Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu Debaty
niekontrolowane. Z wizytą w biurze duchów.
Witajcie bardzo gorąco i serdecznie w Radio Paranormalium. Mamy niedzielę,
24 listopada 2019 roku. Jest godzina dwudzie-- jest godzina 19:02
na moim zegarku, a to oznacza, że czas
najwyższy już z lekkim poślizgiem, ale jednak wystartować z
kolejną debatą niekontrolowaną z cyklu z wizytą w Biurze
Duchów. Dzisiaj postaramy się przyjrzeć temu, czy
zło może przybrać formę osobową. Ile prawdy można znaleźć
w historiach o poltergeista? Czy czarny PR wokół
tablicy Ouija i seansów spirytystycznych jest
zasłużony? Na te i na inne pytania postaramy
się odpowiedzieć dziś yy w kolejnej debacie
niekontrolowanej. Po drugiej stronie połączenia
internetowego są z nami już Beata Kampa vel Ada Edelman z
bloga Biuro Duchów oraz nasz dzisiejszy gość, znana już
Państwu Izabela Kijak, medium spirytystyczne i
doradca duchowy. Audycję jak zawsze obsługuje od
strony technicznej ja, Marek Sęk Ivellios, a zanim oddam głos
naszym paniom po drugiej stronie połączenia internetowego
tradycyjnie podam kontakty do Radia Paranormalium,
bowiem audycja realizowana jest w całości na żywo. Będzie
można dzwonić pod nasz numer telefonu oraz wysłać
esemesy naturalnie pod numer 530 624 193, 530 624 193. Można
także próbować na numer stacjonarny 32 746 00 08. 32 746 00 08.
Skype radio.paranormalium.pl. Można także do nas
pisać na GG pod numerem 36 08 80 02. 36 08 80 02.
Jesteśmy też na czatach Radia Paranormalium na
www.paranormalium.pl oraz na czacie towarzyszącym naszej
transmisji na YouTube. Można także nas spotkać na Facebooku
na kontach Radia Paranormalium i bloga mm
i na fanpejdżu bloga Biuro Duchów, na grupach Radia
Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli
ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania, komentarze i
różne inne wiadomości odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail
radio@paranormalium.pl. A więc yy droga Beato. Pani Izabelo,
oddaję paniom głos. Yy Witam państwa bardzo serdecznie. Witam ciebie
Izo. Dzień dobry Beatko. Dzień dobry Marku. No poprzedni nasz program wzbudził
spore zainteresowanie i tak się złożyło, że wydawnictwo Replika mm
wypuściło właśnie w tym, w tym czasie kolejną część yy,
kolejną książkę autorstwa Eda i Lorraine Warren. Yyy tym razem są to Opętania.
Historie prawdziwe. Ee jest praca Warrenów. Ja już
wspominałam poprzednio im recenzjach jest dla mnie niezwykle
istotna i wartościowa, jeśli chodzi o badaczy zjawisk paranormalnych.
Myślę, że pomimo ich silnej takiej konotacji kościelnej interpretacji
bardzo zgodnej z doktryną Kościoła katolickiego,
choć ja to postrzegam, postrzegam te zjawiska trochę w
innym kontekście i dużo szerszym. To są to relacje niezwykłe, niezwykle
rzetelne i postawione do sensacji. Chciałam też przypomnieć Państwu, że książkę
Opętania. Historie prawdziwe Ed i Lorraine Warrenów możecie Państwo
wygrać albo w konkursie facebookowym, na który jest na
stronie na fanpejdżu Biura Duchów. Ewentualnie biorąc
dzisiaj czynny udział w naszej, w naszej
audycji serdecznie polecam, recenzja jest na blogu. Jest to bardzo
wartościowa i no niezwykle przejmująca publikacja. Wartościowa
również dlatego, że pozbawiona, jak wspomniałam całkowicie
hollywoodzkiego blichtru. Są to po prostu rzetelne relacje ze
spraw prowadzonych przez Warrenów i dotyczących właśnie tej tematyki, o której
dzisiaj będziemy rozmawiać. Proponuję zacząć od, od poltergeistów, od kręgu
tych zjawisk, które no bardzo często są wykorzystywane
zwłaszcza w filmach grozy i pokazywane no w sposób rzeczywiście
mrożący krew w żyłach. Jak łatwo się domyśleć, osoby, które
zauważają taką właśnie paranormalną aktywność w swoim domu,
zwracają się do medium, do osoby, która jest w stanie pomóc im.
Zatem zwracają się do Ciebie Izo i chciałabym zapytać, czy na podstawie takiej
wstępnej rozmowy Ty jesteś w stanie jakoś...I poprzez pryzmat swoich
doświadczeń i poprzez pryzmat twojej, no jednak bardzo rozwiniętej
intuicji rozpoznać, czy mamy tu do czynienia z rzeczywiście z istotnościami
duchowymi, czy, czy też po prostu, yy, osoba, no wyolbrzymia pewne
rzeczy, czy-czy jak w ogóle wyglądają
te rozmowy, kiedy ludzie się do ciebie zgłaszają? Znaczy
wiadomo, że to jest różnie. Jak przychodzę do kogoś do domu,
to jeżeli coś tam się naprawdę dzieje,
pierwsze obniża mi się temperatura, obniża mi się
temperatura, słyszę telepatycznie mój przewodnik, nie od
razu mówi co tam się dzieje, bo ja mam cały czas łączność
z tym moim przewodnikiem, o którym wcześniej właśnie w
pierwszej audycji tam rozmawiałyśmy o przewodniku.
To ja od razu słyszę telepatycznie, jak on do mnie mówi
tak jak mówię, obniża się temperatura
i chodzę, zaczynam chodzić, o jak to się mówi, zapalam białą
szałwię, zapalam świece i zaczynam chodzić
od drzwi wejściowych, tak jak to się mówi. Idę, idę i
wyczuwam tą właśnie też energię właśnie tam w danym
pomieszczeniu, gdzie dane pomieszczenie, które jest
najcięższe, ta energia jest tam najtrudniejsza, najcięższa.
Jest tam właśnie ten chłód. Ja sobie tam później, jak
przespaceruję się już po całym mieszkaniu czy domu, siadam i
zaczynam się dostrajać. I wtedy słyszę na przykład
pytam się, czy ktoś tutaj jest? I słyszę właśnie,
ktoś mi mówi tak jestem i mi opowiada swoją historię. Tak
właśnie u mnie to wygląda. A jak ludzie opisują swoje
doznania, jeżeli mogłabym powiedzieć, no to
często mówią, że czują, że są obserwowani, że czują normalnie,
że ktoś jest. Mówią Iza nie widzę, ale wiem, że ktoś się
na mnie patrzy, że ktoś tutaj stoi. Nie mogą często
spać. Budzą się w nocy. Nieraz mówią trzecia
to jest taka godzina duchów, jak to się mówi trzecia po
trzeciej. Czują nieraz, że ktoś gdzieś przesuwa po łóżku.
Wchodzą też w paraliż nocny. Słyszą w swoim
domu trzaskanie drzwiami, kroki po schodach.
Wiedzą, że są sami tak w danym domu, a słyszą bardzo dużo
różnych dźwięków, że ktoś biega po pokojach,
telewizor się sam włącza, radio się samo włącza, gdzie na
przykład jest jakiś przycisk, że trzeba przycisnąć ten przycisk.
On się sam włącza, włącza światło, się zapala. No czują też chłód mówią różne
zapachy, na przykład perfum. Ktoś na przykład
z rodziny umarł. Kobieta jakaś, która właśnie używała
tych perfum, już nieżyjąca i mówi: Wiem, że przyszła, bo czuję jej, czuje jej
perfumy. Czuje, czują też na
przykład zapach papierosów, tak? Zapach papierosów. Nikt nie
pali, ale ja czuję, że ktoś tutaj jest i jakby papierosy,
tak? Na przykład też taka fajna
historia jest, że mężczyzna mi opowiadał, jak to budzi się
rano. Rano budzi się i jest ubrany
zupełnie w co innego niż, niż się kładł. Nie jest piżamie,
tylko w jakichś starych ubraniach, których w ogóle już od
dłuższego czasu nie używał. Mówił, na dnie szafy one były to
mówi, po prostu się już wtedy przeraziłem, że jestem inaczej
ubrany. To, to są takie historie, że nie mieszczą się
nieraz w głowie. Dziewczyna na przykład też mi
opisywała, że układa swoje ubrania na krzesełku wieczorem, rano się budzi, a
te ubrania są porozrzucane po całym pokoju.
I-i mówi to jest takie cykliczne, że po prostu. I tak
jest codziennie, tak, że wieczorem kładzie te
ubrania, a rano one są porozrzucane i się ludzie tak zaczynają no bać, tak?
Obrazy spadają ze ścian. Na przykład byłam w takim domu.
Też mówili, że kran sam się odkręca i woda leci z
kranu, tak? No łazienki od wewnątrz potrafią się na
przykład zamknąć. Byłam też w takim domu, gdzie
podjechałam i patrzę, a tam siatki są dookoła
pozakładane na oknach i mówią Iza, dlatego, że
ptaki. Bo wiadomo, że jak firanki na przykład są w oknach,
no to jak nie ma firanki w oknie, no to może ptak, no
w tę szybę wlecieć, tak? Ale jak są firanki to
nie powinno czegoś takiego być. A mówi Iza, ptaki
nagminnie leciały i zabijały się, okaleczały się, bo w szybę
wlatywały. Ludzie na przykład często
obserwują u swoich dzieci, że rozmawiają, te
dzieci z kimś tam rozmawiają. Później pytając się dzieci.
Dzieci odpowiadają, że mam przyjaciela czy przyjaciółkę,
która już nie żyje i razem się
bawimy. I to jest bardzo ciekawe, bo te dzieci w ogóle
opowiadają historie, kto to jest na przykład, że
chłopczyk zgubił się, nie wie, gdzie,
nie może trafić do swojej mamy, że zszedł z domu i nie
wie, gdzie jego mama. No i to jest właśnie dużo tego jest. No. Nawet przez sen,
tak? Niektórzy mówią, że mają właśnie takie sny. Też dziwne
takie doznania mają właśnie, że, że sen się cyklicznie
powtarza, że sobie ktoś odbiera życie. No i co by tu jeszcze powiedzieć właśnie
o takich doznaniach, jakie klienci mi mówią, że no na
przykład podjeżdża nieraz i ktoś mówi, że pokazuje mi na
ciele swoim różne ugryzienia, potrafią mieć otarcia, zadrapania, siniaki.
No, no to właśnie doznania na
przykład rzeczy. Jeżeli chodzi o rzeczy, że popsute
rzeczy, na przykład zegar, który jest popsuty, nie
chodzi. Nagle trzecia w nocy zaczyna
chodzić. Tak? Czy komórka, która nie jest rozładowana
nagle-- ja to sama miałam też takie doznania odnośnie nawet
telefonu komórkowego, że nie używałam tam ileś lat, już była
stara komórka. Nagle patrzę, coś mnie coś dzwoni,
podchodzę i jeszcze widzę, jak się świeci, a to
już nie miała trawa się świecić. No i takich jest dużo
właśnie takich różnych rzeczy. Tak, to są wszystko charakterystyczne,
charakterystyczne rzeczy. Myślę, że jeśli rzeczywiście taki opis pojawia się w
rozmowie, no to możemy domniemywać, mmm, domniemywać, że
mamy tu do czynienia z-Z taką właśnie obecnością
paranormalną. W książce zresztą też jest opisany przykład, kiedy
Warrenowie zostali zaproszeni do Akademii Wojskowej West Point z wykładami
i byli zaskoczeni, bo zaprowadzono ich do rezydencji Doublera, czyli dyrektora
tej, tej podówczasnej instytucji i opowiadano im o licznych
paranormalnych manifestacjach, które tam miały miejsce. Rzeczywiście
Lorraine również wyczuła obecność takiej istności duchowej. To duch Kobiety,
konkretnie żony generała MacArthura. I Lorraine też wyczuła
tą atmosferę, w atmosferze tego wszystkiego,
co tam się działo, że chodzi o przemoc,
że chodzi o taką właśnie osobę przemocową, trudną, bardzo
agresywną w kontaktach. I ona po prostu weszła w
kontakt mentalny i udało jej się tą sytuację rozwiązać.
Ciekawa jestem też sprawa właśnie jak bardzo fizyczne mogą być manifestacje z
pozoru przecież nie fizycznych postaci,
prawda? Jest to nawet nieraz niebezpieczne, bo ktoś mówi
Iza, no po prostu parę razy zostałam zepchnięta ze schodów,
ktoś mnie popchnął na przykład o no to, to już jest
niebezpieczne. Ludzie się zaczynają bać. No są takie historie,
niestety. No ale wiesz, to jest warte bardzo mocno, to jest warte
podkreślenia, dlatego że my jesteśmy trochę wychowywani, może powiem
inaczej. W wielu kulturach, na przykład słowiańskich,
celtyckich, po prostu tych kulturach pierwotnych, szamańskich. Tam ten świat
duchowy był czymś naturalnym, czymś obecnym, prawda?
Natomiast w naszej kulturze nastąpił taki specyficzny, taka
kolapsa po prostu mentalności nastąpiła, bo z jednej strony część tych
istot została zepchnięta do świata bajek, czyli wróżki, elfy,
no nie wiem, krasnoludki i tak dalej, i tak dalej. Część z tych istot,
które nasi przodkowie widzieli jako jak
najbardziej obecne w swojej przestrzeni, została
zepchnięta do świata bajek, a z drugiej strony część istot, powiedzmy
anielskich, jest przedstawiana bardzo tak z
niezwykłą delikatnością. One są też w pewnym sensie przedstawiane baśniowo
i obecność jakiejkolwiek siły paranormalnej w naszej przestrzeni, no mimo
wszystko jest bardziej traktowana na zasadzie takiego właśnie czucia,
na zasadzie mentalnej, mentalnego odbioru, a stosunkowo rzadko mówi się o tych
przejawach obecności, które mogą być bardzo fizyczne, mieć bardzo
fizyczny charakter i no w tym sensie można mówić, że zło potrafi
przybrać formę osobową, potrafi wejść w relację z człowiekiem, nawet
przejąć człowieka. Także to jest, mnie się wydaje, to jest bardzo
istotne, bardzo istotne i dobrze, że to tutaj jakoś tak spontanicznie wyszło
i podkreśliłaś to, bo trzeba sobie zdawać sprawę, że
te oddziaływania są bardzo szerokie i zarówno w tym względzie zarówno
popadanie w swego rodzaju histerię i powiedzmy doszukiwanie się w każdej
nietypowym, jakiejś nietypowym zajściu w naszym życiu strony duchowej
jest przesadą. Ale z drugiej strony lekceważenie pewnych rzeczy również może po
pewnym czasie doprowadzić do sytuacji niebezpiecznej, dlatego że przecież
jeszcze jest jedna istotna właściwość takich mentalnych ataków, o której może
dwa słowa powiem. Takie-- te istoty są w stanie oddziaływać na swoje otoczenie
przez coś na granicy hipnozy i halucynacji. One potrafią wywoływać
halucynacje, stany lękowe i po długim czasie, co
również podkreślają bardzo mocno Warrenowie i nie tylko, oni potrafią,
oni potrafią wpływać na umysł.Stan psychiczny człowieka,
a nawet na poważne zmiany w osobowości. Dlatego tutaj
myślę, że no trzeba po prostu zachować zdrowy rozsądek i yy obserwować to,
co się wokół, wokół nas dzieje. Powiedz Izo, czy zdarzyło Ci się
kiedykolwiek, że udałaś się na miejsce, badałaś miejsce, zajmowałaś się jakąś
sprawą, której okazało-- nie potrafiłaś się dopatrzeć? Tak, oczywiście, że tak.
Oczywiście, że tak. Chociaż w
większości no muszę się przyznać, że jak już jestem proszona
gdzieś, to raczej tam się zawsze coś dzieje. Ja nie mówię,
że tam się dzieje coś naprawdę już demonicznego, ale po
prostu no duchy, czyli nasi bliscy,
po prostu umierają i nie odchodzą i ja po prostu ich
odprowadzam, pomagam im odejść, tak? A no
dzieją się też demoniczne rzeczy, ale to już jest naprawdę
w małym procencie. Ale tak jak mówisz, no nieraz
sami rzeczywiście potrafimy się nakręcić, jak to się
mówi, nagromadzić swoją własną energię,
natworzyć ją tak, że po prostu się sami nakręcamy. To też
tak jest, ale na ogół jak już ktoś mnie zaprasza do
siebie, to, to coś tam się już zaczyna dziać. No wiesz, to też
może się brać z tego, że jednak, żeby znaleźć osobę odprowadzającą
medium, to trzeba sobie pewien trud zadać. No a ludzie mają to do
siebie, że trud to sobie zadają tylko i wyłącznie wtedy,
jak czują się przyciśnięci do muru. Więc tam musi być już grubo, żeby po
prostu ktoś zaczął, ktoś zaczął szukać i docierał po prostu do nas. Bo
nie wiem jak w twoim wypadku, ale z moich obserwacji, choć
oczywiście ja, ja nie mam takiego doświadczenia jak ty, bo ty zajmujesz się tym
na większą skalę po prostu. Stąd też próba Twoich doświadczeń jest
zupełnie inna. Ale mnie na przykład kilkakrotnie zdarzyło
się, że to, co tam w tym mieszkaniu się tak naprawdę
znajdowało, to była po prostu myśli i wrażenia jakby to powiedzieć,
ludzi zapisane, zatrzymane w czasie, bo no nie odczuwałam
obecności właśnie takiej paranormalnej. Natomiast ewidentnie atmosfera była tak
ciężka, po prostu przeraźliwie ciężka, wręcz nie do wytrzymania. I
sa-sami sobie, tak jak powiedziałaś, sami sobie ludzie to zrobili.
I to mnie też czasami zastanawia. Mmm, ta nieprawdopodobna, wręcz taka
masochistyczna chęć pielęgnowania w sobie bólu. Czy
zwróciłaś, zwróciłaś na to uwagę, że często z tymi sprawami łączy się
ból, żałoba, jakieś wewnętrzne cierpienie, wyrzuty sumienia?
Izabelo, jak to widzisz? Czasami ludzie, jak to
jest, no nie mogą się pogodzić z daną sytuacją i tak na swój sposób przeżywają,
że, że się uruchamiają. No ja
bym raczej chciała się wypowiadać na temat naprawdę, jak się
już dzieje coś i że, że jednak te duchy
przy nas są, że właśnie wcale nie jest powiedziane, że jak
ludzie umierają, to, to sobie tak po prostu wszyscy odchodzą,
tylko według mnie ja mam takie zdanie, że bardzo
dużo ludzi jako duchy, jako duchy zostają jednak i z różnych powodów tutaj
zostają, tak, że nieraz nie chcą odejść, a nieraz po
prostu nie wiedzą jak. Nie wiedzą jak. Jak na
przykład właśnie po tej pierwszej audycji skontaktował się ze
mną pewien mężczyzna i powiedział mi w zaufaniu oczywiście,
ja tu żadnych danych nie będę mówiła, ale właśnie, że no
nienawidzi siebie, nienawidzi ludzi, nienawidzi
życia, świata i w ogóle i chce ze sobą
skończyć. I chce ze sobą skończyć, żeby się to wszystko
skończyło. I ja mu właśnie zadałam pytanie no proszę pana,
gdzie pan myśli, że gdzie pan pójdzie? Jeżeli pan jest w
takiej energii negatywnej, na pewno pan nie pójdzie do
żadnego światła, do domu naszego, że tak powiem, tylko
zostanie uwięziony w jakiejś takiej przestrzeni, gdzie
będzie nadal cierpieć i będzie nadal nieszczęśliwy. I
nawet jeżeli przyjdą po takiego człowieka jego
bliscy i będą chcieli mu jakoś pomóc i to on ich nie
zobaczy, bo nie będzie w stanie. Dlatego to jest, to nie
jest takie proste jak ktoś myśli, że się odetnie od tego
wszystkiego i pójdzie i będzie szczęśliwy. Nie, bo my
umierając, jak będziemy umierać, to będziemy mieć te emocje
takie jak wcześniej, jak za życia. Więc to jest ważne też.
Nawet śmierć jest ważna bym powiedziała, żeby właśnie
wybaczyć wszystkim i od tego, no
od ziemi po prostu, jak to się mówi, odejść w spokoju,
żeby nas nic tu nie przetrzymywało. To się też łączy można
powiedzieć z tym, co zresztą mówił
w swoich książkach Robert Monroe, że podobne przyciąga podobne
i to, co sobie stworzymy myślami naszymi, naszym
systemem myślenia tutaj na Ziemi, to sobie zafundujemy
właściwie też w zaświatach. Dokładnie. Też myślę, że tak jest.
Przed audycją rozmawiałyśmy, ja wspominałam, jak kiedyś znalazłam się w
takim miejscu. Ktoś mi dał. Ja to wyjątkowo rzadko robię. No ale była wielka
prośba znajomej mojej osoby i, i się zgodziłam.No
znalazłam się przed bardzo ładnym domem. Piękny, zadbany
park, taki prawie, prawie że jak park, bo to ten ogród był naprawdę duży. No i
no cóż w środku? W środku nie dość, że niesamowita ilość nagromadzonych
przeróżnych antyków. Widać było od razu, że to są po prostu zbieracze
antyków, kolekcjonerzy różnych i mebli i różnych przedmiotów. Wszystko było tak
zastawione tymi rzeczami, no rzeczami oczywiście wartościowymi, no ale
mimo wszystko zgromadzonymi, no z ogromną przesadą. Mało tego, jeszcze w
wazonach zasuszone kwiaty, bo ta pani sobie zostawiała takie w
cudzysłowiu pamiątki. Gdzieś była na jakieś, jakieś
piękne bukiety czy gdzieś ktoś jej wręczył, czy gdzieś sama
zbierała i robiła te bukiety. No więc ta, ta po prostu dołująca energia
tych martwych kwiatów. Mało tego, zapytałam. Mieszka pani sama w tym domu? Tyle
szaf, jakichś, jakieś komody, tego typu rzeczy. Czy pani jest
potrzebnych aż tyle tych mebli? A ona mówi, bo
przecież ja tutaj trzymam pamiątki po zmarłym ojcu,
tam po zmarłej matce, tu, tu, a tu, a tutaj mam rzeczy mojego zmarłego męża.
Więc, no nieśmiało zapytałam, czemuż pani na przykład przynajmniej ubrań
tego męża nie rozda na przykład potrzebującym? Przecież
po co to tutaj wszystko jest gromadzone w jednym miejscu? A ona
powiedziała mi. Ja sobie nie wyobrażam, proszę panią, żeby jakiś żul
chodził w ubraniu mojego męża. Więc ogarnęło mnie przerażenie i nie nadal,
nie w związku z jakimiś zjawiskami paranormalnymi, tylko w związku z tym, że
jeżeli ktoś robi z odzieży relikwie, to w jaką energię się
wplątuje? Jak nieprawdopodobne przywiązania tworzy i jak
uniemożliwia sobie, sobie samemu- Ciężką energię.
Tak! Jak żyć? Jak ma żyć w tym
domu? Moim zdaniem tam nie było żadnych paranormalnych
aktywności. Tam po prostu była taka energia i w ogóle taki rozstaw
i te matowe lustra i te zwiędłe tam specjalnie... Ja powiem tylko tak, żeby nie
przeciągać. Specjalista od feng shui po
prostu usiadłby tam i zapłakał krwawymi łzami, jakby
zobaczył ten dom. I to jest żadnego przepływu energii. W oknach
oczywiście bardzo drogie firany, grube story z po prostu
żadnego normalnego przepływu światła. No
więc jak ma być energia dobra, jak ma się ta osoba dobrze
czuć? Myślę, że tworząc sobie takie, yy, no specyficzne środowisko
do życia spędzała w tym domu ta pani dużo czasu, to jej
umysł w końcu zaczął płatać figle i jestem przekonana, że to dokładnie o to
w tym wszystkim chodziło. Niemniej naszła mnie na koniec taka refleksja, że
jeżeli kiedyś ona będzie odchodziła, to nie wiem jak człowiek
przywiązany nawet do, do odzieży po zmarłym jest w stanie przejść na
drugą stronę. To jest niepojęte. Właśnie
taka ciężka energia na nas wpływa i my możemy się
nawet, jak to się mówi, pochorować i szybciej
umrzeć, bo każda rzecz ma swoją własną energię. I właśnie stare rzeczy, meble,
zegary, różne tam szafy, komody i tak
dalej trzeba po prostu oczyszczać. Każdą rzecz po prostu
trzeba oczyścić. No i wtedy możemy mieć takie rzeczy i je
nawet w jakiś sposób gromadzić, ale trzeba je oczyszczać, a
nie właśnie tylko gromadzić. I to ja też byłam w takich
domach wielu, gdzie jest tak dużo ludzie właśnie nagromadzili
różnych rzeczy z rynku staroci, od kogoś nawet
nie wiedzą jakiś zegar na przykład, który ja wchodzę i
czuję, że jest no niefajna energia od danego zegaru, tak
dużego starego zegaru. Ona mówi Iza, nie wiem jaki tam
pierwszy właściciel, bo to ten zegar krąży, już krąży, a ja
mówię no wiesz, no albo oczyszczasz ten, ten
zegar, albo po prostu komuś podaj dalej. Przecież nawet
właśnie Warrenowie mieli taki swój pokój. Oni już mieli takie
rzeczy nagromadzone w tym pokoju nawiedzone,
prawda? To wszyscy wiedzą. Jeżeli tam oglądali te filmy, obecność i czytali
właśnie o nich, to mieli takie właśnie w swoim domu pokój,
w których trzymali różne rzeczy nawiedzone, już takie
naprawdę nawiedzone. My mówimy może o rzeczach nienawiedzonych w
tym momencie, ale o takich, które mają ciężką
energię, no ciężką energię i to trzeba
oczyszczać. Powiedziałabym o rzeczach może nienawiedzonych,
ale obciążonych. No. Które potrafią wprowadzać wielki zamęt w nasze
życie. Stąd mówiąc o złej energii,
zawsze musimy mieć na myśli to, co mamy w swoim otoczeniu. Mogą to być
zarówno przedmioty.Które zostały nam podarowane. No z
powiedzmy nie najszczęśliwszą intencją. Mogą to być rzeczy zakupione gdzieś
na yyy różnych targach, pchlich, targach tak zwanych, czy też
po prostu nawet bardzo drogie rzeczy zakupione w
dessie na przykład. Na przykład rękodzieła, prawda? Że ktoś
kupi daną rzecz i wkłada swoją energię, na
przykład negatywną. Nie mówiąc o tym, że jeżeli mamy do czynienia z rzeczami,
które w czyimś domu były przez długi czas, one yy prześ--
niektóre mogły przesiąknąć energią pokoleń, a nie jednej osoby. Także
wydaje mi się, że oczywiście, jeśli ktoś lubi starocie, to
ok. Poza tym ja jestem wielką fanką recyklingu, więc uważam, że wiele rzeczy
można odnowić i one mogą służyć kolejnym osobom. Niemniej tu
pewną ostrożność należy zachować i bardzo prosto można poodcinać
pewne energetyczne obciążenia. Nie jest to nic nadzwyczajnego. Kolejna
rzecz to, o której tutaj też warto powiedzieć, to po prostu
są mieszkania, do których my się też wprowadzamy. To są
istotne sprawy i też o tym się często zapomina, że należy zbadać taką
przestrzeń. Z moich osobistych doświadczeń, no lata temu to się działo, byłam
no młodziutką dziewczyną, jak rozegrały się te wydarzenia, ale przyjechałam do
mojej znajomej, bardzo dobrej, która urządzała tak zwaną
parapetówkę. I proszę mi wierzyć, że to, o czym mówię, nie działo się w domu
starym, wielowiekowym. Nie, to się działo w wielkiej płycie, tak? Normalne
mieszkanie z wielkiej płyty. Ja zauważyłam, jak
tylko weszłam, że właśnie to, o czym wspominałaś, Izabelo, ten spadek
temperatury, mimo że tam było sporo osób, że mają mieszkanie swoje
właściwie, no dużo też było, no
pozytywnej energii, bo ludzie się cieszyli, że im się udało,
własne. Więc było, było wiele pozytywów, ale jak tylko weszłam, to zobaczyłam,
miałam taki przebłysk, taką wizję, takiej czerwonej plamy na ścianie, ale no
wtedy jeszcze też miałam dużo, dużo mniejszą pewność siebie niż w tej chwili i
zaczęłam sobie wręcz wmawiać, że jest to moje przewidzenie. Ale
niewiele czasu minęło ja zaczęłam właśnie odczuwać to, że jestem
obserwowana, później, że ktoś koło mnie przeszedł, a na
końcu po prostu zobaczyłam kobietę. To było bardzo mgnienie
oka, ale zobaczyłam ją. Eee no być może postąpiłam
niewłaściwie, ale nie powiedziałam o tym swoim
gospodarzom, o tych swoich wizjach, ponieważ nie chciałam im psuć tej
radości. Jednak po pewnym czasie ta znajoma do mnie
zadzwoniła i powiedziała mi, że dzieją się w tym mieszkaniu
bardzo dziwne rzeczy, że ona się boi tam sama być, zwłaszcza że ona była wtedy
też w domu z małym dzieckiem. Mąż wyjeżdżał, no na tym polega jego praca, że
często wyjeżdżał w delegacje i ona po prostu się
bała tam być. Ona bardzo mocno zaczęła odczuwać tą taką
niepożądaną obecność, a później
zaczęły się rzeczywiście konkretne manifestacje, czyli
rzeczy dziecka porozrzucane po całym mieszkaniu, jakieś zabaweczki
czy też takie higieniczne rzeczy dla dziecka. Ona wchodziła rano i na przykład
wokół przewijaka porozrzucane pieluszki, chusteczki, jakieś, no wszystkie te
rzeczy, z których się korzysta. Porozsypywany puder dla dzieci, dla
dziecka i tak dalej. I ona doszło do tego, że po półtorej roku ona po prostu
spakowała manatki i przeprowadziła się do rodziców, bo
powiedziała, że nie zostanie tam sama. No mało tego, wywiązał się
kolejny problem, ponieważ te manifestacje nigdy nie miały
miejsca przy jej mężu. Nigdy. Stąd on zaczął podejrzewać, że żona przesadza, że
wymyśla. No i kiedyś pojechałam tam z nią do tego domu. I rzeczywiście
pojawiła mi się w głowie pewna historia o tym, że, że po
prostu tam została zabita młoda kobieta. Dopiero wtedy zaczęło się
dochodzenie, sprawdzanie. I rzeczywiście. No tragiczna historia.
Zazdrosny mąż w szamotaninie.W jakiejś konfrontacji fizycznej zabił swoją
żonę. I powiem, że to jest taka-- dla mnie to była taka wstrząsająca historia
i ja ją sobie na długo zapamiętałam.
Czy, czy tobie się kiedykolwiek zdarzył-- zdarzyło,
żeby ktoś kupił mieszkanie czy dom i zaprosił cię, żebyś sprawdziła to
miejsce? Ja właśnie o tym powiedzieć Beatko. Dwa, trzy dni
temu byłam właśnie w wieżowcu u pewnego , który kupił okazjonalnie
tanie mieszkanie i mówi, że nie wiedział, dlaczego
takie jest tanie. Ale no wiadomo, nie miał za dużo
pieniędzy, ucieszył się żona, małe dziecko i
kupili to mieszkanie. Później mówi Wiesz, Iza, nawet miałem
żal, jak się dowiedziałem, co tam się wyrabiało, ile tam
ludzi odebrało sobie życie w tym wieżowcu. On mówi Iza, to
nazywają ten wieżowiec, wieżowiec samobójców. Tak
dużo ludzi sobie odebrało życie. To Wszystko na nas ma
wpływ i mówi gdybym wiedział w ogóle historię, kto tam
mieszkał, co tam się działo, to, to bym nie kupił tego
mieszkania. I ja tam powiem szczerze byłam już drugi
raz, yy, drugi raz, gdzie powiem szczerze
nieskromnie, rzadko mi się to zdarza, żebym drugi raz szła
do tej samej jeszcze sytuacji, że jeszcze się nie wyjaśniło
i teraz było o wiele mocniejsze te odprowadzenie. Zrobiłam o
wiele mocniejsze z przewodnikiem i powiem i nie tylko z moim
przewodnikiem, ale jeszcze z moim aniołem, którego też
mam Arielem, że tak powiem, aniołem
Arielem, który przyprowadził jeszcze pewne, pewne
istoty, jak to się mówi, też anioły. I to już
było takie mocniejsze odprowadzenie, jakby
cały ten wieżowiec został oczyszczony. Nie tylko mieszkanie, ale
wieżowiec. I teraz mam nadzieję, że już będzie cisza i
spokój. Ale też no młodzi ludzie przeżyli swoje i
no najgorsze to jest właśnie też nieraz sny to przechodzi,
że mają koszmary nocne, coś tam się niefajnego
śni. No i się te rzeczy właśnie hałasy,
krzyki, jakieś tam drapanie po ścianach. No tutaj jeszcze była
elektroniczna jakaś piła. No nawet zdjęcia też
otrzymałam od tego mężczyzny, że dużo zdjęć, że zaczął robić
sam zdjęcia, no bo różne jakieś cienie
i tej piły, cienie i jakiejś postaci. I to
naprawdę też bardzo ciekawy przy-- przykład. Mam nadzieję, że
to się już zakończy teraz, bo wiem, że to było
naprawdę mocno, mocno odprowadzenie, więc ja wierzę zawsze,
że to się da odprowadzić, że da się odprowadzić.
Ja nie spotkałam się jeszcze z domem takim, który
by nie dało się odprowadzić właśnie
zagubionych duchów. Ja się nie spotkałam. Wiem, że niektóre
duchy są takie- domy są takie, jakby były pootwierane
portale, że tam ludzie wywoływali duchy, że tam cały czas
coś się przyciąga, że ja odprowadzam i za trzy
miesiące ktoś dzwoni i mówi Iza nie jest dokładnie to samo,
jest coś innego, ale też nie jest fajnie. I ja mówię
nieraz są takie nieraz domy stare, że po prostu ja-- tyle
rzeczy się tam nieraz wydarzyło. Mówię kurczę, najlepiej by
było, jakbyście wyprowadzili się. No ale najczęściej właśnie
jest tak no, no gdzie my się wyprowadzimy? Kto nam kupi
taki stary dom i niestety jesteśmy, musimy tam
mieszkać. A jeżeli są niestety takie ciężkie
energie, dużo rzeczy się dzieje, to ludzie chorują,
yy, no są nieszczęśliwi, kłócą się później brak
pieniędzy. To taki łańcuch zdarzeń jest i no niezbyt ludzie
są szczęśliwi w takich domach. Tak. W tamtym wypadku, no też
udało się odprowadzić tą, tą kobietę i tam się pewne rzeczy
uspokoiły. Yyy, myślę, że to mieszkanie zostało już później jako
czyste, tak? Bez, bez takiej energii. Ale zobacz jaka,
w jakiej ona musiała być potwornej opresji psychicznej
przez całe swoje życie, że nawet jako istota duchowa został w niej
ten, ten zakodowany, ten, yy, ten lęk przed mężczyzną w
domu. Nigdy nie działo się nic z tych zjawisk, kiedy był ten mąż
mojej znajomej w domu. Yyy, po prostu
to, że się nad nią znęcano, to, że takie rzeczy się działy
bardzo, no, dramatyczne tam, to doprowadziło do tego, że
ona, owszem, została przywiązana do tego miejsca, ale nie manifestowała
nigdy przy, przy tym mężczyźnie, obecnym, obecnym domu. Yyy- No
śmierć ją nie uwolniła. Trzeba o tym powiedzieć, że śmierć w
tym przypadku ją nie uwolniła, tylko cały czas zatrzymała
się w miejscu. W tym miejscu się zatrzymała. I to nieraz
ludzie właśnie lata lecą, prawda? Czas ucieka, a tu jest
duch uwięziony i on jest nieszczęśliwy, bo jeżeli był
nieszczęśliwy za życia, to i po śmierci często tak jest, że
jest nieszczęśliwy. No i trzeba właśnie pomóc takiej duszy. Jest niesamowite
przywią-- przywiązanie do, do miejsca, nawet do miejsca swojej
tragicznej śmierci, bo przecież ona zginęła w tym mieszkaniu. Także
to, to mnie tak bardzo mocno uwrażliwiło na resztę życia. Yyy, i ja
przywiązuję bardzo dużą wagę właśnie do, do oczyszczania pewnych nabywanych
przedmiotów, bo ja też jestem osobą, która lubi czasami
rzeczy, starocie, rzeczy oryginalne, rzeczy ciekawe, o
ciekawej, niepowtarzalnej urodzie i no takim czasami trochę oldskulowe. I
owszem, mi się zdarza mi się kupować, tylko po prostu ja te rzeczy
przeważnie.Ja się gruntownie oczyszczam z tego, żeby pewne sploty
energetyczne się nie ciągnęły i mnie nie dokuczały, gdzieś nie przenosiły się,
nie psuły energii, o której równowagę dbam i staram się, żeby w domu
panowała jak najlepsza i atmosfera i po prostu energia była
zrównoważona. Myślę, że czasami te istności, które się pojawiają,
mogą być-- chyba nie jest to zbyt wielką
przesadą, jeśli powiem, że mogą działać troszkę jak ten
dżin z butelki, prawda? Że przynosimy coś do
domu i nagle wszyscy zaczynają cierpieć na bezsenność, bo rzecz potrafi
tak mocno promieniować. Ale skoro o rzeczach, które
mają dość nieciekawą energię i nieciekawe konotacje mówimy, to
powiedz mi, czy-- co sądzisz o tablicy Ouija? Niesławnej tablicy do wywoływania
duchów. Nigdy w ogóle yy-- no bo też słyszałam oczywiście o tej tablicy. No ja
osobiście nie polecam takich rzeczy. Nigdy nie wywołuję
duchów. Ja zawsze mówię odprowadzam je, ale
nigdy nie wywołuję, nie wywołuję i dla mnie
ta tablica jest no niekorzystną tablicą, że tak powiem.
No nie chciałabym jej mieć i nie polecam nikomu też No bo
wiesz, tutaj jest-- ta tablica wprowadziła pewien zamęt, ponieważ
wcześniej, kiedy rozwijały się zjawiska spirytyzmu i rzeczywiście były
seanse, podczas których dochodziło do kontaktów między światami do dyktowań,
do wręcz do przejęcia medium przez istotę duchową, która mówiła ustami
medium. No ale to, to wszystko miało nieco inny charakter i inny wydźwięk niż
opisane znane sytuacje z tą tablicą Ouija. Trzeba też
wspomnieć, że w zasadzie przecież producentem tej tablicy była firma, która
produkowała zabawki. No właśnie. I zaczęto wprowadzać
modę na tą tablicę. Była ona reklamowana i
pod-- zaczęto to, wiesz, producent mógł
mówić, że tu chodzi o zabawę, ale doskonale wiedział, że ludzie będą tego
używać, tej tablicy. Ja powiem tak. Nie
sądzę, żeby sam przedmiot, sama tablica miała takie działanie.
Jakieś opętujące i niekorzystne. No bo nie popadajmy w-w
przesadę. Jest to kawałek deski. Na tej desce narysowane są znaczki i
sama ta tablica nic nie znaczy. Natomiast my swoją intencją prowokujemy
pewne- Tak, otwieramy się i prowokujemy pewne incydenty. Stąd myślę, że o ile
seanse spirytystyczne odbywały się w towarzystwie ludzi badających zjawiska
bardzo rozsądnych,
paranormalne. Tymi osobami przemawiającymi, zabierającymi głos
były media doświadczone. I że tak powiem, cała ta atmosfera była mimo
tych mistycznych, mistycznej strony tego przedsięwzięcia. Jednak i
rozum tam grał rolę. Starano
się zachować kontrolę nad tym, co się dzieje, starano się
obserwować. Przede wszystkim medium było otoczone ogromną opieką. Natomiast tu
wierzę, że wystąpiło w związku z tablicą Ouija wiele nieszczęść i wiele
wręcz opętań z tego względu, że po prostu robią to osoby korzystając z
dostępności tego, tego narzędzia. Zabierają się za to osoby bez jakiegokolwiek
doświadczenia. Często jest to młodzież i często jest to młodzież nietrzeźwa. No
to mówmy o realiach, tak? Więc przypisywanie samej tablicy
jakichkolwiek demonicznych mocy jest bezsensowne. Natomiast
korzystanie z niej może być rzeczywiście niebezpieczne. Ja muszę powiedzieć
Beatko i Marku, że wielu ludzi właśnie prosi mnie o
kontakt ze zmarłą osobą, tak? Kogoś z rodziny. I ja powiem szczerze, że
no, no nie chciałabym tego robić, ale no niestety to robię.I mówię, zawsze
potrzebuję zdjęcia, potrzebuję imię, zdjęcia danej
osoby i no potrafię się-- nie mówię, że
za każdym razem oczywiście, ale staram się i
udaje mi się w wielu sytuacjach skontaktować z daną-- z danym duchem, tak? I na
przykład pamiętam jak-- to był pierwszy raz, bo
może ze dwa lata temu taka sytuacja była-- jak najdalej
się od tego trzymałam, ale zadzwonił do mnie z Krakowa taki
pan i mówi: "Wie pani, zginął w wypadku mój jedyny
syn, tylko jego miałem. I teraz jest taka ogromna pustka
i cały czas myślę, czy jest życie po tamtej stronie, czy
go nie ma. I bardzo panią proszę, żeby pani się
skontaktowała", no mówię: "No dobrze" i to
pierwszy raz, no i później już poszło oczywiście, ale
skontaktowałam się z tym, z jego synem. Opowiedział mi
właśnie, jakie miał marzenia, na co zbierał pieniądze.
Opowiedział mi, jakie miał, jakie miał relacje z-ze swoją mamą
i ja mu to wszystko przekazałam temu panu. I on
wtedy właśnie tak fajnie powiedział: "Ja dziękuję pani za to,
bo wiem, że on tam gdzieś jest. Teraz mam pewność, że on
jest, że jest życie dalsze i że my się spotkamy". I to jest właśnie, no taka
satysfakcja, że ktoś no jest szczęśliwy z tego
powodu, że wie, że ten jego w tym przypadku ten syn
tam jest gdzieś, że on się jeszcze z nim spotka. Tak,
ale my tu mówimy o takich- Mhm. Powiedzmy o tym, że ty się tylko
otwierasz na jakiś przekaz. Mhm. Że
przyjmujesz na przykład, nie wiem, słowa, dyktowania-
Tak. Czyli po prostu robisz to, co robił sławne medium Chico Xavier, który
yyy... Pisał yy. On przede wszystkim miał dyktowania i on yy
otrzymywał te wiadomości od zmarłych i, i nic więcej. On nikogo nie
wywoływał. On po prostu dawał znać, pozostając w wielkiej czystości serca,
w wielki takim skupieniu religijnym i-i-i modlitewnym. On
otwierał się i jako ten czysty kanał przepuszczał, że tak się wyrażę przez
siebie te informacje i zapisywał je i dawał wiele światła, wiele
nadziei cierpiącym ludziom. Cudownie. Yyy zresztą
dzięki tym dyktowaniom on pozyskał wiele opisów, na podstawie
których powstał film "Nasz dom". I ja
rozróżniałabym tutaj dwie rzeczy. Czym innym jest
seans spirytystyczny, przynajmniej do pewnego
stopnia, a czym innym jest swego rodzaju taki channeling duchowy. Kiedy
pozwalamy, wysyłamy intencje. Jeśli chcesz, możesz przeze mnie przekazać
wiadomość i ta osoba czy to na zasadzie pisma automatycznego, czy przez
z-z-- na ko-- w kontakcie we śnie, to jest trochę coś innego. To
porównanie tych dwóch rzeczy jest yy no n-n-n-no nie wypada jako, jako tożsame
pojęcia. To nie są tożsame pojęcia.
Tak. Ja się z tym zgadzam, że to jest zupełnie coś innego.
Tylko ja chciałam powiedzieć, jak w moim przypadku jest,
jako to, że jestem medium, tak? To chciałam właśnie
powiedzieć, jak w moim przypadku jest, że ludzie właśnie chcą
spotkać się w jakiś sposób, coś usłyszeć,
prawda? Od osoby, która odeszła, bo ja właśnie wtedy mówię,
ja nie wywołuję właśnie w taki sposób spirytystyczny, w
sensie właśnie, że jakiś stoliczek, ktoś z jakimiś
ludźmi i zaczynamy właśnie tego kogoś wywoływać. Tylko
właśnie przez zdjęcie. Wiadomo, że to jest coś innego. To
chciałam powiedzieć, jak w moim przypadku jest, że coś takiego
bardziej preferuję. No i myślę, że tutaj jest to podejście zdroworozsądkowe i
no ze wszech miar bezpieczne i korzystne, jeśli już w ogóle
o takie kontakty bierzemy pod uwagę, o
takich kontaktach mówimy. No ale nie sposób było w rozmowie nie wspomnieć o
tej tablicy Ouija, bo- Dużo się o niej mówi. Bo dużo się o niej mówi. Mówi się
źle. No ale powiedzmy sobie szczerze, no
jeśli rzeczywiście wcześniej ona należałaby do osoby, która zajmowała się
jakimiś kontaktami i-i-i przyciągnęła tam bardzo znudzone i psotne
dusze, tak się wyrażę i one mogłyby podążać za tym narzędziem, bo
ich uwaga podą-podąży za, za przedmiotem konkretnym, to yy zakup takiej tablicy
fabrycznie nowej, powiedzmy nie, nie jest niebezpieczny, tylko po
prostu używanie jej w sposób nieodpowiedzialny może przynosić
poważne zagrożenia i być bardzo niekorzystne. I to, to są rzeczy
dla mnie, dla mnie oczywiste. No, no mimo że zapakowana jest nawet
tak, że przypomina zabawkę, to na pewno zabawką, to na pewno zabawką nie
jest. I cóż, no tak, tak po prostu. Tak, w moim pojęciu tak ta sprawa wygląda.
Teraz jeszcze jedną rzecz bym chciała poruszyć, mianowicie taką, że
ten świat duchowy czasami yyy...I te przywiązania duchowe
biorą się z tego, że ludzie domagają się jakiejś sprawiedliwości, ee,
jakiego, jakiego wyrównania pewnych krzywd, które ich po tej
stronie spotkały. I zdarza się, że media, yy, bardzo mocno angażują się,
ee, w policyjne śledztwa. Tak było w przypadku Warrenów. Tak jest w przypadku,
ee, naszego niezwykle uzdolnionego pana Jackowskiego, którego
niestety Polacy nie doceniają mimo wszystko. Czy ty kiedykolwiek
pomagałaś w takich sprawach? Jeżeli oczywiście
to nie jest tajemnica? Oczywiście nie jest to
tajemnicą, bo nie jest-- na ten moment jeszcze nic
takiego w moim życiu się nie zdarzyło, żebym pomagała właśnie
policji. Czy-- ale wiem też właśnie, jakie są
informacje w przestrzeni, że właśnie zdarza mi się tak, że
nieraz właśnie idę w jakieś miejsce i
potrafię właśnie usłyszeć tą informację z przestrzeni,
że na przykład może taki błahy przykład podam, ale, yy,
dziewczyna, fryzjerka z zakładu fryzjerskiego
poprosiła mnie do swojego zakładu i mówi Iza, czy mogłabyś
oczyścić mi salon, bo wszystkie teraz fryzjerki z
kosmetyczkami się kłócą. Po prostu nie możemy razem
funkcjonować. Nie wiemy, co się dzieje. Ja po prostu
idę. Tak poszłam i gdy oczyszczałam te
pomieszczenia tam u nich, usłyszałam właśnie głos
kobiety, która była bardzo niezadowolona. Powiedziała
określone słowa, że więcej do nich nie przyjdzie,
że, że nie podoba jej się fryzura, którą jej zrobili. Tak
zrobiła awanturę i ja to wychwyciłam z przestrzeni i później im to powiedziałam.
I właśnie ta szefowa powiedziała, że trzy tygodnie
wcześniej tak sobie pokojarzyła. Rzeczywiście się to tak
zaczęło, że to mogło właśnie mieć ten wpływ przez tą właśnie
klientkę niezadowoloną i dokładne
słowa, które powiedziała ja usłyszałam w przestrzeni. Czyli to
są takie zapisy, które możemy przeczytać. No bo widzisz, i tu
dotykamy ciekawego zagadnienia, mianowicie takiego, yy, że
ile w tych zapisach, w tych odczytach, które może zrobić jasnowidz czy
medium? Mam tu na myśli
oczywiście odczyty dotyczące no spraw kryminalnych, zbrodni, morderstw, yy,
jakiejś no dramatycznych wypadków drogowych i tak dalej. Jak ty to
oceniasz? Ile w tym jest czegoś, co moglibyśmy nazwać informacją
z pola Akashy, z tego pola, w którym wszystkie nasze myśli są
zapisane? Ile w tym jest właśnie takiej informacji? Ile może być
takiej rzeczywiście interakcji między światem rzeczywistości niejawnej
a naszym? Powiem ci, że Beatko, trudne
pytanie. Trudne pytanie. Do końca nie umiem na nie
odpowiedzieć. Może przytoczę znowu przykład, bo
tak mi najlepiej jest. Poszłam do pewnego
domu. Była starsza pani powiedziała mi, że syn
jej wyjechał do Egiptu i odebrał sobie
życie. I mówi No, nie mogę uwierzyć mówi Ja nie mogę
uwierzyć, że on sobie odebrał życie. Był doświadczonym, już
starszym nawet lekarzem, bo ta pani miała już też, była
starszą panią i mówi ja w to nie mogę
uwierzyć i daje mi właśnie te zdjęcie tego swojego syna. I ja mam wizję i
widzę, jak to się wszystko stało. I wcale
ten mężczyzna nie odebrał sobie życia, tylko
zbiegał ze schodów, takich kręconych, które były na
zewnątrz tego hotelu. Zakręciło mu się w głowie, bo
niestety alkohol i tam jeszcze inne używki
wpłynęły na to, że po prostu zakręciło mu się w głowie i
wypadł z tych schodów i spadł i on sobie nie odebrał
życia. Ja jeszcze go widziałam dalej, coś tam się działo
dalej z nim, ale no coś takiego, tak? Że ktoś nam mówi coś, a my nieraz możemy
to w jakiś sposób sprawdzić. No to jest
tak, ale no tak do końca nie umiem ci odpowiedzieć, ile
jest tego, ile jest tego. Każdy ma- Kochanie, no nie
oczekuję, że ty rozstrzygniesz tą sprawę. Każda sytuacja jest
inna, historia i wiesz, nie ja- Ale
powiem ci, że czasami rzeczywiście te wrażenia są
porażające, bo kiedyś napisała do mnie pani, która
miała poważne wątpliwości również na temat śmierci swojego syna. Yyy mimo
że jego zgon miał miejsce w domu, gdzie oni mieszkają. Yyy no i zastanawiała
się nad tym, czy po prostu osoby trzecie nie brały w tym udziału. I tak jak
powiedziałaś zdjęcie, kontakt i nagle taka potężna, porażająca po prostu
wizja, w której film jakby wręcz przejęła częściowo te być może
ostatnie, ostatnie chwile tego młodego mężczyzny. Miałam
wrażenie, że się po prostu, że się
duszy, że mam jakieś nieprawdopodobne kołatanie serca, zawroty głowy i-i-i
jednocześnie czułam, to jest to trudno
opisać. To być może ty mnie zrozumiesz, nie każdy.
Czułam, że tak, jakbym w ręku zgniatała
puszkę. Wiesz, to jest charakterystyczne. To się nie da pomylić z-z-z inną, z
innym przedmiotem, tak?I wycofałam się z tej wizji, bo to
było tak przykre, tak, yy, no poruszające mną
całą, że to, no wycofałam się z tego i powiedziałam, że ja bym się
bardzo, yy, dobrze zastanowiła na jej miejscu i sprawdziła to,
czy ten młody chłopak po prostu nie nadużywał energetyków, tych
napojów z kofeiną i między nami mówiąc, to nie wiadomo jeszcze z czym. I co się
okazało? Po kilku tygodniach napisała ta pani do mnie jeszcze raz i
powiedziała tak, że już była-- było po sekcji zwłok i
okazało się, że rzeczywiście, że on miał po prostu zawał serca i związany z
nadużywaniem tych, tych energetyków. I napisała, że nie zdawała
sobie sprawy, w jakich ilościach on pił te, te napoje, dopóki nie zajrzała
do jego samochodu, gdzie okazało się, że nie dość, że miał pełno
tych opróżnionych puszek, to jeszcze w bagażniku miał
całą zgrzewkę. Także on musiał pić często i po prostu one coraz mniej działały
i stąd on zwiększał te dawki i w pewnym momencie, yy-- no,
nie chcę tutaj zanudzać szczegółami, bo to
cała analiza toksykologiczna i tak dalej, i tak
dalej. I ten młody człowiek po prostu umarł na, na zawał,
który z kolei był spowodowany całą reakcją biochemiczną w jego organizmie.
Dlatego ja takich, yy-- ja podziwiam
odwagę pana Jackowskiego, który zanurza się bardzo często w te tematy,
ponieważ zdaje sobie sprawę, że dotykanie tej przestrzeni- Jest obciążające.
Jest, tak! Jest obciążające i jeżeli się bardzo głęboko
dotknie tej chwili śmierci, to można odczuć fizycznie to, co
czuł ten człowiek w momencie, kiedy
odchodził i dlatego- Ja też chciałam powiedzieć
właśnie dwa słowa na ten temat. Jak właśnie dupy
pokazują nieraz. Ja teraz właśnie tak mówię medium do medium,
do ludzi, którzy mają też takie odczucia, tak?
To, ja-- dany duch potrafi pokazać, na co
chorował i w jaki sposób umarł. Ja mam to często i to
jest bardzo nieprzyjemny stan. To jest bardzo nieprzyjemny
stan. Mmm. A możesz jeszcze coś
więcej na ten temat dodać? No właśnie, że na przykład
rozmawiam z daną osobą o kimś, kto odszedł
i, i po prostu zaczynam się źle czuć. Zaczyna mnie coś
boleć konkretnego, wiesz? I ja wtedy mówię,
co mnie zaczyna, co mnie, na co on umarł i to się
pokrywa z tym, na co umarł właśnie
ten człowiek. Więc dokładnie tak. Albo właśnie sam moment odejścia to jest
bardzo nieprzyjemne, to uczucie, że właśnie
no brakuje tego powietrza, no to jest, no
nieprzyjemne, ale także rzeczywiście niektóre duchy chcą
pokazać czy pokazują właśnie w sposób taką wizję
pokazują tak, żebyśmy zobaczyli, jak to było lub nieraz chcą
nam na naszym ciele to pokazać. Ja zawsze proszę o to, że
ja tego nie chcę, bo człowiek się źle czuje. Później, prawda? No ale, nie wiem,
chyba nie zawsze się da przyjąć wizję wybiórczo i kilkakrotnie już
podkreślałam, że nie da się być sensytywnym wybiórczo. Albo się
jest sensytywnym, albo nie. Ludziom się wydaje, że pewne rzeczy można
wył-wyłączyć. Można uruchomić ponownie na zawołanie. Tak nie jest.
Stąd osoby właśnie takie wrażliwe. Ekstra, ekstrasensi no nie zawsze są łatwi
wręcz we współżyciu i nie zawsze dobrze się czują. I po
prostu bywa i tak, że muszą niektóre relacje ograniczyć albo odmawiać ludziom
pewnych, no nie chcę nazwać tego usługą, ale po
prostu pewnych działań, których by się oczekiwało. Dlatego, że my też
musimy jakieś BHP- Zastosować,
tak. Tak. Bo ja mogę się raz skontaktować, ale jeżeli
dana osoba mówi Iza, ale nie odprowadzaj. Ja już tak sobie
nawet pomyślałam, że w ogóle nie będę się kontaktować z
duchami, których później nie mogę odprowadzić, bo wtedy wiem,
że one mają większy wpływ na mnie, mogą wpływać na mnie. A
często jest tak, że właśnie kontaktuję się, ale ktoś mnie
prosi: "Nie odprowadzaj", bo ja nie jestem na to gotowa. I,
a później jeszcze za jakiś czas: "Iza, czy możesz jeszcze
raz się skontaktować, czy jeszcze raz?" Ja mówię nie, bo to
jednak nie jest dla mnie. No muszę takie BHP stosować.
No ja nie mogę cały czas się, nie jestem telefonem cały
czas, prawda? Że ja wiem, że ktoś tęskni i to
jest do zrozumienia oczywiste, ale to jest duże
obciążenie. Duże obciążenie, a poza tym jeszcze jedna istotna
sprawa, że osoba, która ciągle przywołujeTego zmarłego.
Ona go tutaj widzi, ona go tutaj trzyma
i ja nie chcę brać w czymś takim udziału, dlatego że, emm,
jesteśmy wolnymi duszami, tak? I nie może być tak, że, yy, ktoś no po
prostu... Bo tak naprawdę ta ciągła potrzeba kontaktu z tą drugą stroną, to no,
niezręcznie jest może o tym mówić, ale, ale taka jest
prawda, jest również związana z ego, z przywiązaniem i z takim
egoistycznym przywiązaniem. Ja cię nie puszczę, bo ja
chcę, żebyś ty tu był/była ze mną. I nie wydaje mi się, żeby te
kajdany energetyczne, że byłby jakikolwiek sens ładowania takich energetycznych
kajdan dla, dla tej drugiej osoby. Poza tym też, no
nie wiem, jakie jest Twoje zdanie, ale ja uważam, że po
prostu ludzie mogą się od takich spirytystycznych kontaktów
uzależnić. A nie o to chodzi właśnie. No bo, emm, mogą wołać,
przywoływać osobę zmarłą, ponieważ na przykład ten ktoś zawsze w życiu
dobrze im radził, była to mądra osoba, były to korzystne decyzje. Eee, kiedyś
miałam właśnie taką historię jak, ee, jeden
pan napisał, że jego mama zajmowała się numerologią i ona mu numerologicznie
pomagała. I chodziło tam o sprawy finansowe,
giełdę i tego rodzaju historie, jakieś finansowe inwestycje. I ona
mu zawsze pomagała i on, i czy można by się było z nią
skontaktować. No więc wiesz, ja, ja drodzy państwo, zgodnie ze
swoim temperamentem odpisałam: Jeżeli, yy, tak duże, yy, korzyści czerpał pan z
talentów i z tej wiedzy swojej mamy, to ja nie widzę powodu, żeby ją niepokoić,
natomiast zajrzeć do wszystkich książek, z
których zapewne korzystała i opanować tą
samą wiedzę. Krótko mówiąc, dać Matce święty spokój. Ileż można? No skoro
korzystała, no to pewnie miała w domu
podręczniki. A jeśli tak, to on również może się
tego nauczyć. Bo to nie jest wiedza tajemna. Dokładnie. Tylko jak najbardziej
wiedza, yy, dostępna. Dobrze. Patrzę, ile
mamy czasu, bo tu jeszcze i o tym by trzeba było, i o tamtym. Och, może
w tej chwili ja bym tutaj jakoś podsumowała te, te sprawy dotyczące właśnie,
yy, takiego sczytywania tych komunikatów. Może istotną gdzieś jest rzeczą
podkreślenie tego, że nie wszystko to, co nam się pojawia w tej
przestrzeni domu, yy, mieszkania, to są, tak jak mówiliśmy, faktycznie istności
duchowe, które pozostały po tej stronie i opłatają nam różne
figle lub też dają znać o sobie. Czasami wołają o
pomoc. Ale zdarzają się również duchy historyczne i swego rodzaju
obecności związane z czymś, co nazwałabym takim
zagięciem czasoprzestrzeni, czyli pojawiają się w rocznicę swojej
śmierci na przykład albo w związku z jakimś wydarzeniem i są
rodzajem hologramu. Czy ty spotkałaś tego rodzaju obrazy?
Nie, nie. Wiesz, jakby. No po prostu nawet w tym momencie
nie pamiętam. Wiesz, ja w tym momencie po prostu nie
pamiętam. Wiem, że nieraz właśnie ludzie mówią, że w--
niektóry-- że jest taki czas, tak? Czy właśnie Święto
Zmarłych, czy święta się zbliżają i to się uruchamia, coś
się zaczyna dziać i wiemy, że później to przestanie się
dziać, tak? To są takie różne dni w ciągu
roku. Ale mówisz o takim czymś powtarzającym
się, no, historycznym coś... Nie wiem, nie
wiem. Nie, mnie chodzi po prostu o takie typowe zjawy historyczne. Zjawy
historyczne? No nie spotkałam się. Nie, nie spotkałaś.
Akurat, no- Wiesz, gdybym może odwiedziła jakieś takie stare
budynki historyczne, już nie zamieszkałe,
jakieś tam wiesz, stare, prawda? No to może coś by się tam
wydarzyło. Tylko ja, no powiem szczerze, nie chodzę po
takich budynkach, tylko chodzę po domach ludzi.
No ja rozumiem, ale i w domach mogą się takie pojawiać, bo
kiedyś wspólnie z taką zaprzyjaźnioną osobą,
no udało nam się to uchwycić, że to jest po prostu, yy, coś, co pojawia się,
yy, zawsze, mm, w momencie, kiedy-- dwa, trzy dni przed nowiem u
niej na przykład.I to, yy, to
się powtarzało. No, no cyklicznie, zgodnie z cyklem
Księżyca powtarzał się pewien, pewien, yy, że tak powiem, zestaw
zjawisk. I, yy, to było ciekawe doświadczenie, bo z jednej strony,
ee, ewidentne było, że tam się coś dzieje, a z drugiej strony ja
nic, wiesz, tak? No tych wszystkich
objawów nie będziemy już tutaj się powtarzać, ale nie
odczuwałam tego, że to jest, yy, pewne, pewna istota
duchowa z osobowością, tak? Bo to jednak jest zupełnie inne
wrażenie. I no faktem jest, że mogą się takie rzeczy z-zdarzać. Mogą się
pojawiać pewne rzeczy cyklicznie, tylko po prostu ludziom ciężko jest to
skojarzyć, kiedy coś pojawia się raz na kwartał albo czasami, yy,
raz do roku i trwa na przykład przez tydzień. My w
zgiełku życia o tym zapominamy. Ale to też jest pewien aspekt tych, no
tych spraw, które mogą się w domach pojawiać. Koniec końców, powiem szczerze,
że nie udało nam się jakby tej anomalii usunąć. Niemniej
dużym, dużym postępem było już zrozumienie zjawiska, istoty tego
zjawiska, ponieważ oni już wtedy byli spokojni, wiedzieli, że po prostu to jest
coś, gdzieś w czasie zawieszone, co
przetacza się przez ten dom. To trwało kilka chwil, kilka godzin i
na tym się kończyło. I tak do następnej
pełni. Ale wszyscy byli spokojni i byli do tego przyzwyczajeni. Jedyne co
dało się zrobić, przynajmniej z mojego punktu widzenia, to ustalić
fakty, co czasami też, jak dobrze wiesz, jest już dużym krokiem do przodu.
Dobrze, no nie zostało nam już dużo czasu,
więc przejdźmy teraz Izunia do grubego kalibra spraw, czyli takich ciężkich
przypadków, o jakich tutaj Warrenowie też wspominają, bo tu jest opisana
w książce Opętania. Historie prawdziwe jest opisana właśnie sprawa
niesławnego Amityville, gdzie 13 listopada 74 roku doszło do morderstwa
po prostu w rodzinie DeFeo. Jeden z jej członków, no po prostu z broni palnej
z-zabił sześcioro ze-- z sześcioro z członków swojej rodziny. Trzynaście
miesięcy po tym morderstwie do domu wprowadza się inna rodzina i zaczyna
się dziać źle. Poruszają się przedmioty. Uczucie przenikliwego
zimna. Przemieszczające się stada much oraz innych owadów, które się
pojawiają, potem znikają. Ludzie mają męczące sny o
niepokojącej treści. I tak dalej, i tak dalej. I teraz zamieniam się w
słuch. Jakie są Twoje doświadczenia w takim ciężkim kalibrze spraw?
No parę takich historii mam, ale
właśnie chciałam powiedzieć właśnie ten słabszy jeszcze
kaliber. Jak je-- właśnie, może tak bym zaczęła właśnie tak
łagodniej, a później przeszłabym do czegoś mocniejszego. Na
przykład- Proszę uprzejmie. Byłam poproszona kiedyś do apteki,
gdzie pani mówiła, pani magister mówiła Iza,
słuchaj, kładę receptę w jednym miejscu, recepta nagle jest
drugim. Mówi, na oczach widzę, jak zlatują
lekarstwa z półek. Mówi coś jest, mówi albo ja jestem
psychicznie chora już, albo coś się dzieje. Ja
oczywiście dostroiłam się szybko. W tej aptece zobaczyłam
małego chłopca pięcioletniego, który tam w tej
aptece był i on właśnie robił takie psikusy. Pokazał mi, w jaki sposób tam
przyszedł, tak? Przyszedł razem z mamą. Jego mama
żyła, a on już był duchem. Trzymał ją za rękę.
Pokazał mi taki przekaz, jak to wyglądało, tak? No i mama
kupiła leki. Wyszła, a on został. I ja się też zapytałam
tego chłopca, dlaczego on został? A on mówi, bo tu są
cukiereczki i lizaczki. No taka historia. No rzeczywiście.
Później otworzyłam oczy, zobaczyłam, rozejrzałam się, rzeczywiście,
no dużo tych cukierków, lizaków i to go, no
zatrzymało w tej chwili w tej aptece i tego
chłopca odprowadziłam. Właśnie takiego małego kalibru, ale dużo
takich właśnie sytuacji jest, że się dzieją takie różne
rzeczy, no ale też, jak to się mówi, dobrze
właśnie odprowadzić taką małą duszyczkę, żeby poszła
dalej i żeby ktoś się też nie stresował, co się tam
dzieje. Dużo wiesz, co takich różnych
jest historii. Na przykład, no takiego dużego
kalibru, chociaż jest to bardzo krótka historia, ale no to
był duży kaliber. Zaprosiła mnie do siebie
wróżka, stawiała tarota, nauczyła się go sama. I jakby to powiedzieć, ja zawsze
mówię, bo też sama jestem wróżką. Więc mówię najpierw trzeba
posprzątać na swoim podwórku, poukładać sobie swoje życie i
dopiero można zacząć uczyć się tarota i pomagać
innym.Ona. Jak weszłam do jej pokoju, gdzie ciężko mi było
w ogóle wejść do jej pokoju, bo czułam jakby właśnie wchodząc jakby,
jakby to, bo to ciężko nieraz jest wytłumaczyć, jakby była
jakaś blokada. Przezroczysta, ale jakby była
jakaś maź, no jakaś substancja, coś, co mnie
trzyma jakby bańka. No, ja się ledwo przebiłam przez te
drzwi, przez, przez wejście, gdzie drzwi były otwarte.
Weszłam, zobaczyłam tych talii, tego wszystkiego, tych
świeczek, ona taka przygaszona. I ona po prostu zaczęła
się bać. Ona zaczęła się bać, nie była gotowa na stawianie
kart. To jest ważne. No, nie była gotowa na stawianie kart,
bo była pokuszona z wieloma ludźmi. Nie radziła sobie sama
w swoim życiu. I nos przyciągnęła. Otworzyła
pewne, pewną bramę i przyciągnęła jakieś nieciekawe
energie. I to było tego właśnie mocnego kalibru. I tam
żarówki się odkręcały same, normalnie się odkręcały, spadały,
światło się paliło, yyy, ona mówi I za cały czas Jestem
ciągnięta, przesuwana po tym łóżku. Nieraz potrafi mnie to coś
zrzucić. Wiem, że stoi koło mnie. Wchodziło już jej do
umysłu, czyli miała myśli samobójcze. Naprawdę. Jak weszłam do
tego pokoju, to po prostu to była energia bardzo
ciężka. No i zaczęłam się dostrajać. Nie wiedziałam jeszcze,
co to jest, ale no jak zobaczyłam wtedy, to chyba tak
pierwszy raz zobaczyłam energię, kurde, która
miała ze trzy metry wysokości. Ja teraz nie chcę straszyć
tak na wizji, ale to było coś naprawdę wielkiego,
takiego puch zwierzęcego. I zaczęło też nacierać na mnie, jakby walczyć ze mną i
zaczęło w ten-- ja po prostu poprosiłam tak właśnie w takiej
sytuacji poprosiłam mojego przewodnika, żeby też i przyszedł
mój anioł, ten Ariel i-i właśnie jeszcze to
może przejść. No poprosiłam tak jakby większą, większą
ilość tych aniołów, bo to wiedziałam, że tu to jest ciężka
rzecz, a poczułam w ogóle jakby ta energia tego
czegoś, no naprawdę to uważam, że to było demoniczne. No
trzyma mnie za szyję, po prostu. Ja chyba stracę zaraz
przytomność, bo jakby mnie dusiło. No to był taki atak,
typowy atak na mnie. No ale wiadomo, że, że przybył jeden anioł, drugi, oni
zrobili jakby swoje i zaczęli go odprowadzać
jakby, no dokładnie jakby pod pachę go wzięli tą ciężką energię i po prostu ją
zabrali, tak? Zabrali ze sobą tą energię. Ja wiem, że to
może tak brzmi, ale ten, no demon, że tak powiem,
bo tak muszę o nim powiedzieć, zaczął krzyczeć swoje
imię i pamiętam, jak mój przewodnik od razu zaczął wpływać na mnie, żebym ja nie
nie pamiętała tego imienia, że to nie jest dla mnie dobre.
Ja sobie zapisałam, tak powiem, chociaż może nie powinnam,
ale, ale żebym nie pamiętała, że nie jest to dla mnie
dobre i chciał usunąć jakby te imię z mojego umysłu, żebym ja tego nie mogła
zapamiętać, bo to jakby było nawet niebezpieczne, że ja będę
znała te imię. Tak to odczułam. No, krótka historia,
ale wrażenia były no bardzo mocne. No ale czy ty uważasz, że, mm,
ona- Sprowadziła go? Tak. Ona go
sprowadziła. Ona go sprowadziła, czy też po prostu on
był pewnym konglomeratem tego wszystkiego? Ona go nie
chciała sprowadzić. Może źle się wyraziłam. Rzeczywiście, no
wiesz, na pewno nie chciała takiego, taką energię mieć przy
sobie. Tak? Ale otworzyła pewne drzwi, na które nie była
gotowa. To chciałam powiedzieć, no. Ja myślę też, że być może
ta energia była pewnego rodzaju
konglomeratem tego wszystkiego, co do niej przynieśli
klienci. A chcę powiedzieć, że ona nie przyjmowała klientów za bardzo. Ona
sama stawiała sobie te karty, wszystkie te wszystkie
talie, to wszystko. Ona nie stawiała innym ludziom, tylko sobie. Może jakiejś
koleżance, bo nie chcę, żeby tutaj tak wyszło. Może jakieś
koleżanki, ale jeszcze takich klientów, jakich nie miała, nie
miała takich klientów. Aha. Tylko może tak wiesz, no tym
swoim koleżankom coś tędy. Tak, miała to w mieszkaniu, to
ona tak nie przyjmowała klientów. Ale no to jest
pewna energia silna i trzeba być na nią gotową. No być może jest też tak, że
czasami, mm, yyy uwalniamy poprzez taką wizyjną, medytacyjną pracę z tymi
kartami. Eee, no uwalniamy coś z własnego cienia, z własnych strachów, obaw,
yy, z własnego ego. Ponieważ niektóre osoby zajmują się tymi kartami tylko i
wyłącznie dlatego, żeby podnieść własną samoocenę. Takie
jest moje zdanie. Nie traktują tego jako rozwój, tylko jak coś, co może
im po prostu podnieść ich popularność w niektórych, w
niektórych kręgach, tak. Być może to był taki proces. Dokładnie. Ja wiesz, tych
historii to mogłabym tu opowiadać godzinami powiem tak. Mamy
jeszcze dużo czasu. Słuchamy cię z zawartym tchem.
Wiesz co, naprawdę tych historii jest bardzo dużo i od
takich historii jak na przykład klientka dzwoni właśnie,
że, że po prostu coś z synem się dzieje, że
lunatykuje, że moczy się w nocy, ma tam siedem lat i
mówi chyba do psychologa muszę do psychiatry iść, bo coś
mówi, że widzi. No ja wie pani, tak do końca mu nie
wierzę. No ale teraz mówi moja córka, która już ma
tam pięć lat, podrosła i zaczyna mówić to samo, co ten
starszy syn. No mówi, no to jak już dwoje dzieci to samo
mówi, to chyba coś się dzieje. No to ja przyjechałam do
tego domu, nie wiedziałam, czy to jest stary dom, czy nowy,
bo taki wyremontowany. No to mówię, to nie wiedziałam, czy
to jest stary dom czy nowy. I od razu wyczułam pewne
energie, które tam się znajdowały. Dostroiłam się i
zobaczyłam dwóch dziadków, czyli kobietę i mężczyznę starszych już i oni mi
pokazali, że to jest ich dom, to jest ich dom i
pokazali mi, jak on wyglądał wcześniej ten dom. Pokazali mi
podwórko, jak tam kury chodziły, jakieś zwierzątka
mieli.I powiedzieli mi, że bardzo pragnęli mieć
dzieci, ale nie mieli tych dzieci. I teraz jak ta klientka
kupiła tam była którąś już z kolei kupiła ten dom,
wyremontowała go. No i tu się te dzieci pojawiły, to oni
strasznie polubili te dzieci i związali się i
oni po prostu pokazywali się tym dzieciom. Oni się nie
pokazywali dorosłym, tylko tym dzieciom. A te dzieci ze
strachu, no tak jak ten chłopczyk właśnie moczył się i
lunatykował. Bał się. Oni krzyczeli, że straszne też sny te
dzieci miały i no się bały. Bały się, bały się po
prostu tych ludzi starszych. No i że tak powiem,
odprowadziłam tą parę starszych ludzi
i chociaż bardzo niechętnie nie chcieli opuścić tego domostwa
swojego, ale odprowadziłam ich. I oczywiście ja mam też
kontakt z moimi klientami, więc zawsze też co jakiś czas
zadzwonię, czy wszystko jest w porządku? Jest w porządku.
Dziecko już śpi spokojnie, nie moczy się i mówi dobrze, że
nie muszę iść do żadnego psychologa, psychiatry w tym
momencie, bo mówi, już nie wiedziała, co ma robić. No, no
to są takie właśnie historie, takie jak to z tego
łatwego kalibru, jak to mówisz lżejszego,
ale tak jak na przykład też przychodzę do klientki i wyczuwam zapach, jakby się
coś spaliło, tak spalenizny. I widzę, że w kuchni stoi mężczyzna, a za nim stoi
kobieta i dwójka. Dwie córki jeszcze stały dwoje
dzieci i wszyscy ubrani jakby wiesz, takie lata, no w
takich koszulach, jakby do kostek, jakby to były ich piżamy,
takie koszule nocne. I mi opowiada ten mężczyzna,
bo on nie dopuszcza w ogóle do głosu tej dziewczyn-- kobiety
takie wystraszone za nim. Wyczuwam, że one się tak lękają,
a on taki odważny ojciec i mówi, że dom im się spalił.
I teraz to teraz będą mieszkać w tym domu. Teraz, teraz
to jest teraz ich dom. Wiesz, tej, co byłam u tej
klientki i ona mi mówiła, że ona nie umiała tego
wytłumaczyć, ale ja to jej to powiedziałam i ona dopiero mi
wtedy opowiada, jak ona to odbierała, że też czuła ten
zapach. Wiesz, ale to był, to był nowy
dom, to był nowy dom i mówi cały czas w głowie, że się
coś spaliło, że czuje zapach i mówi tak się lękałam -
mówi Iza. Nie wiem-- ja nawet nie umiałam sobie tego
wytłumaczyć, że jak była u góry w sypialni i na przykład
zachciało jej się pić, to się bałam się mówić, iść do tej
kuchni mówi. Czułam się źle. Tak, czułam się źle.
No i całą tą rodzinę odprowadziłam.
No to są właśnie też takiego właśnie. To jest dużo też
takiego właśnie, przede wszystkim lekkiego kalibru. Ale no na
przykład tutaj sobie też przypomniałam taką historię, jak
właśnie podjeżdżam, to na obrzeżach Częstochowy podjeżdżam pod
taki dom, właśnie patrzę, a tu siatki na oknach. Później
właśnie klientka mi tłumaczy, że, że no ptaki po
prostu wlatywały w te okna i się zabijały lub
uszkadzały. I ona teraz już ma siatki w oknach i działy
się. Działo się tam bardzo dużo nieciekawych rzeczy, ale tak
jak właśnie nieraz mówisz Beatko, że nieraz taki duch czy
duchy upatrzą sobie jednego członka w rodzinie, że innym się
nie pokazują tak bardzo, tylko temu jednemu. I teraz czy
ktoś mu uwierzy, czy nie? No nieraz tak w filmach jest,
prawda, że oglądamy i tak. Czy ktoś mu uwierzy,
prawda? No i właśnie tu była córka. Tu chodziło o
córkę, że córka bardzo się zmieniła tej pani. Nie chciała w
ogóle z nimi rozmawiać, zamknęła się, też mówiła, że chyba
będzie szukała pomocy gdzieś na zewnątrz. Zaczęła się ubierać
w ogóle na czarno. Jak weszłam do jej pokoju, to
powiedziałam dzień dobry i ona mi nie odpowiedziała. W
jakimś takim transie była przy tym swoim biurku i rysowała.
Rysowała tylko-- miała same czarne kredki i rysowała postacie,
czarne postacie, czarne postacie. Rysowała takie groźne
czarne postacie. I w tym pokoju ona miała u góry
taki. Takie drzwiczki były i tam był taki stryszek. I
ona mówi Iza, tam cały czas te drzwiczki się
otwierają. Mąż gwoździami zabił te drzwiczki, żeby
się one nie otwierały, bo tak mówi-- wyczuwamy, jakby tam
jakieś też zło wychodziło, bo to muszę powiedzieć, był stary
dom, oni tam dostali w spadku po kimś i sobie
wyremontowali. To był stary dom. I mówi
gwoździami zabił te drzwiczki, żeby się nie otwierały, a one
i to się otwierają. I no były takie sytuacje mówi
Iza gwizdy, hałasy, jakby ktoś klaskał w
ręce. Mówi: budzę śpię z córką, bo mówi przyjechała
rodzina. No to poszłam spać do swojej jednej córki. Jeszcze
była młodsza córka. Mówi: trzy śpimy. Nagle młodsza córka
mnie budzi: mamo, mamo! A tutaj normalnie słyszy głos takich. No takich, No taki
nieciekawy Julia! Julia! I
tak, jakby wzywał tą dziewczynę. Ta energia normalnie tą
dziewczynę jakby no wołała,
nawoływała. No to mówię Iza, ja jestem w takim strachu, że
to się w głowie nie mieści. No i oczywiście, i tam
oczywiście pies też. No wyczuwał to zwierzęta. Oczywiście
wiemy, że wyczuwają. No i ja odprowadziłam tą, tą
energię. I pamiętam wtedy jeszcze to był mój
początek mojej działalności. Ja nie prosiłam, nie poprosiłam
wtedy mojego przewodnika, bo ja go zaczęłam prosić od pewnego
momentu. Teraz już go zawsze proszę dla bezpieczeństwa, żeby
ten ktoś był odprowadzony. Ja pamiętam wtedy, że ja nie
poprosiłam jeszcze wtedy o przewodnika. Myślałam, że sobie sama
poradzę. I ta energia, jak już weszła tam te
drzwiczki otworzyli, a tam drabinę mi taką przynieśli. Ja tam
weszłam do tej, tego małego schowka, tam zaczęłam robić te odprowadzenie. W
momencie ee żarówka pękła jakby na mak.
Nie tyle zgasła, bo zgasła, ale się rozwaliła ta
żarówka. No ja tam. Dlatego ten
przewodnik jest taki istotny i ci aniołowie też. No bo
jednak człowiek jest tylko człowiekiem. Ja myślałam, że
odprowadziłam, a to się okazało tak, że ja przyszłam do domu
swojego własnego. Nie powiedziałam swojej rodzinie, gdzie
byłam, żeby nie wpływać na nich w ogóle. Też mam córkę,
która ma też predyspozycje takie jak ja. I
Ola mi mówi na drugi dzień, jaki właśnie miała ogromny
horror w nocy opowiada mi go. I właśnie te czarne
postacie. I tak mówię kurczę, przyszło za mną, przyszło za
mną. Nie chciałam o tym mówić, żeby nie wystraszyć mojej
rodziny. Po prostu zrobiłam odprowadzenie i już. Takie
jakby poważniejsze. Ee już nie sama wtedy
i żeby odprowadzić z mojego własnego domu. Dlatego
wiem, jakie to jest ważne odprowadzenie, żeby sobie nie, żeby
ktoś za nami nie przyszedł do domu.Tak. Chciałam cię
jeszcze jedną rzecz zapytać, bo wiesz, kiedyś podczas jednej z audycji
ja powiedziałam taką rzecz, że ee-- zresztą rzecz, której
uczyła mnie moja babcia, że w takich właśnie momentach, kiedy my, kiedy my
czujemy taką, no powiedzmy, niepożądaną obecność, że można powiedzieć czy
mentalnie, czy, czy, czy na głos proszę cię, odejdź, ja się ciebie
boję i nie rób mi tego. Odejdź, ponieważ no może się tak-- babcia to tak
tłumaczyła. Pamiętam, że bardzo często właśnie te osoby, które pojawiają się
w domach, to są osoby z rodziny i taka osoba rozumie to, zrozumie naszą prośbę
i że rzeczywiście jest duże prawdopodobieństwo, że odejdzie,
ponieważ no nas kocha, dobrze nam życzy i być może nie zdaje sobie sprawy z
tego, jak wstrząsający jest jej widok czy jej obecność dla osób
żyjących, tak? No i kochanie, tylko już tylko dokończę i wyobraź sobie po
tym, po tej mojej wypowiedzi sporo osób bardzo, bardzo krytycznie do tego
podeszło. No i usłyszałam, że to jest tak nie powinno się postępować,
ponieważ my możemy dać tym niechcianym, tym złym jakimś postaciom duchom,
no asumpt jeszcze większy do tego, żeby nas nękały, tak?
Bo jak przyznamy się, że się boimy, to możemy spotęgować te
ataki mentalne. I powiedz mi, co ty myślisz w tej sprawie? Jak ty się do tego
odnosisz? Beatko, moje zdanie jest takie, że
wchodzę z miłością i zero strachu, bo wiem, że
właśnie duchy nas czytają i wyczuwają i wiedzą, jeżeli
my się boimy. One to wiedzą o tym i dlatego nigdy, jak
to się mówi, no nie mogę się bać. I tak jak
właśnie się pytasz, czy odejdźcie, bo się ciebie boję. Ja
bym tak nigdy nie powiedziała, ale ja słyszałam, słyszałam tak
właśnie od starszych ludzi, że nieraz prosili, ale teraz z
mojego doświadczenia, to przecież nie wiemy, czy ten duch
potrafi sam odejść, czy nie. Jeżeli on gdzieś, no nie
wiem, przejdzie do kogoś, bo też miałam takie historie, że
przeszła jakby duch przeszedł od jednej siostry, poszedł do
drugiej, u jednej się skończyło, u drugiej się zaczęło
dokładnie to samo. Więc wiesz, no najważniejsze to jest,
wydaje mi się według mnie odprowadzić, odprowadzić po prostu tego ducha. No
ja, wiesz, ja to ponieważ akurat moja babcia była osobą-- dożyła prawie
97 lat, bardzo przytomne do końca i zawsze traktowałam
jako niezwykle mądrego człowieka, więc ja to stosowałam w kilku, w
kilku momentach w swoim życiu, ale też oczywiście w momentach, które dotyczyły
mnie osobiście, a nie kogoś z zewnątrz, gdzie ja się mogłam spodziewać, że czy
wręcz wyczuwałam, kim jest ta istność. I wtedy, wtedy tak mówiłam. Czy
one nas czytają? Ja myślę, że i tak, i nie, że być może tutaj
jest taka sytuacja troszkę jak, jakby to ująć, że duch kogoś
bliskiego, który po prostu nie potrafi odejść czy przychodzi, zagląda
w naszą naszą rzeczywistość z tęsknoty. To jest jakby zupełnie
inna sytuacja niż ta, w której przychodzi ktoś obcy. I tu
chyba nie do końca można te same, to samo kryterium stosować.
Chcę przez to powiedzieć, że jeśli to jest dusza długo pozostająca
właśnie między światami, to ona może ma lepszą orientację w tym, co się
dzieje, czyli bardziej rozumie, jakie wywołuje wrażenie na osobach,
którym-- przy których się manifestuje. Natomiast ktoś z bliskich, kto
no dosłownie kilka dni czy może kilka tygodni wcześniej
odszedł. On może nie mieć tej świadomości
albo inaczej jego świadomość jeszcze może być ciągle w takim stanie,
że on nie odróżnia swojej sytuacji i tych wszystkich zmian, które zaszły,
że wiesz, co chcę powiedzieć? Byłam
kochaną babcią- Tak, rozumiem cię. Tak, tak.Tak,
wiesz co, nieraz teraz rzeczywiście. Bo wiesz co, ja tak
patrzę z punktu swojego może, ale teraz rzeczywiście jest
tak, jak na przykład moja siostra mówi, że jak tylko czuje,
że na przykład, no, czuła, że tata mu-- nasz
gdzieś tam, gdzieś koło niej się kręci swego czasu, czy
jej się przyśnił, to ona mówi tato, nie przychodź do mnie
i nie śnij mi się, bo ja się ciebie boję. I
ona-- i zawsze pamiętam, jak siostra zawsze to powtarza,
żeby-- że mu mówi, to on: nie przychodź do mnie. Do mnie
tata nasz, mojej siostry, nie? Przychodził bardzo wiele
razy w takiej pięknej właśnie postaci i ja aż tego
pragnęłam. To już trzynaście lat temu się zadziało,
no to, to było naprawdę piękne. Takie właśnie przekazy
telepatyczne, które mi przekazywał i w jakiej formie się
pokazywał, jak on wyglądał, to wyglądał bardziej żywy
jako duch niż za życia, że tak powiem.
Naprawdę to było coś pięknego. I-- ale masz rację, to ja
wiem, o co ci chodzi, Beatko. Tak, nieraz ktoś no nie
każdy się zajmuje przecież tym, czym ja się tam zajmuję. Czy
ty, Beatko? I ktoś, pomimo że kochał i
wszystko było ok z tatą, z mamą czy-czy z kimś, no nie
chce. Nie chcę po prostu tego, bo się po prostu boi. No wiesz, ja tak
pozwoliłam sobie zapytać ciebie, bo no bardzo tak ostro niektóre
osoby zareagowały na tą moją wypowiedź, że, że to, to jest to wzmaga
niebezpieczeństwo i tak dalej, ale trzeba pewne sytuacje tutaj odróżnić.
Kiedy dzwoni do mnie znajoma i mówi słuchaj, no cały czas córka mówi, że widzi
babcię, że babcia czyli mamę tej, tej osoby, że widzi z nią próbuje
rozmawiać, że babcia stoi w pokoju, że jej się przygląda
i tak dalej. I ona oczywiście zaraz cała, yy, wiesz, lista,
bo tego, bo to trzeba tutaj odprowadzić, bo tu trzeba,
a kto jeszcze to zrobić? Zaraz księdza wezwać, zaraz to, no po prostu
uruchomić. Ja mówię, wiesz, no zrobisz, jak zechcesz, możesz jeszcze i po
straż pożarną zadzwonić, ale czy najprostszą rzeczą wobec osoby, która
uwielbiała, która uwielbiała po prostu
wnuczkę, wnuczkę swoją nad życie? To było jej oczko w głowie. I teraz ona
przychodzi i czy my musimy od razu egzorcyzmy, uwalnianie? Czy ja jej po
prostu stań? Stań w pokoju twojego dziecka i powiedz Mamo, nie
przychodź. Mamo, kochamy Cię i dziękujemy Ci za wszystko, co
dla nas zrobiłaś, ale nie przychodź, bo nastusia się Ciebie boi. I w tym
momencie, kiedy ona to zrobiła, to wszystko ustało. Tak, tak, tak. Więc
o to mi po prostu chodziło. Ja chciałam to jeszcze raz
wyjaśnić, że w takich sytuacjach, kiedy naprawdę są, yy, mmm,
takie relacje z bliskimi ludźmi, no to czy nie najprościej jest w taki sposób
zareagować? Tak, do bliskich jak najbardziej możemy tak
powiedzieć. Jeżeli tak czujemy, to oni nas zrozumieją. Na
pewno. Tu zaglądam tutaj do naszych, do korespondencji,
ale myślę, że tutaj właściwie do, do wszystkiego, to żeśmy się
już odniosły. No cóż, właściwie podsumowanie jest takie, że z
jednej strony trzeba po prostu żyć uważnie i obserwować to, co się
wokół nas dzieje, a z drugiej strony racjonalnie też odnosić się do pewnych
sytuacji, bo wiadomo, że no można popaść w obłęd, doszukując się jakichś
paranormalnych zjawisk wokół siebie. Myślę też, że chyba najważniejszą rzeczą,
która, która wszystkim nam by się przydała, to taka choćby
pięciominutowa, ale codzienna krótka medytacja, wyciszenie.
Wtedy łatwiej jest odbierać te, te komunikaty i to, co dzieje się wokół nas.
Tak, tak ja uważam. I cóż, myślę, że zdrowy rozsądek i czyli to szkiełko i
oko można połączyć z tym, co nazywamy czuciem, Iza?
Dokładnie tak. Zdrowy rozsądek. Jakąś miarę trzeba przykładać właściwą do
pewnych rzeczy. No ja zawsze mówię tak żartobliwie, że
gdyby było sto osób w jednym miejscu i jedna mrugająca żarówka, to
ja będę tą dziewięćdziesiątą
dziewiątą dopiero w kolejności, która pomyśli, że to może być sprawa
paranormalna?Bo, no po prostu takie, takie mam podejście. Ale
może jeszcze kilka słów, gdybyśmy mogły tutaj zamienić na temat
reakcji zwierząt na, yy, no na pewne zjawiska, które, które
później stają-- które zwykle w drugiej kolejności dopiero
stają się odczuwalne dla ludzi. To jest dla mnie pytanie, tak? Oczywiście, że
tak. Często psy, jak i koty odczuwają obecność właśnie duchów. To, co wiemy to
już, to nieraz właśnie ktoś mnie wzywa i mówi Iza, mam
wyremontowany dom, dostałam po przodkach. No ale pies mój
stoi przy schodach i szczeka, i szczeka cały czas i wiem,
że tam ktoś musi stać, ale ja mówię ja go nie widzę.
No i też właśnie przybyłam. Właśnie do takiej taka historia
była i też właśnie była tam kobieta z dzieckiem, która stała
na tych schodach i ten pies widział. Pamiętam, jak mój
tata umarł i przyszedł w odwiedziny, że
tak powiem, wszedł do pokoju czy wpłynął. I mój pies,
który śpi koło mnie, york, no, w tym momencie po prostu
to, gdzie by no za żadne skarby by nie wyszedł z
pokoju. Za żadne skarby. To jednak wyczuł od
razu, że, że wyczuł energię, że jest duch i po prostu wybiegł. No ale wiesz, też
powiem ci takie historie, że na przykład też w takim pewnym
domu się działy straszne rzeczy, ale to, no przez
tego pana, który tam jakieś wywoływał duchy
i na cmentarze chodził, jakieś rytuały robił. No
bardzo to była ciężka sprawa, ale właśnie pies tej pani,
ten pies, bo ta pani była zaatakowana parę
razy, już tak mocno właśnie to miała, była
atakowana na ciele i w ogóle, i popychana, i, i miała
właśnie siniaki. Jak jest zarysowana była... I te
ugryzienia były. Ja dojechałam, pamiętam bardzo długo
do niej, to miała takiego fajnego psa i mówi
Iza, ja wiem, że ten pies mnie broni, to później, jak właśnie
przyjechałam do niej, to ten pies, jak już
osobiście przyjechałam do niej, pies miał połamane wszystkie
nogi. Pies leżał na wersalce i miał połamane
wszystkie nogi. Sobie możecie to wyobrazić? Po prostu bronił tą swoją panią. No
myślę, że raz- Ona mi tak
powiedziała, ja po prostu w to uwierzyłam, tak przekazuję, ale
no tak mogło być, bo, bo psy przecież kochają nas miłością
bezwarunkową. No ja mam wiele historii o zwierzętach reagujących na orby, mm,
i reagujących bardzo gwałtownie. Myślę też, że to, że ten związek z
naturą, którą mają zwierzęta nieprzerwany, bo my jesteśmy
przeintelektualizowani wszyscy, żyjemy
często w odcięciu od natury i to rodzi pewne konsekwencje. Natomiast zwierzęta
mają ten kontakt i być może tak jak szaman musi się wprowadzić
w pewien trans, pewien odmienny, stan świadomości, o tyle zwierzęta mają to
jakby spontanicznie, tak? Naturalnie czują takie rzeczy i,
yy, w tym sensie te, te ich zmysły są o wiele wrażliwsze od naszych.
Tak, tak, myślę, że to chyba się stąd bierze. Na to stawiam w każdym bądź
razie, bo nie jest to kwestia fizycznych oczu na
pewno, li tylko. To jest kwestia pewnego gotowo-- tego, czy
świadomość jest gotowa na taki odbiór, czy
nie, czy jest wyostrzona jakby w pewnym zakresie,
czy nie. Bo tak jak psy słyszą dźwięki, których nie słyszy
człowiek. Tak, tak. I to jest chyba, chyba ten-- o to chodzi. Tak, tak
myślę, że jesteśmy gotowi. To jest tą podstawą. Zatem na pewno
nie należy lekceważyć zachowania naszych czworonożnych
przyjaciół, takiego jak opisałaś przed chwilą. Aczkolwiek też
trzeba mieć świadomość, że
przynajmniej ja z takim przypadkiem się spotkałam, gdzie ludzie myśleli
i uważali na granicy pewności, że w ich domu jest duch. A na jakiej podstawie?
Ano na takiej, że pies o pewnej porze zaczynał się
bardzo dziwnie zachowywać. Porze nocnej oczywiście. I wskakiwał
na, na, na łóżko takiego starszego pana, piszczał
i tak dalej, i tak dalej. No, no
ale jak żeśmy wszystko dobrze przeanalizowali i
zastanowili się, no to można było bardzo prosto
wytłumaczyć. Po prostu pan miał problemy z sercem. Bardzo źle sypiał w
nocy. Miał takie krótkie bezdechy. I najprawdopodobniej
zwierzę reagowało na to, co działo się z jego właścicielem. Wiesz,
słyszał, że, że ten oddech nie jest miarowy.
No, być może zmieniał się też zapach tego człowieka i zwierzę, yy, tak, bardzo
źle, bardzo źle reagowało i, ee, hm-Cyklicznie, powiedzmy, występowały takie,
yy, takie incydenty. No i później, kiedy pan przeszedł
operację serca i wrócił do formy, no to nagle wszystko się skończyło.
Także, yy, czasami wydaje mi się, że łatwiej nam jest powiedzieć, być może to
jest, yy, jakaś, jakaś jakiś dług. Być może to jest jakaś
energia, która mnie nęka. Niż poszukać yyy, nie tylko, że
racjonalnych odpowiedzi na rozwiązań danych danych
kwestii, ale poszukać odpowiedzi choćby w samym sobie. Tak? Czy
mamy jakieś, czy aby jesteśmy w porządku? Czy-czy mamy tak zwane
wyrzuty sumienia, które mogą nas dręczyć I wokół tego też tworzymy historię. No
chyba śmiem twierdzić, że czasami idziemy w tym względzie na łatwiznę.
Powiedz mi jeszcze tak na zakończenie Izuniu, czy ty masz taką sprawę, którą
uważasz za swój największy sukces? Tak, tak, tak, tak. Za największy
sukces, yy-- nie powiedziałam w ogóle o tej
sprawie. Jeżeli mamy minutę, to mogę jeszcze powiedzieć.
Ależ myślę, że będzie nam na to czas. Troszeczkę
jeszcze rozciągnąć w miarę możliwości w razie potrzeby. To była
historia taka. Ja tam właśnie pod Wrocław do,
yy, do, yy, właśnie jechałam, do, yy, pod
Wrocław, do młodych ludzi, mieli małe dziecko. No i
takie historie właśnie obrazy zlatyały i to nowy wybudowany
dom, nowy wybudowany dom. Obrazy
spadały, właśnie krany się odkręcały, woda leciała
sama, łazienki zaczynały się już zamykać od środka. No
strasznie się wystraszyli tego wszystkiego. Bardzo się wali. Ja
przyjechałam do nich. Weszłam sobie do nich na strych. Pamiętam jak, yy, ten
młodzieniec, ten młody mężczyzna zaniósł mi taką wielką
latarkę. Mówi Iza, no przepraszam, no nie mamy tu
oświetlenia, ale ona jest niezawodna. To pan mi zapalił i
mówi Ale ja schodzę. Ja mówię no oczywiście, nie musisz tu ze mną być. No i ja
zobaczyłam, yy, trzy postacie na tym
strychu, trzy kobiety i jeszcze oni takie mieli, bo tam dużo
się działo rzeczy bardzo. Ja tak w skrócie największym, że
tak jakby waliło coś w dach i oni po prostu bali się, że
coś mówi nowy dom. No takie odgłosy dziwne, jakby
nie wiadomo co. Ja zobaczyłam trzy postaci. To były trzy
kobiety, trzy kobiety, które krzyczały
gdzie są nasze dzieci? Gdzie są nasze dzieci? Ja od
mojego przewodnika się dowiedziałam, że te dzieci nie
żyją jeszcze. Wracając do tej latarki. W tym momencie
oczywiście ta latarka zgasła, niezawodna, ciemno się
zrobiło, ja je zobaczyłam i one
krzyczały gdzie są nasze dzieci? Przewodnik mówi nie żyją.
Więc ja automatycznie do nich mówię telepatycznie wasze dzieci nie żyją. Ja was
odprowadzę, odprowadzę tam, gdzie są wasze
dzieci, bo tutaj ich nie ma. I otworzyłam kanał energetyczny.
Z moim przewodnikiem przeprowadziliśmy te kobiety. One wbiegły
tam. Ja muszę to powiedzieć w biegu. One wyglądały jakby
takie dwumetrowe postacie,
jakby zarzucić białym prześcieradłem na każdą z nich oddzielnie.
Normalnie takie jak duchy typowo normalnie takie duchy.
No i tak szybko to się wszystko skończyło. No przyjechałam
do domu, byłam bardzo zmęczona, mówię muszę
się położyć, muszę się położyć na chwilę spać, bo
jednak takie rzeczy nieraz krótkie, ale bardzo też pobierają
tej energii. Człowiek jest zmęczony i mam wizję.
Patrzę, mam tą wizję w półśnie, patrzę, widzę las, widzę las, widzę wielki
wykopany już wcześniej było to wszystko zaplanowane,
zaplanowane. Widzę dół, widzę wielki dół wykopany
i widzę trzech małych chłopaków. Takich pięć, sześć
lat. To byli właśnie to powiedzieć ci synkowie tych
pań. Widzę, jak zostali po prostu zamordowani.
Widzę jak postać mężczyzny zrzuca
ich do tego dołu, takich półżywych. No, to było
bardzo dla mnie silne i bolesne, bo nie mogłam się bardzo
przez długi czas pozbierać. Po tym zasypał ich
tym wszystkim i taka informa-- zasypał ich tą
ziemią. Wiedziałam, że już tam na pewno no zginęli. I taka informacja
przyszła. Nigdy nie zostali odnalezieni.
To było to w ogóle mówię, nie wiem, po co dostałam tą
wizję. Tak naprawdę to bym jej nie chciała, ale no dostałam,
było to-- ale to nie wiedziałam, że będzie dalsza część
tej historii. I później, gdzieś za rok oni
się znowu odzywają, bo później napisali mi, że wszystko się
skończyło. Nie ma takich hałasów, dźwięków, cisza
jest, wszystko przeszło. No to ja się ucieszyłam. Z tego
powodu. Rok minął znowu z Wrocławia dzwonią,
są inne. Inaczej się coś dzieje, ale też jest
o co chodzi. Ich córka miała wtedy no
rok, ja nie wiem, miesiąc, dwa. Zaczęła chodzić
i wystraszyli się, że bali się, że tej córeczce się coś
stanie. Mówią tak idzie, idzie i nagle jakby podmuch wiatru
za plecami i ona jakby, jakby popchnięta
była i się tak przewracała. Takie dziwne miała upadki. Oni
się wystraszyli. I to jeszcze teraz są takie czasy, że
właśnie młodzi śpią w jednym pokoju. Małe dziecko w drugim.
Te nianie elektryczne. Jak oni usłyszeli
dziwne dźwięki, szepty, jakieś takie charczące włosy
dęba im stanęły, jak to mówili dziecko wzięli do swojej
sypialni i wtedy czekali właśnie na mnie, aż ja tam
przyjadę. Nie wiedziałam wtedy, o co chodzi, ale to właśnie
jest ciąg dalszy. Ja po prostu wchodząc do tego
domu, usłyszałam już telepatycznie szept małych dzieci. Dzieci mówiły do mnie
dzieci, boimy się. Tutaj on jest. Ja mówię o kurczę, ale co tu jest? Czego on
chce?Czego on chce? Ten-- bo one mówiły on,
on. Bo wiemy, że silne energie potrafią
niestety przytrzymać słabsze energie. To jest
przykre, ale niestety tak jest, że nieraz uwalniamy, to
dopiero te słabsze energie są
uwolnione, prawda? Że no, odprowadzimy jakąś ciężką
energię i one są wtedy uwolnione, te, które przetrzymuje taka
energia. I to były energie małych dzieci. I one, że się boją, że uciekają. I
ja mówię, czego on chce? On chce jej. Usłyszałam imię
dokładnie tej dziewczynki, która miała te, te rok, dwa
miesiące. Mówię o kurczę. No i przeszłam oczywiście cały
dom, prawda okadziłam i idę z
powrotem na ten strych. No nadal nie ma tego oświetlenia,
jak to mówią, chociaż ja i to po ciemku chodzę też. Ale
mówią Iza, nie mamy oświetlenia, ale teraz mam jeszcze lepszą
latarkę, tak, to jest trochę humorystyczne, ale ta to już
na pewno nie jest zawodna. Ale nic, wchodzę na ten wielki
strych. On mi tą latarkę postawił, ten mężczyzna
i ja otwieram kanał energetyczny i proszę wszystkie te
dzieci, żeby przybyły i od razu je przepuszczam. Od razu te
dzieci, te małe dzieci, te dusze tych dzieci. Iii
wyczuwam od razu, że przybywa ktoś, kto no jest
dla mnie niemiły, ktoś, kto chce jakby mi zagrozić. W tym
momencie oczywiście gaśnie mi latarka, gaśnie mi świeca, którą
mam zawsze też, wszystko mi gaśnie. No po prostu ciemność
jest niesamowita. I zaczynamy jakby walczyć
swoją energią. On na mnie wpływa tak ta energia, że
miałam dwa razy w swoim życiu, tak, że chyba będę uciekać.
No i to wtedy też tak było właśnie, że po prostu wszystkie
włosy stanęły mi dęba. Po prostu
wpłynął na mnie takim strachem, że ja się tak strasznie
wystraszyłam. Mówię, chyba będę uciekać. No ale znowu
myśl druga, przecież nie po to tyle tu jechałam, że będę,
żebym uciekała. No i oczywiście zatopiłam się, jak to się
mówi, w miłości takiej swojej bańce, że nie
pozwolę, żeby ktoś tutaj cokolwiek ze mną nie chciał zrobić,
różnymi takimi sposobami. I zobaczyłam w pewnym momencie on
już zaczął słabnąć. Ta energia tego mężczyzny. Zaczął
słabnąć. I zobaczyłam starca. Starca zobaczyłam, zobaczyłam łańcuch, który
ma między nogami. Łańcuch. To jest taki
symbol, który że ktoś ma problem. Tak, to jest taki problem.
No taki symbol problemu, tak? Bo ja mówię ja też ciebie
odprowadzę, bo no dlaczego nie, prawda? To ja nie będę
tutaj go oceniać, bo wiedziałam, że on
niekoniecznie te dzieci, które były, bo on je
przetrzymywał, ale wiedziałam, że on to był ten
morderca, który zabił tamte dzieci. To jest naprawdę bardzo
ciężka historia. Tą trójkę, tych chłopców. Później sam umarł,
tak? I szukał niestety tam, gdzie odchodziły
małe dzieci i on przetrzymywał te, te duszyczki, tych
dzieci. I ja powiedziałam, że go też chcę przeprowadzić,
a on mi odparł, że on by chciał przejść, ale on się
boi tego, że ktoś go tam osądzi. Tego Sądu
Ostatecznego się bał. Bał się przejść. Ja już nie chcę mówić
tutaj, co ja tam mu powiedziałam, bo to no niektórzy by
mogli powiedzieć, dlaczego tak do niego za dobrze powiedziałaś
coś, no to nie chcę też tej oceny, ale no go
odprowadziłam i no i się skończyło też wszystko.
Czyli ta dziewczynka mogła spać już w swoim pokoju. Nie było
tych hałasów, dźwięków i dalej już ci ludzie funkcjonują w
spokoju, tak? Ale no miałam satysfakcję, że po prostu
pomogłam tym dzieciom. No to jest moja największa taka
historia, gdzie mam najwięcej satysfakcji. No i piękna historia i mówiąca też o
tym, że idąc w takie miejsce nie zawsze wiemy-- albo inaczej — nie jesteśmy w
stanie przygotować się na wszystko. Tak, tak. Nie
ma takiej możliwości, ponieważ zawsze pojawiają się jakieś dodatkowe
aspekty albo przynajmniej bardzo często i mogą być one i
pozytywne, i negatywne. Ale powiedzieć, że idę tam w to
miejsce i jestem gotowa na wszystko, to jest bzdura.
Ludzie też myślę czasami mają jakby nadmierne wyobrażenie po
obejrzeniu niektórych filmów typu właśnie ten Amityville i tak
dalej. Prawda? Że taki człowiek, no my tu musimy wszystko zrobić, wszystko
umieć i być gotowym na wszystko. A, yy, a tak nie jest, bo nawet
ci najsilniejsi egzorcyści też czasami, yy, czasami się
pod-poddają. Ja muszę się przyznać, że też miałam kiedyś taki przypadek, gdzie,
ee, po coś zupełnie innego byłam w tym miejscu. Po prostu, żeby
posprawdzać pewne rzeczy. Przede wszystkim
pod kątem takim radiestezyjnym, tak? Czy, czy wszystko w
tym budynku jest, w tym, w tym domu jest wszystko w
porządku. A potem się okazało, że to nie było to.
To było we Włoszech. Potem się okazało, że tam przy jeziorze
było takie jezioro. Niedaleko tego domu, na środku była wyspa i tam po
prostu powieszono dwie kobiety, które były podejrzewane o
uprawianie czarów, a one po prostu były córkami, no można powiedzieć, takiego
cyrulika farmaceuty. No i chyba na ich nieszczęście ten ojciec dopuszczał ich do
wiedzy. I te młode dziewczęta.Yyy-yy no dużo, duuż-- miały
tak ogromną wiedzę, która dla całej reszty była zaskakująca. Yyy,
w dodatku to byli... Yy, oni mieszkali we Włoszech, to byli z-z tego kontaktu z
nimi wywnioskowałam, że to byli Holendrzy.
Także wiesz, oni też byli protestantami i to Wszystko razem spowodowało, że,
yy, no stali się kozłem ofiarnym w tej miejscowości. No,
najciekawsze było to, że później, yy, się yy-- dowiedziałam się, że,
yym, rzeczywiście, yy, na tym-- o tym, o tej wyspie na tym
jeziorku no to żadna spektakularna wyspa.
No, nic nadzwyczajnego, ale że, że mówiono, że to, yy, tam, yy, poka--
straszą czarownice i, yy, co najlepsze jedna, yy, też
była taka historia, że ponoć podczas, yy, właśnie kiedy, yy, Włosi
zaczęli, ee, niestety faszyzować i skłaniać się ku, ku tym durtom,
które były bliskie faszystom niemieckim, to różne tam
rytuały były na tej wyspie odprawiane, potem nikt nie chciał tam, ee-ee,
pływać, nikt nie chciał w ogóle tam przebywać. Dopiero po latach,
jak już, że tak powiem, okoliczna ludność nieco wy-wy-wymieniła się
pokoleniowo, ludzie zaczęli zapominać i ona znowu zaczęła być, yy, w jakiś tam
sposób no uży-wużywana do wypoczynku, ten, ta wyspa pośrodku
tego jeziora. Także po coś innego, po coś zupełnie
innego przybyłam, co innego się wydarzyło i-i w sumie,
no krzywda mnie żadna nie spotkała przy tym. Ale
gotowym trzeba być na, na różne rzeczy, no i dobre, i złe.
Cóż, myślę, że to jest temat niewyczerpalny. Można... Ko-kopalnia po
prostu wielu doświadczeń. Dziękuję ci Izabelo, że, że po
raz drugi byłaś z nami. Tutaj się jeszcze takie potencjalnie
kontrowersyjne pytanie pojawiło na czacie czy przepraszam pod newsem dosłownie
przed chwilą. Czy Pani Iza próbowała kiedykolwiek
przywołać kogoś z katastrofy smoleńskiej i czy słyszała o tym,
że wszystkie medium dostały zakaz zagłębiania się w ten
temat od panów w czerni? Powiem szczerze,
że w ogóle nie jestem w tym temacie i nie, nie
starałam się w ogóle z nikim skontaktować z tej wielkiej
tragedii i nie wiedziałam o tym, że jest zakaz. Nie
wiedziałam o tym. To dziwne. Bardzo to dziwne. Ja, ja
nie musiałam, ja nie miałam wyboru. Samo przyszło w sprawie tego, tej, tej
katastrofy. W sumie miałam pięć, no takich bardzo
wyczerpujących dla mnie snów. Em, ale ja nie upowszechniam tej
wiedzy. EE, nie ze względu na panów w czerni, yy, tylko ze względu na to, że
uwa-- nie chcę dotykać spraw politycznych i mam do tego prawo, żeby
pozostać tutaj jakby osobą neutralną i
poza tą linią polityczną. Nie chcę dotykać tych spraw i wolałabym, żeby to
do mnie nie przyszło. No i powiem w ten
sposób wysta-- wydaje mi się, że Polacy są już wystarczająco schodzeni. Także,
może z jednej strony, skoro te przekazy się
pojawiają, no to ktoś powie no to jakby jest pewien, no nie wiem,
yy, obowiązek ich ujawnienia. No są osoby, które, które swoje rzeczy,
yy-yy ujawniały. Ja po prostu wyszłam z założenia, że tak jak
wspomniałam, już jesteśmy Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Nie będę
dokładać do tego stosu. On się już wystarczająco dobrze pali. Tyle,
tyle z mojej, z mojej strony, jeśli chodzi o katastrofę smoleńską.
Nie wiem, czy jest tam jeszcze jakieś pytanie, czy będziemy
kończyć? Mmm, tutaj jeszcze jakieś
pytanie widziałem, ale to już chyba była kwestia, do której się, ee, panie
odniosłyście. Prośbę o pomoc tutaj
oczywiście przesłałem email słuchacza do pani
Izabeli również. No i właściwie mamy tutaj same powitania. Witam z Norwegii,
pozdrawiamy. Witam również z Serwet z zimnej
Norwegii. No w Norwegii mamy dużo słuchaczy,
na całym świecie, praktycznie nawet w Stanach Zjednoczonych
nas słuchają. Mmm, nie widzę tutaj żadnych nowych pytań. Eee, no mamy
tą, tą możliwość, że kiedy nazbierają się
jakby nowe tematy, nowe kwestie, zawsze możemy zrobić kolejną
audycję. Yy, no a dzisiaj myślę, że
wystarczająco dużo zostało powiedziane. Mam, mam nadzieję, yy, że
przekazałyśmy-Coś, coś ciekawego i coś dla państwa wartościowego. Jeszcze raz
przypominam o tym konkursie. Można grać o, o książkę i myślę, że warto, bo
kawał rzetelnego materiału z badań paranormalnych. Myślę też, że w razie
potrzeby i w razie Państwa życzenia zrobimy audycję i zaprosimy
Izabelę. Będziecie Państwo mogli zadawać pytania i będziemy
wspólnie, spędzimy wspólnie czas na ciekawej rozmowie. Izabeli
bardzo serdecznie dziękuję, że była dzisiaj z nami. Ja bardzo
dziękuję za zaproszenie Marku i Beatko. Bardzo
dziękujemy za udział w tej audycji. No a my
dziękujemy za takie informacje z pierwszej ręki, świeże i od osoby,
która jest praktykującym, praktykującym i kobiety pracującej,
która żadnej pracy się nie boi, w tym pracy w terenie też. Bo to jest
bardzo ważne, że Ty masz tą pogodę ducha w sobie, że masz tą
wewnętrzną siłę, która Cię prowadzi i pozwala
Ci w różnych, bardzo trudnych okolicznościach dać
sobie radę i pomóc wielu osobom. Także ja Markowi dziękuję
za wspólny program, Tobie za dzisiejszą
obecność i Państwu, którzy zechcieli być z nami. Dziękuję za to, że towarzyszyli
i życzę wszystkim dobrej nocy. Dziękujemy również. To była
audycja Debata niekontrolowana z cyklu Z wizytą w
Biurze Duchów. Rozmowę jak zawsze poprowadziła Beata Kampa vel Ada Edelman
z bloga Biuro Duchów. Polecamy przy okazji Państwa
uwadze nowego bloga www.biuro-duchow.pl. No
i oczywiście książkę Opowieści z Biura Duchów. Naszym
dzisiejszym gościem była medium spiritystyczne i doradca
duchowy Pani Izabela Kijak. Tutaj
również bardzo serdecznie dziękujemy. No i jeżeli ktoś
zechciałby się skontaktować, to właśnie w jaki sposób może
to zrobić? Ja bym mogła podać maila i mój numer telefonu, czyli izabela.
Izabela.kijak@gmail.com i telefon 501 601 457. Zapraszam. Dziękujemy bardzo.
Audycję jak zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk
Ivellios, Radio Paranormalium – paranormalny głos w Twoim
domu. Dobranoc i do usłyszenia ponownie w
kolejnych audycjach na antenie Radia Paranormalium oraz oczywiście
w kolejnej Debacie niekontrolowanej z cyklu Z wizytą w
Biurze Duchów, której temat oraz termin już
niedługo podamy na naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl oraz na
łamach bloga Biuro Duchów.pl. A więc raz jeszcze dziękujemy za uwagę i do
usłyszenia. Produkcja i realizacja Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl.