Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było-- nad chmurami było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No,
ja do tej pory jestem w szoku, bo to się
nie zdarza często, nie? Takie coś
zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy. Jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona, po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. W Radio Paranormalium
rozpoczynamy dziewiąty już odcinek audycji
Mówią Świadkowie, czyli podcastu, który w
całości poświęcony jest na
zaprezentowanie i omówienie najciekawszych
relacji ze spotkań z nieznanym, jakie
docierają na naszą redakcyjną skrzynkę.
Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Dzisiejszy odcinek
poświęcimy w całości na prezentację
relacji o obserwacjach obiektów UFO.
Będzie to zarazem odcinek szczególny,
bowiem po raz pierwszy na wideo będziemy
prezentować nadesłane przez naszych
słuchaczy materiały ilustrujące ich
relacje. Dla tych z Państwa, którzy
słuchają naszej audycji z MP3
bądź słuchają powtórki emitowanej z
autopilota, linki do ilustracji
zamieściliśmy w opisie audycji, w naszym
archiwum na www.paranormalium.pl oraz na
naszym kanale na YouTube. Zanim jednak
przejdziemy do prezentacji rozmów ze
świadkami, tradycyjnie przypomnimy
kontakty, pod którymi możecie Państwo
nadsyłać do nas swoje historie. Nasze
numery telefonów to: komórkowy 530 620
493, 530 620 493, stacjonarny 32 746 00 08, 32 746
00 08, skype radio.paranormalium.pl, Gadu-Gadu 36
08 80 02, 36 08 80 02. Można także
komunikować się z nami
za pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Można
również wysłać nam swoją historię drogą
e-mailową na adres e-mail radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną
anonimowość. Przejdźmy teraz do
prezentacji przygotowanych na dziś
relacji. Zaczniemy od zaprezentowania
niezwykle interesującej historii, jaką
nadesłał do nas drogą e-mailową jeden z
naszych słuchaczy. Relacji towarzyszy duża
ilość zdjęć z naniesionymi przez świadka
szkicami pomagającymi zwizualizować sobie
przebieg całego zdarzenia. Ilustracje
zobaczycie Państwo na wideo, a link do
nich będzie również wklejony w opisie tej
audycji w naszym archiwum. Oto treść
korespondencji e-mailowej nadesłanej przez
naszego słuchacza. "Od
1994 roku przebywam w USA. Mieszkam w
Stanford w stanie Connecticut.
Obserwacja, którą chciałbym opisać, miała
miejsce w wiosce Stary Gostyń, oddalony
trzy, cztery kilometry od miejscowości
Gostyń Wielkopolski, wówczas województwo
leszczyńskie. Do dnia dzisiejszego w domu,
sprzed którego widziałem ów obiekt,
mieszkają moi rodzice, a sam dom należy do
mnie. Od razu we wstępie muszę zaznaczyć,
że jesteśmy osadzeni w tej wiosce od
sześciu pokoleń, a połowa wsi to w
mniejszym lub większym stopniu bliższa i
dalsza rodzina. Sam wychowałem się w
Lesznie, oddalonym o dwadzieścia pięć
kilometrów na zachód, ale od 1992 roku
mieszkałem przez okres dwa i pół roku w
wiosce Stary Gostyń. Klimat tej wsi i
stosunki międzyludzkie oraz podejście do
rzeczy niezrozumiałych wśród mieszkańców
było i prawdopodobnie jest nadal gdzieś
spychane do strefy niezrozumiałej,
niewartej zaprzątania sobie głowy, czyli
typu fantastyki. Na pierwszym planie od
wieków na najwyższym punkcie góruje
Kościół i jego szeryf pilnujący swojej
owczarni, która kręciła się zawsze wokół
osi parafii, czyli pod dyktando plebana.
Każda choćby poruszona sprawa czegoś
niezrozumiałego, jak otwarta relacja o
UFO, mogłaby narazić na ośmieszanie ze
strony mieszkańców, a nawet rodziny, jak
również samego plebana. A łatka wariata
przypięta byłaby na dekady. Dlatego
prosiłbym bardzo o nieujawnienie mojego
nazwiska. Niemniej jednak chętnie o tym
napiszę. Nie jestem już pewien dokładnej
daty tego, co widziałem, ale na pewno był
to przełom września i października 1991
roku. Dom był jeszcze w trakcie
budowy, w stanie surowym. W tym czasie
spędzałem większą ilość czasu na pracach
budowlanych, pomagając rodzicom, którzy
byli w trakcie wykończenia domu, ale cały
czas mieszkaliśmy w Lesznie. W tym okresie
od kilku dni dało się zaobserwować
wzmożony ruch rolników na polach. Był to
ostatni moment na obsiewanie przed zimą.
Do działki ojca w tym czasie przylegał
rząd kilku domów i to były trzy, cztery
zabudowania w bliskiej odległości w tamtym
czasie. Teraz to wygląda nieco inaczej i
jest wkoło więcej domów. Od kilku dni dało
się zauważyć i słyszeć helikopter z
gospodarstwa rolnego w Goli, kiedyś PGR,
który obsiewał pola oddalone o niecały
jeden kilometr na zachód od domu. W sumie
nie przywiązywałem już wagi do tego, ile
razy ten helikopter latał w kierunku Goli
i z powrotem na to pole, ale tego dnia ten
helikopter latał do późna. Później,
właśnie po czasie, wydało mi się to nawet
dziwne. Robiło się już szaro, a wcześniej
odniosłem wrażenie, że ten helikopter już
odleciał i nie wydawało się normalne, że
ciągle latał tam i z powrotem. Co prawda
nie widziałem tego kawałka pola, bo było
to dość dalej, ale można było wyraźnie
słyszeć, kiedy latał za dnia i po
południu, ale tego wieczoru nie słyszałem
silnika, tylko widziałem z oddali światła
pozycyjne, chyba niebieskie i jeszcze
jakieś kolory. Pomyślałem wtedy, że pewnie
chcą to skończyć i tak tyrają do późna,
choć takie myśli mi przeszły, że jednak to
dziwne. Prawdopodobnie mogła to być
godzina 18:00, 18:30. Była już taka dość
szarówka. Wyszedłem z garażu,
sprzed którego w kierunku wschodnim
miałem widok przez łąki na las, oddalony
jakieś dwieście, trzysta metrów. Pamiętam,
że zaniosłem coś do samochodu marki Łada
1500 i szykowałem się do wyjazdu do
Leszna. Dom nie nadawał się jeszcze na tym
etapie do zamieszkania ani spania tam. W
garażu jakichś prac dokonywali moi dwaj
kuzynowie, którzy byli starsi ode mnie. Ja
miałem wtedy dwadzieścia trzy lata, a oni
mogli mieć jakieś trzydzieści sześć,
trzydzieści osiem. Obaj już nie
żyją".Wiem, że dokonałem kilku takich
przemarszów z garażu do samochodu, coś
ładując i na końcu było już prawie ciemno.
Za każdym razem, kiedy wchodziłem do
garażu, idąc z auta, a było to z
siedemdziesiąt, sto kroków w każdą stronę,
to widziałem te światła od helikoptera
latające tam po polu w oddali i nie
dziwiło mnie, że nic nie słychać, a sam
helikopter wykonywał manewry takie dość
szybkie i dużo zwrotów. Nawet kiedy
dokonywałem ostatniego wejścia do garażu,
odniosłem wrażenie, że ten helikopter
obrał inną trasę powrotu i przez łąki w
oddali wyglądało to tak, jakby leciał
powolutku w naszą stronę, ale nad ubitą
drogą, która wiodła od trasy Gostyń Stary
Gostyń w kierunku na torfowiska, żwirowni
i łąki, czyli donikąd. Latem w te okolice
zjeżdżali na spacer mieszkańcy Gostynia,
ale wieczorami nigdy się tam nikt nie
kręcił. Zauważyłem również, że ten
helikopter latał w lewo i w prawo,
oświetlając pobliskie torfowiska i łąki.
Wyglądało to tak, jakby czegoś szukał.
Niekiedy zawisał na chwilę w jednym
miejscu, aby się cofnąć, znów zawrócić,
ale cały czas naprzód podążał nad tą
ubitą drogą. Pomyślałem, że chyba coś
zgubił i szukał. No ale co mogli zgubić?
Nie dawało mi to spokoju. I było na tyle
dziwne, bo nie było słychać pracy silnika,
a na wiosce i przy lesie o tej porze dnia
nie ma już dużego ruchu i raczej
helikopter powinno być słychać głośno.
Zresztą nie było codziennością nawet na
polach widywać ten helikopter, więc
niekiedy on sam był dość dużą atrakcją.
Tutaj natomiast coś latało, oświetlało,
przemieszczało się w dziwny sposób.
Czasami stało w miejscu, ale zbliżało się
nad tą drogą na tyle, abyśmy widzieć mogli
to bliżej. Postanowiłem zawołać kuzynów,
bo w pewnym momencie naprawdę było to na
tyle niepokojące i dziwne oraz nigdy
niespotykane, aby cokolwiek leciało w
powietrzu i to w tym kierunku i to
dokładnie nad koronami drzew. I o tej
porze było już ciemno. Staliśmy tak w
trzech, zwróceni w stronę łąk i dalej
lasu. Jakieś dwieście pięćdziesiąt do
trzystu metrów za łąkami była droga polna,
przy niej drzewa, stare topole wysokie na
jakieś trzydzieści metrów. Za drzewami i
tą drogą był już las i torfowiska, które
powstały na skutek wybierania torfu przez
okolicznych mieszkańców jakieś sto lat
temu i wcześniej. W powstałych wyrobiskach
naszła woda i w paśmie jednego do dwóch
kilometrów kwadratowych było jakieś
dwadzieścia stawów między łąkami. W te
tereny po ciemku nikt się nie wybierał.
Byłoby to niebezpieczne, a ujrzeć tam
jakiś helikopter wolno latający można by
uznać za cud. W pewnym momencie mogliśmy
wyłuskać w ciemności zarysy tego, co
leciało i doszliśmy do wniosku, że nie
jest to jednak helikopter. Znajdowały się
to dokładnie nad koronami drzew rosnących
przy tej drodze do żwirowni. Byliśmy
oszołomieni. Pytaliśmy się nawzajem,
zgadując co to jest. Nie był to jednak
helikopter. Dziś sobie myślę, jak to
możliwe, że brałem to za helikopter? Z
zarysu można było określić obiekt na
jakieś trzydzieści, czterdzieści metrów,
raczej w kształcie cygara. Pierwsze moje
skojarzenie było takie, że wygląda jak
samolot pasażerski z takich większych i
nawet to powiedziałem, ale któryś rzucił a
co by tu samolot robił? I miał rację, bo
leciał bezszelestnie nad koronami drzew.
Nie leciał, a się powoli przesuwał. Było
widać jakieś światła opozycyjne, na pewno
niebieski, jeszcze jakiś kolor, ale nie
pamiętam. W każdym razie taki nietypowy
dla pojazdów powietrznych. Oprócz ciszy
słyszeliśmy taki dziwny stukot, co jakiś
czas, metaliczny, tak jakby malutkim
młoteczkiem ktoś uderzał w kowadło.
Równomiernie i miarowo. Takie metalicznie
sterylne. Było to dziwne. Obserwowaliśmy
to zjawisko jakieś dwa do czterech minut.
Obiekt leciał wolno. Wtedy nie myśleliśmy
nawet, że to jakieś UFO. Mniej więcej na
końcu drogi polnej z torfowisk, tam, gdzie
się łączy z trasą z wioski do Gostynia,
tak pod górkę był spory las. Teraz jest to
wycięte.W tym miejscu pojazd jakby
przyspieszył. Zobaczyliśmy jakby tył
pojazdu. Odniosłem wrażenie, że pojazd był
jednak dużo większy niż to oceniałem.
Wydał mi się nawet dość olbrzymi. W pewnym
momencie wydawało mi się, że widziałem,
jakby pojazd wypuścił jakiś ogień,
przyspieszył i dosłownie znikł. Wydawało
nam się, że oddalił się w kierunku
Poznania z niespotykaną szybkością. Teraz,
po latach, wydaje mi się, że po prostu
się zdematerializował lub przekroczył
jakiś portal. Po prostu był i znikł.
Wydawało się to Wszystko nierealne i dało
mi to do myślenia na wiele lat. Co do
świadków, to gdy spotkałem po kilku dniach
kuzynów, twierdzili, że nic nie widzieli
i nie pamiętają. Taką wersję podtrzymywali
ciągle. Nawet po piętnastu latach
twierdzili, że nic nie pamiętają.
Generalnie jestem jedynym, który to
widział. Pamiętam, że kilka dni po tym
wydarzeniu lokalna Gazeta Gostyńska tak
się nazywała wtedy opisywała relacje
świadków, iż widzieli coś nad Gostyniem,
jakieś dziwne obiekty na niebie. Była
wzmianka również o Poniecu, iż tam również
to widziano. Później czytałem o tym też w
Panoramie Leszczyńskiej, gazecie lokalnej
z Leszna. Gdy byłem już w USA, może po
dwunastu, czternastu latach od tego
wydarzenia, przyjechała do nas teściowa.
Matka żony pochodziła z Goli, wioski obok
Starego Gostynia. Mieszkał tam jej brat z
rodziną i ojcem, który już od kilku lat
nie żył. Opowiadałem teściowej o tym UFO,
a nie opowiadam o tym z reguły, a już
szczególnie Polakom w kraju czy za
granicą. Co prawda rozmawiałem kiedyś z
Amerykanami i widywali podobne rzeczy
tutaj. Jeśli chodzi o teściową, to po
namyśle i byłem tym zaskoczony. Bardzo
poważnie wyznała, że przed śmiercią swego
ojca ten jej powiedział coś podobnego.
Dziadek mojej żony dokładnie w ten sam
dzień widział to, co ja. Tyle że jakieś
kręcące się dziwne postacie po jego
ogrodzie. Tak twierdził tuż przed
śmiercią. Wyznał to jakieś dziesięć lat po
tym wydarzeniu. Wyznał mojej teściowej
przed śmiercią w szpitalu, iż nikomu tego
nie mówił, bo był na lekkim gazie i
przyszedł do domu, kiedy była już taka
lekka szarówka. Wybrał się za stodołę do
ogrodu za potrzebą. W pewnym momencie
zauważył jakieś postacie, które tak jakby
czegoś szukały po jego ogrodzie i
twierdził, że nie mieli kształtów
ludzkich. Sam, wystraszony siedział w
przykucu i obserwował. Postacie miały
oddalić się do jakiegoś pojazdu i odlecieć
w kierunku lasów w Starym Gostyniu.
Sądząc ze zdarzeń czasowych, to mogło być
dokładnie, zanim ja zaobserwowałem ten
helikopter, który nie był jednak
prawdopodobnie helikopterem. Tak mi się
wydaje, że za dnia helikopter coś
obsiewał, a później koło czwartej, piątej
było cicho i znów coś się tam pojawiło i
wyglądało jak helikopter. Tak by to
wyglądało. Z tego, co pamiętam. Byłem tym
zaskoczony, zrozgotany, ale i
podekscytowany, że coś jeszcze jednak
innego egzystuje niż my sami. I to tyle,
jeżeli chodzi o obserwacje UFO nad Starym
Gostyniem w 1991 roku. Po krótkiej
przerwie zaprezentujemy niezwykle
interesujące zdarzenie z Białośliwia koło
Chodzieży w województwie wielkopolskim.
Radio Paranormalium — paranormalny głos w
Twoim domu. Zostańcie państwo z nami.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo
łatwo. No tylko, że z wyłączeniem jest
już, powiedzmy, troszeczkę
gorzej.
Posłuchaj nieznanego. Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl.
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Druga z przygotowanych na dziś relacji
dotyczy obserwacji wrzecionowatego Nola w
Białośliwiu koło Chodzieży w województwie
wielkopolskim. Do zdarzenia doszło w
listopadzie roku 1984 lub
1985. Z relacji wynika, że obserwacja
nastąpiła w okolicy
cmentarza. Obserwacji UFO dokonały trzy
osoby poruszające się samochodem. Oddajemy
głos słuchaczowi, który skontaktował się
z nami drogą telefoniczną, a mailowo
podesłał rekonstrukcję wyglądu obiektu,
którą w trakcie odtwarzania rozmowy
zaprezentujemy na wideo.
Bardzo bym prosił, żeby pan
opisał szczegółowo, kiedy doszło do
obserwacji, jaka to była miejscowość, jak
się zachowywał obiekt, jak wyglądał, ile
ich było. Wszystko, co pan pamięta?
Dobrze, dobrze, to zacznijmy może od
lokalizacji. To było wszystko
w granicach miejscowości Białośliwie. To
jest, to jest mała wieś w województwie
wielkopolskim, blisko Chodzieży, między
Piłą, Chodzieżą a Margoninem, w takim
trójkącie mniej więcej.
Wszystko się to działo
trzydzieści pięć lat temu, tak mniej
więcej tak 84, 85 rok. Byłem wtedy w wieku
dziesięciu, jedenastu lat, nie pamiętam
dokładnie.[akcent zagraniczny] Ciężko to
jest ustalić w takim momencie. Yyy, więc
to się odbyło w taki sposób, że to był
mniej więcej okres taki jak teraz, yy,
gdzieś godzina szesnasta, więc ciemnawo
się robiło. Już taki sza-szary, szary był,
szara poświata, pochmurny dzień. Yy,
I wracaliśmy z babcią, ojcem, samochodem
od znajomych. Gdzieś tam siedzieli.
Po prostu nawet nie wiem czemu. To już
jest nieważne. Yy, i ja leżałem sobie w
samochodzie na tylnej kanapie, patrząc
przez tylną szybę. Kompletnie nieświadomy
tego, co widzę. To, na co patrzę. Tak, yy,
wracaliśmy taką polną, dziurawą drogą,
która, że tak powiem, no wymagała powolnej
jazdy, więc to kilka minut trwało.
Nieduży odcinek, może trzy, cztery
kilometry, ale cztery minuty na pewno
jechaliśmy albo pięć. Ja leżąc na tej
kanapie, patrzałem się na obiekt. Mmm,
może zaraz opiszę jak on wygląda, ale
powiem, powiem jak to, jak to wyglądało.
Przez ten cały czas, patrzałem się na ten obiekt
i, y-y, na końcu w zasadzie drogi spytałem się ojca:
"Tata, czemu ten samolot za nami leci?"
Ojciec
zareagował: "Jaki samolot?" I spojrzał
przez szybę. W tym momencie tylko
usłyszałem zaciągnięty ręczny hamulec.
Zatrzymał się. Jeszcze babcia była z nami.
Babcia też wysiadła. Spojrzeli do góry.
No i że tak powiem, obiekt się ulotnił w
tempie, no takim, no
paranormalnym, że tak to nazwę.
Czyli obiekt jakby zareagował na to, że
wyszliście z tego samochodu i w tym
momencie po prostu uciekł.
Ja leżałem, ja leżałem na kanapie, dalej
leżałem, bo tam ciężko-- to był trabant,
ciężko było wyjść nawet. Zresztą ja nie
miałem ochoty, bo dla mnie to było.
No tak, uroki tego samochodu. Uroki tego
samochodu. Nie dało się łatwo wyjść z tyłu.
Tak, dokładnie. Ja, ja, ja nie miałem
jakichś specjalnych
wyobrażeń, co to może być. Zapytałem się
czy to jest samolot? No tam
blisko tej miejscowości, gdzie my czasami
przebywaliśmy, akurat po babcię
przyjechaliśmy, bo Jestem z Pomorza. Yyy,
dużo latało samolotów
wojskowych, dużo samolotów na dopalaczach
latało w tamtych czasach. Tak? I
mniej więcej widziałem to, wyglądało
podobnie. Natomiast zaraz opiszę dokładnie
jak wyglądał tam obiekt. Natomiast no
pierwsze skojarzenie, że może samolot tak?
Tylko
tak dokładnie patrząc na ten obiekt, no to
wyglądało to w ten sposób, że
było to
no przekrój, można by było powiedzieć
spodka tak? Tylko od spodu widziany
element, z tyłu był krótszy, taki ta
szpica, później było taki owal
i z drugiej strony szpica była trzy razy dłuższa
i sam obiekt świecił no mogę powiedzieć,
takim światłem
przygasającego rozżarzonego metalu w
całości. Czyli nie był jakiś tam ogień,
nie było coś, tylko cały obiekt świecił w
ten sposób. Tak? Czyli, czyli rozżarzony i
było jego dokładnie było widać jego
krawędzie. On nie był gdzieś nad chmurami,
w chmurach, we mgle czy coś. Było widać
ostre zakończenie. Po prostu jakby ktoś
zawiesił żelazo, takie rozżarzone
w powietrzu.
Jeżeli dobrze, jeżeli dobrze rozumiem,
można było z pana punktu widzenia
przynajmniej ten obiekt wyglądał jak takie
wrzeciono właściwie, tak?
Coś takiego, coś takiego. To takie
dokładnie. Z jednej strony było dłuższa ta
szpica i to, a z przodu, w kierunku, w
którym leciał, była krótsza. Przepraszam,
odwrotnie. Akurat w tym kierunku, gdzie
leciał to była dłuższa ta szpica. Więc
tak, jakby to miał być jakiś ogień inny,
to, to chyba by było to w drugą stronę.
Właśnie, jeżeli by to był silnik odrzutowy
z jakiejś rakiety czy czegoś i z drugiej
strony też by się ostro nie kończył, nie?
Więc no
mówię, krawędzie były bardzo ostre,
bardzo, bardzo wyraźne. Obiekt leciał nie
wyżej niż czterdzieści metrów,
trzydzieści, czterdzieści metrów. Nie był
duży, to może ze dwa, trzy metry miało,
nie więcej. I mówię no, w momencie, kiedy
żeśmy się zatrzymali, obiekt się oddalił
no w takim tempie, że dokładnie nawet nie
było wiadomo, w którą stronę poleciał, nie?
A leciał nad nami wolno nad samochodem.
Dosłownie, bo ja się cały czas na to
patrzałem. Tak? Dla mnie to było coś w tym
wieku. Chłopak. Wcześniej żadnych
informacji, żadnych, że tak powiem,
wiadomości z internetu czy czasopism w tym
wieku nie czytałem. Inne miałem
zainteresowania kompletnie, więc patrzyłem
się na coś, co pierwszy raz widzę. No i
chciałem się temu dokładnie przyjrzeć.
Patrzałem, patrzałem, aż się zapytałem.
Babcia zareagowała tak, że
nic nie mówiła przez dłuższy czas
i chyba już do końca życia nie mówiła, co,
coś też niechętnie o tym mówi, bo tak, no
na ten temat. Jak żeśmy nawet gdzieś tam
wspomnieli w rodzinie. O, ojciec to
widział, żyje do tej pory. Ona widzi, że
nie bardzo to rozumie też co to mogło być,
jak się widzi coś takiego, No to wiadomo,
reaguje się różnie. Ale widziałem to
dłuższy czas, nie mogłem się dokładnie temu przyjrzeć,
także... Czyli poza świadkami, poza ojcem i babcią,
byli tam jeszcze jacyś świadkowie? W
pobliżu byli jeszcze jacyś ludzie?
Nie mam pojęcia, bo ja leżałem na kanapie.
Ciemno, ta, wiesz? Nieduża, wiesz? Myślę,
że myślę, że, że to musiałby być
przypadek duży, bo to jest naprawdę
dojazdowa, taka drobna, boczna droga do,
do, do wioski, z takich peryferii trochę
tam na boku, trzy kilometry dojazdu
takiego jest. Także nie sądzę, żeby ktoś
był. Nawet jak ktoś by był na cmentarzu
obok, to ma z góry same drzewa, także
nie wiem. No ciężko powiedzieć, nie? No
tak to wyglądało mniej więcej.
A jakie wtedy panowały warunki pogodowe?
No chmury były, chmury, chmury, więc to
leciało zdecydowanie nisko, to leciało
nisko, to było widać, że to leci nisko, bo
to mówię, za wyraźnie było widać
krawędzie tego, tego
obiektu, tak? To były naprawdę ostre
krawędzie, dobrze zakończone, nawet takie
one były delikatnie ciemniejsze po samej
krawędzi. One nie były takie równe. Ten
obiekt nie oślepiał. On był taki łagodny,
łagodnie świecił takim dosyć pomarańczowym
światłem. Mówię jak, jak gasnące takie
żelazo świeca, nie? Także to
to wyraźnie było widać. Wyraźnie to było widać.
[śmiech] Czy ten obiekt emitował jakieś
dźwięki bądź wpływał w jakiś sposób na otoczenie?
Nie, kompletnie.
Nic?
nie, nie, nie, nie, bo jak ojciec
zatrzymał samochód, to
myśmy, że tak powiem, yy, no oni wysiedli,
ja się poszłałem dalej i ojciec zgasił
samochód. Odruchowo zawsze to robił.
Zgasił samochód, zaciągnął hamulec, zgasił
samochód i-i kompletna cisza była
kompletna cisza, bo w momencie nawet jak,
kiedy to odleciało, to też zero kompletnie
dźwięku, nie, cisza. Cisza ewidentna.
Wioska jest mała, cicha, także na pewno
było to bezdźwięczne urządzenie.
A czy ojciec? Bo
z tego, co pan mówił, to babcia raczej
tematu nie chciała później poruszać. A czy ojciec
wspominał coś później o jakichś swoich
osobistych odczuciach wobec tego obiektu?
Coś, jakiś om, jakiś wpływ to na niego wywierało?
Nie. Zawsze, zawsze w ten sam sposób
mówił, że no, widzieliśmy coś, widzieliśmy
coś takiego dziwnego, no nawet
nie-nie-nie wymawiał słowo UFO nigdy czy,
czy jakiś inny obiekt. No coś widzieliśmy
takiego dziwnego, no zawsze w ten sposób
mówił, nie? Zawsze w ten sposób mówił. Co
do takich reakcji, no to jedynie ja mogę
powiedzieć, że przez dłuższy czas też o
tym nie myślałem. W ogóle kompletnie.
Dopiero po jakimś czasie mi się to, że tak
powiem, zaczęło przypominać tak, tak
mocniej. No i zainteresowania się takie,
że tak powiem, nie przerodziły w jakąś
astronomię, w jakąś tam
fizykę, że tak powiem, kosmiczną.
Tematy bardziej takie złożone. Natomiast
nie wiem, czy to od tego, tak? No
moje zainteresowanie od lat w astronomii
się wyleje. Jestem, że tak powiem, zagorzałym
słuchaczem różnych takich tematów
astronomicznych na temat nowości czarnych
dziur, jakichś tam grawitacji, innych rzeczy. Natomiast
nie wiem, czy to spowodowało to, czy może
coś innego. Po prostu tak miałem. [śmiech]
Mam jeszcze takie pytanie czy, czy,
czy to było jedyne spotkanie z taką jakąś
nieznaną siłą, tak ogólnie ujmując, w
państwa rodzinie? Czy może jakieś
obserwacji UFO i innych paranormaliów też
już wcześniej występowały?
Yyy, znaczy nikt niczego nie widział. O
tak powiem. Nikt niczego nie widział.
Yyy-yyy-- temat, temat, że tak powiem,
zawsze był taki poruszany, no tak,
niechętnie gdzieś tam był. Jak my
poruszaliśmy to gdzieś tam w rodzinie
najbliższej, tak, moi bracia wiedzieli,
że, że myśmy coś wiedzieli, widzieli
z ojcem i z babcią. Natomiast poza tym
kompletnie nic nie-nie-nie widział. Nie
czuł. Nie, nie, nie obserwował jakichś
specjalnych-- przepraszam. Ciotka. Ciotka
widziała piorun kulisty. Tak go nazwała.
Czyli ona powiedziała, że kulka jej
wleciała do pokoju i też w tej wsi, i
zrzuciła jej wszystkie obrazy przez okno i
wyrwała ramy z okien. Także
[śmiech] coś takiego gdzieś tam
wcześniej. No, no, dosłownie. I to
potwierdzone, bo to widzieli też ludzie.
Efekt tego wszystkiego, bo to ta kulka,
która wleciała przez okno, to,
że tak powiem, trąciła zawiasy od
okiennic, wyrwała je ze ściany. Yyy, no
energią jakąś. No nie wiem, czy to
plazma była, czy co to tam było. W każdym
bądź razie później przeleciała po
wszystkich obrazach, które wisiały w
pokoju, uderzając po gwoździach dosłownie
po tych metalowych częściach i też
wybijając wręcz tynk. Wszystko to spadało.
No ulotniło się to. Tak ciotka to
opowiadała właśnie w tej wsi, tam, gdzie w
tej chwili moi rodzice mieszkają, gdzie
myśmy wcześniej jeździli, akurat tam do mojej babci.
Nie.
No można powiedzieć, że to dosyć taki
dosyć taki klasyczny przypadek tego
zjawiska, bo też sporo jest takich historii właśnie, że
piorun kulisty czy też jakaś kulka
świetlna pojawiła się nagle u kogoś w domu
i narobiła tam zamieszania. Coś tam
przeleciała z jednego końca pokoju na
drugi, coś tam jeszcze jakiś ślad
zostawiła i tak dalej. Także można
powiedzieć, że to taki klasyczny
przypadek. A wracając do Pana obserwacji,
mam tu jeszcze kilka takich pytań.
W jaki sposób obiekt się poruszał? Czy on
utrzymywał cały czas
taką samą odległość od samochodu?
Dokładnie tak. Dlatego moje pytanie było,
dlaczego on nas śledzi? Bo dlaczego ten
samochód nas, ten samolot nas śledzi? Bo
on leciał dokładnie z tą samą prędkością,
co my. Leciał dokładnie w tym samym
punkcie. Bo pamiętam, bo jak patrząc się
przez ramkę
przez okno, widziałem go cały czas,
dokładnie z tej samej pozycji. On nie był
gdzieś horyzontalnie daleko, że, że to się
tak jak samolot nakładało, bo był nisko,
tak? Bo było widać jego odległość od nas.
Tak?
Czyli nie wykonywał żadnych tam jakichś
skrętów, jakichś zygzaków, jakichś innych
manewrów. Cały czas, w takim samym
miejscu, nic się nie zniżał, nie podwyższał, nic.
Nie. Leciał równo, cały czas za naszym
samochodem. Natomiast, no parabolą
odleciał w momencie, kiedy takim strzałem,
bo to tak uciekło w bok. Jak się
zatrzymaliśmy, to, to, to
ten moment, to po prostu aż oko to ciężko
rejestrowało. To taka prędkość była,
nie?
Mhm. A czy w czasie obserwacji obiektu
doszło do jakiegoś zaburzenia, że tak
powiem, działania samochodu? Wpływał jakoś
ten obiekt na wasz samochód czy...?
Nic. Nic kompletnie. Nic kompletnie. Ja
musiałem zwrócić uwagę
ojcu, bo on nie był w stanie tego
zobaczyć, dopóki się do góry nie spojrzał
przez boczną szybę też, bo to tak leciało
pod kątem gdzieś tam no sześćdziesięciu,
pięćdziesięciu stopni do bocznej szyby
także. No musiał się spojrzeć
w bok, żeby do góry, żeby to zobaczyć.
Wiadomo, jak się jedzie samochodem, nie
robi się takich ruchów, nie? Także no ja
to widziałem wyraźnie.
To nie było, nie było to nic wielkiego,
jeżeli chodzi o rozmiar, ale tam te
cztery, pięć stopni na niebie gdzieś
miało, nie? Także
wyraźnie było na tym szarym niebie to
widać, nie? Bo już dosyć, dosyć ciemno się
robiło.
Dobrze, tutaj nie ma już żadnych
dodatkowych pytań. Jeżeli chodzi o tę
obserwację. Mam tylko takie pytanie
techniczne. Czy wyraża Pan zgodę na
wykorzystanie bądź emisję zapisu tej
rozmowy w którejś z audycji, na przykład w
"Mówią świadkowie"? Oczywiście całkiem anonimowo.
Jak najbardziej tak, jak najbardziej to
już tam nie ma znaczenia. To [śmiech] ja
się nie chowam z tym, bo to widziałem, co widziałem
i mogę śmiało powiedzieć, że, że no, no
nie było to nic, co, co, co można zobaczyć
na co dzień na pewno, bo z samego ruchu,
z samych, z samych, z samego kształtu,
barwy, chociażby.Tak,
tak kształtu nawet. Szukałem coś w
internecie, czy coś takiego się znajdzie.
Czy ktoś obserwował ucho o takim
kształcie? Powiem szczerze nie widziałem.
Mogę to nawet nakreślić panu gdzieś tam na
maila wysłać, Jaki to miał dokładnie
kształt? Czy pan miał, że tak powiem, wyobrażenie? Tak.
I to tyle, jeżeli chodzi o zdarzenie z
Białośliwia. Po krótkim przerywniku, w
trzeciej części naszego programu
zaprezentujemy relację przekazane nam w
dwa tysiące osiemnastym roku przez naszego
słuchacza z Hajnówki na Podlasiu. Radio
Paranormalium Paranormalny głos w Twoim
domu. Zostańcie Państwo z nami.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08, 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493, 530 620 493. W razie gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
trzeciej części naszego programu
zaprezentujemy relację przekazane nam
przez naszego słuchacza z Hajnówki na
Podlasiu. Rozmowę zarejestrowaliśmy w
lipcu dwa tysiące osiemnastego roku.
Według naszego słuchacza w tamtym okresie
nad Hajnówką dochodziło dość często do
obserwacji zagadkowych obiektów. Oddajemy
głos naszemu słuchaczowi.
Jestem z Hajnówki. To tak trzy miesiące
temu to się zaczęło. To tak tu, w centrum
Hajnówki mieszkam w bloku. No i tak, i tak
stałem wieczorem
w oknie tutaj. No i tak patrzę, że coś tam
błyska. Takie światełka, jakieś
czerwone,
kolorowe. No ale nic. No
wziąłem taką lornetkę mam, ale taką
niedużą. No i tak i patrzę, że no to taki
pasek, nie, coś dziwnego. No ale, no i tak
zaczęło mnie to niepokoić. Się patrzę. No
i potem. To znaczy tak on nisko był, no
nad blokiem, potem on się przeniósł.
Znaczy, pojawił się wysoko nade mną
i wyglądał jak taki malutki, wygląda
gwiazda, ale przez lornetkę było widać,
że, że ten pasek jest, no nie? Świecący,
kolorowy. No to mówię. To trzy miesiące
temu się zaczęło, nie? No i tak. No ale to
nic, to początek dopiero i tak. No i
później, no tak, przeważnie długo siedzę,
czy wychodzę, czy o trzeciej rano
nawet się kładę. No i tak, i tak. I
podeszłem do okna. No i patrzę,
tak od strony Białowieży już ten pasek to
już nie jest taki malutki, tylko już był
naprawdę duży. To był tuż tak nisko, już
był nad blokiem wtedy. No i tak jeszcze
wziąłem znowu lornetkę. No to wtedy to już
takie wyglądało wtedy to jak cygaro. No
ale to było naprawdę. No to już było
naprawdę duże i to było nisko. No i te
światła, i to świeciły. On świecił,
świecił, Tak. Kolory czerwone, niebieskie, białe, tak
z poziomu się przemieszczały te światła.
No, czy tak na mój, w mojej opinii to tak
wyglądało. Po prostu jak cygaro świecące,
no ten obiekt. No tak mówię tylko
teraz nie to, co widziałem, nie to, co
myślę, bo nie będę podawał, jakie tam ja
mam opinie swoje, tylko że mówię, że
wyglądało cygaro. No, ale no nic. No, No i
tak się zaczęło, to no i już. No tak, znaczy tam
jakiś taki szok mały był. No bo
pierwszy raz tak na własne oczy coś
takiego zobaczyłem. No, no to był jakiś
tam szok mały, no ale nic tam. No ale
potem tak znowu na drugi dzień wychodzę i
to samo. Najpierw jest tak
wysoko,
znaczy od dziesiątej godziny do dwunastej.
On jest tam wysoko.
To znaczy od dziesiątej do dwunastej wieczorem, tak?
Tak, tak, tak, tak i on jest wysoko ten
obiekt. Tak wygląda gwiazda. Ale przez
lornetkę jak się weźmie, to od razu widać,
że to nie jest żadna gwiazda, tylko
cygaro świecące, kolorowe. No tak, a już
potem, jak wszyscy idą spać, jest
ciemno. Ja wychodzę trzecia rano, druga,
trzecia, różnie. No i jak nie ma chmur,
czasem było pod chmurami, to on już tu
jest od strony Białowieży i to jest już
potężny obiekt.
No,
dosłownie tak jak opisuję, jak mówię,
tylko jak to wygląda. Tak jak cygaro i
jeszcze jak przez lornetkę się-- znaczy
już bez lornetki widać z lewej strony od
strony Białowieży i on jest wtedy
niziutko, normalnie, tak jakby.No i nad tym
dosłownie na poziomie bloku. No i
znaczy nie wyżej trochę. No i no mówię to,
to wtedy to widać, że to jest kolosalne.
No i
wygląda jak cygaro i te światła się
przemieszczają. No i tak jest od trzech
miesięcy co dzień. W ogóle bym tego nie
podawał, by w ogóle nie dzwonił, żeby coś
tam przeleciało. No ale to jest tak, że,
że ja mam to co dzień. Tak? To było
tak, tak, no mniej więcej trzy miesiące
temu. No mówię, bo już czerwiec, zaraz
maj, czerwiec, lipiec nie? No.
Mhm. Ale nie
zdarzyło się panu zaobserwować czegoś
podobnego?
Wcześniej?
Mhm. Tak.
Na żywo?
Tak.
To znaczy czegoś takiego to w ogóle
nigdzie nie widziałem mogę powiedzieć. Ani
w internecie, bo też te filmiki takie
oglądam o UFO, nie? I nic takiego nie
widziałem ani w internecie, ani
wcześniej. Nie, wcześniej co innego
widziałem. Później powiem jeszcze, ale to
było rok temu. Ale to było co innego. To
wspomnę. Ale to jest najciekawsze, bo
mówię to tak, to jest tak trzy miesiące i
co dzień, mam to co dzień po prostu. No
to jest tak,
mówię i to zawsze ten sam scenariusz. To
jest tak patrzę na górę i to świeci, jest
nad moim domem dosłownie nad centrum
Hajnówki. Tak? Otwieram, patrzę, mam to i
to od trzech miesięcy, co dzień. Potem on
tam czasem z prawej strony jest taki mały,
a już ludzie idą spać i tak, i z lewej, i
tylko tego nie, idą spać. Mnie
więcej tam czasem koło północy, nie?
Trzecia rano, no
druga, trzecia to zawsze jest. Jest i
tutaj. No, no od strony Puszczy
Białowieskiej, jak okołem patrzeć, no to
normalnie. I mówię to jest kolosalne, nie?
Wtedy jest nisko tak, że no tak. No ktoś
pierwszy raz to może niezłe złego
szoku dostać. Znaczy już się
przyzwyczaiłem, nie? No bo przez trzy
miesiące co dzień to mam. No i tam.
No cóż tu powiedzieć, no jeszcze.
No i tak to wygląda, nie? I to jest co dzień-
A mam jeszcze pytanie czy, czy
oprócz Pana może ktoś jeszcze zaobserwował ten obiekt?
Tak, bo ja mówiłem tak, to moja koleżanka
i jeszcze jedna osoba. Mówię, czy
widzicie, to nie? Mówię, no
mówię: "widzisz to weź lornetkę". "No
widzę, nie?" No, także mam nawet dwóch
świadków, nie? Ale to tam. No i tam
napisałem najpierw tam do tych o
Emilidżina na tą stronę, nie? No i tam oni
tak napisali mi tylko. Czy napisałem im yy
no tam trzy miesiące temu nie, ale to nie
zrobiło na nich w ogóle wrażenia.
Jeszcze tam mi napisali. Może nagrałeś
jakiś filmik? Nie? To wyślij. No to ja
mówię, że bym nawet miał filmik. Nie będę
nikomu żadnego filmiku wysyłał. Nie, bo
mnie to w ogóle nie interesuje. Już nie
takie rzeczy. Mnie to w ogóle nawet nie
chce rozmawiać z nikim o tym. Nie? To w
ogóle mowie sensu nie widziałem tego w
ogóle nawet opowiadać nie? Ale żeby to był
raz, dwa, ale trzy miesiące to już jest.
No coś takiego jak z filmu fantastycznego.
To tutaj jeszcze tak, jeszcze dwa
razy było tak, dwa razy jeszcze było
takie, że dziesięć takich obiektów się
pojawiło, tylko tam wyżej nie? Takich
dziesięć, ale to dwa razy tylko. A tak
cały czas ten jeden. No praktycznie już
wydaje i mówię, mam to codziennie i
wystarczy czy na okno wyjść, czy na ten, nie? I
nie trzeba gdzieś tam dużej lornetki, czy
coś, nie? Widać gołym okiem tak? Że to
jest cygaro, a tam jak się przyjrzysz
niżej, no to przez lornetkę to już w ogóle
nie, szok jest, nie? I świeci
tymi, nie przesuwają się tak, jakby
okienka wyglądają właśnie, jakby okienka i
kolor tam żółty,
czerwony, biały, niebieski, nie? To
jak świeci wysoko, to non stop błyska, no
nie ostro. Tutaj też błyska to. No, to
mniej więcej no to tak wygląda ta sytuacja. No
to także nie słyszałem jeszcze czegoś
takiego nie widziałem. No bo tak.
3 miesiące i non stop. No to co?
Znaczy, no tak wygląda jak statek
kosmiczny, jak cygaro, nie? No jedyne co
mi do głowy przychodzi i tyle. No a kto?
Dobrze. Ja tutaj nie mam już więcej pytań,
jeżeli chodzi o- o ten,
o tę obserwację.
O tą? Tak?
Tak, tak. Jakby można opisać tą drugą
obserwację, o której pan wspomniał?
To znaczy, to było też wcześniej, to. Ale to,
kilka lat temu, znaczy czy, nie pamiętam
ile lat, ale też już tu mieliśmy coś też
tak samo od strony Białowieży, jak Księżyc
był i takie było zjawisko się pojawiło,
że yy ze strony Księżyca po prostu do
naszego jakby mieszkania
kolorowe kręgi, takie kolorowe kręgi,
kolorowe kręgi.
No i też ma. Też mam jednego świadka, bo
najpierw właśnie jemu się to pojawił w
moim domu. Już nie chcę tam to co mówić.
No i
no już. No i to
tak jak one te światło tak jakby do domu
weszło. No to były, no że, no trudno
powiedzieć nawet. No ale, ale to były ze
strony Księżyca i. To było kilka lat temu, wcześniej.
No i-
No i tyle, no tak jakby do domu weszły i--
no nie, I to było do-- nawet najpierw to
było, że takie fajne, wesołe, a potem
straszne. No bo przychodzą takie myśli do głowy czy
w rodzaju czy
nie kosmici cię porwą, czy coś w tym
stylu, nie? No tak jest, że no
tak, że można się przestraszyć, tak?
Nieźle. No bo kto nie widział, nie
przeżył, to, to wiadomo, nie wie, jak to
jest. No to jest inaczej niż kiedyś.
Czytało się coś tam i tak dalej, i tak
dalej, ale to w ogóle jest co innego
całkiem. No i potem to przez rok czasu się
pojawiało, ale już potem
raz na miesiąc. No, ale to było wcześniej,
nie? No a teraz to jest. No, no także, no cóż,
no mówię, jakoś tak nikt nie interesuje
się to nie, tym, że i tamci tak samo. No
to niech jadą tam z tymi aparatami, ekipa
ze sprzętem. Proszę bardzo, nie? Zapraszam
do Hajnówki, bo jeśli już dwóch świadków
i ja widzę, no to może i oni coś nakręcą,
nagrają jakiś filmik? Nie wiem, nie?
Różnie bywa. No także
no ciekawa bardzo sprawa. No to tyle.
I to by było na tyle, jeżeli chodzi o
zdarzenia z Hajnówki w 2018 roku. Po
krótkiej przerwie przejdziemy do ostatniej
przygotowanej na dziś relacji, która w
głównej części będzie dotyczyła zbiorowej
obserwacji UFO w okolicach Kętrzyna w 1995
roku. Słuchajcie Państwo audycji
Mówią Świadkowie Radio Paranormalium
Paranormalny Głos w Twoim domu. Zostańcie
Państwo z nami.
Dwa miesiące temu był trap prowadzący do
pewnego radia. Czy ktoś on tam słyszał
podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w
internecie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. www.paranormalium.pl
Archiwum Radia Paranormalium.
Pełne archiwum audycji najbardziej
paranormalnego radia w polskim Internecie.
Dziesiątki gigabajtów wciągających
paranormalnych empetrójek czekają na
Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie o każdej
porze dnia i nocy Dziel się nagraniami ze
swoimi znajomymi i pokaż im prawdę, o
której boją się nawet pomyśleć. Archiwum
Audycji Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl. Koniecznie również
sprawdź naszą oficjalną aplikację na
Androida i Windows Phone.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. W czwartej
części naszej dzisiejszej audycji
zaprezentujemy rozmowę ze słuchaczem
nagraną tuż po premierze poprzedniego,
ósmego odcinka podcastu Mówią Świadkowie.
W rozmowie nasz słuchacz najwięcej miejsca
poświęcił na zrelacjonowanie zbiorowej
obserwacji obiektu przypominającego
spodek. To znaczy, taki zarys utworzyła
widoczna grupa świateł w okolicach
Kętrzyna w 1995 roku. Później nasz
słuchacz przedstawił również kilka
krótszych, mniej złożonych relacji,
również dotyczących obserwacji UFO.
Oddajmy głos naszemu słuchaczowi.
Witam.
Dobry wieczór, Z tej strony Marek
Sienkiewicz. No tak się znowu zdarzyło, że
tuż po premierze audycji rejestruję
kolejnego słuchacza. Dzisiaj padło na
pana. Na to wygląda?
Witam, Witam. Właśnie słuchałem relacji,
dlatego, dlatego też stwierdziłem, że
warto powiedzieć, kiedy już się do Was
dodzwoniłem, ale nie opowiadałem o tej
relacji, gdyż dotyczyła ona czegoś innego,
więc stwierdziłem, że wtedy nie było
sensu o tym opowiadać, ale pisałem do Was
kilka razy. Jednak chyba Wam gdzieś, z
tego, co słyszałem, sporo macie tych
relacji, więc gdzieś Wam to musiało umknąć.
No dosyć sporo relacji i jeszcze więcej
spamu, bo niestety te spamiarki
internetowe buszują po stronach
internetowych i zbierają naszego maila,
także wysyłają nam dużo reklam. No i
czasami niestety maile nie dochodzą.
Czasami.
Tutaj widzę, że świadek
tych swoich przeżyć opowiadał dość ciekawe
relacje. I rzeczywiście zgadzam się z
nim, bo o ile ja mogę się pochwalić, dajmy
na to, trzema
wydarzeniami z UFO i jednym takim
dotyczącym
jakby duchów, nie wiem, może tak to ująć,
o tyle moja mama na przykład
znowu na odwrót.
Jednym takim zdarzeniem z UFO, natomiast
takich zdarzeń z
istotami,
nie wiem, jak to wyjaśnić. No, miała dużo.
W każdym bądź razie przejdźmy do tego
ważniejszego zjawiska, najważniejszego moim zdaniem.
Tutaj może zacznijmy od tego zjawiska, o
którym pan Boach, pan chciał tylko tą
jedną historię przedstawić, czy, czy kilka?
Powiem tak te dwie całe są dosyć krótkie,
więc mogę je szybko dorzucić na sam koniec.
Może, może zacznijmy od tej dłuższej w
takim razie rzeczywiście.
Tak, tak i ona jest istotna, dlatego...
1995 rok, kiedy dokładnie doszło do tej
obserwacji? Jaka to była miejscowość? Jak to wyglądało?
To było lato, niedaleko Kętrzyna. Yyy, to
jest, wie pan, tam jest Gierłoż, tam było
lotnisko Hitlera. Myślę, że to jest
istotne dla tego miejsca, gdyż,
tam dużo ludzi obserwuje te rzeczy i moi
rodzice rozmawiali ze świadkami, ponieważ
wiadomo, po takim zdarzeniu, takim wow,
każdy się chwali, tak? Zwłaszcza w tamtym
czasie, kiedy jeszcze jakieś tam archiwum X nie było
mocno znane w Polsce.A 95 rok to jest
moment, w którym jeszcze internetu nie było w Polsce.
Całe zdarzenie zostało opisane w Gazecie
Kętrzyńskiej, natomiast ja nie mogłem się
dorzukać w Internecie tego artykułu, ale
moi rodzice opowiadali mi, kupili ten
artykuł, opowiadali, że wojsko po prostu
wyciszyło to w ten sposób, że
uznali, że to było country w Mrągowie. Pan
wie, że jest coś takiego. Natomiast
między Kętrzynem a Mrągowem jest odległość
ogromna. To po pierwsze. Zacznijmy. Po
drugie światła odbijają się na niebie, a nie rzucają
prostej linii światła na
trawy. No i po trzecie moja mama z moją
ciocią, kiedy to zobaczyły, one wyszły na
papierosa. My spaliśmy pod namiotem w domu,
pod namiotem koło domu mojej cioci i mojej
babci, na takiej działce przy domu.
I nagle mówią, że coś się podnosi
spod traw. Zaczyna to światło. Trawy
zaczynają wirować, światło się podnosi,
patrzą się na górę, a tu nagle wielki,
ogromny spodek. Sześć rzędów świateł czy
dziewięć, nie pamiętam. Moja mama tą
relację. Moja mama liczyła z ciocią te
chyba światła, więc ona tam pamięta
dobrze. Natomiast ja mam ciekawe zderzenie
po tym, jak poszliśmy spać, to, to mi się
wydaje, że to będzie ciekawsze niż to, co
moja mama pamięta. W każdym razie obiekt
się poruszał bardzo szybko w sensie z
jednego punktu do drugiego. Bezgłośnie
przemieszczał się tak, jakby szukał
czegoś. Trzy punkty sobie obierał taki
trójkąt. I rzeczywiście mój wujek, z
którym już raczej nie mamy kontaktu, też
widział ten obiekt. Tutaj taka śmieszna
relacja. Siedział w warsztacie
samochodowym, zobaczył też to. To było w
Rynie. On był w Rynie niedaleko
Kętrzyna i mówi, że też to widział. Zaczął
mrugać do nich światłem reflektora,
którym sobie podświetlał samochód. Taki
reflektor, wie pan, jak są na lotniskach.
Kiedyś używano takich w warsztatach
samochodowych. No i akurat on pił ze swoim
kolegą i jego kolega się schował do kanału
pod samochód i powiedział
"Oszalałeś, oszalałeś, przestań, to nie
świeci, bo jeszcze tu zlecą". Twoja
babcia, która wyszła w tej miejscowości
koło Kętrzyna, kiedy to zobaczyła, świętej
pamięci, niestety większość mojej rodziny
już nie żyje, więc tych świadków już nie zostało wielu.
Moja babcia powiedziała, że koniec świata
i schowała się do domu. No a reszta mojej
części mojej rodziny tutaj moja siostra,
moja mama akurat są osobami, które mi się
wydaje, że na pewno moja siostra mogłaby
to potwierdzić, tak? Więc to jest świadek taki
wiarygodny. Natomiast mój tata nie będzie
chciał na pewno, chociaż on i ja mamy taką
ciekawą relację z tego wydarzenia. No i teraz.
Mam pytanie czy to, że tak, Przepraszam,
że tak przerwę. Czy to miganie tą latarką
tym światłem jakoś spowodowało reakcję
tego obiektu, czy nie zrobiło na nim
wrażenia?
Nie wiem, bo
z wujkiem
o tym już nie rozmawialiśmy. Raczej. Wujek
jak o tym opowiadał, to jego syn się z
niego śmiał. Do dzisiaj się śmieje, więc
on też się starał nie wracać do tego. Wie
pan jak to jest. Drwiny, kpiny. No i tak
to niestety jest, więc on też już
obrócił to w żart i raczej stara się nie
opowiadać o tym, chociaż mówił, że na--
zaraz po tym zdarzeniu opowiadał, że jego
znajomi widzieli nad autowisku takie
jezioro, inny obiekt
tutaj, co mnie w ogóle zaskoczyło, bo o
takim jeszcze nie słyszałem w kształcie
płatka śniegu i tam podobno ktoś to z
znajomych rodziców widział, chociaż dla mnie to
jest dziwne, bo o takim kształcie to
jeszcze nie słyszałem. No ale może. No nie
wykluczam niczego po tym, co ja sam
zobaczyłem, tak? Ten obiekt był duży,
moim zdaniem duży. Moja mama mówi, że to
około wielkości kilku do kilkunastu
metrów. No i po jakimś czasie odleciał. Te
chmury po prostu się rozstępowały jak on
odlatywał, tak? Natomiast moi rodzice
zobaczyli go około 10:00 i wyszli na
papierosa. Ja w ogóle
przez lata się interesowałem tym
zjawiskiem. Dlaczego i po co? Dlaczego ja
to zobaczyłem? To, co zaraz opowiem,
dlaczego to się wydarzyło. Natomiast, yyy
mmm, wreszcie dokopałem się w internecie
do wideo. Jest wideo. Prawdopodobnie
gdzieś z okolic albo
Bartoszyc, albo musiałbym jeszcze raz je
odnaleźć. Mogę panu podesłać
słabe, słabe nagranie, ale rzeczywiście
mniej więcej pora się zgadza i
kamera skierowana jest w tę stronę. Ci
świadkowie też prawdopodobnie by
potwierdzili. Jest to nagranie na YouTube.
Jest to nagranie ukazujące ten sam obiekt?
Prawdopodobnie- Czy coś innego?
Coś podobnego. Ja powiem tak
to jest tak, że
na tym nagraniu jest taka
słabo widoczne, ale
kilka rzędów świateł wiszących w powietrzu
przez jakiś okres czasu. Natomiast to, co
my widzieliśmy, to był spodek. To, co
nagranie ujęło, to, co jest na filmie na
YouTubie, jest zarejestrowane o zachodzie
słońca. A to, co moi rodzice widzieli
razem ze mną, to już było po zachodzie
słońca, już było ciemno, więc to było dla
nas doskonale widoczne. Jeszcze ciekawa
rzecz. Moja mama robiła
aparatem kliszowym, Zenitem zdjęcia.
Zaniosła je do fotografa w Kętrzynie. Po 2
dniach zgłosiła się po te zdjęcia. Ten
powiedział, że wszystko jest
prześwietlone, nic się nie da wywołać i
nawet nie odzyskała tej kliszy. Nie
interesowała się tym, skoro zdjęcia
podobno były prześwietlone, więc
na tym się zakończyła sprawa kliszy i zdjęć.
To tak, jakby ktoś otwarł aparat i po
prostu nieopatrznie poświecił światłem w
tym, w tym kierunku.
Powiem panu szczerze, my to możemy tak
traktować, a z drugiej strony załóżmy, że
ktoś zgłosił się po te zdjęcia z wojska,
no bo przecież artykuł w Gazecie
Kętrzyńskiej też wyklucza to zdarzenie.
Gdzie widziało to prawdopodobnie kilka
tysięcy spokojnie osób. No bo ta godzina 10:00,
w lecie, ciepłe lato na Mazurach, to
naprawdę to nie jest pora, kiedy jeszcze
wszyscy idą spać. Chyba że dzieci.No, na
papierosa tym bardziej. Tym bardziej że na
Mazurach. No to tam, gdzie no lubią sobie
wypić, zwłaszcza wieczorem, prawda?
Przynajmniej wtedy.
Mm, mam takie pytanie, jakie panowały
wtedy warunki pogodowe? Było, no, ładnie?
Ciepło?
Ciepło, ciepło. Natomiast, no, jakieś tam
chmury na niebie były. Było ciepło, yy,
ale ja mam taką relację, która zwala z nóg.
No, bo my poszliśmy sobie spać, tak? Po
pewnym czasie. No i mi i mojemu tacie
przyśnił się, przyśnił się ciekawy sen. My
mieliśmy w ogóle namiot igloo, taki
czerwony z wystającym tropikiem, takim
wejściem, prawda?
No i, yyy, to wyszło parę lat później,
kiedy zaczęliśmy, znowu wróciliśmy do tego
zdarzenia i mój tata był zaskoczony, że
ja też to samo śniłem, co on. Nagle, yy,
po tym, jak moi rodzice... W ogóle
moi rodzice zobaczyli to zdarzenie i
mówią: "Chodźcie dzieci, wyjdźcie,
zobaczycie coś, czego nie zapomnicie do
końca życia". No i ja z siostrą wyszedłem.
Wyszliśmy, pytamy się, co to jest.
Rodzice mówią, że to UFO. To takie obiekty
nie wiadomo skąd, może z innej planety?
No i patrzcie, no bo to tak lata, no i
obserwowaliśmy. Obudziliśmy całą rodzinę w
tym domu, no i wszyscy to oglądali, tak?
Potem poszliśmy sobie spać. No i
śniło mi się. Ja się wcisnąłem z lewej
strony namiotu, lubiłem się w kąt wcisnąć,
więc podejrzewam, że byłem ciężko
dostrzegalny. To ma istotne, yyy, to jest
istotne, yy, mm,
to, co dalej powiem, będzie zaczepiało ten wątek. I
ja leżałem sobie ściśnięty w kąt tego
namiotu. Mój tato był na środku z moją
mamą i młodszy brat, który tego nie
pamięta, był za malutki. I gdzieś tam po
prawej stronie namiotu moja siostra. No i
nagle coś wchodzi do tego namiotu na
kolanach. Ja widzę tą istotę, do dzisiaj
jak, jak już się interesuję tym
zdarzeniem, to istota przypominała
szaraka. Natomiast na zewnątrz namiotu
wszystko się świeciło i oni chodzili. Było
ich dużo. Mieli takie urządzenie, taką
kwadratową skrzyneczkę z dwoma takimi
jakby palcami, które się odkrzywiały, zakrzywiały i
wiem jedno, co bardzo mi zapadło w pamięć, że
to, co w ziemi, było dla nich bardzo
istotne, bardzo istotne to, co było w
ziemi. Oni interesowali się tą ziemią,
tam, tam, w tym miejscu akurat, gdzie
mieliśmy namiot. Natomiast
mój tato mówi, że on też to pamięta, tylko
on się nie mógł podnieść. Zdębiał,
zdębiał całkowicie. Oni złapali mojego
brata za nogę i nagle ja wstałem i mówię
"Nie, zostawcie go, możecie wziąć mnie". I
ten, który pierwszy złapał mojego brata
za nogę, ja od razu odczułem takie
wrażenie, że on był zaskoczony, że ja tam
byłem w tym namiocie. On tak, jakby nie
spodziewał się mnie.
I tak, zanim wchodziło dwóch kolejnych,
cofnął ich z powrotem
i klęknął przede mną. Ja klęknąłem przed
nim i teraz ciekawe. No to zabrzmi
banalnie, to, co powiem w tej chwili, ale
wykonał taki znak, który kazał mi
zapamiętać. I to jest wszystko, co z tej
komunikacji między nimi pamiętam. Ten znak
był podobny trochę jak
znak Spocka ze Star Treka. Trochę to już
zamazuje czas mi ten, ten znak, bo nie
pamiętam, czy by to był identyczny, czy
podobny. Jednakże gdzieś-- to, to wiem, to
brzmi banalnie, ale to było na pewno,
jestem pewien i powiem panu, jak wyglądała
ta istota. Ta istota miała palce
zakończone takimi kulkami jak u żaby.
Eee, długie palce, cienkie. To był taki szarak.
Podejrzewam, że
jego skóra się świeciła tak trochę na
zielono ze względu na to, że na zewnątrz
było jasno, więc pewnie dlatego. Natomiast
on był taki chudy bardzo.
Oczy, oczy, oczy mi najbardziej zapadły w
pamięci. Oczy miał jak mucha złożone z
takich fesetów, yy, takich sześciokątów i
były jak, yy, jak u muchy. Nie
było tam źrenicy. To jest niesamowite.
Patrzył się na mnie, wykonał ten znak,
przyłożył rękę do mojej ręki i tylko tyle
pamiętam, że, yy, pamiętam, że kazał mi go
zapamiętać i koniec. I na tym koniec
całego zdarzenia. Tak, cała relacja moja
się kończy. Mój tata opowiada, że pamięta
wszystko do momentu, jak oni wchodzą i
łapią mojego brata
i tyle mu się przyśniło. Mówi, że był
przerażony, bo nie mógł się poruszyć.
No to brzmi tak, jakby jakaś siła was
wszystkich wzięła w jedno miejsce.
Yy, ciężko mi powiedzieć. Ja podejrz...
Powiem panu tak: jak oni weszli do namiotu, ja
byłem zaskoczony, że oni, oni są
zaskoczeni mną. Oni byli bardzo mną
zaskoczeni. Ten, zwłaszcza ten on, on, mam
wrażenie, że on był jakimś ważnym, bo
tamci dwaj, którzy wchodzili za nim, od
razu go posłuchali, wyszli na zewnątrz i
już nie wchodzili do namiotu. Natomiast
pozwolił mi wyjrzeć za namiot i widziałem
właśnie tego jednego, tą jedną istotę,
która chodziła po tym podwórku. Miał ten
taki... Dziwi mnie to, że takie istoty
inteligentne miały takie grube pudełko, bo
to pudełko było dosyć grube, jak mi się
wydaje. Tak jakby pan złożył w jedną
całość trzy telefony komórkowe. Na górze
tej tele-- tego telefonu komórkowego, jak
kiedyś były telefony komórkowe z taką
grubą anteną, to były takie po jednym i
drugim rogu tego urządzenia dwie anteny,
które się zginały do środka i odginały. I
one były kolorowe. I to, jakby, tak jakby
weryfikowały to, co jest w ziemi. I ta, ta
jedna istota chodziła i patrzyła się w ziemię,
w tym ekran tego urządzenia i w ziemię, i
w ten ekran, i w ziemię. I tak chodzili w
tym miejscu. Aha, jedno ważne. To na pewno
wszyscy to, to opowiadają wam, że była
kompletna cisza. Jak w lecie świerszcze
grają, to nic, jak to latało... Krowy
wyły, bo tam niedaleko były krowy, konie
od sąsiadów.A w tym momencie nic. Taka
tępa cisza. Wie pan to jak wszystko.
No to element rzeczywiście dosyć często
pojawiający się w tego typu sytuacjach.
Ale tą ciszę potwierdzili wszyscy, którzy
to obserwowali.
Wie pan co?
Jedyne osoby, które
ten moment, ten moment wejścia do namiotu
pamiętają, to Jestem ja, mój tata, który
ze względu na to, że trochę się parał tam
para polityką, to nie chce o tym, nie chce
już do tego wracać. Tak mi powiedział.
Jedyne osoby to moja siostra i moja mama.
One mogą potwierdzić, tylko że raczej nie
będą pamiętać wejścia do namiotu. No i to
jest problem. Chociaż moja mama może coś
tam potwierdzi, No jeśli, jeśliby tam
trzeba było, no to zobaczymy. Może mi się
uda ją kiedyś namówić, bo, bo moją siostrę
udało mi się, stwierdziła, że jeszcze nie
jest gotowa, ale będzie chciała to w
końcu ujawnić, bo to jest zbyt mocna
sprawa, żeby to tak zostawić bez,
bez echa, prawda?
A mam takie pytanie odnośnie obserwacji
odnośnie tego, tego spotka. Czy to był
obiekt taki fizyczny? W sensie czy on w
środku był pełny, czy, czy była między
jego, a między tymi światełkami jakaś taka
przestrzeń pusta?
Wie pan co,
właśnie te światła były bardzo mocne.
Ciężko stwierdzić, czy to było metaliczne.
Po prostu dla mnie, dla mnie, bo to było
już dawno 95 rok. To było tak, że nie ma
tak jakby
przestrzeni między
tymi światełkami nie było widać. Ale co to
było? Jak to wyglądało, to panu nie
powiem dokładnie. Jedno wiem, że jak to
przelatywało w stronę na przykład Rynu, to
perspektywa wiadomo stwarzała, że ten
obiekt był widziany bardziej z boku. Tak,
to był rzeczywiście spodek, ale nie wiem
dlaczego do dzisiaj nie pamiętam tak jakby
góry tego, tego obiektu. Bardziej tak
jakby dół wygięty dół z tymi światłami.
Moja mama bardzo go dobrze pamięta, bo ja
na przykład w swojej pamięci pamiętam taką
rzecz, że dla mnie ten obiekt nie wiem
dlaczego był wielki jak trzy stadiony, a
moja mama opowiada, że on nie był większy
jak kilka, kilkanaście metrów. No to nie
wiem, dlaczego właśnie
taka jest różnica, rozbieżność między
naszymi relacjami, gdzie ja gdzieś tam też
pamiętam dziewięć rzędów świateł. Ona
inaczej to liczyła. Jakoś tak.
No to też wydaje mi się, że
to też te rozbieżności wynikają z dużej
odległości, w jakiej ten obiekt się
znajdował. A czy ten obiekt emitował
jakieś? Czy ten obiekt emitował jakieś
dźwięki? Wpływa jakoś w ogóle na otoczenie?
Powiem panu tak, ja pamiętam jedno, że
trawa, jak on się zniżał, to trawa
na łące przed tą posesją tak się wyginała
jakby, jakby w okręg coś
takiego. Natomiast podejrzewam, że ta
osoba, która tam wtedy prowadziła to
gospodarstwo, nawet nie zwróciła na to
uwagi, bo, bo to wyglądało jak wiatr. Jak
wiatr czasem ugina zboże, to zostawia
takie, takie, wie pan, takie
połacie nierówno położone, prawda? Nie jak
rzeczywiście piktogramy, tylko po prostu
nierówno położone takie połacie. No to
tak, trawa musiała być położona w tamtym
miejscu. Niestety nie, nie było wtedy
jeszcze głośno o piktogramach, więc z
rodzicami nie poszliśmy na tą łąkę, bo to
było dosłownie rzut beretem. Dosłownie, ja
wiem, dwadzieścia metrów, żeby spojrzeć
na tą łąkę, ale jakoś nikt sobie nie
zawracał tym głowy. Rodzice pojechali rano
do Kętrzyna tylko wywołać te zdjęcia i
tak jakoś. No szkoda, że to tak wtedy, wie
pan, nie było takiego, yy, nie było to
dla nikogo aż tak istotne. No coś
fantastycznego widzieliśmy. No dobra, ja
byłem za mały jeszcze.
Jeszcze jak temat, że tak powiem,
piktogramów w Polsce się dopiero rodził.
Przecież mieliśmy te słynne obserwacje
piktogramów w PIK że dopiero chyba w
dziewięćdziesiątym siódmym roku. Z tego,
co kojarzę, to nie budziło takiej sensacji.
I kolejne dwie relacje, takie pokrótce, jakie
udało mi się wyłapać. Niestety nie udało
mi się sfilmować, chociaż miałem okazję.
Zanim przejdziemy do tych relacji, tych
krótszych, pozostałych, to mam jeszcze
pytanie, właściwie chyba parę pytań. Ile
czasu trwała cała ta obserwacja tego obiektu?
Ja pamiętam jedno, że zanim
ja,
moi rodzice wyszli na papierosa i zawołali
nas. My oglądaliśmy to, nie wiem,
kilkanaście lub kilkadziesiąt minut i
poszliśmy spać. Natomiast oni mówią, że
moja mama chyba, jeśli dobrze pamiętam, mówiła, że to
późno w nocy, jak oni położyli się spać,
ale to już będę musiał dopytać po prostu
mojej mamy, czy to była druga w nocy, czy
to była północ, jak oni poszli spać i to
jeszcze sobie latało. Niby gdzieś tam na
chwilę wynikało, bo tak jak mówię, za
horyzont, w stronę Rynu się kierowało, raz
w stronę Rynu, a raz w stronę
chyba Mrągowa. Jeśli dobrze pamiętam, tak
taki trójkąt cały czas tworzyło. I tak
w ciągu sekundy potrafiło się przemieścić
w tamtą stronę i widać było go w
odległości tam, że gdzieś tam jest. Za
chwilę wracał do nas, po czym w następną
stronę. I tak, też nie wiem czemu pamiętam
dźwięk, jak nie było dźwięku, bo moja
mama mówi, że nie było dźwięku, a ja pamiętam takie,
takie szumienie bezszelestne
i
powrót jakoś.
Natomiast to po prostu przesuwało się
jakby pan robił teleport. Nie wiem jak dosłownie.
Czyli tego, tego ruchu, tego obiektu to
przesuwanie się. Obiekt wykonywał takie
dosyć gwałtowne manewry. Jeżeli dobrze rozumiem.
Tak, dokładnie. Natomiast moja mama, bo ja
wracam co jakiś czas do tej relacji, żeby
mi się to nie zatarło w pamięci, bo
wiadomo, to już dawno i rzeczywiście ja już mam też
gdzieś w pamięci coraz mniej intensywnie
pamiętam ten znak, który jest dla mnie
istotny i więc wracam i moja mama mówi, że
po pierwsze nie było dźwięku, po drugie,
że tych rzędów świateł tam było mniej.
Także ten obiekt był mniejszy.No i no
staram się po prostu odświeżać ich swoje i
w jej głowie całe to zdarzenie, żeby to
nie zamarło. No i gdzieś muszę to w
końcu... No jest tam gdzieś plan, żeby to
udokumentować, zapisać wszystko, bo, bo to
nie może przejść tak bez echa, gdzieś tam
utonąć w czeluściach, bez, bez zapisania no.
Rozumiem, że poza tą reakcją yy ze strony
trawy, czyyy nie towarzyszyły tej
manifestacji obiektu jakieś inne zjawiska?
Mm ja, co ja pamiętam? Tylko nie wiem,
czy, czy-- pamiętam także chmury, które
tam w ogóle się pojawiły, bo one się tak
jakby rozgoniły, błyskały
yy kolorowo. Nie wiem dlaczego, yy, ale od
góry. To jak widzi pan na horyzoncie
chmury, no to widać czasami górę chmury,
prawda? No one tak jakby błyskały na
kolorowo, w różnych kolorach. Natomiast yy
to jest
to, co ja pamiętam, a moja mama
też z tego, co ostatnio pytałem, też nie
wszystko pamięta już z tamtych zdarzeń. No
i będę musiał po prostu podpytać ją
jeszcze raz, bo ostatnio rozmawialiśmy
jakieś parę miesięcy temu o tym i w sumie
tyle. A z siostrą rozmawiałem w jakiś rok,
rok czasu temu o tym. Będę musiał
odświeżyć po prostu jeszcze raz to, żeby,
żeby nikomu się to nie zatarło w pamięci.
Natomiast z tego, co słyszę po naszym
yy, po naszych relacjach, a po relacjach świadków
mniej więcej z tamtego okresu w internecie
i tak dalej, to chyba tak jakby byliśmy
najbliżej tego właśnie zdarzenia w tamtym czasie.
Mam jeszcze takie pytanie, czy yy państwo
jakoś rozmawialiście? Rozumiem po, po tym,
po tym całym zdarzeniu, czy dzieliliście
się jakimiś swoimi
odczuciami względem tego obiektu, czy też
względem tych istot, później już w tym
namiocie. Jakie państwo mieliście- To znaczy-
Interpretacje, odczucia?
No to jak pan mówię, przez lata nie
rozmawialiśmy. Dopiero gdzieś, chyba w
2004 roku z rodzicem mówiłem, że śniło mi
się to, co mi się śniło. Moja mama mówi
sobie też się to śniło. No tak, no tak. No
i wtedy mi ojciec powiedział, że nie mógł
się ruszyć i dlatego się nie odzywał i
dlatego nie opowiadał o tym. Yyy i w sumie
w sumie tyle. Z tatą od tamtej
pory-- tata mi jeszcze tylko raz gdzieś
tam
powiedział, że raczej nie będzie chciał
wracać do tego i mówił w sumie nie wracaj
do tego, bo opowiadaliśmy znajomym i
znajomi nas wyśmiali. Dwa razy ich
wyśmiali znajomi i moi rodzice nie chcą
wracać nigdy więcej do tego. Dlatego,
dlatego moja mama, jako że jest otwartym
takim bardziej człowiekiem, to, to
rozmawia. Natomiast mój tato, chociaż
pochodzi z Mazur, rzeczywiście to nie chce
o tym rozmawiać o tym. No i zresztą teraz
jest w szpitalu, więc to już ciężko z nim w ogóle,
że tak powiem, nie chcę go nawet męczyć.
Jeśli chodzi o osoby, które
są takim bardziej kontaktowymi, to
niestety w tej stety, niestety w tej
chwili siostra i mama. Dobrze, nie mam
tutaj więcej pytań, jeżeli chodzi o tę
relację. Może przejdźmy teraz do tych
pozostałych, tych krótszych. Mhm, no to
jedna to jest w czasie jazdy z gór właśnie
z siostrą i byłem chłopakiem,
jechałem sobie samochodem. No i tak, jako że
teraz Kiedy to było mniej więcej?
To był
2000, 2013/14,
coś koło tego.
Eee jechałem sobie z nimi samochodem z gór
i na rondzie w Wadowicach
zrobił się mały korek. Spojrzałem w niebo
i nagle widzę cygaro. Zanim zdążyłem
uruchomić aparat, a to cygaro było bardzo
blisko chmury no, to schowało się za tą
chmurę. To jest taka druga relacja. Mojej
mojej siostry. Oczywiście złapałem za
ramię, zanim zdążyła się obejrzeć. To już
to, to powolutku.
Paradyks
polega na tym, że to leciało nie za
szybko, ale na tyle szybko, że zdążyło się
schować za chmurę. A ostatnia relacja
to kiedy ja mieszkam obecnie w Krakowie.
Pojechałem na rowerze do Niepołomic i
zacząłem wracać z tych Niepołomic, bo
burza się rozpętała. Taka masakryczna
oberwanie chmury, strasznie tłukło
piorunami. Zatrzymałem się w jednym
miejscu, po czym jak troszeczkę się
uspokoił deszcz, zacząłem wracać. Teraz tak yy
jest budowana obecnie naokoło Krakowa
obwodnica i został wybudowany nowy most
łączący Nową Hutę yy z A4.
I tam znajduje się tunel.
Jest tam długi odcinek drogi. Na tym
odcinku się właśnie poruszałem na rowerze.
Telefon miałem schowany do plecaka. Jako
że bardzo padał deszcz, miałem na sobie
taki, taką, taki worek foliowy, taką,
takie palto z reklamówki zrobione takie, taką
yy
reklamę odającej do firmy Taki niby płaszcz
przeciwdeszczowy
domowej roboty.
No i popatrzyłem się. Jest takie, jest
taki klasztor w Staniątkach. Popatrzyłem
się w tamtą stronę, bo zobaczyłem jakieś
myślę śmigłowiec czy co? Ale tak mruga dziwnie.
To mrugało jakby panu powiedzieć, bo już
widziałem taki obiekt na filmach
z różnokolorowymi światełkami. Ono było
takie jak ten bączek kiedyś. Pan pamięta,
jak nakręcaliśmy Bączki?
No i te kolorowe światełka na dole tego bączka mrugały.
Zdążyłem złapać za aparat. Mówię, a zrobię
sobie zdjęcie. Nagle tak trzasnęło dwa
razy piorunem, że stwierdziłem oj, lepiej
się schowam, bo zaraz mnie zleje i będę
miał tyle z telefonu. Yy, ale pooglądałem
sobie ten obiekt. No załóżmy tam nie wiem,
ze dwadzieścia sekund zdążyłem się
zatrzymać. Na szczęście ruszyłem,
schowałem się do tunelu, bo lunęło znowu.
Rzeczywiście straciłbym i telefon i aparat
wszystko co tam miałem, bo-To było takie
oberwanie chmury, ale już byłem mokry do
suchej nitki. No, to są takie właśnie dwie
relacje i szkoda, że po prostu nie miałem
przy nich takiej lepszej okazji, żeby,
żeby sfilmować, bo kurczę, miałbym dobry
materiał dla znajomych, bo, bo znajomym tu
opowiadam, żeby, żeby też obserwowali, bo
też mają ciekawe relacje. Tutaj właśnie
jeden z kolegów po takim, takiej mojej
opowieści opowiedział o swojej mamie,
która kiedyś wracała
z, ze wsi, ze wsi. Tak, oni mieszkają na
uboczu i opowiadała mi, że opowiadał mi on, że,
yyy, na rozstaju dróg zobaczyła czerwoną
kulę, która się przemieszczała i ruszyła w
drugą stronę niż tą, która ona się
kierowała. No i też była bardzo
zaskoczona. I on mówi, że już się nie
śmieje z takich relacji, bo, bo jego mama to przeżyła.
A mam takie pytanie, właściwie jedno,
dotyczące tej obserwacji cygara nad Wadowicami- Mhm.
-bo tam, yy, potencjalnych świadków tego
obiektu mogło być
dużo. Czy, yy, czy dostrzegł pan jakieś
przejawy zainteresowania tym obiektem ze
strony kierowców bądź pasażerów innych
pojazdów? Ja wiem, że patrząc- No, tak to-
-patrząc przed drogę, yy, przed siebie,
przed-- na, na drogę, to raczej byłoby
trudne, ale może, może coś pan zauważył?
Nie, ja siedziałem z tyłu i jedyne, o czym
myślałem w tym momencie, żeby szybko
zrobić zdjęcie i film na, na telefonie i
zdążyłem popatrzeć w telefon, uruchomić
i tyle, co skierowałem na ten obiekt, yy,
już telefon i on schował się za
chmurę. Natomiast rzeczywiście pytałem,
czy siostra, czy widzisz to, czy widzisz,
nie, nie, co, co, gdzie? Ja mówię UFO,
gdzie? No pokaż, pokaż. No i ona była
strasznie rozczarowana, że też tego nie
zobaczyła. Natomiast, yy, jej chłopak się
oczywiście śmiał, mm, kierowcy nie. Raczej
widać było frustrację, że się znowu korek
zrobił, jak to w Małopolsce. Tak, tak.
Wiadomo.
Kilka razy w życiu byłem w Małopolsce.
Udało-- zdarzyło mi się niestety też wpaść
w korek. Jeszcze jak jeździłem tam
środkami komunikacji drogowej, więc wiem,
co to znaczy frustracja po krakowsku.
No właśnie,
niestety, tutaj normalnie też mieszkałem w
Warszawie, mieszkałem na Mazurach, więc
wszystkie te regiony znam dobrze. Ale powiem panu, że
ja znam
osobę, która też, też zajmuje się
interesuje się UFO. Tu też kiedyś się
kontaktowałem z panem Barskim, na pewno pan go pamięta
i,
yy, tu też, yy, opowiadają mi swoje relacje, więc
teraz już się nie czuję, w sumie taki
wyalienowany w tym środowisku. Więc
częściej opowiadam ludziom o tym, żeby oni
też opowiadali o swoich relacjach.
No też pewnie ten podcast Mówią Świadkowie
się tutaj przysłużył. Wielu, nie tylko
panu, wielu osobom. Zauważyłem, że ta
audycja właśnie bardzo otwarła ludzi.
Tutaj zdarza się, zdarza się, że po emisji
któregoś odcinka ja po prostu przez kilka
dni pod rząd słuchaczy odbieram z relacjami.
Znaczy ja was słucham od bardzo dawna, ja
Was słucham od kilku lat, więc, yy, nie
byłem zaskoczony. Już, tak jak mówię, już
się kiedyś z Wami kontaktowałem, choć, no
zaraz, zaraz zaskoczyło mnie, że dzisiaj
taką długą relację Pan przeprowadził z tym
świadkiem. Natomiast wiem, że jest, no
masa ludzi, którzy
nie zawsze coś dużego widzą, tak jak ja.
Ten obiekt to był duży obiekt. Natomiast
sporo osób nie potrafi odróżnić takiego
obiektu obecnie od drona, bo niestety na
to dzisiaj jesteśmy narażeni. Drony
dzisiaj niestety, yy, spowodowały duże zamieszanie.
Drony, kiedyś jeszcze parę lat temu chińskie lampiony.
Tak, tak. No powiem panu, że to do dzisiaj
jest problem, bo w Krakowie
zaobserwowałem trzy światła, zacząłem to
kręcić i tak myślę, dopiero jak coś z tego
wyjdzie, to, to, to udostępnię. Ale
patrzę sobie, zaczynają przygasać i tak
mrugać jak przygasające światło znicza.
Myślę aha, lampiony. W Krakowie gdzieś tam
w okolicy rynku trzy takie
obiekty wyleciały. Tak, tak rzeczywiście
było, więc no rzeczywiście trzeba to weryfikować.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o
przygotowane na dziś relacje. Dzisiejszemu
odcinkowi podcastu Mówią Świadkowie,
towarzyszyła prezentacja ilustracji
sporządzonych przez świadków. Były one
prezentowane na wideo podczas premiery na
YouTube. Dla tych z Państwa, którzy
słuchali podcastu z MP3
bądź powtórki emitowanej z autopilota,
linki do ilustracji zostały umieszczone w
opisie audycji w naszym archiwum na
www.paranormalium.pl oraz na naszym kanale
na YouTube Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.