, że nie, nie, już więcej nie
powinnam tam dzwonić, bo ja mu
powiedziałam o moim lęku. Ja mu
powiedziałam, że ja uważam, że szaraki i
te wszystkie inne istoty, które mogą
istnieć. Nie mówię tu o jakichś tam
gościach z Plejad, bo tu mam wątpliwe
mniemanie na ten temat, chociaż no
niektóre sytuacje są dość ciekawe, ale
mówię głównie o szarakach. Te istoty nie
są dobre, one nie są dobre, oni na nas
eksperymentują jak na zwierzętach. Tak jak
my zachowujemy się wobec zwierząt, tak
oni zachowują się wobec nas i nie wiem
czym są. Nie wiem czy to są kosmici, czy
to są demony, czy to według tej teorii
matki ziemi, że sprowadza nas do parteru,
że tak powiem, żebyśmy zaczęli coś robić z
tą planetą tylko dlatego, że przybiera
postać jakichś istot, to ja uważam, że oni
nie są dobrzy. Jeżeli są, to nie są
dobrymi istotami. Może wyjątki, ale nie
oni, nie szaraki. A pan Bernard, dobrze
mówię? Nie mogę, nie umiem tego wypowiedzieć.
Powiedział mi, że szaraki są w sensie, że
w ogóle kosmici. W sensie mówię o szarych,
tak o greys, he he he, ta nazwa, że oni
są po to, żeby, żeby ludziom
pomagać. Ja mówię nie. Ja mówię dziękuję,
do widzenia, nie.
No ja pani powiem, że w wielu aspektach
działalność tego człowieka, jej kierowanej przez niego
partii wygląda wręcz na sekciarstwo także.
No, choćby przypadki takie jak.
Mam wrażenie, że oni taki kult robią wokół
szaraków, że ja pierniczę, Jezus to był
szarak. Boże zbawienie, kosmici! Jezu,
prawdziwa religia, Boże kochany, Boże
kochany, ja mam takie
piękne słowo z książki ufologicznej
Widzisz UFO — Uciekaj i tyle w temacie.
No to już nie chodzi nawet o tych
szaraków. Oni po prostu mają coś takiego,
że jak się ich publicznie skrytykuje za
coś, to jeżeli, szczególnie jeżeli
zobaczą, że ktoś, kto krytykuje ich, ktoś
powiązany z Nieznanym Światem czy z Radiem
Paranormalium, to zaraz ten pan jakby
ubiera się w jakieś fejkowe konto i zrzuca
tam bluzgami, niekiedy bardzo wulgarnymi
straszy sądem na przykład.
Nie wiem czemu tak jest. Nie wiem, nie
wiem, W sensie nie wiem, czemu oni się tak
zachowują, Bo ja zadzwoniłam tam yyy.
Powiedziała moją historię, a mam wrażenie,
że została właśnie potraktowana jak ten.
No wie pan, interesuję się tym tak? No to
na pewno moja wyobraźnia, tak? Wyobraźnia
powoduje mi obrażenia fizyczne i mojemu
mężczyźnie. Serio? To fajna wyobraźnia.
Nie ma co. Demony, diabły.
Z tą, z tą wyobraźnią to ja kiedyś, kiedyś
czytałem, właściwie tłumaczyłem też taki
artykuł, że pewne te obrażenia mogą być
efektem takiej osobliwie silnej hipnozy,
autohipnozy czy, czy jakiegoś czegoś
podobnego.
Mhm, coś takiego, coś takiego akurat z tym zgodzi.
No tylko, tylko, tylko, że to właśnie
oddziałuje w większości przypadków, żeby
nie powiedzieć, że we wszystkich prawie.
Oddziałuje tylko na osobę, która sama tej
hipnozy, że tak powiem, doświadcza, a nie
na osoby postronne, na przykład na partnerów.
No, jeżeli 20 00:03:26,000 -- 00:03:30,000
ktoś nie wierzy w takie rzeczy, a nie
wierzył, nigdy, jest chrześcijaninem
zagorzałym, a ja nie. No to, to jest,
chociażby jakaś wiarygodność. Nie?
No tak.
Chociażby to on jest naprawdę. On jakby mu
różaniec klepał by codziennie. A ja
jestem antykościół, ale nie jestem. Ja nie
jestem tym. Jak się to nazywa? Temu, kto nie wierzy.
Nie jest pani taką wojującą ateistką?
Nie, ja nie jestem w ogóle ateistą. Ja
uważam, że Bóg istnieje. Jest to cząstka
fizyczna i yy tworzy nas. A gdy umieramy,
toStajemy się po części jego cząstką,
ponieważ nabieramy dużą wiedzę. To jest
moje zdanie na ten temat i uważam, że
istnieje życie po życiu. I mam nadzieję,
że w przyszłym życiu będę szarakiem i się
dowiem czegoś o tej
Może w przyszłym życiu Pani zobaczy to
wszystko od drugiej strony. Też tak może być.
Bo na razie postrzegam szaraków jako, że
tak za przeproszeniem złodupców, nie? Może
gdybym tego nie doświadczała w sensie
tych dziwnych wydarzeń, snów, to na pewno
bym się tym tak nie interesowała. Bo
jestem osobą, która musi wiedzieć czemu.
Ja muszę wiedzieć. Jak ja nie wiem, ja
dostanę na głowę. Po prostu nie wiem.
To taka całkiem naturalna reakcja, że
człowiek czegoś doświadcza i potrzebuje po
prostu sobie to jakoś wytłumaczyć. Bo
yyy są też ludzie, którzy to sobie tłumią,
jakby spychają na dalszy plan, próbują o
tym nie myśleć, no ale to jakby cały czas
w nich, cały czas właśnie w nich siedzi.
No nie próbują aktywnie, jakby tego
wyjaśnić. No pani tutaj ma zupełnie inne
podejście. No i właśnie tak mi się, tak mi się
skojarzyło z tym, co ostatnio w niedzielę
można było usłyszeć, choćby w rozmowie z
Damianem Trelą. Z tym, z tym słuchaczem,
który tam się dzielił tymi swoimi,
tymi swoimi różnymi.
O tym mężczyźnie, co, co z tym nożem pod
poduszką, umówmy się na plus. No, no.
Bo pani, pani jest jakby otwierana, czy
też jest pani otwarta na te tematy już
jakby od dzieciństwa i też tak mi się wy--
tak mi się skojarzyło, że to
ma pani do czynienia z jakąś taką
inteligencją, formą inteligencji, która
jakby dopasowuje się do tego, co pani ma
wkodowane w głowie po prostu.
W sensie
o te wszystkie zdarzenia.
Tak.
No też to tak zaczęłam tłumaczyć i teraz
Jestem już od dłuższego czasu tak zesrana
za przeproszeniem. Mówię: O nie! Mówię
pewnie ja pewnie nie widzę tych złodupców,
bo oni wiedzą, że jak ja ich zobaczę, to
ja zejdę na zawał.
No i oni w jakiś
sposób się-- oni w jakiś sposób się
dostosowują do pani
światopoglądu. Na przykład do pani, do
tego, co pani przeżyła wcześniej, do tego,
co jest zakodowane jakby w
podświadomości. Tak mi się wydaje. Niby to
jest takie spekulowanie, takie głośne,
takie głośne myśli.
Z jednej strony no dziwne by było, żeby
tak rozwinięta cywilizacja czy cokolwiek,
co to jest, nie umiało się dostosować do
obiektu, na którym chociażby
eksperymentuje. Bo weźmy pod uwagę, że na
przykład nie wiem, ja jestem jakąś hybrydą
na przykład i według książki
takiej, takiego ufologa z Rosji nie
pamiętam, jak on się nazywa, Boże, i kiedy
ja ją czytałam dawno temu, dawno
nieprawdaż? Jak zawsze mówię. On tam opisywał, że
ludzie, którzy są z jakimś tam kodem
trzynastkowym, to są hybrydy szaraków.
Słyszał pan kiedyś o tym?
Szczerze mówiąc, nie przypominam sobie.
Taka książka, ale ja nie mogę sobie
przypomnieć, co to jest za książka. To
jest jakiś rosyjski badacz UFO. Ja
oczywiście z dystansem do tego podchodzę,
ale się śmiałam, bo ja właśnie się bardzo
wpisuję w opis tych hybryd. Czy to z
wyglądu, czy to na przykład chociażby
unurzenia nosa, kiedy się uśmiecham.
Koloru oczu, włosów i z tego, że nie
rozumiem matematyki. Ktoś do mnie mówi dwa
plus dwa. Ja mówię ja nie, Pani Maju, ja
nie rozumiem. Ja naprawdę nie rozumiem
matematyki. Nie rozumiem. Ja rozumiem
wszystko inne, jedno nie matmę. Matematyka
to dla mnie czarna magia.
Dla mnie również.
O to mi tam w moim świecie nie. Piętnaście
po dwunastej ja mówię to ja jakie? Co to
jest za godzina? [śmiech] I dopiero jak
włączy mi się synestezia, czyli jedynka jest u mnie
taka szaro biała. Dwójka jest żółta, jest
mój krosnak. Jest u mnie czarno fioletowy.
Jedynka znowu jest tego koloru, takiego
szaro białego, a piątka jest fioletowa.
Więc jeżeli widzę to kolorami, to już
wiem, która jest godzina.
Wie Pani kto, kto mi się teraz nasunął na
myśl? Taki sawant tak się nazywa takich
ludzi Daniel Tammet. Nie wiem, czy pani
słyszała?
Nie. Chyba nie słyszałam.
Taki człowiek. Człowiek, który ma właśnie.
No to może pani sobie wejść na stronę
Radia Paranormalium i wpisać tam takie
nazwisko Daniel Tammet przez dwa m i wyskoczy pani-
Chyba nie zapomnę-
No. Mogę pani wysłać SMS a nawet z tym z nazwiskiem.
Okej, daj mi znać na messa.
I właśnie on też. On ma też coś takiego,
że właściwie już od dzieciństwa, że widzi
liczby w, yy, w postaci kolorów, jakichś
kształtów i na przykład,
na przykład potrafi wyrecytować liczbę pi
do któregoś tam tysiącznego miejsca po
przecinku. Bezbłędnie.
O cholera, ja tak nie umiem. Tak nie umiem, ale
dla mnie liczby pachną. Dla mnie muzyka ma
kształt, dotyk, smak. Potrafią to być
istoty, które wyglądają w jakiś sposób.
Choroby ludzkie są w kolorach. Ludzkie
emocje są w kolorach aury ludzkiej nie
widzę, ale to jest wszystko tak, że jak ja
zamknę oczy, to nie widzę nic. Ale kiedy
mam otwarte oczy i na kogoś patrzę, to
tak, jakby trzecim okiem widzę wszystko.
Na przykład są tacy ludzie, że potrafię
komuś powiedzieć, że
kiedyś w życiu tej osoby coś się stało. Na
przykład ostatnio miałam taką sytuację
właśnie z tą dziewczyną, z którą już nie
mam kontaktu. Miałam taką sytuację, że
powiedziałam jej po jakimś tam krótszym
okresie, jak się poznałyśmy w zeszłym
roku. Powiedziałam jej, że słuchaj
[dźwięk tonący] się nazywała. Ja wiem,
jakie ty masz wyniki badań i na co ty
chorujesz, a my się znałyśmy zaledwie pół
miesiąca. A ona mówi Co? Ja mówię, masz
to, to, to, to, to i to i to jest. Wyszło
ci to w wynikach wtedy i wtedy, wtedy, a w
tamtym roku miałaś to. A ona
[dźwięk tonący] jesteś jakimś szarlatanem
walonym. A ja mówię nie. Ja nie jestem
żadnym szarlatanem walonym. Ja po prostu
tak mam. I na przykład
nie wiem, czy mi wolno, ale gdybym mogła
powiedzieć coś o panu i miałabym się na
panu skupić, to mogłabym powiedzieć parę
rzeczy. Tylko uważam, że to nie to samo.
Może pani spróbować. Tutaj taka mała uwaga
ode mnie. Otóż dopiero długi
czas po tej rozmowie przypomniało mi się
pewne zdarzenie z dzieciństwa, a owym
zdarzeniem był mój pierwszy pobyt w
szpitalu, z dala od domu. Krótki, bo
krótki, ledwie parodniowy. Nic poważnego
jednak dla małego, kilkuletniego
Iweliosiątka na tyle traumatyczny, że nocą
moim współlokatorzy z sali szpitalnej
zebrali się wokół mojego łóżka i wspólnymi
siłami próbowali mnie uspokoić, żeby ten
cały Marek wreszcie się zamknął i pozwolił
im spokojnie przespać resztę nocy.Kto
wie, może właśnie o to chodziło naszej słuchaczce.
A to ta loteria. Nie no trafię czy nie
trafię? A tak poważnie jak się skupić na
pana życiu? Mam wrażenie, że jak miał pan
dwa lub pięć lat miał pan bardzo
traumatyczne wydarzenie lub sen, ale nie
musiało to dotyczyć kosmitów. No zjesz.
Ja pamiętam, że kiedyś
całkiem na jawie jak byłem tam miałem trzy
czy cztery lata, to
jakoś tak leżeliśmy z mamą w łóżku, w
mojej obecnej sypialni i po prostu mama
zobaczyła coś tam zza okna i powiedziała
patrz, to UFO lata. Nie wiem, czy to ma
jakiś związek akurat z tym, co pani wyczuła-
No właśnie.
Ale krótko, krótko, jakoś krótko też
krótko przed chrztem
wypadłem z wózka. Nie wiem, nie wiem, czy
to też ma jakiś związek z tym, co pani tam widzi.
Ja spadłam ze schodów na przykład. A Pan
mówi pan, że wypadł pan z wózka. I może
to, o co chodzi? W sensie jakiś uraz
wewnętrzny, coś takiego?
No być może.
Być może, ale w każdym razie-
Mama, mama w ogóle bała się wtedy, że coś
mi się stało, że już z tego wózka po prostu się
nie wyczołgam. A patrzy, patrzy, po
dłuższej chwili wychodzi taki mały Mareczek.
No właśnie. Czy ja się mogę o coś zapytać?
Bo jest to coś, czego nie wiem. Jak Boga
kocham, nie wiem tego, jak długo siedzę z
Radiem Paranormalium, a siedzę od zawsze
chyba. Ile ma pan lat?
Trzydzieści jeden.
Matko Boska, no to jest fanką kogoś, kto
jest niewiele starszy niż ja. Ale jaja.
Też kogoś, kto, kto już długi czas ma do
czynienia z różnymi tam paranormaliami,
chociaż jak bardziej, bardziej mam
doświadczenia różne, różne takie związane
z tym, co się działo po tym, jak
odprowadziłem do światła przedwcześnie
zmarłą przyjaciółkę, która z którą
niestety nie mieliśmy, nie mieliśmy okazji
się nigdy spotkać. Mieszkała na drugim
końcu Polski. No ale potem, potem właśnie
odprowadzenie, jakieś tak trzy lata temu,
w kwietniu 2016 roku,
no nastąpił taki wysyp, że tak powiem,
różnych, różnej maści znaków, z drugiej strony od niej,
takie zdarzenia typu
uprzedzenie przed jakimiś przykrościami,
typu na przykład atak na serwer Radia Paranormalium.
Pan sobie zobaczy na przykład ja mam coś
takiego, że ja mam też prorocze i to
Wszystko co się ze mną dzieje przed
traumatycznymi wydarzeniami lub jakimiś
ważnymi dla mnie. I mam wrażenie, że to
powoduje ten ziomek, który wokół mnie
lata. W sensie ja na niego całe życie
mówię Latający Sagas, ale tak naprawdę on
ma chyba na imię Piotr. W każdym razie. No
nie wiem, wygląda jak ja, tylko że to
wygląda jak ja w męskiej wersji i jest
bardzo jasnym blondynem, a ja naturalnie
nie jestem mega jasną blondynką, tylko
taka mysi kolor mam włosów. No i
generalnie kurde tak sobie myślę, że nie
wiem, może to mój anioł stróż, ale z
jednej strony jest to-
Może to po prostu ta osoba, którą pani
postrzega jako bliźniaka, który miał się
też narodzić.
Tak mi się wydaje, bo wszyscy mi to tak
tłumaczyli. Ja sobie też tak to zaczęłam
tłumaczyć. Poza tym, jakby nie ukrywać,
pani teraz mówi o tej przyjaciółce. No i
teraz tak to niby jest życie po życiu, ale
dlaczego ona daje znaki?
No może, nie wiem, obiecała, że zostanie w
życiu, czy coś takiego. To może zostanie.
Ona zmarła w dosyć młodym wieku, dosyć
nagle, osiemnaście lat, także nie wiem,
może coś ją trzyma. Może, może postanowiła
jakoś utrzymać ze mną kontakt albo jakoś
pomaga mi nieświadomie w kontaktach z
rodziną. Nie wiem. Zielonego pojęcia nie mam.
No może tak, ale z jednej strony jest to
przerażające. Tak szczerze, ja nie wiem,
co ja mam sobie samej powiedzieć. W sensie
nie wiem, co mam sobie tłumaczyć, bo ja
na przykład teraz staram się wyciszyć,
trochę uspokoić, żeby potem zasnąć
i jestem dość pozytywnie nastawiona, nie?
No bo jednak tutaj jest jakiś rodzaj
śmiechu przez ten telefon momentami. Tylko że
ja się bardzo boję.
To też może pomóc w ten sposób, że pani po
prostu pewne rzeczy z siebie wyrzuciła i posłuchała,
została wysłuchana przez kogoś, kto, kto
jednak już no bardziej z szacunkiem podchodzi do, do.
Nawet to już nawet nie chodzi o szacunek.
Tu chodzi o takie wysłuchanie w sensie ja
wiem, że sobie pan z tego jaj nie robi i-
Takie wysłuchanie bez, bez jakby to, jak
to, jak to ten człowiek. Już nie będę
wymieniał nazwiska, bo to naprawdę wstyd
to nazwisko wymawiać. Takie, takie
wysłuchanie bez próby narzucenia
rozmówcy jakoś, jakiegoś swojego
światopoglądu jedynie słusznego.
No tak, bo ja też mam różne światopoglądy.
Tylko że no kurde, wydaje mi się, że
jeżeli coś przeraża mnie do tego stopnia i
ktoś mi mówi, że oni tam są, żeby pomóc,
to ja mam takie say what? Naprawdę mam
pomóc? Ja już serio, serio oni są, żeby
nam pomóc. Oni są prawdopodobnie po to,
żebyśmy planety nie zniszczyli lub są nie
wiadomo czym, ale są po to, bo potrzebują
nas i potrzebują zwierząt, które są
okaleczane. Ponieważ ja nie wierzę, że
dziewięćdziesiąt dziewięć procent
przypadków zwierząt okaleczanych z
Ameryki, z Brazylii i nawet w Polsce był
taki przecież przypadek, że zostały pod
Warszawą w tej takiej miejscowości
okaleczone jedenaście kur i, że jedna
głowa miała tam odciętą, krwi pozbawione.
Słyszał pan o tym w ogóle? Właśnie tam-
Słyszałem natomiast no, jedynym źródłem,
które cokolwiek na to, na ten temat
pisało, tak im tak więcej to chyba było no
właśnie.
No i oni sobie po prostu nagle temat
znikł. Nie mogę tego w ogóle znaleźć nawet
na stronie od nich. Taka trochę lipa. No ale dobra.
Oni kiedyś tam robili, oni robili jakąś
nową stronę internetową, zainstalowali po
prostu część artykułów. To, co im się
podobało, to wrzucili, część nie wrzucili.
Ja pamiętam na przykład, że było coś
takiego o katowickiej mgle śmierci, że
ktoś tam sfotografował jakąś parę po tej, po tej
katastrofie budowlanej w Katowicach w dwa
tysiące szóstym roku bodajże. Ktoś tam
sfotografował jakąś parę i zaraz to wrzucono na start--
Witaj!
I był, był tekst o katowickiej mgle
śmierci. No i tego tekstu też nie ma jakoś
tak dziwnie.
Ale nie ma połowy rzeczy. Kiedyś tam był
artykuł, że niby reptilianina sfotografowano.
[śmiech]
I to był bardzo ciekawy artykuł dla mnie,
ale-- no bo taka teoria sci-fi, ja lubię
czasami takie tematy, ale no dobra, nie
mogę tego znaleźć, a to było dość ciekawe.
Może nie było prawdziwe, ale fajnie
opisane było, nawet na creeppastę by się
nadawało, że tak powiem. No ale dobra, no
takie trochę smutne, nie? Że-że tam nie ma
połowy artykułu. Kurde, tam była połowa
mojego dzieciństwa. Wiadomo, ja nie wierzę
we wszystko, ale na przykład jakbym miała
wysnuć coś właśnie z tych historii
ufologicznych, to jedna z takich sytuacji,
w sensie opowieści o porwaniu, którą
wierzę całym moim jaszczurzym sercem
[śmiech] mistycyzmu. Nie, no dobra, to, to
jest porwanie
tych...
Porwanie Andreassonów.
Nieee, kurde, jak oni się nazywali? Ta
kobieta i ten mężczyzna to jest pierwszy
przypadek porwania. Ja kręcę, nie mogę
nazwiska sobie przypomnieć. To ten facet i
kobieta. Oni jechali autem i UFO ich
zatrzymało. I tam takie istoty wysokie
były z czerwonymi oczami. O Jezu, takie to
było popularne. To było w Ameryce chyba.
Jezu, nie pamiętam nazwiska. Teraz, w
momencie, kiedy mam to na końcu języka, takiego...
Jeżeli dobrze pamiętam, czy ta kobieta była
rasy białej, a ten pan był rasy czarnej?
Tak, tak, tak. Kurde.
No to właśnie to są właśnie
Andreassonowie. Pisze się Andreasson.
Tutaj niestety wdała mi się prawdopodobnie
pewna pomyłka, spowodowana
najprawdopodobniej tym, że rozmowę
odbyliśmy dosyć już w późnych godzinach
nocnych. Chodziło prawdopodobnie nie o
Andreassonów, tylko o Betty i Barneta
Hillów.
O tak! Ale mi chodzi o imiona teraz. A ja
mówię nazwisko. Ja chciałam imiona wymienić, żeby...
Betty i Barney
To o nich. Tak. Jezus Maria, to jest coś.
Jezu, ja to czytałam piętnaście razy chyba
przez całe moje życie. Nie, ja dalej mam
takie Boże creepy, Boże straszne. Ja się
kręcę, zaraz się zabiję. To jestem ja, jak
słyszę o takich historiach. No, ale
dobra, jeżeli chodzi o coś, co na
przykład, jeżeli z takich właśnie moich
zainteresowań na ten temat ufologiczne to
Ranch Skinwalkera i te wierzenia właśnie
tych Indian skinwalkerów to jest mega. W
sensie dla mnie to jest mega temat. Mega
tematem są też okaleczenia zwierząt i
implanty. O Jezu, jakbym mogła to bym
normalnie 24 godziny na dobę nad tym
siedziała. Ale że jestem świadoma i
rozumiem, że nie mogę czytać takich
rzeczy, bo dostanę na głowę, to tego nie
robię. Ale w ogóle zauważył pan, że dawno
w świecie ufologicznym nie było tak jakby
publicznie donosów na takie tematy?
No dosyć taka posucha, jeżeli chodzi o
takie głośniejsze przypadki. Szczerze
mówiąc, nie kojarzę nic takiego
głośniejszego z ostatnich lat.
Ja? Nie, ja w ogóle. Ja jedynie zdaję
sobie sprawę, że że pan jako tam ufolog, o
którym tam dużo ludzi wie, czy tam
właśnie pana koledzy, tak?
No znaczy, mnie, mnie dosyć, mnie raczej
ciężko nazwać ufologiem, tym bardziej
takim radiowcem, dokumentalistą.
Ale coś tam jest. Nie? I na przykład
jednak-- jednak coś się tam słyszy. A ja
jestem takim człowiekiem, który chciałby
być ufologiem, a jednocześnie zdaję sobie
sprawę z tego, że no, no, no to nie dla
mnie. O nie, nie. [śmiech] Znaczy to dla
mnie, ale nie, nie dla mnie.
Pani może nie jest takim profesjonalnym
ufologiem, ale z drugiej strony pani jest
osobą, która zna temat jakby z drugiej
strony. Doświadcza tego na własnej skórze,
jakby nawet nie jakby, tylko na pewno.
Jezu, Jezu, ale nie, naprawdę, jak ja to
zobaczę kiedyś szaraka to jest śmierć na
miejscu. No bo pan też coś takiego ma, że
szarak to są takie tępe istoty w jednym, w
jednym wydaniu, w sensie oni są tacy
inteligentni, straszni, obrzydliwi. Fuj,
fuj, fuj, fuj, fuj. A jednocześnie są tacy
głupi. W sensie- Znaczy, ja z czymś takim nie miałem do
czynienia, raczej na własnej skórze także
ciężko mi coś tutaj powiedzieć. Ja mogę
tutaj bardziej o tych właśnie przeżyciach
z udziałem tej przyjaciółki, czy też
parę razy mi się zdarzyło właśnie spotkać
z istotami, które się jakby pod nią
podszywały. No tylko, że one się
podszywały tylko z wyglądu. To było coś
zupełnie. Jeżeli chodzi o odczucia, o
zachowanie, to było coś zupełnie
odmiennego, jakby totalne przeciwieństwo,
coś takiego zimnego, takiego ewidentnie
złego. Natomiast ze strony przyjaciółki to
było same takie ciepłe, same takie dobre
podejście, same takie dobre fluidy.
No właśnie, a
skoro ja mam jakieś na ten temat wiedzę,
którą mam po prostu od dzieciaka, to mogę
powiedzieć, że
te wszystkie podszywające się istoty pod
pana przyjaciółkę
mogą być takimi. To jest taka bardzo niska
klasa istot, które istnieją, które ja
odczuwam, w sensie czuję je czy tam
słyszę. Ja na to mówię czasem zmora, ale
to nie jest do końca zmora książkowa. Czy
to też nie jest do końca demon? To jest
coś pomiędzy. To jest coś takiego, że jest
to istota, która w pewien sposób została
wytworzona ze złożyczenia drugiemu
człowiekowi. I te istoty z całej siły
próbują sobie zagarnąć energię istoty
żyjącej. Czy to zwierzęta, czy zwierzęcia,
czy to człowieka, szczególnie takiego,
który za kimś tęskni, albo wie, że kogoś
stracił. I te istoty właśnie bardzo często
udają, że no hej, hej, to ja, co u
ciebie? Nie? Może tam w śnie pójdziemy
sobie gdzieś i nie można się temu poddać,
bo można zostać opętanym. Nie wiem, skąd w
ogóle mam taką wiedzę na taki temat.
Nigdy nie czytałam żadnej książki o jakieś
tam spirytystyczne duchy, czary mary. Po
prostu to wiem.
Osobiste doświadczenie.
Nie no, może w poprzednim życiu byłam
jakąś czarownicą, ponieważ jak byłam dzieckiem-
Może, może
stoją za tą wiedzą pewne doświadczenia,
których pani na poziomie takim świadomym
nie pamięta, bo tego już jednak z tego, co
pani opowiadała, to tego jednak już było dosyć dużo.
No to by było. W sensie inne osoby, które
opowiadają o porwaniach, mają coś takiego,
że, że na przykład mówią, że o tam na tym
statku wzięli mnie na statek i mówili do
mnie, pokazywali mi mapę nieba, na
przykład nie, a ja nie wiem nic takiego
nie pamiętam, nic nie wiem, nie wiem, nie
wiem, po prostu nie wiem. Ale z drugiej
strony, gdybym miała poprzednie wcielenie,
to może byłam kimś tam z renesansu,
jakimś czarodziejem. Hokus pokus czary
mary, twoja stara to mój stary. Nie. No
dobra. Jezus. No dobra, no załóżmy, że tak
było. No to ta wiedza jednak przechodzi
gdzieś tam, nie, bo różnych rzeczy się nie
pamięta, ale większość rzeczy można
zapamiętać w taki sposób. Jezu, żałuję, że
dopiero teraz się odezwałam z tym
wszystkim. Chociaż z drugiej strony też
tak teraz zwlekałam dość długo, bo jak się
otworzyłam przed, przed, przed właśnie
Panem Cudownym.Imienia nie można wymawiać.
Harry Potter i Czara Ognia to, no
niestety otworzyłam się, zanim wyjechałam
do Bydgoszczy, więc wątpię, żeby
nasz pan B. Kropka był zadowolony z tego,
co bym mu powiedziała teraz. No bo to by
było pewnie już oczernianie mnie, że ale
se jaja robi albo coś takiego.
No byłoby straszenie, byłoby straszenie
sądem, byłoby prośby o skasowanie. No ja
kiedyś, kiedyś bardzo, bardzo ostro
skrytykowałem ich podejście, czy też całą
sprawę słynnego UFO ze Zdanów. To zaraz
bliska.
Ile można to wałkować?
Na litość boską już trzynasty rok.
Ja wiem.
Jeżeli ktoś się, jeżeli ktoś się w tej
sprawie nie zgadza z
no to nie jest to jest gnojem.
Takich też określeń pan [tona wiadomości]
I po prostu nie jest, nie jest dla nich
partnerem do dyskusji. Temat ucięty. Do widzenia.
Pamiętam te nagłówki na ich stronach i te
z YouTuba jak, jak pierwsze co w tym
pełnym, poważnym temacie zaczynało się to,
to właśnie był film i oni się śmiali, że
oni se robili tą
retrospekcja. Czy ja dobrze mówię? Nie
wiem, czy ja dobrego słowa używam- Rekonstrukcja chyba,
wizja lokalna czy jakoś tak.
Jak oni sobie tymi miskami rzucają. Ja
mówię nie i za każdym razem to było, że
niby te UFO to były te miski, a potem się
okazało, że tam w serio był jakiś obiekt,
a potem jednak były miski. I ja zawsze
jako dzieciak myślałam, czy oni mówią na
poważnie, czy są jakieś jaja? Bo ja nie
wiedziałam, czy to jest na serio, czy tam
serio ktoś coś widział, czy to jest jakiś,
nie wiem, jakaś rekonstrukcja wydarzeń,
kogoś, kiedyś. Nic nie wiedziałam, o co
chodzi i to było dla mnie bardzo takie
traumatyczne. Jak się pierwszy raz z tym
spotkałam, to było coś takiego, co, co tak
jakby zapaliło we mnie czerwoną lampę pod
tytułem nie, nie, nie, coś mi tam nie
pasuje. A teraz jak mam ich jeszcze
subskrypcjach na YouTubie, to czasami
jak rzucają coś, to są sekundowe takie
filmiki, że minuta pięćdziesiąt sekund i
to jest, że uff, widziane nad autostradą
A4, nie, zmień się i ja mam takie żadnej
analizy, nic kompletnie. Nie ma opisanego
świadka wydarzenia. Kiedy to było? Co się
stało? Czy świadek chciał być anonimowy?
Nic nie wiem, ale UFO było, było UFO na
sto procent, Jezu ptak leci UFO. Ja mam
takie. Nie, nie, już nie już tam więcej
nie zadzwonię, nie zapytam. Nie, nie, nie.
Dobrze, że nie opowiedziałam wszystkiego
i dobrze, że nie opowiedziałam wtedy
wszystkiego z takimi szczegółami, jak pan Uwo.
No to raczej to nie są, zdecydowanie pan Uwo
nie jest człowiek zaufany w tych tematach.
Ja ostatnio pamiętam, oglądałem z czystej
ciekawości zapis ich live streama z jedną
ze spraw sfabrykowanych przez mojego
znajomego. To takie UFO przyklejone do
szyby, jeszcze sfilmowane takim starym,
takim mega starym telefonem, który
strasznie zniekształcał obraz. Jakby tego
było mało, to jeszcze było to wideo
spowolnione, co poskutkowało tym, że
ścieżka dźwiękowa zrobiła się taka metaliczna i,
i po prostu pan [tona wiadomości]
To skomentował w taki sposób, że jest to
cecha charakterystyczna tego typu przypadków.
Ja to pamiętam. Nie no, no kurwa, no nie
wiem, co mam więcej powiedzieć.
Tutaj mam jeszcze właśnie parę pytań.
Wracając do relacji. Mam takie pytanie,
które zapisałem sobie w momencie, gdy Pani
opowiadała o tym zdarzeniu z
Mikołowa. Tamte trzy światła, ta eskadra
trzech świateł. Czy pomiędzy tymi
światłami była taka jakaś pusta
przestrzeń? Czy, jak w ogóle wyglądał
środek tej formacji? Czy to było jakieś
wypełnione, w jakiś sposób, czy nie?
Było niebo, puste niebo, jakby coś z tyłu
było jakieś drzewa albo jakieś tam chmury,
czy jakieś ptaki by sobie latały, to na
pewno byłoby to widać. Tylko, że to dawało
wrażenie, jakby to było połączone.
Ponieważ jak przejechaliśmy przez ten
wiadukt, tak jak wcześniej mówiłam, no to
ten obiekt się poruszył. No i on leciał
jednak tak i te wszystkie trzy światełka,
które były ułożone jak trójkąt, one
leciały, one leciały równo, więc myślę, że
mógł być to obiekt niezauważalny dla
mojego oka. Tak mi się wydaje.
Jest opcja, że to mógł być jakiś taki
przeźroczysty jakby obiekt, który, czy też
obiekt, który dopasował się
kolorystycznie tak, żeby nie było go
widać. A jest też opcja, że to mogły po
prostu być. Mogła to być eskadra trzech
świateł, które się w jakiś taki
synchronizowany sposób poruszały. Bo
rozumiem, że te światła, te światła jakoś
nie migotały, nie robiły żadnych tam
jakichś dziwnych rzeczy.
Nie, jak ja wracam do tego pamięcią, to
mój mózg klasyfikuje to jako poruszający
się obiekt, nie obiekty — obiekt. Więc
myślę, że musi być na rzeczy, a światła
były białe, białe, takie kremowo białe,
bardzo jasne. One trochę przypominały
Gwiazdę Polarną, jak świeci w nocy, ale
one były o wiele większe niż Gwiazda
Polarna. No i gdzie Gwiazda Polarna o tej
porze by była? Trzy razy taka gwiazda
polarna, która się rusza no to.
No to musiałyby być trzy gwiazdy polarne.
Zacznijmy od tego.
No, no musiałyby być, ale mój mózg to
klasyfikuje jako jeden obiekt, którego nie
widziałam, więc wydaje mi się, że był to
jeden obiekt, tylko że niewidoczny.
Ewentualnie trzy równoległe, w sensie
poruszające się równo po tych jednych
liniach światła. No to było tak, że jedno
światło było u góry, u góry jedno to było
tak jak trójkąt, dosłownie trójkąt,
trójkąt pionowy, trójkąt.
Taki trójkąt
równoramienny.
Dosłownie takiej samej odległości były. I
to było bardzo duże. Tak jak mówiłam,
jakbym, jakbym to na ziemię sprowadziła
taka wielka ciężarówka. Tylko że w
porównaniu do latających tam, gdzieś tam w
tle tych samolotów, to tam przelatywały
sobie nad niebem, no na niebie to-No to,
to było tak wielkie jak kawałek lotniska
nie? Coś takiego jak taki dom duży, coś
takiego. I to nie jakby to, jakby to był
jeden niewidoczny obiekt, to, to było
tysiąc razy większe niż samolot, a samolot
sam w sobie w porównaniu do człowieka
jest ogromny. To jest ogromna maszyna,
więc to coś było ogromne. Nie wiem nawet,
do czego to porównać. Ja bym to porównała
do kawałka jakiegoś wielkiego boiska,
wielkiego domu, coś takiego. Dom może z
mojej perspektywy, ale jakbym stawiła przy
tym samolot, to samolot to jest takie nie
wiem. Nie wiem, do czego to porównać.
Mamy jogurt, wieczko od jogurtu, mamy
prawda i obok mamy łyżkę. To ten samolot
był jeszcze mniejszy niż, niż ta łyżka. A
te obiekty były jak wieczko. To jest
wielkie, strasznie duże. No.
Dosyć sporych rozmiarów jednak, jakby nie
patrzeć. Mam tu jeszcze takie pytanie,
które dotyczy tej relacji yyy z tego, co
się działo, gdy pani miała sześć lat, gdy
mama znalazła panią nieprzytomną i
zarzeganą na środku pokoju. Czy rodzina
coś wspominała wtedy? Czy coś zauważono
przed pani odnalezieniem?
Nie. Yyy Babcia o tym nie wie, dziadek też
nie. Oni mogą tego w ogóle nie pamiętać.
Dziadek już jest bardzo stary. Mój ojciec,
to nie wiem, czy będzie to pamiętać mój
ojciec, to tamte lata alkoholu. To już
swoje zrobiły. Niestety moja mama ma do
siebie taką jedną cechę, że ona
przez chorobę, bo ona choruje na
Hashimoto. W sensie ten zanik tarczycy.
Ona bardzo zmienia rzeczywistość. W sensie
moja mama się zachowuje tak jak dwie
osoby, że raz mówi tak, tak, tak, tak
było, tak było, a raz mówi nie, nie, nie,
nie, nie tak nie było. Więc gdybym ja się
jej teraz zapytała, ja nie wiem, czy ona
by potwierdziła. Może za rok by
powiedziała, że tak. W każdym razie.
No to tak. Nie wiem. Nawet twoja babka wróżyła.
No tak, to jest jedyny świadek tego
wydarzenia. Yyy Tylko ja naprawdę bardzo
dobrze to pamiętam. Nawet wiem, jaką
piżamę wtedy miałam na sobie.
Wiem, jaką miałam pościel, wszystko
pamiętam i pamiętam właśnie, jak tego dnia
wyglądało to, że moja mama mnie znalazła.
I pamiętam, że moja mama tak jakby mnie
wtedy dobudziła. Tak, tak, tak, tak to
pamiętam. Wiem, że zaświeciła światło. No
i ja wiem co widziałam. No ale nie, nie
znalazła nic. Moja mama to tłumaczyła tym,
że ja pewnie zjadłam coś i siadło mi na
żołądku. No bo ja już od małych tam
właśnie lat, jak byłam dzieckiem, ja
bardzo często wymiotowałam i dopiero
teraz, w przeciągu lat, jak jestem osobą
pełnoletnią, okazało się, że ja mam ten
chory żołądek, układ pokarmowy i tak
dalej. I to może być z tym powiązane.
Tylko że czemu utrata przytomności, jak
ja od tamtego momentu ani razu nie
straciłam przytomności. Od tamtych lat nie
straciłam przytomności. Bierze mnie na
stratę przytomności ze strachu, ale nigdy
jej nie straciłam. Nigdy nie straciłam
przytomności poza tymi snami, nie, o
których mówiłam, że, że
miałam wrażenie, że ktoś mi się tą pod
ulicę wbija i tak dalej, to tylko wtedy
mogę powiedzieć, że traciłam przytomność.
Miałam jakiś zanik pamięci czy tam czasu i
raz jedynie pamiętam właśnie wtedy, jak
to za tym oknem, jak byłam w gimnazjum,
to, to się tak kręciło. No to wtedy mam
tak jakby ten missing time, ale to nie
jest strata przytomności. Nie, nie
odczuwam tego jako straty przytomności,
tylko wtedy. Ale tak, to nie było żadnych
szczegółów. Poza tym moja mama nawet nie
wiem, czy ona by wtedy zwróciła na to
uwagę, bo no sytuacja w domu stresująca,
jakby nie patrzeć i tak od zawsze moi
rodzice też zawsze trochę sceptyczni byli.
Właśnie moja mama nie wierzy kompletnie w
UFO. Ona to z siebie tak wypiera, że nic
takiego nie ma, nic nie istnieje, nie ma
duchów, nie ma takich rzeczy, nic takiego
nie istnieje, Nie ma, nie ma. Jak ktoś
zaczyna w jej obecności mówić o kosmici,
kosmici, to ma wychodzić z pokoju albo
sobie żarty robi. To jest dziwne
zachowanie, jak moja cała rodzina ma do
tego takie dość poważne podejście. I no
moja mama nie. Dziwne. Nie wiem, może ja
Łączę fakty, ale no nie wiem, dziwna, po
prostu dziwna. Mam takie poczucie, że, że
z jednej strony mam poczucie, że dobrze
zrobiłam, a z drugiej strony mam poczucie,
jakby mnie miała spotkać jakaś kara. Nie
wiem. Tak jakby miało się coś stać, bo ja
to coś powiedziałam komuś.
Kiedyś miałam taką właśnie sytuację, jak
byłam właśnie młodsza i tam te kule sobie
latały, że próbowałam kiedyś jedną nagrać
na telefon komórkowy. Mój stary, o Jezu,
to był jakiś Samsung i była taka sytuacja,
że udało mi się nagrać taką kulę i
wróciłam do domu z podwórka i miałam
wrażenie, że coś za mną idzie, aż nie
weszłam do domu. Myślałam, że wejdę ze
strachu i poszłam do mojej babci, mówiąc
jej babciu, nagrałam coś takiego. Babcia
to zobaczyła i wróciłam potem sobie do
pokoju i przez cały wieczór, aż do
dwudziestej drugiej miałam wrażenie, że
muszę to skasować, bo coś mi się stanie i
to usunęłam. Ale moja babcia to pamięta.
To była taka sytuacja, o której nie
powiedziałam wcześniej, bo ja wierzę w to
takie. Taka pierdoła, w sumie głupota,
ale, ale z drugiej strony znowu mam to
samo poczucie, że źle zrobiłam, że
powiedziałam może to jest jakieś poczucie
winy, bo w poczuciu winy zostałam
wychowana, a może to jest coś narzekać?
Wydaje mi się, że to moja wyobraźnia już
raczej odwala.
No w podświadomości mamy różne rzeczy
zakodowane, z których nie zawsze,
właściwie prawie nigdy nie zdajemy sobie
sprawy także. A te rzeczy mają po prostu
bardzo niekiedy duży wpływ na nasze dalsze
życie. Także to może też z tego wynikać.
Też mi się tak wydaje. No w sumie nie
miałam żadnych takich historii. Więcej w
sensie nic mi się nie stało, gdyby mi się
coś stało, znowu mam nadzieję, że to minie
raz na zawsze. To, to na pewno, na pewno
znowu się odezwę. W sensie na pewno się
skontaktuje i znowu będę chciała
powiedzieć, bo mi na pewno dużo zejdzie,
zanim stałoby się coś. Na przykład dajmy
na to za miesiąc, to na pewno dopiero za
dwa miesiące bym zadzwoniła, bo
analizowała, czy to moja wyobraźnia, czy
to serio coś takiego, coś takiego jak te
wszystkie wydarzenia, które opowiedziałam.
A może warto byłoby się jednak przełamać i
tą z tą hipnozą coś spróbować?
Ale no dobrze, teraz pójdę na hipnozę,
dajmy na to ok, pójdę na przykład i
faktycznie uda mnie się doprowadzić do
tego stanu hipnozy. W sensie no bo ja nie
jestem podatna na takie rzeczy, nie? W
sensie na hipnozę przez kogoś, przez
człowieka, bo mam zakodowane w głowie, że
nie mogę stracić przytomności, nie mogę
się poddać hipnozie i tak dalej. To może
wynikać faktycznie z tego, że nie wiem,
dajmy na to, że jakieś tam szare głowy
mnie porywają czy coś w tym stylu. No to
już tam w podświadomości jest ten lęk, że
nie możesz znowu się dać
sprowadzić do tego, do pracy
przytomności.Tak. No i dajmy na to, że
taki lekarz doprowadza mnie do tego stanu
i ja nagle widzę, jak do mojego pokoju
wchodzą szarzy. Przecież ja żyję z zawału
podczas hipnozy. Ja nie stawię temu czoła,
bo ja się boję jednego, że jak ja ich
zobaczę w tej hipnozie i zdam sobie z tego
sprawę, że oni istnieją, że oni mnie
porywają, że nawet jeżeli to są demony i
oni są na serio, to następne porwania będą
już na żywca. I że oni będą mi darować
tego, że ja nie powinnam ich widzieć. To
jeżeli tak będzie, to jest dość duża
inteligencja, to coś, z czym mamy do czynienia.
No tak.
I teraz
wyobraża sobie pan, że ja jestem świadoma
tego, świadoma, już w pełni świadoma, że
oni, że ten psychiatra, psycholog czy
cokolwiek, kto by to wykonywał tą hipnozę,
że wyciąga, że wyciąga ze mnie te
wszystkie wspomnienia i teraz ja te
wspomnienia mam w głowie.
Jak ja mam dalej żyć? Ja się zabiję. Jak
Boga kocham, ja popełnię samobójstwo. Ja
zostawię , ja zostawię moich przyjaciół i
rodzinę, bo ja nie będę umiała żyć z tym
piętnem tego. I na przykład wrócę po
hipnozie do domu. Będę szła spać
i nagle w momencie zobaczę szaraka. No nie
no, zawał na miejscu. To będzie już dla
mnie taka trauma, że ja tego nie przeżyję.
Ale poza tym właśnie
chyba zapomniałam o tym wspomnieć, a to
jest takie dość nieciekawe. To jest dość
dziwne moim zdaniem, bo nie wiem, od czego
zacząć. To nie jest długie, ale myślę, że
chyba jest to warte powiedzenia. W mojej rodzinie
prawie żadne kobiety. Mówię właśnie o płci
damskiej. Nie miały problemu, żeby zajść
w ciążę, co nie? I nie miały takich
jakichś tam głębszych problemów
[śmiech]. To brzmiało. Chodzi mi o to, że
nie miały one tam problemów, takich bardzo
z fizjologią związanych. Moja mama miała
bardzo duży problem, żeby zajść w ciążę
i nie była wtedy jeszcze chora na
Hashimoto. I ja też jestem typem
człowieka. No wiadomo, ja w ogóle dzieci
nie mogę mieć, nie? Ale w sensie mogę, ale
nie mogę. Zawiłe. I teraz dajmy na to, że
na przykład jestem porywana i zdarzają mi
się takie rzeczy. Nie wiem, czy mogę to
łączyć z porwaniami, ale tak przyszło mi
to teraz do głowy, bo zdarzają mi się
takie rzeczy, że na przykład jestem
człowiekiem, który no tą tematykę właśnie
jak u kobiet ma bardzo ciężką. W sensie
jakieś okresy, jakieś
dziwne, dziwne rzeczy z ciałem, które się
dzieją podczas okresów. Na przykład dość
niepokojące i muszę to chyba powiedzieć,
ale bardzo dużo w sensie bardzo dużo razy
zdarzyło mi się w moim życiu, że mój okres
wyglądał jak poronienie albo jak, jak
wykonanie aborcji. I byłam z tym wiele
razy u lekarza, ale lekarz nie stwierdzał
żadnych zmian w macicy. I to takie trochę
dziwne, ponieważ ja nie choruję na żadną
chorobę związaną z macicą. Nigdy nie
miałam żadnej choroby. Nigdy. I bardzo
dbam o siebie w jakimkolwiek takim właśnie
temacie. Więc z jednej strony skąd takie
objawy się u mnie biorą? To też jest dość
nieprzyjemne i jedyną osobą, która to ma
to też jest moja mama, a żadna inna
kobieta w rodzinie tego nie ma.
I u mamy też, u mamy, też nie stwierdzono
żadnych zaburzeń mogących, mogących to powodować.
Dopiero na starość. Potem w sensie jak się
zaczęła starzeć, to dopiero wtedy miała
sytuację, że jakieś tam polipy się trochę
zaczęły pojawiać. Coś tam z jajnikami się
zaczęło robić. Ale to wszystko zaczęło się
dziać w momencie, kiedy mama po kuracji
hormonalnej zaczęła chorować na chorobę
Hashimoto, czyli zanik tarczycy. Ponieważ
okazało się, że moja mama genetycznie jest
w pewnym sensie obciążona genem
powodującym u pewnego pokolenia kobiet
chorobę Hashimoto, jeżeli przyjmują one
hormony antykoncepcyjne lub hormony
powodujące, żeby mogła kobieta być w
ciąży, czyli te takie wspomagacze, że tak
powiem. I moja mama zachorowała na
Hashimoto bardzo późno i zachorowała
nagle. To była choroba, która nie dawała
objawów, a ona zawsze daje objawy i ona
zachorowała nagle, ale to już było, Jezu,
to ja już zaczynałam chyba wtedy chodzić
do technikum, czy tam nawet do gimnazjum.
No gdzieś ten wiek to był, to już było
dawno, dawno, dawno, dawno po urodzeniu
mnie. A ja jestem osobą-
To już tak szesnaście, siedemnaście lat.
No a ja jestem osobą, która w ogóle, w
ogóle, w ogóle totalnie nie ma żadnej
choroby związanej z tą sferą ciała.
Żadnej, dosłownie żadnej. Jeżeli mam wadę
genetyczną fakt faktem powoduje ona na
przykład okresy trwające dwa tygodnie.
Luzik spoko, ale czasami mam takie okresy
jakby ze mnie normalnie ktoś wyszarpał coś
i chodzę z tym do lekarzy i mówię czy ja
zaszłam w ciążę? Czy ja poroniłam? Bo bóle
są nie do wytrzymania. To wygląda jak
poronienie. Ja schodzę normalnie na rękach
lekarzowi, lekarz mnie bada, robi USG,
robi wszystko, ale pani nic nie jest. No
to skąd się to bierze? Nie wiem. Niepokoją
mnie też te blizny. Właśnie dlatego na
początku rozmowy wspomniałam o tych
bliznach w środku ud. W sensie to są
naprawdę małe blizny. Tak patrzę na to. To
jest takie jak mam udo
i na lewym to jest większe, na prawym to
jest mniejsze trochę, ale to jest no w
podobnym umiejscowieniu i na lewym to jest
taka blizna, która jest takie białe
kółko. Ono ma chyba z dwa milimetry i trzy
milimetry średnicy i w środku jest taka
jakby kropka. To wygląda dosłownie jak
ślad po wbiciu igły, wokół którego zrobił się
taki okrąg biały. I to samo jest na prawej
nodze, tylko troszeczkę wyżej w porównaniu do lewej i
jest to troszkę mniejsze. No a to pod
brzuchem, to dziwne jest. W sensie ja mam
dużo, dużo znamion, mam na ciele różnych,
bo ja mam bardzo jasną skórę, ale to pod
brzuchem jest bardzo dziwne. I właśnie to
też zapomniałam o tym powiedzieć, bo tych
informacji moich jest aż tak dużo. Jak
trzy miesiące mam sen, że mnie coś tam
porywa. No jakie tam kosmity?Ból czy co to
tam jest, to zauważyłam, że mam takie--
taki rejon na plecach. To jest-- jak
zaczyna się kość ogonowa, to, to jest
trochę powyżej kości ogonowej. Yyy po
której stronie kręgosłupa albo po lewej,
albo po prawej. Ja wiele razy myślałam, że
to jakiś wyprysk, tak samo. No bo mam Czy to co
tam
jest.
Stres, nie mam pojęcia. To zastanawia mnie
fakt tego, że jak są już te całe
porwania, to zawsze mi się to śni jako
sen, więc ja nie wiem, jak ja to mam
interpretować, że co, że ja śpię i że, że
ja już jestem nieprzytomna i w ogóle oni
mnie zabierają? Czy- czy ja wiem, że oni
mnie zabierają? Czy to jest tylko mara
senna? Nie mam pojęcia, co mam z tym
zrobić, bo to, co miałam w maju, to co
miałam jak miałam dwadzieścia lat i to, co
miałam, jak właśnie byłam w gimnazjum z
tym kręciołkiem za oknem, no to, to było
takie bardzo realne, nie? To, to już wiem,
że to na przykład na pewno mogło być
jakieś porwanie, bo to ja nie mam, ja nie
mam-- inaczej ja mam rozbudowaną
wyobraźnię, ale nie do takiego stopnia.
Nie, nie tak, tak jakbym sobie film
puściła, a takie jakieś zwykłe porwania,
co trzy miesiące? Nie wiem, może to jakaś
trauma jest, która się powtarza albo coś
takiego. No nie wiem, nie wiem, nie mam
pojęcia, jak to inaczej sobie tłumaczyć.
Tylko tyle.
Przyszło mi teraz do głowy coś takiego, że
te zdarzenia mogą stopniowo przechodzić z
tej, z takiej sfery, że tak powiem,
rzeczywistej do sfery gdzieś między, na,
na granicy jawy i snu. Coś takiego.
No to w maju to bym mogła tak podpiąć, bo
to w maju to niby był sen, a potem niby
się okazało, że to nie był sen i fizycznie
miałam jednak
znamiona. W sensie, że, że chociażby te
nogi były tak strasznie opuchnięte.
Coś takiego, co się działo, co się z
pozoru działo tylko w świecie snu, a
jednak wywołało jakieś
efekty w świecie tym fizycznym, tak?
No to z jednej strony nie wiem, jak,
jeżeli faktycznie, nie wiem, faktycznie by
na przykład szaraki do mnie przychodziły,
no to duszę by mi zabierały? No tylko tak
bym mogła to wytłumaczyć. No bo jeżeli
ciało na przykład zostawało w pokoju, a
dusza jest chora, no to ciało choruje i
wszyscy doskonale o tym wiedzą. Ile
lekarzy nawet o tym mówi, że jak
psychicznie człowiek jest dnem, to
fizycznie też będzie dnem. I też na sobie
samej to wiem. Ludzie, którzy mają
depresję, chociażby tak często mają. No ja
nie mam depresji, no ale wiadomo, o co chodzi, nie?
Mhm.
I teraz, teraz na przykład to, co mam, to
szaraki zabierały z nimi dusze. No ale z
drugiej strony... No bo z jednej strony
jest to dla mnie tak bardzo nieracjonalne,
że, że no faktycznie, no inaczej gdzieś w
głowie mam coś takiego, jakbym, jakbym,
jakbym fizycznie tylko trzy czy cztery
razy miała ten kontakt. Taki na serio. Na
przykład mam wrażenie, że to są te jak
miałam dwadzieścia lat, że to było na
serio. I to było tak na serio, serio,
serio, serio. Takie coś mam w głowie. To,
co było w maju, to mam wrażenie, że
to nie do końca było na serio, ale było na
serio. A te wszystkie takie inne poboczne
rzeczy, co tam mi się zdarzały, to mam
wrażenie, że, że, że to takie bardziej
koszmary są. Ale czemu to się powtarza
regularnie co trzy miesiące? Nie wiem. Ja
też od dłuższego czasu właśnie nic nie
czytam, nie słucham. Jedynie dzisiaj sobie
posłuchałam tam właśnie trochę o tym,
tym, tym, tym panu z nożem, że tak powiem.
No, ale w pewnym momencie też już nie
dałam rady tam dosłuchać tego trochę do
końca, bo no lęki by mi się takie
włączyły, że no, no ja bym w ogóle się nie
odważyła na telefon, nie? I bym musiała
dochodzić do siebie znowu przez trzy,
cztery miesiące, żeby normalnie
funkcjonować bez lęków. No a teraz
stwierdziłam dobra, stawię temu czoła,
odezwę się, zadzwonię. No to tak zrobiłam.
Ale no nie wiem, nie wiem. Mam wrażenie
takie, że im częściej o tym myślę, tym
częściej to do mnie wraca. Im częściej o
tym słucham, tym częściej to do mnie
wraca. Może po prostu ja nie mam z tym już
do czynienia? Może po prostu miałam i
może ostatni raz to było w maju. Albo w
maju to była jakaś retrospekcja z tego, co
się ze mną działo lata wcześniej. No bo
załóżmy, że na przykład zostałam porwana
jako dziecko pierwszy raz. Załóżmy, że
zostałam porwana potem w gimnazjum dwa
razy. I załóżmy, że ostatni raz zostałam
porwana w wieku dwudziestu lat. No to, to
teraz mogą mi jakieś wspomnienia wracać,
tak? Bo ja nie mam już obrażeń fizycznych.
Jedynie raz miałam to na tym brzuchu, co
sobie rozdrapałam, ale to ja to
rozdrapałam. To nie było rozdrapane po
jednej z nocy. Ja to rozdrapałam. Ale z drugiej strony
obrażenia z kolanami, gdzie ja nie mogłam
chodzić prawie przez trzy miesiące po
maju. No to, to jest już dziwne. Albo obrażenia
[mikrofonem zakrywa słowa]
To też jest już dziwne. Może po prostu to
się przeniosło na
Może to się przenosi na ludzi, którzy mają
jakiś ze mną kontakt fizyczny? Nie wiem.
No właśnie. Ta wymiana chociażby płynów ustrojowych.
Może nie tyle kontakt fizyczny, co jakiś
związek emocjonalny.
Też, też tak może być. No bo na przykład
z moją przyjaciółką Martą nie mam kontaktu
fizycznego. Przecież nie miałam z nią
kontaktu fizycznego, nie była to moja
dziewczyna, tak? Nigdy się nie
dotykałyśmy, nic takiego. No to jednak. No
to jednak nie jest to, nie? A z to co
innego, to jest mój partner, no to wiadomo
i teraz to się na nim skupia. Ale ostatnio
była bardzo dziwna sytuacja w nocy i to
było przed wyprowadzką chyba dwa tygodnie
temu. To była taka sytuacja, że ja
nie spałam, zasypiałam i nie wsadziłam
sobie do uszu jeszcze stoperów, ponieważ
muszę spać w stoperach, ponieważ mnie
wszystko budzi przez bezsenność, niestety.
No i nie włożyłam stoperów do uszu
jeszcze. I nagle przez sen zaczął mówić.
To wtedy jeszcze w tej kawalerce byliśmy.
No i ja to potraktowałam jako bardzo
śmieszną sytuację. A potem do mnie
dotarło, że to było dość niepokojące, bo
próbowałam zasnąć. Nie włożyłam tych
stoperów. Nagle słyszę, że ktoś zaczyna
mówić. Podnoszę się na uszy, patrzę na
niego. A on do mnie coś gada. Do mnie, do
mnie, kieruje do mnie słowa. Ja mówię: "ty
do mnie mówisz? Ty śpisz w ogóle?
Przecież ty śpisz od trzech godzin. Czemu
ty mówisz?" A on do mnie zaczął coś gadać,
w ogóle po innym języku. A nie umie
żadnego innego języka prócz niemieckiego.
Miałam takie wtedy w nocy. Miałam takie.
Co tu się dzieje? Wstałam z tego łóżka,
siadłam na wózku, patrzę na niego, a on
nie patrzy na mnie. Po prostu normalnie
tak jakby śpi i gada do mnie. Ja mówię:
"czy ty do mnie mówisz? Możesz iść spać?"
A zrobił wtedy coś takiego, że tak mówię
do ciebie, ale trzeba iść spanko. Coś
takiego powiedział. Ja mówię: "no to rób
spanko, a nie gadaj do mnie". A on: "ok" i
zasnął. To było bardzo dziwne. A nie
lunatykuje. I czemu on do mnie w ogóle mi
gadał w jakimś innym języku? Ja go nie
mogłam zrozumieć. Co on do mnie mówi? Ja
nawet nie mogę przytoczyć tego języka. Nie
wiem, to brzmiało jak francuski,
ale z jednej strony nie umie francuskiego,
ja też nie. To było dziwne. No, to było
bardzo dziwne, nieprzyjemne. A jeszcze
miesiąc temu miałam też taką właśnie
dziwną sytuację. Też nie wiążę tego z UFO, ale
przez trzy dni miałam koszmary i miałam
koszmary, że ktoś mnie gwałci. Nie
wiedziałam dlaczego i w pewnym momencie
tak jakby z tych snów przebudziłam się,
ale nie do końca. To było takie
przebudzenie poprzez wyjście z ciała.
Czyli moja dusza znowu wyszła z ciała do
połowy mojego ciała i została w nogach. Bo
ja mam taką figurę, że moje nogi są
potwornie długie i jeżeli- tak jak mówiłam
wcześniej, jeżeli moja dusza wyjdzie z
nóg, to ja umrę. A jeżeli wyjdzie z górnej
części ciała, czyli ramiona, głowa,
plecy, klatka piersiowa, to mi się nic nie stanie. I
ja jako dusza wyszłam z ciała i
zobaczyłam, że przy łóżku stoi taki, który
wyglądał jak człowiek cień. Taki wysoki,
ciemny, czarny facet. I on nagle obrócił
głowę w moją stronę i ja jako dusza na
niego popatrzyłam. Ja miałam takie: "co tu
się dzieje w ogóle?". On, on tak miał,
takie... Nie powiedział nic, ale ja to tak
mogę odebrać, że on miał takie, takie:
"Jezus Chrystus, Maria, Boże kochany, ona
mnie zobaczyła. Chryste Panie, ona mnie
widzi. Ja pierniczę, ja pierniczę" i takie
coś od niego odczułam. W sensie nie, że
myśli, tylko miałam wrażenie, że on się
tak czuje, że ta istota się czuje tak źle,
że ja ją widzę jako duch, a ona widzi
mnie jako duszę. A ja jako człowiek jestem
lękliwa, ale jako dusza nie jestem
lękliwa, bo ile razy miałam w życiu taką
sytuację, że miałam paraliż nad ranem, bo
przekręciłam się na plecy i te takie
typowe duszki, zmory czy co to tam
atakuje, że dusi człowieka i to na
przykład nie jest paraliż taki, że
człowiek się praktycznie dusi, tylko
faktycznie jakaś istota go atakuje. To ile
razy taki duch sobie na mnie siedział?
Czy taka zgarbiona, nieprzyjemna, brzydka
postać? Ja się ich nie boję i jako
człowiek się tego bym bała. Ale jak
wychodzę z ciała i na przykład spałam
sobie i myślę sobie h-m-m-m, mam paraliż i
nie mogę się ruszyć, a to coś na mnie
siedzi, to wtedy tak jakby ja wychodzę z
ciała. Czyli ta moja prawdziwa forma
wychodzi z ciała. Łapię tam istotę
eterycznie, w sensie rękami i rzucam z
siebie i ta istota się rozpada. I wtedy ja
wracam do ciała i mam takie: "no, to
teraz mogę się obudzić". Wracam do ciała i
nagle zaczynam się budzić. Duszę się.
Czyli typowe wejście do ciała. W sensie z
powrotem duszą tą górną częścią duszy. I
mam wtedy ten lęk. A jako dusza się nie
boję. Tak, ja mam takie jako dusza one się
boją mnie. W sensie takie jakieś ludzie
cienie, jakieś takie istoty cieniste,
kiedy widzą mnie jako formę duszy, która
się właśnie do połowy ciała tak jakby
wychodzi, to one się mnie boją. Nie wiem
czemu. Może jestem jakąś tam istotą,
jakimś czarnoksiężnikiem czy coś w tym
stylu. Śmieję teraz, ale tak poważnie. No
nie wiem, może jestem jakąś wysoko
rozwiniętą duszą albo coś w tym stylu. No,
ale taka sytuacja była miesiąc temu
właśnie, że, że, że ta istota tak jakby
panikowała widząc mnie, a ja miałam takie.
Patrzyłam się na nią i miałam takie:
"czym ty jesteś?". W sensie ja się
patrzyłam jako duch, że moje ciało leżało,
ja miałam do połowy te wyjście z ciała,
ja miałam takie: "yy, możesz sobie stąd
iść?" Tak sobie pomyślałam, że "czym ty
jesteś? Idź sobie stąd. I w ogóle czemu ty
stoisz przy ?" I ta właśnie istota tak
panikowała, panikowała. Ja miałam takie,
takie zdziwienie. Miałam takie: "what the
fuck? Co tu się w ogóle dzieje?". I ta
istota zaczęła tak jakby się miotać. Ona
się złapała za głowę i biegła w drzwi
wyjściowe. Biegła, po prostu przebiegła
przez drzwi wyjściowe i to była trzecia
nad ranem, bo jak się obudziłam, czyli
wróciłam do ciała, to wtedy dostałam
nerwicy lękowej. W sensie obudziłam się
normalnie, chwyciłam telefon, mówię:
"Jezu", mówię: "jakiś demon to był" i
normalnie siedziałam i patrzyłam, czy to
nie wraca, ale już normalnie obudzona
byłam. I potem na następny dzień znowu
miałam sen, że ktoś mnie gwałci i znowu
była trzecia godzina. Potem już się
okazało, że znowu trzecia. No wiadomo, tam
się obudziłam, ale zanim się obudziłam,
to znowu wyszłam do połowy z ciała i znowu
ta istota. I ona znowu stała przy łóżku.
Ona była taka wysoka jak normalnie
człowiek, taki jak trochę, jest bardzo wysoki
i no, no ja mam sto siedemdziesiąt, czyli
to coś miało prawie sto dziewięćdziesiąt i
to było takie wysokie i to znowu stało.
Ja znowu się na to zapatrzyłam, ale w tym
momencie to coś popatrzyło się na mnie i
dostało stresu. I ja dostałam stresu, bo
znowu to zobaczyłam i miałam takie: "Jezu,
to jest jakiś demon". Jako dusza sobie
już pomyślałam: "Boże, to jest jakiś
demon, muszę wrócić do ciała i się
obudzić, bo się zaraz uduszę" nie? A to
coś wtedy miało takie.Tak. Jezu Chryste,
Jezu Chryste. Ona znowu wyszła z ciała.
Boże kochany i to coś znowu próbowało
wbiec w drzwi, a ja dalej to widziałam, bo
tak jakby nie schowałam się do ciała i
miałam takie, co ty robisz? Coś takiego
miałam do tego czarnego czegoś i to czarne
coś zaczęło tak panikować. Znowu złapało
się za głowę i zaczynało wykazywać takie
szybkie ruchy pod tytułem nie wiem, które
drzwi wbiec. Ponieważ jak mieszkaliśmy na
tej kawalerce, o której teraz mówię, to
drzwi wyjściowe były zaraz obok drzwi do
łazienki i to coś nie wiedziało, które
drzwi wybrać i w końcu się tak jakby
rozbiło o ścianę i taki dym z tego
poleciał. I to było ostatni raz, jak coś
takiego widziałam i myślę, że nie wiem,
może to ma jakiś związek, tak po tej całej
rozmowie. Może to ma faktycznie jakiś
związek z tymi porwaniami, że może to te
istoty porywają i to była jedna z tych
istot i ja ją zobaczyłam eterycznie. Czyli
tak jak większość ludzi, którzy nie widzą
fizycznie jakichś tam, takich właśnie
czaraków albo tych istot. Tam czarne
postacie się często pojawiają przy porwaniach przecież.
Mnie się teraz nasunęło na myśl coś, coś
troszeczkę innego. Mianowicie to, że pani
jakby będąc w ciele fizycznym jest jakby
taka osłabiona, ograniczona, a
wychodząc z ciała pani jakby odzyskuje tą
energię, którą pani tak naprawdę ma i oni tak naprawdę
te istoty, kimkolwiek czy czymkolwiek one
są, to one te istoty tak jakby nabierały
respektu względem pani.
No dajmy na to na przykład teraz taka
bardzo teoria spiskowa, którą sobie mogę
dorobić. Dajmy na to jestem jakimś
eksperymentem. Jestem umieszczona w
ludzkim ciele. O eksperymencie świadczą
moje specyficzne zachowania, specyficzne
postrzeganie rzeczywistości, specyficzny
wygląd, bardzo duże gałki oczne,
światłowstręt, jasna skóra, wada
genetyczna. To, że moja mama jak była
młoda, nie mogła zajść w ciążę, musiała
się leczyć i potem nagle zaszła w ciążę.
Jakieś czarne istoty stały jak ona była w
ciąży, prawda? Przy tym łóżku bla bla bla
bla bla. Potem ja się rodzę i podczas
tego, jak Jestem człowiekiem, jestem
osobą, o którą nie wiem, chuchają na mnie
jak jajko, żebym takiego szaraka nie
zobaczyła, żebym w ogóle UFO najlepiej nie
zobaczyła. To by było super, bo dostanę
zawału. I im większy stres, tym mniejsze
pole do popisów. Nie wiem, eksperymentów
czy czegokolwiek. I teraz zdarza się taka
sytuacja, że o zainteresowali się mhm Ciekawy ten
biorąc se tego
Śpi w pokoju, sobie wychodzi z ciała,
patrzy na to, oni patrzą na nią i oni
sobie myślą o Jezus, Maria, ona wyszła z
ciała. Jezus, Maria, zróbcie coś, zróbcie
coś, bo ona zaraz Wszystko rozwali. A ja
sobie myślę co tu się w ogóle dzieje? No
nie wiem, tak bym sobie to mogła
tłumaczyć. No bo to jest taka zawiła i
dziwna sytuacja, że to jest jednocześnie
połączenie świata duchowego ze światem
UFO, z jakimiś moimi kontaktami
międzyludzkimi. Jeszcze do tego
wszystkiego przecież jestem osobą, która
ma, chociażby sny prorocze. Potrafię
czasem przepowiedzieć komuś, że o danej
godzinie ktoś do niego zadzwoni albo kogoś
zobaczy o tej godzinie, w tym i w tym
miejscu. Jeżeli tam pójdę, idę tam i ta
osoba tam jest. No to, to jest z jednej
strony bardzo dziwne, więc wydaje mi się,
że faktycznie coś w tym jest, że moje
ciało fizyczne jest ograniczeniem. No i w
pewnym sensie moja nerwica lękowa nie jest
do końca chorobą, bo kiedy ja mam kontakt
z kimś, kto może mnie skrzywdzić, dostaję
nerwicy lękowej. A jeżeli ktoś jest dla
mnie dobry, to nie mam nerwicy lękowej
przez całe życie z tą osobą. Kontakt jakiś
tam na przykład,
kiedy dzwoniłam do tamtego ufologa, czułam
nerwicę potworną. O Jezu, to była taka
nerwica, że nie mogłam oddychać ani
wypowiedzieć z siebie zdania. Czyli miałam
nerwicę lękową. Rozmawiam teraz do pana.
Mam nerwicę, ale tylko tą nerwicę, która
się pojawia u mnie ze strachu. No bo muszę
wrócić pamięcią do tych wydarzeń.
Tylko ta nerwica budzona, że tak powiem,
przez te wspomnienia o tych wydarzeniach.
Tak, tak, tak, a nie dlatego, że się boję
osoby, bo jednak jestem tutaj traktowana
normalnie, a tam nie byłam.
No ten człowiek to raczej nie jest--
raczej on tylko sprawia takie wrażenie,
że, że jest profesjonalistą, że jest w
porządku. Takim bardzo radiowym głosem
mówi no ale tak naprawdę to nie jest ktoś
godny zaufania.
Sama się przekonałam. Nie, ale generalnie.
No i teraz pytanie jest czym ja jestem
jako dusza? Jeżeli inne istoty się mnie
boją? To jest dziwne, bo ja tak jakby mam
zanik pamięci, nie mogę sobie nic
przypomnieć. Z jednej strony to by było
wyjaśnienie tego, dlaczego ja tak dużo
wiem o świecie duchowym, a nigdy nie
przeczytałam żadnej książki na przykład.
No po prostu jest pani może tak jak
mówiłem, jest pani bardzo, bardzo, bardzo,
bardzo, bardzo mocno otwarta na te, na te
postrzeganie różnych innych rzeczy, na
przyjmowanie jakby sygnałów z innych, z
innych sfer. No jedyne co.
No dziwne to jest i tak mimo wszystko. Ale
najgorszy jest ten lęk o tych kosmitach.
Chociaż wydaje mi się, że ten lęk przed
całymi szarakami i tak dalej jest wywołany
chyba też trochę moim zainteresowaniem,
nie z jednej strony. No bo ludzie to
przedstawiają wszystko w tak strasznych
barwach, że chryste Panie, ale, ale z
jednej strony no dobra, te porwania ludzi
albo okaleczenia zwierząt i okaleczenia
też ludzi, bo też się zdarzają w ufologii,
okaleczenia ludzi, chociażby ta sprawa
tego, tego rybaka, co został znaleziony
tam, to też chyba była Brazylia. No to tam
za pomocą urządzeń ssących został
pozbawiony narządów wewnętrznych.
No kojarzę, kojarzę.
To ciało chodzi. Pomińmy ten temat takich
lęków, że już do rana nie będę spała. Nie
mogę sobie na to pozwolić, bo już nie śpię
prawie tydzień zmęczenia z wyprowadzki.
No dobra, no i weźmy to pod uwagę. I teraz
weźmy pod uwagę, że, że no nie wiem, może
ten lęk u mnie się wywołał dlatego, że no
dobra, no jednak kurczę, no nie jest
przyjemne chyba oglądanie, jeżeli dane
zwierzę zostało zamordowane w taki, a nie
inny sposób, tak jest pozbawiony krwi, no
to ciężko by się było nie bać takich
istot, a z drugiej strony my robimy to
samo, tylko w inny sposób zwierzętom i
jakoś nas to nie przeraża jako ludzi.
No homo sapiens w tej,
w tym względzie homo sapiens rzeczywiście
jest gatunkiem, że tak powiem, dość
dwulicowym. A proszę mi powiedzieć, czy pani
będąc małym dzieckiem już oglądała, że tak
powiem, wizualnie pewne tego typu
programy, tego typu materiały?
Tak, znaczy materiał o tych porwaniach to
nie. Ja nawet nie wiedziałam, że jest coś
takiego jak bedroom visitor. To ja się
dowiedziałam dopiero jak byłam właśnie w
gimnazjum. To wtedy dopiero się
dowiedziałam. Więc z jednej strony no skąd
by ten lęk się u mnie wziął, taki silny?
Jak o tym nie wiedziałam, to o tym akurat
nie wiedziałam.
A jak byłam małym dzieckiem, no to jedynie
tam słyszałam, że no jakoś tam kosmici
czy jakieś UFO gdzieś tam. Bardziej,
bardziej, bardziej oglądałam te programy,
to tam wiesz, że jakaś dusza kogoś tam
nawiedziła i tak dalej. No ale ten temat
jednak mnie tak nigdy nie przerażał, nie?
Jak temat ufologiczny. No ale jeżeli
chodzi o okaleczenia zwierząt, to tak, to
akurat miałam z tym styczność jako dziecko, więc
myślę, że tak bardzo boję się tego tematu
właśnie przez to, że okaleczenia zwierząt.
Ludzi nie, ale zwierząt tak. O
zwierzętach słyszałam od najmłodszych lat.
O ludziach nie.
No to także- O ludziach dopiero w gimnazjum.
Także to pewnie, pewnie też jakiś tam
wpływ miało na pani
odczucia w tym temacie, że tak powiem.
Znaczy, no bo ja mam empatię wobec
zwierząt, nie jakby ktoś na moich oczach
nie wiem, bił, bił jakiegoś psa, to bym
chyba tego człowieka gołymi rękami zamordowała, więc
mi się wydaje, że-
Wizyta w pewnej francuskiej restauracji,
gdzie najpierw trzeba sobie zabić świnkę,
żeby ją móc potem zjeść. No chyba
skończyłaby się. Skończyłaby się wyjściem głodną.
Chyba tak. W sensie ja? Ja nie Jestem. Ja
nie jestem wegetarianinką, dlatego, że
problemy mam z odżywianiem i u mnie żadna
taka dieta raczej nie przejdzie, bo
próbowałam, ale to jest dość dziwne. U
mnie się sprawdza dieta paleo. W sensie to
jest ta dieta, że się wszystko żre na surowo,
to u mnie jak najbardziej to wchodzi w grę.
Tylko że no ja tak raczej diety żadnej
nie, no tam warzywa, owoce jem, ale lubię
jeść mięso. Tylko że ja jestem tego
zdania, że ktoś to i tak już zabił, więc
ja to zjem, no bo jakoś mi to smakuje. Ale
gdybym ja sama miała zabijać zwierzęta
dla pożywienia, to wolałabym spędzać
dwanaście godzin na polu i sobie tam
ziemniaczki uprawiać, niż zabić zwierzę.
No to takie
spożywanie pokarmów z mieszany mi
uczuciami też tak czasem mam.
Takie mam, takie. No ta świnka jest fajna
i potrafię głaskać świnie i jednocześnie
jeść świnie, więc
co to w ogóle za porównanie
powiedziałam? Się śmieję teraz, bo to ja
powiedziałam głaskać świnie, jeść świnie.
Fajny wieczór. W sumie tyle. Nie mam
więcej już takich historii. Przynajmniej
nie pamiętam, ale bardzo bym chciała się
pozbyć tego, tego straszliwego lęku, że ja
coś zobaczę. Chociaż z jednej strony u
lękowców nerwicowców jest coś takiego, że
dopóki się czegoś nie przeżyje, to się
żyje z lękiem. Na przykład ktoś się boi
śmierci ojca, no nie? To jeżeli ja jestem
nerwicą, lękowcem, to ja ciągle myślę o
tej śmierci, na przykład, że Jezu, Jezu,
umrze, umrze, on umrze. I kiedy na
przykład on umiera, to ja mam takie Boże,
cierpię. Tej osoby już nie ma, ale już mi
lepiej, bo się to stało. Więc tak
funkcjonuje mózg osoby, która się urodziła
właśnie w patologii. Jest osobą, które są
lękowcem tym rodzajem lękowca. Ale z
drugiej strony no, no kurczę, ja nigdy nie
dążę do tego, żeby być porwana przez UFO,
nie? Że jakbym chciała być porwana przez
UFO, to bym sobie chodziła na pole do
piktogramów o drugiej w nocy. Tak
naprawdę. Znalazłyby się gdzieś takie
piktogramy. Ale generalnie bardzo
dziękuję, że mogłam tak dużo powiedzieć i
jestem traktowana na serio, a nie jakieś
tam. I mogłam być jednocześnie moim takim
memicznym dzieckiem, czyli odreagowywać
podczas rozmowy stres.
No ja ten, ja ten, że tak powiem, staram
się nie stwarzać jakiejś sztywnych,
sztywnej atmosfery w rozmowach ze
słuchaczami dzielącymi się tego typu przeżyciami.
Wiemy też, znaczy domyślam się, czym takie
sztywniactwo może się skończyć. Także no
staram się być sam, też mam pewne takie
różne przeżycia, z których niejeden
racjonalista, powiedzmy, by się uśmiał.
Chętnie by to odrzucił od razu i tak
dalej. Także no, wiem, wiem też.
Racjonalna ale- Wiem też, wiem też, jak taki słuchacz
dzielący się swoimi przeżyciami się czuje
w momencie, gdy sobie przypomina tego typu rzeczy.
No to okropna. To jest
potworne. To
jest tak, jakby na przykład osoba, która
była więziona pięć lat, nagle musiała po
dziesięciu latach o tym opowiedzieć, jak
była katowana. Nie? To jest na takim samym
poziomie. Może mnie nikt nie bił, ale
jednak to nie jest przyjemne, bo ja nie
wiem, co to jest. Ciekawość to pierwszy
stopień do piekła. No i to jest piekło,
które sobie sama stwarzam w jakiś sposób,
że chcę się pozbyć tego, co mnie dręczy.
Bo tak naprawdę na przykład korzystam z tego, co
pan mi mówi. Nie? Że na przykład ta, ta
babka, to, ta, ta, ta, ta przypomnienie
sobie tego wszystkiego czy tam coś i na
przykład i ona by mi coś przypomniała i to
by było tak traumatyczne, że no, no i co
ja mam teraz dalej zrobić, nie?
Ja bym, ja bym polecał jednak rozmowę z nią, bo
można, można. Być może jest jakaś metoda,
żeby przepracować dany lęk, nie wyciągając
go, że tak powiem, na tą taką naszą
codzienną sferę.
To by było bardzo super, bo już tyle razy
chodziłam z tym po psychologach,
psychiatrach czy i tak dalej, i tak dalej,
i tak dalej, a machanie ręką i tam pewnie
trauma dzieciństwa przez ojca. Dobra,
tylko mój ojciec zaczął pić, jak byłam w
podstawówce, a nie jak byłam
czterolatkiem. To taki dramat.
No to już, to już dosyć zaawansowany wiek
jak na dziecko, które tam coś zaczyna, coś
tam, jakieś nieprzyjemności doznawać.
Chodzi o tą podstawówkę czy o to, jak
miałam te cztery lata?
No to o tą podstawówkę to mówię. Mówię o
tym ojcu właśnie.
Aaa to dramat był. Najgorszy dramat to i
tak był potem, jak miałam piętnaście lat,
ale i tak sobie z tym wszystkim sama
poradziłam. Tylko że no dobra, lęk przed
nieznanym to jest,
no to już nie jest śmieszny lęk, to mi
zabiera normalnie życie. No bo jak chcę
się skupić na codzienności. Ale jak mam
się skupić na codzienności, kiedy nie mogę
normalnie spać, bo się boję, że coś
zobaczę, nie? Dramat. W każdym razie i tak
bardzo dziękuję.
No zostaje mi tylko trzymać kciuki, że to
w pewnym momencie jednak się skończy. Że
zazna pani tego spokoju w końcu, na który pani tak.
Tak,
tak.
Dążę do tego, nie? Jakbym nie dążyła, to
bym w sumie się nie zdecydowała na
opowiedzenie mojej historii. Miałam takie,
że to można opublikować, to można gdzieś
powiedzieć, to można nawet w książce
opisać tak naprawdę. Tylko że ja nie, ja
nie dopatruję się w sobie nie wiem kogo.
Ja nie Jestem jakimś Jezusem, aniołem,
hybrydą, kosmitą, szarakiem. Ja jestem
zwykłym szarym człowiekiem z problemami i
chciałabym sobie trochę lepiej radzić z
tymi problemami, bo życie w tym ciele mam
tylko jedno. W tym ciele.
W tym. No, a w sumie fajne jest to ciało i
mimo problemów fajnie jest być dziewczyną
[śmiech]. Jeszcze raz dziękuję.
W Radiu Paranormalium wysłuchaliśmy zapisu
niezwykle długiej, trudnej i momentami
przerażającej, jeśli chodzi o szczegóły
rozmowy z naszą słuchaczką, która
postanowiła podzielić się swoimi
przeżyciami, zachęcona wysłuchaniem
piątego odcinka podcastu "Mówią
Świadkowie". Jak już mówiłem, sprawą
zainteresował się Damian Trela. Możemy
więc w przeciągu najbliższych miesięcy
spodziewać się jakiejś publikacji na ten
temat na jego blogu: czas tajemnic
Blogspot.com. A teraz już dziękujemy za
wysłuchanie ostatniego w roku dwa tysiące
dziewiętnastym odcinka audycji "Mówią
Świadkowie". Radio Paranormalium –
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnych
audycjach już po Nowym
Roku. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej stronie
połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
esemesa bądź nagrania wiadomości głosowej.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.